Αρχική Blog Σελίδα 1305

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Πόσοι ευρωβουλευτές θα εκλεγούν τον Ιούνιο – Οι 20 μόνιμες επιτροπές και η σύνθεσή τους

0

Ο ελάχιστος αριθμός ευρωβουλευτών ανά κράτος είναι 6 και ο μέγιστος 96

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατά τη νέα 10η κοινοβουλευτική περίοδο (2024-2029), θα απαρτίζεται από 720 ευρωβουλευτές, οι οποίοι θα εκλεγούν από τις Ευρωεκλογές που θα πραγματοποιηθούν σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ από τις 6 έως τις 9 Ιουνίου.

Οι ευρωβουλευτές μοιράζουν τον χρόνο τους ανάμεσα στην εκλογική περιφέρειά τους, στο Στρασβούργο, όπου διεξάγονται 12 σύνοδοι της ολομέλειας κάθε έτος (εκτός από τον Αύγουστο), και στις Βρυξέλλες, όπου συμμετέχουν σε πρόσθετες συνόδους, καθώς και σε συνεδριάσεις των επιτροπών και των πολιτικών ομάδων τους.

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Ο ελάχιστος αριθμός ευρωβουλευτών ανά κράτος είναι 6 και ο μέγιστος 96

Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ την 1η Φεβρουαρίου 2020, η σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου άλλαξε, καθώς ο αριθμός τους μειώθηκε από 751 σε 705. Τότε, από τις 73 έδρες που κατείχε το Ην. Βασίλειο, οι 27 αναδιανεμήθηκαν σε άλλα κράτη μέλη (Ιρλανδία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία, Ρουμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Αυστρία, Δανία, Σλοβακία, Φινλανδία, Κροατία και Εσθονία).

Ωστόσο, λόγω των δημογραφικών αλλαγών στην ΕΕ, το 2023, το Συμβούλιο της ΕΕ αποφάσισε, με τη σύμφωνη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, να αυξήσει τον αριθμό των εδρών σε 720 (+15) για την επόμενη Κοινοβουλευτική Περίοδο (2024-2029).

Να σημειωθεί ότι η νομοθεσία της ΕΕ επιτρέπει ως μέγιστο αριθμό του 750 ευρωβουλευτές, συν τον Πρόεδρο, και ότι ο αριθμός των εδρών ανά χώρα αποφασίζεται πριν από τις ευρωπαϊκές εκλογές.

Στην κατανομή των εδρών λαμβάνεται υπόψη το μέγεθος του πληθυσμού των κρατών μελών, καθώς και η ανάγκη για ένα ελάχιστο επίπεδο εκπροσώπησης για τους ευρωπαίους πολίτες από μικρότερες χώρες.

Αυτή η αρχή της «φθίνουσας αναλογικότητας», η οποία κατοχυρώνεται στη Συνθήκη για την ΕΕ, σημαίνει ότι, ενώ οι μικρότερες χώρες έχουν λιγότερους βουλευτές από τις μεγαλύτερες χώρες, οι ευρωβουλευτές από μεγαλύτερες χώρες αντιπροσωπεύουν περισσότερους ανθρώπους από τους ομολόγους τους από τις μικρότερες χώρες. Πάντως, ο ελάχιστος αριθμός ευρωβουλευτών ανά χώρα είναι 6 και ο μέγιστος είναι 96.

Έτσι, μετά τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ολλανδία θα λάβουν δύο επιπλέον έδρες, ενώ η Αυστρία, το Βέλγιο η Δανία, η Ιρλανδία, η Λετονία, η Πολωνία, η Σλοβακία, η Σλοβενία και η Φινλανδία θα λάβουν από μία επιπλέον έδρα.

Συγκεκριμένα, λοιπόν, οι έδρες ανά κράτος μέλος μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου έχουν οριστεί ως εξής: Γερμανία 96, Γαλλία 81, Ιταλία 76, Ισπανία 61, Πολωνία 53, Ρουμανία 33, Ολλανδία 31, Βέλγιο 22, Ελλάδα, Τσεχία, Σουηδία, Πορτογαλία και Ουγγαρία από 21, Αυστρία 20, Βουλγαρία 17, Δανία, Φινλανδία, Σλοβακία από 15, Ιρλανδία 14, Κροατία 12, Λιθουανία 11, Σλοβενία και Λετονία από 9, Εσθονία 7 και Κύπρος Μάλτα και Λουξεμβούργο από 6.

Οι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκπροσωπούν όλους τους ευρωπαίους πολίτες. Κάθε βουλευτής έχει το δικαίωμα να μιλά στην επίσημη γλώσσα της επιλογής του/της, ενώ τα κοινοβουλευτικά έγγραφα δημοσιεύονται σε όλες τις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ.

Οι πολιτικές ομάδες και η σύνθεσή τους

Οι ευρωβουλευτές δεν οργανώνονται βάση την εθνικότητά τους, αλλά βάση την πολιτική τους τοποθέτηση.

Έτσι, αμέσως μετά την εκλογή τους θα ενταχθούν σε μία από τις πολιτικές ομάδες που θα συγκροτηθούν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και θα ανακοινωθούν στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά την πρώτη συνεδρίαση της Ολομέλειας του Σώματος, η οποία έχει προγραμματιστεί για τις 16-19 Ιουλίου.

Μπορεί, όμως, κάποιοι ευρωβουλευτές να μην το πράξουν, οπότε πλέον θα ανήκουν στους «Μη Εγγεγραμμένους», όπως αποκαλούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Κατά την τελευταία κοινοβουλευτική περίοδο (2019-2024), είχαν συγκροτηθεί επτά (7) πολιτικές ομάδες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Βάσει της πολιτικής τους δύναμης, η κατάταξή τους έχει ως εξής: ΚΟ τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (ΕΛΚ-Χριστιαvoδημoκράτες) (https://www.eppgroup.eu/), Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (https://www.socialistsanddemocrats.eu/), Renew Europe Group (https://www.reneweuropegroup.eu/), Ομάδα τωv Πρασίvωv/Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (https://www.greens-efa.eu/en/), Ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR) (https://ecrgroup.eu/), Ομάδα Ταυτότητας και Δημοκρατίας (ID) (https://www.idgroup.eu/) και Ομάδα της Αριστεράς στο ΕK-GUE/NGL (https://left.eu/).

Οι πολιτικές ομάδες συγκροτούνται αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και για να σχηματιστεί απαιτείται η συμμετοχή τουλάχιστον 23 βουλευτών που πρέπει να εκπροσωπούν τουλάχιστον το ένα τέταρτο του συνόλου των κρατών μελών. Ωστόσο, πολιτικές ομάδες μπορούν να συγκροτηθούν και αργότερα κατά τη διάρκεια της 5ετίας.

Με τη σύσταση μιας ομάδας, ειδοποιείται ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μέσω δήλωσης στην οποία ορίζεται η ονομασία της ομάδας, τα μέλη της και το προεδρείο της, καθώς και για την πολιτική δήλωση, η οποία καθορίζει τους στόχους της ομάδας.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν χρειάζεται κανονικά να εκτιμήσει την πολιτική συγγένεια των μελών μιας πολιτικής ομάδας.

Όταν οι ευρωβουλευτές σχηματίζουν την ομάδα, αποδέχονται εξ ορισμού ότι έχουν συγγενή πολιτική τοποθέτηση. Μόνον εφόσον οι ενδιαφερόμενοι βουλευτές δεν το αποδέχονται, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να εκτιμήσει εάν η συγκρότηση της ομάδας είναι σύμφωνη με τις διατάξεις του Κανονισμού (του ΕΚ). Η ένταξη ενός ευρωβουλευτή σε περισσότερες από μία πολιτικές ομάδες απαγορεύεται.

Κάθε πολιτική ομάδα μεριμνά για την εσωτερική της οργάνωση ορίζοντας έναν/μια πρόεδρο (ή, σε ορισμένες ομάδες, δύο συμπροέδρους), ένα προεδρείο και μια γραμματεία. Πριν από κάθε ψηφοφορία στην ολομέλεια, οι πολιτικές ομάδες εξετάζουν τις εκθέσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών και υποβάλλουν τροπολογίες.

Η θέση κάθε πολιτικής ομάδας αποφασίζεται έπειτα από συζήτηση στους κόλπους της ομάδας, ενώ οι ευρωβουλευτές δεν μπορούν να υποχρεωθούν να δώσουν συγκεκριμένη ψήφο.

Συγκεκριμένα, για τις θέσεις που κάθονται οι ευρωβουλευτές στην αίθουσα συνεδριάσεων, αποφασίζονται βάσει της πολιτικής τους τοποθέτησης, από τα αριστερά προς τα δεξιά, έπειτα από συμφωνία μεταξύ των προέδρων των ομάδων. Οι επικεφαλής των πολιτικών ομάδων (πρόεδροι ή συνπρόεδροι) κάθονται πάντοτε στην πρώτη σειρά του ημικυκλίου είτε συνεδριάζουν στις Βρυξέλλες είτε στο Στρασβούργο.

Οι 20 μόνιμες επιτροπές και η σύνθεσή τους

Το πολιτικό και νομοθετικό έργο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διεξάγεται από είκοσι μόνιμες επιτροπές και τέσσερις υποεπιτροπές, κάθε μία από τις οποίες εκλέγει έναν/μία πρόεδρο και έως τέσσερις αντιπροέδρους. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί, επίσης, να συστήνει προσωρινές επιτροπές για ειδικά ζητήματα και εξεταστικές επιτροπές για τη διερεύνηση παραβάσεων ή περιπτώσεων κακής εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.

Στην αρχή της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφασίζει ποιοι βουλευτές θα συμμετάσχουν σε ποιες επιτροπές βάσει των προτιμήσεων που εκφράζουν, αλλά πρέπει ταυτόχρονα σε κάθε επιτροπή να αντικατοπτρίζεται και η συνολική πολιτική σύνθεση της ολομέλειας του ΕΚ.

Οι επιτροπές διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη πολιτικής, καθώς είναι αρμόδιες για την προετοιμασία των θέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ιδίως όσον αφορά νέες νομοθετικές προτάσεις. Περιληπτικά, οι επιτροπές τροποποιούν τις νομοθετικές προτάσεις μέσω της υιοθέτησης εκθέσεων, υποβάλλουν τροπολογίες στην ολομέλεια και ορίζουν διαπραγματευτικές ομάδες για την πραγματοποίηση των συνδιαλλαγών με το Συμβούλιο της ΕΕ.

Επίσης, υιοθετούν εκθέσεις πρωτοβουλίας, διοργανώνουν ακροάσεις ειδημόνων και ελέγχουν το έργο των άλλων θεσμών και οργάνων της ΕΕ. Οι συνεδριάσεις των επιτροπών είναι δημόσιες και μεταδίδονται μέσω του διαδικτύου.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αντλήσετε στην ειδική ιστοσελίδα στα ελληνικά στον ιστότοπο του ΕΚ στον παρακάτω σύνδεσμο: https://www.europarl.europa.eu/committees/el/home

Οι 45 αντιπροσωπείες με δραστηριότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη

Οι αντιπροσωπείες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι επίσημες ομάδες βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που διατηρούν και εμβαθύνουν τις σχέσεις του ΕΚ με κοινοβούλια, περιφέρειες και οργανισμούς τρίτων χωρών.

Λειτουργούν δηλαδή ως ο πρωταρχικός σύνδεσμος του ΕΚ με άλλα νομοθετικά όργανα, ενώ σε συνεργασία με τις επιτροπές του και τους ευρωβουλευτές, ασκούν κοινοβουλευτική διπλωματία μέσω τακτικών συζητήσεων, προωθώντας την ΕΕ εν γένει και ενθαρρύνουν τους εταίρους να σεβαστούν τις αξίες και τα συμφέροντα της Ένωσης.

Συνολικά, λειτουργούν 45 αντιπροσωπείες και διαχωρίζονται σε αντιπροσωπείες σε επίσημες διακοινοβουλευτικές επιτροπές, σε αντιπροσωπείες σε πολυμερείς κοινοβουλευτικές συνελεύσεις και αντιπροσωπείες για τις σχέσεις με άλλη χώρα ή ομάδα.

Επισκεφτείτε την ειδική ιστοσελίδα στα ελληνικά στον ιστότοπο του ΕΚ στον παρακάτω σύνδεσμο: https://www.europarl.europa.eu/delegations/el/home

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Η ολομέλεια του, πώς λειτουργεί και το νομοθετικό και πολιτικό έργο

Η συνεδρίαση της ολομέλειας αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση του νομοθετικού έργου που συντελείται στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και στις πολιτικές ομάδες. Η συνεδρίαση ολομέλειας είναι επίσης ο χώρος όπου οι αντιπρόσωποι των πολιτών της ΕΕ, οι ευρωβουλευτές, συμμετέχουν στην κοινοτική λήψη αποφάσεων και προβάλλουν την άποψή τους απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Συμβούλιο της ΕΕ (υπουργοί κρατών μελών).

Με το πέρασμα των χρόνων, το ΕΚ έχει ενισχύσει το ρόλο του και από απλό φόρουμ συζήτηση και συμβουλευτικό όργανο, κατόρθωσε να συναποφασίζει ισότιμα με το Συμβούλιο της ΕΕ για σχεδόν τα ¾ της κοινοτικής νομοθεσίας.

Στις συνεδριάσεις της ολομέλειας προεδρεύει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος επικουρείται στο έργο αυτό από τους 14 αντιπροέδρους.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης δίνει το λόγο στους ευρωβουλευτές και φροντίζει για την καλή διεξαγωγή των συζητήσεων, διευθύνει τις ψηφοφορίες, οι οποίες είναι ενίοτε παρατεταμένες και πολύπλοκες, ενώ οι δηλώσεις του/της κατά την έναρξη της ολομέλειας έχουν πολιτική βαρύτητα, καθώς το ΕΚ παρακολουθεί την επικαιρότητα και τις εξελίξεις σε όλα κράτη μέλη της ΕΕ.

Ωστόσο, οι πολιτικές ομάδες είναι αυτές που αποφασίζουν ποια θέματα θα εξεταστούν σε συνεδρίαση ολομέλειας, ενώ μπορούν επίσης να υποβάλλουν τροπολογίες στις εκθέσεις που ψηφίζονται από την ολομέλεια και έχουν κατατεθεί από τις επιτροπές.

Η ημερήσια διάταξη καθορίζεται με ακρίβεια από τη Διάσκεψη των Προέδρων των Πολιτικών Ομάδων, γεγονός κατανοητό και αποδεκτό από όλους λόγω και του μεγάλου αριθμού των συμμετεχόντων (720 ευρωβουλευτές).

Όμως, η Διάσκεψη των Προέδρων των Επιτροπών (απαρτίζεται από τους προέδρους όλων των μόνιμων ή προσωρινών κοινοβουλευτικών επιτροπών) μπορεί να διατυπώνει συστάσεις προς τη Διάσκεψη των Προέδρων όσον αφορά τις εργασίες των επιτροπών και την κατάρτιση της ημερήσιας διάταξης.

Στις συνεδριάσεις της ολομέλειας συμμετέχουν αντιπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου της ΕΕ με στόχο να διευκολύνουν τη συνεργασία των θεσμικών οργάνων στο πλαίσιο της διαδικασίας λήψης αποφάσεων. Εάν αυτό ζητηθεί, οι αντιπρόσωποι των δύο θεσμικών οργάνων προβαίνουν σε δηλώσεις ή απαντούν για τη δραστηριότητα των θεσμικών οργάνων τους, απαντώντας σε ερωτήσεις που τους θέτουν οι ευρωβουλευτές.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνέρχεται σε ολομέλεια κάθε μήνα (πλην Αυγούστου) στο Στρασβούργο, από Δευτέρα έως Πέμπτη, ενώ πρόσθετες περίοδοι συνόδου διεξάγονται στις Βρυξέλλες.

Το νομοθετικό και μη νομοθετικό έργο και η διαδικασία του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού

Μόνο τα κείμενα που έχουν ψηφιστεί από την ολομέλεια και οι γραπτές δηλώσεις που έχουν προσυπογραφεί από την πλειοψηφία των μελών του αποτελούν επίσημες πράξεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι πράξεις αυτές αφορούν διάφορα είδη κειμένων, ανάλογα με το εξεταζόμενο θέμα και την εφαρμοζόμενη νομοθετική διαδικασία.

Οι νομοθετικές εκθέσεις είναι τα κείμενα που εξετάζονται από το ΕΚ στο πλαίσιο διάφορων κοινοτικών νομοθετικών διαδικασιών: συνήθης νομοθετική διαδικασία (συναπόφαση), σύμφωνη γνώμη και διαβούλευση. Επισημαίνεται ότι μόνο η συνήθης νομοθετική διαδικασία δίνει στο ΕΚ ρόλο νομοθέτη σε βάση ισοτιμίας με το Συμβούλιο της ΕΕ. Ως εκ τούτου, ορισμένες κοινοβουλευτικές εκθέσεις έχουν μεγαλύτερη νομοθετική «βαρύτητα» από άλλες.

Αρχικά, η Συνθήκη της Ρώμης, του 1957, ανέθετε στο Κοινοβούλιο συμβουλευτικό ρόλο στη νομοθετική διαδικασία και έτσι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε και το Συμβούλιο της ΕΕ ενέκρινε τις νομοθετικές πράξεις. Με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986) και, στη συνέχεια, με τις Συνθήκες του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ, της Νίκαιας και της Λισαβόνας διευρύνθηκαν διαδοχικά οι αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το ΕΚ μπορεί τώρα να συν-νομοθετεί ισότιμα με το Συμβούλιο στη μεγάλη πλειονότητα των τομέων με την αποκαλούμενη συνήθη νομοθετική διαδικασία (πρώην συναπόφαση), ενώ η διαβούλευση έγινε ειδική νομοθετική (ή και μη νομοθετική) που χρησιμοποιείται σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων. Η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται τώρα σε περιορισμένο αριθμό νομοθετικών τομέων, όπως οι εξαιρέσεις της εσωτερικής αγοράς και το δίκαιο του ανταγωνισμού.

Η διαδικασία συναπόφασης καθιερώθηκε με η Συνθήκη του Μάαστριχτ για την ΕΕ (1992), ενώ με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ (1999) διευρύνθηκε και έγινε πιο αποτελεσματική. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, που τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου 2009, μετονομάστηκε σε συνήθη νομοθετική διαδικασία και έγινε η βασική νομοθετική διαδικασία στο σύστημα λήψης αποφάσεων της ΕΕ.

Η συνήθης νομοθετική διαδικασία θέτει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο ίδιο επίπεδο με το Συμβούλιο της ΕΕ σε ευρύ φάσμα τομέων (για παράδειγμα οικονομική διακυβέρνηση, μετανάστευση, ενέργεια, μεταφορές, περιβάλλον, προστασία των καταναλωτών, κ.λπ.).

Καθ’ όλη τη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας, η Επιτροπή στηρίζει τους συννομοθέτες παρέχοντας τεχνικές εξηγήσεις και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του ουδέτερου διαμεσολαβητή και του παράγοντα διευκόλυνσης κατά τη διάρκεια των διοργανικών διαπραγματεύσεων.

Η διαδικασία της έγκρισης, που ήταν παλαιότερα γνωστή ως διαδικασία σύμφωνης γνώμης, εισήχθη με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1986 σε δύο τομείς: τις συμφωνίες σύνδεσης και τις συμφωνίες προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πεδίο εφαρμογής της διαδικασίας αυτής επεκτάθηκε με όλες τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις των Συνθηκών.

Ως μη νομοθετική διαδικασία, συνήθως εφαρμόζεται στην κύρωση ορισμένων συμφωνιών τις οποίες διαπραγματεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ εφαρμόζεται επίσης σε περίπτωση σοβαρών παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων δυνάμει του άρθρου 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) καθώς και όσον αφορά την προσχώρηση νέων κρατών μελών στην ΕΕ ή τις διευθετήσεις για αποχώρηση από την ΕΕ.

Ως νομοθετική διαδικασία, χρησιμοποιείται επίσης για την έκδοση νέας νομοθεσίας καταπολέμησης των διακρίσεων, ενώ παρέχει τώρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δικαίωμα αρνησικυρίας όταν εφαρμόζεται η επικουρική γενική νομική βάση σύμφωνα με το άρθρο 352 ΣΛΕΕ.

Κατά τη διαδικασία της διαβούλευσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί να εγκρίνει ή να απορρίψει νομοθετική πρόταση, ή να ζητήσει τροποποιήσεις. Το Συμβούλιο δεν δεσμεύεται νομικά να λάβει υπόψη τη γνώμη του ΕΚ αλλά, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να αποφασίσει χωρίς να έχει λάβει τη γνώμη αυτή.

Η διαδικασία του προϋπολογισμού. Το ΕΚ και το Συμβούλιο της ΕΕ συναποτελούν την αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κάθε χρόνο καθορίζει τις δαπάνες και τα έσοδα της Ένωσης.

Οι μη νομοθετικές εκθέσεις εκπονούνται από το ΕΚ με δική του πρωτοβουλία, στο πλαίσιο της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής. Εγκρίνοντας τα κείμενα αυτά, το ΕΚ απευθύνεται στα άλλα ευρωπαϊκά θεσμικά ή επικουρικά όργανα, στις εθνικές κυβερνήσεις, ή ακόμη σε τρίτες χώρες, για να επιστήσει την προσοχή τους σε ένα συγκεκριμένο θέμα και να τα ωθήσει να λάβουν θέση.

Μολονότι δεν έχουν νομοθετική ισχύ, οι πρωτοβουλίες αυτές βασίζονται σε μια κοινοβουλευτική νομιμοποίηση που μπορεί να παρακινήσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διατυπώσει προτάσεις, καθώς της ανήκει η νομοθετική πρωτοβουλία. Το δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας χορηγείται αρχικά από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και ακόμη περισσότερο με τη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Βεβαίως, έχουν θεσπιστεί και άλλες διαδικασίες που εφαρμόζονται στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε συγκεκριμένα πεδία δράσης, π.χ. γνωμοδότηση σύμφωνα με το Άρθρο 140 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ (Νομισματική Ένωση), διαδικασίες σχετικές με τον κοινωνικό διάλογο, διαδικασίες σχετικά με την εξέταση των εθελοντικών συμφωνιών, την Κωδικοποίηση νομοθεσίας, τα εκτελεστικά μέτρα και κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις κ.ά.

Β.Μεϊμαράκης για Α.Σπηλιωτόπουλο: «Με πήρε η φον ντερ Λάιεν τηλέφωνο και με ρώτησε “έχετε τέτοιες μετακινήσεις;”»

0

«Η κεντροδεξιά δεν γίνεται με πρόσωπα αλλά με πολιτικές»

Ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Βαγγέλης Μεϊμαράκης, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης, σχολίασε την ένταξη του Άρη Σπηλιωτόπουλου στο επιτελείο του Στέφανου Κασσελάκη.

«Είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα. Όταν το ανακοινώσατε με πήρε η φον ντερ Λάιεν και μου είπε “τι γίνεται εκεί; Έχετε τέτοιες μετακινήσεις;”» είπε χαρακτηριστικά στο Action 24 o κ. Μεϊμαράκης.

«Κοιτάξτε να δείτε εγώ δεν είμαι απολογητής κανενός. Οποιοσδήποτε κύριος εκπροσωπεί τον εαυτό του και απαντάει» συνέχισε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ο οποίος στην ερώτηση αν η ένταξη Σπηλιωτόπουλου στον ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει αλλαγή πολιτικής από την Κουμουνδούρου απάντησε «η κεντροδεξιά δεν γίνεται με πρόσωπα αλλά με πολιτικές. Αν εφαρμοστούν πολιτικές μπορείς να πεις είναι ιπιο κοινωνική, λαϊκή, αριστερά, δεξιά. Τα πρόσωπα παίζουν κάποιο ρόλο όχι όμως τόσο σημαντικό».

«Το συγκεκριμένο πρόσωπο έχει φύγει πολλά χρόνια, έχει προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ από το 2019 όπως και έχουν έρθει πολλοί σε εμάς» κατέληξε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης για τον Άρη Σπηλιωτόπουλο.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/v-meimarakis-gia-a-spiliotopoulo-me-pire-i-fon-nter-laien-tilefono-kai-me-rotise-exete-tetoies-metakiniseis/

Πλήρης περιφρόνηση προς τον Α.Μπλίνκεν επέδειξε το Πεκίνο στην πρόσφατη επίσκεψη του: «Πότε φεύγει;» ρώτησε ο Κινέζος πρόεδρος!

0

Στο αεροδρόμιο τον υποδέχτηκε ένας απλός Κινέζος διευθυντής! – Η Κίνα ξεκαθάρισε στους Δυτικούς ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι

Ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ συναντήθηκε προ μερικών ημερών με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο, όπου ο Κινέζος ηγέτης «πέρασε» στην Δύση κάποια σαφέστατα μηνύματα.

Μετά τον Ε.Μακρόν, την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον Ο.Σολτς ήταν η σειρά του Αμερικανού ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν, να δεχτεί μία μνημειώδη διπλωματική «υποβάθμιση» από τους Κινέζους, που μάλιστα φρόντισαν να την κυκλοφορήσουν σε βίντεο, για να την δουν άπαντες στην Δύση.

Αναμένοντας την άφιξη του Μπλίνκεν, σε μια απρόσωπη αίθουσα, ο Σι ρωτάει τον αντιπρόεδρο του: «Πότε φεύγει;» για να λάβει την απάντηση «απόψε».

«Τόσο το καλύτερο!», ανταπαντά ο Σι!

Με το που φθάνει ο Α.Μπλίνκεν, ο πρόεδρος της Κίνας δεν κάνει το παραμικρό βήμα προς το μέρος του, ενώ μετά το πέρας της συνάντησης δεν δόθηκε συνέντευξη τύπου.

Άλλωστε δεν είχαν τίποτα από κοινού να πουν.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Μπλίνκεν στο Πεκίνο, δεν υπήρξε πρωτόκολλο για την υποδοχή του στο αεροδρόμιο.

Κανένας ανώτερος Κινέζος αξιωματούχος δεν τον περίμενε. Δεν στρώθηκε «κόκκινο χαλί» και κανείς άλλος εκτός από τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Κίνα, δεν συνόδευσε τον Μπλίνκεν στο αεροπλάνο όταν έφυγε.

Τον Α.Μπλίνκεν φέρεται να υποδέχθηκε αλλά και να ξεπροβόδισε στο αεροδρόμιο, ο διευθυντής για τις υποθέσεις Β. Αμερικής και Ωκεανίας, Γιανκ Τάο αντί για τον Κινέζο ομόλογο του Γουάνγκ Γι (πλήρης υποβάθμιση της επίσκεψης του Αμερικανού ΥΠΕΞ).

Όσοι γνωρίζουν τους Κινέζους ξέρουν πως η διαρροή μιας τόσο ταπεινωτικής εικόνας δεν έχει γίνει τυχαία.

Το μήνυμα ήταν απλό:Δεν είστε ευπρόσδεκτοι στην Κίνα.

Σημαίνει όμως και άλλα πράγματα: Ότι η Κίνα τάσσεται ξεκάθαρα στο πλευρό της Ρωσίας και ότι δημιουργεί κοινό «μπλοκ» μαζί της και πως εάν υπάρξει γενικευμένη σύγκρουση με το ΝΑΤΟ θα σταθεί στο πλευρό της.

Σημαίνει επίσης πως όποιο μήνυμα και αν ήθελε να μεταφέρει ο Μπλίνκεν στο Πεκίνο είναι σα να μην παραλήφθηκε ποτέ.

Για κάποιο λόγο που κανείς δεν έχει καταλάβει οι Αμερικανοί θεωρούν πως μπορούν να αποσυνδέσουν την Κίνα από την Ρωσία.

Οι Κινέζοι είναι ένας αρχαίος λαός με πλήρη γνώση του πως δουλεύει η γεωπολιτική.

Ξέρουν πως αν χάσει η Ρωσία τον πόλεμο και διαλυθεί ως χώρα (κάτι το οποίο οι Δυτικοί ομολογούν ότι θέλουν να κάνουν), μετά θα έρθει η σειρά της Κίνας την οποία οι Αμερικανοί, άσχετα με το τι λέγεται δημοσίως, την θεωρούν εύκολο αντίπαλο καθώς δεν διαθέτει την τρομερή πυρηνική ισχύ, που διαθέτει η Μόσχα.

Σε σύμπραξη όμως με την Ρωσία η Κίνα δημιουργεί ένα μπλοκ απίστευτης ισχύος και με όρους συμβατικών δυνάμεων.

 

https://www.pronews.gr/kosmos/pliris-perifronisi-pros-ton-a-mplinken-epedeikse-to-pekino-stin-prosfati-episkepsi-tou-pote-feygei-rotise-o-kinezos-proedros/

Πώς κατέστρεψε μεθοδικά το ΕΣΥ η κυβέρνηση για να παραδοθεί στον ιδιωτικό τομέα

1

Ψηφίστηκε η τροπολογία που ουσιαστικά καταργεί την δημόσια υγεία

Ψηφίστηκε στη Βουλή, το νομοσχέδιο «Αναμόρφωση του προγράμματος «Στέγαση και Εργασία για τους αστέγους» και άλλες ρυθμίσεις, μεταξύ των οποίων και η τροπολογία του υπουργείου Υγείας με βάση την οποία παραδίδεται το ΕΣΥ στους ιδιώτες γιατρούς.

Για να το πετύχει αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη, φρόντισε να διαλυθεί κυριολεκτικά το ΕΣΥ τα τελευταία πέντε χρόνια ώστε οι πολίτες να ζητούν επειγόντως μία «λύση».

Λίγο πολύ όλοι χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας είτε των ίδιων είτε αγαπητού τους προσώπου και έχουν κατανοήσει βιωματικά, τι μπορούν να περιμένουν από το ΕΣΥ.

Το τι συνέβαινε στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) έχει καταγραφεί από τα Γραφεία Προστασίας Δικαιωμάτων Ληπτών Υπηρεσιών Υγείας των δημόσιων νοσοκομείων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της πιο πρόσφατης έκθεσης του 2022, ανάμεσα σε παραπάνω από 6000 γραπτές και προφορικές αναφορές που υπεβλήθησαν, οι πολίτες εμφανίζονται ιδιαίτερα δυσαρεστημένοι με την συμπεριφορά και την επικοινωνίας με το προσωπικό, τους χρόνους αναμονής  για εξετάσεις και θεραπείες και για προβλήματα λειτουργίας των κλινικών.

Τα προβλήματα κατά σειρά:

ανεπαρκής τηλεφωνική εξυπηρέτηση (20,73%)
παράπονα για ελλιπή λειτουργία των Κλινικών / Τμημάτων -και κυρίως για τα διαγνωστικά εργαστήρια (16,83%),
μεγάλοι χρόνοι αναμονής και προβλήματα τήρησης προτεραιότητας (13,69)%, αντιδεοντολογική/ανάρμοστη συμπεριφορά του προσωπικού (11,08%).

Παράλληλα, μέσα σε ένα έτος υπήρξαν περισσότερες από 3000 καταγγελίες η διερεύνηση των οποίων οδήγησε στην διαπίστωση 422 παραβάσεις.

Σε 20 καταγγελίες, επίσης, διατάχθηκε περαιτέρω διερεύνηση, ενώ σε 60 δεν έγινε καμία ενέργεια, για λόγους που δεν αναφέρονται.

Έρευνα της GPO για λογαριασμό του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου (ΠΙΣ) καταγράφει την δυσαρέσκεια των πολιτών στην χώρα μας για τις υπηρεσίες στον χώρο της δημόσιας Υγείας.

Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε τον Μάρτιο σε 1.108 άνδρες και γυναίκες άνω των 17 ετών σε όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας. Ερωτήθηκαν, επιπλέον, 720 γιατροί όλων των ειδικοτήτων από ολόκληρη την Ελλάδα.

Οι μισοί σχεδόν Έλληνες είναι δυσαρεστημένοι από την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης.

Οι ιατρικές υπηρεσίες φθίνουν καθημερινά από την είσοδο ιδιωτών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, την κατάρρευση των δημόσιων νοσοκομείων με μεγάλες ελλείψεις προσωπικού, την ποιοτική και ποσοτική υποβάθμιση και το γεγονός ότι οι πολίτες καλούνται πλέον να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και να πληρώσουν: αύξηση τιμής φαρμάκων, απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία κ.ά.).

Τα βασικά σημεία της έρευνας

Το 45,1% δεν είναι ικανοποιημένο από τις υπηρεσίες Υγείας ούτε στο δημόσιο ούτε στο ιδιωτικό σύστημα (το 2023 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 31,2%).

Ικανοποιημένο δηλώνει μόλις το 28,7% των πολιτών.

Το 48,3% των γιατρών αξιολογεί αρνητικά το σύστημα Υγείας (δημόσιο και ιδιωτικό).

Το αντίστοιχο ποσοστό το 2023 ήταν 22,9%. Θετικά το αξιολογεί το 17,4%.

Το 56,9% δεν είναι ικανοποιημένο από τις παροχές στο ΕΣΥ έναντι 34,7% πέρυσι.

Το 91,1% είναι ικανοποιημένο από τους γιατρούς του ΕΣΥ

Το 75,4% είναι δυσαρεστημένο από την οργάνωση στις δομές Υγείας.

Το 65,2% επιλέγει να επισκεφτεί ιδιωτικά ιατρεία και όχι νοσοκομεία.
Οι αλλαγές στην Υγεία αντιμετωπίζονται από τους γιατρούς:

Θετικά σε ποσοστό 27,7% φέτος, έναντι 37,7% πέρυσι.

Αρνητικά αντιμετωπίζονται σε ποσοστό 50,4% φέτος, έναντι 34,9% πέρυσι.

Υπέρ του να διατηρήσουν τον δημόσιο χαρακτήρα και να μη μετατραπούν τα Νοσοκομεία σε ΝΠΙΔ τάσσονται το 78,5% του κοινού και το 90% των γιατρών.

Υπέρ της αύξησης μισθών των γιατρών ΕΣΥ στα επίπεδα του μέσου όρου των μισθών των γιατρών στην ΕΕ τάσσεται το 82,8% των πολιτών και το 91,6% των γιατρών.

Υπέρ της θέσπισης κινήτρων για την στελέχωση των άγονων και νησιωτικών περιοχών τάσσεται το 97,3% των πολιτών και του 96,4% των γιατρών.

Υπέρ της διατήρησης ιδιωτικού ιατρείου από τους γιατρούς ΕΣΥ τάσσεται το 44,6% των πολιτών.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/pos-katestrepse-methodika-to-esy-i-kyvernisi-gia-na-paradothei-ston-idiotiko-tomea/

Ο Πάιατ ζητά «συνεργασία» Ελλάδας-Τουρκίας με εργαλείο το φυσικό αέριο – Θέλει την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο!

4

30/04/24

Στηρίζουμε τη «συνεργασία» Ελλάδας-Τουρκίας δήλωσε υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τους Ενεργειακούς Πόρους Τζέφρι Πάιατ από το βήμα της 5ης Επιχειρηματικής Συνόδου Ανατολικής Μεσογείου του Economist που διεξήχθη στη Νέα Υόρκη.
«Η Ευρώπη πρέπει να βρει τρόπους για να απεξαρτηθεί από το ρωσικό αέριο. Έχω ακούσει πολλές υποσχέσεις για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Κύπρου και τώρα είναι η ώρα να γίνει πραγματικότητα. Μεταξύ άλλων χωρών στη περιοχή που παίζουν σημαντικό ρόλο, όπως η Ελλάδα, η Αίγυπτος και η Κύπρος, είναι η Τουρκία η οποία ενισχύει την άποψη των ΗΠΑ ότι η ενέργεια θα πρέπει να είναι ένας δρόμος για συνεργασία και όχι για αντιπαράθεση και διαμάχες. Θυμάμαι τι συνέβη το καλοκαίρι του ’20 στην Ελλάδα και την αντιπαράθεση που υπήρξε με τις γεωτρητικές δραστηριότητες της Τουρκίας. Δεν θέλουμε να ξαναδούμε αυτό που συνέβη με τις προσπάθειες γεωτρήσεων της Τουρκίας», είπε ο κ. Πάιατ.
Αναφέρθηκε επίσης στον τομέα των ηλεκτρικών διασυνδέσεων στην περιοχή αλλά και στις ανανεώσιμες πηγές. Τονίζοντας όμως ότι το φυσικό αέριο «έχει μεταμορφώσει τον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης προσφέροντας γεωπολιτικές ευκαιρίες» παραπέμποντας και στο East Med Gas Forum.
Όσον αφορά στο EMGF, η συμμετοχή της Τουρκίας σε αυτό προωθείται εδώ και καιρό από τον Τζ. Πάιατ (1, 2, 3), γεγονός που θα ανοίξει τον δρόμο για συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας μεταξύ Τουρκίας-Αιγύπτου -εξ ου και η αναφορά στην Αίγυπτο στην ως άνω δήλωση Πάιατ- εφαρμόζοντας τον σχεδιασμό του γνωστού «χάρτη Μπάιντεν». Σχέδιο το οποίο συνεπάγεται την απώλεια της ελληνικής δυνάμει ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού, καθώς και του κοινού θαλάσσιου συνόρου με την Κύπρο (1, 2, 3 και 4).
Η DW έγραφε στις 11/02/24: «Η Άγκυρα… επιθυμεί να βελτιώσει τη θέση της στα έργα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Αίγυπτος παίζει σημαντικό ρόλο αλλά και να διασφαλίσει την υποστήριξη του προέδρου Σίσι σε περιφερειακά θέματα, όπως ο πόλεμος στη Γάζα. Ίσως το πιο σημαντικό… είναι ότι η οριοθέτηση της τουρκικής ΑΟΖ με το Κάιρο στην ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσε να δώσει στην Άγκυρα ένα σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί στη διαμάχη της με την Ελλάδα και την Κύπρο.»
Χάρτης Μπάιντεν. Πηγή: mcclatchydc.com
Ειρήσθω εν παρόδω, ο χάρτης Μπάιντεν -οδοδείκτης στις παρασκηνιακές διαδικασίες διαμοιρασμού της Αν. Μεσογείου (1, 2, 3, 4 και 5)- από το 2015 που άρχισε να κατασκευάζεται, συνέχισε να ανασχεδιάζεται μέχρι τις αρχές του 2017 -την περίοδο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό- με κάποια από εμπλεκόμενα κράτη (Τουρκία-Κυπριακή Δημοκρατία-Ισραήλ-Λίβανος) να έχουν την ευκαιρία να τον εμπλουτίσουν. Στη διαδικασία αυτή δεν συμμετείχαν η Συρία και η Ελλάδα -της οποίας οι πολιτικές ηγεσίες όμως φαίνεται να συναινούν-. Για την Αίγυπτο δεν είναι ξεκάθαρο.
«Αρχιτέκτονας» του χάρτη -που σχεδιάστηκε με την παρασκηνιακή υποστήριξη των Βρετανών (1, 2 και 3) και σύμφωνα με τουρκικές υποδείξεις οι οποίες εισακούστηκαν- ήταν ο Αμερικανός Ανώτερος Σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ -και ανοικτά φιλότουρκος-, Άμος Χόκσταϊν, τον οποίο ο γηραιός πρόεδρος εμπιστεύεται σχεδόν με κλειστά μάτια. Σημειώνεται ότι ήταν παρόν και στη συνάντηση Μπάιντεν-Μητσοτάκη στο Λευκό Οίκο το 2022. Ο Χόκσταϊν καταγράφει ήδη στο ενεργητικό του την επίτευξη συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ Λιβάνου-Ισραήλ όταν μεσολάβησε ως ενδιάμεσος χωρίς κατ’ ιδίαν επαφές των δύο αντίπαλων κρατών.
Εκπληρώνεται απ’ ότι φαίνεται λοιπόν η από το 2023 «προφητεία» του Σύμβουλου Εθνικής Ασφάλειας, Θάνου Ντόκου, περί «συνεκμετάλλευσης» των ενεργειακών πόρων της Μεσογείου! Ο Τζο Μπάιντεν άλλωστε ήδη από το 2014 έλεγε ότι, «αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ταξίδεψα πρόσφατα [σσ. Μάιο του 2014] στην Κύπρο -ο υψηλότερος αξιωματούχος των ΗΠΑ που επισκέφθηκε την Κύπρο εδώ και πέντε δεκαετίες- επειδή ήθελα να ενθαρρύνω τους Κύπριους [σσ. Κυπριακή Δημοκρατία] να αναπτύξουν τους ενεργειακούς πόρους τους σε συνεργασία με όλους -ΟΛΟΥΣ(!)- τους γείτονές τους, και να καταστεί σαφές ότι ΟΛΟΙ ωφελούνται εάν το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου μπορεί να συνεργαστεί για να γίνει κόμβος για τις αγορές φυσικού αερίου».
Ο Άμος Χόκσταϊν από την άλλη, το 2016 δήλωνε στο Bloomberg ότι «η προσθήκη του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου στην εικόνα, ολοκληρώνει πραγματικά την Τουρκία ως μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές χώρες με την ευρύτερη έννοια». Την ίδια χρονιά (2016) ο Χόκσταϊν ανέφερε στην υπο-επιτροπή του Κογκρέσου για τη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική (Subcommittee on the Middle East and Noth Africa) ότι: «προφανώς η ενέργεια δεν θα λύσει τις πολιτικές διαφορές στην περιοχή [σσ. Ανατολική Μεσόγειο], αλλά μπορεί να δώσει κίνητρα για την επιτάχυνση της πολιτικής διευθέτησης και την ενθάρρυνση του συμβιβασμού», ενώ πρόσθετε ότι «η επιτυχία όλων αυτών των σχεδίων, ωστόσο, εξαρτάται από τη συνεργασία.» Συνεργασία την οποία προωθεί και ο Τζ. Πάιατ -ο οποίος είναι κατά κάποιο τρόπο επικεφαλής του τμήματος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στο οποίο ανήκει ο Άμος Χόκσταϊν- με τις δηλώσεις του στη Σύνοδο του Economist στη Νέα Υόρκη (Απρίλιος 2024).
Σε αυτό το σημείο, θα ήταν παράληψη εάν δεν αναφερθούμε και στον EastMed, ο οποίος είναι πρόδηλο ότι λάμπει δια της απουσίας του από τον χάρτη Μπάιντεν (1 και 2). Το γνωστό αμερικανικό non-paper που τον τορπίλισε είχε πρωτεργάτη του τον Άμος Χόκσταϊν, διέρρευσε τον Ιανουάριο του 2022 (εικάζεται ότι είχε διανεμηθεί τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 2021), είχε έντονο τουρκικό άρωμα (1, 2 και 3), και ήταν απλώς η επιβεβαίωση των όσων οι Αμερικανοί δήλωναν εις βάρος του αγωγού τα προηγούμενα χρόνια.
To iEpikaira (07/03/23) τόνιζε ότι «οι ΗΠΑ ήδη από το 2014 ήταν πρόδηλο ότι δεν είχαν στα σχέδιά τους για την ευρύτερη περιοχή τον αγωγό (1 και 2)… Από τις δημόσιες τοποθετήσεις των Αμερικανών αξιωματούχων -μηδενός εξαιρουμένου, πλην ίσως του π. ΥΠΕΞ Μ. Πομπέο η οποία έγινε για το ισραηλινό ακροατήριο-, πουθενά δεν προκύπτει ότι ο EastMed υπήρξε μέρος των ενεργειακών σχεδιασμών τους. Το non-paper ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα…» (Περισσότερα εδώ.)
Οπότε δεν ήταν καθόλου τυχαία η σχετική αναφορά στη Σύνοδο του Economist στη Νέα Υόρκη από τον υπουργό Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γιώργο Παπαναστασίου, ο οποίος έδωσε την χαριστική βολή στον EastMed δηλώνοντας: «Δεδομένης της πράσινης μετάβασης της Ευρώπης, η Κύπρος -όπως και η Ελλάδα- έχει συγκεκριμένες χρονικές δεσμεύσεις. Επομένως, μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι το φυσικό αέριο έχει ημερομηνία λήξης. Γι’ αυτό και μεγάλα έργα πολλών δισεκατομμυρίων όπως ο αγωγός EastMed ίσως να μη δικαιολογούνται στις σημερινές συνθήκες από την Ευρώπη.»
Καταληκτικά, είναι γεγονός ότι κυκλοφορεί πληθώρα δημοσιευμάτων που προμηνύουν σοβαρές εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο, με επικείμενο διαμοιρασμό των θαλασσίων ζωνών της περιοχής (1, 2, 3, 4, 5, 6). Το παρόν βήμα έγραφε από τον Αύγουστο του 2022 ότι: «Το δίδυμο Πάιατ-Χόκσταϊν βάζουν πλώρη για Ανατολική Μεσόγειο.» Ο πρώτος δήλωσε ήδη «παρών». Αναμένουμε και τον δεύτερο, όταν/αν οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή του το επιτρέψουν.

[email protected]

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

ΜΑΚΡΟΝ: « Η Ευρώπη πεθαίνει». Ποιος να τη σκότωσε άραγε;

0

της δημοσιογράφου Rachel Marsden*

« Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ότι η Ευρώπη μας πεθαίνει σήμερα », δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν σε πρόσφατη ομιλία του. « Μπορεί να πεθάνει, και εξαρτάται μόνο από τις επιλογές μας. Αλλά αυτές οι επιλογές πρέπει να γίνουν τώρα. »

Αυτό που ο Μακρόν παρουσιάζει ως επείγουσα ανάγκη για αναζωογόνηση της ΕΕ έρχεται αφού ο ίδιος έχει περάσει σχεδόν επτά χρόνια στην εξουσία, έχοντας μάλιστα και πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2022. Του οφείλουμε τον διορισμό και την επιβεβαίωση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν, που χαρακτηρίστηκε από το Forbes πέρυσι ως η πιο ισχυρή γυναίκα στον κόσμο. Ή, όπως θα μπορούσαν να πουν κάποιοι, ένας μη εκλεγμένος, παντοδύναμος γραφειοκράτης του οποίου ο υπερεθνικός αυταρχισμός υποκαθιστά τη δημοκρατική διαδικασία των κρατών μελών. Ή, όπως θα μπορούσαν να πουν άλλοι μετά την ομιλία του Μακρόν, η ανίδεος νοσοκόμα του θανάτου της ΕΕ.

Η ατέλειωτη ομιλία του Μακρόν θα έπρεπε να ήταν ένα μεγάλο mea culpa από την άρχουσα τάξη της ΕΕ. Πες μας πως τα μπέρδεψες. Τουλάχιστον θα ξέραμε ότι υπήρχε ελπίδα για μια πραγματική διόρθωση πορείας μάλλον και όχι διατήρησή της.

«Αντιβασίλισσα» η …Λάινεν

Από το χεράκι την οδηγεί – δηλ. «του χεριού» του – ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν την ισχυρά κυρία της ΕΕ Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν

Αντίθετα, ο Μακρόν υποστήριξε ότι η ΕΕ δεν υπήρξε ποτέ υποτελής της Ουάσιγκτον. Το να λες ότι δεν είσαι υποτελής είναι ακριβώς σαν να πρέπει να πεις στους ανθρώπους ότι δεν είσαι πόρνη. Δεν πρέπει να λέτε κάτι συνέχεια αν το όραμα δεν είναι ήδη εμφανές. Η Βασίλισσα Ούρσουλα είναι ουσιαστικά η αντιβασίλισσα της Αμερικής στην Ευρώπη σε αυτό το στάδιο, και ο ίδιος ο Μακρόν δεν φαίνεται να καταφέρνει να χαράξει μια θέση ανεξάρτητη από τις Ηνωμένες Πολιτείες που διαρκεί περισσότερο από τον χρόνο που χρειάζεται ο θείος Σαμ για να διαχειριστεί ένα υπερατλαντικό ξυλοδαρμό.

Η ομιλία του Μακρόν ήταν ένα συναρπαστικό μείγμα ψευδαίσθησης και ανασφάλειας. Ως τόπο συνάντησης επέλεξε το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι. Το θέμα ? «Επισκόπηση της ευρωπαϊκής δράσης». Φυσικά, πείτε μας τι πραγματικά συμβαίνει, αν έχετε μια ιδέα και μια πραγματική στρατηγική και όραμα που δεν υπόκειται στις συνεχείς ιδιοτροπίες και τάσεις της στιγμής ή οποιουδήποτε δεδομένο εκλογικού κύκλου.

Ο Μακρόν είχε μια παρόμοια ομιλία στη Σορβόννη τον Σεπτέμβριο του 2017. Γιατί στη Σορβόννη; Διότι, όπως είπε ο Μακρόν την προηγούμενη φορά, «η συλλογική ζωή ήταν το ιδανικό του Ρομπέρ ντε Σορμπόν » – του θεολόγου που ίδρυσε το πανεπιστήμιο. Αποδεικνύεται ότι η ΕΕ κάνει κύκλους συλλογικά, χάρη στην ιδιαίτερη ανικανότητα των υπευθύνων της. Οι ευρωεκλογές πλησιάζουν και οι λαϊκιστές ανεβαίνουν στις κάλπες.

Το πρώτο βήμα για την ανάκαμψη είναι η παραδοχή ότι υπάρχει πρόβλημα. Ωστόσο, ο Μακρόν προφανώς αισθάνεται υποχρεωμένος να κάνει το αντίθετο και να μιλήσει για όλες τις αποτυχίες της ΕΕ σαν να ήταν επιτυχίες. Όπως η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, για παράδειγμα. Η Γαλλία έχει σημειώσει τόση πρόοδο σε αυτό το μέτωπο που η χώρα βρίσκεται και πάλι σε κατάσταση συναγερμού λίγες ημέρες πριν από τη φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, με μια υπαίθρια τελετή έναρξης κατά μήκος του Σηκουάνα. Ο υψηλός συναγερμός μόλις υποβαθμίστηκε: οι προειδοποιητικές πινακίδες κατά της τρομοκρατίας, αρχικά λευκές, έγιναν κίτρινες μετά από χρόνια έκθεσης στο φως στα παράθυρα των κτιρίων όπου είναι πλέον μόνιμα εγκατεστημένες. Ο Μακρόν, ωστόσο, τόνισε τον ρόλο μιας νέας γραφειοκρατικής οντότητας, που ονομάζεται Συμβούλιο ECOFIN. Γιατί τίποτα δεν πτοεί τους τρομοκράτες περισσότερο από τις γραφειοκρατικές συναντήσεις.

Απευθυνόμενος στην Αφρική, ο Μακρόν τόνισε τη σημασία μιας άλλης συνάντησης: της « Σύνοδος Κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αφρικής » που πραγματοποιήθηκε πριν από δύο χρόνια. Η έλλειψη περιεχομένου για την Αφρική στην ομιλία του Μακρόν μπορεί να εξηγηθεί από μικρές λεπτομέρειες, όπως η αποστολή γαλλικών στρατευμάτων από την άλλη πλευρά της Μεσογείου μετά το τέλος των γαλλικών αποστολών σταθερότητας με πραξικοπήματα (που είναι κατά κάποιο τρόπο το αντίθετο της σταθερότητας ).

Σαφώς απτόητος από τις ενοχλητικές αποκλίσεις μεταξύ της πραγματικότητας και των προβλεπόμενων φαντασιώσεων, ο λόγος του Μακρόν τόνισε επίσης την ανάγκη αντιμετώπισης της μεταναστευτικής πρόκλησης, την οποία η ΕΕ επί πληρωμή έχει αναθέσει σε χώρες όπως η Τουρκία, η Τυνησία, η Μαυριτανία και η Αίγυπτος. Την τελευταία φορά που έλεγξα, καμία από αυτές τις χώρες δεν ήταν στην Ευρώπη. Αλλά η ΕΕ έχει αναθέσει σχεδόν όλα τα υπόλοιπα σε αυτό το στάδιο, οπότε γιατί όχι και αυτό το θέμα.

Οι αγρότες κατασκοπεύονται!!!

Ο Μακρόν μίλησε για την ΕΕ ως ηγέτης της οικολογικής και περιβαλλοντικής μετάβασης. Προς τι ακριβώς; Προς τη φτώχεια, μάλλον. Απλώς ρωτήστε τους αγρότες που υπόκεινται στις επιταγές της κλιματικής αλλαγής από τις Βρυξέλλες, των οποίων η γη κατασκοπεύεται από δορυφόρους για να διασφαλιστεί ότι ακολουθούν τους κανόνες, πόσο καλό είναι αυτό. Μίλησε για την ενεργειακή κυριαρχία και την επαναβιομηχάνιση της ΕΕ. Οχι τόσο γρήγορα; Η Γερμανία, ειδικότερα, εξακολουθεί να ασχολείται με την αντίθετη κατεύθυνση και την αποβιομηχανοποίηση. Ως εκ τούτου, θα χρειαστεί αρκετός χρόνος για να φτάσει ο οικονομικός κινητήρας της ΕΕ στα ύψη.

EE:Το ρωσικό LNG είναι καλό…

Η ΕΕ έγινε περισσότερο εξαρτημένη από το ακριβότερο υγροποιημένο φυσικό αέριο των ΗΠΑ, το οποίο φαίνεται να είναι το αντίθετο της κυριαρχίας. Οι εισαγωγές LNG της Γαλλίας, της χώρας που η ΕΕ λέει ρητά ότι πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τη Ρωσία – αυξήθηκαν κατά 75% τους πρώτους μήνες του έτους σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Politico , η Γαλλία ήταν ο κορυφαίος πελάτης της Ρωσίας για LNG στην Ευρώπη τον περασμένο Φεβρουάριο. Παρά τον θόρυβο που κάνει, η ΕΕ δεν έχει σταματήσει να εισάγει φυσικό αέριο από τη Ρωσία. Απλώς έχει αντικαταστήσει τις εισαγωγές φυσικού αερίου από αγωγούς με ρωσικό LNG – ένα δισεκατομμύριο δολάρια ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου της Αρκτικής εισέρχεται στην ΕΕ κάθε μήνα, για την ακρίβεια. Το 2023, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα εξακολουθεί να εισάγει το 15% του φυσικού της αερίου μέσω αγωγού από τη Ρωσία, σύμφωνα με το Reuters . Αν και αυτό το ποσοστό είναι μειωμένο από το 45% πριν από τη σύγκρουση στην Ουκρανία, οι άνθρωποι που πίστεψαν τις Βρυξέλλες, όταν καυχιόταν ότι πλήττει τον Πούτιν στερώντας του τα ενεργειακά έσοδα, μπορεί να συγκλονιστούν από το γεγονός ότι η ΕΕ εξακολουθεί να εισάγει φυσικό αέριο μέσω αγωγών. Η ΜΚΟ Global Witness ανέφερε πέρυσι ότι η ΕΕ είχε απλώς στραφεί στην εισαγωγή ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου, αντί για αέριο αγωγών, με τις ρωσικές εισαγωγές LNG στην ΕΕ να αυξάνονται κατά 40% από την έναρξη της σύγκρουσης, δλδ περισσότερο από τα δύο προηγούμενα χρόνια.

Η ουσία της ομιλίας του Εμ. Μακρόν ήταν η Ρωσία δεν πρέπει να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία αλλά δεν προτίθεται να στείλει Γάλλους στρατιώτες στο μέτωπο…

Σχετικά με την Ουκρανία, ο Μακρόν είπε ότι « η βασική προϋπόθεση για την ασφάλειά μας είναι η Ρωσία να μην κερδίσει τον επιθετικό πόλεμο που διεξάγει κατά της Ουκρανίας. Είναι απαραίτητο ». Αυτό που είναι ακόμη πιο ουσιαστικό είναι ότι ο Μακρόν ξεκαθαρίζει τι σημαίνει πραγματικά η « νίκη » για την Ουκρανία. Φαίνεται ότι το γεγονός ότι η Ουκρανία δεν συνεχίζει να εκμηδενίζει χωρίς λόγο τα δημογραφικά της στοιχεία θα πρέπει να θεωρείται νίκη, δεδομένων των μηδενικών πιθανοτήτων αλλαγής της κατάστασης στο πεδίο της μάχης, χωρίς να κινδυνεύει να πυροδοτήσει τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Μακρόν, ωστόσο, έχει σαφώς άλλες ιδέες, μιμούμενος καθόλα τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη και τη φαντασίωσή του να εξοργίζει τους Ρώσους μιλώντας ανοιχτά για την αποστολή γαλλικών στρατευμάτων στην Ουκρανία.

Όχι ότι η Ουκρανία είναι πράγματι στην ΕΕ, αλλά ο Μακρόν εξηγεί τώρα ότι η ΕΕ έχει « αρχίσει να επανεξετάζει τη γεωγραφία της εντός των συνόρων της γειτονιάς της ». Φανταστείτε την αντίδραση της ΕΕ εάν η Ρωσία έλεγε τα ίδια λόγια.

Τελικά, ήταν απλώς μια ακόμα ομιλία, ζυγισμένη ώστε να έχει μέγιστο αντίκτυπο πριν από τις ευρωπαϊκές κοινοβουλευτικές εκλογές τον προσεχή Ιούνιο. Όπως πολλά από αυτά που διακινούν σήμερα οι Ευρωπαίοι ηγέτες – βλέπε Μακρόν -, η αγνόηση της πραγματικότητας και η υποβάθμισή της σε μια ιδεολογική ρητορική μπορεί να αγγίξει μερικές καρδιές, αλλά δεν θα κερδίσει κανένα μυαλό…

*Η Rachel Marsden (γεν. 1974) είναι Καναδή διδάκτωρ πανεπιστημίου, πολιτική αρθρογράφος, και τηλεοπτικός σχολιαστής. Στη δεκαετία του 2000, ήταν αρθρογράφος στο Toronto Sun και το περιοδικό Human Events .

https://lesakerfrancophone.fr/notre-europe-peut-mourir-a-declare-macron-mais-qui-serait-le-tueur

 

 

Η Βόζεμπεργκ επισκέφθηκε τον νομό… Λαμίας

0

Οι μαθητές της τρίτης δημοτικού γνωρίζουν ότι η Λαμία είναι πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας. Η Ελίζα Βόζεμπεργκ πάλι όχι…

Στον νομό… Λαμίας βρέθηκε η Ελίζα Βόζεμπεργκ στο πλαίσιο της περιοδείας της για τις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, όπως η ίδια ενημέρωσε τους διαδικτυακούς της ακόλουθους. Η υποψήφια ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας μάλλον δεν γνώριζε ότι η Λαμία είναι η πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας (από το 2011 δεν υφίστανται πλέον νομοί) και νόμιζε πως η Λαμία ήταν η πρωτεύουσα του νομού… Λαμίας.

Πώς η πόλη της Κοζάνης είναι πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης; Ε, το ίδιο θα σκέφτηκε ότι ισχύει και για τη Λαμία.

Άλλο που αυτό διδάσκεται στους μαθητές της τρίτης δημοτικού.

Τελικά, μετά την πλάκα που έκαναν αρκετοί χρήστες, η Ελίζα Βόζεμπεργκ, αναγκάστηκε να τροποποιήσει τις αναρτήσεις της σε Facebook, X και Instagram.

Δυστυχώς για την ίδια, όμως, η Google δεν έχει αφαιρέσει ακόμα τα page caches και φαίνεται το λάθος της στην αναζήτηση.

vozemperg_8f5f9.jpg

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/245226/i-vozempergk-episkefthike-ton-nomo-lamias

Η επιθυμία της τέχνης στον Φώτη Καγγελάρη

0

Αθηνά Δ. Μιράσγεζη

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Συγγραφέας, Διδ. ΕΑΠ

Με αφορμή το νέο βιβλίο του Φώτη Καγγελάρη Μια Ιστορία της Τέχνης- από τη μεριά της επιθυμίας, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση και τη σειρά Πλαγίως της οποίας την επιστημονική διεύθυνση έχει ο ίδιος ο συγγραφέας.

Το βιβλίο αυτό, σε μια επιμελημένη έκδοση με ένα πολύ ωραίο εξώφυλλο που κοσμεί έργο της Paula Rego (1935-2022), διαβάζεται συνδυαστικά με άλλα του βιβλία περί τέχνης, όπως τα Τρόπος του λέγειν, Το πράγμα, η λέξη και ο κόσμος και βέβαια τα Σημειώματα για την Τέχνη- ως σύλληψη του Άλεκτου, στα οποία Σημειώματα θα επιμείνουμε κι εμείς σ’ αυτή την παρουσίαση.

Η Ιστορία της Τέχνης του Φώτη Καγγελάρη είναι στην ουσία μια ιστορία, μια ιστορία της φιλοσοφίας, μια φιλοσοφία της τέχνης, μια ιστορία των επιστημών, μια ιστορία της λογοτεχνίας – κοντολογίς μια ιστορία του πνεύματος. Ασχολείται κυρίως με τη μουσική, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την αρχιτεκτονική, τον χορό, τη φωτογραφία, την περφόρμανς. Σε κάθε έργο τέχνης στο οποίο αναφέρεται ξαναστήνει ολόκληρη την εποχή. Η Ιστορία της Τέχνης του όμως είναι και ιστορία της επιθυμίας.[1] Η ώση της επιθυμίας διαπερνά όλο το βιβλίο. Γι’ αυτόν, «ένα έργο τέχνης είναι καταρχάς οριοθέτηση της επιθυμίας, η οποία δημιουργεί οδόφραγμα στην υπεραπόλαυση», αλλιώς jouissance.[2] Μέσα στην τέχνη, είναι παρούσα και η άλλη όψη του ανθρώπου, η επιθυμία ως καταστροφή, συνδεδεμένη με την ενόρμηση του θανάτου.[3] Η επιθυμία μπορεί να εμφανίζεται εκπεφρασμένη, φιμωμένη ή απωθημένη, (μετουσιωμένη, εξιδανικευμένη).[4] «Η τέχνη στο σύνολό της είναι ένα μοιρολόι για μια για πάντα χαμένη απόλαυση»[5], γράφει.

Θα επικεντρωθούμε στο τελευταίο του κεφάλαιο για την Art Brut, την Ωμή Τέχνη ή την Ανεπεξέργαστη Τέχνη, όπως έχει μεταφραστεί. Ο Φώτης Καγγελάρης κάνει μνεία στη «Μελαγχολία Ι» του Dürer, έργο του 1514,  στο οποίο και εντοπίζει τη «θριαμβευτική είσοδο της ψυχικής διαταραχής»[6] στην τέχνη.

Η τρέλα, λέξη υπό εξαφάνιση καθώς έχει δώσει τη θέση της στους ψυχιατρικούς όρους «ψύχωση» ή σχιζοφρένεια και «μανιοκατάθλιψη» ή διπολική διαταραχή, η τρέλα λοιπόν είναι θύμα πολλών δεισιδαιμονιών, φαντασιώσεων και στερεοτύπων. Ο Φώτης Καγγελάρης επιχειρεί να την απαλλάξει από όλα αυτά που την ακολουθούν, τη συμπιέζουν, την παραμορφώνουν, την κρύβουν, αντιμετωπίζοντάς την κατά πρόσωπο. Μαζί με τον θάνατο, κατ’ αυτόν, αποτελούν τις δυο ακραίες μορφές «ετερότητας της ανθρώπινης ύπαρξης».[7] Ωστόσο, αν για την έσχατη αναμονή του θανάτου μπορούμε να μιλήσουμε, το πέρασμα της τρέλας μένει τις περισσότερες φορές χωρίς μάρτυρα. Ο τρελός χάνει τις λέξεις του αν πρόκειται να την μιλήσει,  ο γνωστικός δεν έχει την εμπειρία της και αδυνατεί να την κατανοήσει, αδυνατεί να εισχωρήσει μέσα της.

Ολόκληρη η προσωπικότητα του πάσχοντα θίγεται απ’ άκρη σ’ άκρη. Απώλεια της πραγματικότητας, απώλεια του εαυτού, απώλεια του Άλλου. Ο ψυχωτικός συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω με μια νέα πραγματικότητα στα σκαριά που τη βάζει στη θέση αυτής που έχασε. Η κοινή πραγματικότητα χάνει την πραγματικότητά της και αποκτά πραγματικότητα ένα ακόμα παραλήρημα. Βαθιά απόλαυση του τρελού και ταυτόχρονα «τρόμος, πανικός, αγωνία, ενοχή» και πόνος, πόνος, πόνος.[8] Συμπτώματα: φωνές[9] και γενικότερα κάθε είδους ψευδαισθήσεις, μανία καταδίωξης, παραληρήματα μεγαλείου, καταστροφής του κόσμου, θρησκευτικά κ.ά. Ο  ψυχωτικός στο παραλήρημά του «κατέχεται από τον Άλλο, είναι έρμαιο της απόλαυσης του Άλλου».[10] Ή ενδέχεται να αναφέρεται στο σώμα του το οποίο νιώθει ως «αποδιοργανωμένο, κομματιασμένο, ανοίκειο, φλεγόμενο».[11] Ο Καγγελάρης αναφέρει τον Lacan: «Η ανθρώπινη ύπαρξη όχι μόνο δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την τρέλα αλλά δεν θα ήταν καν ανθρώπινη ύπαρξη αν δεν είχε μέσα της την τρέλα ως ορόσημο της ίδιας της τής ελευθερίας.» Και συμπληρώνει ο Καγγελάρης «η  ‘‘φυσιολογικότητα’’ είναι η άμυνα έναντι της φύσης του ανθρώπου που είναι η τρέλα.»[12]

Όμως, των ίδιων των τρελών υπάρχει άραγε τέχνη; Μα δεν υπάρχει ούτε τέχνη των στομαχικών!, επιμένει ο ιδρυτής της, ο Jean Dubuffet (που ίδρυσε το πρώτο μουσείο Art Brut).[13]

Η τέχνη και η τρέλα «γεννώνται από την ίδια κολασμένη διαδικασία», συνεχίζει ο Καγγελάρης.[14] Ωστόσο, «ο δαίμονας-εντός» έχει διαφορετικό πεπρωμένο στην τέχνη των γνωστικών και στην τέχνη των τρελών, τονίζει. Ο γνωστικός καλλιτέχνης επιζητεί να απαλλαγεί από τον δαίμονά του εξωτερικεύοντάς τον. Η μορφή που θα πάρει αυτός βρίσκεται στα όρια του συνειδητού και του ασυνειδήτου του. Ο καλλιτέχνης αγωνίζεται να τιθασεύσει τον δαίμονά του και η πάλη αυτή καταγράφεται πάνω στο έργο, είναι το έργο τέχνης. Αντίθετα, για τον τρελό καλλιτέχνη δεν υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Ο τρελός είναι συμφιλιωμένος με τον δαίμονα που τον έχει κατακτήσει, είναι το αγαπημένο του και πολύτιμο παραλήρημα. Το έργο τέχνης ελέγχει τον τρελό καλλιτέχνη, και όχι ο καλλιτέχνης το έργο τέχνης. Η μορφή που θα πάρει ο δαίμονας είναι ωμή, ανεξέλεγκτη, ανεπεξέργαστη.[15]

Η Ιστορία της τέχνης: από τη μεριά της επιθυμίας καταλήγει σε μια ιστορία της Ανεπεξέργαστης τέχνης – ανεπεξέργαστη έκφραση της επιθυμίας. «Μεταποιείται και μετουσιώνεται το βαρύ μέταλλο της διαταραχής στο ευγενές μέταλλο της τέχνης»[16], λέει ο Καγγελάρης. Στους νεωτερικούς χρόνους, -βρισκόμαστε στα μέσα του 18ου αι.- η Επιστήμη αλλά και η Τέχνη επιτίθενται στην ανθρώπινη φύση, προκειμένου να την εξιχνιάσουν. Σκάβοντας ολοένα και πιο βαθιά κανάλια φθάνουν σε ορισμένες πολύ καίριες συντεταγμένες της. Καταρχάς, η ανθρώπινη ιδιότητα. Ποιοι είναι άνθρωποι και ποιοι όχι; Οι τρελοί σταματούν να είναι πράγματα δαιμονικά και δαιμονισμένα και διεκδικούν την ανθρωπινότητα. Ποιοι είναι αλυσοδεμένοι και ποιοι ελεύθεροι; Οι γνωστικοί σταματούν να δένουν χειροπόδαρα τους τρελούς, οι τρελοί δεν κουβαλούν πια βαριές αλυσίδες ή μάλλον βαριές αλυσίδες σταματούν να κουβαλούν δεμένους, στοιβαγμένους, τους τρελούς. Τα πλοία των τρελών αδειάζουν. Ο θαλασσινός αέρας  δεν είναι πλέον η ενδεδειγμένη θεραπεία γι’ αυτούς.[17]

Ο Φώτης Καγγελάρης αναδεικνύει ως την πρώτη αρχή της Art Brut (αρχές 19ου αιώνα) τις ζωγραφιές της αδελφής του Victor Hugo, χρόνια πάσχουσας από ψυχική διαταραχή, όταν τις βλέπει ο γιατρός της.[18] (Όπως είναι γνωστό, τέχνη υπάρχει μόνο όταν υπάρχει θεατής που σπάει το δίπολο δημιουργός/έργο και το μεταμορφώνει στο τρίγωνο καλλιτέχνης/έργο τέχνης/θεατής.[19])

Για τον Καγγελάρη, η Art Brut είναι ανεπεξέργαστη έκφραση της επιθυμίας, αυτή που δεν δέχεται τη χαλιναγώγηση του πολιτισμού, αλλά εμφανίζεται και δρα ως jouissance αλλοτριώνοντας, με αυτόν τον τρόπο, καταστροφικά, έως θανάτου, το άλλο μέρος του ψυχισμού, «εκείνο που μάχεται για την παραμονή του στο σημαίνον, στην πραγματικότητα.»[20]

Στη ζωγραφική και σύντομα στη φωτογραφία κατέφυγαν οι ανήσυχοι γιατροί που παράγγελναν ή συγκέντρωναν πορτρέτα διαταραγμένων ψυχών, τα οποία πολλές φορές εξέθεταν ως έργα τέχνης σε μικρές και μεγάλες εκθέσεις. Δεν άργησε να εμφανιστεί ο Bleuler που συγκέντρωσε στη Ζυρίχη τα έργα, πια, των νοσηλευόμενων ασθενών του και ο Prinzhorn που θα σώσει τα ανάλογα από τα νύχια των Ναζί δημιουργώντας έτσι τη μεγάλη συλλογή της Χαϊδελβέργης που φέρει το όνομά του.[21]

Λίγο νωρίτερα, πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, είχαν ήδη εμφανιστεί και τα δύο πρώτα συγγράμματα που κατέγραφαν τις ψυχικές διαταραχές στη ζωγραφική, την πρόζα και την ποίηση. Αυτό δεν γίνεται ακόμη για να αποτιμηθεί η καλλιτεχνική αξία των έργων, αλλά για να αποτελέσουν ένα πολύτιμο βοήθημα για τους ιατρούς ως προς τη διάγνωση και τη θεραπεία.[22]

Σταθμός για τη μελέτη της Art Brut αποτέλεσε, όπως είπαμε, η ίδρυση του πρώτου Μουσείου Art Brut στη Λωζάνη το 1947 από τον Jean Dubuffet.[23] Όμως, το έδαφος είχε προετοιμαστεί ήδη από πολλούς παράγοντες, όπως επισημαίνει ο Φώτης Καγγελάρης. Ο Μοντερνισμός, το μανιφέστο Νταντά, ο σουρεαλισμός, η εδραίωση του ασυνείδητου, η αυτόματη γραφή, η Ερμηνεία των Ονείρων του Freud κ.ά. συνέβαλαν αποφασιστικά.[24] Με τη σειρά της, η Art Brut αποτέλεσε χρυσωρυχείο έμπνευσης για τους μεγάλους καλλιτέχνες. Ο Φώτης Καγγελάρης δεν διστάζει να αναφέρει ονόματα όπως των Actionnistes Viennois, του Beuys, της πρώιμης Abramović, της Orlan ή της Arbus κ.ά.[25]

Θα τελειώσω, και πάλι, με τα λόγια του Φώτη Καγγελάρη: «Η Art Brut είναι η έκφραση του τελευταίου ανυπότακτου τόπου της ψυχής μας.»[26]

Σημειώσεις

[1] Φώτης Καγγελάρης, Μια Ιστορία της Τέχνης- από τη μεριά της επιθυμίας, Αθήνα: Παπαζήσης, 2024, σελ. 79.

[2] Όπ. παρ., σελ. 109-110.

[3] Όπ. παρ., σελ. 113.

[4] Όπ. παρ., σελ. 79, 82.

[5] Όπ. παρ., σελ. 118.

[6] Όπ. παρ., σελ. 239.

[7] Φώτης Καγγελάρης, «Δυο λόγια για την τρέλα» στο Σημειώματα για την τέχνη- ως σύλληψη του άλεκτου, Αθήνα: Παπαζήσης, 2022, σελ. 15-16.

[8] Όπ. παρ., σελ. 18.

[9] Βλ. σχετικά Αθηνά Δ. Μιράσγεζη, «Η τρέλα ως τεχνική στη φιλοσοφία και στην τέχνη» στο Μεταφυσική της τέχνης: Κείμενα, Αθήνα: Ευρυδίκη, 2018, σελ. 230-256.

[10]Φώτης Καγγελάρης, Σημειώματα για την τέχνη, όπ. παρ., σελ. 19.

[11] Όπ. παρ.

[12] Φώτης Καγγελάρης, «Κινήματα τέχνης και πολιτικές στον 20ο αιώνα: Το ανέφικτο του βλέμματος» στα Σημειώματα για την τέχνη, όπ. παρ., σελ. 135.

[13] Μια Ιστορία της Τέχνης, όπ.παρ., σελ. 238-239.

[14] Σημειώματα για την τέχνη, όπ. παρ., σελ. 142.

[15] «Art Brut: Ο δαίμονας εντός» στα Σημειώματα για την τέχνη, όπ. παρ., σελ. 207-211.

[16] «Η τέχνη ως δυνατότητα ύπαρξης: Ένας επίδεσμος για τον χρόνο», στα Σημειώματα για την τέχνη, όπ. παρ., σελ. 234.

[17] Βλ. σχετικά Michel Foucault, Η Ιστορία της τρέλας, μτφρ. Φ. Αμπατζοπούλου, Αθήνα: Ηριδανός, 2004.

[18] Μια Ιστορία της Τέχνης, όπ.παρ., σελ. 235.

[19] Αθηνά Δ. Μιράσγεζη, Η Αισθητική μετά τον Nietzsche, Αθήνα: Ευρυδίκη, 2004, σελ. 16.

[20]Φώτης Καγγελάρης, Μια Ιστορία της Τέχνης, όπ.παρ., σελ. 238.

[21] Όπ. παρ., σελ. 235-237.

[22] Όπ. παρ., σελ. 237-238.

[23] Όπ. παρ., σελ. 238.

[24] Όπ. παρ., σελ. 238.

[25] Όπ. παρ., σελ. 239.

[26] «Κινήματα τέχνης και πολιτικές στον 20ο αιώνα: Το ανέφικτο του βλέμματος», στα Σημειώματα για την τέχνη, όπ. παρ., σελ. 143.

Άδωνις σε διαμαρτυρόμενους υγειονομικούς στην Μυτιλήνη: «Ήρθατε εδώ σαν τους κάφρους»

2

Ζήτησε να στείλουν κάποιον να τον αντικρούσει

Ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε στην Μυτιλήνη και ξέσπασε εναντίον υγειονομικών, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τις άθλιες συνθήκες στο ΕΣΥ και την υποστελέχωση στις δημόσιες δομές Υγείας. 

Από βήματος τους αποκάλεσε «κάφρους» (στο 24:25 του παρακάτω βίντεο) και άλλα κοσμητικά επίθετα δικαιολογώντας την πολιτική του υπουργείου: «Στην Μυτιλήνη είναι μικρότερες οι αναμονές των ασθενών».

Εκνευρισμένος από την παρουσία διαδηλωτών αναφέρθηκε με απαξιωτικό τρόπο στους υγειονομικούς που διαμαρτύρονταν υποστηρίζοντας ότι δεν εκπροσωπούν κανέναν.

Σύμφωνα με το τοπικό stonisi.gr, ζήτησε να στείλουν κάποιον να τον αντικρούσει, ωστόσο, οι αστυνομικοί εμπόδιζαν όποιον ήθελε να πλησιάσει. Ο Άδωνις Γεωργιάδης συνέχισε απτόητος τις δηλώσεις του.

Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων για Μάτι: «Εχουν στηθεί λαϊκά δικαστήρια υπό την ανοχή της Πολιτείας»

4

Παράλληλα, η ΕΔΕ επισημαίνει ότι θα προσφύγει άμεσα «στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικαστών καταγγέλλοντας τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας»

Η πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ), με αφορμή τις χθεσινές αντιδράσεις για την απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το Μάτι, σε σημερινή ανακοίνωσή της εκφράζει την έντονη ανησυχία της για «τα λαϊκά δικαστήρια που έχουν στηθεί στη χώρα εδώ και καιρό υπό την ανοχή της Πολιτείας και τα οποία συνοδεύονται, πλέον, με προπηλακισμούς σε βάρος των λειτουργών της Δικαιοσύνης και με δηλώσεις πολιτικών προσώπων, οι οποίες αφενός μεν πυροδοτούν έναν άκρατο λαϊκισμό και αφετέρου συνιστούν παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης».

Παράλληλα, η ΕΔΕ επισημαίνει ότι θα προσφύγει άμεσα «στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικαστών καταγγέλλοντας τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας σε βάρος του Θεσμού της Δικαιοσύνης και της Ανεξαρτησίας της».

Ειδικότερα, το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης της ΕΔΕ, έχει ως εξής:

«Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων εκφράζει την έντονη ανησυχία της για τα λαϊκά δικαστήρια που έχουν στηθεί στη χώρα εδώ και καιρό υπό την ανοχή της Πολιτείας και τα οποία συνοδεύονται, πλέον, με προπηλακισμούς σε βάρος των Λειτουργών της Δικαιοσύνης και με δηλώσεις πολιτικών προσώπων, οι οποίες αφενός μεν πυροδοτούν έναν άκρατο λαϊκισμό και αφετέρου συνιστούν παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης, όπως (στη δεύτερη περίπτωση) οι χθεσινές δηλώσεις του υφυπουργού Δικαιοσύνης, με τις οποίες προαναγγέλλει την άσκηση έφεσης από τον Εισαγγελέα κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου.

Η άσκηση των ενδίκων μέσων από τον Εισαγγελέα επαφίεται αποκλειστικά στην ανεξάρτητη δικαιοδοτική του κρίση και στη σύμφωνη με αυτή εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού και όχι στις επιθυμίες και διαθέσεις της εκτελεστικής εξουσίας.

Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων θα προσφύγει άμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικαστών καταγγέλλοντας τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας σε βάρος του Θεσμού της Δικαιοσύνης και της Ανεξαρτησίας της.

Καλούμε όλους τους Δικαστικούς και Εισαγγελικούς Λειτουργούς να συνεχίσουν να απονέμουν Δίκαιο με βάση τη φωνή της συνείδησής τους, τα στοιχεία της δικογραφίας, το Σύνταγμα, τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή και με σεβασμό, πάντοτε, της προσωπικότητας και των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, όπως επιτάσσουν τα Διεθνή Κείμενα. Σε ένα Κράτος Δικαίου, η Δικαιοσύνη δεν απονέμεται ούτε με όρους λαϊκισμού ούτε με όρους οχλαγωγίας.

Η νομοθεσία της Ελληνικής Πολιτείας περιλαμβάνει ένα σύστημα κανόνων ποινικού δικαίου, όπως ισχύει σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία, που προβλέπει τη διαβάθμιση των ποινικών αδικημάτων σε κακουργήματα και πλημμελήματα, τις ποινές που καθορίζονται για το καθένα, τους κανόνες της συρροής, τις ελαφρυντικές περιστάσεις, τις προϋποθέσεις της αναστολής μιας ποινής ή της μετατροπής αυτής, καθώς και τη θεμελιώδη αρχή της εφαρμογής της επιεικέστερης ποινικής διάταξης για τον κατηγορούμενο, που περιλαμβάνεται ως αρχή σε όλα τα διεθνή κείμενα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αυτός ο Νομικός Πολιτισμός, που ισχύει σήμερα σε κάθε δημοκρατική και ευνομούμενη Πολιτεία, που διέπεται από Σύνταγμα, κατακτήθηκε μέσα από αγώνες και θυσίες για την Ελευθερία και για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».

https://www.kathimerini.gr/society/563006032/enosi-dikaston-kai-eisaggeleon-gia-mati-echoyn-stithei-laika-dikastiria-ypo-tin-anochi-tis-politeias/

Όταν αυτοκτόνησε ο Χίτλερ

0

Ένας από τους τελευταίους επιζώντες του καταφυγίου του Χίτλερ μιλά για την αυτοκτονία του Φύρερ

Στις 30 Απριλίου 1945, ο Αδόλφος Χίτλερ, ηγέτης της ναζιστικής Γερμανίας και ιθύνων νους της μεγαλύτερης και πιο απάνθρωπης αιματοχυσίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, του Ολοκαυτώματος και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτοκτονεί αυτοπυροβολούμενος στο υπόγειο καταφύγιό του στο Βερολίνο.

Η Γερμανία βρίσκεται μια ανάσα από την ολοκληρωτική ήττα στον πόλεμο, και έτσι ο ηγέτης της αποφασίζει να κάνει αυτό που είχε προγραμματίσει από καιρό, όταν θα έβλεπε ότι η ώρα της οριστικής ήττας πλησιάζει: Να αυτοκτονήσει μαζί με τη σύντροφό του Εύα Μπράουν.

Την επομένη, στον θάνατο, τον ακολουθεί και ο στενός του συνεργάτης, Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας της Ναζιστικής Γερμανίας, που τις τελευταίες εβδομάδες έμενε με την οικογένειά του, επίσης, στο καταφύγιο. Ο Γκέμπελς και η σύζυγός του Μάγδα αφού πρώτα δηλητηρίασαν τα δύο τους παιδιά εκτελούνται κατόπιν επιθυμία τους από αξιωματούχο τον Ναζί.

Στο καταφύγιο στο πλευρό του Χίτλερ βρίσκονταν και άλλοι συνεργάτες και προσωπικό που μετά τον θάνατό του, και ενώ ο σοβιετικός στρατός βρισκόταν ήδη στο Βερολίνο, επεχείρησαν να δραπετεύσουν. Ανάμεσά τους ο επιλοχίας β’ των SS, αγγελιαφόρος, σωματοφύλακας και τηλεφωνητής του Χίτλερ, Ρόχους Μις.

«ΤΑ ΝΕΑ», 13.5.2000, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο Μις ήταν ένας από τους τελευταίους επιζώντες του καταφυγίου του Χίτλερ (πέθανε το 2013). Στις 13 Μαΐου 2000, «ΤΑ ΝΕΑ» δημοσιεύουν τη μαρτυρία του.

“Όλοι περίμεναν αυτόν τον πυροβολισμό. Τον περιμέναμε. Είχα πει στους τεχνικούς: ‘Πηγαίνω μέσα (στο γραφείο του Χίτλερ). Να σας φέρω κάτι;’ Και μου απάντησαν ‘όχι’. Ύστερα ακούστηκε ο πυροβολισμός. Ήμουν έξι μέτρα μακριά από αυτόν, όταν το έκανε.

Ο υπηρέτης του με πήρε από τη μια πλευρά και μπήκαμε μέσα, αμέσως μετά τον πυροβολισμό. Είδα τον Χίτλερ σωριασμένο δίπλα στο τραπέζι. Δεν είδα αίμα στο κεφάλι του. Και είδα την Εύα να κείτεται δίπλα του στον καναπέ, φορώντας μια άσπρη-μπλε μπλούζα με έναν μικρό γιακά, ήταν ένα μικροσκοπικό ρούχο. Ήμουν νέος τότε. Γι’ αυτό η εικόνα έμεινε τόσο έντονα στη μνήμη μου”.

«Επί πέντε χρόνια ο Rochus Misch ήταν μέλος του προσωπικού του Χίτλερ και ζούσε στο καταφύγιό του. Στο τέλος του Πολέμου ήταν αρχηγός των Επικοινωνιών, υπεύθυνος για το τηλεφωνικό κέντρο του καταφυγίου. Ήταν πριν από 55 χρόνια, στις 30 Απριλίου του 1945, όταν πλησίαζαν τα ρωσικά στρατεύματα, τότε που άκουσε τον πυροβολισμό.

“Έπειτα από τον πυροβολισμό, όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Η πόρτα άνοιξε και έκλεισε ξανά, ύστερα ήρθε κάποιος άλλος, ύστερα μεταφέρθηκαν τα καλύμματα. Έφυγα μακριά, έπειτα γύρισα. Ήθελα να πω στον προϊστάμενό μου ότι ο Φύρερ ήταν νεκρός… Όλα έγιναν μέσα σε δευτερόλεπτα. Όχι λεπτά, δευτερόλεπτα.

Ύστερα ήρθαν κάποιοι άλλοι και τύλιξαν τα πτώματα. Έβγαλαν τον Χίτλερ από την έξοδο κινδύνου και τον τοποθέτησαν στον κρατήρα από μια βόμβα. Έριξαν πετρέλαιο και τον έκαψαν. Όχι εντελώς, αλλά το πτώμα του είχε καρβουνιάσει. Αυτό ήταν το τέλος του Αδόλφου Χίτλερ και μαζί με το δικό του, το τέλος του Γ’ Ράιχ ­ εδώ, σ’ αυτό το μέρος”.

Ο Αδόλφος Χίτλερ και η σύντροφός του, Εύα Μπράουν

«Το ξέραμε»

»Ο Misch περιγράφει το καταφύγιο ως έναν χώρο μήκους 15 μέτρων, με πολύ μικρά δωμάτια. Στη μια πλευρά ήταν η βιβλιοθήκη του Χίτλερ, το καθιστικό και το υπνοδωμάτιό του και στην άλλη το δωμάτιο της Εύας Μπράουν, της ερωμένης του, την οποία παντρεύτηκε αυτές τις τελευταίες ώρες.

“Την τελευταία φορά που είδα τον Χίτλερ ζωντανό περπατούσε στον διάδρομο και κοιταχτήκαμε. Ήταν ένας τσακισμένος άνθρωπος, καμπουριασμένος, σαν νεκρός. Δεν νομίζω ότι του ήταν δύσκολο να πεθάνει.Όταν ο Χίτλερ είπε ότι θα έμενε στο Βερολίνο, ξέραμε ότι θα αυτοκτονούσε…

Όταν ένας από τους κοντινούς του ανθρώπους του είπε ότι θα έφευγε, ο Χίτλερ ρώτησε ‘Τι κάνω λάθος; Μoυ ανακοίνωσε την αναχώρησή του. Θέλει να φύγει. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν μακριά μου;’ ”.

»… Το απόγευμα συνεχίστηκε σε ένα μακάβριο κρεσέντο. Στο γραφείο του Misch μπήκε η σύζυγος του Γκέμπελς, του υπουργού Προπαγάνδας, με τα έξι παιδιά της: είχε αποφασίσει ότι όλα τα μέλη της οικογένειας έπρεπε να πεθάνουν μαζί.

“Τα παιδιά προετοιμάστηκαν για τον θάνατό τους στο δωμάτιο εργασίας μου. Η μητέρα τοuς χτένισε τα μαλλιά τους, με προσπέρασε και κάθησε σε ένα τραπέζι, δύο μέτρα μακριά και άρχισε να παίζει με την υπομονή, να παίζει χαρτιά. Έκλαιγε… Έλεγα συνέχεια ότι θέλω να φύγω, να συναντήσω τους συντρόφους μου, όμως ο Γκέμπελς μου απαντούσε ότι είχαμε να κάνουμε τηλεφωνήματα…”.

«ΤΑ ΝΕΑ», 13.5.2000, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Οι Ρώσοι δεν το πίστευαν

»Οι Γκέμπελς αυτοκτόνησαν και ο Misch έφυγε από το καταφύγιο, όμως μία μέρα αργότερα τον συνέλαβαν οι Ρώσοι. Όταν οι αρχές αντελήφθησαν ποιος ήταν, εστάλη έπειτα από διαταγή του Στάλιν ­ στη Μόσχα.

»Ο Ρώσος ηγέτης δεν μπορούσε να δεχθεί ότι ο αντίπαλός του ήταν τελικά νεκρός.

“Νόμιζαν ότι αυτά που τους περιέγραψα δεν ήταν αληθινά. ‘Και αν το πτώμα που είδες ήταν κάποιου άλλου;’. Όμως δεν ήταν κάποιου άλλου, κανείς άλλος δεν είχε έρθει. ‘Ω!, λες ψέματα, λες ψέματα», συνέχεια τα ίδια’ ”.

»Ο Misch και οι άλλοι μάρτυρες των τελευταίων ημερών του Χίτλερ βασανίστηκαν, κατόπιν διαταγών του Στάλιν. Μετά τον θάνατό του, το 1953, και την ακόλουθη γενική αμνηστία από τον Χρουστσώφ, εστάλη στην Ανατολική Γερμανία.

»Εκεί, με τη σύζυγό του Γκέρντα και την κόρη τους Μπιργκίτα, έζησε μια ζωή στην ανωνυμία, εργαζόμενος στο οικογενειακό τους κατάστημα διακόσμησης…

Πιστός

“Ήταν ένα πολύ καλό αφεντικό, πολύ πιστός. Εμείς που ήμασταν κοντά του προσπαθούσαμε να φέρουμε εις πέρας τα καθήκοντά μας. Ήμασταν σωματοφύλακες, τηλεφωνητές, κάναμε όλα αυτά που θα έπρεπε να γίνουν για τον πρόεδρο οποιασδήποτε εταιρείας, όποιος κι αν ήταν.

Δεν μπορείς να παραπονεθείς για τίποτα όταν έχεις τέτοιο αφεντικό. Ρωτούσε πάντα πώς είμαστε. Αυτοί που υποστηρίζουν ότι τον Χίτλερ δεν τον ενδιέφεραν οι απλοί άνθρωποι, λένε ανοησίες”.

»Για τον Misch, o Χίτλερ δεν ήταν ο απόμακρος ηγέτης. Αστειευόταν με το προσωπικό του, λάτρευε τον Τσάρλι Τσάπλιν και είχε δει το “Gone With The Wind” τρεις φορές. Ήταν ο άνθρωπος που έλεγε ότι ήταν πάντα πολύ απασχολημένος για να έχει σύζυγο και, παρ’ όλα αυτά, παντρεύτηκε την Εύα Μπράουν μία ημέρα πριν από τον θάνατό τους, για να “την πάρει στον τάφο ως παντρεμένη γυναίκα”.

»Παρά το γεγονός ότι υπήρξε στο κέντρο των επιχειρήσεων του Χίτλερ, επιμένει ότι ποτέ δεν άκουσε καμία συζήτηση για τη μαζική εξόντωση των Εβραίων.

“Θεέ μου, εμείς που ανήκαμε στον στενό του κύκλο γνωρίζαμε σχεδόν τα πάντα, ήμασταν εκεί μέρα νύχτα… Δεν υπήρξε τίποτα γι’ αυτό το θέμα”.

Όμως, δεν αρνείται ότι το Ολοκαύτωμα έγινε.

“Ναι, συνέβη. Όμως, δεν μπορώ να το φανταστώ. Δεν μπορώ να σκεφτώ τον Χίτλερ ως δολοφόνο. Είναι αδύνατον. Αν τον συναντούσα σήμερα, θα του έλεγα: ‘Φύρερ μου, στ’ αλήθεια δεν σε γνώριζα τόσο καλά. Επί πέντε χρόνια, μπορούσαμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και να χαμογελάμε και… όλα αυτά τα πράγματα τα οποία γράφτηκαν, από πού ήρθαν όλα αυτά; Ποτέ δεν περίμενα ότι θα ήσουν κάπως έτσι, Φύρερ μου”»

Όταν αυτοκτόνησε ο Χίτλερ

Παιχνίδια με την επιστολική ψήφο

1
(Ξένη Δημοσίευση) Φάκελος της επιστολικής ψήφου, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2023. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε: καθιερώνουμε, για όποιον το επιθυμεί, εντός και εκτός Ελλάδος, την επιστολική ψήφο. Είναι κάτι που έχουν υιοθετήσει τα περισσότερα κράτη. Νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να ισχύσει και στον τόπο μας. Πιστεύω ότι είναι μία ιστορική τομή η οποία, καθώς ουσιαστικά η εκλογική διαδικασία εμπλουτίζεται, αλλάζει, αποτελεί και μία πολύ γενναία θεσμική μεταρρύθμιση καθώς ουσιαστικά διευρύνει το σώμα των πολιτών που συμμετέχουν στις εκλογές. Νομίζω ότι είναι η πιο ισχυρή απάντηση την οποία μπορούμε να δώσουμε στην αποχή και στην αδράνεια των πολιτών. Γιατί όσον αφορά στο εξωτερικό, με τη συγκεκριμένη ρύθμιση δεν θα υπάρχει καν η ανάγκη να οργανώσουμε ειδικά εκλογικά τμήματα. Κάθε απόδημος που θα είναι εγγεγραμμένος στους ειδικούς καταλόγους θα ψηφίζει χωρίς να πρέπει να ταξιδεύει, συχνά εκατοντάδες, χιλιάδες χιλιόμετρα. Θα μπορεί να το κάνει από το σπίτι του, θα μπορεί να το κάνει από την εργασία του, με άνεση και διαθέτοντας όλες τις δικλίδες ασφαλείας. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ
Ποια είναι η πραγματική απειλή για την κάλπη

Από την ψήφισή της στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου έως σήμερα, Δευτέρα, που έληξε η προθεσμία εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους, η επιστολική ψήφος συνοδεύτηκε από διάφορα γεγονότα.

Γεγονότα που άλλοτε κινήθηκαν στη σφαίρα του ευτράπελου και άλλοτε σε εκείνη του παράδοξου και που πάντως υπονόμευσαν ένα μέτρο που στις ώριμες δημοκρατίες δεν συνιστά τίποτε περισσότερο από μια ψηφιακή διευκόλυνση στην εκλογική διαδικασία.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για παράδειγμα, αρνήθηκε κατά την ψηφοφορία την επέκταση του μέτρου στις εθνικές εκλογές για να δηλώσει όμως στη συνέχεια ο αρχηγός του υπέρμαχος κάνοντας λόγο για «μεγάλη αδικία».

Η κυβέρνηση και το υπουργείο Εσωτερικών, από την πλευρά τους, άφησαν εκτεθειμένο το μέτρο στην αρνητική προπαγάνδα με τη διαρροή των ηλεκτρονικών διευθύνσεων ψηφοφόρων από εκλογικούς καταλόγους που ουδεμία σχέση είχαν με την επιστολική ψήφο ούτε ως προς τον χρόνο ούτε ως προς τον τόπο.

Η κατά το υπουργείο «φερόμενη διάρρηξη» στο γραφείο στελέχους του υπουργείου, το αντικείμενο του οποίου σχετίζεται με τις εκλογές, ήρθε απλώς να εντείνει την καχυποψία.

Πέρα από τα ερωτήματα που προκαλεί η τελευταία αυτή υπόθεση, θα ανέμενε κανείς μια εντελώς διαφορετική στάση από τις πολιτικές δυνάμεις, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία η πραγματικά σοβαρή δοκιμασία ή και απειλή για την κάλπη προέρχεται από την αποχή των ψηφοφόρων.

Καμία νοθεία δεν απειλεί τις εκλογές για να χρειάζεται ειδικό τάγμα «διεθνών παρατηρητών», όπως προτάθηκε από επίδοξο πρωθυπουργό. Ούτε κάποιος ψηφιακός «Βελζεβούλ» μπορεί να αφαιρεί ψήφους από τον έναν για να τις προσθέτει στον άλλον.

Τα κόμματα δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι αντλούν τη νομιμοποίησή τους από τη λαϊκή ψήφο. Και αυτή συναρτάται άμεσα με τη συμμετοχή.

Τα παιχνίδια με την επιστολική ψήφο – σε πείσμα των οποίων πολλοί πολίτες γράφτηκαν στους καταλόγους – έχουν μόνο χαμένους.

Παιχνίδια με την επιστολική ψήφο