Αρχική Blog Σελίδα 1306

Παιχνίδια με την επιστολική ψήφο

1
(Ξένη Δημοσίευση) Φάκελος της επιστολικής ψήφου, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2023. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε: καθιερώνουμε, για όποιον το επιθυμεί, εντός και εκτός Ελλάδος, την επιστολική ψήφο. Είναι κάτι που έχουν υιοθετήσει τα περισσότερα κράτη. Νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να ισχύσει και στον τόπο μας. Πιστεύω ότι είναι μία ιστορική τομή η οποία, καθώς ουσιαστικά η εκλογική διαδικασία εμπλουτίζεται, αλλάζει, αποτελεί και μία πολύ γενναία θεσμική μεταρρύθμιση καθώς ουσιαστικά διευρύνει το σώμα των πολιτών που συμμετέχουν στις εκλογές. Νομίζω ότι είναι η πιο ισχυρή απάντηση την οποία μπορούμε να δώσουμε στην αποχή και στην αδράνεια των πολιτών. Γιατί όσον αφορά στο εξωτερικό, με τη συγκεκριμένη ρύθμιση δεν θα υπάρχει καν η ανάγκη να οργανώσουμε ειδικά εκλογικά τμήματα. Κάθε απόδημος που θα είναι εγγεγραμμένος στους ειδικούς καταλόγους θα ψηφίζει χωρίς να πρέπει να ταξιδεύει, συχνά εκατοντάδες, χιλιάδες χιλιόμετρα. Θα μπορεί να το κάνει από το σπίτι του, θα μπορεί να το κάνει από την εργασία του, με άνεση και διαθέτοντας όλες τις δικλίδες ασφαλείας. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ
Ποια είναι η πραγματική απειλή για την κάλπη

Από την ψήφισή της στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου έως σήμερα, Δευτέρα, που έληξε η προθεσμία εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους, η επιστολική ψήφος συνοδεύτηκε από διάφορα γεγονότα.

Γεγονότα που άλλοτε κινήθηκαν στη σφαίρα του ευτράπελου και άλλοτε σε εκείνη του παράδοξου και που πάντως υπονόμευσαν ένα μέτρο που στις ώριμες δημοκρατίες δεν συνιστά τίποτε περισσότερο από μια ψηφιακή διευκόλυνση στην εκλογική διαδικασία.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για παράδειγμα, αρνήθηκε κατά την ψηφοφορία την επέκταση του μέτρου στις εθνικές εκλογές για να δηλώσει όμως στη συνέχεια ο αρχηγός του υπέρμαχος κάνοντας λόγο για «μεγάλη αδικία».

Η κυβέρνηση και το υπουργείο Εσωτερικών, από την πλευρά τους, άφησαν εκτεθειμένο το μέτρο στην αρνητική προπαγάνδα με τη διαρροή των ηλεκτρονικών διευθύνσεων ψηφοφόρων από εκλογικούς καταλόγους που ουδεμία σχέση είχαν με την επιστολική ψήφο ούτε ως προς τον χρόνο ούτε ως προς τον τόπο.

Η κατά το υπουργείο «φερόμενη διάρρηξη» στο γραφείο στελέχους του υπουργείου, το αντικείμενο του οποίου σχετίζεται με τις εκλογές, ήρθε απλώς να εντείνει την καχυποψία.

Πέρα από τα ερωτήματα που προκαλεί η τελευταία αυτή υπόθεση, θα ανέμενε κανείς μια εντελώς διαφορετική στάση από τις πολιτικές δυνάμεις, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία η πραγματικά σοβαρή δοκιμασία ή και απειλή για την κάλπη προέρχεται από την αποχή των ψηφοφόρων.

Καμία νοθεία δεν απειλεί τις εκλογές για να χρειάζεται ειδικό τάγμα «διεθνών παρατηρητών», όπως προτάθηκε από επίδοξο πρωθυπουργό. Ούτε κάποιος ψηφιακός «Βελζεβούλ» μπορεί να αφαιρεί ψήφους από τον έναν για να τις προσθέτει στον άλλον.

Τα κόμματα δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι αντλούν τη νομιμοποίησή τους από τη λαϊκή ψήφο. Και αυτή συναρτάται άμεσα με τη συμμετοχή.

Τα παιχνίδια με την επιστολική ψήφο – σε πείσμα των οποίων πολλοί πολίτες γράφτηκαν στους καταλόγους – έχουν μόνο χαμένους.

Παιχνίδια με την επιστολική ψήφο

Οι τελευταίες ώρες του Πλάτωνα: Με υψηλό πυρετό άκουγε μια «σκλάβα» να παίζει φλάουτο

0

Αποκρυπτογραφημένα μηνύματα από παπύρους ρίχνουν φως στις τελευταίες ώρες του Πλάτωνα.

Φιλόξενος ως την τελευταία στιγμή – παρόλο που ψηνόταν στον πυρετό – αλλά και επικριτικός ήταν ο φιλόσοφος Πλάτωνας τις τελευταίες ώρες της ζωής του.

Αυτά μαθαίνουμε από τα αποκρυπτογραφημένα αποσπάσματα που πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας και προέρχονται από έναν κύλινδρο παπύρου ο οποίος θάφτηκε κάτω από στρώματα ηφαιστειακής τέφρας μετά την έκρηξη του Βεζούβιου.

Σε μια πρωτοποριακή ανακάλυψη, ο πάπυρος, μεταξύ άλλων περιέγραφε τις τελευταίες ώρες του Πλάτωνα, σε μια άγνωστη αφήγηση εώς τώρα. Ο Έλληνας φιλόσοφος φαίνεται πως πέρασε το τελευταίο βράδυ του απολαμβάνοντας τους ήχους φλάουτου από μια «σκλάβα» από τη Θράκη.

Παρά το γεγονός ότι ταλανιζόταν από υψηλό πυρετό και βρισκόταν στα τελευταία του, διατηρούσε αρκετά τη διαύγειά του ώστε να κάνει παρατηρήσεις στη «σκλάβα» πως η μουσική της είναι εκτός ρυθμού.

Σύμφωνα με όσα ανακαλύφθηκαν κάτω από την Τέφρα της Πομπήιας υποδήλωναν τον ακριβή τόπο ταφής του Πλάτωνα στον κήπο της Ακαδημίας Αθηνών. Έως τώρα ήταν απλώς γνωστό ότι θάφτηκε εντός της Ακαδημίας.

Σε μια παρουσίαση των ευρημάτων της έρευνας στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Νάπολης, ο καθηγητής Graziano Ranocchia, του Πανεπιστημίου της Πίζας, ο οποίος ήταν επικεφαλής της ομάδας που ήταν υπεύθυνη για την αποκάλυψη του παπύρου, περιέγραψε την ανακάλυψη ως «εξαιρετικό αποτέλεσμα που εμπλουτίζει την κατανόησή μας για την αρχαία ιστορία».

«Χάρη στις πιο προηγμένες διαγνωστικές τεχνικές απεικόνισης, είμαστε επιτέλους σε θέση να διαβάσουμε και να αποκρυπτογραφήσουμε νέες ενότητες κειμένων που προηγουμένως φαινόταν απρόσιτα», ανέφερε ο καθηγητής.

Το αποκρυπτογραφημένο κείμενο από τον πάπυρο, αποκαλύπτει επίσης ότι ο Πλάτωνας πουλήθηκε ως σκλάβος στο νησί της Αίγινας, πιθανώς ήδη από το 404 π.Χ. όταν οι Σπαρτιάτες κατέκτησαν το νησί, ή εναλλακτικά το 399 π.Χ., λίγο μετά το θάνατο του Σωκράτη.

«Μέχρι τώρα πίστευαν ότι ο Πλάτωνας πουλήθηκε ως σκλάβος το 387 π.Χ. κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Σικελία στην αυλή του Διονυσίου Α΄ των Συρακουσών», είπε ο Ranocchia. «Για πρώτη φορά, μπορέσαμε να διαβάσουμε ακολουθίες από κομμάτια στους παπύρους που ήταν διπλωμένα σε πολλαπλά στρώματα, κολλημένα μεταξύ τους κατά τη διάρκεια των αιώνων, μέσω μιας διαδικασίας ξετυλίγματος χρησιμοποιώντας μια τεχνική που διέσπασε ολόκληρα θραύσματα κειμένου».

Ο Ranocchia είπε ότι η ικανότητα αναγνώρισης αυτών των επιπέδων και ουσιαστικά επανατοποθέτησής τους στις αρχικές τους θέσεις για την αποκατάσταση της κειμενικής συνέχειας αντιπροσώπευε μια σημαντική πρόοδο όσον αφορά τη συλλογή τεράστιων ποσοτήτων πληροφοριών. Όπως είπε η ανακάλυψη είναι ακόμα στην αρχή της και ο αντίκτυπός της θα φανεί τα επόμενα χρόνια.

Σημειώνεται πως ο κύλινδρος διατηρήθηκε σε μια πολυτελή βίλα στο Herculaneum και ανακαλύφθηκε το 1750, και πιστεύεται ότι ανήκε στον πεθερό του Ιουλίου Καίσαρα.

Με τα χρόνια, οι μελετητές προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν τα ειλητάρια που βρέθηκαν σε αυτή τη βίλα, γνωστή ως Βίλα των Παπύρων.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/245158/oi-teleftaies-ores-tou-platona-me-ypsilo-pyreto-akouge-mia-doyla-na-paizei-flaouto

Τη Σερβία θα επισκεφθεί την 25η επέτειο του βομβαρδισμού του NATO ο Σι Τζινπίνγκ

1

Η επίσκεψη του προέδρου Σι στη Σερβία θα ακολουθήσει τη διήμερη παραμονή του στη Γαλλία, όπου είχε μεταβεί για τελευταία φορά τον Μάρτιο του 2019

Τη Σερβία θα επισκεφθεί ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ κατά την 25η επέτειο του αιματηρού αεροπορικού βομβαρδισμού του NATO στην πρεσβεία της Κίνας στο Βελιγράδι.

Η επίσκεψη θα γίνει στο πλαίσιο ευρωπαϊκής περιοδείας του Σι, η οποία αναμένεται να συμπεριλάβει επίσης σταθμούς στη Γαλλία και στην Ουγγαρία, διευκρίνισε η εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας Χουά Τσουνγίνγκ στο Πεκίνο χθες Δευτέρα.

Το σερβικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Tanjug μετέδωσε πως ο πρόεδρος της Κίνας θα αφιχθεί στο Βελιγράδι κατόπιν πρόσκλησης του ομολόγου του Αλεξάνταρ Βούτσιτς την 7η Μαΐου, ακριβώς 25 χρόνια μετά τον βομβαρδισμό, ο οποίος είχε στοιχίσει τη ζωή τριών κινέζων δημοσιογράφων, προκαλώντας οργή στο Πεκίνο.

Το NATO είχε χαρακτηρίσει τον βομβαρδισμό δυστύχημα.

Αν και η Σερβία έχει αρχίσει διαπραγματεύσεις για την εισδοχή της στην ΕΕ από το 2014, διατηρεί στενές σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία. Ο Α.Βούτσιτς επισκέφθηκε το Πεκίνο τον Οκτώβριο.

Η βαλκανική χώρα είναι μέρος της Πρωτοβουλίας Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος — των λεγόμενων νέων δρόμων του μεταξιού. Η Κίνα έκανε επενδύσεις οι οποίες επέτρεψαν ιδίως να κατασκευαστεί σιδηροδρομική σύνδεσης υψηλής ταχύτητας μεταξύ του Βελιγραδίου και της Βουδαπέστης, μεταξύ άλλων.

Η επίσκεψη του προέδρου Σι στη Σερβία θα ακολουθήσει τη διήμερη παραμονή του στη Γαλλία, όπου είχε μεταβεί για τελευταία φορά τον Μάρτιο του 2019, κατόπιν πρόσκλησης του ομολόγου του Εμανουέλ Μακρόν.

Το Ελιζέ ανέφερε ότι οι συνομιλίες των δύο ηγετών θα επικεντρωθούν στον πόλεμο στην Ουκρανία, στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στην οικονομική συνεργασία και στην κλιματική αλλαγή.

Ο αρχηγός του κινεζικού κράτους θα δει τον γάλλο ομόλογό του μερικές εβδομάδες μετά την επίσκεψη του καγκελάριου της Γερμανίας Όλαφ Σολτς στην Κίνα, στα μέσα αυτού του μήνα.

Ο Σι θα ολοκληρώσει την περιοδεία του στη Γηραιά Ήπειρο στην Ουγγαρία, από τα ελάχιστα κράτη μέλη της ΕΕ που είναι επίσης ενταγμένα στους κινεζικούς νέους δρόμους του μεταξιού. Ο μαγυάρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν πρόσφατα υπέγραψε συμφωνίες με κινεζικές εταιρείες. Η BYD, η μεγαλύτερη κινεζική κατασκευάστρια ηλεκτρικών αυτοκινήτων, σχεδιάζει να κατασκευάσει εργοστάσιο στην Ουγγαρία. Στην ανατολικοευρωπαϊκή χώρα αναμένεται επίσης να εγκατασταθεί μονάδα της κινεζικής γιγαντιαίας κατασκευάστριας μπαταριών CATL.

Ινδοί χλαμυδοφόροι κατέκλυσαν την Ακρόπολη – ΕΔΕ από το υπουργείο Πολιτισμού για τα έκτροπα στον Ιερό Βράχο

0

Οι δέκα χλαμυδοφόροι έχουν σχέση με 150 Ινδούς επιχειρηματίες που έφτασαν μετά από πρόσκληση του Κ.Μητσοτάκη

Χλαμυδοφόροι φωτογραφήθηκαν στον Παρθενώνα μετατρέποντας τον Ιερό Βράχο σε ατραξιόν για Ινδούς εκατομμυριούχους που ήρθαν μετά από πρόσκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Οι τουρίστες περιφέρονταν ανενόχλητοι με χλαμύδες, περικεφαλαίες και ασπίδες, δείχνοντας ασέβεια στο παγκόσμιο ιστορικό μνημείο. Τουρίστες που είχαν βάψει λευκά τα πρόσωπά τους έκαναν… πασαρέλα το απόγευμα του Σαββάτου στην Ακρόπολη, την οποία έχει φροντίσει να… ασφαλτοστρώσει εδώ και χρόνια η υπουργός Πολιτισμού.

Η αποθέωση του κιτς, με τον «Ηρακλή» και την «Αμαζόνα» ή «θεά Αθηνά» να φωτογραφίζονται και να δημοσιοποιούν το κατόρθωμά τους στον πιο διάσημο αρχαιολογικό χώρο της Ελλάδας, ο οποίος υποτίθεται πως είναι καλά φυλασσόμενος. Τα αρχαιοελληνικά «μοντέλα» περιηγήθηκαν ανενόχλητα στα Προπύλαια και στο Ερέχθειο, μπροστά στους άλλους έκπληκτους τουρίστες. Οι εικόνες προκάλεσαν αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κυκλοφόρησαν φωτογραφίες με τους τουρίστες ντυμένους με χλαμύδες και κρατώντας περικεφαλαίες, ακόντια και ασπίδες. Από το υπουργείο Πολιτισμού διατάχθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση προκειμένου να διαπιστωθεί τι συνέβη και να αποδοθούν ευθύνες στους αρμοδίους που δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν τα έκτροπα.

Όλα αυτά λίγες ημέρες πριν από τις πριβέ ξεναγήσεις που έχει προγραμματίσει το υπουργείο Πολιτισμού για πλούσιους τουρίστες από τις 10 Μαΐου…Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, η έφορος της Πόλεως των Αθηνών Ελενα Κουντούρη ανέφερε πως δεν έχει οργανωθεί από την Εφορεία κάποια δράση ή ξενάγηση ούτε έχει δοθεί σχετική έγκριση από το υπουργείο.

Kαρνάβαλοι

Η κυρία Κουντούρη επισημαίνει πως «καθώς τον χώρο επισκέφθηκαν με εισιτήριο πολυμελείς ομάδες επισκεπτών, μεταξύ αυτών εμφιλοχώρησαν ορισμένοι με αρχαιοελληνικές ενδυμασίες, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από το φυλακτικό προσωπικό της υπηρεσίας». Όμως, η αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων Δέσποινα Κουτσούμπα απορρίπτει αυτόν τον ισχυρισμό, συνδυάζοντας το… σόου των χλαμυδοφόρων με την άφιξη Ινδών εκατομμυριούχων επιχειρηματιών, τους οποίους είχε καλέσει ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο πρόσφατο ταξίδι του στην Ινδία.

«Οι… καρνάβαλοι ανέβηκαν ντυμένοι από την κεντρική φυλασσόμενη είσοδο της Ακρόπολης. Το γκρουπ των 100 Ινδών επιχειρηματιών -για τους οποίους στήθηκε το θέαμα- μπήκε στην Ακρόπολη από την έξοδο» αναφέρει η αρχαιολόγος, καταγγέλλοντας πως «όταν οι… καρνάβαλοι πήραν θέση μπροστά στα μνημεία, όσοι φύλακες ευαισθητοποιήθηκαν να εφαρμόσουν τις οδηγίες που έχουν για παρόμοιες περιστάσεις έμαθαν από το αρχιφυλακείο ότι “έχουν άδεια” και “δεν πρέπει να τους ενοχλούν”».

https://www.pronews.gr/politismos/indoi-xlamydoforoi-kateklysan-tin-akropoli-ede-apo-to-ypourgeio-politismou-gia-ta-ektropa-ston-iero-vraxo/

Αρχίζει στη Γερμανία η δίκη μελών των «Πολιτών του Ράιχ»: Κατηγορούνται για εισβολή στη Βουλή, κατάλυση του πολιτεύματος εγκαθίδρυση απολυταρχικού καθεστώτος

0

Αρχίζει σήμερα στην Στουτγάρδη η δίκη εννέα μελών του στρατιωτικού σκέλους της οργάνωσης «Πολίτες του Ράιχ», η οποία σχεδίαζε εισβολή στην Bundestag, κατάλυση του πολιτεύματος και εγκαθίδρυση απολυταρχικού καθεστώτος υπό τον Ερρίκο ΙΓ΄πρίγκιπα Ρόις.

Θα ακολουθήσουν αντίστοιχες δίκες στην Φραγκφούρτη και στο Μόναχο για τους υπόλοιπους 18 συλληφθέντες. Κεντρικό ζήτημα προς απόδειξη είναι η θέση της Ομοσπονδιακής Εισαγγελίας ότι πρόκειται για τρομοκρατική οργάνωση.

Το κατηγορητήριο της Ομοσπονδιακής Εισαγγελίας εκτείνεται σε περισσότερες από 600 σελίδες και αφορά ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, εσχάτη προδοσία, για κάποιους παράνομη οπλοκατοχή και για έναν εκ των κατηγορουμένων απόπειρα ανθρωποκτονίας και βαριά σωματική βλάβη. Στις 400.000 σελίδες της εισαγγελικής έρευνας αναφέρεται ότι έχουν βρεθεί περισσότερα από 380 πυροβόλα όπλα και 350 μαχαίρια, χειροπέδες, δορυφορικά τηλέφωνα και κεφάλαια άνω των 500.000 ευρώ, αλλά και εκτεταμένα οργανογράματα επιθέσεων, λίστες συμμετεχόντων και «στρατιωτικών» δεξιοτήτων.

Η δίκη πραγματοποιείται υπό εξαιρετικά αυστηρά μέτρα ασφαλείας, στο δικαστήριο όπου πριν από 50 χρόνια διεξήχθη η δίκη των ηγετικών στελεχών της RAF. Οι κατηγορούμενοι κάθονται πίσω από αλεξίσφαιρα τζάμια, ενώ μπορούν να επικοινωνήσουν με τους δικηγόρους τους μόνο μέσω ενδοεπικοινωνίας.

Όπως διευκρινίζεται από το δικαστήριο, κάθε κατηγορούμενος θα πρέπει να αποδειχθεί ατομικά ένοχος και, δεδομένου του μεγάλου αριθμού των κατηγορουμένων, οι διαδικασίες χωρίστηκαν σε τρείς παράλληλες δίκες.

Κεντρικό ζήτημα αποτελεί η υπόθεση της Ομοσπονδιακής Εισαγγελίας ότι οι «Πολίτες του Ράιχ» ήταν τρομοκρατική οργάνωση. Εάν ένα από τα τρία δικαστήρια την καταρρίψει, θα μπορούσε να επηρεάσει και τις υπόλοιπες διαδικασίες, ενώ θεωρητικά θα μπορούσαν τελικά να εκδοθούν και αντικρουόμενες αποφάσεις.

«Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες δίκες στην ιστορία της Γερμανίας με θέμα την κρατική ασφάλεια», δήλωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου Αντρέας Ζίνγκερ, ενώ οι συνήγοροι των κατηγορουμένων εκτιμούσαν ότι θα χρειαστούν δύο ημέρες μόνο για την ανάγνωση του κατηγορητηρίου.

Στις 21 Μαΐου θα ξεκινήσει η δίκη της ηγετικής ομάδας της οργάνωσης – μεταξύ των οποίων ο πρίγκιπας Ρόις και η πρώην βουλευτής της AfD και δικαστής Μπίργκιτ Μαλζάκ-Τσίμερμαν – και στις 18 Ιουνίου των υπολοίπων.

Mε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ/Φ.Καραβίτη
Γερμανία Βερολίνο  

https://hellasjournal.com/2024/04/archizi-sti-germania-i-diki-melon-ton-politon-tou-raich-katigorounte-gia-isvoli-sti-vouli-katalisi-tou-politevmatos-egkathidrisi-apolitarchikou-kathestotos/

Έκθεση κόλαφος… Από το κακό στο χειρότερο η κατάσταση των ΜΜΕ στην Ευρώπη: Τέθηκαν υπό παρακολούθηση από spyware δημοσιογράφοι στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες

1

Η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης μειώνεται σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) και βρίσκεται «επικίνδυνα κοντά στο οριακό σημείο» σε πολλές χώρες, γράφει η εφημερίδα The Guardian, σε ρεπορτάζ του Jon Henley.

Παραπέμπει σε δηλώσεις ενός κορυφαίου δικτύου πολιτικών ελευθεριών με έμφαση στις εκτεταμένες απειλές κατά δημοσιογράφων και τις επιθέσεις κατά της ανεξαρτησίας των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων.

Συγκεκριμένα, η Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών για την Ευρώπη (Liberties) με έδρα το Βερολίνο ανέφερε στην ετήσια έκθεσή της για την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, που συντάχθηκε σε συνεργασία με 37 οργανώσεις ανθρωπίνων  δικαιωμάτων σε 19 χώρες, ότι οι ανησυχητικές τάσεις που είχαν εντοπιστεί προηγουμένως εξακολουθούσαν να υφίστανται το 2023 – αν και η νέα νομοθεσία σε όλη την ΕΕ θα μπορούσε να προσφέρει ελπίδες βελτίωσης.

«Η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης βρίσκεται σαφώς σε σταθερή πτώση σε ολόκληρη την ΕΕ – σε πολλές χώρες ως αποτέλεσμα εσκεμμένης βλάβης ή παραμέλησης από τις εθνικές κυβερνήσεις», δήλωσε συγκεκριμένα η Eva Simon, ανώτερη υπεύθυνη υπεράσπισης στη Liberties.

«Η μείωση της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης συμβαδίζει με την παρακμή του κράτους δικαίου. Υπάρχει στενή συσχέτιση μεταξύ των δύο. Αυτό είναι το playbook των αυταρχικών καθεστώτων». Ανέφερε ακόμη ότι η νέα νομοθεσία της ΕΕ για τα μέσα ενημέρωσης «προσφέρει δυνατότητες βελτίωσης », αλλά πρέπει να εφαρμοστεί σωστά.

Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με την Liberties, το τοπίο των μέσων ενημέρωσης της Ευρώπης συνέχισε να χαρακτηρίζεται πέρυσι από μεγάλη συγκέντρωση ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης, ανεπαρκείς κανόνες για τη διαφάνεια ιδιοκτησίας και πολυάριθμες απειλές για την ανεξαρτησία και τα οικονομικά των δημόσιων μέσων ενημέρωσης.

Στοιχειοθετήθηκαν, επίσης, πολλαπλές περιπτώσεις απειλών, εκφοβισμού, παρακολούθησης και βίας κατά δημοσιογράφων σε πολλά κράτη μέλη, καθώς και περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης και στην πρόσβαση σε πληροφορίες σε ολόκληρο το μπλοκ.

Η Liberties συνέστησε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρακολουθεί στενά την εφαρμογή από τα κράτη μέλη ενός νέου Ευρωπαϊκού Νόμου για την Ελευθερία των Μέσων, ο οποίος είπε η Simon – παρά τους συμβιβασμούς του – δημιούργησε μια νομική βάση για τη βελτίωση της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης.

«Πολλά θα εξαρτηθούν από τις εθνικές κυβερνήσεις και αρχές, αλλά η πράξη σημαίνει ότι οι υποθέσεις μπορούν τώρα να παραπεμφθούν ενώπιον ενός ευρωπαϊκού δικαστηρίου που θα αποφανθεί για το τι πραγματικά σημαίνουν η ανεξαρτησία των μέσων ενημέρωσης, η παρακολούθηση δημοσιογράφων και ούτω καθεξής», είπε.

Σημειώνεται ότι δημοσιογράφοι σε χώρες όπως η Κροατία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελλάδα και η Ιταλία αντιμετώπισαν σωματικές επιθέσεις το 2023, αναφέρει η έκθεση, και στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία οι δημοσιογράφοι ήρθαν αντιμέτωποι με κακοποίηση και απειλές εκλεγμένων πολιτικών.

Στη Ρουμανία και τη Σουηδία, η αστυνομία απέτυχε να διερευνήσει σωστά τις επιθέσεις σε δημοσιογράφους, είτε λόγω έλλειψης πόρων είτε λόγω έλλειψης βούλησης, ανέφερε η έκθεση, ενώ στη Γαλλία και τη Βουλγαρία οι ίδιοι οι αστυνομικοί επιτέθηκαν σε δημοσιογράφους.

Ακόμη, στρατηγικού χαρακτήρα αγωγές για συκοφαντική δυσφήμηση (SLAPS) χρησιμοποιήθηκαν συνήθως εναντίον δημοσιογράφων στην Κροατία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ολλανδία και τη Σουηδία, ενώ ρεπόρτερ στη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ολλανδία και την Πολωνία τέθηκαν υπό παρακολούθηση από spyware όπως το Pegasus και το Predator.

Η Ρυθμιστική Αρχή για τους Δικηγόρους του Ηνωμένου Βασιλείου ορίζει το SLAPS s ως «κατάχρηση του νομικού συστήματος μέσω της άσκησης ένδικων μέσων ή την απειλή διαδικασιών, με σκοπό την παρενόχληση ή τον εκφοβισμό, αποθαρρύνοντας έτσι τον έλεγχο θεμάτων δημοσίου συμφέροντος».

Η συγκέντρωση ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης παρέμεινε υψηλή στην Κροατία, τη Γαλλία, την Ουγγαρία, την Πολωνία, την Ολλανδία και τη Σλοβακία, με πολλές εταιρείες μέσων ενημέρωσης που ανήκουν σε λίγα μόνο άτομα, απειλώντας την ποικιλομορφία των φωνών των μέσων ενημέρωσης και αυξάνοντας τον κίνδυνο μεροληψίας. Στη Γερμανία, την Ουγγαρία, τη Λιθουανία και την Ολλανδία, δημοσιογράφοι που επικρίνουν την κυβέρνηση βρέθηκαν αποκλεισμένοι από συνεντεύξεις Τύπου ή άλλες επίσημες εκδηλώσεις ή τους αρνήθηκαν έγγραφα στα οποία έπρεπε να έχουν πρόσβαση.

Στη Σλοβακία, ο λαϊκιστής πρωθυπουργός, Ρόμπερτ Φίκο, «διέκοψε κάθε επικοινωνία» με τέσσερα μέσα ενημέρωσης που κατηγορούνται ότι «επιδεικνύουν ανοιχτά εχθρική στάση».

Η κυβέρνησή του ενέκρινε αυτόν τον μήνα ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο για την αναμόρφωση του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα RTVS. Στην Ουγγαρία, τα δημόσια μέσα ενημέρωσης ήταν ήδη «τόσο εντελώς κάτω από τον ζυγό της κυβέρνησης» που η παραγωγή τους «χαρακτηριζόταν από μεροληπτικές και μονόπλευρες αναφορές που είναι πάντα σύμφωνες με τα συμφέροντα του κυβερνώντος κόμματος Fidesz», ανέφερε η Liberties.

Πέρα από την Ουγγαρία, ανέφερε ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση βρίσκεται σε «κατάσταση αβεβαιότητας» στην Πολωνία καθώς ο νέος πρωθυπουργός, Ντόναλντ Τουσκ, προσπαθεί να ανατρέψει τις παρεμβάσεις της προηγούμενης κυβέρνησης και υπήρχαν αυξανόμενες ανησυχίες για τις κυβερνήσεις στην Κροατία και την Ιταλία.

epa11296561 WSJ correspondent Evan Gershkovich speaks with his lawyer standing in a glass cage during his arrest appeal hearing at the Moscow City Court in Moscow, Russia, 23 April 2024. EPA, STRINGER

ΠΗΓΗ: The Guardian, Jon Henley – Media freedom ‘perilously close to breaking point’ in several EU countries

https://hellasjournal.com/2024/04/ekthesi-kolafos-apo-to-kako-sto-chirotero-i-katastasi-ton-mme-stin-evropi-tethikan-ipo-parakolouthisi-apo-spyware-dimosiografi-stin-ellada-ke-se-alles-chores/

Στο Ντουμπάι η έδρα του ευρωπαϊκού οργανωμένου εγκλήματος, σύμφωνα με τη Europol: Αλβανοί στην κεντρική Ευρώπη, Τούρκοι και Ουκρανοί σε όλες τις υπόλοιπες

0

Στη γεωγραφική συνοχή του οργανωμένου εγκλήματος και της συνεργασίας μεταξύ ομάδων εγκατεστημένων στα ανατολικά της Ευρώπης, αναφέρεται δημοσίευμα της Le Monde που υπογράφουν οι Antoine Albertini και Thomas Saintourens.

Σε αυτό αναφέρεται ότι σύμφωνα με την έκθεση της Europol, που βρίσκεται στο Γραφείο του ΟΗΕ  για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα, καμία χώρα στην Ευρώπη δεν γλιτώνει από την παρουσία μιας «απειλητικής» εγκληματικής οργάνωσης. Το δημοσίευμα επισημαίνει

  • Όπως αναφέρεται, στην έκθεση γίνεται λόγος κυρίως για ομάδες από την Αλβανία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία στην Ευρώπη, ενώ όσον αφορά τις 85 τρίτες χώρες, πρωτίστως τουρκικές και ουκρανικές εγκληματικές ομάδες, λειτουργούν κυρίως με τη μορφή «συνδυασμένης ιδιότητας μέλους», με εταίρους εγκατεστημένους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Επισημαίνεται η διεθνοποίηση των παράνομων δραστηριοτήτων της πλειονότητας των εγκληματικών ομάδων, οι οποίες ωστόσο διατηρούν μια συγκεκριμένη γεωγραφική συγκέντρωση, με το 76% των πιο απειλητικών εγκληματικών δικτύων να είναι παρόντα ή ενεργά σε δύο έως επτά χώρες και μόνο λιγότερο από το ένα τέταρτο αυτών να λειτουργούν σε περισσότερες.

Σύμφωνα με τη μελέτη, αυτή η μορφή περιφερειακής γεωγραφικής συνοχής καταδεικνύεται ιδιαίτερα από τη συνεργασία που παρατηρείται μεταξύ εγκληματικών οργανώσεων, που ιδρύθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη, με τις συσχετίσεις μεταξύ κυρίαρχων και υποδεέστερων ομάδων να αλλάζουν τη σύνθεσή τους, ανάλογα με τις πράξεις, ιδίως το λαθρεμπόριο καπνού, την απάτη στον ΦΠΑ και τον τελωνειακό τομέα, ή ακόμη και την ηλεκτρονική απάτη, καθώς και το λαθρεμπόριο μεταναστών.

Όπως σημειώνεται, σε αυτή τη γεωγραφία του οργανωμένου εγκλήματος, εμφανίζεται ένα οχυρό, ένα είδος σημείου συνάντησης, όπου η ουδετερότητα μεταξύ των ανταγωνιστών φαίνεται σεβαστή, και αυτό είναι το Ντουμπάι.

Σύμφωνα με την έκθεση, η πόλη έχει γίνει «ένα απομακρυσμένο κέντρο συντονισμού, όπου κατοικούν μέλη υψηλού επιπέδου και άλλοι εγκληματίες, όπως μεσίτες και διοργανωτές, για να συντονίσουν τις δραστηριότητες των εγκληματικών δικτύων και να εμποδίσουν τις δραστηριότητές τους.»

Le Monde [Crime organisé : aucun pays d’Europe n’est épargné par la présence d’une organisation « menaçante »]

https://hellasjournal.com/2024/04/sto-ntoumpai-i-edra-tou-evropaikou-organomenou-egklimatos-simfona-me-ti-europol-alvani-stin-kentriki-evropi-tourki-ke-oukrani-se-oles-tis-ipolipes/

Εποχή Βιετνάμ στις ΗΠΑ: Φοιτητικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις σε τουλάχιστον 16 πολιτείες – Θεριεύει το κίνημα, εκατοντάδες συλλήψεις

1

Τις 1.000 πλησιάζουν οι συλλήψεις φοιτητών στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ από τις 18 Απριλίου, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν για πρώτη φορά στο πανεπιστήμιο Κολούμπια για να διαλύσουν την πρώτη κατάληψη.

Η κίνηση αυτή πυροδότησε την αναζωπύρωση του αντιπολεμικού κινήματος που εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα, αλλά και εκτός αυτής, αφού από χθες και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια βιώνουν ανάλογες σκηνές.

Οι φοιτητές μοιάζουν να αψηφούν τις προειδοποιήσεις για τερματισμό των καταλήψεων: Η κατάληψη στο Κολούμπια συνεχίζεται, όπως και σε δεκάδες άλλα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα των ΗΠΑ, παρά τις εφόδους των αστυνομικών δυνάμεων.

Source: CNN review of police and university statements
Graphic: Alex Leeds Matthews, Renée Rigdon, Krystina Shveda and Amy O’Kruk

Στο Κολούμπια, εκατοντάδες φοιτητές παραμένουν στις σκηνές τους, στο κεντρικό χλοοτάπητα της πανεπιστημιούπολης με τις εικόνες να θυμίζουν το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του ’60 ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Μετά το ναυάγιο των συνομιλιών με τους φοιτητές, η διοίκηση του Κολούμπια επέστρεψε στα τελεσίγραφα και μάλιστα με την προειδοποίηση πως όσοι φοιτητές συμμετέχουν στην κατάληψη θα αποβληθούν. Πάντως οι φοιτητές φαίνεται πως συνεχίζουν να περιφρονούν τις απειλές.

«Δεν θα σταματήσουμε, δεν θα ξεστήσουμε», έγραψαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τονίζοντας: «Θα συνεχίσουμε μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας. Δεν τρομάζουμε!».

Διαδηλωτές έχουν συλληφθεί σε περισσότερες από 20 πανεπιστημιουπόλεις σε τουλάχιστον 16 πολιτείες. Πολλές άλλες σχολές έχουν βιώσει διαδηλώσεις χωρίς συλλήψεις.

 

Τα αιτήματα διαμαρτυρίας ποικίλλουν από πανεπιστημιούπολη σε πανεπιστημιούπολη, αλλά ένα κοινό αίτημα είναι η απαίτησητα πανεπιστήμια αποχωρήσουν από συνεργασίες με εταιρείες με οικονομικούς δεσμούς με το Ισραήλ εν μέσω του πολέμου του με τη Χαμάς.

Σημειώνεται ότι αντιδιαδηλώσεις λαμβάνουν επίσης χώρα, με αποτέλεσμα συγκρούσεις στο UCLA την Κυριακή.

Ξεκίνησαν οι πρώτες αποβολές φοιτητών στο Κολούμπια

Το τελεσίγραφο που έστειλε η πρόεδρος του Κολούμπια προς τους φιλοπαλαιστίνιους διαδηλωτές που έχουν κατασκηνώσει εδώ και δύο εβδομάδες στην πανεπιστημιούπολη, έληξε καθώς οι διαπραγματεύσεις δεν καρποφόρησαν με την πρόεδρο να καλεί τους διαδηλωτές να διαλυθούν οικειοθελώς.

Ωστόσο, παρά το τελεσίγραφο οι διαδηλωτές παρέμειναν στο σημείο και αργά τη νύχτα παραβίασαν την πόρτα του κτηρίου Hamilton Hall και μπήκαν μέσα στο κτήριο του πανεπιστημίου Κολούμπια.

Αμερικανικά μέσα ανέφεραν πως ξεκίνησαν ήδη οι πρώτες αποβολές φοιτητών που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις.

Με πληροφορίες από CNN

https://hellasjournal.com/2024/04/se-pano-apo-16-polities-ektinonte-pleon-i-fititikes-diadilosis-stis-ipa-ekatontades-sillipsis-kathos-to-antipolemiko-kinima-therievi-chartis/

Δημήτρης Μάρδας: εκείνος ο μαύρος Απρίλιος του 2015…

2

ΟΑπρίλιος του 2015 άγγιζε τα ανώτατα όρια αντοχών του κρατικού προϋπολογισμού. Στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ) ζούσαμε μια νέα Κόλαση του Δάντη. Εκτός των άλλων υποχρεώσεων, οφείλαμε να πληρώσουμε την Μεγάλη Πέμπτη και μια γενναία δόση μισό δις ευρώ περίπου στο ΔΝΤ, λόγω παλαιότερων δανείων.

Και ενώ τρέχαμε καθ’ όλο τον μήνα με ακατάπαυστες προσαρμογές για να καλύψουμε τα κενά του ταμείου, μάθαμε ότι ο Γιάνης στα μέσα του Απριλίου έπειτα από ταξίδι στις ΗΠΑ, επέστρεψε στην Ελλάδα, με νέα σχέδια προτάσεων και λύσεις κατά τα πρότυπα του «Σχεδίου για την Πολωνία». Αυτό ήταν ένα σχέδιο της χώρας των αρχών του 1990, που κάλυπτε τη ρύθμιση χρέους, τη δημοσιονομική πολιτική κ.λπ. με ένα δικό του τρόπο. Το εν λόγω σχέδιο συμπληρωνόταν από μια δεύτερη σκέψη του Γιάνη με θέμα τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα του ελληνικού χρυσού. Και όλα αυτά δυο σχεδόν εβδομάδες πριν το Eurogroup της 24ης Απριλίου!

Λίγες ημέρες πριν, επιστρέφοντας πάλι ο Γιάνης από τις ΗΠΑ μετά τη συνάντηση με την Λαγκάρντ στις 5 Απριλίου είχε εκπονήσει ένα άλλο σχέδιο, που το ονόμασε «Σχέδιο Ν+1». Το «Ν» αφορούσε στο σύνολο των μεταρρυθμίσεων και το «1» την αναδιάρθρωση του χρέους. Κάθε φορά που ταξίδευε στις ΗΠΑ ερχόταν με νέα σχέδια, τα οποία φυσικά όφειλε να τα είχε έτοιμα από τον Δεκέμβριο του 2014 και όχι δέκα ημέρες πριν την ποθητή λήξη της διαπραγμάτευσης.

Αυτές οι εναλλακτικές λύσεις της τελευταίας στιγμής, με ένα κρατικό ταμείο που το παραλάβαμε από την προηγούμενη κυβέρνηση μόνο με 1,6 δις ευρώ, έβαζαν ταφόπλακα στη λήξη των διαπραγματεύσεων κατά τα τέλη του Απριλίου.

Δεν ήταν δυνατόν στο ΓΛΚ να είχαμε ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής στον Μαραθώνιο εύρεσης χρημάτων ενώ ο Γιάνης στο αεροπλάνο της επιστροφής στην Ελλάδα, να εκπονούσε την ύστατη στιγμή νέα πρωτότυπα σχέδια. Η λάθος αίσθηση του χρόνου, η υποβάθμιση ων περιορισμών που έθετε το κρατικό ταμείο, σε συνδυασμό με την λάθος τακτική, αναδεικνύαν τα μοιραία λάθη του.

Στις 14 Απριλίου διαδίδεται ότι ξεθωριάζουν οι πιθανότητες να δοθεί λύση στο ελληνικό πρόβλημα στο Eurogroup της 24ης Απριλίου.

Στο ΓΛΚ εκτιμάται ότι η διαρκής επιδείνωση των κρατικών εσόδων, θα οδηγούσε στην εκτίναξη του ελλείμματος του μήνα. Η μόνη σωτήρια λύση για την κάλυψη όλου του ταμειακού κενού του μήνα ήταν μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) με τη βοήθεια της οποίας θα «σαρώναμε», μέσω βραχυπρόθεσμου δανεισμού, ό,τι είχε απομείνει από Ταμεία, Οργανισμούς, Δήμους και Περιφέρειες.

Στις 15 Απριλίου τέθηκε το θέμα αυτό στον πρωθυπουργό, τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για χρονικές μεταθέσεις καθώς στις 27 Απριλίου άρχιζαν οι «βαριές» πληρωμές του κράτους. Στις 17 Απριλίου κατατέθηκε η ΠΝΠ. Βέβαια το σαφάρι των χρημάτων σιωπηρά είχε αρχίσει αρκετά πριν καθώς είχαμε προβλέψει, ευτυχώς έγκαιρα, ότι η διαπραγμάτευση δε θα έκλεινε στα τέλη του Απριλίου.

Η ανακατωσούρα της τελευταίας στιγμής των σχεδίων «Ν+1» και «Σχεδίου για την Ελλάδα» κατά τα πρότυπα της Πολωνίας, δεν έβγαζαν τη χώρα από το τούνελ. Καθώς είχαμε προεξοφλήσει στο ΓΛΚ ότι η τακτική Βαρουφάκη ήταν αδιέξοδη, πήραμε τις κατάλληλες αποφάσεις στην κόψη του ξυραφιού τον Απρίλιο, τον χειρότερο μήνα από τον Φεβρουάριο του 2015.

Και ενώ κυριολεκτικά καιγόμασταν στο ΓΛΚ, η τότε Πρόεδρος της Βουλής η κα Κωνσταντοπούλου αρνιόταν κατηγορηματικά να δανείσει στο κράτος τις προθεσμιακές καταθέσεις που διέθετε! Η στάση πληρωμών θα ήταν βέβαια μια εξέλιξη καταστροφική με συνέπεια την άνευ όρων παράδοση της χώρας στους Θεσμούς. Κάποιοι με το τρενάρισμα των διαπραγματεύσεων πόνταραν στην πτώχευση της χώρας, κάτι φυσικά που δεν έγινε προς έκπληξή τους!

Δεν τους κάναμε στο ΓΛΚ αυτό το χατίρι.
____________________________
* To πλήρες χρονικό της περιόδου, στο βιβλίο: Δημήτρης Μάρδας «2015: Το ημερολόγιο του Τρόμου». (Εκδόσεις Καστανιώτη)

** Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, π. Αν. Υπουργός Οικονομικών στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το 2015

tvx.gr

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ, Η ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΘΕΥΔΟΥΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

18
του Παντελή Σαββίδη
Η Ελλάδα είναι ενταγμένη στο δυτικό σύστημα και όλες οι δομές της είναι συνδεδεμένες με αυτό. Η κρίση του συστήματος, του οποίου ηγούνται οι ΗΠΑ, θα έχει βαριές επιπτώσεις στους αδύναμους κρίκους του. Η Ελλάδα είναι ένας απο αυτούς τους κρίκους.
Μου κάνει εντύπωση και προκαλεί ερωτηματικά το ποια είναι η αιτία της αδυναμίας της χώρας να ανακάμψει οικονομικά.
Όταν η Ελλάδα ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αργότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΟΝΕ, οι χώρες που Ανατολικού Συνασπισμού, που κατέρρευσε, δεν είχαν ούτε ψωμί στο τραπέζι τους. Σήμερα, η Ελλάδα είναι προ τελευταία στην κατάταξη μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. και σε λίγο θα γίνει τελευταία διότι, όπως λένε οι οικονομολόγοι, η Βουλγαρία οσονούπω, περνά και αυτή την Ελλάδα.
Στην Αθήνα χαίρονται για το πόσο καλά πηγαίνουμε και οι αγιογράφοι της κυβέρνησης προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί διεθνή δημοσιεύματα, όπως των Financial Times, που επισημαίνουν την οικονομική καχεξία, δεν έχουν δίκαιο.
Σε μια καθυστερημένη, απο άποψη αντικειμενικής ενημέρωσης, κοινωνία η κυβερνητική μέθοδος να παρουσιάζει το άσπρο μαύρο έχει επιτυχία. Με την βοήθεια των ολιγαρχών που συντονισμένα έχουν πάρει τις άδειες λειτουργίας των καναλιών και σιτίζονται απο το κράτος.
Το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό αλλά και το διεφθαρμένο δημόσιο, σε συνεργασία με τους κρατικοδίαιτους ολιγάρχες εκμεταλλεύονται τον παραγωγικό πληθυσμό που διαλύεται στις κρατικές μυλόπετρες.
Ποιός είναι ο λόγος της καχεξίας; Γιατί δεν μπορεί να ανασάνει η χώρα;
Ο πρώτος λόγος είναι η βαθιά διαφθορά. Οι Έλληνες πολιτικοί και όλο το σύστημα πρέπει να είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές στη διαφθορά. Δεν γίνεται τίποτε χωρίς μίζα. Ούτε καλημέρα σου λένε.
Η διαφθορά δεν αφήνει την χώρα να ανασάνει.
Ο δεύτερος λόγος είναι ο συγκεντρωτισμός του κράτους. Όταν τα επενδύεις όλα στην Περιφέρεια Πρωτευούσης δεν μπορεί να αναπτυχθεί ο τόπος. Δεν μπορεί να πάρει δυναμική.
Παρουσιάζεται το ίδιο κοινωνικό και οικονομικό φαινόμενο όπως με τις μικρές κοινωνίες στις οποίες οι πληθυσμοί αναπαράγονται μεταξύ τους και στο τέλος το γενετικό φαινόμενο που εμφανίζεται είναι γνωστό.
Ο αθηναϊκός συγκεντρωτισμός καταστρέφει τη χώρα.
Η χώρα δεν μπορεί να βγει απο αυτές τις δύο αγκυλώσεις, άρα δεν μπορεί να απελευθερωθεί. Την απελευθέρωση απο αυτά τα δύο δεινά δεν την θέλει ούτε η ηγεσία (πολιτική, οικονομική, πολιτιστική) ούτε η κοινωνία του λεκανοπεδίου που συνιστά το 50% του ελληνικού πληθυσμού.  Ο κατήφορος θα είναι η παρακμή και η διαρκής βαθιά κρίση.
Η χώρα δεν μπορεί να απελευθερωθεί διότι δεν έχει τον πολιτικό ηγέτη που θα συγκροτήσει ομάδα και θα θελήσει να την απελευθερώσει. Αυτά που βλέπουμε στο πολιτικό σκηνικό μοιάζουν σαν κακόγουστη επιθεώρηση χαμηλής ποιότητας.
Το φαινόμενο θα ενταθεί καθώς η δύση στην οποία είναι προσδεδεμένη η χώρα θα περάσει κρίση.
Τον τόνο στη δύση δίνουν οι ΗΠΑ οι οποίες αυτήν την περίοδο:
-βιώνουν έναν εσωτερικό εμφύλιο πόλεμο απο τον οποίο δεν φαίνεται διέξοδος.
–επαναφέρουν τον Μακαρθισμό στον δημόσιο βίο τους και, κυρίως, στα Ανώτατα Ιδρύματα όπως πολύ καλά αναλύει το άρθρο που δημοσίευσαν οι Ανιχνεύσεις. Στο τέλος του σχολίου θα παρατεθεί το λινκ.
-έχουν περιπέσει, οι ΗΠΑ, σε μια αναξιοπιστία στους συμμάχους τους και στις δυνάμεις που τους έχουν βοηθήσει ανά τον κόσμο (οι Κούρδοι είναι χαρακτηριστική περίπτωση).
-έχουν μια αναθεωρητική πολιτική. Αυτές σπρώχνουν τους μεγάλους αντιπάλους τους σε συγκρούσεις.
-έχουν αντιφατική πολιτική. Ο αμερικανός ΥΠΕΞ επισκέφθηκε πριν λίγες ημέρες την Κίνα και αντιμετώπισε την κινεζική ηγεσία όπως μια μικρή χώρα της απόλυτης επιρροής τους (πχ Ελλάδα). Στον απόηχο της επίσκεψής του οι κινέζοι αναρωτιούνται πως ενώ οι αμερικανοί εξοπλίζουν με κάθε τρόπο την Ταϊβάν ζητούν απο αυτούς να μην βοηθούν την Ρωσία.
-χώρες οι οποίες έχουν τον χρυσό τους στις ΗΠΑ σκέφτονται να τον αποσύρουν. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει την αξιοπιστία τους μετά την κατάσχεση του χρυσού της Ρωσίας.
Όλα αυτά δεν προμηνύουν καλές εξελίξεις. Αναμένεται οικονομική κρίση που θα πλήξει πολλά χρηματοπιστωτικά συστήματα. και συνήθως τις κρίσεις αυτές την πληρώνουν περισσότερο οι ασθενέστεροι κρίκοι του διεθνούς συστήματος. Η Ελλάδα είναι ένας απο αυτούς.
Αντί να βάλει την οικονομία σε κάποια τροχιά, ο κ Μητσοτάκης άρχισε να μοιράζει και πάλι χρήματα μήπως και πάρει κάποιες ψήφους.
Περιμένετε σωτηρία;
Όπως επισημαίνει φίλος της στήλης, η όποια ανάπτυξη παρουσιάζεται στην Ελλάδα οφείλεται, εν μέρει, και στις τουρκικές επενδύσεις. Με οικονομικούς όρους δεν είναι κακό. Από πολιτική σκοπιά, τα αποτελέσματα εξαρτώνται – ίσως να συμβάλλουν- στην προσέγγιση ίσως, όμως, να οδηγήσουν σε ακόμη μια εξάρτηση. Πάντως, η Ελλάδα η οποία παλιότερα δεν διανοούνταν να βασίζεται σε τουρκικές επενδύσεις, πλέον τις αποδέχεται. Είναι μια ιστορική μεταβολή.

Ακόμη, δημοσίευμα του Οικονομικού Ταχυδρόμου παρέθετε τις γραφειοκρατικές και δικαστικές δυσκολίες που συναντά η πρόθεση ισχυρών διεθνών εταιρειών για εκμετάλλευση υδρογοναναθράκων στο Ιόνιο και την Κρήτη. Το συμπέρασμα απο την παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν θέλει να εξάγει υδρογονάνθρακες αν δεν το επιτρέψουν οι ΗΠΑ. Ο γνωστός απο την περίοδο που ήταν πρέσβης στην Αθήνα και σήμερα αμερικανός υφυπουργός για ενεργειακά Τζέφρι Πάγιατ προδιέγραψε πως θα γίνει η εκμετάλλευση. Σε συνεργασία με την Τουρκία. Προσέξτε κάτι ακόμη. Η ενόχληση της Τουρκίας απο τα Θαλάσσια Πάρκα ήταν γιατί δεν ρωτήθηκε. Δηλαδή, θεωρεί δεδομένο ότι η Αθήνα θα ενεργεί αφού η Άγκυρα το εγκρίνει.

Το αθηναϊκό κράτος, λοιπόν, έχει τις εξής εξαρτήσεις: η πρώτη, και καθοριστική είναι απο τις ΗΠΑ. Η δεύτερη απο την Ε.Ε. Η τρίτη απο το Ισραήλ (στην διαμόρφωση των κυβερνητικών σχημάτων ερωτάται και το Ισραήλ). Και τώρα και απο την Τουρκία. Και αυτό το μόρφωμα παρουσιάζεται ως κράτος.
Το λινκ του ενδιαφέροντος άρθρου που πρέπει να διαβάσετε για να πάρετε μια ιδέα του τι συμβαίνει στις ΗΠΑ.
Και κάτι ακόμη.
Στο υπουργείο εσωτερικών έγινε μια διάρρηξη μέρα μεσημέρι, την ώρα που οι υπάλληλοι εργάζονταν. Η διάρρηξη είχε σχέση με την εκλογική διαδικασία.
Αν αυτά συνέβαιναν σε οποιαδήποτε, πολιτικά, πολιτισμένη χώρα λίγο πριν τις εκλογές, ο κόσμος θα είχε ξεσηκωθεί. Στην Ελλάδα καθεύδει. Όπως και με τις παρακολουθήσεις. Και ψάχνει τρόπους να δικαιολογήσει την παθητικότητά του.
Στις ΗΠΑ μια ανάλογη περίπτωση έριξε την ισχυρή κυβέρνηση Νίξον.
Η σερβίδα εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης μας έδωσε μάθημα του τι σημαίνει αξιοπρέπεια ενός λαού.
Υπο τα ξινισμένα μούτρα της πολιτικού (Ντόρας Μπακογιάννη, της γνωστής κρητικής οικογένειας) που εκφράζει ό,τι ακριβώς, είναι σήμερα το διεφθαρμένο αθηναϊκό κράτος.

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟΥ

10

HENRY GIROUX Counterpunch

26 Απριλίου 2024

Φοιτητικές Διαμαρτυρίες στην Εποχή του Νέου Μακαρθισμού

Ο Henry Armand Giroux (γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1943) είναι Αμερικανο-Καναδός λόγιος και κριτικός πολιτισμού. Ένας από τους ιδρυτικούς θεωρητικούς της κριτικής παιδαγωγικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι περισσότερο γνωστός για το πρωτοποριακό του έργο στη δημόσια παιδαγωγική, τις πολιτισμικές σπουδές, τις σπουδές για τη νεολαία, την τριτοβάθμια εκπαίδευση, τις σπουδές στα μέσα ενημέρωσης και την κριτική θεωρία. Το 2002, ο Keith Morrison έγραψε για τον Giroux ότι είναι μεταξύ των κορυφαίων πενήντα φυσιογνωμιών με επιρροή στον εκπαιδευτικό λόγο του 20ου αιώνα.

Ζούμε σε μια εποχή αυξανόμενων καταστροφών καταπατώντας τον φασισμό. Αυτή είναι μια ιστορική στιγμή που χαρακτηρίζεται από μια συστημική προσπάθεια ενός αναδυόμενου αυταρχισμού να απενεργοποιήσει τη γλώσσα και τη διαφωνία κάθε ουσιαστικού νοήματος, να αφαιρέσει πράξεις από τη γραμματική της ηθικής μαρτυρίας και να αποσυνδέσει την εξουσία από τη θεσμική δικαιοσύνη.

Καθώς όλα τα επίπεδα της κοινωνίας καταστρέφονται, οι έννοιες της δημοκρατικής κοινότητας, του κοινωνικού συμβολαίου και της συμπόνιας δίνουν τη θέση τους σε μια πολιτική στην οποία όλα τα θέματα ευθύνης εξατομικεύονται, ιδιωτικοποιούνται και απομακρύνονται από ευρύτερες συστημικές εκτιμήσεις. Οι συνήθειες της ολιγαρχίας εμψυχώνονται από φόβο και αναπαράγονται μέσω αδυσώπητων επιθέσεων στις ανθρώπινες δυνατότητες, ενώ «η αταξία της πραγματικής ιστορίας αντικαθίσταται από την τάξη της ψευδοϊστορίας».

Σε μια εποχή εκτεταμένων δεινών και αναταραχών, η τριτοβάθμια εκπαίδευση φοβάται για τις κρίσιμες λειτουργίες της και οι φοιτητές αναμένεται να είναι σιωπηλοί, να μην ανταποκρίνονται σε ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα και να αγνοούν τη σχέση μεταξύ της δυναμικής της εξουσίας, της περιθωριοποίησης και της γνώσης. Εν μέσω της επέκτασης του στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος και του ιδρυματικού κράτους, οι καθηγητές και οι φοιτητές αναμένεται να κοιτάξουν μακριά ή προς τα μέσα, χωρίς να ανταποκρίνονται στη γλώσσα του φανταστικού μέλλοντος.

Αυτή η διαδικασία αποπολιτικοποίησης εντείνεται από μια κατά μέτωπο επίθεση στη διαφωνία, την ελευθερία του λόγου, την ακαδημαϊκή ελευθερία και τους θεσμούς που υποστηρίζουν και τρέφουν αυτά τα κρίσιμα δημοκρατικά δικαιώματα και πρακτικές. Όλο και περισσότερο, η τριτοβάθμια εκπαίδευση, ειδικότερα, υπό την επιρροή δεξιών δισεκατομμυριούχων, αυταρχικών πολιτικών και επιθετικών συμβουλίων επιτρόπων για τις κρίσιμες λειτουργίες της, περιορίζεται σε ηθικά νεκρές ζώνες της φαντασίας και μια συμμόρφωση που μουδιάζει το μυαλό.

Περιφρονημένη ως δημόσιο αγαθό του οποίου ο σκοπός θα πρέπει να είναι να εκπαιδεύσει τους νέους ώστε να είναι ενημερωμένοι και κριτικοί πολίτες, η τριτοβάθμια εκπαίδευση δέχεται πιέσεις από ακροδεξιά μέλη του GOP (Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, γνωστό και ως GOP (Grand Old Party)),να απαρνηθεί την ευθύνη της να διδάσκει τους μαθητές να αμφισβητούν, να αμφισβητούν και να σκέφτονται ενάντια στην κυρίαρχη άποψη. Ένα μοντέλο για αυτήν την οπισθοδρομική μορφή εκπαίδευσης εκτίθεται στη Φλόριντα, όπου ο κυβερνήτης Ρον Ντε Σάντης έχει μετατρέψει το New College, ένα άλλοτε προοδευτικό κολέγιο, σε μια ακρόπολη για την αντι- woke ιδεολογία και την παιδαγωγική αποκαθαρμένη από τάξεις όπου καθηγητές και φοιτητές μπορούν να σκεφτούν κριτικά, να δοκιμάσουν τις απόψεις τους και να συνειδητοποιήσουν τους εαυτούς τους ως εμπλεκόμενοι πολίτες.

Δεν θεωρείται πλέον δημόσιο αγαθό όπου οι ιδέες και τα σημαντικά κοινωνικά ζητήματα καλλιεργούνται, συζητούνται. και ανακρίνονται, τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μετατρέπονται σε κέντρα κατήχησης όπου οι κριτικές ιδέες και οι ενδυναμωτικές παιδαγωγικές περιφρονούνται, μετατρέπονται σε μηχανισμούς λογοκρισίας και απελπισίας. Χλευασμένη ως καταφύγιο της κριτικά τεκμηριωμένης κοινωνικής κριτικής, η ακροδεξιά θέλει να περιορίσει τη διδασκαλία και τη μάθηση σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί παιδαγωγικές κλωνοποιήσεις, σχεδιασμένες να κλωνοποιούν τον πολιτισμό, τη γνώση, τις ιδέες και τις εξτρεμιστικές κοσμοθεωρίες.

Ακόμα χειρότερα. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δέχεται ολοένα και μεγαλύτερη επίθεση από την ακροδεξιά για τη φιλελεύθερη διεκδίκηση της ισότητας και του κοινού καλού.

Ως θεσμός που ευθυγραμμίζεται με την έννοια της «ιθαγένειας… που ταυτίζεται με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια [και] την ισότητα σε πολλαπλά μέτωπα», έχει συγκεντρώσει την οργή των φασιστών για τους οποίους η εχθρότητα προς την καθολική ιθαγένεια αποτελεί κεντρικό στοιχείο των κινητοποιητικών παθών του.[2] Αυτό το μίσος για την ισότητα που ενισχύεται από τον επιλεκτικό ορισμό του ποιος θεωρείται Αμερικανός τώρα τροφοδοτεί τόσο την επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση όσο και μια ολοένα και πιο μοχθηρή ρατσιστική πολιτική. Όπως σημειώνει ο Eddie S. Claude, η φαντασίωση μιας «κρίνο-λευκής Αμερικής» και η έκκληση να διώξουν τους μαύρους και καφέ «από την ηθική συνείδηση του έθνους» δημιουργούν τοπία ψευδαίσθησης, επιτρέπουν την υπεροχή των λευκών, ενώ προάγουν τη ρατσιστική βία και τη λογική του αποκλεισμού και αφανισμού.[3] Η ακροδεξιά θεωρεί τη σκέψη τόσο επικίνδυνη όσο και την αντίληψη ότι η εκπαίδευση είναι κεντρική στην πολιτική και πρέπει να οριστεί μέσω των αξιώσεων της για τη δημοκρατία και τον ρόλο της σε μια εποχή τυραννίας.

Οι ηθικοί περιορισμοί φαίνονται παρωχημένοι καθώς μαίνεται ένας άλλος αποικιακός πόλεμος στη Γάζα, κατά τον οποίο σκοτώνονται χιλιάδες Παλαιστίνιοι, ενώ οι προσπάθειες να ασκηθεί κριτική σε αυτό που διάφοροι διεθνείς οργανισμοί χαρακτηρίζουν εγκλήματα πολέμου απορρίπτονται συνοπτικά ως αντισημιτισμός. Αυτή η άρνηση αναγνώρισης της βίας που ασκείται κατά των Παλαιστινίων έχει μετατραπεί σε πόλεμο εναντίον επικριτικών δημοσιογράφων, εργαζομένων στον πολιτισμό και ανθρώπων της ανώτατης εκπαίδευσης, που τώρα θεωρείται από την ακροδεξιά ακρόπολη της καταστροφικής σοσιαλιστικής σκέψης. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, όσοι αντιδρούν στα βάσανα των άλλων υπόκεινται σε απανθρωπιστικά και ηθικά κανιβαλιστικά, λεκτικά όργια μίσους και ολοένα και περισσότερο, κρατική βία. Κινδυνεύουν επίσης από μια κοινωνία στην οποία η στέρηση δικαιωμάτων οδηγεί στην κρατική βία, την ενδοοικογενειακή τρομοκρατία και μια politics of disposability (πολιτική μιας χρήσης, μια πολιτική στην οποία οι μη παραγωγικοί (οι φτωχοί, αδύναμοι και φυλετικά περιθωριοποιημένοι) θεωρούνται άχρηστοι και επομένως αναλώσιμοι.) .[4]

Σε αυτήν την ιστορική στιγμή, οι επιθέσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση καθιστούν σαφές ότι ο αγώνας για ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη ενέχει μεγάλους κινδύνους. Τέτοιες επιθέσεις δίνουν αξιοπιστία σε μια αναδυόμενη φασιστική πολιτική τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο εξωτερικό που σηματοδοτούν τους μαθητές που αμφισβητούν την αποικιακή απόσυρση και την κρατική βία ως αντικείμενα απαξίωσης και πιθανής βίας από ένα ρατσιστικό-εγκληματικό κράτος. Οι επιδείξεις πολιτικού θάρρους χαρακτηρίζουν πλέον τους φοιτητές ως αντικείμενα κριτικής, αποκλεισμού και σε ορισμένες περιπτώσεις συλλήψεων. Στο σημερινό κατασταλτικό κλίμα, αυτό υποδηλώνει όχι μόνο την εξωφρενική πράξη λογοκρισίας, αλλά και τον θάνατο του πανεπιστημίου ως δημόσιου αγαθού και θεσμού του πολίτη, ανεξάρτητα από τις λανθασμένες έννοιες της ισότητας και της πολιτικής γνώσης.

Για τον Τραμπ και τους βοηθούς του που μοιάζουν με το Βισύ, η τριτοβάθμια εκπαίδευση παρουσιάζεται ως εργαστήριο αριστερών ιδεολογιών των οποίων ο απώτερος σκοπός είναι «να καταστρέψουν την οικογένεια, την κοινότητα και την εθνική ενότητα».[5] Αυτές οι κατασταλτικές πολιτικές αντιπροσωπεύουν την επιστροφή αυτού που η Έλεν Σρέκερ. ονόμασε «τον νέο Μακαρθισμό», ο οποίος χρησιμοποιεί τη συκοφαντία του κομμουνισμού για να επιτεθεί στην κριτική εκπαίδευση, στην αυτονομία των εκπαιδευτικών και στα «πραγματικά ζητήματα φυλής, φύλου και κοινωνικής ανισότητας».[6]

Γράφει:

Η τρέχουσα εκστρατεία [Μακαρθισμού] [McCarthyite] για τον περιορισμό του τι μπορεί να διδαχθεί στις τάξεις του γυμνασίου και του κολεγίου είναι ξεκάθαρα σχεδιασμένη για να εκτρέψει τους θυμωμένους ψηφοφόρους από τα βαθύτερα δομικά προβλήματα που θολώνουν το δικό τους προσωπικό μέλλον. Ωστόσο, είναι επίσης ένα νέο κεφάλαιο στην εκστρατεία πολλών δεκαετιών για την ανατροπή των αλλαγών που έφεραν τον πραγματικό κόσμο σε αυτές τις τάξεις. Στη μια πολιτεία μετά την άλλη, αντιδραστικοί και οπορτουνιστές πολιτικοί εντάσσονται σε αυτήν την ευρύτερη εκστρατεία για την ανατροπή του εκδημοκρατισμού της αμερικανικής ζωής στη δεκαετία του 1960. Επιτιθέμενοι στον μπαμπούλα του CRT (Critical race theory, Κριτική θεωρία φυλής) και δαιμονοποιώντας τη σύγχρονη ακαδημαϊκή κουλτούρα και τις κριτικές προοπτικές που μπορεί να παράγει, οι τρέχοντες περιορισμοί σχετικά με το τι μπορεί να διδαχθεί θέτουν σε κίνδυνο τους δασκάλους σε κάθε επίπεδο, ενώ ο ενθαρρυντικός χαρακτήρας αυτών των μέτρων θέτει σε κίνδυνο όλους μας[7].

Η επίθεση της δεξιάς στα πανεπιστήμια ως ακροπόλεις της αριστερής ιδεολογίας χρονολογείται πιο πίσω από την εκκαθάριση των ακαδημαϊκών από τους λυσσασμένους αντικομμουνιστές υπό τον γερουσιαστή Joe McCarthy τη δεκαετία του 1950. Οι αυταρχικές κυβερνήσεις στη δεκαετία του 1930 επιτελούσαν ένα παρόμοιο έργο προκειμένου να ελέγξουν τα πανεπιστήμια. Όπως γράφει η καθηγήτρια Ruth Ben-Ghiat:

Από τα φασιστικά χρόνια στην Ευρώπη… οι δεξιοί ηγέτες κατηγόρησαν τα πανεπιστήμια ως εκκολαπτήρια αριστερών ιδεολογιών και προσπάθησαν να τα διαμορφώσουν σύμφωνα με τους δικούς τους στόχους προπαγάνδας, πολιτικής και αστυνόμευσης. … Δεδομένης της επιθετικότητας που επέδειξαν οι Ναζί φιμώνοντας τους επικριτές τους μέσα και έξω από την ακαδημία μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ το 1933, είναι αξιοσημείωτο ότι αυτό το σημείο συζήτησης έχει διατηρήσει την έλξη για τη δεξιά. Το έκανε χάρη, σε μεγάλο βαθμό, στις στρατιωτικές χούντες της εποχής του ψυχρού πολέμου, που έδωσαν νέα πνοή στις μάχες του φασισμού ενάντια στην αριστερά.[8]

Πιο πρόσφατα, οι μακαρθικές τακτικές έγιναν ανεξέλεγκτες κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζορτζ Μπους. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές όταν ο Αντιπρόεδρος Τσένι ισχυρίστηκε ότι οι επικριτές της πολιτικής της κυβέρνησης στο Ιράκ «παρακινούσαν τρομοκράτες», [9] άλλες ομάδες που σχεδιάστηκαν για την αστυνόμευση των Σπουδών στη Μέση Ανατολή και τις ελευθέριες τέχνες γενικά για τυχόν ίχνη διαφωνίας ενάντια στις εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές των ΗΠΑ. Το Discoverthenetwork.org και άλλες εξτρεμιστικές οργανώσεις απαριθμούσαν τα ονόματα καθηγητών που θεωρούνταν αντιαμερικανοί, παρόμοια με τον τρόπο με τον οποίο η ACTA  απαριθμούσε τα ονόματα των υποτιθέμενων μη πατριωτών καθηγητών μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.[10]

Σε μια εποχή που κυριαρχείται από άγριες πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μια κακοήθης μορφή λογοκρισίας έχει εμφανιστεί σε ακόμη πιο βίαιες μορφές. Για παράδειγμα, αυτό είναι εμφανές στο έργο οργανισμών όπως ο StopAntisemitism, ο οποίος επιδίδεται σε διαδικτυακή επαγρύπνηση με το να κοροϊδεύει τους επικριτές του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα «δημοσιεύοντας προσωπικές πληροφορίες στο Διαδίκτυο για να ενθαρρύνει την παρενόχληση — με τον τρόπο αυτό να χαλαρώνει τη συζήτηση».[11] Οι επικριτές κατονομάζονται, ντροπιάζονται και παρενοχλούνται, αλλά πολλοί από αυτούς εκδιώκονται από το κολέγιο και συχνά απολύονται από τη δουλειά τους.

Προς το παρόν, μια πιο επικίνδυνη μορφή Μακαρθισμού έχει επιστρέψει με εκδίκηση. Αυτή η αυταρχική στροφή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει επιταχυνθεί από την αυξανόμενη καταστολή της διαφωνίας των επικριτών του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα.

Ενάντια στον ιστορικά βασισμένο ισχυρισμό του Ισραήλ περί οντολογικής αθωότητας και διαρκούς θυματοποίησης, μια νέα γενιά κριτικών υποστηρίζει, όπως ξεκαθαρίζει ο Pankaj Mishra, ότι «η καταπίεση δεν βελτιώνει τον ηθικό χαρακτήρα»[12] .Το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να αθωώσει τα εγκλήματά του βασιζόμενο στη δική του βασανισμένη ανεξιχνίαστη ιστορία καταστολής και γενοκτονίας. Ο Federic Lordon προχωρά παραπέρα και υποστηρίζει ότι ο βίαιος πόλεμος εκδίκησης του Ισραήλ στη Γάζα και η έκκλησή του να αποτρέψει ένα παλαιστινιακό κράτος αντιπροσωπεύουν μια μορφή «ηθικής αυτοκτονίας». Και προσθέτει:

«Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τόσο κολοσσιαία κατασπατάληση συμβολικού κεφαλαίου που να είναι ακαταμάχητη, που είχε δημιουργηθεί στον απόηχο του Ολοκαυτώματος». [13]

Ο πόλεμος του Νετανιάχου στη Γάζα έχει εντείνει τις διαδηλώσεις στις πανεπιστημιουπόλεις κατά της βίας του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων. Σε απάντηση, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και αρκετοί ειδήμονες, με την ευλογία των φιλοϊσραηλινών συμφερόντων, έχουν οπλίσει τον αντισημιτισμό, μια ετικέτα που έχει περιοριστεί σε οποιαδήποτε κριτική της στρατιωτικής συμπεριφοράς του Ισραήλ στη Γάζα ή τη Δυτική Όχθη. Όπως παρατηρεί ο William I. Robinson, μια συνέπεια αυτής της ολέθριας κριτικής από την ακροδεξιά είναι ότι

«η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία του λόγου δέχονται ολοσχερή επίθεση στις πανεπιστημιουπόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, όχι μόνο από διοικήσεις κολεγίων και φιλο-ισραηλινούς ομάδες, αλλά και από τα υψηλότερα επίπεδα του ισραηλινού κράτους».[14]

Φοιτητές ακτιβιστές που επικρίνουν το Ισραήλ αντιμετωπίζουν παρενόχληση, παρακολούθηση, απέλαση, δημόσια έκθεση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μαζική σύλληψη για αναταραχές, όπως αποδεικνύεται από πρόσφατα γεγονότα στο Κολούμπια και στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, και όλο και περισσότερο σε πολλά άλλα πανεπιστήμια.[15] Η έκκληση των διαδηλωτών προς τα κολέγια και τα πανεπιστήμια να αποχωρήσουν από εταιρείες που επωφελούνται από τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα μαζί με το αίτημά τους  για «πλήρη κατάπαυση του πυρός στη Γάζα» θάβονται στη γενική κατηγορία του αντισημιτισμού και της της αστυνομικής βίας.[16] Αυτές οι συλλήψεις χρησιμεύουν ως άλλη μια ένδειξη της συνεργασίας μεταξύ ορισμένων κολεγίων και της ακροδεξιάς στην επίθεση στις φωνές των φοιτητών.[17] Ο Άρι Πολ παρατηρεί ότι οι ειδήσεις στα mainstream κανάλια, εκδηλώνουν μια ευχαρίστηση απο την καταστολή, καθιστώντας σαφές ότι «οι ασφαλείς χώροι στις πανεπιστημιουπόλεις όπου απαγορεύονται οι ομιλίες για την προστασία των συναισθημάτων των ακροατών καλώς γίνονται, ανάλογα με το θέμα». [18] Αυτό δεν σημαίνει ότι οι επιθέσεις σε Εβραίους και φοιτητές που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων πρέπει να παραβλεφθούν, αλλά ο πραγματικός στόχος του πολέμου που διεξάγεται στα ελίτ πανεπιστήμια αποτελεί πολύ μεγαλύτερη απειλή από τις γενικευμένες και αδιαμφισβήτητες κατηγορίες αντισημιτισμού.

Η εξέταση στις ακροάσεις της κοινοβουλευτικής επιτροπής που διερευνά τον αντισημιτισμό στις πανεπιστημιουπόλεις κατακλύζεται έντονα από το πολιτικό θέατρο που παρουσιάζεται από την Elise Stefanik και τους συναδέλφους της GOP. Αυτό που είναι προφανές σε αυτή τη δοκιμαστική παράσταση, όπως σημειώνει ο David Bell, είναι ότι «δεν έχουν κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για την επίλυση προβλημάτων της πανεπιστημιούπολης. Στόχος τους είναι να εκθέσουν τις φιλελεύθερες ελίτ ως διεφθαρμένες, επικίνδυνες και αντιαμερικανικές.»[19] Ο πραγματικός στόχος αυτών των ακροάσεων είναι να θεωρήσουν τις διαμαρτυρίες κατά του πολέμου στη Γάζα ως συστατικά μιας ευρύτερης στρατηγικής που στοχεύει στην άσκηση καθοριστικού ρόλου στον έλεγχο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ο Robert Kuttner σημειώνει σωστά στο The American Prospect ότι

αυτή η επίθεση των Μακαρθιανών αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας «για την καταστολή των θεμελιωδών ελευθεριών έκφρασης».[20]

Ενώ το θέμα του αντισημιτισμού στην πανεπιστημιούπολη απαιτεί συζήτηση και διάλογο, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα των βουλευτών, Elise Stefanik. Ούτε γίνεται σοβαρή συζήτηση για την εκτεταμένη ισλαμοφοβία και την καταστολή της διαφωνίας από διάφορες ομάδες στις πανεπιστημιουπόλεις που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Καθοδηγώντας την κατηγορία στις ακροάσεις του Κογκρέσου για τον αντισημιτισμό στις πανεπιστημιουπόλεις, η Στέφανικ υιοθετεί μια συγκρουσιακή προσέγγιση που ρίχνει λάδι στη φωτιά με στόχο να υπαγορεύσει «την ακαδημαϊκή αποστολή ενός πανεπιστημίου», να ορίσει πειθαρχικά μέτρα εναντίον καθηγητών και να διατυπώσει κατευθυντήριες γραμμές «για τις αποδεκτές ομιλίες στις πανεπιστημιουπόλεις». [21]  Η ειρωνεία και η υποκρισία εδώ είναι δύσκολο να παραβλεφθούν δεδομένου του «πουριτανικού υπερεγώ» της Stefanik, της πολεμικής στάσης και της αυτοπεποίθησης του ρόλου της ως αντίπαλου του αντισημιτισμού στις πανεπιστημιουπόλεις.[22] Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο υπό το φως της άρνησης εκ μέρους της των εκλογικών αποτελεσμάτων, του χαρακτηρισμού των ατόμων που επιτέθηκαν στο Καπιτώλιο ως «ομήρων της 6ης Ιανουαρίου» και της παθιασμένης και σθεναρής υπεράσπισής της στον Τραμπ, ο οποίος συνδέεται με εξέχοντες αντισημίτες όπως ο Kanye West και ο Nick Fuentes.[ 23]

Η υποκρισία στην κριτική από ακροδεξιούς πολιτικούς δεν περιορίζεται στην Stefanik. Ο γερουσιαστής Josh Hawley, ο Tom Cotton και άλλοι υποστηρικτές της MAGA (“Make America Great Again” ) των εξεγερμένων που εισέβαλαν στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου, ζήτησαν από τον Πρόεδρο Μπάιντεν, την εκλογή του οποίου αρνήθηκαν να αποδεχτούν, να χρησιμοποιήσει την Εθνική Φρουρά για να συλλάβει φοιτητές σε πανεπιστημιουπόλεις. Για την ομάδα MAGA, η  βία που ασκείται από εξεγέρσεις είναι νόμιμη, αλλά οι φοιτητές που διαμαρτύρονται για τη σφαγή των Παλαιστινίων αποτελούν απειλή για το κράτος. Εδώ εμφανίζεται πλήρως η ειρωνεία των πολεμοκάπηλων που ζητούν βία κατά των φοιτητών που ζητούν «η αμερικανική κυβέρνηση να σταματήσει να στέλνει στρατιωτική βοήθεια στο Ισραήλ» και «τα πανεπιστήμια να σταματήσουν να επενδύουν σε κατασκευαστές όπλων… που επωφελούνται από την εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα». [24] Η υποκρισία στην υπηρεσία της βίας είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τον χαρακτηρισμό απο τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου των φοιτητών διαδηλωτών στις πανεπιστημιουπόλεις των αμερικανικών πανεπιστημίων ως ««αντισημιτικών όχλων» που πρέπει να σταματήσουν.[25] Ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς επέκρινε εύστοχα τα υποτιμητικά σχόλια του Νετανιάχου ως ένα τέχνασμα για τη χρήση αντισημιτισμού «για να μας αποσπάσει την προσοχή από τις ανήθικες και παράνομες πολεμικές πολιτικές της εξτρεμιστικής και ρατσιστικής κυβέρνησής σας».[26]

Προσθέτει περαιτέρω:

Όχι, κύριε Νετανιάχου. Δεν είναι αντισημιτικό ή υπέρ της Χαμάς να επισημάνουμε ότι σε λίγο περισσότερο από έξι μήνες, η εξτρεμιστική κυβέρνησή σας σκότωσε 34.000 Παλαιστίνιους και τραυμάτισε περισσότερους από 77.000—70% των οποίων είναι γυναίκες και παιδιά. Δεν είναι αντισημιτικό να επισημάνουμε ότι οι βομβαρδισμοί σας έχουν καταστρέψει ολοσχερώς περισσότερες από 221.000 κατοικίες στη Γάζα, αφήνοντας περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους άστεγους—σχεδόν τον μισό πληθυσμό.[27]

Φυσικά, είναι σημαντικό να επισημανθεί η υποκρισία, αλλά αυτό που πραγματικά τίθεται εδώ είναι ένα πολιτικό κόμμα και οι ακροδεξιοί μηχανισμοί των μέσων ενημέρωσης που πιστεύουν στη χρήση κρατικής βίας και στην άσκηση βίας εναντίον του λαού τους προκειμένου να σταματήσει η ελευθερία του λόγου. Ναι, αυτή είναι μια μορφή εγχώριας τρομοκρατίας και είναι θεμελιώδες στοιχείο των φασιστικών καθεστώτων. Οι διαμαρτυρίες στις πανεπιστημιουπόλεις δεν θεωρούνται, απλώς, ως ανεπιθύμητες διαταραχές, αλλά ποινικοποιούνται από ακροδεξιούς διοικητές πανεπιστημίων και πολιτικούς.

Οι σκληρές αυτές επιθέσεις σε φοιτητές που διαμαρτύρονται για τον πόλεμο στη Γάζα και τις εταιρείες που τους παρέχουν στρατιωτικό οπλισμό είναι η επιθετική εμπλοκή φιλο-ισραηλινών ομάδων, μερικές με την υποστήριξη του κράτους του Ισραήλ, σε μια ευρεία εκστρατεία αποντροπιασμού και δημόσιας αποκάλυψης πληροφοριών σχετικά με τους φιλοπαλαιστίνιους διαδηλωτές, συμπεριλαμβανομένων φοιτητών και καθηγητών. Σχολιάζοντας τον κατασταλτικό χαρακτήρα αυτής της παρέμβασης από το ισραηλινό κράτος, ο Robinson δηλώνει ότι η ισραηλινή κυβέρνηση έχει ξεκινήσει αυτό που φαίνεται να είναι μια ευρεία μυστική εκστρατεία και σχέδιο δράσης «για να παρενοχλήσει και να εκφοβίσει φοιτητές, καθηγητές και διοικητικούς υπαλλήλους να σιωπήσουν». [28] Επεξεργάζεται μερικές από τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του σχεδίου:

Το σχέδιο στοχεύει «να επιφέρει οικονομικές συνέπειες και συνέπειες για την απασχόληση σε αντισημιτικούς [διαβάστε: φιλοπαλαιστίνιους/αντι-γενοκτόνους] φοιτητές και να υποχρεώσει τα πανεπιστήμια να τους απομακρύνουν από τις πανεπιστημιουπόλεις τους». Το σχέδιο διευκρινίζει ότι οι ενέργειες που γίνονται «δεν πρέπει να φέρουν την υπογραφή του κράτους του Ισραήλ». Απαιτεί «προσωπικές, οικονομικές και εργασιακές επιπτώσεις για τους αντισημίτες». Σύμφωνα με το σχέδιο, η διυπουργική ομάδα εργασίας θα «ονομάσει και θα αποδοκιμάσει» «δημοσιεύοντας τα ονόματα εκείνων που δημιουργούν αντισημιτισμό στις πανεπιστημιουπόλεις — τόσο φοιτητών όσο και καθηγητών και θα επηρεάσει την απασχόληση όσων προσδιορίζονται ως δράστες του αντισημιτισμού».  Όσοι στοχοποιούνται «θα δυσκολευτούν να βρουν δουλειά στις ΗΠΑ και θα πληρώσουν σημαντικό οικονομικό τίμημα για τη συμπεριφορά τους».[29]

Μέσα σε αυτό το ψυχρό κλίμα λογοκρισίας, δοξασίας και τιμωρίας, οι καθηγητές απολύονται και οι φοιτητές εκφοβίζονται, παρενοχλούνται και φιμώνονται. Ένα τρανταχτό παράδειγμα έλαβε χώρα όταν η πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια ακύρωσε μια εγκωμιαστική ομιλία έναρξης [ομιλία έναρξης είναι μια ομιλία που δίνεται σε φοιτητές που αποφοιτούν, γενικά σε πανεπιστήμιο] της Άσνα Ταμπασούμ, μιας μουσουλμάνας φοιτήτριας—πιθανότατα λόγω του ότι εξέφρασε την αλληλεγγύη της προς τον παλαιστινιακό λαό.[30] Σε μια άλλη περίπτωση, η οποία έχει γίνει πολύ οικεία, ορισμένοι «φοιτητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης προσήχθησαν για πειθαρχικές ακροάσεις μετά από ανάγνωση ποίησης του Παλαιστίνιου συγγραφέα Refaat Alareer», ο οποίος σκοτώθηκε σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή.[31] Αφού φοιτητές έστησαν σκηνές στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Κολούμπια για να διαμαρτυρηθούν για τη σφαγή Παλαιστινίων στη Γάζα, η πρόεδρος του πανεπιστημίου, Nemat Shafik, κάλεσε το αστυνομικό τμήμα της πόλης να τους απομακρύνει. Πάνω από εκατό φοιτητές συνελήφθησαν, όλοι τους τέθηκαν σε αναστολή, οι φοιτητικές τους ταυτότητες απενεργοποιήθηκαν και εκδιώχθηκαν από τους κοιτώνες τους.[32] Τέτοιες ενέργειες θυμίζουν τις διαμαρτυρίες και τις συλλήψεις άνω των χιλίων φοιτητών που έγιναν στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1968. Αξίζει να σημειωθεί, όπως αναφέρει ο Judd Legum, «Το 2018, στην 50ή επέτειο από τις συλλήψεις του 1968, ο τότε Πρόεδρος της Κολούμπια — και φημισμένος μελετητής της Πρώτης Τροποποίησης — ο Lee Bollinger είπε ότι η απόφαση να καλέσουμε την αστυνομία στο NYPD το 1968 ήταν «μια σοβαρή παραβίαση του ήθους του πανεπιστημίου»».[33] Σαφώς, αυτό είναι ένα μάθημα που η Πρόεδρος Shafik επέλεξε να αγνοήσει και με αυτόν τον τρόπο  είναι συνένοχος στην υποστήριξη αυτού του νέου κύματος Μακαρθισμού και των εντεινόμενων επιθέσεων κατά της ελευθερίας του λόγου που λαμβάνουν χώρα σε όλο και περισσότερες πανεπιστημιουπόλεις.

Το ηθικό της κενό να καλεί την αστυνομία να συλλάβει φοιτητές –οι οποίοι θα πρέπει να τιμηθούν για το θάρρος τους– είναι εκπληκτικό δεδομένου του σχολίου της ότι ξεκίνησε «αυτό το εξαιρετικό βήμα γιατί πρόκειται για εξαιρετικές περιστάσεις».[34] Αυτό που είναι εξαιρετικό είναι ότι οι φοιτητές. διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι περισσότεροι από 34.000 Παλαιστίνιοι είναι νεκροί, μεταξύ των οποίων περισσότερα από 14.000 παιδιά, και ότι το 80% του πληθυσμού στη Γάζα είναι άστεγοι, πολλοί από τους οποίους λιμοκτονούν εν μέσω ενός σκόπιμα επιβεβλημένου λιμού.

Αυτό που είναι εκπληκτικό είναι ότι οι φοιτητές αντιτίθενται στην επένδυση του Πανεπιστημίου Κολούμπια και στους δεσμούς με εταιρείες που επωφελούνται από τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα. Αυτό που είναι εξαιρετικό είναι ότι οι φοιτητές ζητούν να σταματήσουν οι άσεμνες και ηθικά κατακριτέες πράξεις βίας, όπως ο  βομβαρδισμός της Ράφα από το Ισραήλ—«όπου περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της Γάζας των 2,3 εκατομμυρίων έχει αναζητήσει καταφύγιο από τις μάχες αλλού».[35 ] Τέτοιες επιθέσεις είχαν ως αποτέλεσμα τον αδιάκριτο φόνο γυναικών και παιδιών που δεν έχουν πού να διαφύγουν.

Αυτό που είναι εξαιρετικό είναι ότι οι φοιτητές προσπαθούν να σταματήσουν μια ισραηλινή στρατιωτική επίθεση στη Γάζα κατά την οποία διαπράττονται εγκλήματα πολέμου κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι πάνω από 300 πτώματα έχουν ανακαλυφθεί σε «μια σειρά ομαδικών τάφων κοντά στον Νοσοκομείο Νάσερ στη νότια Γάζα…. Στους νεκρούς περιλαμβάνονται άνδρες, γυναίκες και παιδιά… Μερικοί ανακαλύφθηκαν με χειροπέδες, γεγονός που δείχνει ότι τα θύματα σκοτώθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες.»[36] Αυτό που η Shafik ηθελημένα αποτυγχάνει να αναγνωρίσει είναι ότι το πραγματικό έγκλημα δεν είναι οι φοιτητές που διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο – επιβεβαιώνοντας την αίσθηση ηθικής τους δράσης – αλλά το μέγεθος του ανθρώπινου πόνου στη Γάζα στο οποίο αντιτίθενται.

Ως εκπαιδευτικός, η Shafik είναι επαίσχυντα τυφλή στο γεγονός ότι το Ισραήλ όχι μόνο έχει καταστρέψει ή καταστρέφει και τα 12 πανεπιστήμια στη Γάζα, αλλά έχει εμπλακεί σε μια «χονδροειδή καταστροφή» του εκπαιδευτικού συστήματος της Γάζας, διαπράττοντας αυτό που οι ειδικοί του ΟΗΕ έχουν χαρακτηρίσει ως σχολαστικοκτονία.[37] [ο όρος «σχολαστικοκτονία» αναφέρεται στη συστημική εξάλειψη της εκπαίδευσης μέσω της σύλληψης, κράτηση ή δολοφονίας εκπαιδευτικών, μαθητών και προσωπικού και την καταστροφή της εκπαιδευτικής υποδομής.] Σε όλα αυτά τα ζητήματα, η Shafik επιδεικνύει έναν εκπληκτικό βαθμό ηθικού ελλείμματος, που έχει τις ρίζες του σε ένα φρικτό μείγμα άγνοιας και πολιτικής ανευθυνότητας.

Ενώ υπάρχει γνήσιος αντισημιτισμός, χρησιμοποιείται τώρα και κακολογείται από την ακροδεξιά -γνωστή για τον δικό της εναγκαλισμό του αντισημιτισμού- για να εμπλακεί σε στοχευμένη παρενόχληση και να κλείσει κάθε κριτική για τη βία που ασκείται στη Γάζα κατά του παλαιστινιακού λαού, ιδιαίτερα των γυναικών και των παιδιών.

Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε κριτική στο Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως αντισημιτική.

Αυτό αντικατοπτρίζει κάτι περισσότερο από μια τυφλή δέσμευση προς το ισραηλινό κράτος υπό μια ακροδεξιά ηγεσία. καλύπτει έναν θεσμικό μηχανισμό κρατικής καταστολής ενώ αναπαράγει ένα κεντρικό δόγμα του αυταρχισμού, το οποίο είναι να φιμώσει εκείνους που τολμούν να επικρίνουν την ολοκληρωτική ιδεολογία, τις πολιτικές και τις αντιδημοκρατικές της τάσεις. Αξίζει να επαναληφθεί ότι αυτό το ακροδεξιό κάλεσμα για μια «έκσταση υπακοής» χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο την κατηγορία του αντισημιτισμού στις πανεπιστημιουπόλεις ως σφήνα για να επιτεθεί σε κολέγια και πανεπιστήμια, τα οποία ισχυρίζονται ότι είναι πολύ φιλελεύθερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ ο Λευκός Οίκος του Μπάιντεν καταδίκασε τα αντισημιτικά επεισόδια που λαμβάνουν χώρα στο Πανεπιστήμιο  Κολούμπια, φοιτητές δημοσιογράφοι στη σχολή δήλωσαν ότι πολλά από τα περιστατικά έλαβαν χώρα «στο περιθώριο της πανεπιστημιούπολης, χωρίς να εμπλέκονται φοιτητές».[38]

Αυτό που συχνά ξεχνούν οι επικριτές εκ μέρους του νέου Μακαρθισμού είναι ότι αυτή η αναβαθμισμένη επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι χειρότερη από οτιδήποτε έλαβε χώρα τη δεκαετία του 1950. Η Έλεν Σρέκερ, μια από τιες μεγάλες ιστορικούς του Μακαρθισμού, έχει γράψει ότι οι τρέχουσες επιθέσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι «χειρότερες από τον Μακαρθισμό». Αξίζει να αναφερθεί εκτενώς:

Είναι χειρότερο από τον Μακαρθισμό. Ο κόκκινος τρόμος της δεκαετίας του 1950 περιθωριοποίησε τη διαφωνία και παγίωσε τις πανεπιστημιουπόλεις του έθνους, αλλά δεν παρενέβη σε θέματα όπως το πρόγραμμα σπουδών ή η διδασκαλία στην τάξη. Στόχος του ήταν να εξαλείψει τον κομμουνισμό (όσο χαλαρά ορισμένο κι αν ήταν) και όλα τα άτομα, οι οργανώσεις και οι ιδέες που συνδέονται με αυτόν από οποιαδήποτε θέση επιρροής στην αμερικανική κοινωνία. Οι κυνηγοί μαγισσών πέτυχαν αυτόν τον στόχο απολύοντας άτομα που κάποτε βρίσκονταν μέσα ή κοντά στο μικρό, αντιδημοφιλές Κομμουνιστικό κόμμα και/ή αρνούνταν να ενημερώσουν τους πρώην συντρόφους τους. Βασίστηκαν επίσης σε μαύρες λίστες, όρκους πίστης, απαγορεύσεις ομιλητών και παρεμβάσεις του FBI και άλλων αντικομμουνιστών ερευνητών. … η τάξη δεν ήταν στοχευμένη.[39]

Η ιστορία έχει σημασία και είναι κρίσιμο να θυμόμαστε ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση από την εκλογή του Ρόναλντ Ρίγκαν το 1980 δέχθηκε σφοδρή επίθεση από τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού που σκοπεύουν να μετατρέψουν την εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα σε τίποτα λιγότερο από βοηθήματα του χώρου εργασίας και εργαστήρια ιδεολογικής καταστολής. Όπως έχω αναφέρει σε άλλο άρθρο:

Σε ολόκληρο τον κόσμο, αναδύεται μια νέα ιστορική συγκυρία κατά την οποία οι επιθέσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ως δημοκρατικό ίδρυμα και στις αντιφρονούσες δημόσιες φωνές γενικά –είτε είναι δημοσιογράφοι, πάροχοι πληροφορίας, είτε ακαδημαϊκοί– εντείνονται με ανησυχητικές συνέπειες τόσο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση όσο και για τη διαμορφωτική δημόσια σφαίρα που καθιστά δυνατή τη δημοκρατία. Ο υπερκαπιταλισμός … έβαλε την τριτοβάθμια εκπαίδευση στο στόχαστρο του και το αποτέλεσμα ήταν ο συνεχιζόμενος μετασχηματισμός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε συμπλήρωμα των πολύ πλούσιων και ισχυρών εταιρικών συμφερόντων… Στην πραγματικότητα, η δεξιά υπεράσπιση της νεοφιλελεύθερης διάλυσης του πανεπιστημίου ως ένας ιστότοπος κριτικής έρευνας είναι πιο θρασύς και αλαζονική από οτιδήποτε έχουμε δει στο παρελθόν. [40]

Από το 2016, με την εκλογή του Τραμπ ως προέδρου, η επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει αυξηθεί σε εύρος και ένταση και μοιάζει με μορφές εκπαίδευσης παρόμοιες με αυτές που έλαβαν χώρα στη ναζιστική Γερμανία.[41] Οι προσπάθειες των συντηρητικών «να αποδοκιμάσουν τη γνώση, να χλευάσουν την ακαδημαϊκή έρευνα   και να αποθαρρύνουν την πνευματική περιέργεια στα παιδιά μας και στο αμερικανικό κοινό» έχουν μακρά και άθλια ιστορία.[42]

Αυτό που είναι διαφορετικό σήμερα είναι ότι μια αναδυόμενη φασιστική πολιτική που καθοδηγείται από μια σειρά ακροδεξιών δισεκατομμυριούχων και ομάδων έχει στο στόχαστρο την εκπαίδευση. Για παράδειγμα, όπως σημείωσε πρόσφατα ο Judd Legum, οι διοικητές των κολεγίων αντιμετωπίζουν «σημαντική πολιτική πίεση από τη δεξιά», και μερικοί όπως η πρόεδρος του Κολούμπια Minouche Shafik είναι πολύ πρόθυμοι να λυγίσουν κάτω από τέτοιους εκφοβισμούς.[43] Όπως παρατήρησε η Irene Mulvey, Πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Καθηγητών Πανεπιστημίου, βιώνουμε μια «νέα εποχή του Μακαρθισμού όπου μια Επιτροπή της Βουλής χρησιμοποιεί προέδρους κολεγίων και καθηγητές για πολιτικό θέατρο».[44] Οι πρόσφατες επιθέσεις από την ακροδεξιά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν σχεδιαστεί για να φτάνουν βαθιά στην τάξη για να διαγράψουν επικίνδυνες στιγμές της ιστορίας, να εξαλείψουν την κριτική του συστημικού ρατσισμού, να διώξουν θέματα που ασχολούνται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, να κλείσουν οποιεσδήποτε συζητήσεις για κοινωνικά προβλήματα και να αποδυναμώσουν τον έλεγχο που έχουν οι δάσκαλοι ή οι καθηγητές. τις τάξεις τους. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια ανασκόπηση αυτού που η ακροδεξιά θεωρεί δυσάρεστο και επικίνδυνο.

Αυτή είναι μια εκπαίδευση που παράγει ηθική τύφλωση, άγνοια και αποκαλύπτει περιφρόνηση για την ενδυνάμωση των ιδεών, την κριτική σκέψη και τις πολιτικές ελευθερίες. Είναι ένας πόλεμος ενάντια στην ιστορία, τη μνήμη, την αλληλεγγύη και τη διάλυση των κοινωνικών δεσμών που μας ενώνουν σε ένα σύνολο κοινών αξιών.[45] Όπως υποστηρίζει ο Ντόναλντ Χάουαρντ, οι εκπαιδευτικοί και άλλοι δεν μπορούν να διακινδυνεύσουν να μην μιλήσουν και να μην δράσουν ενάντια στις τρέχουσες επιθέσεις της δεξιάς, ειδικά σε μια εποχή που μια σειρά από δημοκρατικές παιδαγωγικές επιθέσεις υφίστανται επίθεση και «ο ίδιος ο ιστός της δημοκρατίας μας είναι φθαρμένος, αν όχι αποδιοργανωμένος . Δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε με τη σιωπή».

Τέτοιες επιθέσεις λειτουργούν ως μια τεράστια μηχανή αφύπνισης και ως εργαλείο υποταγής, θεσπίζοντας μια παιδαγωγική υπακοής και καταστολής. Αυτό το είδος εκπαίδευσης είναι κάτι περισσότερο από τη μετατροπή των σχολείων σε κέντρα κατήχησης. Πρόκειται για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που εξομαλύνει τις φασιστικές ιδεολογίες και αρνείται τους κριτικούς τρόπους δράσης.[47] Αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια αναζωπύρωση ενός δηλητηριώδους νεο-Μακκαρθισμού που απειλεί όχι μόνο την ελευθερία του λόγου και την ακαδημαϊκή ελευθερία, αλλά και τις κεντρικές αρχές της ίδιας της δημοκρατίας.

Οι πράξεις πολιτικής ανυπακοής που λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή στις πανεπιστημιουπόλεις είναι εμποτισμένες με το πνεύμα του Κινήματος Ελεύθερου Λόγου του Μπέρκλει της δεκαετίας του 1960.

Τότε, όπως και τώρα, οι φοιτητές αγωνίζονταν για το δικαίωμα να ακουστούν, να ανατρέψουν πράξεις κοινωνικής αδικίας και να τερματίσουν αυτό που ο Μάριο Σάβιο, ένας από τους ηγέτες του κινήματος, ονόμασε «η λειτουργία της μηχανής [που έχει γίνει ] τόσο απεχθής  [που] πρέπει να βάλεις το σώμα σου στα γρανάζια και στους τροχούς … στους μοχλούς, στη …τη συσκευή και πρέπει να τη σταματήσεις! Και πρέπει να υποδείξετε στους ανθρώπους που την διαχειρίζονται, στους ανθρώπους που την κατέχουν, ότι αν δεν είστε ελεύθεροι, το μηχάνημα δεν θα λειτουργήσει καθόλου!»[48]

Αυτό που διαδηλώνουν οι φοιτητές στο Κολούμπια, το Γέιλ , το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και άλλες πανεπιστημιουπόλεις σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι καθιστούν σαφές ότι η εξουσία πρέπει να λογοδοτήσει και ότι η μάστιγα της σιωπής για τον πόλεμο κατά των Παλαιστινίων πρέπει να σπάσει, ώστε να επανέλθει ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη γλώσσα μιας πολιτικής που βασίζεται στις αξίες της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτό που διδάσκουν σήμερα οι νέοι στον κόσμο, ακούγοντας τα λόγια του Φρέντερικ Ντάγκλας, είναι ότι η ελευθερία είναι μια κενό γράμμα αν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να δράσουν και ότι «αν δεν υπάρχει αγώνας, δεν υπάρχει πρόοδος».[49] Αυτό για το οποίο αγωνίζονται δεν είναι απλώς μια έκκληση να τερματιστεί ο πόλεμος εναντίον του παλαιστινιακού λαού, ένας πόλεμος που αποτελεί ηθική λυδία λίθο της εποχής μας, αλλά τι σημαίνει να φανταζόμαστε και να αγωνιζόμαστε για έναν πιο δίκαιο και καλύτερο κόσμο.

Πολύ σωστά!

Σημειώσεις.

[1] Vaclav Havel, Living in Truth, εκδ. (Βοστώνη: faber and Faber, 1986), σελ. 26.

[2] G. M. Tamas, «On Post-Fascism», Boston Review (1 Ιουνίου 2000). Διαδικτυακά: https://bostonreview.net/articles/g-m-tamas-post-fascism/

[3] Eddie S. Glaude Jr., «The Fantasy of a Lily-White America». Ώρα [15 Απριλίου 2024]. Διαδικτυακά: https://time.com/6966768/fantasy-white-america-eddie-glaude/

[4] Τα διάφορα γραπτά και βιβλία της Τζούντιθ Μπάτλερ είναι εξαιρετικά για αυτό το θέμα. Δείτε, για παράδειγμα, Judith Butler, The Force of Non-Violence (Νέα Υόρκη: Verso, 2024). Judith Butler, Precarious Life: The Powers of Mourning and Violence,  (Λονδίνο: Verso Press, 2004).

[5] Ruth Ben-Ghiat, «The Right’s War on Universities», The New York Review of Books (15 Οκτωβρίου 2020). Διαδικτυακά: https://www.nybooks.com/online/2020/10/15/the-rights-war-on-universities; δείτε επίσης το μεγαλύτερο έργο της για τον αυταρχισμό, Ruth Ben-Ghiat, Strongmen: Mussolini to the Present (Νέα Υόρκη: W. W. Norton, 2020).

[6] Ellen Schrecker, “Yes, This Bills are the New McCarthyism”, Academe Blog (12 Σεπτεμβρίου 2021). Διαδικτυακά: https://academeblog.org/2021/09/12/yes-these-bills-are-the-new-mccarthyism/

[7] Ibid., Ellen Schrecker, «Ναι, αυτοί οι λογαριασμοί είναι ο νέος μακαρθισμός».

[8] Ibid., Ruth Ben-Ghiat, «The Right’s War on Universities», The New York Review of Books.

[9] Michael Abramowitz, «War’s Critics Abetting Terrorists, Cheney Says», The Washington Post (10 Σεπτεμβρίου 2006). Διαδικτυακά: https://www.washingtonpost.com/archive/politics/2006/09/11/wars-critics-abetting-terrorists-cheney-says-span-classbankheadhe-cites-allies-doubts-about-us-willspan/ 9bf45f56-45a5-4309-9dd2-fa6fe5a30fb1/

[10] Έχω ασχοληθεί λεπτομερώς με αυτό το θέμα στο Henry A. Girox “Democracy, Freedom, and Justice after September 11th: Rethinking the Role of Educators and the Politics of School”, Teachers College Record 104:6 (Σεπτέμβριος 2002), σελ. 1138-1162. Επίσης on-line στο www. TRecord.Org  (21 Ιανουαρίου 2002), σελ. 1-33.

[11] Pranshu Verma, «Επέκριναν το Ισραήλ. Αυτός ο λογαριασμός στο Twitter έκανε τις ζωές τους, The Washington Post (16 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.washingtonpost.com/technology/2024/04/16/stop-antisemitism-twitter-zionism-israel/

[12]Pankaj Mishra, «The Shoah after Gaza», London Review of Books (21 Μαρτίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.lrb.co.uk/the-paper/v46/n06/pankaj-mishra/the-shoah-after-gaza

[13] Frederic Lordon, “End of Innocence” Νέα αριστερή κριτική [12 Απριλίου 2024]. Διαδικτυακά: https://newleftreview.org/sidecar/posts/end-of-innocence

[14] William I. Robinson, «Το Ισραήλ έχει σχηματίσει ειδική ομάδα για να πραγματοποιήσει μυστικές εκστρατείες στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ», Truthout (23 Μαρτίου 2024). Διαδικτυακά: https://truthout.org/articles/israel-has-formed-a-task-force-to-carry-out-covert-campaigns-at-us-universities/

[15] Melissa Chan και Phil Helsel, «108 συνελήφθησαν σε διαδήλωση υπέρ των Παλαιστινίων στο Πανεπιστήμιο Columbia», NBC News (18 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.nbcnews.com/news/us-news/rep-ilhan-omars-daughter-students-suspended-barnard-college-refusing-l-rcna148445

[16] Προσωπικό του Al Jazeera, “Κολομβία, Νέα Υόρκη, Γέιλ σε βρασμό για τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα: Τι συμβαίνει;”, Al Jazeera (22 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.aljazeera.com/news/2024/4/22/columbia-university-on-edge-over-gaza-whats-going-on

[17] Moira Donegan, «Το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια συνωμοτεί με την ακροδεξιά στην επίθεσή του κατά των φοιτητών», The Guardian (19 Απριλίου 2023). Διαδικτυακά: https://www.theguardian.com/commentisfree/2024/apr/19/far-right-columbia-university-student-arrests

[18] Ari Paul, «The McCarthyist Attack on Gaza Protests Threatens Free Thought for All», Fair (19 Απριλίου 2024). Σε σύνδεση; https://fair.org/home/the-mccarthyist-attack-on-gaza-protests-threatens-free-thought-for-all/

[19] David Bell, «Elise Stefanik, Dean of the Faculty», The Chronicle of Higher Education (22 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.chronicle.com/article/elise-stefanik-dean-of-faculty

[20] Robert Kuttner, «Self-Destructive College Presidents», The American Prospect (22 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://prospect.org/blogs-and-newsletters/tap/2024-04-22-self-destructive-college-presidents-antisemitism/

[21] Ibid. Κουδούνι.

[22] Πήρα τον όρο «πουριτανικό υπερεγώ» από τον Edward W. Said, Culture and Imperialism (Νέα Υόρκη: Alfred A. Knopf, 1993), σελ.295.

[23] Martin Pengelly, «Ο Στέφανικ επέκρινε για την υποστήριξη του Τραμπ μετά την ώθηση κατά του αντισημιτισμού της πανεπιστημιούπολης», The Guardian (11 Δεκεμβρίου 2023). Διαδικτυακά: https://www.theguardian.com/us-news/2023/dec/11/elise-stefanik-antisemitism-congress-trump-upenn-resignation

[24] Matthew Mpoke Bigg, «Ο Νετανιάχου αποκαλεί τις διαμαρτυρίες των φοιτητών στις ΗΠΑ αντισημιτικές και λέει ότι πρέπει να καταστείλουν», New York Times (24 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.nytimes.com/2024/04/24/us/netanyahu-israel-us-college-protests.html#:~:text=Prime%20Minister%20Benjamin%20Netanyahu%20of,and%20portray %20them%20as%20αντισημιτικό.

[25] Ibid. Μάθιου Μπόκε Μπιγκ.

[26] Δελτίο Τύπου της Κυβέρνησης, «Ο Σάντερς απαντά στον ισχυρισμό του Νετανιάχου ότι η κριτική των πολιτικών της ισραηλινής κυβέρνησης είναι αντισημιτική», Μπέρνι Σάντερς, Γερουσιαστής των ΗΠΑ για το Βερμόντ (25 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.sanders.senate.gov/press-releases/news-sanders-responds-to-netanyahus-claim-that-criticism-of-the-israeli-governments-policies-is-antisemitic/

[27] Ibid. Δελτίο Τύπου Κυβερνήτη.

[28] Ibid. Ρόμπινσον.

[29] Ibid. Ρόμπινσον.

[30] Arwa Mahdawi, «Θα μιλήσει το πλήθος του «ακυρωτικού πολιτισμού» για τη φίμωση της Asna Tabassum; Μην κρατάτε την αναπνοή σας», The Guardian (17 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.theguardian.com/us-news/2024/apr/17/usc-valedictorian-speech-canceded-palestine

[31]  Will Bunch, «Ο φόβος και η απέχθεια στις πανεπιστημιουπόλεις της Αμερικής καθώς η ελευθερία του λόγου εξαφανίζεται», The Philadelphia Inquirer. Διαδικτυακά: https://www.inquirer.com/opinion/college-free-speech-palestine-israel-20240418.html#:~:text=Opinion-,Fear%20and%20loathing%20on%20America’s%20college%20campus 20ως%20δωρεάν%20ομιλία,ένα%20νέο%20μάρκα%20του%20Μακκαρθισμού.

[32] Troy Closson και Anna Betts. «Οι σπουδαστές της Κολούμπια που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια του ράλι στην πανεπιστημιούπολη ενδέχεται να αντιμετωπίσουν άλλες συνέπειες», New York Times (20 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.nytimes.com/2024/04/20/nyregion/arrested-columbia-students-suspended.html

[33] Judd Legum, “Columbia University protests and the lessons of “Gym Crow”, Δημοφιλείς πληροφορίες (22 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://popular.info/p/columbia-university-protests-and

[34] Troy Closson και Anna Betts, «Φοιτητές της Κολούμπια που συλλαμβάνονται κατά τη συγκέντρωση στο πανεπιστημιούπολη μπορεί να αντιμετωπίσουν άλλες συνέπειες», New York Times (23 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.nytimes.com/2024/04/20/nyregion/arrested-columbia-students-suspended.html

[35] Mohammad Jahjouh και Samy Magdy, «Ισραηλινές επιδρομές στην πόλη της Ράφα στη νότια Γάζα σκοτώνουν 22, κυρίως παιδιά, καθώς οι ΗΠΑ προωθούν πακέτο βοήθειας». Associated Press (21 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://apnews.com/article/israel-hamas-war-news-04-21-2024-8c027f2587c2c433d0fde41b63a0e0c3

[36] Andre Damon, “Εκατοντάδες σώματα που ανακαλύφθηκαν σε ομαδικούς τάφους στο Νοσοκομείο Nasser της Γάζας”,  Countercurrents (23 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://countercurrents.org/2024/04/hundreds-of-bodies-discovered-in-mass-graves-at-gazas-nasser-hospital/

[37] Δελτίο Τύπου, «Εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ ανησυχούν βαθιά για τη «σχολαστικοκτονία» στη Γάζα», Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών (18 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2024/04/un-experts-deeply-concerned-over-scholasticide-gaza  Αξίζει να αναφερθεί το πλήρες σχόλιο: «Μετά από έξι μήνες στρατιωτικής επίθεσης, περισσότεροι από 5.479 μαθητές, 261 δάσκαλοι και 95 καθηγητές πανεπιστημίου έχουν σκοτωθεί στη Γάζα και περισσότεροι από 7.819 μαθητές και 756 δάσκαλοι έχουν τραυματιστεί – με τους αριθμούς να αυξάνονται κάθε μέρα. Τουλάχιστον το 60 τοις εκατό των εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων 13 δημοσίων βιβλιοθηκών, έχουν καταστραφεί ή καταστραφεί και τουλάχιστον 625.000 μαθητές δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Άλλα 195 μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, 227 τζαμιά και τρεις εκκλησίες έχουν επίσης καταστραφεί ή καταστραφεί, συμπεριλαμβανομένων των Κεντρικών Αρχείων της Γάζας, με 150 χρόνια ιστορίας. Το Πανεπιστήμιο Ισραά, το τελευταίο εναπομείναν πανεπιστήμιο στη Γάζα, κατεδαφίστηκε από τον ισραηλινό στρατό στις 17 Ιανουαρίου 2024».

[38] Will Bunch, «Με την αλήθεια, οι νέοι δημοσιογράφοι της Κολούμπια παίρνουν την ιστορία», The Philadelphia Inquirer (23 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.inquirer.com/columnists/attytood/columbia-student-journalists-wkcr-spectator-free-speech-rfk-jr-20240423.html

[39] Έλεν Σρέκερ, «Ναι, αυτοί οι λογαριασμοί είναι ο νέος Μακαρθισμός». Ακαδημαϊκό Ιστολόγιο [21 Σεπτεμβρίου 2021]. Διαδικτυακά: https://academeblog.org/2021/09/12/yes-these-bills-are-the-new-mccarthyism/

[40] Henry A. Giroux, «Neoliberal Savagery and the Assault on Higher Education as a Democratic Public Sphere», Café Dissensus (15 Σεπτεμβρίου 2016). Διαδικτυακά: https://cafedissensus.com/2016/09/15/neoliberal-savagery-and-the-assault-on-higher-education-as-a-democratic-public-sphere/#:~:text=By% 20Henry%20A.,Giroux&text=Hyper%2Dcapitalism%20or%20market%20fundamentalism,rich%20and%20powerful%20corporate%20interes.

[41] Henry A. Giroux and Anthony R. DiMaggio, Fascism on Trial: Education and the Possibility of Democracy (Λονδίνο: Bloomsbury, 2024).

[42] Eden McLean, «Η ιστορία του φασισμού προσφέρει μαθήματα σχετικά με τις σημερινές επιθέσεις στην εκπαίδευση», Scientific American (7 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://www.scientificamerican.com/article/fascisms-history-offers-lessons-about-todays-attacks-on-education/. Δείτε επίσης Henry A. Giroux and Anthony R. DiMaggio, Fascism on Trial: Education and the Possibility of Democracy (London: Bloomsbury, 2024).

[43] Judd Legum, “Columbia University protests and the lessons of “Gym Crow”, Popular Information (22 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://popular.info/p/columbia-university-protests-and?utm_source=post-email-title&publication_id=1664&post_id=143820814&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=false_wrumetrifed=false&ruetrif0

[44] Αναφέρεται στο Judd Legum, “Πανεπιστήμιο Κολούμπια διαμαρτυρίες και τα μαθήματα του “Gym Crow”, Δημοφιλείς πληροφορίες (22 Απριλίου 2024). Διαδικτυακά: https://popular.info/p/columbia-university-protests-and?utm_source=post-email-title&publication_id=1664&post_id=143820814&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=false&rumedium=direct=false_rumetrif0

[45] Alexander J. Means, Yuko Ida και Matthew Myers, «Teaching Beyond dread». Επιθεώρηση Εκπαίδευσης, Παιδαγωγικών και Πολιτιστικών Σπουδών. Διαδικτυακά [8 Φεβρουαρίου 2024]. Διαδικτυακά: https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/10714413.2024.2306079

[46] Donald W. Harward, «Risking Silence», Inside Higher Ed, [28 Αυγούστου 2018]. Διαδικτυακά: https://www.insidehighered.com/views/2018/08/28/higher-education-has-responsibility-speak-out-against-current-administrations-false

[47] Henry A. Giroux and Anthony R. DiMaggio, Fascism on Trial: Education and the Possibility of Democracy (Λονδίνο: Bloomsbury, 2024).

[48] Mario Savio, «Sit-In Address on the Steps of Sprout Hall», που παραδόθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1964, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Αμερικανική ρητορική:  Οι 100 κορυφαίες ομιλίες. Διαδικτυακά: https://www.americanrhetoric.com/speeches/mariosaviosproulhallsitin.htm

[49] Frederick Douglass, West India Emancipation, ομιλία που εκφωνήθηκε στο Canandaigua, Νέα Υόρκη, 4 Αυγούστου 1857, στο Philip S. Foner, Ed., The Life and Writings of Frederick Douglass, τομ. 2 (Νέα Υόρκη: International, 1950), σελ. 437.

Ο Henry A. Giroux επί του παρόντος κατέχει την Έδρα του Πανεπιστημίου McMaster για Υποτροφίες Δημοσίου Συμφέροντος στο Τμήμα Αγγλικών και Πολιτιστικών Σπουδών και είναι ο Paulo Freire Distinguished Scholar in Critical Pedagogy. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του είναι το «America’s Education Deficit and the War on Youth» (Monthly Review Press, 2013), το «Neoliberalism’s War on Higher Education» (Haymarket Press, 2014), το «The Public in Peril: Trump and the Menace of American Autoritarianism» (Routledge, 2018) και το American Nightmare: Facing the Challenge of Fascism (City Lights, 2018), On Critical Pedagogy, 2nd edition (Bloomsbury) και Race, Politics, and Pandemic Pedagogy: Education in a Time of Crisis (Bloomsbury 2021). Η ιστοσελίδα του είναι www. henryagiroux.com.

Counterpunch

Η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη πράσινου, όχι Real Estate στοκέντρο της πόλης

0
Η συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτών της Θεσσαλονίκης δεν θέλει το εγκληματικό Real Estate στο χώρο της ΔΕΘ, η Πόλη έχει ανάγκη πρασίνου, ένα Μητροπολιτικό Πάρκο.
Αντιπροσωπεία της Κίνησης Πολιτών από τους Γιώργο Αρβανίτη, Αντιδήμαρχο του Δήμου Θεσσαλονίκης, Ρία Καλφακάκου, Καθηγήτρια του Πολυτεχνείου, Γιώργο Λιτσαρδάκη Καθηγητή του Πολυτεχνείου, Γιάννη Μαγκριώτη, Πολιτικό Αναλυτή, Κυριάκο Μερελή, Οικονομολόγο-Ασφαλιστή, Μέλος της Διοικούσας του ΕΕΘ, Γιάννη Ξενίδη, Καθηγητή του Πολυτεχνείου, συναντήθηκε με τον Δήμαρχο Νεάπολης-Συκεών, Σίμο Δανιηλίδη και μέλη της διοίκησης του Δήμου.
Στη συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε στο δημοτικό κατάστημα Νεάπολης, τις απόψεις τους τόσο για το θέμα της Δ.Ε.Θ. όσο και για το fly over εξέφρασαν οι:
Σίμος Δανιηλίδης – δήμαρχος
Στέλιος Γκατζές – αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων
Πάρη Γενίτσαρη – αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Καθαριότητας
Αριστείδης Γαλανός – δημοτικός Σύμβουλος
Σοφία Ιακωβίδου – τοπική σύμβουλος Νεάπολης
Ο Δήμαρχος, Σίμος Δανιηλίδης, χαρακτήρισε εποικοδομητική, χρήσιμη και εμπεριστατωμένη τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε χθες στο Δημοτικό Κατάστημα Νεάπολης μεταξύ αντιπροσωπείας της Κίνησης Πολιτών και αιρετών εκπροσώπων του Δήμου, με αντικείμενο συζήτησης τόσο την απομάκρυνση του εκτρώματος της ΔΕΘ από το κέντρο της πόλης όσο και το flyover.
Ο Σίμος Δανιηλίδης έκανε λόγο για άμεση και επιτακτική ανάγκη μετεγκατάστασης της ΔΕΘ δυτικά, στην περιοχή της Σίντου κάτι που όπως είπε όχι μόνο θα επέτρεπε στο κέντρο αλλά και σε ολόκληρη την Θεσσαλονίκη επιτέλους να αναπνεύσει και να αποκτήσει άμεσα αναπτυξιακή προοπτική αλλά ταυτόχρονα θα έδινε και στην ίδια τη ΔΕΘ τη δυνατότητα αναβάθμισης και μετεξέλιξής της σε ένα υπερσύγχρονο Εκθεσιακό και Συνεδριακό κέντρο Διεθνών Προδιαγραφών.
Η άμεση δημιουργία μεγάλου Μητροπολιτικού Πάρκου στο κέντρο της πόλης αφορά την ίδια μας τη ζωή τόνισε ο Δανιηλίδης σημειώνοντας ότι η δημιουργία του, εκτός από τους χώρους που καταλαμβάνει σήμερα η ΔΕΘ θα πρέπει να συμπεριλάβει και άλλες δημόσιες εκτάσεις όπως το πρώην στρατιωτικό νοσοκομείο 424 και το Γ’ Σώμα Στρατού που ως Νατοϊκό πλέον στρατηγείο θα πρέπει να μεταφερθεί εκτός πόλης.
“Η επέκταση του μετρό προς τα δυτικά, η δημιουργία του εξωτερικού οδικού δακτυλίου, η προστασία και ανάπτυξη του περιαστικούς δάσους, η ανάδειξη της Βυζαντινής ταυτότητας της Θεσσαλονίκης από το Επταπύργιο ως το Δικαστικό Μέγαρο στην πλατεία Δημοκρατίας αλλά και ο Βυζαντινός Περίπατος που αποτέλεσε όραμα της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη, είναι μερικοί μόνο από τους στόχους που έχει θέσει σε άμεση προτεραιότητα ο δήμος μας.
Όλες μας οι προσπάθειες και οι αγώνες που καθημερινά δίνουμε έχουν αποκλειστικό γνώμονα την καλυτέρευση των όρων ποιότητας ζωής για όλους μας και ιδιαίτερα για τις νέες γενιές που θα ακολουθήσουν.
Είναι βέβαιο ότι οι ανάγκες του αύριο θα αυξηθούν και από τις επιλογές που εμείς καλούμαστε να λάβουμε σήμερα θα κριθεί εάν θα είναι αντιμετωπίσιμες ή όχι” κατέληξε ο Σίμος Δανιηλίδης.
Οι εκπρόσωποι της Κίνησης Πολιτών τόνισαν:
Για την Κίνηση Πολιτών, και για όποιον παρακολουθεί την εξέλιξη του περιβαλλοντοκτόνου σχεδίου, ήταν φανερό εξ΄ αρχής ότι η αντιμετώπιση του χώρου, όπως της ΔΕΘ, ως οικόπεδο προς ανοικοδόμηση με όρους real estate, ήταν ένα σχέδιο καταστροφικό για την Θεσσαλονίκη, την πόλη με το λιγότερο πράσινο στην Ευρώπη, θα οδηγείτο σε αδιέξοδο, λόγω των εγγενών αντιφάσεων. Και αυτό γιατί η αντιπαροχή στον επενδυτή σε οικονομικά ανταποδοτικές εγκαταστάσεις μέσα στο χώρο της ΔΕΘ, όπως ξενοδοχείο, εμπορικό και επιχειρηματικό κέντρο κ.α., δεν θα άφηνε ικανούς χώρους πρασίνου, πολύ περισσότερο δεν θα άφηνε χώρο για την δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου, το οποίο είναι απολύτως αναγκαίο αλλά και προβλεπόμενο για το πυκνοδομημένο κέντρο της πόλης. Τα αρχιτεκτονικά σχέδια που με τόσο καμάρι παρουσίασε η Διοίκηση της ΔΕΘ έδειξαν με τον πιο δραματικό τρόπο τον εφιαλτικό κτιριακό όγκο των εγκαταστάσεων, σε αντίθεση με τον ελάχιστο υπαίθριο δημόσιο χώρου, το κλειστό παρκάκι στην μεριά της ΧΑΝΘ και ότι απομένει στην Αγγελάκη.
Οι συνθήκες έχουν πλέον ωριμάσει, ειδικά καταμεσής της κλιματικής κρίσης, για να εγκαταλειφθεί η ιδέα που διάφοροι παράγοντες επί χρόνια προωθούν, για χρηματοδότηση του σχεδίου «ανάπλασης» μέσω ΣΔΙΤ, η οποία φορτώνει το χώρο με άσχετη και αχρείαστη δόμηση. Αν για τη ΣΔΙΤ είχαν μια δικαιολογία «αναγκαίο κακό» το ονόμαζαν την περίοδο της οικονομικής κρίσης, σήμερα είναι τελείως αδικαιολόγητοι, καθώς υπάρχουν εθνικοί και ευρωπαϊκοί διαθέσιμοι πόροι για ένα έργο πραγματικής ανάπλασης απολύτως επιλέξιμο.
Ένα αληθινό Μητροπολιτικό Πάρκο, πρασίνου και αναψυχής, με σύγχρονες εκθεσιακές εγκαταστάσεις στα μετασχηματισμένα αξιόλογα υφιστάμενα κτίρια, για ελαφρές εκθέσεις, κομμάτι της μεταπολεμικής ιστορίας της πόλης, που δεν θα δημιουργούν ιδιαίτερη όχληση και δεν θα επιβαρύνουν το περιβάλλον, σε μια περιοχή, όπου η αέρια ρύπανση με τοξικά σωματίδια, είναι επίσημα χαρακτηρισμένη ως επικίνδυνη για την υγεία, μεταφέροντας παράλληλα τις βαριές εκθεσιακές δραστηριότητες σε νέο χώρο στα δυτικά της πόλης, όπως ήταν πάντα ο σχεδιασμός της πόλης, πολύ πριν εμφανιστεί η κλιματική κρίση και οι απειλές της.
Να ακολουθήσουν δηλαδή τη βιώσιμη πρακτική των ιστορικών μητροπόλεων στην Ευρώπη-και όχι μόνο, που σέβονται την μνήμη της πόλης, αξιοποιούν τον κτιριακό τους πλούτο, και αυξάνουν τους δημόσιους ελεύθερους και πράσινους χώρους, ειδικά στο κέντρο τους.