Αρχική Blog Σελίδα 123

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

2

Η τουρκική αντίδραση στο ελληνικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό δεν είναι μια συνηθισμένη διπλωματική διαφωνία. Είναι μια ωμή απόπειρα παρέμβασης στον εσωτερικό διοικητικό σχεδιασμό της Ελλάδας.

Η Άγκυρα δεν σχολιάζει κάποια διεθνή συμφωνία ούτε μια πράξη οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών. Αξιώνει λόγο για το πώς η Ελληνική Δημοκρατία θα οργανώσει την τουριστική ανάπτυξη και την περιβαλλοντική προστασία στα νησιά, στις νησίδες και στις βραχονησίδες της. Συμπεριφέρεται σαν να διαθέτει δικαίωμα ελέγχου πάνω στις εσωτερικές αποφάσεις ενός άλλου κυρίαρχου κράτους.

Πρόκειται για επικίνδυνη αποθράσυνση.

Η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει την αντίληψη ότι καμία ελληνική διοικητική πράξη στο Αιγαίο δεν μπορεί να εκδίδεται χωρίς προηγουμένως να περνά από το δικό της πολιτικό φίλτρο. Σήμερα αμφισβητεί ένα χωροταξικό σχέδιο. Χθες αμφισβήτησε τα θαλάσσια πάρκα. Αύριο μπορεί να απαιτήσει λόγο για έργα υποδομής, για περιβαλλοντικές ζώνες, για λιμάνια, για ενεργειακές εγκαταστάσεις ή ακόμη και για την οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων των ακριτικών νησιών.

Αν αυτή η πρακτική δεν ανακοπεί, η τουρκική αξίωση θα μετατραπεί σταδιακά σε μια ιδιότυπη διεκδίκηση συναπόφασης πάνω σε ελληνικό έδαφος.

Η Άγκυρα επαναφέρει τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» ακόμη και όταν η Ελλάδα ασκεί μια απολύτως εσωτερική διοικητική αρμοδιότητα. Δεν ενδιαφέρεται για τα ξενοδοχεία, τις τουριστικές κλίνες ή την προστασία του περιβάλλοντος. Ενδιαφέρεται να καταγράφει διαρκώς την αμφισβήτησή της, να τη διευρύνει και να την καθιστά μέρος της διεθνούς συζήτησης. Επιδιώκει κάθε πράξη ελληνικής κυριαρχίας να συνοδεύεται από μια τουρκική υποσημείωση.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο τι απαιτεί η Τουρκία. Είναι τι απαντά —ή τι δεν απαντά— η Ελλάδα.

Όταν μια ξένη κυβέρνηση παρεμβαίνει τόσο απροκάλυπτα στον εσωτερικό χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας και δεν λαμβάνει άμεση, σαφή και δημόσια απάντηση, η σιωπή δεν εκλαμβάνεται ως ψυχραιμία. Εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Και η αδυναμία, στην τουρκική στρατηγική αντίληψη, αποτελεί πρόσκληση για το επόμενο βήμα.

Μήπως η Άγκυρα έχει αρχίσει να θεωρεί ότι έχει ήδη δορυφοροποιήσει πολιτικά την Ελλάδα; Μήπως πιστεύει ότι η Αθήνα, φοβούμενη μήπως διαταραχθούν τα «ήρεμα νερά», θα αποφεύγει κάθε ουσιαστική αντίδραση, ακόμη και όταν αμφισβητείται ευθέως η άσκηση ελληνικής κυριαρχίας;

Τα ερωτήματα είναι σκληρά, αλλά δεν μπορούν πλέον να αποφεύγονται.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης ανήκει στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Στην κυβέρνηση που συχνά βαφτίζει την υποχώρηση «υπευθυνότητα», αλλά και σε μια αντιπολίτευση που αδυνατεί να επιβάλει μια σταθερή εθνική γραμμή. Η διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας είναι αναγκαία. Δεν μπορεί, όμως, να σημαίνει σιωπηρή ανοχή απέναντι στη συστηματική διεύρυνση των τουρκικών αξιώσεων.

Ο διάλογος χωρίς κόκκινες γραμμές δεν παράγει ειρήνη. Παράγει νέες απαιτήσεις.

Κάθε φορά που η Αθήνα κάνει ένα βήμα πίσω για να αποφύγει την ένταση, η Άγκυρα κάνει δύο βήματα μπροστά για να δημιουργήσει ένα νέο τετελεσμένο. Κάθε αναπάντητη δήλωση γίνεται προηγούμενο. Κάθε προηγούμενο μετατρέπεται σε «διαφορά». Και κάθε κατασκευασμένη «διαφορά» εμφανίζεται αργότερα ως ζήτημα που δήθεν πρέπει να συζητηθεί ή να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Η απάντηση οφείλει να είναι θεσμική και απολύτως κατηγορηματική: το Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό αποτελεί εσωτερική πράξη της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η ελληνική κυριαρχία στα νησιά, στις νησίδες και στις βραχονησίδες που παραχωρήθηκαν με τις διεθνείς συνθήκες δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση. Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει «γκρίζες ζώνες» και δεν αποδέχεται κανένα τουρκικό δικαίωμα παρέμβασης στον εσωτερικό διοικητικό της σχεδιασμό.

Η Τουρκία αποθρασύνεται όσο δεν λαμβάνει απαντήσεις. Και όσο το ελληνικό πολιτικό σύστημα υποχωρεί, σιωπά ή κρύβεται πίσω από διπλωματικές γενικότητες, τόσο η Άγκυρα θα επιχειρεί να μετακινεί τα όρια της παρέμβασής της βαθύτερα στο εσωτερικό της Ελλάδας.

Η κυριαρχία δεν προστατεύεται με τη σιωπή. Ασκείται, δηλώνεται και υπερασπίζεται καθημερινά.

Ένας για όλους: Υπογράφηκε το Σύμφωνο της Μέκκας και δοκιμάστηκε αμέσως από τους Χούθι

1

Από τον Gregg Roman — 7 Αυγούστου 2026, 23:37 

Ένας για όλους: Ομάδα αλληλοεξόντωσης ή συμφωνία αμοιβαίας άμυνας;

Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπογράφουν στη Μέκκα ένα σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας — και μέσα σε λίγες ώρες οι Χούθι το υποβάλλουν στην πρώτη του δοκιμασία. Τι προβλέπει η συνθήκη, τι δεν προβλέπει και τι σημαίνει για την Ουάσιγκτον, την Ιερουσαλήμ και τις πρωτεύουσες του Κόλπου που επέλεξαν να μείνουν εκτός.

Gregg Roman | 7 Αυγούστου 2026 

Σε συνεργασία με το Middle East Insider · Τεύχος 040 · Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

Ένας για όλους: Ομάδα αλληλοεξόντωσης ή συμφωνία αμοιβαίας άμυνας;

Καλησπέρα σας.

Σήμερα (χθές) το πρωί, στο Παλάτι Αλ Σάφα στη Μέκκα, ο διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, ο πρόεδρος της Τουρκίας και ο πρωθυπουργός του Πακιστάν υπέγραψαν μια συνθήκη η οποία διακηρύσσει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τους τρεις αποτελεί επίθεση εναντίον όλων.

Η αρχιτεκτονική που παρακολουθεί αυτό το ενημερωτικό δελτίο από το δοκίμιο της Κυριακής διαθέτει πλέον όνομα, κείμενο και τρεις υπογραφές.

Η σημερινή ενημέρωση την αναλύει διεξοδικά: τι πραγματικά προβλέπει η Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας, τι εμφανώς παραλείπει, τι σημαίνει για την Ουάσιγκτον, την Ιερουσαλήμ, το Άμπου Ντάμπι, τη Μανάμα και το Ραμπάτ, καθώς και το ερώτημα του τίτλου: κατά πόσο τρία κράτη, με τρεις διαφορετικούς βασικούς εχθρούς, κατασκεύασαν μια κοινή ασπίδα ή συνέδεσαν επικίνδυνα τις τύχες τους.

Η πρώτη δοκιμασία του συμφώνου ήρθε προτού ακόμη στεγνώσει το μελάνι: πλήγματα των Χούθι τραυμάτισαν έντεκα αμάχους εντός της Σαουδικής Αραβίας, ενώ επιθέσεις τους σκότωσαν τριάντα στρατιώτες της Υεμένης. Την ίδια ώρα, το Ιράκ έθεσε τις δυνάμεις του σε κατάσταση ύψιστης ετοιμότητας, καθώς εξέπνευσε η προθεσμία που είχε θέσει μια πολιτοφυλακή.

Επίσης σήμερα: τα Στενά του Ορμούζ βρίσκονται «στο χείλος του γκρεμού»· η κορυφαία πετρελαϊκή εταιρεία του Κόλπου παραδέχεται ότι δεκαπέντε πλοία της έχουν πληγεί· η Ουγκάντα ψηφίζει υπέρ της αποστολής στρατευμάτων στη Γάζα· και η Χαμάς κοστολογεί τον βαρύ οπλισμό της σαν να πρόκειται για κράτος.

 Μέρος Α΄ — Τι προβλέπει το Σύμφωνο και τι αποφεύγει να αναφέρει

Στη Σύνοδο Κορυφής της Μέκκας για την Κοινή Άμυνα, οι τρεις ηγέτες υπέγραψαν την Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας. Οι κυβερνήσεις τους ανακοίνωσαν ότι η συμφωνία «αποσκοπεί στην ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής απέναντι σε οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια» και ορίζει ότι κάθε ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων. Προβλέπει επίσης την ενίσχυση όλων των πτυχών της αμυντικής συνεργασίας.

Η διατύπωση παραπέμπει στο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Υπογράφεται από την ισχυρότερη οικονομία του αραβικού κόσμου, τη μοναδική πυρηνική δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου και τη χώρα που διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ.

Η προέλευση της συμφωνίας έχει εξίσου μεγάλη σημασία με το κείμενό της. Η συνθήκη επεκτείνει στην Τουρκία τη Στρατηγική Συμφωνία Αμοιβαίας Άμυνας Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν του Σεπτεμβρίου 2025, η οποία περιείχε την ίδια ρήτρα περί επίθεσης εναντίον ενός μέρους. Παράλληλα, επισφραγίζει διαπραγματεύσεις σχεδόν ενός έτους.

Η στρατιωτική συνεργασία προηγήθηκε του επίσημου εγγράφου. Το Πακιστάν έχει ήδη αναπτύξει στο βασίλειο περίπου 8.000 στρατιώτες, μαχητικά αεροσκάφη, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και σύστημα αεράμυνας. Το 2023, το Ριάντ υπέγραψε τη μεγαλύτερη συμφωνία που έχει συνάψει ποτέ για την αγορά τουρκικών drones.

Το κρίσιμο στοιχείο βρίσκεται σε όσα δεν αναφέρει το κείμενο. Η κοινή ανακοίνωση δεν προσδιορίζει συγκεκριμένες στρατιωτικές δεσμεύσεις, ολοκληρωμένη δομή διοίκησης, μηχανισμό αυτόματης ανάπτυξης δυνάμεων ή όργανο λήψης αποφάσεων αντίστοιχο με εκείνο του ΝΑΤΟ. Δεν διευκρινίζεται τι ακριβώς υποχρεούται να πράξει κάθε συμβαλλόμενο μέρος εάν κάποιο άλλο δεχθεί επίθεση.

Η Άγκυρα υπογραμμίζει ότι το Σύμφωνο είναι αμιγώς αμυντικό, δεν στρέφεται εναντίον καμίας χώρας, παραμένει ανοικτό σε άλλα κράτη της περιοχής και λειτουργεί συμπληρωματικά προς το ΝΑΤΟ. Οι αποφάσεις για τη χρήση στρατιωτικής δύναμης παραμένουν στην αρμοδιότητα των επιμέρους κρατών.

Υπάρχει, όμως, και το πυρηνικό ζήτημα. Ο Σαουδάραβας υφυπουργός Ράγιεντ Κρίμλι επέμεινε ότι η συμφωνία δεν αποτελεί στρατιωτικό ή θρησκευτικό συνασπισμό και δεν συνδέεται με πυρηνικές φιλοδοξίες ή κούρσα εξοπλισμών. Το Πακιστάν είχε δηλώσει για το προηγούμενο διμερές σύμφωνο ότι τα πυρηνικά όπλα δεν βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη. Ωστόσο, ανώτερος Σαουδάραβας αξιωματούχος είχε περιγράψει εκείνη τη συμφωνία ως καλύπτουσα «όλα τα στρατιωτικά μέσα». Οι διαψεύσεις περιορίζουν το εύρος του ερωτήματος· δεν το κλείνουν.

Η συνθήκη κρίνεται από τις υποχρεώσεις που επιβάλλει και η συγκεκριμένη, μέχρι στιγμής, δεν επιβάλλει καμία απολύτως συγκεκριμένη υποχρέωση. Σήμερα αποτελεί πρωτίστως μια πολιτική διακήρυξη συνοδευόμενη από τελετή υπογραφής. Οι διακηρύξεις, όμως, επηρεάζουν τη συμπεριφορά των κρατών πριν ακόμη δημιουργηθούν οι πρακτικοί μηχανισμοί. Η Τεχεράνη πρέπει πλέον να συνυπολογίζει ότι ένα πλήγμα σε σαουδαραβικό έδαφος θα μπορούσε να ενεργοποιήσει ένα μέλος του ΝΑΤΟ και ένα πυρηνικά εξοπλισμένο κράτος. Η Ουάσιγκτον πρέπει επίσης να λάβει υπόψη ότι ο στενότερος σύμμαχός της στον Κόλπο απέκτησε ασφαλιστική κάλυψη που δεν αγόρασε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πραγματική δοκιμασία δεν είναι η διατύπωση αλλά το πρώτο βλήμα — και το πρώτο βλήμα έχει ήδη πέσει.

Μέρος Β΄ — Ποιοι κέρδισαν, ποιοι έχασαν και η εικόνα από τις πρωτεύουσες

Οι πρώτοι κερδισμένοι είναι οι ίδιοι οι συμβαλλόμενοι. Η Σαουδική Αραβία αποκτά ένα πρόσθετο επίπεδο αποτροπής πέρα από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας, σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνονται οι αμφιβολίες για το κατά πόσο η Ουάσιγκτον μπορεί ακόμη να θεωρείται αξιόπιστη ως προς την προστασία των συμμάχων της στον Κόλπο.

Το Πακιστάν μετατρέπει το οπλοστάσιό του και τους 8.000 στρατιώτες που έχει αναπτύξει σε πολιτικό κεφάλαιο και σε απόδειξη του αναντικατάστατου ρόλου του. Ήδη διαπραγματεύεται με το Κουβέιτ μια συμφωνία παροχής ασφάλειας με αντάλλαγμα επενδύσεις.

Η Τουρκία αποκομίζει ίσως το μεγαλύτερο όφελος. Αποκτά μέσω συνθήκης στρατηγικό έρεισμα στην καρδιά του Κόλπου, εξασφαλισμένη αγορά για τα drones και το μαχητικό KAAN, καθώς και τον περιφερειακό ρόλο ασφαλείας που επιδιώκει εδώ και μία δεκαετία — κατοχυρωμένο μάλιστα στην ιερότερη πόλη του Ισλάμ.

Η Ουάσιγκτον και η Ιερουσαλήμ οφείλουν να ερμηνεύσουν τη συμφωνία χωρίς αυταπάτες. Η Τουρκία δηλώνει ότι το Σύμφωνο συμπληρώνει την υφιστάμενη τάξη ασφαλείας στον Κόλπο. Τυπικά, αυτό είναι ακριβές. Ωστόσο, οι τρεις χώρες συμμερίζονται ανησυχίες τόσο για τη στρατιωτική στάση του Ισραήλ όσο και για εκείνη του Ιράν. Αναλυτές ερμηνεύουν το Σύμφωνο ως μέσο εξισορρόπησης της ιρανικής ηγεμονίας που ταυτόχρονα οικοδομεί αποτροπή απέναντι στο Ισραήλ.

Ένα μέλος του ΝΑΤΟ υπέγραψε δέσμευση κατά το πρότυπο του Άρθρου 5, την οποία αναλυτές θεωρούν ότι αποσκοπεί εν μέρει στην αποτροπή του στενότερου περιφερειακού συμμάχου των ΗΠΑ. Παράλληλα, η αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας είναι ακριβώς ο παράγοντας έναντι του οποίου δημιουργήθηκε το Σύμφωνο ως αντιστάθμισμα κινδύνου.

Το Ιράν δεν σχολίασε, αλλά έχασε κάτι που δύσκολα θα κατονομάσει: ο επόμενος πύραυλος μιας πολιτοφυλακής που θα πλήξει σαουδαραβικό έδαφος θα μπορεί πλέον, τουλάχιστον θεωρητικά, να κινητοποιήσει τρεις στρατούς.

Οι άδειες καρέκλες αποκαλύπτουν την υπόλοιπη εικόνα. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα απουσιάζουν και οικοδομούν δικό τους άξονα με το Ισραήλ και την Ινδία, ενώ το ρήγμα τους με το Ριάντ βαθαίνει. Η Αίγυπτος συμμετείχε επί μήνες σε τετραμερείς διαβουλεύσεις αλλά τελικά έμεινε εκτός. Το Μπαχρέιν, έδρα του Πέμπτου Στόλου των ΗΠΑ και το κράτος του Κόλπου που είναι περισσότερο εκτεθειμένο στην Τεχεράνη, εξακολουθεί να βασίζει την ασφάλειά του εξ ολοκλήρου στην αμερικανική ομπρέλα.

Το Μαρόκο, ως μέλος των Συμφωνιών του Αβραάμ, επενδύει στην αντίθετη κατεύθυνση, δεσμευόμενο να αποστείλει στρατεύματα στη δύναμη σταθεροποίησης της Γάζας υπό αμερικανική ηγεσία. Δύο μοντέλα ανταγωνίζονται πλέον για τα σουνιτικά κράτη: το μοντέλο αντιστάθμισης κινδύνου του Συμφώνου της Μέκκας και το μοντέλο των Συμφωνιών του Αβραάμ, το οποίο στηρίζεται σε μια περιφερειακή τάξη με αμερικανικό πυρήνα. Η Ινδία, βλέποντας μια συνθήκη που συνδέει την άμυνα του Ριάντ με το Ισλαμαμπάντ, παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις.

Μέρος Γ΄ — Η αντίθετη άποψη: τέσσερα φιτίλια

Για να λειτουργήσει η νατοϊκού τύπου διατύπωση της συνθήκης, τα μέλη θα έπρεπε να διαθέτουν αυτό που διέθετε το ΝΑΤΟ: έναν κοινό εχθρό. Δεν τον διαθέτουν. Το επιχείρημα ότι η Μέκκα δημιούργησε έναν μηχανισμό αλληλοπαγίδευσης και όχι μια ασπίδα στηρίζεται σε τέσσερα ήδη αναμμένα φιτίλια.

Πρώτο φιτίλι: η πυρηνική παγίδευση

Η επένδυση του Ριάντ στο πυρηνικό οπλοστάσιο του Πακιστάν προηγείται της συνθήκης κατά τέσσερις δεκαετίες. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, σαουδαραβικά κεφάλαια χρηματοδότησαν την ανάπτυξη της πακιστανικής βόμβας με περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως. Όταν επιβλήθηκαν αμερικανικές κυρώσεις στο Ισλαμαμπάντ, το βασίλειο το στήριξε με 50.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.

Ο Μπομπ Γούντγουορντ έχει αναφέρει ότι ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είπε στον γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ πως δεν θα χρειαζόταν ουράνιο για να αποκτήσει πυρηνικό όπλο: «Απλώς θα αγοράσω ένα από το Πακιστάν». Μετά τη διμερή συμφωνία του 2025, Σαουδάραβας αναλυτής με κυβερνητικές διασυνδέσεις δήλωσε ότι η πυρηνική αποτροπή αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συμφωνίας και ότι το Πακιστάν θυμάται ποιος χρηματοδότησε το πρόγραμμά του. Ο Πακιστανός υπουργός Άμυνας είπε αρχικά ότι όλες οι διαθέσιμες δυνατότητες θα τεθούν στη διάθεση της συμφωνίας, πριν αναδιπλωθεί στη θέση ότι τα πυρηνικά δεν βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Η ασάφεια λειτουργεί εις βάρος του ίδιου του Πακιστάν. Το πυρηνικό του δόγμα είναι σχεδιασμένο πρωτίστως έναντι της Ινδίας. Μια εφαρμογή διευρυμένης πυρηνικής αποτροπής από κράτος εκτός της Συνθήκης Μη Διάδοσης θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές κυρώσεις. Μέσω του μηχανισμού του ΔΝΤ, τον οποίο επηρεάζει καθοριστικά η Ουάσιγκτον, αυτές θα αποδυνάμωναν το Ισλαμαμπάντ απέναντι στον αντίπαλο που φοβάται πραγματικά. Μια αποτροπή απλωμένη σε τρεις σημαίες μπορεί τελικά να μην αποτρέψει κανέναν και να χρεοκοπήσει τον κάτοχό της.

Δεύτερο φιτίλι: τα δίκτυα πληρεξουσίων

Η Τουρκία αποτελεί τον κύριο προστάτη του πολιτικού οικοσυστήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Στον πόλεμο της Λιβύης εξόπλισε τη φιλική προς την Αδελφότητα κυβέρνηση της Τρίπολης με drones, αεράμυνα και Σύρους μαχητές. Η Σαουδική Αραβία έχει χαρακτηρίσει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα τρομοκρατική οργάνωση, θεωρώντας τις ιδέες της απειλή για τη δυναστική διακυβέρνηση. Σαουδαραβικά κεφάλαια φέρονται να χρηματοδότησαν την αντίπαλη πλευρά του ίδιου πολέμου. Οι δύο βασικοί εταίροι έχουν ήδη πολεμήσει ο ένας εναντίον του άλλου μέσω πληρεξουσίων στο ίδιο πεδίο μάχης.

Η εκκρεμότητα του Πακιστάν παραμένει ενεργή. Επί δεκαετίες υποστήριζε τους Αφγανούς Ταλιμπάν, αλλά σήμερα βρίσκεται σε σύγκρουση με το εμιράτο που βοήθησε να εγκαθιδρυθεί. Το Ισλαμαμπάντ κατηγορεί την Καμπούλ ότι προστατεύει το TTP. Οι ειρηνευτικές συνομιλίες κατέρρευσαν στην Κωνσταντινούπολη, με μεσολαβήτρια την Άγκυρα. Μια συνθήκη που συγκεντρώνει αυτές τις τρεις πολιτικές ασφαλείας δεν καταργεί τα επιμέρους δίκτυα· τα συνδέει με έναν κοινό πυροκροτητή.

Τρίτο φιτίλι: τα χρήματα κινούνται κυκλικά

Οι στρατοί της συμμαχίας συνδέονται με οικονομίες που δυσκολεύονται να χρηματοδοτήσουν έναν πόλεμο, ενώ ο χρηματοδότης τους χρειάζεται ηρεμία για να υλοποιήσει όλα τα υπόλοιπα σχέδιά του.

Το Πακιστάν βρίσκεται σε πρόγραμμα του ΔΝΤ ύψους 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αντιμετωπίζει υποχρεώσεις αποπληρωμών περίπου 90 δισεκατομμυρίων μέσα σε τρία χρόνια. Παραμένει ρευστό επειδή το Ριάντ διατηρεί 5 δισεκατομμύρια δολάρια στην κεντρική του τράπεζα, πρόσθεσε άλλα 3 δισεκατομμύρια και του προμηθεύει πετρέλαιο με αναβολή πληρωμής. Η στήριξη αυτή ήρθε καθώς τα ΗΑΕ αρνήθηκαν, για πρώτη φορά σε επτά χρόνια, να ανανεώσουν δάνειο 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει πληθωρισμό 32%, βασικό επιτόκιο 37% και ιστορικά χαμηλά της λίρας. Οι ενεργειακές αναταράξεις του πολέμου επιβαρύνουν περαιτέρω την οικονομία της. Την ίδια στιγμή, ολόκληρο το σαουδαραβικό εγχείρημα Vision 2030 και τα γιγαντιαία έργα του προϋποθέτουν μια περιοχή αρκετά ήρεμη ώστε να προσελκύει κεφάλαια.

Κάθε πόλεμος στον οποίο ένας εταίρος θα παρασύρει το Ριάντ υπονομεύει το επενδυτικό κλίμα που χρηματοδοτεί το βασίλειο και, μαζί του, τις καταθέσεις που διατηρούν φερέγγυο το Ισλαμαμπάντ. Ο εγγυητής έσχατης ανάγκης είναι ταυτόχρονα και ο δανειστής έσχατης ανάγκης. Σε πραγματική κρίση δεν μπορεί να είναι και τα δύο.

Τέταρτο φιτίλι: τρεις προστάτες, τρία τηλέφωνα

Η Τουρκία ανήκει στο ΝΑΤΟ. Η οικονομία του Πακιστάν είναι στενά δεμένη με το Πεκίνο: ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, ύψους 62 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αποτελεί τη ναυαρχίδα της Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος», ενώ πάνω από το 70% του διμερούς εξωτερικού χρέους του Πακιστάν οφείλεται στην Κίνα.

Η σαουδαραβική αεράμυνα βασίζεται σε αμερικανικά συστήματα. Το βασίλειο έθεσε σε υπηρεσία την πρώτη πυροβολαρχία THAAD τον Ιούλιο του 2025, στο πλαίσιο αμερικανικού προγράμματος 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων για επτά πυροβολαρχίες, παράλληλα με την εγχώρια παραγωγή Patriot. Επί δύο χρόνια το Ριάντ δεν έχει μετατρέψει την πρόσκλησή του στους BRICS σε πλήρη ένταξη, προκειμένου να προστατεύσει τη σχέση του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε μια κρίση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, τα τρία τηλέφωνα θα χτυπήσουν μεταφέροντας τρεις διαφορετικές εντολές. Το ισχυρότερο αντεπιχείρημα αποτελεί ταυτόχρονα και καταδίκη της συμφωνίας: το δημοσιευμένο κείμενο δεν επιβάλλει καμία συγκεκριμένη υποχρέωση, ενώ το 2015 το κοινοβούλιο του Πακιστάν απέρριψε το αίτημα του Ριάντ να συμμετάσχει στον πόλεμο της Υεμένης.

Συμπέρασμα

Η συνθήκη είναι ένα από δύο πράγματα. Αν είναι πραγματικά δεσμευτική, έχει συνδεθεί με τρόπο που μπορεί να πυροδοτήσει συγκρούσεις στο εσωτερικό της. Αν δεν είναι δεσμευτική, δεν αποτελεί παρά μια ισχυρή φωτογραφία τελετής υπογραφής, διατυπωμένη στη γλώσσα του Άρθρου 5.

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι ΝΑΤΟ. Τα μέλη του ΝΑΤΟ είχαν έναν κοινό εχθρό. Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν δεν έχουν.

Θα δημιουργήσει πράγματι η συμμαχία Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας μια νέα περιφερειακή τάξη;

1

Al Jazeera

Το Κοινό Σύμφωνο Άμυνας της Μέκκας φέρνει κοντά χώρες που βρίσκονται ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ. Θα αποτελέσει, όμως, αποτελεσματικό αποτρεπτικό παράγοντα απέναντι στις περιφερειακές απειλές;

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αριστερά, ο διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, στο κέντρο, και ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ συναντώνται στη Μέκκα στις 7 Αυγούστου [AFP].

Του Abubakr Al-Shamahi

Δημοσιεύτηκε στις 7 Αυγούστου 2026

Ήταν μια ιστορική ανακοίνωση. Την Παρασκευή, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας, το οποίο βασίζεται σε μια παρόμοια συμφωνία που είχαν συνάψει πέρυσι το Ριάντ και το Ισλαμαμπάντ.

Ωστόσο, το Κοινό Σύμφωνο Άμυνας της Μέκκας, όπως είναι γνωστή η συμφωνία, έχει προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες ισχύος στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ειδικοί έχουν εκτιμήσει ότι η συμφωνία ενδέχεται να σηματοδοτεί την απαρχή μιας ευρύτερης περιφερειακής συμμαχίας, η οποία τοποθετείται ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν και αντιμετωπίζει και τις δύο χώρες με επιφυλακτικότητα.

Μολονότι τα συμβαλλόμενα μέρη επιδιώκουν να προβάλουν ένα μήνυμα ισχύος και ενότητας απέναντι στις περιφερειακές απειλές, έχουν ταυτόχρονα αποφύγει προσεκτικά να παρουσιάσουν το σύμφωνο ως μηχανισμό αποτροπής.

Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι τρεις χώρες προσέχουν να μην προκαλέσουν τους περιφερειακούς αντιπάλους τους. Παραμένει ασαφές σε ποιον βαθμό το σύμφωνο θα υποχρέωνε τα μέλη του να υπερασπιστούν τους εταίρους τους στη συμμαχία.

«Δεν έχουμε δει ακόμη τη Διακήρυξη της Μέκκας. Πιστεύουμε ότι αναφέρει πως μια επίθεση εναντίον ενός μέλους θα πρέπει να θεωρείται επίθεση εναντίον όλων — και η διατύπωση “θα πρέπει” είναι το κρίσιμο σημείο, επειδή δεν σημαίνει “απαραίτητα”», δήλωσε στο Al Jazeera ο Χάρλαν Ούλμαν, πρόεδρος της συμβουλευτικής εταιρείας Killowen Group.

Οι απειλές δεν είναι μακρινές. Το Πακιστάν βρίσκεται από τον Φεβρουάριο σε συνοριακή σύγκρουση με το Αφγανιστάν, ενώ τον Μάιο του 2025 αντάλλαξε πυρά επί αρκετές ημέρες με την Ινδία, μία ακόμη πυρηνική δύναμη.

Η Σαουδική Αραβία, στο μεταξύ, έχει δεχθεί επανειλημμένες επιθέσεις από το Ιράν και τους συμμάχους του μετά την έναρξη του πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, στα τέλη Φεβρουαρίου.

Η Τουρκία, από την πλευρά της, μάχεται εδώ και χρόνια εναντίον κουρδικών ένοπλων οργανώσεων, τόσο στο εσωτερικό όσο και έξω από τα σύνορά της. Παράλληλα, έχουν αυξηθεί και οι εντάσεις με το Ισραήλ.

Ειδικοί όπως ο Ούλμαν αναφέρουν ότι παραμένει ασαφές με ποιον τρόπο το Κοινό Σύμφωνο Άμυνας της Μέκκας θα μπορούσε να εμπλέξει τα τρία συμβαλλόμενα μέρη σε οποιαδήποτε από αυτές τις συγκρούσεις.

«Ας υποθέσουμε ότι οι Χούθι στην Υεμένη επιτίθενται στη Σαουδική Αραβία. Αυτό συνεπάγεται την εμπλοκή της Τουρκίας; Συνεπάγεται την εμπλοκή του Πακιστάν; Αυτό μένει να φανεί», δήλωσε ο Ούλμαν.

Μεταβαλλόμενες περιφερειακές ισορροπίες

Η Μέση Ανατολή έχει γνωρίσει σημαντικές ανατροπές τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 και τη γενοκτονία που ακολούθησε στη Γάζα από το Ισραήλ.

Οι απειλές δεκαετιών μεταξύ Ιράν και Ισραήλ έχουν επίσης κορυφωθεί σε έναν περιφερειακό πόλεμο, ο οποίος δεν έχει ακόμη τελειώσει.

Οι χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά και κράτη πέρα από αυτήν, προσπαθούν τώρα να βρουν τρόπους αντιμετώπισης του χάους και να προετοιμαστούν για την επόμενη φάση.

Πολλά από τα κράτη φαίνεται να αφήνουν πίσω τους τις διαφορές του παρελθόντος, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο πραγματισμός αποτελεί την καλύτερη πορεία απέναντι στις κοινές απειλές.

Η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η δολοφονία, το 2018, του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στο προξενείο της χώρας του στην Κωνσταντινούπολη προκάλεσε βαθύ ρήγμα μεταξύ των δύο χωρών, το οποίο διήρκεσε για χρόνια.

Ωστόσο, μέχρι το 2022 το Ριάντ και η Άγκυρα φάνηκε να παραμερίζουν τις παλαιότερες διαφορές τους. Το πρώτο ακολουθούσε μια στρατηγική αποκλιμάκωσης σε ολόκληρη την περιοχή, ενώ η δεύτερη επιδίωκε την ενίσχυση της οικονομίας της.

Έκτοτε, το Ισραήλ και το Ιράν έχουν ασκήσει πιέσεις στη Μέση Ανατολή, προωθώντας διαφορετικά οράματα για την περιοχή.

Εκτιμάται, πάντως, ότι αυτή ακριβώς η πίεση συνέβαλε στην προσέγγιση χωρών όπως το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία.

Εδραίωση της αποτροπής

Το Κοινό Σύμφωνο Άμυνας της Μέκκας αποσκοπεί στην αποτροπή οποιασδήποτε απειλής ενδέχεται να αντιμετωπίσουν οι τρεις χώρες.

Όπως επισήμανε ο ανταποκριτής του Al Jazeera Οσάμα Μπιν Τζαβίντ, κάθε πλευρά συνεισφέρει διαφορετικά πλεονεκτήματα.

«Καθεμία από αυτές τις χώρες διαθέτει μοναδικές δυνατότητες: το Πακιστάν διαθέτει έναν στρατό σφυρηλατημένο σε πραγματικές μάχες, πυρομαχικά και πυρηνικό οπλοστάσιο — το μοναδικό σε χώρα με μουσουλμανική πλειονότητα», ανέφερε ο Μπιν Τζαβίντ.

«Η Τουρκία, ένα καίριας σημασίας μέλος του ΝΑΤΟ, συνεισφέρει τεχνολογία μη επανδρωμένων αεροσκαφών παγκόσμιας κλάσης και προηγμένες δυνατότητες αμυντικής παραγωγής. Η Σαουδική Αραβία, από την πλευρά της, παρέχει την οικονομική ισχύ που απαιτείται για να υποστηριχθούν όλα αυτά».

Η ανάγκη για νέες στρατιωτικές συμμαχίες —και για νέες μορφές αποτροπής απέναντι στις απειλές— έχει ενισχυθεί εν μέσω αμφιβολιών για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την αξιοπιστία τους. Η Σαουδική Αραβία και, σε μικρότερο βαθμό, η Τουρκία θεωρούν εδώ και πολύ καιρό τις ΗΠΑ βασικό εταίρο στον τομέα της ασφάλειας.

Καθώς, όμως, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ γίνεται ολοένα πιο απρόβλεπτη υπό τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο αναζητούν εναλλακτικές λύσεις.

Οι ειδικοί επισημαίνουν επίσης ότι το Ισραήλ φαίνεται να αποτελεί την κορυφαία προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, γεγονός που προκαλεί ανησυχίες σχετικά με την προθυμία της Ουάσιγκτον να υπερασπιστεί άλλους συμμάχους της.

«Η κυβέρνηση Τραμπ έχει δηλώσει ότι οι σύμμαχοι πρέπει να φροντίζουν μόνοι τους για την άμυνά τους», είπε ο Ούλμαν. «Για εμένα είναι σαφές ότι οι σύμμαχοί μας στρέφονται προς άλλες κατευθύνσεις».

Παρότι το Ισραήλ και το Ιράν έχουν αναδειχθεί σε περιφερειακές απειλές, τα συμβαλλόμενα μέρη του Κοινού Συμφώνου Άμυνας της Μέκκας έχουν αποφύγει προσεκτικά να παρουσιάσουν τη συμμαχία ως στρεφόμενη εναντίον οποιασδήποτε εξωτερικής δύναμης.

Οι ειδικοί, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι οι κίνδυνοι που απορρέουν από το Ισραήλ και το Ιράν είναι σαφείς.

«Και για τα τρία κράτη, το Ισραήλ παραμένει η μεγαλύτερη απειλή για την περιφερειακή ασφάλεια και σταθερότητα», δήλωσε ο Μπιν Τζαβίντ.

«Το Ιράν ακολουθεί από κοντά σε αυτή την κατάταξη των απειλών, ιδιαίτερα για τη Σαουδική Αραβία μετά τις επιθέσεις της Τεχεράνης εναντίον αμερικανικών συμφερόντων».

Για πολλούς στην περιοχή, το Ισραήλ —το οποίο κάποτε προωθούσε την εξομάλυνση των σχέσεών του με τη Σαουδική Αραβία— έχει αποδείξει μετά το 2023 ότι ενδιαφέρεται περισσότερο να επιλύει τις διαφορές του με στρατιωτική ισχύ παρά μέσω διαπραγματεύσεων.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει επίσης αρχίσει να μιλά για τους κινδύνους ενός αναδυόμενου «σουνιτικού άξονα», χωρίς, ωστόσο, να έχει προσδιορίσει τι ακριβώς θα μπορούσε να είναι αυτός.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι δηλώσεις του ενδέχεται τελικά να λειτουργήσουν ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, οδηγώντας τις δυνάμεις με σουνιτική πλειονότητα σε συσπείρωση. Το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία διαθέτουν όλες πληθυσμούς με σουνιτική πλειονότητα.

Το Ιράν, εν τω μεταξύ, έχει ήδη επιτεθεί στη Σαουδική Αραβία, όπως έχουν πράξει και άλλες οργανώσεις που υποστηρίζονται από την Τεχεράνη. Η Σαουδική Αραβία, από την πλευρά της, απάντησε με πλήγματα εναντίον φιλοϊρανικών οργανώσεων στο Ιράκ.

Νέα μέλη;

Παραμένει ασαφές εάν το Κοινό Σύμφωνο Άμυνας της Μέκκας θα μπορούσε να διευρυνθεί, ώστε να συμπεριλάβει και άλλα κράτη, όπως την Αίγυπτο, το Κατάρ, τη Συρία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

Τα οφέλη μιας τέτοιας συμμαχίας είναι κατανοητά: οι χώρες της Μέσης Ανατολής με σουνιτική πλειονότητα υπήρξαν συχνά διαιρεμένες, με παρατηρητές να υποστηρίζουν ότι αυτός είναι ο λόγος της αδυναμίας τους να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους που προέρχονται από το Ισραήλ και το Ιράν.

Ωστόσο, οι διαιρέσεις του παρελθόντος, όπως και τα διαφορετικά συμφέροντα, σημαίνουν ότι η διεύρυνση της συμμαχίας κάθε άλλο παρά δεδομένη μπορεί να θεωρηθεί.

Η Συρία, για παράδειγμα, επικεντρώνεται στη μεταπολεμική ανοικοδόμηση, έπειτα από μια βίαιη σύγκρουση που διήρκεσε 13 χρόνια. Η γεωγραφική θέση της στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ ενδέχεται να την κάνει διστακτική απέναντι στην ένταξη σε ένα σύμφωνο το οποίο θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί αρνητικά από τη συγκεκριμένη χώρα.

Παρομοίως, η Αίγυπτος έχει καταστήσει σαφές ότι προτεραιότητές της είναι η οικονομία και η αποφυγή εσωτερικών αναταραχών.

Στο παρελθόν δίστασε να ενταχθεί σε μια ναυτική συμμαχία υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, η οποία είχε στόχο την προστασία των θαλάσσιων οδών της περιοχής, φοβούμενη ότι θα μπορούσε να παρασυρθεί σε μια περιφερειακή σύγκρουση.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ακόμη υποψήφιο μέλος της συμμαχίας Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν–Τουρκίας. Οι θέσεις τους, όμως, έχουν επανειλημμένα αποκλίνει από εκείνες των τριών χωρών τα τελευταία χρόνια, κυρίως σε ζητήματα όπως η Υεμένη και η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ.

Το αποτέλεσμα αυτής της εξομάλυνσης, οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συμφωνίες του Αβραάμ, συνιστά έναν ακόμη περιφερειακό συνασπισμό, περισσότερο ευθυγραμμισμένο με το Ισραήλ, ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί αντίπαλος των χωρών της συμμαχίας της Μέκκας.

Η περίπλοκη φύση των σχέσεων στη Μέση Ανατολή αναδεικνύει τα προβλήματα που εμπεριέχει κάθε αφήγημα περί ανάδυσης μιας νέας περιφερειακής τάξης μετά το σύμφωνο της Παρασκευής.

Οι συμμαχίες στην περιοχή μεταβάλλονται εδώ και δεκαετίες — και ενδέχεται να μεταβληθούν ξανά.

Η πραγματική αξιολόγηση αυτής της συμμαχίας θα γίνει όταν αυτή δοκιμαστεί στην πράξη. Το Ισραήλ και το Ιράν έχουν αποδείξει ότι είναι διατεθειμένα να προσφύγουν στον πόλεμο και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες. Είναι, άραγε, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν διατεθειμένα να κάνουν το ίδιο το ένα για χάρη του άλλου;

Στη σημερινή Μέση Ανατολή θα μπορούσε να προκύψει ένα σενάριο που θα τις ανάγκαζε να λάβουν μια τέτοια απόφαση. Και αυτές οι αποφάσεις θα αποκαλύψουν τελικά εάν αναδύεται πράγματι ένας τρίτος περιφερειακός άξονας.

Al Jazeera

Τα μεγάλα διλήμματα των εκλογών της Άνοιξης του 2027 και  των μετεκλογικών εξελίξεων: για τις κυβερνήσεις συνεργασίας, τη συμμετοχή και  το ρόλο των κομμάτων και ηγετικών προσωπικοτήτων

4

 

του Ελευθερίου Τζιόλα, π. Υπουργου

Σε προηγούμενο (χθεσινό) άρθρο μας είχαμε παρουσιάσει το νέο σκηνικό μετά την δημιουργία των ‘’νέων κομμάτων’’ και είχαμε προβεί στην αναλυτική εκτίμηση ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν την ‘Άνοιξη 2027 (με πιθανότερο, το τέλος Μαρτίου).

Οκτώ (8) καυτοί πολιτικοί μήνες.

Στην Κεντροδεξιά: Α. Σαμαράς-‘’κόμμα Σαμαρά’’ και Κ. Καραμανλής: τι μπορούν να πετύχουν;

Η περίοδος στην οποία η δημόσια -πολιτική και κοινωνική- ζωή εισέρχεται από τον προσεχή Σεπτέμβριο μέχρι το τέλος Μαρτίου 2027 θα είναι εξαιρετικά πυκνή με τις εξελίξεις έντονα πιεστικές, καυτές για τα κόμματα.

Καθοριστικό στοιχείο για τις εξελίξεις στον ευρύ Κεντροδεξιό χώρο -αλλά όχι μόνο- θα είναι η δημιουργία του ‘’κόμματος Σαμαρά’’ την ίδρυση του οποίου είχαμε προεκτιμήσει, αναλύσει εδώ και δύο χρόνια.

Η δημιουργία ‘’κόμματος Σαμαρά’’, παρά τις τρέχουσες, συνήθως επιφανειακές και κλισαρισμένες,  προσεγγίσεις πρόκειται να προκαλέσει σοβαρές ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Με σοβαρότερες, ασφαλώς, εκείνες στο χώρο της ‘’ΝΔ’’-κεντροδεξιάς και όλου του συντηρητικού φάσματος, περιλαμβανόμενων των σχημάτων ‘’Ελπίδα’’(τμήματά της), ‘’Ελληνική Λύση’’, ‘’κόμμα της Λατινοπούλου’’ κλπ, αλλά και οριζόντια στην πολιτική χωροταξία σε ομάδες ευαίσθητες κυρίως σε εθνικά θέματα και στην αντι-woke ατζέντα.

Ανακατατάξεις, που μάλλον τις θεωρεί αναγκαίες και ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος σταθμισμένα αποτελεί, και θα αποτελέσει, ενεργό παρασκηνιακό παράγοντα απέναντι στην παρακμιακή (δια)φθορά Μητσοτάκη, με σκοπό την ανασυγκρότηση του Κεντροδεξιού χώρου στη βάση των αρχών του «καραμανλισμού». Στα πλαίσια, μάλιστα, των μετεκλογικών εξελίξεων για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, δεν αποκλείεται ενεργότερος, για την ακρίβεια κεντρικός-ηγετικός ρόλος του Κώστα Καραμανλή στη διαμόρφωση και σύνθεση  λύσεων κυβέρνησης συνεργασίας εθνικής συνεννόησης.

Ο Α. Σαμαράς του 2026 δεν είναι ο Σαμαράς του 1992

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να διαφεύγει της ανάλυσης και της προσοχής, ότι ο Α. Σαμαράς του 2026 -μετά μάλιστα την πρωθυπουργία του με κυβέρνηση συνεργασίας (με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, Ιούνιος 2012-Ιανουάριος 2015) και την αρχηγία στην ίδια τη ‘’ΝΔ’’ (2009 -2015)- δεν είναι ο Σαμαράς του 1992- 93.

Επίσης, πρέπει να επισημανθεί το στελεχιακό δυναμικό, όχι μόνον το προερχόμενο από τις τάξεις της ‘’ΝΔ’’ (νυν και πρώην βουλευτές, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη κεντρικά και περιφερειακά) αλλά ευρύτερα από τον πανεπιστημιακό, επιχειρηματικό, δημοσιογραφικό χώρο το οποίο έχει μιλήσει για την ανάγκη «επανεκκίνησης με πατριωτικό όραμα και νέο σχέδιο» (π.χ., η «κίνηση των 91» του Ιουλίου 2025), δυναμικό που δείχνει καθαρά -για τις παρούσες συνθήκες- υποστηρικτική διάθεση και θετικό προσανατολισμό προς ένα «σχήμα Σαμαρά» με ανάλογες προδιαγραφές.

Σύγκριση με προηγούμενες περιόδους (1992-1997) και ανάλογα εγχειρήματα (‘’Πολιτική Άνοιξη’’) δεν μπορεί να έχει -και δεν έχει- σχέση με τις σημερινές συνθήκες, τα αποτελέσματα της επταετούς ασκούμενης κυβερνητική πολιτικής, τους σημερινούς πρωταγωνιστές και την «πολιτεία τους», καθώς και τα ζητούμενα  της εθνικής και κοινωνικής ζωής.

Κ. Μητσοτάκης: τέλος (μετά τις εκλογές της Άνοιξης 2027)!

Μεταξύ των ζητούμενων, ως κεντρικό, προβάλλει το θέμα της ήττας και της ακύρωσης της όποιας φιλοδοξίας του Κ. Μητσοτάκη για τρίτη πρωθυπουργική  θητεία. Το θέμα αυτό -δηλαδή, ήττα Μητσοτάκη και ακύρωση της φιλοδοξίας του για τρίτη πρωθυπουργική θητεία- το  είναι φανερό ότι αποτελεί  τον πρώτο στόχο και καίριο στοίχημα για τον Α. Σαμαρά.

Αν η έκβαση αυτή είναι θετική, αν δηλαδή οι άμεσοι-τακτικοί αυτοί στόχοι επιτευχθούν στις επόμενες εκλογές, αυτό θα αποτελέσει βάση/έδραση για την εκτύλιξη του παραπέρα σχεδίου Σαμαρά (με τις συνασπισμένες δυνάμεις) στο χώρο κυρίως της Κεντροδεξιάς, επηρεάζοντας ευρύτερα και το πολιτικό σκηνικό.

Μπορούμε, λοιπόν, να διαβλέψεουμε, ότι η πρωτοβουλία Σαμαρά, που κωδικοποιείται πρόχειρα και σχηματικά -και επομένως, αναντίστοιχα με τις πραγματικές της επιδιώξεις- ως ‘’κόμμα Σαμαρά’’ αποτελεί  μια συνολικότερη στρατηγική αναμόρφωσης του Κεντροδεξιού πολιτικού φάσματος κι όχι ως μια οριακή «πολιτική κίνηση» αξιοπρεπούς εκλογικής καταγραφής και «χτυπήματος» μέχρι ήττας του Κ. Μητσοτάκη.

Η επιτυχία αυτής  της στρατηγικής δεν μπορεί, ασφαλώς, να προεξοφληθεί. ‘Όμως το πρώτο αποφασιστικό της βήμα -η ήττα του Κ. Μητσοτάκη και η ακύρωση ενδεχόμενης τρίτης πρωθυπουργίας του- ο Αντώνης Σαμαράς (με την πρωτοβουλία ίδρυσης του ‘’κόμματος’’ και καθόδου στις εκλογές) μπορεί να την μετατρέψει σε βεβαιότητα, μπορεί να την κλειδώσει, αξιοποιώντας τη διάχυτη κοινωνική αντίδραση, εκφράζοντας και την πλειοψηφική  απόρριψη, καθώς και επικυρώνοντας τον πολύπλευρο αντικυβερνητικό-αντιμητσοτακικό αγώνα των κομμάτων της  αντιπολίτευσης.

Η ήττα Μητσοτάκη (και της ‘’ΝΔ’’) την πρώτη Κυριακή θα είναι καθοριστική.

Αν το ποσοστό της ‘’ΝΔ’’ βρεθεί κάτω από 25%, εκτός από την απώλεια του ενισχυτικού βουλευτικού ‘’μπόνους’’, ακόμα και με «πρωτιά» της, η ‘’ΝΔ’’ και ο Κ. Μητσοτάκης θα έχουν υποστεί στρατηγική ήττα! Από τις προηγούμενες εκλογές του 2023 θα έχει απωλέσει περισσότερο από 15% της εκλογικής της δύναμης (εκλογές 2023 -ΝΔ: 40,56%)! Η προσφυγή σε δεύτερη Κυριακή εκλογών, ενώ θα φαίνεται μονόδρομος, δεν θα συγκεντρώνει για τη ‘’ΝΔ’’ πιθανότητες επιτυχίας και μάλιστα με αρχηγό έναν βαριά ηττημένο Μητσοτάκη και έναν Σαμαρά να έχει καταγραφεί ως αποφασιστικός ρυθμιστής για οποιοδήποτε μετεκλογικό σενάριο! Και αυτά, ανεξάρτητα από την πίεση που θα ασκείται και την όποια δυναμική θα εκδηλωθεί από τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς με την ήττα Μητσοτάκη και ‘’ΝΔ’’. Η οποία ωστόσο (πίεση και δυναμική) στο συνολικό πολιτικό πλαίσιο θα δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες για τον Κ. Μητσοτάκη. Σε τέτοιες συνθήκες, η προσφυγή σε δεύτερη Κυριακή -με ηγεσία Κ. Μητσοτάκη- θα δείχνει αυτοχειριασμός, παρά τα όποια επιστρατευμένα εκβιαστικά διλλήματα… Η αντικατάστασή του στη θέση της αρχηγίας -και η προσφυγή σε δεύτερη Κυριακή- με νέο, άλλο αρχηγό στη ‘’ΝΔ’’ (π.χ., Ν. Δένδιας) θα είναι το πιθανότερο σενάριο, με τον Σαμαρά πάντα σε θέση ρυθμιστή και με πιθανότερο εκλογικό αποτέλεσμα τη στασιμότητα της ‘’ΝΔ’’ στα ίδια περίπου ποσοστά.

Άλλως, με Κ. Μητσοτάκη στην αρχηγία, η ‘’ΝΔ’’, έχοντας την πρώτη Κυριακή ποσοστό κάτω από το 25%, θα καταγράψει νέα ήττα και από πιο δεινή θέση -δύο φορές ηττημένη!- θα επιδιώκει μοιρολατρικά κυβέρνηση συνεργασίας.

Χωρίς αυτοδυναμία – «κυβέρνηση συνεργασίας»: ποιοι και πως;

Και στις δύο περιπτώσεις, είτε με νέον αρχηγό είτε με τον Κ. Μητσοτάκη, αν η ‘’ΝΔ’’ καταγράψει ποσοστό κοντά ή κάτω από 25%, η μόνη της λύση είναι «κυβερνήσεις συνεργασίας». Στην προοπτική αυτή, ο διπλά ηττημένος Κ. Μητσοτάκης, με την βεβαρυμμένη επταετή «πρωθυπουργική πολιτεία» του δεν θα γίνει αποδεκτός ως πρωθυπουργός από καμία υποψήφια προς κυβερνητική συνεργασία πολιτική δύναμη, με τον Α. Σαμαρά πρώτον που θα θέσει το ζήτημα αυτό, εξάλλου ήδη διαφαίνεται καθαρά αυτή η  δέσμευση του. Στις εξελίξεις που θα επακολουθήσουν για τη διαμόρφωση των κυβερνητικών (και άλλων ) λύσεων, ο Α. Σαμαράς  θα διεκδικήσει και θα αποτελέσει κρίσιμο παίκτη…

Επομένως, με την ‘’Ν.Δ.’’, κοντά η κάτω από 25%, ο Κ. Μητσοτάκης κλείνει τον πολιτικό του κύκλο, οπωσδήποτε στη ‘’ΝΔ’’ και την Ελλάδα.

Και θα δούμε αν έχει -και τι έχει- προετοιμάσει στο εξωτερικό (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ).

Και το σημαντικότερο πως έχει σχεδιάσει την αποφυγή των κυρώσεων σε βάρος του από τα σκάνδαλα που τον εμπλέκουν και βρίσκονται σε δικαστική διερεύνηση, σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Αν η ‘’ΝΔ’’ κατορθώσει ένα εκλογικό ποσοστό στην περιοχή του 30%, γεγονός προς το οποίο το Μαξίμου με το διαταγμένο δυναμικό του σε μίντια και εταιρείες δημοσκοπήσεων  επιδιώκει να εθίσει το (εκλογικό) κοινό, τότε και πάλι η ήττα της θα είναι μεγάλη (- 10,56% από τις εκλογές του 2023!). Αλλά οι ελπίδες ανάταξης την δεύτερη Κυριακή θα κρατηθούν με κάθε τρόπο ζωντανές και θα επιδιωχθεί μια καλύτερη εκλογική επίδοση την δεύτερη Κυριακή. Δεν είναι καθόλου βέβαιο, όταν υπάρχει στην κοινωνία σταθερά ένα ποσοστό επανειλημμένης απόρριψης της κυβέρνησης 65- 70%, να επιτύχει ο Κ. Μητσοτάκης και η ‘’ΝΔ’’ το ποθούμενο, δηλαδή, καλύτερη εκλογική επίδοση. Τέτοια μάλιστα που θα του επιτρέπει με την κλιμάκωση απόδοσης του ‘’μπόνους’’ των εδρών να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Η «μεταμνημονιακή» εποχή είναι μια άλλη πολιτική περίοδος, μετάβασης: σε τί και για τί;  

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, με μεγάλη βεβαιότητα, μετεκλογικά τα πράγματα οδηγούνται σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Αυτό είναι ένα αναπόδραστο ενδεχόμενο, μια καθαρή νέα συνθήκη (κυβερνήσεις συνεργασίας)! Κι από δω, μετεκλογικά και για τη νέα σημαντική χρονική-πολιτική περίοδο, ξεκινούν όλα!

Αναδύεται και πρέπει να υπογραμμισθεί μια γενικότερη νέα συνθήκη, Αυτή ορίζεται, σκιαγραφείται ως εξής: η αδυναμία της ‘’ΝΔ’’ υπό σταθερό πολιτικό περιβάλλον (μεταμνημονιακό), η ‘’ΝΔ’’ και  επίσης το ΠΑΣΟΚ (άλλοτε πόλοι του δικομματικού συστήματος) μέσα σ΄αυτό το περιβάλλον αδυνατούν να δημιουργήσουν αυτοδύναμες  κυβερνήσεων, ενώ την ίδια στιγμή στο περιβάλλον αυτό υπάρχουν και δρουν δύο σημαντικές  δυνάμεις αξιώσεων, μία στο χώρο της Κεντροδεξιάς (‘’κόμμα Α. Σαμαρά’’) και μία στο χώρο της Κεντροαριστεράς (‘’ΕΛΑΣ’’ -κόμμα Α. Τσίπρα). Η τρίτη δύναμη η ‘’Ελπίδα’’, παρά τις αρχικές τάσεις και τις όποιες φιλοδοξίες -κυρίως για λόγους υποκειμενικούς και παράδοσης- να μην μπορεί να δημιουργήσει υπερβατικό ρήγμα. Αυτή, την γενικότερη νέα συνθήκη, την νέα πολιτική πραγματικότητα ορισμένοι την ονόμασαν-χωρίς να είναι -νέα μεταπολίτευση. Οι αντοχές της συνθήκης αυτής -μέσω και των νέων δυνάμεων του- θα είναι διαφορετικές και χρονικά και πολιτικά. Πάντως, βαθύτερες εν συγκρίσει με τα εφήμερα, ευκαιριακά σχήματα της περιόδου της μνημονιακής κρίσης, Το σημαντικότερο, το οποίο της προσδίδει τα χαρακτηριστικά της κρισιμότητας, είναι ότι: θα  η περίοδος αυτή θα πρέπει να εννοηθεί -και θα είναι- ως η μεταβατική περίοδος με τελικό επίδικο την τελική σύνθεση-κρυστάλλωση των δύο μεγάλων πόλων στις δύο περιοχές του πολιτικού χάρτη: της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς. Εξάλλου, και η αποκρυπτογράφηση των προθέσεων και βαθύτερων φιλοδοξιών των δυνάμεων που κινούνται πρωταγωνιστικά σ΄αυτούς τους χώρους (‘’ΝΔ’’- ‘’κόμμα Σαμαρά’’ στην Κεντροδεξιά, και ΠΑΣΟΚ –‘’ΕΛΑΣ’’ του Τσίπρα στην Κεντροαριστερά) σε αυτό στοχεύουν στην ηγεμόνευση και ανασύνθεση ενός εκάστου χώρου.

Ο περιβάλλον αστερισμός των άλλων σχημάτων, έχει σημασία περισσότερο στο μέρος δεξιά-ακροδεξιά απ΄όπου η μητρική Δεξιά θα αναζητά πρόσκαιρες και ευκαιριακά σωστικές λύσεις. Ενώ το άλλο τμήμα: αριστερά & εκτός βουλής αριστερά  αποτελείται από περισσότερο δύσκαμπτες ιδεολογικά δυνάμεις, δύσκολες σε συμμαχίες και συνθέσεις, παρά τα αντιθέτως προβαλλόμενα.

«Κυβέρνηση συνεργασίας»: ο Α. Σαμαράς ρυθμιστής;

Επιστρέφοντας στις κυβερνήσεις συνεργασίας.

Αρχικά, πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν είναι πλήρως ορθή η άποψη ότι στην Ελλάδα οι «κυβερνήσεις συνεργασίας -και οι συνεργασίες γενικότερα- δεν αποτελούν στοιχείο της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας». Το διαψεύδουν οι συνεργασίες του 1989 -1991 και του 2012- 2015, ενώ στου κοινωνικούς/επαγγελματικούς χώρους και την αυτοδιοίκηση το διαψεύδουν σχεδόν ολοκληρωτικά. Εκεί (κοινωνικοί χώροι και αυτοδιοίκηση), το ζήτημα δεν είναι οι ίδιες οι «συνεργασίες» αλλά η ποιότητά τους και κυρίως οι «κοινές συνεργατικές πρακτικές» διαφθοράς και διαπλοκής!

Είναι φανερό, ότι μετεκλογικά (και μετά την δεύτερη Κυριακή) θα αναζητηθούν «κυβερνήσεις συνεργασίας» και οι πιέσεις επ΄αυτού θα είναι πολλές και ισχυρές.  Στις κρίσιμες φάσεις αναμένεται να πάρουν μέρος και οι δυνάμεις της πραγματικής οικονομικής ισχύος, εκπρόσωποι ισχυρών συμφερόντων (ενέργειας, κατασκευαστικού τομέα, βιομηχανίας, τραπεζών, ολιγοπωλίων αγοράς ) που συνήθως βρίσκονται στις αθέατες πίσω γραμμές για να δρουν με ασφάλεια, πιο αποφασιστικά.

Ήδη έχουμε αναφέρει ότι το πρώτο ζήτημα που θα λυθεί είναι η μη συμμετοχή του Κ. Μητσοτάκη στη θέση του πρωθυπουργού.

Ο Α. Σαμαράς θα αποτελέσει  τον πρώτο -λόγω πολιτικής συγγένειας, και τον αναγκαίο -λόγω διαμόρφωσης/ασφαλούς συνάθροισης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ρυθμιστή. Αλλά, επιπλέον λόγω του γεγονότος ότι και ο ίδιος θα θελήσει να βάλει τη σφραγίδα του σε μια κυβέρνηση που θα συμμετέχει το ‘’κόμμα’’ του θα είναι ένας καθόλα αναγνωρίσιμος και απαιτητικός εταίρος. Αν μάλιστα επιτύχει ένα εκλογικό ποσοστό της τάξεως του 8-9% το κύρος του στο χώρο της Κεντροδεξιάς θα είναι αδιαμφισβήτητο.

Η αναζήτηση του τρίτου πιθανού εταίρου, πέραν της ‘’ΝΔ’’ και του Α. Σαμαρά (‘’κόμματος Σαμαρά’’)  θα αποτελέσει καίριο ζήτημα πολλαπλών επιπτώσεων. Η στροφή προς την ακροδεξιά, την ‘’Ελληνική Λύση’’ του Κ. Βελόπουλο θα αποτελέσει έσχατη επιλογή, κι όχι επιλογή προτίμησης.

Α. Τσίπρας και η ‘’ΕΛΑΣ’’: θα τους βγει ο στόχος;

Με τον Α. Τσίπρα και την ‘’ΕΛΑΣ’’ να έχουν αποφασίσει την στρατηγική κυριάρχησης/ηγεμόνευσης στον χώρο της Κεντροαριστεράς, διαχωριζόμενοι από κάθε κατάσταση κυβερνητικής διαχείρισης, η απόφασή τους θα είναι: Αντιπολίτευση – Πόλος αντιπολίτευσης. Η απόφαση αυτή του Α. Τσίπρα-ΕΛΑΣ, όπως και στο προηγούμενο άρθρο μας αναλύσαμε, σχετίζεται με την ιδρυτική -και αρχηγική- φιλοδοξία και την πρωταρχική προτεραιότητα (έναντι όποιας άλλης)  για σταδιακή κάλυψη και κυριάρχηση στο χώρο της Κεντροαριστεράς, ιδιαίτερα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Αυτή η απόφαση, σύμφωνα με την στρατηγική τους, δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί -θα βρίσκεται, μάλιστα, σε αντινομία- με συμμετοχή σε «κυβερνήσεις συνεργασίας» όπου η ‘’ΝΔ’’, ακόμα και χωρίς τον βεβαρημένο Κ. Μητσοτάκη, θα αποτελεί τον βασικό εταίρο.  Πιθανή δε συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ σε «κυβέρνηση συνεργασίας» με τη ‘’ΝΔ’’ θα καθιστά -από τα πράγματα- μόνη αντιπολίτευση, μόνο ισχυρό, αναγνωρίσιμο πόλο αντιπολίτευσης τον Α. Τσίπρα και την ‘’ΕΛΑΣ’’, δεδομένου του περιορισμένου εκτοπίσματος των άλλων αντιπολιτευτικών κομμάτων χαμηλών. Εξέλιξη που θα επιθυμούσε, σαν «βούτυρο στο ψωμί του», ο Α. Τσίπρας.

Το ΠΑΣΟΚ και η «κυβέρνηση συνεργασίας»: συμμετοχή ή όχι;

Θα τεθεί, λοιπόν, σύμφωνα και με την παραπάνω ροή της ανάλυσης -και ήδη τίθεται- το ζήτημα της συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ σε «κυβέρνηση συνεργασίας» με εταίρους την ‘’ΝΔ’’ (βασικός εταίρος) και το ‘’κόμμα Σαμαρά’’.

Το πραγματικό δίλλημα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αν θα συμμετάσχει σε μια «κυβέρνηση με τη ‘’ΝΔ’’ με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη», αλλά αν θα συμμετάσχει σε μια «κυβέρνηση με τη ‘’ΝΔ’’ με άλλον πρωθυπουργό από τη ‘’ΝΔ’’». Και τούτο διότι, όπως αναλύσαμε, μετά τις εκλογές της Άνοιξης, σε κάθε περίπτωση, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός -δεν θα μπορεί να είναι λόγω συσχετισμών και αρνητικής απέναντί του πλειοψηφικής θέλησης, καθώς και απόρριψής του από τον Α. Σαμαρά (=εταίρο στην «κυβέρνηση συνεργασίας»). Ενώ είναι ζητούμενο αν μπορεί και να είναι και κεντρικός, αποφασιστικός παράγοντας στην ίδια τη ‘’ΝΔ’’…

Aς ακολουθήσουμε έναν λογικό δρόμο συναγωγών. Το συγκεκριμένο δίλλημα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι: μπορεί να συμμετάσχει σε «κυβέρνηση συνεργασίας με την ‘’ΝΔ’’, όπου πρωθυπουργός -λόγω πρώτου κόμματος της ‘’ΝΔ’’- θα είναι ο Ν. Δένδιας ή ο Κ. Πιερρακάκης»; Ας σημειωθεί ότι ο Κ. Πιερρακάκης, ως επικεφαλής του Eurogroup θα είχε και την «θετική ψήφο» ευρωπαϊκών συντηρητικών κυβερνήσεων και ευρωπαϊκών κέντρων στις Βρυξέλλες, μαζί με την σχετική παρασκηνιακή τους ενθάρρυνση, θα κρατούσε ζωντανές κάποιες τελευταίες ελπίδες του Κ. Μητσοτάκη που τον επέλεξε και τον υπουργοποίησε, ενώ και η προέλευσή του από το ΠΑΣΟΚ της βενιζελικής περιόδου θα ήταν μια πρόταση με φιλοδοξία και σκοπιμότητα αποδοχής από μερίδα του ΠΑΣΟΚ.

Η εξελίξεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, σε μια τέτοια περίπτωση, διαπραγματεύσεων και τελικά συμμετοχής σε «κυβέρνηση συνεργασίας με τη ‘’ΝΔ’’» ακόμα και με τα «ήπια» αυτά χαρακτηριστικά, όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται, δεν μπορεί να εκτιμηθούν, από τώρα -και από τη θέση αυτή- με βεβαιότητα. Πάντως, θα είναι πολύ σοβαρές, εξαιρετικά ανησυχητικές…

Είναι αναγκαίο να σημειώσουμε, στο σημείο αυτό, ότι η άρνηση συμμετοχής  του ΠΑΣΟΚ μπορεί να στρέψει την ηγεσία της ‘’ΝΔ’’ στην αναζήτηση έσχατης λύσης μέσω της ‘’Ελληνικής Λύσης’’ είτε συνολικά με το συγκεκριμένο σχήμα, είτε με αυτονομήσεις βουλευτών της.

Τα διλλήματα αυτά σχετικά με την «κυβέρνηση συνεργασίας» θα γίνουν  ασφυκτικά στο ΠΑΣΟΚ, αν το ΠΑΣΟΚ καταταχθεί στην τρίτη θέση.

Ενώ, ποιοτικά, ολότελα διαφορετικά θα είναι τα πράγματα αν καταταγεί στη δεύτερη θέση. Η πρώτη θέση για τις μετεκλογικές εξελίξεις, που εξετάζουμε εδώ, έχει τις δικές της προδιαγραφές και αποτελεί άλλο κεφάλαιο.

Κι αν το ΠΑΣΟΚ δεν είναι τρίτο;

Η κατάταξη του ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση το καθιστά -με εντολή του Λαού- αξιωματική αντιπολίτευση. Αξιωματική αντιπολίτευση και κυρίαρχη δύναμη  στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Γεγονός, στο οποίο πρέπει και οφείλει να ανταποκριθεί: επιτελώντας χωρίς ταλαντεύσεις και φιλοεξουσιαστικές ροπές και τα δύο υψηλά καθήκοντα (αξιωματική αντιπολίτευση + ανασύνθεση της  κεντροαριστεράς με κορμό το ΠΑΣΟΚ). Να παίξει με αξιώσεις και αποτελεσματικότητα τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης με στόχο την νίκη στις επόμενες εκλογές και τη δρομολόγηση εφαρμογής ενός προγράμματος Αναγέννησης, Κοινωνικής και Περιφερειακής Αλλαγής. Και, ταυτόχρονα, ως κορμός και κυρίαρχη δύναμη στο χώρο της Κεντροαριστεράς να ανασυνθέσει συνολικά, ενωτικά και πλειοψηφικά τον προοδευτικό χώρο κλείνοντας δημιουργικά και υπερβατικά μια μακρά ιστορική εκκρεμότητα που χρονίζει από το 2009,  αντιμετωπίζοντας συγκεκριμένα και ακυρώνοντας θετικά και τις ανάλογες έωλες, αρχηγίστικες «φιλοδοξίες Τσίπρα».

Αυτή η εξέλιξη, ήδη περιγράφει μια ανατροπή στους κυρίαρχους σχεδιασμούς -και για το λόγο αυτό έχει ιδιαίτερη αξία.

Το πλάνο που οι «συστημικές δυνάμεις» σχεδιάζουν και προωθούν -έχοντας κι ένα σχετικό αδρό περίγραμμα ρόλων- στις βασικές του διαστάσεις είναι το εξής: πρώτη ‘’ΝΔ’’ -κυβέρνηση συνεργασίας με «ήπιο» πρωθυπουργό αποδοχής- δεύτερο κόμμα Α.Τσίπρας/ΕΛΑΣ – τρίτο κόμμα (και ‘’κυβερνητικός εταίρος’’) ΠΑΣΟΚ- εξαιρετικά αδύναμο Α.Σαμαρά/’’κόμμα Σαμαρά’’ – χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον για τις άλλες δυνάμεις. Στο πλάνο αυτό, η αλλαγή θέσεων -στην μετεκλογική πραγματικότητα- μεταξύ του ‘’τρίτου’’ και του ‘’δεύτερου’’ μοιάζει με ρουά-μάτ στο σκάκι.

Και το ενδεχόμενο της «κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης»

Τέλος, κρίνουμε αναγκαίο να σημειώσουμε μια ιδιαίτερη εκδοχή των εξελίξεων.

Το παρακάτω τοπίο θα υπερτονιστεί και θα περιγράφεται ως εξής: η ‘’ΝΔ’’ μετά την ήττα της και τη δρομολόγηση διαδικασιών για νέα ηγεσία στη θέση του ηττηθέντος Κ. Μητσοτάκη θα αναζητά τα σημεία ενότητας και νέας ισορροπίας της, ο Α. Σαμαράς θα έχει λόγο και ρόλο ρυθμιστικό, το ΠΑΣΟΚ θα αρνείται ή θα επιφυλάσσεται να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση-διάδοχο εκείνης των σκανδάλων και της ίδιας που οδήγησε την χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης, ο Α. Τσίπρας θα αναζητά πεδίο αντιπολίτευσης για την επιβεβαίωση της ιδρυτικής κομματικής του πρωτοβουλίας -και αυτά, εν όψει της ευρωπαϊκής προεδρίας του 2ου εξαμήνου 2027, τις εξ ανατολών τουρκικές απειλές, το Κυπριακό σε νέα κινητικότητα από τον ΟΗΕ, την αναθεώρηση του Συντάγματος ανοιχτή, τις υποθέσεις σκανδάλων σε δικαστική διερεύνηση (ευρωπαϊκή και ελληνική), την Ευρώπη σε κρίση μετάβασης… Σ΄αυτό το υπερτονισμένο τοπίο, μπορεί να διατυπωθεί ως λύση μια μεταβατική «κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης» ορισμένης χρονικής διάρκειας που πολλοί θα την ονομάσουν «ειδικού σκοπού/αποστολής» και άλλοι «εθνικής ενότητας» κλπ. Σε μια τέτοια κυβερνητική λύση –όλα δείχνουν- ότι ο Κ. Καραμανλής, ο Ε. Βενιζέλος, ο Α. Σαμαράς, και με στάθμιση των συσχετισμών ηγετικά στελέχη όλων των κομμάτων (‘’ΝΔ’’, ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ, κ.α.), καθώς και προσωπικότητες κύρους θα κληθούν να συμμετάσχουν.

Θεσσαλονίκη, 6 Αυγούστου 2026

 

 

 

 

 

 

 

 

Ι. Αλμπάνης: ΑΙ ΗΠΑ ΑΠΟ ΤΟ 1952 ΚΙ ΕΝΤΕΥΘΕΝ ΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΟΝΙΜΩΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

2

Υπό τού Επιλάρχου ε.α ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΛΜΠΑΝΗ.

1.Προσφυγή τής Ελλαδος εις τον ΟΗΕ το 1954 διά το Κυπριακόν υπό τού πρωθυπουργού Αλεξ.Παπάγου καταψηφίζεται υπό των ΗΠΑ και μάλιστα διά προσωπικής επεμβάσεως τού τότε ΥΠΕΞ Τζών Φόστερ Ντάλλες απεπειράθησαν να εμποδίσουν τον Παπάγον να τήν καταθεση εις τον ΟΗΕ προκειμένου το μέν μή μείνη εις τήν ιστορίαν τής Δύσεως ότι αι ΗΠΑ ηναντιώθησαν κατά της Ελλαδος τής πρώτης νικητρίας κατά τού Αξονος το 1940 και τής πρώτης νικητρίας το 1946-9 κατά τού τότε Σοβιετικού Μπλόκ το δε να ικανοποιήση εμμέσως τήν Τουρκίαν εις το Κυπριακόν αφού τότε τυπικώς ουδέν δικαίωμα εκέκτητο επί τής Κύπ-ρου η Τουρκία.Τό 1960 με τάς επαισχύντους και προδοτικάς Συμφωνίας Ζυρίχης και Λονδίνου ελέω Καραμανλή και Μακαρίου θ’ αποκτήση τοιούτον δικαίωμα με απόληξιν τήν απόβασιν το 1974…,

2.Κατόπιν και ένεκεν τούτου ο Παπάγος δίδει το πράσινον φώς εις τον Γρίβαν ν’ αρχίση και ήρχισεν τήν 1ην Απριλιου 1955 τόν αγώνα τής ΕΟΚΑ και δι’ αντιπερισπασμόν τήν 5-6 Σεπτεμβρίου 1955 λαμβάνουν χώραν τά λεγόμενα Σεπτεμβριανά εις τήν Κωνσταντινούπολιν υποκινη-θέντα υπό τής Αγγλίας ένθα 120.000 ομόγενείς μας εξαφανίζονται κυριολεκτικώς άνθρωποι και περιουσίαι τών ΗΠΑ παραμενουσών απλών θεατών.

Και αντί αι ΗΠΑ να μέμψουν τήν Τουρκίαν ο Τζών Φόστερ Ντάλλες ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ αποστέλει ένα ιταμόν τηλεσίγραφον εις τους δύο αντικα-θιστώντας Αντιπροέδρους Στεφανόπουλον,Κανελλόπουλον τόν ετοι-μοθάνατον πρωθυπουργόν Παπάγον το μέν συνιστών τό σύνηθες «βρείτε τα» δηλ.ο θύτης η Τουρκία και το θύμα η Ελλάς το δε εισηγείτο-μή τολμήση και προβή εις αντίποινα η Ελλάς κατά τής Μου-σουλμανικής μειονότητος εις τήν Δυτ.Θράκην.(Πιθανολογείται ότι ο Παπάγος εδολοφονήθη με αργόν δηλητήριον εις το ποτόν εις μίαν δεξίωσιν τής Αμερικανικής Πρεσβείας εις τήν οποίαν παρέστη συνωδά πρός τον γράφοντα προσωπικής ομολογίας τής αδελφής τού Διευθυντού τού Γραφείου τού Παπάγου Στρατηγού Αλέστα (Βλ.τό τελεσίγραφον τού ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζών Φόστερ Ντάλλες..)

3.Ο Κων.Καραμανλής εγένετο όργανον των ΗΠΑ το 1951-2 ότε κατά τον Διευθυντήν τού Φόρρεϊν Οφφις Γ.Γιάνγκ τού Τμήματος Νοτ.Ευρώ-πης επί τούτω είχεν μεταβή και διαμείνει επί πολύ εις ΗΠΑ,ο δε Αρχη-γός τού ΝΑΤΟ Αλεξ.Χαίηγκ πολλά έτη μετέπειτα απευθυνόμενος εις τον Επιτελάρχην τού ΝΑΤΟ Στρατηγόν Χουήζερ θα είπη «…χμ,χμ  but who Karamanlis  …Karamanlis mαde in USA…ο δε Αλεξ Παπαχελάς «Ο Βιασμός τής Δημοκρατίας» σελ.46 θα γράψη «…΄ο Καραμανλής είχεν αποκτήσει στενάς σχέσεις μέ τάς ΗΠΑ μέσω τού Νόρμπερτς Ανσουτζ πού υπηρετούσε εις το πολιτικόν Τμήμα τής CIA τών Αθηνών». Και εις την σελιδα 45 «  ο πολιτικός σύμβουλος τής Αμερ.Πρεσβείας Λέξ Σνέ και ο Σταθμάρχης τής CIA στήν Αθήνα Αλφεν Αλμπερτ θα είναι αυτοί πού θα εισηγηθούν εις τον Βασιλέα Παύλον να ορίση μετά τον θα-νατον τού Παπάγου ώς πρωθυπουργόν τον Καραμανλήν».!!!!

Μάλιστα ο Καραμανλής καταδήλως όργανον τών ΗΠΑ και διά να προκαταλάβη ευνοϊκώς τάς ΗΠΑ ώς πρός τήν επίλογήν του ώς πρω-θυπουργού,τον Σεπτέμβριον τού 1955 αποστέλει εις τον τότε Αρχηγόν τής CIA Αλλεν Ντάλλες επιστολήν διά τής οποίας υπήσχετο ότι εάν ανελάμβανεν πρωθυπουργός θα εξουδετέρωνεν κάθε εθνινιστικήν φωνήν περί Ενώσεως τής Κύπρου υπογράφων διαφορετικάς Συνθή-κας ώς κι’ εγένετο με τάς Αντεθνικάς και επαισχύντους Συμφωνίας Ζυρίχης και Λονδίνου το 1960.Τούτο επιβεβαιούται:

.α. Υπό τού Αλ.Παπαχελά εις τον «Βιασμόν της Δημοκρατίας σελ.49 «…Τό προσωπικόν Μνημόνιον πρός τον Πρόεδρον Αϊζενχάουερ τού τότε Αρχηγού τής CIA Αλλεν Ντάλλες περί λύσεως τού Κυπριακού σχεδόν ταυτίζεται μέ το υπό τού Καραμανλή αποσταλέν πρός τήν CIA».δηλ.εν άλλοις λόγοις ο Καραμανλής υπέδειξεν εις τάς ΗΠΑ τίνι τρόπω θα εχειρίζετο το Κυπριακόν εάν τον ώριζον πρωθυπουργόν πράγμα όπερ κι’ εγένετο το 1960 με τάς αντεθνικάς και επαισχύντους Συμφωνίας Ζυρίχης και Λουνδίνου.

.β.Υπό τού τότε πρώην βουλευτού Πατρών τής ΕΡΕ Σωτηροπούλου και Διευθυντού τού ιδιαιτέρου Γραφείου τού μεγάλου Διπλωμάτου και ΥΠΕΞ Π.Πιπινέλη εις τον οποίον ο Καραμανλής είχεν επιδόσει εμπιστευ-τικώς το κείμενον να το μεταφράση εις τήν Αγγλικήν.(Η πληροφορία εδημοσιεύθη τότε εις εφημερίδα των Πατρών «Λόγος».

4.1963-64 αι ΗΠΑ  ανέχονται τήν Τουρκίαν δι’ αεροσκαφών F-84να επιτίθηται και κατακαίη τήν Τηλλυρίαν και Μανσούραν τής Κύπρου ακόμη και με βόμβες ΝΑΠΑΛΜ τού ΝΑΤΟ απηγορευμένας μέχρι σήμερον υπό τού ΟΗΕ εισέτι.

5.Αμα τη εκδηλώσει τής 21ης Απριλίου 1967 αι ΗΠΑ ετάχθησαν εναντίον της διότι οι Συνταγματάρχαι ναί μέν ήσαν σύμμαχοι αλλά όχι ιδικά των πιόνια διό και εισηγήθησαν εις τον Βασιλέα Κωνσταντίνον ν’ ανατρέψη τούς Συνταγματάρχας.(Ιδετε πλείονα εις ειδικόν σημείωμα περί αποσύρσεως της Μεραρχίας έκ Κύπρου το 1967).Πρός τούτο παρασκηνιακώς και προκειμένου βοηθήσουν τον Κωνσταντίνον εις τήν εκτέλεσιν τού καταρτισθέντος σχεδίου ανατροπής των Συνταγματαρχών αι ΗΠΑ εμηχανεύθησαν κρίσιν με τήν Τουρκίαν δημιουργηθησομένην εξεπί-τηδες με πρόσχημα έν επεισόδιον γενόμενον εις τήν Κοφίνου τής Κύπρου μεταξύ Ελληνο-Κυπριακών και Τουρκικο-Κυπριακών Αστυνο-μικών.Τό αντάλλαγμα εις τήν συμμετέχουσαν Τουρκίαν θα ήτο η κατά τάς επακολουθησαμένας διαπραγματεύσεις ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ πράγμα όπερ κι’ εγένετο και ώς θα ίδωμεν εις έτερον σημείον τής ανά χείρας αντιδρασάντων τών Συνταγματαρχών τής 21ης Απριλιου 1967.(Πλήρες άρθρον περί αποσύρσεως τής Μεραρχίας εκ της Κύπρου το 1967 έξτρα ως συνημμένον Νο1))

6.Τήν 15ην Δεκεμβρίου 1967 μετά το αποτυχόν κίνημα τού Βασιλέως κατά τού Καθεστώτος τής 21ης Απριλίου 1967 επεσκέφθη τον πρωθυ-πουργόν Γ.Παπαδόπουλον με πρόσχημα να τον συγχαρή διά τά νέα του καθήκοντα ο πρεσβευτής τών ΗΠΑ Φιλίπ Τάλμποτ.Πρίν αναχωρήσει επιδίδει εις τον Γ.Παπαδόπουλον ένα σημείωμα απο το Στέϊτ Ντεπάρ-τμεντ το οποίον έγραφεν:«Μή θήξητε Βορειοηπειρωτικόν,Σκοπιανόν και τήν Μουσουλμανικήν μειονότητα της Δυτ.Θράκης.

(Ομολογία τού ιδίου τού Γ.Παπαδοπούλου πρός τον γράφοντα) Καί τά τρία αυτά είναι αγκάθια σήμερον εις βάρος της Ελλάδος εάν κρίνητε από το θράσος με το οποίον συμπεριφέρονται έναντι τής Ελλαδος ο Ράμα,οι Σκοπιανοί  και οι Τούρκοι εις τήν Δυτ.Θρακην.Αχνα δεν έχει βγάλει ποτέ Ελλην πρωθυπουργός πλήν μίας φοράς τού Σαμαρά ώς ΥΠΕΞ το 1992 πού απήλασεν τον εις το Προξενείον Κομοτινής Τούρκον Προξενον και αμέσως μετά «έφαγεν το κέφάλι του» απολυθείς υπό τού πατρός Μητσοτάκη πρωθυπουργού όντος τότε τή υποδείξει τού Προεδρου τής Δημοκρατίας Κων.Καραμανλή.!!!

7.Τό Καθεστώς τής 21ης Απριλίου 1967 είχεν αναθέσει το 1969 εις τήν Αμερικανικήν εταιρείαν OCEANIC τήν έρευναν και εξόρυξιν υδρογο-νανθράκων εις Β.Αιγαίον.Εκείνη μετά 6άμηνον ερευνών ανακοινοί εις τον Γ.Παπαδόπουλον ότι τά κοιτάσματα είναι πολλά και ημπορούμεν να τά εξορύξωμεν.Ο Γ.Παπαδόπουλος απαντά.Προχωρούμεν.

Οι Αμερικανοί απαντούν.Εχομεν εντολήν από το Υπουργείον Ενεργείας μας να σάς πληροφορήσωμεν ότι κατά τήν εκμετάλευσιν θα ισχύση ο κανών 1-1-1 δηλ.ένα βαρέλι η εταιρεία ΟΣΕΑΝΙΚ,ένα η ΕΛΛΑΣ και 1 η Τουρκία.

Εκνευρεσθείς ο Γ Παπαδόπουλος τούς απήντησεν.«Κύριοι εκάματε λάθος τον αριθμόν.Από το Ελληνικόν Αιγαίον ούτε βαρέλι πλήν τής εταιρείας σας πού δικαιούται πολύ δε μάλλον τής Τουρκίας η οποία ουδέν δικαίωμα κέκτηται.(Πρώτη αιτία ανατροπής Παπαδοπούλου).

Σημείωσις:Το αίτημα αυτό θα το ίδωμεν επαναφερόμενον από τάς ΗΠΑ εις το Παρασκήνιον το 1983 και ίσως αι νύν Κυβερνήσεις να το αποδεχ-θούν σήμερον με τά «ήρεμα νερά».)

(Τά ανωτέρω αποτελούν προσωπικήν πρός τον γράφοντα ομολογίαν)

8.Τό 1970 ο Βασιλεύς τής Ιορδανίας Χουσεϊν αποφασίζει να εκδιώξη έκ της Ιορδανίας 500.000 Παλαιστινίους πρόσφυγας τού Αραφάτ και αι ΗΠΑ αιτούνται από τον Γ.Παπαδόπουλον τά Αμερικανικα Αεροσκάφη τά σπεύδοντα εις βοήθειαν τού Βασιλέως Χουσεϊν να σταθμεύσουν είς τήν ΣΟΥΔΑΝ.Ο Γ.Παπαδόπουλος το ηρνήθη διαρρήδην καθό η χρήσις τής Σούδας ανήκεν βάσει Συμφωνίας εις το ΝΑΤΟ και όχι εις τάς ΗΠΑ..(Η δευτέρα αιτία ανατροπής τού Γ.Παπαδοπούλου)

Σημείωσις:Πάλιν αρνητικώς θ’ απαντήση και η Κυβέρνησις Παπαδοπούλου-Μαρκεζίνη βραδύτερον το 1973 απαγορεύσασα τήν στάθμευσιν αεροσκαφών των ΗΠΑ πρός ΙΣΡΑΗΛ.

9.Τό 1971 αι ΗΠΑ απαιτούν από τον Γ.Παπαδόπουλον να τούς παρα-χωρήση τον λιμένα τής Ελευσίνος δι’ ελιμενισμόν πυρηνικών υποβρυ-χίων αφ’ ενός και αφ’ ετέρου έκτασιν εις τήν περιοχήν Ασπροπυργου  διά τήν εγκατάστασιν 5.000 οικιών τών οικογενειών τού 6ου Αμερ.Στό-λου η οποία θ’ απετέλει περικεχαρακωμενον Αμερικανικόν έδαφος διά 99 έτη τύπου Γκουαντάναμο της Κουβας..

Μάλιστα απέστελον και τον τότε Αμερικανόν Αντιπρόεδρον Σπύρον Αγκνιου Ελληνικής καταγωγής από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας.Τό ηρνήθη διαρρήδην ο Γ.Παπαδόπουλος ειπόντος τήν φράσιν. «Των Αμερικανικών συμφερόντων προηγούνται τά Ελληνικά»

(Η τρίτη και τελευταία αιτία ανατροπής Παπαδοπούλου).Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο Γ.Παπαδόπουλος εις όλας τάς ανεπισήμους συζητήσεις τάς ΗΠΑ τάς απεκάλει οι «Γγκάκστερς».

10.Τό 1974 αι ΗΠΑ (Κίσσινγκερ ΥΠΕΞ) προετοίμασαν τήν επάνοδον τού από το 1952 όργάνου των Κων.Καραμανλή υπό τάς εξής προϋποθέσεις

τάς οποίας υπέγραψαν (Καραμανλής-Κίσσινγκερ) εις το Χόσπιταλ Με-μόριαλ παρουσία τού βετεράνου τής CIA Ελληνοαμερικανού πράκτωρος Τόμ Καραμεσίνη.Ο Καραμανλής επανερχόμενος και γενόμενος πρωθυ-πουργός το 1974 θα εφρόντιζεν:

.α.Να μή αποστείλη ούτε τά ΦΑΝΤΟΜ ούτε τά Υποβρύχια εις την Κύπρον και γενικώς να μή εμπλέξη τήν Ελλαδα εις πόλεμον με τήν Τουρκίαν ακόμη και εάν η Τουρκία καταλάβη όσα εδάφη νομίζει εις τήν Κύπρον.

Συμφώνως λοιπόν με το ώς άνω συμφωνηθέν μετά τού Κίσσινγκερ ο Κων.Καραμανλής ανερυθριάστως εκφωνεί πρός τον Ελληνικόν λαόν άμα τη ενάρξει τού Αττιλα-2 τον ές αεί αντέθνικόν του λόγον:

«…διά τήν Ελλαδα ετέθη άμεσον και μέγα δίλημμα: Πρέπει ν’ αντιδράση μέ βίαν εις τήν βίαν,με δολιότητα εις τήν δολιότητα,πρέπει να προσφύγη κι’ εκείνη εις τον νόμον της ζουγκλας.Η ένοπλος αντιμετώ-πισις των Τούρκων εις τήν Κύπρον καθίσταται αδύνατος και λόγω αποστάσεως και λόγω των εκεί τετελεσμένων γεγονότων.Καί δεν ειναι δυνατόν να επιχειρηθή χωρίς τον κίνδυνον να εξασθενήση η Ελλάς .Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.Εργαζόμεθα εν ειρήνη να εδραιώσωμεν τήν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΟΛΟΙ ΘΑ ΧΑΙΡΕΣΘΕ……

Τήν ιδίαν ώραν ο Καραμανλής διεψεύδετο υπό τών:

.(1).Υπό τού τότε Πλωτάρχου Γαβριήλ Κυβερνήτου τού Υποβρυχίου Υ-209 ΓΛΑΥΚΟΣ με έκθεσίν του πρός το Αρχηγείον τού Πολεμικού Ναυτικού:

«Κατά τήν μετακίνησιν τού Υποβρυχίου εις Κύπρον ήμουν πεπεισ-μένος εφ’ όσον δεν διεκόπτετο ο πλούς και ανελαμβάνομεν δράσιν ομού μετά τού ετέρου Υποβρυχίου ΝΗΡΙΕΥΣ αι απώλειαι που θα επεφέρομεν εις τον εχθρόν θα ήσαν τοιαύται ώστε θα ηναγκάζετο να ματαιώση τήν απόβασιν…..» και

.(2)..Υπό των δύο αειμνήστων Διοικητών Μοιρών των αεροσκαφών Φάντομ F-4 Αντισμηνάρχων Στεφ.Σκρέκα και Παν.Μπαλέ δηλωσάντων ότι εάν απεστελόμεθα τότε ο εχθρός θα ηττάτο κατά κράτος αφού ημείς με τά ΦΑΝΤΟΜ F-4 θα ωδηγούσαμεν ΦΕΡΑΡΙ και οι Τούρκοι με τά πεπαλαιωμένα F-84 ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΝ.(Βλ.Παρακαταθήκες Αετών.251-254 αλλά και τηλεόπτικαί των συνεντεύξεις).Ιδετε κατωτέρω φωτογραφίαν των Διοικητών Μοιρών να ενημερούνται διά τήν απόστολήν των αλλά ματαίως.Ο Καραμανλής ήτο προδότης και υπήκουεν εις το Κίσσινγκερ.

.β.Τό μέν να νομιμοποιήση το Κ.Κ.Ε και όπως και ο Ανδρέας εις τήν συνέχειαν Αριστεροποιήση–Διεθνοποιήση τήν όλην Κρατικήν ζωήν της Ελλάδος το δε να προβή και προέβη εις Δικαστικάς Διώξεις κατά των πρωτεργατών τού Εθνικιστικού Καθεστώτος της 21ης Απριλιου 1967 πράγματα τά οποία κι’ εγένοντο.

Ιδού τι έλεγεν ο ίδιος Γεν.Γραμματευς της Τριμερούς Ροκ Φέλλερ καί της Νέας Τάξεως Πραγμάτων Χένρι Κίσσινγκερ διά τήν Ελλαδα τότε:

« Η Νέα Ταξις πραγμάτων απαιτεί τον εξοστρακισμόν κάθε φιλοδεξιάς εστίας.Πρέπει να παταχθούν πολύ σύντομα αι Εθνικιστικαί αυταί τάσεις ..» και εις έτερον σημείον…

‘Πρέπει νά πλήξωμεν τον Ελληνα,τήν γλώσσαν,τήν θρησκείαν, τά ιστορικά και πνευματικά του αποθέματα ώστε να εξουδετερώσωμεν τήν όποιαν πιθανότητα Εθνικής αναπτύξεως,διακρίσεως διά να μη μας ενοχλή εις τά Βαλκανια και Ανατ.Μεσόγειον πού έχει μεγάλην στρατη-γικήν σημασίαν διά τάς ΗΠΑ…»

Μήπως όλα αυτά δεν τά είδομεν και συνεχίζομεν να τά ορώμεν καθημερινώς με τήν καταστροφήν της γλώσσης,ιστορίας,Θρησκείας,

ηθικών δυνάμεων μέχρι καταργήσεως τού (ν) και (σ) αλλά και Δικαστικάς διώξεις τών πρωτεργατών τής 21ης Απριλίου 1967 δι’ ανεπιτρέπτων Διεθνώς αναδρομικών και επί τούτω κατασκευασμένων έκ των υστέρων Νόμων αφού όταν εγένετο η 21η Απριλίου 1967 δεν υπήρχεν απαγορευτικός Νόμος και κατά το Διεθνες Δίκαιον «Ουδέν εγκλημα άνευ υπάρχοντος σχετικού Νόμου» περιληφθέν εις το αρθρ.11 πργ.2 τής Οικουμενικής Διακηρύξεως των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τού ΟΗΕ.Εξ άλλου ό ιδιος ο Καραμανλής ανερυθριάστως εδήλου εις τήν Βουλήν τήν 16ην Οκτωβρίου 1975…. «….. και δεν πρέπει να αυταπατώμεθα εάν η Κυβέρνησις δεν έκαμεν έκ τών υστέρων δηλ.αναδρομικώς το Δ’ Ψηφισμα 1975 και τήν Συντακτικήν πράξιν τής 3ης Οκτωβρίου 1974 ουδείς των Απριλιανών θα ήτο σήμερον εις τήν φυλακήν καθότι δεν υπήρχεν απαγορευτικός νόμος..»

Και ο κινήσας νομικώς τήν δίωξιν των Απριλιανών Δικηγόρος Αλεξ.

Λυκουρέζος μετά πολλά χρόνια ( ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 4/1/1987) θα δηλώση   « μόνον νοσηρή φαντασία και συγκεχυμένη φαντασία ημπορεί να χαρακτηρίση τήν 21η Απριλιου 1967 ως Πραξικόπημα.Η Συντακτική Πράξις 3/10/74 και το Δ’/1975 Ψήφισμα παρήγαγον ένα νομικόν και ιστορικόν τέρας..»

Κατωτέρω ίδετε μέρος τής Συμφωνίας Κίσσινγκερ-Καραμανλή.

(Υπεγράφη εις το Μεμόριαλ Χόσπιταλ διότι ο Κίσσινγκερ τον είχεν αποστείλει διά ΤΣΕΚ-ΑΠ ώστε να ίδη εάν ήτο ΥΓΙΗΣ.Παρίστατο και ο Τόμ Καραμεσίνης Βετεράνος Πράκτωρ τής CIA καθό Ελληνοαμερικανός ών πρώτης γενεάς εγνώριζεν τά Ελληνικά δίκην μητρικής γλώσσης αφ’ ενός κι’ αφ’ ετέρου μή γίνη κάποιον λάθος αφού ο Καραμανλής δέν εγνώριζεν καλώς Αγγλικά.

Εν παρόδω ο Καραμεσίνης εθεωρείτο ο Νο1 Πράκτωρ τής CIA καθό πρό έτους (1973) είχεν οργανώσει τότε κατά τέλειον τρόπον με τον Πινοσέτ το κατά τού Αλλέντε Πραξικόπημα εις τήν Χιλήν..Εν παρόδω ο Καραμεσίνης υπηρετών ώς πράκτωρ τής CIA εις τήν Ελλάδα το 1951-53 το μέν είχεν οργανώσει τάς Δίκας τών κομμουνιστών Μπελογιάννη-Πλουμίδη το δε είχε συνδεθή και με τον τότε υπηρετούντα εις τήν ΚΥΠ Γ.Παπαδόπουλον της 21ης Απριλιου 1967.

Εθανεν περιέργως και υπόπτως τήν επομένην χρονιάν της υπογραφής ττής συμφωνίας Καραμανλη-Κίσσινγκερ ενταφιασθείς εις το Κοιμμητήριον τού Lowell της Βοστώνης!!!!Πολλοί θεωρούν ότι εντολή Κίσσινγκερ εδηλητηριάσθη ώστε να μη υφίσταται αδιάψευστος μάρτυς τής ώς άνω συμφωνίας Καραμανλή- Κίσσινγκερ

11.Τό 1974 αί ΗΠΑ μέσω ΝΑΤΟ βοηθούν τούς Τούρκους εις τήν απόβασιν.(Βλ.έγγραφον διά τού οποίου ο τότε Γ.Γ τού ΝΑΤΟ Τζόζεφ Λούνς συμφωνεί το ΝΑΤΟ νά βοηθήση εις τήν απόβασιν).

12.Καί Επειδή οι Τούρκοι από 20 Ιουλίου μέχρι τής επανόδου τού Καραμανλή εις τήν Ελλαδα τήν 24ην Ιουλιου 1974 είχον αποτύχει εις τήν απόβασιν και επί πλέον όλοι οι Τουρκοκυπριακοί θύλακοι είχον εξαλει-φθή υπό τής Εθνικής Φρουράς περιορισθέντων των Τ/Κ θυλάκων εις το 3% τού Κυπριακού εδάφους ποσοστόν όπερ παρέλαβεν ο Καραμανλής τήν  24/7/1974 και βοηθών ώς θα ίδωμεν τους Τουρκους το έφθασεν εις το 38%

Και επειδή το σχέδιον Κίσσινγκερ-Τουρκίας προέβλεπεν να λάβη χώραν ο Αττίλας-2 ώστε να καταληφθή το 38% και

Επειδή δεν είχον αποβιβασθή ικαναί δυνάμεις διά τον Αττίλα-2 ο Κα-ραμανλής το μέν δεν αποστέλλει τά ΦΑΝΤΟΜ καί τά σύγχρονα

Υποβρύχια Υ-109 «τσέπης» να καταβυθίσουν τον Τουρκικόν στόλον

το δε πράττει ό,τι δήποτε ώστε να αποβιβασθούν ικαναί Τουρκικαί Δυνάμεις διά τον Αττίλα-2 τήν 14ην Αυγούστου και διά τόν οποίον Αττίλα-2 γνωρίζει έκ των προτέρων αποδεικνυομένου εξ επιστολής αποσταλείσης υπό τού ιδίου τού Καραμανλή πρός Κίσσινγκερ τήν 18ην Ιουλιου 1974 δηλ.δύο (2) ημέρας πρό της αποβάσεως.Ιδετε.

Απόρητος Εκθεσις των Μυστικών Υπηρεσιών τού ΝΑΤΟ σελ.24-25 πιστοποιεί ότι ο εποικοδομητικός ρόλος τού σταλέντος υπό των..ΗΠΑ Αρθρ.Χάρτμαν καθυστερήσαντος τάς συνομιλίας εις τήν Γενεύην έδωκεν το προβάδισμα εις τήν Τουρκίαν ν’ αποβιβάση επαρκείς δυνά-μεις διά τον Αττίλα-2…Και ενώ έκαμον αυτά αι ΗΠΑ βοηθώντας τήν Τουρκίαν ν’ αποβιβάση δυνάμεις διά τον Αττίλα-2 ιδού τι έπραξεν και ο Καραμανλής διά να βοηθήση εις τον Αττίλα-2 πέραν τής μή αποστολής των ΦΑΝΤΟΜ και Υποβρυχίων και όχι μόνον.

Μετά τον Αττίλα-1 ο Προεδρευων της Κύπρου Γλαύκος Κληρίδης συνο-δευόμενος υπό τού Νομικού Πολυκάρπου Πολυβίου και Τάσου Μιχα-λάκη σπεύδων εις τήν Γενευην διά συνομιλίας εστάθμευσεν και εις Αθήνας συναντηθείς μετά τού Καραμανλή.Αιτήσας ο Κληρίδης να στα-λούν δυνάμεις Ελλαδικαί εις τήν Κύπρον ιδού τί απήντησεν ο αθεόφο-βος Καραμανλής:

«Ακουσε Γλαύκο.Αι Ενοπλαί Δυνάμεις είναι εις χαώδη κατάστασιν και κατά 70-80% δεν ημπορώ να στείλω βοήθεια.Εκείνο πού σε συμ-βουλευω τώρα είναι πηγαίνοντας στην Γενεύη κοίταξε να καθυσ-τερήσης όσον γίνεται περισσότερον τίς συνομιλίες μήπως και πείσω-μεν τάς Μεγάλας Δυναμεις».Ελεος.δηλ.τού εζήτει να πράξη ό,τι αι ΗΠΑ με τον Αρθρ.Χάρτμαν επεδίωκον ώστε οι Τούρκοι ν΄αποβιβάσουν ικανάς Δυναμεις διά τον Αττίλα-2.Πέραν τούτου τότε αι Ελληνικαί Ενοπλοι Δυνάμεις με τά ΦΑΝΤΟΜ,τα Υποβρύχια Υ-209 και τρείς Τεθωρακισμενας Ταξιαρχίας εις τον Εβρον άρτι συγκοτηθείσας με σύγχρονα άρματα καινουργή ευρίσκοντο εις το ύψιστον σημείον από εποχής Καποδιστρίου και θα κατετρόπωνον τήν Τουρκίαν.Εψεύδετο και επρόδιδεν ασυστόλως διό και ουδέποτε εγένετο ΔΙΚΗ διά το Κυπριακόν διότι θ’ απεκαλύπτετο η αλήθεια καί οι προδόται.!!!

13.Καί προκειμένου απορροφήση τήν αγανάκτησιν τού λαού ο Καραμανλής προέβη εις μίαν εγκληματικήν Εθνικώς πράξιν εντυπω-σιασμού.Απεχώρησεν από το Στρατ.Σκέλος τού ΝΑΤΟ πράγμα όπερ μετέπειτα έσχεν τραγικάς συνεπείας μέχρι σήμερον και τούτο διότι όταν το 1980 ηθελήσαμεν να επανέλθωμεν εις το Στρατ.σκέλος η Τουρκία ΗΣΚΗΣΕΝ ΒΕΤΟ εάν δέν τής εδίδετο το δικαίωμα Ερεύνης και Διασώσεως τού Ανατ.Αιγαίου και επί πλέον αι ασκήσεις τού ΝΑΤΟ να μή λαμβάνουν υπ’ όψιν τά Νησιά τού Ανατ.Αιγαίου ώς Ελληνικά πράγματα όπερ κι’ εγένοντο.!Ιδού τι γράφουν Ελληνες Διπλωμάται:

Ο  πρεσβύς Χρ.Θ.Μπότζιος:…..αναμφισβητήτως η έξοδός μας από το Στρατ.σκέλος τού ΝΑΤΟ ήτο μία Εθνικώς λανθασμένη ενέργεια.Οντως τήν επί 16 έτη απουσίαν της Ελλάδος η Τουρκία έσπευσεν να αναπλη-ρώση DE FACTO το κενόν χωρίς μέχρι σήμερον ν’ αποκατασταθή η από το 1952 τάξις.!!!!!

(Εφημ.ΠΑΡΟΝ 25/3/2017.» και ο αρθρογράφος επί των εξωτερικών της ιδίας «..στό Αιγαίο σε ότι αφορά τίς ασκήσεις τού ΝΑΤΟ ΄που εξαιρούν τά Ελληνικά Νησιά τού Ανατ.Αιγαίου η υπόθεσις ανάγεται στο 1974 με τήν εθνοπροδοτικήν ενέργειαν τού Καραμανλή να θέση τήν Ελλάδα εκτός Στρατ.σκέλους τού ΝΑΤΟ.Οταν η Ελλάς ηθέλησεν να επανέλθη το 1980 επλήρωσε διόδια μέ το ΒΕΤΟ της Τουρκίας να μή λαμβάνωνται υπ’ όψιν τά νησιά εις τις ασκήσεις και να έχη δικαιώματα ερεύνης και διασώσεωις εις το Ανατ.Αιγαίον.Η προδοτική αυτή πράξις τού Καρα-μανλή επηυξήθη μέ τήν διακηρυξιν της Μαδρίτης το 1997 των Σημιτη-Παγκάλου με τήν Ολμπράϊτ ΥΠΕΞ των ΗΠΑ ώς κατωτέρω»

14.Τό 1976 γνωρίζων αι ΗΠΑ (Κίσσινγκερ) ότι εις το Αιγαίον υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου,αφού προηγουμένως το Καθεστώς τής 21ης Απριλίου 1967 είχεν εντοπίσει και εξορύξει (Θάσος1-2) πετρέλαια διά της Αμερικανικής εταιρείας OCEANIC,και θέλων να εξάγη τήν Τουρ-κίαν εις το Αιγαίον και τήν καταστήση συνδικαιούχον εις το Αιγαίον οργανώνει εξεπίτηδες το 1976 εις τήν Βέρνην συνάντησιν μεταξύ Καραμανλή και Ντεμιρέλ ένθα υπογράφεται το αντεθνικόν και κατάπ-τυστον Πρωτόκολλον τής Βέρνης διά τού οποίου τά δύο μέρη συνωμο-λογούν ότι δεν θα προβούν εις ερεύνας εις το Αιγαίον μέχρις οριο-θετήσεως τών υδατίνων ζωνών.Ούτω διά πρώτην φοράν η Ελλάς τη εντολή ΗΠΑ-Κίσσινγκερ διά τού Καραμανλή αναγνωρίζει ότι εις το Αιγαίον έχει δικαιώματα και η Τουρκία.

14..Τό 1983 ο τότε Γ.Γ τού ΝΑΤΟ Τζόζεφ Λούνς απαντά εις το ΥΠΕΞ των ΗΠΑ ότι συμφωνεί να γίνη το Κράτος των Σκοπίων και συνεκ-μετάλευσις των υδρογονανθράκων τού Αιγαίου μετά της Τουρκίας

.(Βλ.σχετ.έγγραφον ΝΑΤΟ) δηλ.όταν ακόμη η Γιουγκσλαυία ήτο ενωμένη υπο τον ΤΙΤΟ.Η διαλυσις ώς γνωστόν εγένετο το 1991.

Αρα η ίδρυσις τού Σκοπιανού Κράτους ως Μακεδονία είναι εξ ολοκληρου δημιούργημα των ΗΠΑ.

15.Τό 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου επανερχόμενος εις τήν Ελλαδα  λαμβάνει Δάνειον 100.000.000$ από τήν Τσέϊς Μανχάταν τού Ροκ Φέλλερ διά να ιδρύση το ΠΑΣΟΚ..Τό 1987 ο Ανδρέας διά να το αποπλη-ρώση ανακοινοί ότι θα χορηγήση Αδειαν Ερευνών εις τον Αιγαίον εις τήν ΣΤΑΝΤΑΡ ΟΙΛ τού Ροκ Φέλλερ.Αντιδρούν τά ΤΕΞΑΝΑ Καρτέλ κι’ απαιτούν κι’ αυτά μερίδιον χρησιμοποιούντα τήν Τουρκίαν δι’ άσκησιν πιέσεως.Αποφεύγεται η σύγκρουσις αφού παρασκηνιακώς τά 2 Μεγα-θήρια (Ροκ Φέλλερ-Τεξανά) τά εύρων μεταξύ  των.Πάντως έστω κι’ ατύπως εμμέσως η Τουρκία φαίνεται διά τάς Πετρελαϊκάς των ΗΠΑ ότι έχει δικαιώματα εις το Αιγαίον.Ιδε έγγραφον λήψεως τού Δανείου.

16.Τό 1996 αι ΗΠΑ εν συμφωνία με τήν Τουρκίαν δημιουργούν εξεπίτηδες τά ΙΜΙΑ ούτως ώστε μετά ένα έτος το 1997 ο Σημίτης να υπογράψη τήν επαίσχυντον και αντεθνικήν Διακήρυξιν τής Μαδρίτης ότι η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΖΩΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟΝ.(Βλ.διατί αι ΗΠΑ ωργάνωσαν τά ΙΜΙΑ το 1996 εις ιδιαίτερον συνημμενον Νο2.).

4.Ούτω πώς λοιπόν τό αμέσως επόμενον έτος δηλ.τό 1997 συμπλη-ρούται το γκριζάρισμα όλου τού Αιγαίου πλέον μέ αφορμήν τά ΙΜΙΑ αφού οι Σημίτης και Πάγκαλος παρουσία τής περιχαρούς ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ κ.Ολμπράϊτ θα υπογράψουν εις την Μαδρίτην μέ τόν Ντεμιρέλ τήν επαίσχυντον κατά τον αείμνηστον Ευάγγελον Γιαννόπουλον ΚΟΙΝΗΝ ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ έκ τεσσάρων σημείων διά της οποίας η ΕΛΛΑΣ τού Σημίτη ΑΠΕΔΕΧΕΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟΝ ΕΧΟΥΝ ΖΩΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ δηλ.«Γκριζαρισμένον» πλέον όλον το Αιγαίον με την υπογραφήν ΣΗΜΙΤΗ-ΠΑΓΚΑΛΟΥ!!!Καί όμως ο Ελληνικός λαός τόν εξέλεξεν πρωθυπουργόν αμέσως μετά δύο φοράς μάλιστα και επί πλέον δικαιούνται φρουράς έξ Αστυνομικών και αυτοκίνητον με οδηγόν δωρεάν τιμής ένεκεν αμφότεροι ΣΗΜΙΤΗΣ-ΠΑΓΚΑΛΟΣ.!!!

5.Τώρα μεθοδεύεται το τελευταίον στάδιον διαμοιρασμού τών Πετρελαίων είτε μέσω τού «πιασμένου» Δικαστηρίου τής Χάγης κατά Κων.Μητσοτάκη εις δημοσιογράφον Αλέξην Παπαχελάν είτε ενός συντόμου ελεγχομένου πολεμικού επεισοδίου κατά τό οποίον δέν θά μάς επιτρέψουν νά έλθωμεν εις πλήρη σύγκρουσιν διότι γνωρίζουν και οι Νατοϊκοί και οι τής Ε.Ε και οι τής Ν.Τ.Π αλλά και οι ίδιοι οι Τούρκοι ότι τήν επομένην ημέραν θα έχη βυθισθή όλον το Τουρκικόν Ναυ-τικόν,θα έχη καταστραφή όλη η Αεροπορία τής Τουρκίας,θα έχουν καταστραφή αι γεφυρες του Βοσπόρου και όλη η Αμυντική της βιομη-χανία εις τήν οποίαν αί Γερμανία,Ισπανία,Ιταλία,Μεγ.βρετανία έχουν επενδύσει δισεκατομύρια και καταστρεφομένης αυτής το τραπεζικόν σύστημα αυτών θα καταρρεύση και θα χορεύουν όλοι των καρσιλαμά αλλά με πένθιμα μανδύλια.Αλλά επειδή το γνωρίζει αυτό η Ν.Τ.Π και διά νά μή φθάση εις τοιαύτας οδυνηράς καταστάσεις εφρόντιζεν και φροντίζει πάντοτε να έχη ηγεσίας ελεγχομένας πλήρως.Εις τά ΙΜΙΑ το 1996 (ΣΗΜΙΤΗΣ-ΠΑΓΚΑΛΟΣ),διά τά ΣΚΟΠΙΑ το 2018 (ΤΣΙΠΡΑΣ-ΚΟΤΖΙΑΣ) και τώρα διά το Αιγαίον (ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ-ΔΕΝΔΙΑΣ) ή (ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΒΟΗ-ΘΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΣΙΠΡΑ-ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ) ώς εγένετο εις τήν ΒΟΥΛΗΝ μέ τήν συμφωνίαν τών Πρεσπών.Απαντες παρόντες.ΤΑΜΑΜ ΟΛΝΤΟΥ=Ο,τι πρέπει διά νά ικανοποιήσουν την Ν.Τ.Π.

Ανίκανοι,δειλοί,υποτακτικοί και επικίνδυνοι διά τήν Πατρίδα μας αλλά συνεχώς αμειβόμενοι πλουσιοπαρόχως υπό τού Ελληνικού λαού εκλέ-γοντάς των συνεχώς ακόμη και όταν εγκληματούν κατά της πατρίδος των εσκεμμένως ή μή.

17.Τόν Δεκεμβριον τού 2023 αι ΗΠΑ απαιτούν να υπογραφή άρον-άρον κι’ αυθημερόν υπογράφεται η επαίσχυντος και αντεθνική Διακή-ρυξις των Αθηνών μεταξύ Μητσοτάκη-Ερντογάν ότι όλα εις το Αιγαίον βαίνουσιν καλώς μεταξύ τών δύο Χωρών μ’ αποτέλεσμα:

.α.Από τής επομένης ημέρας χέρι-χέρι ο ΥΠΕΞ Τουρκίας Χακάν Φιντάν παραλαμβάνει τήν Διακήρυξιν,τήν μεθεπομένην τήν δίδει εις τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μπλίνκεν εις τάς ΗΠΑ,τήν επομενην ο Μπλίνκεν τήν παρουσιάζει εις το Κογκρέσσον και αυθημερόν εγκρίνεται η εκσυχ-ρονισμός των Τουρκικών F-16.!!!! Μάλιστα το εξωφρενικόν είναι ότι ώς συνημμένον δικαιολογητικόν τής Διακηρύξεως των Αθηνών πρός το Κογκρεσσον διά τήν Έγκρισιν αναβαθμίσεως των Τουρκικών αεροσκα-φών F-16 είναι και χάρτης τού ΣτέΪτ Ντιπάρμπεντ των ΗΠΑ δεικνύοντα ότι τά νησιά τού Ανατ.Αιγαίου είναι αμφισβητούμενα με σκούρον χρώμα!!!!(βλ.χαρτην κατωτέρω)

.β.Απασαι αι λοιπαί ευρωπαϊκαί Χώραι ελεύθεραι πλέον τάσσονται εις όλα υπέρ της Τουρκίας αφού αφ’ εαυτών ημείς με τήν Διακήρυξιν των Αθηνών ομολογούμεν ότι είμεθα ΚΑΡΤΑΣΙΑ–ΑΔΕΛΦΑ καί ως έκ τούτου ουδέν αίτημα περί λήψεως μέτρων κατά της Τουρκίας ημπορού-μεν να εγείρωμεν εις τήν Ε.Ε ή ΝΑΤΟ.

Σημείωσις:1.Απαντα τά ώς άνω παρατιθέντα έγγραφα προέρχονται από τά βιβλία τού Αθ.Στριγά.«Οι Διεθνείς συνωμόται» και «Οι τυμπανισταί τού Πενταγώ-νου».Ούτος ήτο μέλος τής Λέσχης Μπίλντεμπεργκ,ανώτατος υπάλληλος τού ΝΑΤΟ και επί 3ετίαν ιδιαιτερος τού Αρχηγού τού ΝΑΤΟ Αμερικανού Στρατηγού Αλεξ.Χαίηγκ.Τα ώς είρηται βιβλία του εξεδόθησαν και εκυκλοφόρησαν τά ετη 1991-4.Καί παρόλον ότι εις αυτά αναγράφονται πλείστα όσα επιβαρυντικά στοιχεία διά τούς Καραμανλήν,Παπανδρέου,Κων.Μητσοτάκην έν τούτοις ουδείς εξ αυτών αλλά και ούτε εισαγγελεύς τις εκινήθη κατ’ αυτού απαγορευτικώς.Συνεπώς οφείλομεν να τάποδεχθώμεν Ώς αληθή και ακριβή…

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΚΥΨΕΝ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ ΤΟΥ ΙΡΑΝ.Εσύ θα κρίνης εάν θα το ενσωματωσης με το προηγουμενον διότι είναι μεγάλον ή θα το αναρτη΄σης μόνον του

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΙΧΕΙΟΝ ΥΠΟΣΤΗΡΊΞΕΩΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

Εις τήν από το 1952 μέχρις σήμερον εξωφρενικήν υποστήριξιν των Τουρκινών θέσεων υπό των ΗΠΑ πρστίθεται και το κατωτέρω προσφά-τως λαβόν χώραν σοβαρότατον γεγονός ενδεικτικόν τής συνεχιζομένης από το 1952 σκανδαλώδους υποστηρίξεως τής Τουρκίας.

Ο Διεθνής Οργανισμός Αεροπλοϊας γνωστός ώς ICAO αναγνωρίζει ώς επίσημον FIR μόνον αυτό τής Επισήμου Κυπριακής Δημοκρατίας δηλ.τής Ελληνικής το οποίον καλύπτει όλην τήν Κύπρον συμπεριλαμβανομένου και αυτού τού ψευδοκράτους δηλ. το ψευδοκρατος Διεθνώς διά τον ICAO δεν έχει FIR.

Το 2001 τη υποδείξει τής Τουρκίας το Ψευδοκράτος εξέδωσεν μόνιμη αγγελία τήν υπ’ αρ.Ν0067/01  η οποία αναγράφει ότι οιαδήποτε πτήσις διά τού FIR ERCAN τού ψευδοκράτους και τής κυρίαρχίας του θα πρέπει

ν’ αναφέρηται ασυρμάτως εις το Κέντρον Ελεγχου Περιοχής Εναερίου Κυκλοφορίας  τού Ψευδοκράτους.

ΠΡΟΣΟΧΗ:Η αγγελία αυτή ουδεμίαν ισχύν θα είχεν εάν η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) των ΗΠΑ δεν τήν ανεδημοσίευεν ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ είς όλας τάς Χώρας τού Κόσμου διό και κατεγράψαμεν ότι εγένετο τη αδεία τών ΗΠΑ.Τό όλον θέμα περιπλέκεται έτι περισσό-τερον από το γεγονός ότι εάν αεροσκαφος της Πολιτικης Αεροπρίας οιουδήποτε Κράτους θελήσει να προσγειωθή εις τήν Αγκυραν πετόν απο Νότον πρός Βορράν δεν τού επιτρέπεται εάν δεν αναφερθή πρώτον εις τον ΚΕΠ τού Ψευδοκράτους.

Ετσι λοιπόν προσφάτως ένεκεν τών επιχειρήσεων τών ΗΠΑ πρός ΙΡΑΝ κατεγράφησαν τά εξής παράνομα επ’ αυτού.

1.Η Κυρπιακή Δημοκρατία  Λευκωσίας εξέδωσεν τάς: υπ’ αρ Α0763/26

και  Α0764/26 αγγελίας ισχυούσας μέχρι 31 Αυγούστου 2026 καλυπ-τούσας όλον τό FIR Κύπρου μαζί και τού ψευδοκράτους δηλ.όπως το αναγνωρίζει και  ο ICAO.

2.Αμεσως το ΚΕΠ τού Ψευδοκράτους  καταδήλως εις συνεργασίαν με τήν ΥΠΑ των ΗΠΑ το μέν αντέδρασεν και ηκύρωσεν τήν επίσημον Κυπριακήν αγγελίαν τήν αφορώσαν εις το ΒΑ τμήμα τού FIR Κυπρου  το δε εξέδωσεν τήν υπ’ αρ.ERCAN N0078/2006 αγγελίαν μέ το ευφυολόγημα ότι ανήκει εις το FIR τού ψευδοκράτους.Το αξιοσημεί-ωτον είναι ότι τήν αγγελίαν αυτήν ανεδημοσίευσεν η ΥΠΑ των ΗΠΑ εις Διεθνές επίπεδον αναγνωρίζουσα εμμέσως και αθορύβως ότι υπάρχει και FIR του ψευδουκράτους.Και αμέσως μετά τήν ακύρωσιν το ΚΕΠ τού Ψευδοκράτους εξέδωσεν ίδικήν του αγγελίαν δια tο ΒΑ τμήμα  τού FIR Kύπρου .Δεν γνωρίζομεν εάν εγένετο τη αιτήσει των ΗΠΑ ή αφ’ εαυτού το ψευδοκράτος εξέδωσειν τήν ώς είρηται αγγελίαν..

Τόσον η Ελλαδική όσοιν και η Κυπριακή Κυβέρνησις απο το 2001 εις ουδεμίαν σχετικήν διαμαρτυρίαν προσέφυγον επαναπαυόμεναι ότι αφού ο επίσημος ICAO δεν αναγνωρίζει FIR διά το ψευδοκράτος δεν τρέχει τίποτε!!!Καί όμως κάποιαν στιγμήν εάν και εφ’ όσον αι ΗΠΑ θελήσουν να επιλύσουν το Κυπριακόν πάλιν υπέρ της Τουρκίας ευλόγως θα ισχυρισθούν;.«Μα από το 2001 το ψευδοκράτος έχει FIR κι’ εγώ το αναγνωρίζω όπως και αι άλλαι Συμμαχικαί χώραι τού ΝΑΤΟ & Ε.Ε αλλά και εσείς οι Ελλαδίται και Κύπριοι αφού ποτέ δεν διεμαρτυρήθητε ούτε εις τον ICAO ούτε εις τήν Ε.Ε αλλά και ούτε εις το ΝΑΤΟ.Οχι ένεκεν ανικανου,δειλής και υποτακτικής Πολιτικής ηγεσίας κατηντήσαμεν μετά το 1974 ως Ελληνικόν Εθνος παραδειγμα διεθνες πρός αποφυγήν

Συνημμένον Νο1.

ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΙ ΑΝΕΚΛΗΘΗ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΛΔΥΚ/Μ) ΤΟ 1967;

1.Κατ’ αρχήν κακώς λέγεται Μεραρχία καθό δέν ήτο πλήρους δυνάμεως τών 12-13.000 οπλιτών αλλά τών 7.328 αποσταλέντων τό 1964 υπό τού τότε Υπουργού Εθν.Αμύνης Πέτρου Γαρουφαλιά και Α/ΓΕΣ Ιωάννου Γεννηματά επειδή ο Μακάριος εκαθυστέρει νά οργανώση τήν Εθνικήν Φρουράν και οι Τούρκοι κρυφίως ηύξανον τάς παρανόμους δυνάμεις των.

Ο Π.Γαρουφαλιάς λαβών αρχικώς τήν έγκρισιν παρά τού Πρωθυπουργού Γ.Παπανδρέου δι’ αποστολήν 1.000 ανδρών διαπιστώσας,ότι οί Τούρκοι επικιν-δύνως ενισχύοντο,ιδία ευθύνη κι’ άνευ ετέρας ενημερώσεως τού Γ.Παπανδρέου απέστελεν κρυφίως ετέρους 6.328 οπλίτας από τάς Μεραρχίας τής Κεντρο-Δυτ.Μακεδονίας ήτοι τάς 1ην Γιαννιτσών,9ην Κοζάνης και 15ην Καστοριάς καθισ-τάσης τής Ελλάδος εκθέτου έναντι τών συμβατικών υποχρεώσεών της πρός τό ΝΑΤΟ διό και συνεχώς επιέζετο νά τάς έχη πλήρεις.

.2.Ενεκεν τών Ιουλιανών τού 1965 και τής εκρύθμου τότε πολιτικής καταστάσεως ο Βασιλεύς έχων αρχικώς τό «πορτοκαλί» ούτως ειπείν φώς τών ΗΠΑ προετοίμαζεν Δικτατορίαν υπό τού τότε Αρχηγού ΓΕΣ Στρατηγού Γρηγ.Σπαντιδάκη διά τών σχεδίων «Ιεράξ ΙΙ» και «Προμηθεύς».Ομως επειδή έκ τών 11 Αντιστρατήγων οί 5 εδίσταζον ήλθεν η μή διστακτική και μή προβληματιζομένη αλλ’ αποφασισμένη 21η Απριλίου μέ τούς Συνταγματάρχας τήν οποίαν όμως επ’ ουδενί ήθελον αι ΗΠΑ και ο Βασιλεύς καθό δέν τήν ήλεγχον και τούς είχεν αιφνιδιάσει.

Μάλιστα ο Βασιλεύς ηρνείτο σθεναρώς ν’ ορκίση Κυβέρνησιν τήν ημέραν τής 21ης Απριλίου αλλά «πιεσθείς εντόνως» και εν συνεχεία «απειληθείς επικινδύνως» υπό τού όλου Επαναστατικού περιρέοντος κλίματος νεαρών Αξιωματικών ηναγκάσθη εκών-άκων περί τήν 19.00 ώραν νά τήν ορκίση μέν αλλ’ αυτός δέ νά επιλέξη Πρωθυπουργόν τόν Κ.Κόλλιαν και όλην τήν Κυβέρνησιν πλήν τής τετρανδρίας τής 21ης Απριλίου Γ.Παπαδοπούλου,Στ.Πατ-τακού,Ν.Μακαρέζου και Γ.Ζωϊτάκη.

Καί ναί μέν το Στρατιωτικόν Καθεστώς είχεν επικρατήσει αναιμάκτως και πλήρως καθ’ άπασαν τήν Χώραν εν τούτοις εις τάς Εν.Δυνάμεις δέν είχεν ακόμη εδραιωθή αφού πλήν Α/ΓΕΣ Οδυσσέως Αγγελή,όλοι οι Αρχηγοί ΓΕΕΘΑ,ΓΕΝ,ΓΕΑ,οι Διοικηταί Σωμ.Στρατού και Μεραρχιών κι’ ανώτεροι Αξιωματικοί ηλέγχοντο εισέτι υπό τού Βασιλέως διό και μετά 7 μήνας τήν 13ην Δεκεμβρίου 1967 ημπόρεσε ν’ αποπειραθή κι’ απεπειράθη διά κινήματος νά τήν ανατρέψη.

3.Ομως ο Βασιλεύς διά νά προχωρήση ήθελεν νά έχη τό Ο.Κ τών ΗΠΑ διό μέ πρόσχημα επίσκεψίν του εις τήν Ελληνικήν Ομογένειαν τόν Σεπτέμβριον τού 1967 συναντάται εις τόν Λευκόν Οίκον μετά τού Προέδρου Τζόνσον.Ιδού τί αναφέρει η έγκριτος Δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου,φίλη τών Ανακτόρων συνοδεύουσα τότε τήν Βασίλισσαν και τόν Βασιλέα εις τάς ΗΠΑ:«Ενώ ήμουν μέ τήν Αννα-Μαρία και τήν μικρήν Αλεξία εις τόν κήπον τού Λευκού Οίκου,ο Βασιλεύς μετά τού Προέδρου Λύντον Τζόνσον συζητούντες μάς επλησίασαν οπότε ήκουσα τόν Τζόνσον νά λέγη εις τόν Κωνσταντίνον.«You better get rid of the Colonels=Διώξε πρώτα τούς Συνταγματάρχας».(Βλ.Τό βιβλίον «Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος» τής ιδίας).

.4.Λαβών λοιπόν το Ο.Κ κι’ επανελθών εις τήν Ελλάδα ο Βασιλεύς αρχίζει να σχεδιάζη τήν ανατροπήν τής 21ης Απριλίου.Τό σχέδιον προέβλεπεν δημιουργίαν τεχνητής Ελληνο-Τουρκικής κρίσεως εν συνεργασία μετά τού Μακαρίου καί δυστυχώς εμμέσως καί μετά τής «Τουρκίας».Τό ποίος διεπραγματεύθη μετά τής Τουρκίας ώστε να δημιουργηθούν τά γεγονότα τής Κοφίνου εικάζω ότι ο μόνος πού ηδύνατο νά το πράξη ήτο ο Μακαριος.Ιδετε τά γεγονότα βάσει σχεδίου:

α.Προκλήσεις διά πυροβολισμών εις τήν Κοφίνου τής Κύπρου κατά τών εκεί Τουρκοκυπρίων υπό Ελληνοκυπριακών παρακρατικών ομάδων. (Γεωρκάτζης ΥΠ.ΕΣ)

β.Επέμβασις εξεπίτηδες τής Εθνικής Φρουράς κατόπιν Διαταγής τού μεμυημένου εις τό σχέδιον Α/ΓΕΕΘΑ Ναυάρχου Αυγέρη ώστε νά δημιουργηθή μία συμπε-φωνημένη Ελληνοτουρκική κρίσις.

γ.Μετακίνησις ένεκεν τούτου όλων τών Στρατιωτικών Μονάδων πρός τόν Εβρον ώστε νά ελέγχωνται καλύτερον και τέλος ,

.δ.Εκδήλωσις τού κινήματος ανατροπής.

Ούτω λοιπόν αρχάς Νοεμβρίου τού 1967 δημιουργούνται εξεπίτηδες υπό τού Μακαρίου διά τού ΥΠ.ΕΣ Γεωρκάτζη τά επεισόδια τής Κοφίνου κατά τών Τουρκο-κυπρίων εν γνώσει τής Τουρκίας,εμπλέκουν εξεπίτηδες την Εθνοφρουράν μέ Αρχηγόν τόν εν αγνοία Γ.Γρίβαν μέ θύματα Τουρκο-κυπρίους και αμέσως εκσπά πραγματική πλέον και ουχί ώς είχε προσυμφωνηθή μετά των Τούρκων φαινομένη Ελληνοτουρκική κρίσις καθό οί Τούρκοι καίτοι «συμμετείχον συναινετικώς» εις τήν συνωμοσίαν πονηρώς σκεπτόμενοι ότι ημπορούν ώς συνήθως νά εκμεταλευθούν τήν κατάστασιν υπανεχώρησαν και προφασιζόμενοι ότι είχον υπερβολικά θύματα εις τήν Κοφίνου ηπείλουν απόβασιν εις τήν Κύπρον.Η κρίσις κορυφώνεται και αρχί-ζει νά μή ελέγχηται πλέον οπότε ο Γ.Παπαδόπουλος,έχων εν τώ μεταξύ απορρήτουςκι’ ακριβείς πληροφορίας ότι κάποιον ύποπτον παιχνίδι εξελίσσεται υπό τού Βασι-λέως-Μακαρίου,εις μίαν σύσκεψιν απευθυνόμενος εις τόν Κωνσταντίνον τού λέγει:

«Μεγαλειώτατε ξέρετε ότι βάσει τού Συντάγματος εάν κηρυχθή πόλεμος εσείς αναλαμ-βάνετε Αρχηγός τών Ενόπλων Δυνάμεων».Ο Κωνσταντίνος ηφνιδιάσθη και φοβηθείς τά μέγιστα εκάλεσεν άρον-άρον τόν έμπιστόν του εμπειρότατον Διπλω-μάτην και πολιτικόν Παν.Πιπινέλην νά χειρισθή το θέμα εν λευκώ και νά τό κλείση μέ οιονδήποτε τίμημα.

Όμως κατά τάς διαβουλεύσεις μεταξύ Τουρκίας,ΟΗΕ,ΝΑΤΟ και Αμερικανών ετίθετο επιμόνως υπό τών Τούρκων η ανάκλησις έκ τής Κύπρου τής ΕΛΔΥΚ/Μ πράγμα το οποίον οι μέν Απριλιανοί Παπαδόπουλος,Παττακός,Μακαρέζος Ζωϊτάκης,Αγγελής κατηγορηματικώς απέρριπτον κι’αντεμετώπιζον μέ πολεμικήν διάθεσιν δηλ.διεκιν-δύνευον πόλεμον,ο δέ Βασιλεύς αντιθέτως έναντι παντός τιμήματος συμπερι-λαμβανομένης τής ανακλήσεως τής ΕΛΔΥΚ/Μ επεδίωκεν ομαλοποίησιν τής καταστάσεως ώστε νά εκδηλώση το κίνημα ανατροπής τού Στρατ.Καθεστώτος ώς κι’ εγένετο.

.5.Ιδού αί αποδείξεις πέραν τής προσωπικής πρός τόν γράφοντα βεβαιώσεων τής ηγεσίας τής 21ης Απριλίου καθό συνκατηγορηθέντες επί 3ετίαν:

.α.Το 1969 εις σύσκεψιν εις τό Σνάχ τής Ελβετίας τών διαπεπιστευμένων εις τήν Ευρώπην Ελλήνων Πρεσβευτών ο τότε ΥΠΕΞ πού εχειρίσθη τήν υπόθεσιν ανακλή-σεως τής Μεραρχίας Π.Πιπινέλης είπεν:«Τό στρατιωτικόν καθεστώς ήτο υπέρ τού πολέμου μέ τήν Τουρκίαν παρά υπέρ αποσύρσεως Ελληνικών δυνάμεων έκ τής Κύπρου..» (Βλ.απομνη-μονεύματα παρισταμένων Πρεσβευτών)

..β.Ο Σπ.Μαρκεζίνης γράφει:«Οπως μοί απεκάλυψεν ο Βρετανός πρεσβευτής Στιούαρτ ο Βασιλεύς τού ετηλεφώνησεν νά επέμβη πρός τήν Τουρκίαν πρός εκτόνωσιν και αυτός θά απέσυρεν τήν ΕΛΔΥΚ/Μ.Τούτο τού τό είχεν εισηγηθή νά πράξη ο τότε ΥΠΕΞ έμπιστός του Π.Πιπινέλης. .(Βλ.Ιστορίαν Μαρκεζίνη και απομνημονεύματα Βρετανού Πρεσβευτού Στιούαρτ)

.γ.Ο τότε διαμεσολαβητής τών ΗΠΑ Σαϋρους Βάνς εις αποχα-ρακτηρισθείσαν απόρρητον έκθεσίν του πρός τό Κογκρέσσον ανα-φέρει:«Στό ζήτημα τής ανακλήσεως τής ΕΛΔΥΚ/Μ ο Βασιλεύς είχεν τόν κύριον λόγον.Εγώ μόνον αυτόν έβλεπα και τόν Πιπινέλην,μ’ αυτούς τούς δύο συζητούσα και ο Βασιλεύς απεφάσιζεν.Κανέναν Παπαδό-πουλον ή άλλον από τό Στρατιωτικόν Καθεστώς συνήντησα…»(Βλ.Ο βιασμός τής Δημοκρατίας Αλεξ.Παπαχελά σελ.43 αλλά και αρχεία Κογκρέσσου).

.δ.Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος εις συνέντευξίν του εις τήν εφημ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» τής 11.2.2006 αναφέρει επί λέξει.«Η πρότασίς μου ανακλήσεως τής ΕΛΔΥΚ/Μ αντεμετωπίσθη υπό τού Στρατιωτικού Καθεστώτος αρνη-τικά».Καί εν συνεχεία λέγει:«όταν μετά από χρόνια τυχαίως συνήν-τησα εις τάς ΗΠΑ τόν τότε πρωθυπουργόν τής Τουρκίας Ντεμιρέλ μού είπεν.Εάν η Αμερικανική Κυβέρνησις δέν μού διεβεβαίωνεν ότι είχατε εγγυηθή προσωπικά ότι θα αποσύρατε τήν ΕΛΔΥΚ/Μ θά εκινούμην πρός απόβασιν..»

.Ο αλάνθαστος και εγκυρότατος ιστοριογράφος τού Κυπριακού Σπ.Παπαγεωργίου γράφει. «Από πουθενά ούτε έκ τών αντιπάλων τού Καθεστώτος υπάρχει μαρτυρία ότι ο Γ.Παπαδόπουλος ή άλλος από το Καθεστώς ήτο υπέρ τής ανακλήσεως και απόδειξις είναι ότι όταν ελήφθη υπό τού Βασιλέως απόφασις ανακλήσεως και μέχρις αυτή αρχίσει νά υλοποιήται το Αρχηγείον Στρατού κρυφίως και ταχέως εν συνεργασία μέ τόν εφοπλιστή Γιάννη Λάτση διαθέσαντα τά πλοία απέστελεν εις τήν Κύπρον από το Κέντρον Τεθωρακισμένων εδρε-ύοντος εις τό ΓΟΥΔΗ μίαν Ιλη Καταστροφέων αρμάτων Μ18 τήν οποίαν υπεδέχθη εις τήν Λεμεσόν ο εκεί Ελλην Αντισυνταγματάρχης ΤΘ Σπηλιωτόπουλος. 

Καί αμέσως μετά ενώ απεσύρετο η ΕΛΔΥΚ/Μ ο Γ.Παπαδόπουλος απήτησεν νά παραμείνουν κρυφίως και παρέμεινον 275 Αξιωματικοί-Υπαξιωματικοί να επανδρώσουν τήν Εθνικην Φρουράν,όλος ο βαρύς οπλισμός ώς και πυρομαχικά 20 ημερών πολέμου».Καί αμέσως μετά από τάς αρχάς τού 1968 μέ πλαστά Διαβατήρια Κυπριακά επανήρ-χισεν η επαναποστολή Αξιωματικών και ειδικευμένων οπλιτών τοσούτον ώστε σχεδόν το σύνολον τής Εθνοφρουράς εις ποσοστόν κρισίμων ειδικοτήτων να καλύπτηται απο Ελλαδίτας μέχρι το 1974 πού επολέ-μησαν και τινές έπεσαν επί τού πεδίου τής μάχης τυπικώς ώς Κυπριοι.(Ετσι παρανόμως μέ τό Κυπριακόν επώνυμον ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ υπηρέτησα κι’ εγώ το 1971-3)

στ.Ο βετεράνος δημοσιογράφος Γ.Λεονταρίτης εις τήν εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» τής 18.3.2018 αναφέρει επί λέξει:

«Σ’ εκείνην τήν περίοδον πού βρεθήκαμε πρό τού πολέμου μέ τήν Τουρκίαν ο Γ.Παπαδόπουλος δέν συμφώνησε μέ τήν απόσυρσιν τής Μεραρχίας.Η απόφασις ανακλήσεως τής Μεραρχίας ελήφθη από το Πολεμικόν Συμβούλιον υπό τήν Προεδρίαν τού Βασιλέως Κωνσταντίνου…» Και συνεχίζει «Η ιστορία δέν γράφεται μέ τάς προτιμήσεις και τά κέφια τού καθ’ ενός.Καί διά να είμεθα δίκαιοι ο Παπαδόπουλος ήτο αντίθετος τής ανακλήσεως….».

6.Όταν καταγράφωνται όλαι αι ανωτέρω αναμφισβήτητοι αποδείξεις ότι ο Βασιλεύς απέσυρεν την Μεραρχίαν ποίαν ετέραν χρείαν θέλετε;Και μή ισχυρισθή κάποιος ότι οι Συνταγματάρχαι ήλεγχον την κατάστασιν και όχι ο Βασιλεύς.Λάθος ο Βασιλεύς είχεν μαζί του όλας τάς Μεγάλας Μονάδας (1η Στρατιά-Α’,Β’,Γ’ Σωμ.Στρα-τού-Μεραρχίας-Ναυτικόν-Αεροπορία) διό και ηδυνήθη να οργανώση υπό άκραν μυστικότητα το κίνημα της 13ης Δεκαμβρίου και εάν έκ συμπτώσεως δέν ευρίσκοντο είς την Κομοτηνήν οι Διοικηταί τής 22ας Επιλαρχίας και τού 645 Μηχανικινητου Ταγματος Πεζικού της ΧΧΤΘ/Μ Αντισυνταγματάρχαι Χρ.Πυρόπουλος και Νικ.Πετάνης ώς και όλοι οι κατώτεροι Αξιωματικοί τών δύο αυτών Μοναδων καθώς και τινές άλλοι νεαροί Αξιωματικοί έγγύς ευρισκομένων Μονάδων μέχρι τάς Φέρας,ώς η ταπεινότης μου υπηρετών τότε εις την 21ην ΕΜΑ, να είναι πιστοί εις την 21ην Απριλίου μέ βεβαιότητα το κίνημα τού Βασιλέως θα επετύγχανεν.. 

 

Συνημμένον Νο2

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΣ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ.

Αρχήθεν δηλώ σχεδόν μετά βεβαιότητος ότι η κρίσις των ΙΜΙΩΝ  ήτο εξ ολοκλήρου προκατασκευασμένον επεισόδιον υπό τών ΗΠΑ ώστε ν’ αρχίση να γκριζάρηται το Αιγαίον υπέρ τής Τουρκίας και ουδείς ετόλ-μησεν ποτέ ν’ αντιπαραθέση αντεπιχειρήματα περί τού αντιθέτου.

Το κατεσκεύασε λοιπόν η τότε ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ Ολμπράϊτ μαζί με τήν ΥΦΕΞ Κοντολίζα Ράϊς μετέπειτα ΥΠΕΞ τού Κλίντον ώς δώρον εις τήν τότε νεοσσόν πρωθυπουργόν τής Τουρκίας Τανσού Τσιλλέρ διότι ήθελον νά τούς ικανοποιήση κάποια ιδικά των αιτήματα και ευθύς ώς τά ικα-νοποίησεν τήν έρριψαν απο πρωθυπουργόν εις τόν κάλαθον τών αχρήστων και έφερον τον Ντεμιρέλ να λαβη την αμοιβήν συνυπογ-ράφων μετά τού Σημίτη τήν Διακήρυξιν τής Μαδρίτης τό 1997 ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα εις το Αιγαίον.!!!

Ας ίδωμεν λοιπόν:

Τά ΙΜΙΑ (ΚΑRDAK=Τουρκιστί) αποτελούνται από δύο πλησιέστατα ευρισκομένας νησίδας.Τήν Ανατολικήν ΙΜΙΑ πρός τά Τουρκικά παράλια επί τής οποίας το βράδυ τής 30κοστής Ιανουαρίου 1996 ευρίσκετο μία ομάδα Ελλήνων Καταδρομέων ενώ η άλλη η Δυτική ΙΜΙΑ πρός τό Αιγαίον εις μικράν απόστασιν από τής άλλης δέν είχεν καταληφθή από Ελληνικάς Δυνάμεις καθό εθεωρήθη μακρύτερον τών ακτών τής Τουρ-κίας και δέν υπήρχεν «κίνδυνος».

Όμως τήν πρωϊαν τής επομένης ημέρας επί των Δυτ.ΙΜΙΩΝ ευρέθη μία ομάς Τούρκων Καταδρομέων εξ ένδεκα (11) ανδρών φωτογραφιζόμενοι με επάρσεις και αλαζονείαν.

Όμως ανακύπτουν καίρια ερωτήματα:

1.Ερώτημα 1ον.Πώς εγνώριζον και από ποίους οι Τούρκοι ότι εις τά Δυτικά ΙΜΙΑ δέν υπήρχον την νύκτα Ελληνικαί δυνάμεις και έσπευσαν αφόβως και ακινδύνως να αποβιβασθούν επ’ αυτών ώστε την πρωϊαν τής επομένης να φωτογραφηθούν και εφωτογραφήθησαν επ’ αυτών γκριζάροντας ούτω πώς τά ΙΜΙΑ και μ’ αυτά όλον το Αιγαίον;

Δύο τινά ηδύναντο να συμβούν.

.α.Η’ Ελλην Αξιωματικός τού θαλάμου Επιχειρήσεων τού ΓΕΕΘΑ ειδοποίησεν κρυφίως τούς Τούρκους πράγμα αδύνατον και αδιανό-ητον να έχη συμβή.

.β.Η’ παραπλέοντα σκάφη τών ΗΠΑ Ηλεκτρονικού Πολέμου ενημέρωσαν τούς Τούρκους ότι δεν υπάρχουν Ελληνικαί δυνάμεις εις τά Δυτικά ΙΜΙΑ και ημπορούν ακινδύνως ν’ αποβιβασθούν εις αυτά.Και επειδή το πρώτον ήτο αδιανόητον να συμβή και δεν συνέβη ποτέ Ελλην Αξιωματικός να έχη ειδοποιήση τούς Τούρκους συνάγεται ότι συνέβη το δεύτερον δηλ ότι αι ΗΠΑ ενημέρωσαν τούς Τούρκους.Πώς όμως τούς ενημέρωσαν;

Ο τότε Διοικητής τής 80ης ΑΔΤΕΑ (Κώς) καθ’ ύλην αρμοδιότερος πάντων Αντιστράτηγος ε.α Αθαν.Νικολοδήμος εις το βιβλίον του «ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΕΙΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟΝ» Νοεμβρ.2022 σελ.69 καταγράφει:

«Ποίοι ήσαν οι παράγοντες που επέβαλαν στο ΕΘνικό Κέντρο Επιχειρήσεων ΓΕΕΘΑ να μή εγκατασταθή στρατιωτικό τμήμα για να φύλαξη στα Δυτικά ΙΜΙΑ όπως αρχικά είχε σχεδιαστεί αλλά να επανδρωθή η Καλόλιμνος;»

Επίσης εις την σελιδα 70 καταγράφει

«Ειπώθηκε ότι εις το Εθνικον Κέντρον Επιχειρήσεων ΓΕΕΘΑ «έφθασαν πληροφορίαι» από «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ» ΟΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΘΑ ΕΠΗ-ΓΑΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΟΛΙΜΝΟ ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΑΝΔΡΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΙΜΙΑ…….»

Αυτό το τελευταίον αποδεικνύει ότι αι «Διπλωματικαί πηγαί» ήσαν αι ίδιαι αι οποίαι εξηπάτησαν και τον Ιωαννίδη το 1974 ότι δήθεν οι Τούρκοι δεν θα έκαμον απόβασιν εις την Κύπρον αλλά έκαμον αλλά και τώρα το ιδικόν μας ΓΕΕΘΑ το 1996 ότι δήθεν οι Τούρκοι δεν θα ανεβούν εις τά Δυτικά ΙΜΙΑ αλλά στην Καλόλιμνο ώστε να τά αφήσωμεν χωρίς στρατό.Καί οι πληροφοριοδόται και τάς δύο φοράς δεν ημπορεί να ήσαν άλλαι απο τάς Μυστικάς Υπηρεσίας τών ΗΠΑ αι οποίαι κι’ ενδιεφέροντο να γκριζαρισθούν τά Δυτικά ΙΜΙΑ.Τί κάμνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια.

2.Ερώτημα2ον.Από ποίαν αιτίαν κατέπεσεν το Ελληνικόν ελικόπ-τερον πετώντας προς τά Δυτικά ΙΜΙΑ προκειμένου ελέγξη εάν υπήρχον Τούρκοι επ’ αυτών;

Απαντησις.Δύο ηδύναντο να συμβούν.

..α.Οτι έπεσεν από πυρά τών Τούρκων τών ΙΜΙΩΝ.Ομως ο Αντιναύαρχος ε.α Κονιδάρης υπεύθυνος ν’ ανασύρη έκ τού βυθού το Ελικόπτερον και ανέσυρεν όλον τον θάλαμον πλοηγήσεως ΟΥΔΑΜΟΥ ΕΙΔΕΝ οπάς (τρύπες) απο βλήματα πυροβόλου όπλου.Αρα από ΟΥΔΕΝΑ ΕΒΛΗΘΗ και συνεπώς ούτε απο τούς Τουρκους πού ησαν επί των ΙΜΙΩΝ αφού το Ελικόπτερον αφ’ ενός κατέπεσεν πολύ μακράν των Δυτικών ΙΜΙΩΝ και αφ’ ετέρου εάν είχεν βληθή έκ τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ θ’ ανέφερεν εις το Κέντρον αφ’ όπου απεγειώθη ότι βάλλεται απο πυρά πράγμα όπερ ουδέποτε και ουδόλως συνέβη.

Ο Διοικητής τών Τουρκων καταδρομέων SAT που απεβιβάσθησαν εις τά ΙΜΙΑ Χακάν Γκιουρκάν εις συνεντεύξεις μετά τά γεγονότα ίσχυρίσθη ότι «κερδίσαμε την κρίσιν χωρίς να ρίξουμε ούτε σφαίρα» και επί πλέον ανέφερεν ότι μετά 15 ημέρες από τά γεγονότα τούς εχάσαμεν όταν το ελικόπτερόν τους συνετρίβη  στήν βάση Ακσάζ»

Κατά μίαν πληροφορίαν οι πέντε απωλεσθέντες κομάντος ήσαν οι Μπουλέντ Ουκστά,Αχμέτ Γιουκαμπαριστάν,,Αλί Ιχσάν Καρμάρ,Αχμέτ Σελτζουκ  και Αικούτ Τετίκ και ο επικεφαλής των Τούρκων μελών των Ειδικών Δυνάμεων που απεβιβασθησαν εις τά ΙΜΙΑ εκείνην την νύκταν Υποπλοίαρχος Αλι Τουρκσέν επαναλαμβάνει το ιδιον ότι 15 ημερες μετά τά γεγονότα συνετρίβη το ελικοπτερον πού επέβαινον.Επισης διατείνεται ότι αυτός ήτο που κατέβασε την Ελληνικην σημαίαν από τά ΙΜΙΑ και εβαλε την Τουρκική και περιμεναμε μεχρι την άλλη μερα το πρωϊ και κατηγορηματικα εδήλωσεν ότι καίτοι το Ελληνικό ελικοπτερο περασε απο πανω μας κάνοντας αναγνωριση εμείς δεν ρίξαμε ουτε σφαίρα.

Την ιδίαν στιγμή το ελληνικό Ελικοπτερο αναφέρει την ύπαρξιν 10 Τουρκων κομαντος και Τουρκικη σημαία.Ολιγον αργότερα ανεφερεν βλάβην ενώ ίπτατο μεταξύ των Καλόλιμνο και βραχονησίδες Πίτα. Κι’ εκτοτε χάνεται το στίγμα του.

ΑΡΑ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΝ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕΝ ΑΠΟ ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΙΜΙΩΝ.

Κάποιοι υπεστηριξαν ότι έπεσεν απο πυρά Τούρκων.Τό πορισμα τού Πολεμικού Ναυτικού ανέφερεν ΒΕΡΤΙΚΟ και κακας καιρικας συνθήκας,

Σημείωσις:Ο Τουρκσέν αντεμετωπισθη ως ήρωας εις την Τουρκίαν κατηγορηθείς εις την υποθεσιν Εργκενεκόν και Βαριοπουλα  αλλά δικασθείς ηθωώθη.Επίσης εκατηγορήθη δια βασανιστήρια συναδέλφων του κατά το Πραξικόπημα τού 2016 αλλά δεν εδικάσθη

.Αποστρατευθεις ήτο εκ των ιδρυτών τού κόμματος τής Ακσενερ και απο το 2020 εις το κόμμα τού Μουχαρέμ Ιντζε.

Ο δευτερος της δευτέρας ομάδος SAT Ερτζαν Κιρίτζτεπε που φέρεται δήθεν ότι εβαλε απο την τσέπη του τά χρήματα δια την βενζίνην τού φουσκωτού που θα τους μετέφερεν εις τά ΙΜΙΑ επέρασε 5 χρόνια φυλακη διά την συμμετοχήν του εις το κινημα Φετουλαχ Γκιουλεν.

Ένα άλον μελος της ομαδος ο Σαντετίν Ντογάν εγκατέλειψε τον Στρατό,εργασθείς εις εταιρείαν Ιδιωτικης Ασφαλείας και το 2014 ενώ ειργαζετο στο Μογκαντίσου  της Σομαλίας και επηγαινε εις την Τουρκικην Πρεσβείαν εφονευθη υπο πυροβολισμόν τής ομαδος Αλ-Μποαμ παρακλάδι της Αλ-Κάϊντα.

Τέλος ο ο δημοσιογράφος της Χουριέτ στην Σμυρνη Τζεσουρ Σερτ με ναν συναδελφόν του και ένα εικονοληπτη είναι αυτός που επήγε στα ΙΜΙΑ.Εκτοτε εγκατέλειψε την Χουριετ και ασχολείτε με μανατζμεν Καλλιτεχνών.

.β.Αφού απεκλείσθη η πτώσις έκ πυρών τότε το Ελικόπτερον ετυφλώθη ηλεκτρονικώς από ισχυρά ηλεκτρικά πεδία,τά όργανα εις το πιλοτήριον εδείκνυον λάθος και κατέπεσεν.Καί αυτό μόνον τα παραπ-λέοντα πολεμικά σκάφη των ΗΠΑ θα ηδύνατο να κάμουν επειδή τούς ενδιέφερον την επομένην να φωτογραφηθούν πάση θυσία οι Τουρκοι επί τών ΙΜΙΩΝ ώστε να προχωρήσουν εις το γκριζάρισμα όλου τού Αιγαίου υπέρ των Τούρκων διά της Διακηρύξεως τής Μαδρίτης ώς θα ίδωμεν.

Ερώτημα 3ον:Αφού ανεσύρθη ο θάλαμος πλοηγήσεως τού ελικοπτέρου διατί ο τότε ΥΠΑΜ Γεράσιμος Αρσενης καίτοι είχεν υποσ-χεθή ότι θά τόν έφερεν εις τήν πλατείαν Συντάγματος διά νά τόν ίδη ο λαός ποτέ δέν τόν έφερεν και κανείς ούτε τον είδε αλλά και ούτε απεκαλύφθη η πραγματική αιτία πτώσεως τού ελικοπτέρου μας εί μή μόνον η κοινότυπος και τετριμμένη δικαιολογία ότι δήθεν έπαθεν VERTICO=(απώλεια αισθήσεως τού χώρου) ο χειριστής Καραθανάσης και έπεσεν;Ποίος άλλος θα ημπορούσε να εμποδίση την παρουσίασιν τού Ελικοπτέρου εκτός των ΗΠΑ;Ουδείς έτερος.

Ερώτημα 4ον:Διατί η Τουρκική ομάς τών Καταδρομέων πού ανέβη εις τά Δυτικά ΙΜΙΑ από τής επομένης ημέρας καίτοι χαρακτηρισθείσα υπό των Τούρκων ΜΝΗΜΕΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΗΡΩΪΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΦΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΗ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΞΩΝΤΩΘΗ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΕΝΤΟΣ ΟΛΙΓΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΦΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΘΑΝΟΝ ΤΡΑΓΙΚΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΩΣ ΚΑΤΩΤΕΡΩ ΘΑ ΙΔΗΤΕ;ΤΙ ΑΡΑΓΕ ΕΓΝΩΡΙΖΟΝ ΩΣΤΕ ΑΠΑΝΤΕΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΚΛΕΙΨΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗΝ;

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ.

.α.Οι πέντε (5) έκ τών (11) Τούρκων Καταδρομέων επιβαίνοντες ελικοπτέρου 15 ημέρας μετά τα ΙΜΙΑ εφονεύθησαν αφού το ελικόπτε-ρον συνετρίβη πλησίον τής βάσεως Καταδρομέων εκ τής οποίας προήρχοντο.ΑΚΣΑΖ!!!

.β.Ο αρχηγός τής ομάδος τών ΙΜΙΩΝ Τούρκων Καταδρομέων ZEKI SEN ευρισκόμενος εν αδεία εδολοφονήθη ΔΗΘΕΝ ΥΠΟ ΚΑΠΟΙΩΝ ΖΗΤΙΑΝΩΝ μετ’ ολίγον εις κεντρικώτατον σημείον τής Κωνσταντινου-πόλεως εις τήν περιοχήν ΤΑΞΙΜ!!!

Η εφημερίς ΣΑΜΠΑΧ έγραψεν τότε «KARDAK komantosu SAT Yuzbasi ZEKI SEN olumu».

.γ.Οι έτεροι (4) τέσσαρες Sescuk Esadoglou,Kadir Sener,Ahmet Sezgin,Tevfik Ozdemir εφονεύθησαν ολίγον μετά επιβαίνοντες εις άλλον ελικόπτερον το οποίον συνετρίβη κι’ αυτό πλησίον τής βάσεως Καταδρομέων εγγύς τού Ναυστάθμου Ακσάζ.

Η εφημ.ΤΖΟΥΜΧΟΥΡΙΕΤ εγραψεν τότε.«Kurek timinin aci laberi».!!!

.δ.Καί ο τελευταίος (11ος) τών ΙΜΙΩΝ βατραχάνθρωπος ENGIN ERKMAN απεβίωσεν ενώ εκοιμάτο μακαρίως εις τάς αγκάλας τού Μωά-μεθ εις Ξενοδοχείον τής Κωνσταντινουπόλεως!!!

Ετσι σήμερον δέν υπάρχει κανείς έκ τών ένδεκα πού ανήλθον εις τά ΙΜΙΑ νά μάς διαφωτίση.Τί άραγε εγνώριζον οι ένδεκα (11) καί έθανον μυστηριωδώς ώστε να κλεισθή το στόμα των;Πρέπει κανείς να είναι βλάξ ή ηλίθιος εις το να μή πιστεύση ότι κάποιοι που είχον συμφέρον να μη διαρεύση το ό,τι δήποτε σχετικά με την άνοδον εις τά Δυτ,ΙΜΙΑ τούς ετακτοποίησεν άνευ εισιτηρίου επιστροφής ν’ αναχωρήσουν δια τον Αλλαχ.Ναί κάποιοι άλλοι σύμμαχοί μας και φίλοι ΗΠΑ ενδιεφέροντο να μή γίνη γνωστόν έχοντες άλλον σκοπόν και έπρεπεν και εις τά ΙΜΙΑ να ανέβουν Τουρκοι και να ευρεθούν εκεί την πρωϊαν τής επομένης να φωτογραφηθούν και το Ελληνικόν ελικόπτερον δεν έπρεπε να φθάση ποτέ ώστε να ίδη ότι εις τά Δυτ.ΙΜΙΑ ήσαν Τουρκοι!!!

Αρα πληροφορούμεν ώς ΗΠΑ τούς Τούρκους ότι δέν υπάρχουν Ελλη-νικαί Δυνάμεις εις τά ΙΜΙΑ,καταρρίπτομεν το Ελληνικόν Ελικόπτερον πού επήγαινε εις τά ΙΜΙΑ,φροντίζομεν να φωτογραφιθή αλλά και να εξαφανισθή όλη η ομάς Καταδρομών των Τουρκων,εξαναγκάζομεν την Ελλάδα να μας ευχαριστήση απο στόματος Σημίτη και εν ταυτώ να υπο-γράψη το γκριζάρισμα τού Αιγαίου ΔΩΡΟΝ εις τους Τούρκους.

«Ομορφος κόσμος ηθικός καουμπόδικα πλασμένος».Ημείς πάντοτε είμεθα εις την σωστήν θεσιν της ιστορίας δηλ.Ανηκομεν εις την Δύσιν διό και κάμνομεν πόλεμον κατά της Ρωσίας εις την Ουκρανίαν.!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το διεθνές σύστημα δεν περιμένει: Ο κίνδυνος της αδράνειας και η νέα παγκόσμια γεωγραφία

0
Το διεθνές σύστημα δεν περνά μια απλή φάση παροδικής αναταραχής. Διανύει μια βαθιά, δομική ανακατανομή ισχύος, η οποία καταλύει στην πράξη τις παραδοσιακές αντιλήψεις δεκαετιών. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από την παλαιά εμμονή να αποτιμάται η εθνική ισχύς αποκλειστικά με τον όγκο των εξοπλισμών, ή από την αδυναμία των δυτικών ηγεσιών να αντιληφθούν ότι οι κανόνες του παγκόσμιου ανταγωνισμού έχουν ήδη αλλάξει;
Η θεωρία της «Παγίδας του Spykman» που αναπτύχθηκε από το παρόν βήμα —η οποία περιγράφει το στρατηγικό παράδοξο όπου μια ηγεμονική δύναμη εγκλωβίζεται στο δυσανάλογο και μονομερές κόστος ασφάλειας των δικτύων/διαδρόμων που η ίδια οργάνωσε— και η τρέχουσα γεωπολιτική πραγματικότητα φέρνουν στην επιφάνεια μια σκληρή αλήθεια: η αμιγώς στρατιωτική ισορροπία συνιστά πλέον μόνο μία παράμετρο σε έναν πολύ ευρύτερο, υβριδικό ανταγωνισμό. Στον 21ο αιώνα, η πραγματική επιρροή ενός κράτους συμπυκνώνεται στην έννοια της «Συνολικής Εθνικής Ισχύος» (Comprehensive National Power). Όποιος αρνείται να δει ότι η τεχνολογική πρωτοπορία, η μακροοικονομική ανθεκτικότητα, ο έλεγχος των εφοδιαστικών αλυσίδων και η διπλωματική ευελιξία πρέπει να ενταχθούν σε μια ενιαία Υψηλή Στρατηγική, είναι καταδικασμένος να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλειά του.
Η εργαλειοποίηση των πάντων
Τι σημαίνει η νέα πραγματικότητα της «Συνολικής Εθνικής Ισχύος»; Η παγκοσμιοποίηση δεν πέθανε —ακόμη—, αλλά αλλάζει βίαια μορφή. Πλέον, οι μικροεπεξεργαστές, ο έλεγχος των σπάνιων γαιών, η κυβερνοασφάλεια και η ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων είναι τα πραγματικά όπλα μαζικής επιρροής. Το βασικό κριτήριο για την παραγωγή και το εμπόριο δεν είναι πια το πού θα βρούμε το φθηνότερο εργατικό δυναμικό για να αυξηθεί το κέρδος, αλλά η εθνική ασφάλεια και η ανάγκη για τη λεγόμενη «αποκινδυνοποίηση» (de-risking).
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
1. Μείωση στρατηγικών εξαρτήσεων: Σημαίνει τη στοχευμένη προσπάθεια ενός κράτους να εντοπίσει και να κόψει τον ομφάλιο λώρο από δυνητικά εχθρικές ή απρόβλεπτες χώρες σε κρίσιμους τομείς. Δεν μιλάμε για πλήρη αποσύζευξη (de-coupling), η οποία ούτως ή άλλως είναι ανέφικτη στη σημερινή οικονομία, αλλά τουλάχιστον για τη διασφάλιση ότι κανένας δρών δεν θα έχει τη δυνατότητα να εκβιάζει κλείνοντας τη στρόφιγγα σε οτιδήποτε θεωρείται ως κρίσιμο προϊόν.
2. Μεταφορά παραγωγής σε ασφαλή εδάφη: Σημαίνει ότι στρατηγικές βιομηχανίες —όπως η κατασκευή μικροτσίπ, η παραγωγή βασικών φαρμάκων ή άλλα κρίσιμα υλικά — πρέπει να εγκαθίστανται σε χώρες που θεωρούνται γεωπολιτικά αξιόπιστες και σύμμαχοι, χωρίς κινδύνους στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή τους.
3. Προτεραιότητα της ασφάλειας έναντι του κόστους: Είναι η καθυστερημένη συνειδητοποίηση ότι το πρόσκαιρο κέρδος από έναν φθηνό διεθνή προμηθευτή κρύβει ένα τεράστιο και συχνά καταστροφικό στρατηγικό κόστος αυτοπαγίδευσης.
Τα κράτη ανακαλύπτουν —συχνά με οδυνηρό τρόπο— ότι αν δεν διαθέτεις ασφαλείς γραμμές τροφοδοσίας και διασύνδεση μέσω δικτύων, ή τεχνολογική και μακροοικονομική αυτονομία, τότε τα υπερσύγχρονα οπλικά σου συστήματα κινδυνεύουν να καταστούν απλώς ακριβά εκθέματα για παρελάσεις.
Η μεγάλη αντιπαράθεση και η στρατηγική υπερεξάπλωση
Στο επίκεντρο αυτού του ρευστού διεθνούς συστήματος βρίσκεται η υπαρξιακή, δομική αντιπαράθεση Ουάσιγκτον και Πεκίνου. Η φύση όμως αυτού του ανταγωνισμού αλλάζει.
Από τη μία, έχουμε τις ΗΠΑ, οι οποίες κινδυνεύουν από «στρατηγική υπερεξάπλωση» αφού καλούνται να λειτουργήσουν ως πάροχοι ασφαλείας στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στον Ινδοειρηνικό, ταυτόχρονα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να διαχειρίζεσαι πολλαπλές κρίσεις ταυτόχρονα δίχως να υποδαυλίζεις την αξιοπιστία σου. Βέβαια αυτό δεν ήταν κάτι που οι ΗΠΑ αδυνατούσαν να πετύχουν πριν μερικά χρόνια. Η διαφορά όμως είναι ότι οι ΗΠΑ σήμερα δεν είναι οι ΗΠΑ του παρελθόντος…
Από την άλλη, η Κίνα δεν βιάζεται. Χτίζει μεθοδικά ένα τείχος οικονομικής αυτάρκειας και τεχνολογικής ανεξαρτησίας, προετοιμαζόμενη για έναν μακροχρόνιο ιδιότυπο ψυχρό πόλεμο φθοράς.
Ο κυνισμός των «επιτήδειων»
Το πιο ενδιαφέρον, ίσως, —και εν μέρει αναμενόμενο— φαινόμενο αυτής της μεταβατικής εποχής είναι η συμπεριφορά των περιφερειακών δυνάμεων. Εκμεταλλευόμενες την απουσία ενός αδιαμφισβήτητου παγκόσμιου ηγεμόνα, αποφεύγουν να ενταχθούν σε στεγανά/μονολιθικά, γεωπολιτικά μπλοκ.
Εφαρμόζουν μια στρατηγική «πολλαπλών ευθυγραμμίσεων» (multi-alignment). Συμπεριφέρονται συναλλακτικά —με πρώτο διδάξαντα τις ίδιες τις ΗΠΑ που δεν διστάζουν να υπονομεύσουν ακόμη και ιστορικές συμμαχίες—, συνάπτοντας ευκαιριακές συμφωνίες ανάλογα με το τι τους συμφέρει στη δεδομένη συγκυρία. Αυτή η τάση εδραιώνει ένα πολυκεντρικό διεθνές σύστημα, εξαιρετικά πολύπλοκο, όπου η ισχύς διαχέεται και κανείς δεν μπορεί να θεωρεί καμία συμμαχία δεδομένη.
Το δικό μας ξυπνητήρι
Από πού να ξεκινήσει κανείς; Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να πορευόμαστε με τις ψευδαισθήσεις του παρελθόντος. Είτε μιλάμε για την Ευρώπη, η οποία συχνά εγκλωβίζεται στις ατελείωτες διαβουλεύσεις των μανδαρίνων των Βρυξελλών και αδυνατεί να χαράξει ενιαία στρατηγική, είτε για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, το οποίο ζει μονίμως στο δικό του μικρόκοσμο.
Το διεθνές σύστημα όμως δεν περιμένει. Δεν πρόκειται να επιστρέψει στην παλαιότερη κανονικότητα. Η πολυπλοκότητα ήρθε για να μείνει. Τα κράτη που θα επιβιώσουν στον 21ο αιώνα δεν θα είναι απαραίτητα εκείνα με τη μεγαλύτερη ισχύ πυρός. Θα είναι εκείνα που διαθέτουν υψηλή στρατηγική προσαρμοστικότητα. Εκείνα που μπορούν να παντρέψουν την αμυντική αποτροπή με τη διπλωματική ευελιξία και την οικονομική ανθεκτικότητα.
Σε αυτό το περιβάλλον, η αποφυγή της «Παγίδας του Spykman» προϋποθέτει τον επιμερισμό των βαρών —με ότι αυτό συνεπάγεται για τους μικρότερους δρώντες όπως η Ελλάδα— και άλλες ενέργειες που αναλύθηκαν στη σχετική ανάλυση. Η γενική διαπίστωση είναι ότι διατρέχουμε σοβαρό κίνδυνο υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες εάν υποκύψουμε στον εφησυχασμό της εσωστρεφούς αδράνειας, νομίζοντας ότι τα απανωτά σοκ αφορούν μόνο τους άλλους. Αν συνεχίσουμε να κοιμόμαστε την ώρα που ο κόσμος ξαναγράφει τους κανόνες του, η πραγματικότητα θα μας ξεπεράσει και η αφύπνιση θα είναι πολύ πιο βίαιη από όσο φανταζόμαστε.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Η Τουρκία αμφισβητεί το ελληνικό Χωροταξικό Τουρισμού!

1

– Τι συνέβη και γιατί αντέδρασε η Άγκυρα

Το νέο πλαίσιο ρυθμίζει την τουριστική ανάπτυξη, αλλά η Τουρκία επαναφέρει τις αξιώσεις περί «γκρίζων ζωνών», υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα συμπεριέλαβε νησίδες και βραχονησίδες αμφισβητούμενης —κατά την τουρκική θέση— κυριαρχίας

Νέο μέτωπο αντιπαράθεσης στο Αιγαίο άνοιξε η Τουρκία, με αφορμή αυτή τη φορά το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό που θεσμοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση στις 7 Αυγούστου 2026.

Το πλαίσιο εγκρίθηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και Τουρισμού Όλγας Κεφαλογιάννη, την οποία συνυπογράφει η υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Μαριλένα Σούκουλη.

Πρόκειται για εθνικό σχέδιο που καθορίζει πού και υπό ποιους όρους μπορεί να αναπτύσσεται η τουριστική δραστηριότητα. Ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, την ανέγερση νέων ξενοδοχειακών μονάδων, τον αριθμό των επιτρεπόμενων κλινών, τα όρια αρτιότητας, την προστασία κορεσμένων προορισμών και τους κανόνες δόμησης στις παράκτιες και νησιωτικές περιοχές.

Το νέο πλαίσιο κατατάσσει τις περιοχές της χώρας σε πέντε ζώνες, ανάλογα με την ένταση της τουριστικής δραστηριότητας, ενώ προβλέπει ξεχωριστή κατηγοριοποίηση των νησιών σε τρεις ομάδες. Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει μικρά κατοικημένα και ακατοίκητα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, για τα οποία θεσπίζονται αυστηρότεροι όροι προστασίας και ιδιαίτερα ήπιες μορφές τουριστικής ανάπτυξης.

Η τουρκική αντίδραση

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του ελληνικού σχεδίου, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσελί, δήλωσε ότι το ελληνικό Χωροταξικό «δεν θα έχει καμία νομική συνέπεια για την Τουρκία» ως προς τα «αλληλένδετα ζητήματα του Αιγαίου».

Η Άγκυρα υποστήριξε ότι στο πεδίο εφαρμογής του σχεδίου περιλαμβάνονται «γεωγραφικοί σχηματισμοί των οποίων η κυριαρχία δεν έχει παραχωρηθεί στην Ελλάδα με διεθνείς συνθήκες». Με αυτή τη διατύπωση η Τουρκία επαναφέρει την πάγια θεωρία των «γκρίζων ζωνών», σύμφωνα με την οποία η κυριαρχία επί ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου δεν έχει καθοριστεί.

Το τουρκικό υπουργείο κατηγόρησε επίσης την Αθήνα ότι επιχειρεί να «εργαλειοποιήσει» την προστασία του περιβάλλοντος για πολιτικούς σκοπούς και υποστήριξε ότι οι μονομερείς ενέργειες πρέπει να αποφεύγονται σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες, όπως το Αιγαίο και η Μεσόγειος. Παράλληλα, δήλωσε ότι η Τουρκία παραμένει πρόθυμη να συνεργαστεί με την Ελλάδα, επικαλούμενη τη Διακήρυξη των Αθηνών του Δεκεμβρίου 2023.

Γιατί αντιδρά η Τουρκία

Η τουρκική αντίδραση δεν αφορά τόσο τους περιορισμούς σε ξενοδοχεία και τουριστικές κλίνες, όσο το γεγονός ότι η Ελλάδα ασκεί διοικητική και χωροταξική αρμοδιότητα σε ολόκληρο τον νησιωτικό της χώρο, συμπεριλαμβανομένων ακατοίκητων νησιών και βραχονησίδων.

Για την Αθήνα, η ένταξη αυτών των εδαφών σε ένα εθνικό χωροταξικό σχέδιο αποτελεί αυτονόητη άσκηση κυριαρχίας. Για την Άγκυρα, όμως, η ίδια πράξη αντιμετωπίζεται ως έμμεση κατοχύρωση ελληνικής κυριαρχίας πάνω σε σχηματισμούς τους οποίους η Τουρκία χαρακτηρίζει αμφισβητούμενους.

Ειδική σημασία έχει η πρόβλεψη για την Ομάδα ΙΙΙ των νησιών. Στις προηγούμενες εκδοχές του χωροταξικού σχεδιασμού η ομάδα αυτή περιλάμβανε ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες, με ιδιαίτερους περιορισμούς για όσες βρίσκονται κοντά στα θαλάσσια σύνορα. Ήδη από τη δημόσια διαβούλευση είχαν διατυπωθεί στην Ελλάδα προβληματισμοί για το πώς η διοικητική κατηγοριοποίηση μικρών ακριτικών νησιών θα μπορούσε να αποκτήσει ευρύτερη εθνική και γεωπολιτική διάσταση.

Η τουρκική αναφορά στην «εργαλειοποίηση» της περιβαλλοντικής προστασίας συνδέεται και με την προηγούμενη αντίδραση της Άγκυρας στα ελληνικά θαλάσσια πάρκα του Αιγαίου. Η Τουρκία θεωρεί ότι η Ελλάδα χρησιμοποιεί περιβαλλοντικά και χωροταξικά εργαλεία για να ασκήσει διοίκηση σε περιοχές όπου η ίδια προβάλλει διεκδικήσεις.

Τι ισχύει στην πραγματικότητα

Το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό είναι πράξη εσωτερικού διοικητικού και πολεοδομικού σχεδιασμού. Δεν αποτελεί συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών, δεν επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα και δεν καθορίζει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ή υφαλοκρηπίδα.

Συνεπώς, η τουρκική δήλωση ότι το σχέδιο «δεν παράγει νομικές συνέπειες για την Τουρκία» απαντά ουσιαστικά σε κάτι που το ίδιο το ελληνικό πλαίσιο δεν επιχειρεί να κάνει: να δεσμεύσει ένα τρίτο κράτος ή να οριοθετήσει διεθνείς θαλάσσιες ζώνες.

Η ουσία της αντιπαράθεσης βρίσκεται αλλού. Η Τουρκία αξιοποιεί μια ελληνική πράξη εσωτερικού σχεδιασμού για να επαναφέρει δημοσίως το σύνολο των αξιώσεών της στο Αιγαίο και κυρίως τη θεωρία περί αμφισβητούμενης κυριαρχίας σε νησίδες και βραχονησίδες.

Η ελληνική θέση παραμένει ότι η κυριαρχία στα νησιά και στις νησίδες του Αιγαίου έχει καθοριστεί από τις διεθνείς συνθήκες, ιδίως τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Η Αθήνα δεν αναγνωρίζει «γκρίζες ζώνες» και θεωρεί ότι η μόνη ελληνοτουρκική διαφορά που μπορεί να παραπεμφθεί σε διεθνή δικαιοδοσία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Μέχρι τη σύνταξη του παρόντος δεν είχε ανακοινωθεί επίσημη απάντηση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών στη δήλωση Κετσελί. Η τουρκική παρέμβαση, ωστόσο, δείχνει ότι ακόμη και ένα σχέδιο τουριστικής ανάπτυξης μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, όταν αγγίζει το ευρύτερο ζήτημα της διοικητικής παρουσίας και της κυριαρχίας στον νησιωτικό χώρο του Αιγαίου.

Πυρηνική αντίστροφη μέτρηση στην Ανατολική Μεσόγειο: Η γεωπολιτική του Ακούγιου και του Ελ Νταμπάα – Ανάλυση

2

eurasiareview.com

Ο πυρηνικός σταθμός του Ακούγιου στην Τουρκία. Φωτογραφία: Rosatom

4 Αυγούστου 2026

Του Δρος Nejat Tamzok

Βασικά συμπεράσματα

  • Οι πυρηνικοί σταθμοί Ελ Νταμπάα της Αιγύπτου και Ακούγιου της Τουρκίας χρησιμοποιούν τη ρωσική τεχνολογία VVER-1200 και θα διαθέτουν συνολική ισχύ 4.800 MW ο καθένας. Όταν τεθούν σε πλήρη λειτουργία, την περίοδο 2028–2030, αναμένεται να καλύπτουν περίπου το 10% των αναγκών ηλεκτροδότησης των αντίστοιχων χωρών.
  • Τα δύο έργα διαφέρουν ριζικά ως προς τη δομή τους: το Ελ Νταμπάα ανήκει στην Αίγυπτο, χρηματοδοτείται από τη Ρωσία και κατασκευάζεται μέσω σύμβασης μελέτης, προμηθειών και κατασκευής. Το Ακούγιου, αντίθετα, εφαρμόζει το ιδιαίτερο μοντέλο «Κατασκευή–Ιδιοκτησία–Λειτουργία» (BOO), βάσει του οποίου η Ρωσία διατηρεί την πλειοψηφική —και αρχικά την πλήρη— κυριότητα.
  • Οι δύο σταθμοί δημιουργούν μακροχρόνια τεχνολογική και οικονομική εξάρτηση από τη Ρωσία και εγείρουν γεωπολιτικά ερωτήματα σχετικά με το στρατηγικό έρεισμα της Μόσχας στην Ανατολική Μεσόγειο. Παραμένουν, ωστόσο, εγκαταστάσεις μη στρατιωτικού χαρακτήρα που υπάγονται σε διεθνείς μηχανισμούς επιτήρησης.

Η Ανατολική Μεσόγειος παραμένει μία από τις πλέον ασταθείς διαχωριστικές γραμμές της παγκόσμιας γεωπολιτικής, όπου οι διεκδικήσεις κυριαρχίας, ο ενεργειακός ανταγωνισμός και οι μεταβαλλόμενες ισορροπίες ισχύος διασταυρώνονται στενά.

Οι διαφορές μεταξύ των παράκτιων κρατών για τις θαλάσσιες ζώνες, ο ανταγωνισμός για τα νεοανακαλυφθέντα αποθέματα φυσικού αερίου, οι οδοί μαζικής μετανάστευσης και τα τόξα συγκρούσεων που εκτείνονται από τη Μέση Ανατολή έως την Ερυθρά Θάλασσα έχουν μετατρέψει την περιοχή σε μια διαρκή αλληλουχία κρίσεων.

Στη σκιά, όμως, όλων αυτών των εντάσεων, δύο κολοσσιαία έργα υψώνονται αθόρυβα στις απέναντι ακτές της Μεσογείου, έτοιμα να προσθέσουν μια κρίσιμη νέα διάσταση στην περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας και ενέργειας: οι πυρηνικοί σταθμοί Ελ Νταμπάα και Ακούγιου.

Οι δίδυμοι πυρηνικοί σταθμοί της Μεσογείου

Ο σταθμός Ελ Νταμπάα της Αιγύπτου, ο οποίος κατασκευάζεται περίπου 170 χιλιόμετρα δυτικά της Αλεξάνδρειας, και ο σταθμός Ακούγιου στη Μερσίνα, στη νότια ακτή της Τουρκίας, είναι τεχνικά πανομοιότυποι.

Και οι δύο εγκαταστάσεις χρησιμοποιούν αντιδραστήρες τρίτης γενιάς VVER-1200, σχεδιασμένους από τη ρωσική κρατική εταιρεία ατομικής ενέργειας Rosatom. Καθεμία αποτελείται από τέσσερις μονάδες, συνολικής ισχύος 4.800 μεγαβάτ.

Το ιστορικό αυτών των πρώτων πυρηνικών σταθμών της Ανατολικής Μεσογείου παρουσιάζει επίσης αξιοσημείωτες ομοιότητες. Τόσο η Τουρκία όσο και η Αίγυπτος διατύπωσαν τις πυρηνικές τους φιλοδοξίες στα μέσα του 20ού αιώνα. Αμφότερες επιχείρησαν επανειλημμένα να αποκτήσουν πυρηνικό σταθμό, αλλά τα σχέδιά τους παρέμεναν επί δεκαετίες στάσιμα εξαιτίας οικονομικών περιορισμών, τεχνολογικών ελλείψεων και διεθνών πολιτικών εμποδίων.

Τελικά, η Τουρκία το 2010 και η Αίγυπτος το 2015 υπέγραψαν διακυβερνητικές συμφωνίες με τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η κατασκευή του Ακούγιου άρχισε το 2018 και του Ελ Νταμπάα το 2022. Η πρώτη μονάδα του Ακούγιου προγραμματίζεται να τεθεί σε λειτουργία εντός του 2026, ενώ στόχος είναι ολόκληρος ο σταθμός να λειτουργεί έως το τέλος του 2028.

Στην Αίγυπτο, η πρώτη μονάδα αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το 2028 και οι τέσσερις μονάδες έως το 2030. Όταν ολοκληρωθούν, οι δύο εγκαταστάσεις θα καλύπτουν περίπου το 10% της συνολικής ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας των αντίστοιχων χωρών.

Ριζικά διαφορετικά μοντέλα ιδιοκτησίας και χρηματοδότησης

Παρά τις τεχνικές και ιστορικές ομοιότητές τους, τα δύο έργα διαφέρουν ριζικά ως προς τη χρηματοδότηση και την ιδιοκτησιακή τους δομή.

Στο έργο του Ελ Νταμπάα, η Rosatom ενεργεί απλώς ως κύριος ανάδοχος μελέτης, προμηθειών και κατασκευής — Engineering, Procurement and Construction (EPC). Η χρηματοδότηση καλύπτεται κατά 85% από ρωσική εξαγωγική πίστωση και κατά 15% από αιγυπτιακά κρατικά κεφάλαια. Η Αίγυπτος θα αρχίσει να αποπληρώνει το δάνειο με τόκο όταν ξεκινήσει η εμπορική λειτουργία.

Η εγκατάσταση ανήκει εξ ολοκλήρου στο αιγυπτιακό κράτος. Τη λειτουργία της θα αναλάβει η αιγυπτιακή Αρχή Πυρηνικών Σταθμών — Nuclear Power Plants Authority (NPPA)— η οποία είναι ιδιοκτήτρια και διαχειρίστρια του έργου, με τεχνική υποστήριξη από τη Rosatom.

Στο Ακούγιου, αντίθετα, εφαρμόστηκε ένα μοντέλο χωρίς προηγούμενο στη διεθνή πυρηνική βιομηχανία: το πλαίσιο «Κατασκευή–Ιδιοκτησία–Λειτουργία», γνωστό ως Build–Own–Operate (BOO).

Βάσει αυτού του μοντέλου, η κυριότητα, το επενδυτικό βάρος και οι λειτουργικοί κίνδυνοι του Ακούγιου ανατέθηκαν αρχικά κατά 100% στη Ρωσία. Παράλληλα, υπάρχει δεσμευτική ρήτρα σύμφωνα με την οποία το ρωσικό ποσοστό δεν μπορεί να υποχωρήσει κάτω από το 51%, ακόμη και αν στο μέλλον μεταβιβαστούν μετοχές.

Μολονότι η Rosatom έχει κατά καιρούς αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο πώλησης μειοψηφικών συμμετοχών, μέχρι σήμερα εξακολουθεί να κατέχει το 100% του έργου.

Το Ακούγιου είναι ο μοναδικός μεγάλης κλίμακας πυρηνικός σταθμός στον κόσμο που κατασκευάζεται με αυτό το μοντέλο. Σε άλλα σημαντικά έργα της Rosatom, όπως το Ρούπουρ στο Μπανγκλαντές και το Paks II στην Ουγγαρία, οι χώρες υποδοχής απέρριψαν το μοντέλο BOO και επέλεξαν συμβατικές δομές ανάθεσης παρόμοιες με εκείνη του Ελ Νταμπάα.

Στο Τιανβάν της Κίνας, η Rosatom λειτουργεί αποκλειστικά ως προμηθευτής τεχνολογίας.

Η πιο αμφιλεγόμενη πτυχή του μοντέλου BOO στις πυρηνικές επενδύσεις είναι ότι υποβιβάζει τη χώρα υποδοχής, μέσα στην ίδια την κυρίαρχη επικράτειά της, στον ρόλο μιας «δεσμευμένης αγοράς», η οποία αγοράζει ηλεκτρική ενέργεια από σταθμό που ανήκει σε ξένο κράτος.

Εξάρτηση διάρκειας ενός αιώνα

Οι επενδύσεις στην πυρηνική ενέργεια έχουν κύκλο ζωής που πλησιάζει τον έναν αιώνα —από τον αρχικό σχεδιασμό και την κατασκευή έως τη λειτουργία και την τελική αποξήλωση— και, από τη φύση τους, δημιουργούν μακροχρόνιες τεχνολογικές και οικονομικές εξαρτήσεις.

Αυτή η δυναμική είναι ιδιαίτερα έντονη στα ενεργειακά έργα της Ρωσίας στο εξωτερικό. Ενώ η Αίγυπτος εισέρχεται μέσω του Ελ Νταμπάα σε έναν πολυδεκαετή κύκλο τεχνολογικής εξάρτησης, από την προμήθεια πυρηνικού καυσίμου έως τη λειτουργία και τη συντήρηση, η Τουρκία επεκτείνει την υφιστάμενη εξάρτησή της από τη Ρωσία στο φυσικό αέριο και στον άνθρακα απευθείας στον πυρηνικό τομέα.

Επειδή η κυριότητα ανήκει εξ ολοκλήρου στη Ρωσία, το επίπεδο εξάρτησης της Τουρκίας είναι σαφώς εντονότερο. Επισημαίνεται συχνά ότι, σε περίπτωση έντασης στις τουρκορωσικές σχέσεις, ο κίνδυνος περιορισμού της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα μπορούσε να δημιουργήσει μια δομική ευπάθεια, περιορίζοντας τη διπλωματική ελευθερία κινήσεων της Άγκυρας.

Από την άλλη πλευρά, ενώ η εδαφική κυριαρχία παραμένει τυπικά στην Τουρκία, η ιδιοκτησία μιας στρατηγικής υποδομής μεταβιβάζεται στη Μόσχα.

Οι κρίσιμες υποδομές του σταθμού —όπως η πυρηνική νησίδα που στεγάζει τον ραδιενεργό πυρήνα, ο εξοπλισμός παραγωγής και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στο δίκτυο, τα εφεδρικά συστήματα παροχής ισχύος και ψύξης σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, καθώς και τα ψηφιακά και φυσικά συστήματα ασφαλείας που προστατεύουν τη λειτουργική ακεραιότητα της εγκατάστασης— βρίσκονται υπό τη λειτουργική αρμοδιότητα και τον έλεγχο άλλου κράτους.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και επιμέρους εγκαταστάσεις εντός του χώρου του σταθμού, όπως οι λιμενικές υποδομές και τα συστήματα ραντάρ.

Η κατάσταση αυτή σημαίνει ότι μια εξαιρετικά στρατηγική εγκατάσταση, η οποία βρίσκεται εντός των συνόρων κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ, τίθεται υπό τον εκ των πραγμάτων έλεγχο ενός άλλου κράτους.

Οι ενεργειακές υποδομές ως γεωπολιτική άγκυρα

Η κεντρική συζήτηση γύρω από αυτές τις τεράστιες εγκαταστάσεις αφορά το κατά πόσο θα περιοριστούν απλώς στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ή θα δημιουργήσουν νέες γεωπολιτικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Το ερώτημα αυτό προσελκύει ολοένα μεγαλύτερη προσοχή στις σύγχρονες γεωπολιτικές αναλύσεις.

Οι σταθμοί κατασκευάζονται, φυσικά, για να καλύψουν τις αυξανόμενες ανάγκες ηλεκτροδότησης της Τουρκίας και της Αιγύπτου. Ωστόσο, οι πυρηνικές αυτές εγκαταστάσεις, οι οποίες υψώνονται στις βόρειες και νότιες ακτές της Μεσογείου, ενδέχεται να έχουν ευρύτερες γεωπολιτικές συνέπειες, ικανές να αναδιαμορφώσουν την περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας και ενέργειας.

Ένα από τα επιχειρήματα που διατυπώνονται συχνότερα είναι ότι οι δύο επενδύσεις της Μόσχας αποτελούν σύγχρονη εφαρμογή της στρατηγικής της για την εξασφάλιση μόνιμης παρουσίας στις «θερμές θάλασσες».

Επιπλέον, αναλυτές επισημαίνουν μια έμμεση συμπληρωματικότητα μεταξύ των μη στρατιωτικών αυτών εγκαταστάσεων και της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή. Η εκτίμηση αυτή βασίζεται στη στρατηγική θέση του Ακούγιου και του Ελ Νταμπάα, σε συνδυασμό με τις ρωσικές στρατιωτικές υποδομές στη Συρία —τη ναυτική εγκατάσταση της Ταρτούς και την αεροπορική βάση Χμεϊμίμ— των οποίων η λειτουργία έχει περιοριστεί και παραμένει ρευστή μετά την πτώση της κυβέρνησης Άσαντ το 2024.

Το Ακούγιου και το Ελ Νταμπάα είναι εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, οι οποίες δεσμεύονται από διεθνείς συμφωνίες και υπόκεινται στις εγγυήσεις και στους ελέγχους του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας.

Ωστόσο, το Ακούγιου βρίσκεται σε μία από τις στρατηγικότερες ακτογραμμές της Τουρκίας, με μέτωπο προς την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ το Ελ Νταμπάα βρίσκεται κατά μήκος ενός κρίσιμου διαδρόμου κοντά στη Διώρυγα του Σουέζ και στα σύνορα με τη Λιβύη.

Οι ειδικές λιμενικές εγκαταστάσεις που κατασκευάζονται στους δύο σταθμούς θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μακροπρόθεσμα ως κόμβοι υλικοτεχνικής και επιχειρησιακής υποστήριξης, δίπλα σε ζωτικής σημασίας σημεία συμφόρησης της διεθνούς ναυσιπλοΐας, για πολλές γενιές.

Οι πυρηνικοί σταθμοί αποτελούν στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία που απαιτούν το υψηλότερο δυνατό επίπεδο φυσικής, στρατιωτικής και κυβερνοαμυντικής προστασίας. Η ουσία της συζήτησης έγκειται στο ποιος θα καθορίζει την έκταση αυτών των θεμιτών απαιτήσεων ασφαλείας, ποιος θα τις καλύπτει και με ποιον τρόπο.

Στο Ακούγιου, η πλήρης ρωσική ιδιοκτησία παρέχει στη Μόσχα μεγαλύτερα περιθώρια διαπραγμάτευσης για την ανάπτυξη συστημάτων αεράμυνας, ραντάρ και υποδομών κυβερνοασφάλειας, με το επιχείρημα της προστασίας της εγκατάστασης. Τα περιθώρια αυτά είναι πολύ ευρύτερα από εκείνα που θα επέτρεπαν τα συμβατικά μοντέλα, στα οποία δεν εφαρμόζεται το σχήμα Κατασκευή–Ιδιοκτησία–Λειτουργία (BOO).

Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να προταθούν πρόσθετα μέτρα ασφαλείας γύρω από αυτές τις εγκαταστάσεις αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως η δημιουργία ειδικών ζωνών ασφάλειας στη θάλασσα ή ζωνών απαγόρευσης πτήσεων.

Συμπέρασμα: Προβολή «έξυπνης ισχύος»

Τόσο η Τουρκία όσο και η Αίγυπτος αντιμετωπίζουν την πυρηνική ενέργεια ως ορθολογικό εργαλείο διαφοροποίησης του ενεργειακού τους μείγματος, σε μια περίοδο αυξανόμενης ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, αστάθειας στις αγορές καυσίμων και δεσμεύσεων για περιορισμό των εκπομπών άνθρακα.

Παράλληλα, η εδαφική κυριαρχία και οι αρμοδιότητες ρυθμιστικής εποπτείας των χωρών υποδοχής παραμένουν νομικά άθικτες. Υπό αυτή την έννοια, η υπόθεση ότι τα δύο έργα συνιστούν αυτομάτως στρατηγική «συγκαλυμμένης στρατιωτικής ανάπτυξης» θα ήταν υπερβολικά φιλόδοξη και εικοτολογική.

Ωστόσο, η μακροχρόνια εξάρτηση που δημιουργούν το Ακούγιου και το Ελ Νταμπάα αποτελεί συγκεκριμένη συμβατική πραγματικότητα.

Τα δύο έργα συνιστούν χαρακτηριστικά παραδείγματα σύγχρονης προβολής «έξυπνης ισχύος», τουλάχιστον από την άποψη της οικονομικής και τεχνολογικής πρόσδεσης των χωρών υποδοχής στη Ρωσία.

Ο βαθμός στον οποίο αυτή η δομική εξάρτηση θα εξελιχθεί σε στρατιωτικό και στρατηγικό μοχλό επιρροής θα καταστεί σαφής μόνο κατά τις επόμενες δεκαετίες. Η εξέλιξή της θα διαμορφωθεί από την ευρύτερη πορεία των σχέσεων Άγκυρας–Μόσχας και Καΐρου–Μόσχας.

Σχετικά με τον δρα Nejat Tamzok

Ο δρ Nejat Tamzok έλαβε το πτυχίο και το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στη Μηχανική Μεταλλείων από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής και το διδακτορικό του στην Πολιτική Επιστήμη και τη Δημόσια Διοίκηση από το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Είναι επίσης απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου Anadolu.

Εργάζεται στην κρατική εταιρεία Τουρκικών Επιχειρήσεων Άνθρακα από το 1985, όπου έχει διατελέσει διευθυντής Σχεδιασμού και συντονιστής Στρατηγικού Σχεδιασμού. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συμμετείχε στην κατασκευή πολυάριθμων τεχνικών έργων.

Από το 2016 έως το 2023 διετέλεσε αρχισυντάκτης του επιστημονικού περιοδικού Scientific Mining Journal, μιας έκδοσης με αξιολόγηση από ομοτίμους του Επιμελητηρίου Μηχανικών Μεταλλείων της Τουρκίας.

Ο δρ Tamzok είναι μέλος του Επιμελητηρίου Μηχανικών Μεταλλείων της Τουρκίας, της Τουρκικής Εθνικής Επιτροπής του Παγκόσμιου Συνεδρίου Μεταλλείων, της Τουρκικής Εθνικής Επιτροπής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ενέργειας και του Συλλόγου Αποφοίτων του Τεχνικού Πανεπιστημίου Μέσης Ανατολής.

eurasiareview.com

Οι τουρκικές αμυντικές εξαγωγές έφθασαν στο ύψος-ρεκόρ των 5,79 δισ. δολαρίων το πρώτο επτάμηνο του 2026

0
ISTANBUL, TURKEY - MAY 06: People look at a drone on display at the Baykar exhibit at the SAHA International Defence and Aerospace Expo on May 06, 2026 in Istanbul, Turkey. The International Defence and Aerospace Exhibition, showcased Turkish and foreign companies new products and technology. The expo was dominated by UAV products as modern warfare increasingly shifts to drone and unmanned technologies. (Photo by Chris McGrath/Getty Images)

Οι εξαγωγές της τουρκικής αμυντικής και αεροπορικής βιομηχανίας ανήλθαν στα 11,2 δισ. δολάρια κατά τους τελευταίους 12 μήνες, σύμφωνα με την αρμόδια κρατική υπηρεσία.

Ezgi Akin

4 Αυγούστου 2026

Επισκέπτες παρατηρούν ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος στο περίπτερο της Baykar, κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης Άμυνας και Αεροδιαστημικής SAHA, στις 6 Μαΐου 2026, στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογραφία: Chris McGrath/Getty Images

ΑΓΚΥΡΑ — Οι εξαγωγές της τουρκικής αμυντικής και αεροπορικής βιομηχανίας ανήλθαν τον Ιούλιο σε 1,12 δισ. δολάρια, καταγράφοντας αύξηση 14,4% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους, δήλωσε τη Δευτέρα ο επικεφαλής της τουρκικής Προεδρίας Αμυντικών Βιομηχανιών, Χαλούκ Γκιοργκιούν.

Τι συνέβη: Σύμφωνα με τον Γκιοργκιούν, οι εξαγωγές κατά τους πρώτους επτά μήνες του 2026 αυξήθηκαν κατά 26,2% σε ετήσια βάση, φθάνοντας τα 5,79 δισ. δολάρια.

«Οι εξαγωγές μας κατά τους τελευταίους 12 μήνες έχουν ανέλθει στα 11,2 δισ. δολάρια», έγραψε στην πλατφόρμα X.

Ο Γκιοργκιούν δεν παρουσίασε αναλυτικά στοιχεία ανά εταιρεία, προϊόν ή χώρα προορισμού. Επομένως, δεν είναι σαφές ποιες συμβάσεις ή παραδόσεις συνέβαλαν περισσότερο στην αύξηση.

Ωστόσο, η άνοδος των τουρκικών αμυντικών εξαγωγών τα τελευταία χρόνια στηρίζεται στις πωλήσεις οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πυραύλων, τεθωρακισμένων οχημάτων, ναυτικών πλατφορμών και ηλεκτρονικών συστημάτων στο εξωτερικό.

Οι ρουκέτες, οι πύραυλοι και τα «έξυπνα» πυρομαχικά αναδείχθηκαν πέρυσι στη μεγαλύτερη κατηγορία τουρκικών αμυντικών εξαγωγών, αποφέροντας πωλήσεις ύψους 3,7 δισ. δολαρίων, σύμφωνα με τον υπουργό Εμπορίου Ομέρ Μπολάτ. Οι εξαγωγές μη επανδρωμένων αεροσκαφών έφθασαν τα 2,1 δισ. δολάρια.

Η ASELSAN, η μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής αμυντικών ηλεκτρονικών συστημάτων στην Τουρκία, υπέγραψε κατά το πρώτο τρίμηνο νέες εξαγωγικές συμβάσεις ύψους 629 εκατ. δολαρίων, αυξημένες κατά 69% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της.

Οι συμφωνίες αφορούσαν συστήματα επικοινωνιών, αεράμυνας, ηλεκτρονικών αεροσκαφών, ηλεκτρονικού πολέμου και ηλεκτροοπτικά συστήματα. Η εταιρεία, ωστόσο, δεν παρουσίασε πλήρη ανάλυση των συμβάσεων ανά χώρα.

Μεταξύ των συμφωνιών που δημοσιοποιήθηκαν περιλαμβάνονται συμβάσεις ύψους 171 εκατ. δολαρίων με πελάτες στην περιοχή Ασίας–Ειρηνικού, για εξοπλισμό επικοινωνιών και ωφέλιμα φορτία μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας.

Η ASELSAN έχει επίσης εξασφαλίσει σημαντικές παραγγελίες από την Πολωνία, μεταξύ των οποίων σύμβαση ύψους 410 εκατ. δολαρίων για συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, η οποία υπογράφηκε τον Δεκέμβριο του 2025.

Τον Ιανουάριο, η STM, κρατικά ελεγχόμενη τουρκική εταιρεία αμυντικής τεχνολογίας που ειδικεύεται στις ναυτικές πλατφόρμες και στα αυτόνομα συστήματα, ανακοίνωσε συμφωνία για την εξαγωγή του KARGU —ενός περιστρεφόμενων πτερύγων drone «καμικάζι»— και του ALPAGU, ενός περιφερόμενου πυρομαχικού σταθερών πτερύγων, προς χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, η οποία δεν κατονομάστηκε.

Παράλληλα, στις επιδόσεις-ρεκόρ πιθανότατα συνέβαλαν οι συνεχιζόμενες παραδόσεις των μαχητικών drones Bayraktar TB2 και Akinci από την Baykar, τη μεγαλύτερη τουρκική κατασκευάστρια μη επανδρωμένων αεροσκαφών, στο πλαίσιο παλαιότερων συμβάσεων, καθώς και οι νέες συμφωνίες για το μη επανδρωμένο μαχητικό αεροσκάφος Kizilelma.

Τον Μάιο, η Baykar υπέγραψε την πρώτη εξαγωγική συμφωνία της με την Ινδονησία για την πώληση αεροσκαφών Kizilelma. Η συμφωνία αφορά 12 αεροσκάφη, με τις παραδόσεις να προβλέπεται να αρχίσουν το 2028, ενώ περιλαμβάνει δικαίωμα προαίρεσης για έως και 48 επιπλέον μονάδες.

Τον Μάιο του 2026, η Baykar υπέγραψε επίσης συμφωνία με τον όμιλο EDGE των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για την ενσωμάτωση κατευθυνόμενων όπλων που κατασκευάζει η EDGE στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της τουρκικής εταιρείας.

Γιατί έχει σημασία: Οι αμυντικές εξαγωγές μετατρέπονται ολοένα περισσότερο σε εργαλείο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ανοίγοντας τον δρόμο για μακροχρόνια αμυντική συνεργασία που εκτείνεται πέρα από τις εφάπαξ πωλήσεις εξοπλισμού και περιλαμβάνει εκπαίδευση, συντήρηση, συμπαραγωγή και μεταφορά τεχνολογίας.

Οι πωλήσεις επιτρέπουν επίσης στην Τουρκία να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στην αναδυόμενη ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική, εντάσσοντας τουρκικές εταιρείες στις ευρωπαϊκές αλυσίδες εφοδιασμού και στα προγράμματα προμηθειών.

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσπαθούν να διαφοροποιήσουν τους προμηθευτές τους, να αναπληρώσουν τα εξαντλημένα αποθέματα και να περιορίσουν την εξάρτησή τους από έναν μικρό αριθμό καθιερωμένων αμυντικών κατασκευαστών, οι τουρκικές εταιρείες παρουσιάζονται ολοένα περισσότερο ως ταχύτερες και οικονομικότερες εναλλακτικές επιλογές.

Την τελευταία δεκαετία, η Άγκυρα έχει αυξήσει τις επενδύσεις της στην εγχώρια ανάπτυξη drones, πυραύλων, τεθωρακισμένων οχημάτων, ναυτικών πλατφορμών και στρατιωτικών ηλεκτρονικών συστημάτων, εν μέσω περιορισμών και κυρώσεων από το εξωτερικό στον αμυντικό τομέα.

Οι εξαγωγές της τουρκικής αμυντικής και αεροδιαστημικής βιομηχανίας ανήλθαν σε 7,15 δισ. δολάρια το 2024, προτού αυξηθούν κατά περίπου 50% και φθάσουν στο επίπεδο-ρεκόρ των 10 δισ. δολαρίων το 2025, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία.

Περισσότερα στοιχεία: Η Τουρκία κατατάχθηκε στην 11η θέση μεταξύ των μεγαλύτερων εξαγωγέων συμβατικών όπλων παγκοσμίως κατά την περίοδο 2021–2025, αντιπροσωπεύοντας το 1,8% των παγκόσμιων εξαγωγών, σύμφωνα με την έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI), Trends in International Arms Transfers, 2025.

Ο όγκος των τουρκικών εξαγωγών όπλων αυξήθηκε κατά 122% σε σύγκριση με την περίοδο 2016–2020, ενώ το μερίδιο της Τουρκίας στις παγκόσμιες εξαγωγές διπλασιάστηκε, από 0,9% σε 1,8%, σύμφωνα με τα στοιχεία του SIPRI.

al-monitor.com

Γιατί το Ιράν στέλνει αντιφατικά μηνύματα σχετικά με τις διαπραγματεύσεις

0

DW

Amir Soltanzadeh
6 Αυγούστου 2026

Ο Τραμπ δηλώνει ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες με το Ιράν. Η Τεχεράνη υποστηρίζει ότι συζητά με το Ομάν —και όχι με την Ουάσιγκτον— για τα Στενά του Ορμούζ. Σύμφωνα με αναλυτές, αυτή η διάσταση στις δηλώσεις αντανακλά αντικρουόμενες πολιτικές πιέσεις.

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγαΐ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Τεχεράνη, στις 27 Ιουνίου 2026.

Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών δηλώνει ότι το Ιράν και το Ομάν βρίσκονται κοντά σε συμφωνία για τη δημιουργία νέας ναυτιλιακής οδού μέσω των αποκλεισμένων Στενών του Ορμούζ. Φωτογραφία: Sha Dati/Xinhua/picture alliance

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε τη Δευτέρα ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με το Ιράν για τα Στενά του Ορμούζ, προσθέτοντας ότι η Ισλαμική Δημοκρατία βρίσκεται μπροστά σε μια «τελευταία ευκαιρία πριν από τον αποκεφαλισμό της».

Ο Τραμπ είπε σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο ότι συμφώνησε να συνεχιστεί η προσπάθεια για συνομιλίες με το Ιράν, έπειτα από αίτημα της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Κατάρ και άλλων χωρών.

Οι δηλώσεις του φάνηκαν να έρχονται σε αντίθεση με τις δημόσιες τοποθετήσεις της Τεχεράνης, η οποία μέχρι στιγμής αρνείται ότι πραγματοποιούνται διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον.

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγαΐ, επιβεβαίωσε, ωστόσο, ότι η Τεχεράνη διεξάγει συνομιλίες με το Ομάν σχετικά με τη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια δίοδο.

Είναι επομένως πιθανό οι δύο πλευρές να περιγράφουν τον ίδιο διπλωματικό δίαυλο με διαφορετικούς όρους, χρησιμοποιώντας η καθεμία διατύπωση προσαρμοσμένη στο δικό της εσωτερικό ακροατήριο.

Η Ουάσιγκτον περιγράφει την ομανική μεσολάβηση ως διαπραγματεύσεις με το Ιράν. Η Τεχεράνη την παρουσιάζει ως τεχνική συζήτηση με το Ομάν σχετικά με τη ναυσιπλοΐα στα Στενά.

Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν το βασικό εμπόδιο

Τα Στενά του Ορμούζ έχουν καταστεί το κύριο σημείο διαφωνίας.

Η εμπορική κίνηση μέσω αυτής της κρίσιμης θαλάσσιας οδού παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη, ενώ τα πλοία εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν επιθέσεις κοντά στα Στενά.

Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας ναυτιλιακών αναλύσεων Kpler, τα οποία επικαλέστηκε το πρακτορείο Reuters, μόλις έξι εμπορικά πλοία διέσχισαν τη θαλάσσια οδό τη Δευτέρα, έναντι επτά την προηγουμένη.

Η αβεβαιότητα γύρω από τη στρατηγική αυτή δίοδο έχει επηρεάσει και τις παγκόσμιες αγορές.

Οι πρόσφατες προσδοκίες για διπλωματική πρόοδο οδήγησαν σε υποχώρηση των τιμών του πετρελαίου και βοήθησαν τις χρηματιστηριακές αγορές να κινηθούν ανοδικά. Οι διακυμάνσεις αυτές, όμως, καταδεικνύουν κυρίως πόσο ευαίσθητες παραμένουν οι αγορές σε οποιαδήποτε είδηση για τα Στενά και δεν αποτελούν απόδειξη ότι η κρίση έχει επιλυθεί.

Το Ιράν θέλει να αναγνωριστεί κάποια μορφή ελέγχου του επί των πλοίων που εισέρχονται στον Περσικό Κόλπο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν την πλήρη επαναλειτουργία των Στενών και την ανεμπόδιστη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Ο Μπαμπάκ Ντορμπεϊκί, πολιτικός αναλυτής με έδρα το Λονδίνο και πρώην αξιωματούχος του Κέντρου Στρατηγικών Ερευνών του Ιράν, δήλωσε στην DW ότι η διαφωνία δεν αφορά πλέον απλώς το εάν οι δύο πλευρές συνομιλούν.

«Το ερώτημα είναι πώς θα ονομαστούν αυτές οι συνομιλίες και τι ελπίζει να αποκομίσει από αυτές κάθε πλευρά», είπε.

Σύμφωνα με τον Ντορμπεϊκί, ο Τραμπ περιγράφει τον έμμεσο δίαυλο ως διαπραγμάτευση επειδή χρειάζεται να δείξει ότι η στρατιωτική και οικονομική πίεση ανάγκασε την Τεχεράνη να επιστρέψει στο τραπέζι των συνομιλιών.

Το Ιράν, αντίθετα, αποφεύγει την ίδια ορολογία επειδή η παραδοχή ότι διαπραγματεύεται με την Ουάσιγκτον θα μπορούσε να παρουσιαστεί από τους εσωτερικούς αντιπάλους της κυβέρνησης ως συνθηκολόγηση.

Οι θέσεις των δύο πλευρών εξακολουθούν να απέχουν πολύ.

«Το Ιράν θέλει να ελέγχει τα πλοία που εισέρχονται στα Στενά, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν απολύτως ελεύθερη διέλευση», είπε ο Ντορμπεϊκί. «Οι δύο αυτές θέσεις δεν μπορούν να συμβιβαστούν εύκολα».

Διαιρέσεις στο εσωτερικό του Ιράν

Τα αντιφατικά μηνύματα αντανακλούν επίσης τις διαιρέσεις μεταξύ αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων στο εσωτερικό του Ιράν.

Ο Ντορμπεϊκί διακρίνει δύο ευρύτερα στρατόπεδα.

«Το πρώτο, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί στρατόπεδο της “ανάπτυξης και ανοικοδόμησης μέσω συμφωνίας”, θεωρεί ότι χωρίς άρση των κυρώσεων και επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, η ιρανική οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει ούτε καν να διατηρηθεί», δήλωσε στην DW.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ και ορισμένα στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης με οικονομικά συμφέροντα ενδέχεται να βρίσκονται πιο κοντά σε αυτή την άποψη.

Το αντίπαλο στρατόπεδο, στο οποίο περιλαμβάνεται το Μέτωπο Παγινταρί —ένα μικρό, υπερσυντηρητικό κόμμα— «θεωρεί μια συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ιδεολογική ήττα» και τάσσεται υπέρ της συνέχισης της αντίστασης.

Το κενό ηγεσίας εντείνει την αβεβαιότητα

Η απουσία ενός ξεκάθαρου ηγέτη στο Ιράν έχει επιτείνει την αβεβαιότητα.

Από τότε που ο τότε ανώτατος ηγέτης της χώρας, Αλί Χαμενεΐ, σκοτώθηκε σε αεροπορική επιδρομή στις 28 Φεβρουαρίου, κατά τις πρώτες ώρες του αμερικανοϊσραηλινού πολέμου εναντίον του Ιράν, η άσκηση της εξουσίας έχει κατακερματιστεί περισσότερο.

Ο γιος του, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, ορίστηκε νέος ανώτατος ηγέτης. Ο ρόλος του, όμως, παραμένει ασαφής και δεν έχει εμφανιστεί δημοσίως από την έναρξη του πολέμου, ενώ υπάρχουν εικασίες ότι τραυματίστηκε σοβαρά κατά την επίθεση.

Ο Ντορμπεϊκί υποστηρίζει ότι αυτή η κατάσταση επέτρεψε σε αντίπαλες ομάδες να ισχυρίζονται ότι εκφράζουν την ηγεσία.

«Οι έμμεσες συνομιλίες μέσω του Ομάν πιθανότατα θα συνεχιστούν», είπε στην DW. «Ο Πεζεσκιάν θα παραμείνει υπό πίεση, αλλά είναι απίθανο να απομακρυνθεί προς το παρόν, επειδή το εσωτερικό και διεθνές πολιτικό κόστος θα ήταν υψηλό».

Ο Ντορμπεϊκί επισήμανε ότι η παραμονή του Πεζεσκιάν στην εξουσία διατηρεί ανοικτή τη δυνατότητα να του αποδοθεί η ευθύνη, εάν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν.

Τρία ανταγωνιστικά στρατόπεδα στο εσωτερικό του Ιράν

Ο Χασάν Ασαντί Ζεϊνταμπαντί, Ιρανός πολιτικός αναλυτής με έδρα την Τεχεράνη, πιστεύει ότι τα βασικά κέντρα λήψης αποφάσεων στην Τεχεράνη έχουν ήδη αποδεχθεί την αναγκαιότητα των διαπραγματεύσεων.

Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι στο ιρανικό κατεστημένο υπάρχουν τρία κύρια στρατόπεδα.

Το πρώτο αποτελείται από κυβερνητικούς αξιωματούχους οι οποίοι διαχειρίζονται τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου και του αποκλεισμού και, επομένως, είναι περισσότερο διατεθειμένοι να υποστηρίξουν τις διαπραγματεύσεις.

«Η δεύτερη ομάδα αποτελείται κυρίως από στρατιωτικούς, οι οποίοι επιδιώκουν να βελτιώσουν τη θέση τους στη σύγκρουση πριν από την έναρξη διαπραγματεύσεων και παραμένουν επιφυλακτικοί απέναντι στις προθέσεις των ΗΠΑ», δήλωσε ο Ζεϊνταμπαντί στην DW.

«Η τρίτη ομάδα αποτελείται από ιδεολογικά αδιάλλακτους, οι οποίοι πιστεύουν ότι η επίτευξη συμφωνίας με την Ουάσιγκτον μετά τον πόλεμο και τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν θα σηματοδοτούσε το τέλος της παραδοσιακής ταυτότητας της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η οποία είναι θεμελιωμένη στην αντίθεση προς τη Δύση».

«Φοβούνται την επόμενη ημέρα μιας συμφωνίας», πρόσθεσε ο Ασαντί Ζεϊνταμπαντί. «Για αυτούς, μια συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα σήμαινε το τέλος της ιδεολογικής εποχής την οποία εκπροσωπούν και, τελικά, τη δική τους απομάκρυνση».

Ο Ζεϊνταμπαντί δήλωσε ότι οι σκληροπυρηνικοί εξακολουθούν να ασκούν επιρροή στο κοινοβούλιο, στους μηχανισμούς ασφαλείας και στον κρατικό μηχανισμό προπαγάνδας και φοβούνται τις αλλαγές που θα μπορούσε να επιφέρει μια συμφωνία.

Το μέλλον των συνομιλιών ενδέχεται να εξαρτηθεί λιγότερο από το Μουσκάτ ή την Ουάσιγκτον και περισσότερο από το ποιες παρατάξεις θα επικρατήσουν στην Τεχεράνη.

Εάν οι υποστηρικτές μιας συμφωνίας πείσουν την ηγεσία ότι η συνέχιση της απομόνωσης απειλεί την ανοικοδόμηση, την οικονομία και, τελικά, την ίδια την επιβίωση του συστήματος, η διπλωματική διαδικασία θα μπορούσε να προχωρήσει.

Εάν οι σκληροπυρηνικοί καταφέρουν να παρουσιάσουν οποιονδήποτε συμβιβασμό ως συνθηκολόγηση, ακόμη και οι έμμεσες συνομιλίες θα μπορούσαν να καταρρεύσουν.

Με βάση τις θέσεις που παρουσίασαν οι δύο αναλυτές, είναι πιθανό οι επόμενες πληροφορίες περί προόδου να εξακολουθήσουν να συνοδεύονται από αντιφατικές δημόσιες δηλώσεις.

Επιμέλεια: Keith Walker

Amir Soltanzadeh Multimedia journalist focusing on geopolitics and the Middle East@AmirSoltanzade2

Ιράν: Απορρίπτει τη συμφωνία Σ. Αραβίας, Τουρκίας, Πακιστάν-«Μόνο στα χαρτιά»

0

07.08.2026 18:17

Για συμφωνία στα χαρτιά κάνει λόγο το Ιράν στην πρώτη αντίδραση από την Τεχεράνη μετά την υπογραφή της Συμφωνία Κοινής Άμυνας από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν την Παρασκευή (7/8) στη Μέκκα.

Λίγες μόλις ώρες αφότου η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας στην ίδια την πόλη, ο Ιρανός βουλευτής Εμπραχίμ Ρεζαΐ δημοσίευσε μια κατηγορηματική απόρριψη της συμφωνίας.

Ο Εμπραχίμ Ρεζαΐ, μέλος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού κοινοβουλίου, με ανάρτησή του στο «Χ» απέρριψε τη συμφωνία χαρακτηρίζοντάς την «στα χαρτιά» και αντέστρεψε το επιχείρημα περί ασφάλειας, στρέφοντάς το κατά του Ριάντ.

«Οι Σαουδάραβες πρέπει να γνωρίζουν ότι μια χάρτινη συμφωνία με την Τουρκία και το Πακιστάν δεν τους προσφέρει ασφάλεια, όπως και τα χρόνια μονομερούς στήριξης στους Αμερικανούς δεν τους έφερε ασφάλεια. Διορθώστε τις πολιτικές σας ώστε να μην χρειάζεται δίχτυ ασφαλείας από τους άλλους».

 

Τι υπεγράφη στη Μέκκα

Η Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας υπεγράφη την Παρασκευή (7/8) στο Παλάτι Αλ-Σάφα της Μέκκας από τον Σαουδάραβα Διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Πακιστανό Πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ.

Η βασική ρήτρα της συμφωνίας αντικατοπτρίζει τη διατύπωση του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ: μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

Αξιωματούχοι και από τις τρεις πλευρές χαρακτήρισαν τη συμφωνία καθαρά αμυντική, διευκρινίζοντας ότι δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένης χώρας και ότι παραμένει ανοιχτή σε άλλα κράτη της περιοχής.

Η συμφωνία βασίζεται σε μια διμερή Συμφωνία Στρατηγικής Αμοιβαίας Άμυνας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, η οποία είχε υπογραφεί τον Σεπτέμβριο του 2025. Οι διαπραγματεύσεις για την τριμερή επέκτασή της βρίσκονταν σε εξέλιξη επί σχεδόν έναν χρόνο και επιταχύνθηκαν λόγω της περιφερειακής κλιμάκωσης που ακολούθησε τα πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν.

Η συμβολική επιλογή της Μέκκας ως τόπου υπογραφής σχολιάστηκε ευρέως, όπως και ο συνδυασμός του πετρελαϊκού πλούτου της Σαουδικής Αραβίας, της στρατιωτικής ισχύος και της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας -η οποία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ – και των πυρηνικών δυνατοτήτων του Πακιστάν.

Πηγή: CNN.GR, ΑΠΕ

#OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ…” #TΟΥΡΚΙΑ_ΑΡΑΒΙΑ_ΠΑΚΙΣΤΑΝ_ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ_ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ_ΣΥΜΜΑΧΙΑ..!!!

0
Γράφει ο   Στρατιωτικός αναλυτής Ευθύμιος.
#ΑΡΩΜΑ_ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ..!!! 
Μεσα απο  Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα …
#Constantinople:
 
#ΤΑ_ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ_ΤΗΣ_ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ_ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ_ΥΠΕΡ_ΤΟΥ_ΝΤΟΝΜΕ_ΜΟΥΣΤΑΦΑ_ΚΕΜΑΛ…
19 Μαρτίου 1919: Ο Βρετανός Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Στρατάρχης Γουίλσον, προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό Βενιζέλο: «Μην περιμένετε καμία βοήθεια από βρετανικά στρατεύματα». Gotthard Jaeschke, «Χρονολόγιο του Τουρκικού Πολέμου Ανεξαρτησίας», 1989, τόμος 1, σελ. 22.
26 Ιουνίου 1919 Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Άρθουρ Μπάλφουρ: ❝..Στην Ανατολία πρέπει να ιδρυθεί ένα νέο τουρκικό κράτος❞ Gotthard Jaeschke, “Χρονολογία του Τουρκικού Πολέμου Απελευθέρωσης”, 1989, σ. 46.
Ο Μπαλφουρ ηταν υποστηρικτής του σιωνισμού. Ως Υπουργός Εξωτερικών εξέδωσε τη Διακήρυξη Μπάλφουρ (2 Νοεμβρίου 1917), Είχε συναντήσει τον Chaim Weizmann και είχε δηλώσει ότι είναι σιωνιστής.
Μάλιστα, ο τύπος της Κωνσταντινούπολης δημοσίευσε ακόμη και έναν χάρτη που έδειχνε ότι ήταν δυνατό να ταξιδέψει κανείς από την Κωνσταντινούπολη στην Άγκυρα σε μικρότερο χρόνο δια ξηράς παρά δια θαλάσσης.
13 Νοεμβρίου 1921 Για τη μεταφορά όπλων, πυρομαχικών, εξοπλισμού και ανθρωπίνου δυναμικού από την Κωνσταντινούπολη στην Άγκυρα, δημοσιεύθηκε συνιστώμενη είδηση με την άδεια της λογοκρισίας των Συμμάχων: “Η μετακίνηση από την Κωνσταντινούπολη στην Άγκυρα μέσω (Ιζμίτ) από ξηράς είναι ταχύτερη και πιο άνετη από τη μετακίνηση μέσω (Ινεμπολού) από θάλασσας.”
Σε τηλεγράφημα που απέστειλε στο Υπουργείο Εξωτερικών, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής Ρουμπολντ ανέφερε ότι οι γαλλικές αρχές λογοκρισίας είχαν αγνοήσει τις αντιαρμενικές δημοσιεύσεις του Tevhid-i Efkar. Η φιλογαλλική στάση του TE και η ποιότητα εκτύπωσης μπορεί να υποδηλώνουν γαλλικό κεφάλαιο.
Η συμμαχική λογοκρισία δεν εμπόδισε τη δημοσίευση προπαγανδιστικών άρθρων σχετικά με τις πανεπιστημιακές συγκεντρώσεις που διοργάνωσαν οι Τούρκοι εθνικιστές Ενωτικοί. Είναι ενδιαφέρον ότι, μεταξύ των δικαιολογιών για την κατοχή στις 16 Μαρτίου 1920, ήταν ο ισχυρισμός ότι αυτές οι συγκεντρώσεις υποκίνησαν το εθνικιστικό κίνημα στην Ανατολία.
Ενώ οι Εθνικές Δυνάμεις βρίσκονταν σε κατάσταση αποδιοργάνωσης, η πρόταση του Έλληνα Αρχιστράτηγου Παρασκευόπουλου για την εξάλειψη του Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος δεν διέθετε στρατό, απορρίφθηκε από τον Αρχιστράτηγο των Βρετανικών Δυνάμεων Κατοχής, Στρατηγό Μίλν, με το σκεπτικό ότι ήταν «αντίθετη στα συμφέροντά μας».
Στις 17 Απριλίου 1920 , ο Μεγάλος Βεζίρης Νταμάντ Φερίντ Πασάς πρότεινε στον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη, Ντε Ρόμπεκ, να χρησιμοποιηθούν οι Κούρδοι εναντίον του Μουσταφά Κεμάλ, αλλά έλαβε άρνηση. ( Gotthard Jaeschke, “Chronology of the Turkish War of Independence,” 1989, τόμος 1, σελ. 98).
 
Συνεχιζεται…..
-#Ιran:  Κύμα  της Επιχείρησης «#Αληθινή_Υπόσχεση_4»
 
 Στρατηγός της Ιρανικής Πολεμικής Αεροπορίας δήλωσε ότι ιρανικό αεροσκάφος βομβάρδισε αμερικανικές βάσεις χρησιμοποιώντας μόνο χάρτες σε χαρτί. Λέει ότι οι πιλότοι πέταξαν χωρίς GPS και χωρίς ραδιοεπικοινωνίες προκειμένου να μην εντοπιστούν, εκπλήσσοντας τις αμερικανικές αεράμυνες τις οποιες βρήκαναπροετοίμαστες
Το Ιράν μπορεί να μετατρέπει μια στρατηγική νίκη σε έναν καταστροφικό λανθασμένο υπολογισμό. Ο γεωπολιτικός αναλυτής Μπράντον Βάιχερτ λέει ότι για εβδομάδες, το Ιράν είχε αποκτήσει το πάνω χέρι. Τα αποθέματα πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς της Αμερικής εξαντλούνταν, η θέση της στον Κόλπο είχε γίνει πιο ευάλωτη, τα περιφερειακά κράτη ήθελαν να σταματήσουν οι μάχες και η Τεχεράνη είχε την επιρροή. Τώρα, ο Μπράντον πιστεύει ότι το Ιράν μπορεί να το παρακάνει. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, προέκυψαν αναφορές ότι Ιρανοί νομοθέτες προετοιμάζουν νομοθεσία που φέρεται να: – Απαγορεύσει τη διέλευση αμερικανικών και ισραηλινών πλοίων από το Στενό του Ορμούζ. – Εμποδίσει τα φορτία που συνδέονται με το Ισραήλ. – Απαιτήσει αποζημιώσεις από χώρες που υποστήριξαν τον πόλεμο. – Και επιβάλει κυρώσεις έως και 20% της αξίας του φορτίου στους παραβάτες. Ταυτόχρονα, αναφορές υποδηλώνουν ότι το Ιράν επιδιώκει τέλη διέλευσης μεταξύ 5% και 7% της αξίας κάθε φορτίου. Εάν αυτοί οι αριθμοί ισχύουν, ο Μπράντον πιστεύει ότι ολόκληρη η διπλωματική διαδικασία θα μπορούσε να καταρρεύσει. Όχι επειδή το Ιράν δεν έχει επιρροή, αλλά επειδή μπορεί να ζητά περισσότερα από όσα είναι διατεθειμένος να δεχτεί ο κόσμος. Η ανησυχία του δεν είναι η Ουάσινγκτον, είναι όλοι οι άλλοι. Οι χώρες που σιωπηλά στράφηκαν προς το Ιράν μετά τον πόλεμο μπορεί να αρχίσουν να αναρωτιούνται αν η Τεχεράνη υπερβάλλει τώρα. Και αν συμβεί αυτό, ο Τραμπ παίρνει ακριβώς αυτό που χρειάζεται. Μια πολιτική δικαιολογία για να αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις, να υποστηρίξει ότι το Ιράν δεν ήταν ποτέ σοβαρό για την ειρήνη και να κλιμακώσει τον πόλεμο. Ο Μπράντον πιστεύει ότι αυτό αλλάζει τα πάντα. Επειδή ο πιο γρήγορος τρόπος για να χάσεις μια νικηφόρα θέση είναι να πείσεις τον αντίπαλό σου ότι δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει.
-#Turkey: Η συμφωνία αμυντικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν (γνωστή ως «Συμφωνία της Μέκκας» / Mecca Agreement) υπογράφηκε σήμερα, 7 Αυγούστου 2026, στη Μέκκα. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν και πολλαπλές πηγές, η συμφωνία προβλέπει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον και των τριών (συλλογική άμυνα). Χτίζει πάνω στην ήδη υπάρχουσα διμερή συμφωνία Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν του 2025 και ενισχύει τη στρατιωτική συνεργασία, κοινές ασκήσεις και αμυντική βιομηχανία ανάμεσα στις τρεις χώρες. Ο Ερντογάν, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο Σεχμπάζ Σαρίφ (μαζί με τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού) ήταν παρόντες στην τελετή.
-#Yemen: Δυνάμεις της Υεμένης πραγματοποίησαν φονική επιχείρηση με στόχο μονάδες που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία στο Μαρίμπ. Εκθέσεις ασφαλείας επιβεβαιώνουν τουλάχιστον 58 θανάτους μετά το πλήγμα σε στρατιωτικές θέσεις.
-#US:Οι εξαγωγές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας προς τις ΗΠΑ έφτασαν στο μηδέν. Ένα γεγονός πρωτοφανές τα τελευταία 40 χρόνια, αναφέρει το Bloomberg.
Επιστήμονες στις ΗΠΑ χρησιμοποίησαν την Τεχνητή Νοημοσύνη για να δημιουργήσουν νέους ιούς για πρώτη φορά, σύμφωνα με τους New York Times. Αυτό εγείρει την πιθανότητα η τεχνολογία αυτή να χρησιμοποιηθεί κάποια μέρα για την εφεύρεση επικίνδυνων παθογόνων μικροοργανισμών.
-#Iraq: Ο επικεφαλής της οργάνωσης Μπάντρ εξέδωσε επείγουσα έκκληση προς «Τους Μουτζαχιντίν της αντίστασης», παρακαλώντας τους να καθυστερήσουν την απάντησή τους στη Σαουδική Αραβία και υπόσχοντας να επιδιώξει διπλωματικές λύσεις. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά τεταμένα
-#Israel: Ο επικεφαλής της Μοσάντ, Ρόμαν Γκόφμαν, απέλυσε τους επικεφαλής της Διεύθυνσης Πληροφοριών και του Τμήματος Ιράν της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών, μετά την αποτυχία ενός επιχειρησιακού σχεδίου που στόχευε στην ανατροπή της κυβέρνησης του Ιράν.
Το Ισραήλ φέρεται να αρνείται περαιτέρω αποχωρήσεις από τον νότιο Λίβανο.
-#Lebanon: Ένα ισραηλινό μη επανδρωμένο αεροσκάφος έριξε μια  βόμβα στην πόλη Μανσούρι.
-#Syria: Ο Jolani  απεπεμψε τους διοικητες φιλοτουρκους τρομοκρατες SNA και τους μετεθεσε σε κατώτερες θεσεις!! εμεινε μονο ο Σαιμπανι για την ωρα… ,κατι που εξοργισε την Τουρκια.
Μια επίθεση από άγνωστους ένοπλους είχε ως στόχο ένα πετρελαιοφόρο στην πόλη Ντιμπάν στην ανατολική επαρχία Ντέιρ εζ-Ζορ.
-#Rum-Syria Οι χριστιανικές κοινότητες ακυρώνουν όλους τους εορτασμούς που σχετίζονται με τις θρησκευτικές γιορτές του Αυγούστου
-#Rojava: Κατάργηση των φραγμών μεταξύ των χωριών Tel Tamr και Tel Nasri στην κατεχόμενη ύπαιθρο Serê Kaniyê.
 Η κατάσταση στο #Afrin παραμένει η ίδια—σκοτεινή. Μια 17χρονη κοπέλα συνελήφθη από τις δυνάμεις ασφαλείας της STG επειδή η μητέρα της είναι ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο πατέρας της είναι μουσικός. Η STG επιμένει ότι δεν θα την απελευθερώσουν μέχρι να συλλάβουν τον πατέρα της.
Tουρκοι ι βουλευτές υποστηρίζουν περιορισμένη αμνηστία για μαχητές του PKK.
-#Kurdistan: Τα ΜΜΕ της IRGC συνεχίζουν να διαδίδουν πληροφορίες σχετικά με υποτιθέμενες επιχειρήσεις του ιρανικού στρατού στην Kurdistan. Με εξαίρεση 1 περιστατικό όπου ιρανικές δυνάμεις εισήλθαν και συνέλαβαν 2 Κούρδους βοσκούς και 150 κατσίκια – δεν υπάρχουν εισβολές.
-#Αfghanistan: Μαχητές της #AFF (NRF) εξαπέλυσαν επιθέσεις με ρουκέτες χθες εναντίον του στρατιωτικού αεροδρομίου της Καμπούλ που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Ταλιμπάν. Μετά τις πρόσφατες επιθέσεις στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Κουντούζ, αυτή η αλυσίδα στοχευμένων επιχειρήσεων έχει πλέον φτάσει στις μεταφορές και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του εχθρού στην πρωτεύουσα της χώρας, Καμπούλ. Σύμφωνα με πηγές του AFF, μετά από διαδοχικές ήττες στην περιοχή Ζιμπάκ της επαρχίας Μπανταχσάν, οι Ταλιμπάν μετακινούν εγχώριους και ξένους τρομοκράτες μέσω των αεροδρομίων της Καμπούλ, της Κουντούζ, της Κανταχάρ και του Μπαλχ προς την Μπανταχσάν. Ως αποτέλεσμα αυτών των επιθέσεων με ρουκέτες, προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του αεροδρομίου της Καμπούλ και σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν αρκετοί τρομοκράτες Ταλιμπάν.
-#Hellas: Noam Katz : Αντίο και εις το επανιδείν! Καθώς η θητεία μου ως Πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα ολοκληρώνεται σήμερα, φεύγω με την καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη. Αυτά τα 4 χρόνια ήταν πραγματικά υπέροχα και θέλω να ευχαριστήσω την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό που έγιναν ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της διαδρομής και της ιστορίας μου. Παίρνω μαζί μου αμέτρητες φιλίες, αξέχαστες αναμνήσεις και μια βαθιά αγάπη για αυτή τη μοναδική χώρα. Επιστρέφοντας στο Ισραήλ και στο Υπουργείο Εξωτερικών, θα συνεχίσω να στηρίζω και να ενισχύω τον ξεχωριστό δεσμό ανάμεσα στο Ισραήλ και την Ελλάδα.
Σχολιο: θετικη η παρουσια του!! ειναι πιθανον να αναλαβει μεγαλο ποστο, του ευχομασται τα καλυτερα!!
-#Rum_Pontos: Ο Δήμαρχος της Ηρακλειας (Αράκλι,) Χουσεΐν Αβνί Τζοσκούν Τσεμπί, προς τον διάσημο ποδοσφαιριστή της Τραμπζονσπόρ, Μοχάμεντ Σαλάχ: «Η παγκόσμια υπερθέρμανση απειλεί τον κόσμο. Στο μέλλον, η ζωή στην Αίγυπτο θα γίνει δύσκολη. Η περιοχή μας εκείνα τα χρόνια θα είναι πολύ κατοικήσιμη. Ας σας δώσουμε ένα όμορφο οικόπεδο εδώ.»
Σχετικα με το τσιπ της νεας ταυτοτητας τα ειχε πει λεπτομερος με ¨δικη του υπογραφη στο “σημεια των καιρων” ο τοτε Γεροντας #Παισιος!! #ΣΗΜΕΡΑ_ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ!!
Μερικα αποσπασματα  …”δυστυχως και παλι // ορισμενοι γνωστικοι //  θα φασκιωνουν τα πνευματικα τους τεκνα σαν τα μωρα ,δηθεν για να μην στεναχωριουνται, δεν πειραζει αυτο,δεν ειναι τιποτα,αρκει εσωτερικα να πιστευετε..!!
 “μετα λοιπον απο την καρτα και την ταυτοτητα το #φακελλωμα για προχωρισουν πονηρα στο σφραγισμα ,θα λενε συνεχεια στη τηλεοραση οτι πηρε καποιος την καρτα του δεινα και του σηκωσε τα χρηματα απο την τραπεζα…και απο την αλλη θα διαφημιζουν το τελειο συστημα το σφραγισμα…”
Τι θα πει ο Χριστος το μεν προσωπον του ουρανου γινωσκεται διακρινειν,τα δε σημεια των καιρων ου δυναστε γνωναι;
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”