The New York Times
Φωτογραφία: Elinor Kry/The New York Times
Ακρόαση · 8:29 λεπτά
Του Τόμας Μόρτον
Ο κ. Μόρτον είναι συγγραφέας και πρώην συντάκτης του περιοδικού Vice.
10 Αυγούστου 2026
Κάποτε, αν ήθελες να καταλάβεις τι τύπος ανθρώπου ήταν κάποιος, κοιτούσες τα ρούχα του.
Όταν ήμουν νέος και εργαζόμουν σε ένα τότε δημοφιλές περιοδικό μόδας του δρόμου, απολάμβανα να ταξινομώ τους ανθρώπους ανάλογα με όσα φορούσαν. Μπορούσα να σου πω με μια ματιά τι μουσική άκουγαν, αν εργάζονταν, πώς θα ήταν στο κρεβάτι και τι είδους μπίρα θα έπιναν — όλα αυτά από το κόψιμο του παντελονιού τους ή από τη σκάλα της ξυριστικής μηχανής με την οποία είχαν κουρευτεί.
Φλις μπλούζα και λευκό καπέλο του μπέιζμπολ κατεβασμένο υπερβολικά χαμηλά πάνω από τα μάτια; Αθληταράς. Σκισμένο γκρίζο φούτερ πάνω από τεράστιο τζιν, τα ρεβέρ του οποίου σέρνονται και απορροφούν τα νερά από τις λακκούβες; Αυτός καπνίζει χόρτο. Το ίδιο φούτερ, αλλά με τα μανίκια σηκωμένα πάνω από τους αγκώνες; Πρόσεχε! Αυτό είναι το παγκόσμιο σύμβολο της μεθαμφεταμίνης.
Σήμερα είμαι ένας μεσήλικας που εργάζεται στην πόρτα ενός μπαρ στο Σικάγο, αρκετά δημοφιλούς στους νέους, και συχνά μένω άναυδος μπροστά στα ενδυματολογικά ναυάγια που συρρέουν μέσα.
Τις προάλλες μπήκε ένας τύπος με μαλλιά μέχρι τους ώμους, χωρισμένα στη μέση, και με το μπλουζάκι του μέσα από το τζιν. «Να ένας σπασίκλας», σκέφτηκα. Θα τον είχα καταλάβει από την άλλη άκρη του τετραγώνου. Κι όμως, όχι. Μία ώρα αργότερα βγήκα έξω και τον είδα να φιλιέται στο στενό με ένα πανύψηλο, εξωπραγματικό μοντέλο — και μάλιστα γκοθ. Ή τουλάχιστον ήταν ντυμένη όπως θεωρώ εγώ ότι ντύνεται μια γκοθ· στις μέρες μας ούτε αυτό δεν ξέρω πια.
Φωτογραφία: Elinor Kry/The New York Times
Στην ύφεση της δεκαετίας του 1990, μέσα στην οποία μεγάλωσα, δεν υπήρχε φθηνή «γρήγορη μόδα». Αντί γι’ αυτό, οι Αμερικανοί έφηβοι πήγαιναν στα καταστήματα μεταχειρισμένων ρούχων και έψαχναν μέσα στα διαθέσιμα απομεινάρια του παρελθόντος.
Θεωρητικοί της κοινωνίας όπως ο Ντικ Χέμπντιτζ θα περιέγραφαν τη συνολική εικόνα ως ένα «μπρικολάζ» προηγούμενων εποχών και νεανικών υποκουλτούρων της μόδας: ένα σακούλι γεμάτο παλιά, απορριφθέντα στιλ, ανακατεμένα σε έναν καινούργιο συνδυασμό.
Ενώ εμείς οι νέοι γνωρίζαμε τι σήμαιναν αυτοί οι νέοι συνδυασμοί —παλιό πουκάμισο με παντελόνι ταχυδρόμου για τα παιδιά της indie rock, φορέματα τύπου baby doll από τη δεκαετία του 1950 με μπότες για τα κορίτσια της riot grrrl— είμαι βέβαιος ότι στα μάτια ενός εξωτερικού παρατηρητή φαινόμασταν όλοι τρελοί.
Παρότι ο στόχος δεν ήταν ποτέ να προκαλέσουμε τη σύγχυση των μεγαλύτερων, ήταν ωραίο που είχαμε μια βάσιμη ευκαιρία να λέμε: «Απλώς δεν το καταλαβαίνεις, γέρο».
Τώρα, όμως, εγώ είμαι ο γέρος που απλώς δεν το καταλαβαίνει. Και το εννοώ πραγματικά και ειλικρινά: Γιατί όλοι οι άνθρωποι κάτω των 30 ετών ντύνονται σήμερα σαν κανονικοί τρελοί;
Μοιάζει σαν κανείς τους να μην έχει ξαναφορέσει ρούχα. Τζιν JNCO με σακάκι, ζακέτα χωμένη μέσα σε παντελόνι παραλλαγής χωρίς ζώνη, μπλουζάκι πάνω από χωριάτικο φόρεμα, με τα μανίκια περασμένα μέσα από μια ζώνη;!
Και για μια εποχή στην οποία οι άνθρωποι ζητούν από αγνώστους στο διαδίκτυο να βαθμολογήσουν τα σύνολά τους, είναι πραγματικά τρελό το πόσο κακοεφαρμοσμένα είναι τα ρούχα όλων. Τα ψηλόμεσα τζιν ανοίγουν σαν καμπάνα πάνω από τον αφαλό των γυναικών, ενώ τα ρεβέρ των παντελονιών καμπάνα ή bootcut χτυπούν γύρω από τις γάμπες τους. Τα πουκάμισα, αφημένα έξω από το παντελόνι, κρέμονται στα πλάγια σαν ρούχα χάρτινης κούκλας. Κανείς δεν φοράει τα σωστά παπούτσια.
Βλέπεις έναν απολύτως ευπαρουσίαστο νεαρό με μπλουζάκι του NFL και αθλητικό σορτς — και μετά διαπιστώνεις ότι φοράει μοκασίνια penny loafers πάνω από αθλητικές κάλτσες.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τα πάντα είναι καθαρά. Εξωφρενικά καθαρά, καθαρά και με άψογες τσακίσεις, σαν να είχαν μόλις βγει από έναν φάκελο εταιρείας dropshipping. Και όσο λιγότερα ειπωθούν για τα κουρέματα, ειλικρινά, τόσο το καλύτερο.
Φωτογραφία: Elinor Kry/The New York Times
Ένα συνηθισμένο αστείο των ενηλίκων στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 ήταν να λένε —συχνά με επίτηδες ενοχλητική, ρινική φωνή— ότι οτιδήποτε φορούσε ο γιος ή η κόρη τους αποτελούσε μια «δήλωση μόδας».
Και παρότι ο σκοπός ήταν απλώς να εκνευρίσουν το παιδί τους, υπήρχε μέσα σε αυτό ένας πυρήνας αλήθειας. Ακόμη και το πιο ακατανόητο, ετερόκλητο σύνολο εξέφραζε κάτι για εκείνον που το φορούσε. Η πιο συνηθισμένη χρήση αυτού του ενδυματολογικού συστήματος σημάτων ήταν να δείχνει στους υπόλοιπους τι ήταν ή τι φιλοδοξούσε να γίνει το συγκεκριμένο άτομο.
Βοηθούσε το γεγονός ότι υπήρχαν μόλις δέκα περίπου κατηγορίες στις οποίες μπορούσες να ανήκεις, αν και προς το τέλος της δεκαετίας του 1990 οι κατηγορίες άρχισαν να πολλαπλασιάζονται.
Το πανκ γέννησε το crust punk, το skate punk, το hardcore, το post-hardcore και το ska τρίτου κύματος — πάρα πολύ ska. Το γκοθ διασπάστηκε στο συνηθισμένο γκοθ, στα «τρομακτικά παιδιά της Φλόριντα» και στο industrial, το οποίο με τη σειρά του χωρίστηκε στο dance industrial και στους rivetheads.
Ακόμη και τα παιδιά του θεάτρου χωρίστηκαν σε αντίπαλες παρατάξεις ηθοποιών και τεχνικών σκηνής, καθεμία με τα δικά της ευδιάκριτα ενδυματολογικά γνωρίσματα. Να ένα χρήσιμο μνημονικό τέχνασμα για την τελευταία περίπτωση: Αν κάποιος φοράει γραβάτα γύρω από τον λαιμό χωρίς γιακά, έχεις μπροστά σου τεχνικό.
Η παρακολούθηση όλων αυτών των διαφορετικών φυλών και υποκουλτούρων απαιτούσε μια διαισθητική ευχέρεια στη σημειολογία των εφήβων. Ο μόνος τρόπος για να μάθεις αυτήν την άρρητη γλώσσα ήταν από τα παιδιά που βρίσκονταν γύρω σου, στην πόλη ή στο προάστιό σου, και από όσα ψήγματα πληροφοριών μπορούσες να βρεις στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, στα ένθετα των CD και στα περιστασιακά κανονικά fanzines.
Ήταν, όμως, σημαντικό. Για παράδειγμα, δεν θα ήθελες να ρωτήσεις έναν οπαδό του death metal από την Τάμπα, που φορούσε μπλουζάκι των Terrorizer, τι γνώμη είχε για τον Νορβηγό καλλιτέχνη του black metal Mortiis. Αυτό θα κατέστρεφε την αξιοπιστία σου.
Παρομοίως, δεν θα ζητούσες βοήθεια στα μαθηματικά από έναν σπασίκλα των βιντεοπαιχνιδιών. Είναι το λάθος είδος σπασίκλα.
Ύστερα συνέβη κάτι αξιοσημείωτο. Με την εμφάνιση του διαδικτύου, οι φυλές άρχισαν να συγκλίνουν.
Το Napster και τα πρώτα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Makeoutclub και το Friendster, εξάλειψαν το οικονομικό εμπόδιο που σε απέτρεπε από το να ξεφύγεις από την υποκουλτούρα σου. Μπορούσες πλέον να δοκιμάσεις διαφορετική μουσική χωρίς να πετάξεις 16 δολάρια για ένα CD που τελικά θα μισούσες.
Μπορούσες να βασίσεις το στιλ σου σε όσα φορούσαν τα παιδιά της Δυτικής Ακτής, χωρίς να χρειάζεται να εμφανιστεί κάποιος καινούργιος μαθητής στο σχολείο σου στα μέσα της χρονιάς ή να δεις τους Braid να παίζουν στο τοπικό κλαμπ που δεχόταν θεατές κάθε ηλικίας.
Τα παιδιά της indie rock άρχισαν να ακούν μουσική των κλαμπ· οι μεταλλάδες έριξαν και λίγη ραπ στο μείγμα. Τα παντελόνια όλων στένεψαν. Καθώς οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις διάφορες φυλές υποχωρούσαν κομμάτι κομμάτι, όλοι άρχισαν να αναμειγνύονται και να δημιουργούν υβρίδια, σχηματίζοντας ένα ενιαίο, άμορφο καινούργιο πράγμα. Ήταν υπέροχο.
Σε κάποιους, όμως, δεν άρεσε και νοσταλγούσαν τις φυλές τους. Αποκάλεσαν περιφρονητικά αυτήν την ένδοξη ένωση όλων των προηγούμενων νεανικών υποκουλτούρων «χίπστερ».
Στο ίδιο ακριβώς διαδίκτυο που είχε σημάνει το τέλος των φυλετικών διαχωρισμών, αυτοί οι μίζεροι επινόησαν διαφορετικές υποκουλτούρες και υπο-υποκουλτούρες. Οι μισές από αυτές δεν έμοιαζαν καν με τρόπους ζωής, αλλά περισσότερο με αισθητικά εσωτερικά αστεία — κατά παραγγελία δύσμορφα κατασκευάσματα, τα οποία έπρεπε να συντομεύσεις εξαιτίας των αμέτρητων ενωτικών που περιείχαν.
Αστική-μάγισσα-της-υπαίθρου-γκοθ. Μετα-εγελιανός-πανκ-της-οικονομικής-ελίτ-της-Δυτικής-Ακτής. Λογοτεχνίζων-εστέτ-των-καφέ-του-παγκόσμιου-χωριού.
Και, με κάποιον τρόπο, όλοι κατέληγαν να μοιάζουν με κομπάρσους από τα γυρίσματα των «Friends»; Εξοργιστικό.
Φωτογραφία: Elinor Kry/The New York Times
Η απώλεια αυτής της ικανότητας μου φαίνεται ευρύτερη και σημαντικότερη από τη συνηθισμένη, λόγω ηλικίας, απώλεια επαφής με ό,τι θεωρείται κουλ.
Υπήρχε μια συνοχή στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι φορούσαν τα ρούχα τους. Αυτή επέτρεπε σε έναν απλώς παρατηρητικό άνθρωπο να αντιστοιχίσει ένα ολόκληρο σύνολο χαρακτηριστικών της προσωπικότητας με ένα συγκεκριμένο στιλ, χωρίς να γνωρίζει πολλά για την πραγματική μόδα.
Μπορούσες να πάρεις μια ιδέα όχι μόνο για το ποιοι ήταν, αλλά και για το ποιοι φιλοδοξούσαν να γίνουν. Μπορούσες να μάθεις αυτήν τη γλώσσα βλέποντας ξανά και ξανά διαφορετικές εκδοχές του ίδιου τύπου ανθρώπου. Και έπειτα, όταν πλέον αισθανόσουν άνετα και καταλάβαινες πώς ήταν διαμορφωμένο το τοπίο, μπορούσες να αποφασίσεις σε ποια φυλή θα προσπαθούσες να ενταχθείς.
Ένα μέρος του εαυτού μου θέλει απλώς να κατηγορήσει το διαδίκτυο και να τελειώνει με την υπόθεση. Και, παρεμπιπτόντως, πράγματι φταίει το διαδίκτυο: όταν μπορείς να παραγγείλεις ένα φθηνό αντίγραφο οποιουδήποτε ρούχου έχεις δει ποτέ σε φωτογραφία —από οποιαδήποτε περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας— και να το παραλάβεις μέσα σε λίγες ημέρες, χρειάζεται τεράστια αυτοπειθαρχία για να μη βγεις από το σπίτι μοιάζοντας με το ενδυματολογικό αντίστοιχο ενός παγωτού που έχει φτιάξει ένα δεκάχρονο στο Tasti D-Lite, μπροστά σε εκείνον τον ολόκληρο τοίχο με τις γαρνιτούρες.
Πιστεύω, όμως, ότι όλη αυτή η ιστορία βλάπτει κάτι περισσότερο από τα μάτια.
Οι υποκουλτούρες των νεανικών μου χρόνων λειτουργούσαν σαν ένα είδος υποκατάστατης, διευρυμένης οικογένειας. Σε μια κοινωνία που εγκατέλειπε τις οργανώσεις και τις κοινότητες οι οποίες τη συγκρατούσαν ενωμένη κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, το να βρίσκεις έναν άνθρωπο ή μια ομάδα ανθρώπων που ήταν το ίδιο πράγμα με εσένα λειτουργούσε ως ανάχωμα απέναντι στην ολοένα εντονότερη αίσθηση κατακερματισμού και κοινωνικής απομόνωσης.
Το να επινοείς μια καινούργια υποκουλτούρα κάθε δυο μήνες κάνει ουσιαστικά το αντίθετο: σε κρατάει μονίμως αποστασιοποιημένο από τα παιδιά γύρω σου.
Θέλω να πω, τα μισά από αυτά μετά βίας ακούγονται σαν ομάδες οποιουδήποτε είδους. Τι στο καλό είναι ένας «επιδεικτικός τύπος του μάτσα» — κάποιος που πίνει ένα συγκεκριμένο ρόφημα; Πώς ακριβώς θα μπορούσε αυτό να γίνει η φυλή σου;
Φωτογραφία: Elinor Kry/The New York Times
Οι υποκουλτούρες, όπως και η ίδια η μόδα, συχνά απορρίπτονται ως πεδίο παιχνιδιού για τους νέους. Κι όμως, ακόμη και στα γεράματά μου, εξακολουθώ να βρίσκω φίλους και συντρόφους χάρη στις κοινές νεανικές μας αναφορές.
Μόλις τις προάλλες, ένας πρώην γκοθ —ένας πραγματικός γκοθ— με βοήθησε να βάλω μπροστά το αυτοκίνητό μου με καλώδια, επειδή, προτού του ζητήσω βοήθεια, του έκανα κομπλιμέντο για το κούρεμά του αλά Clan of Xymox.
Όσο συγκρατημένοι και παραδομένοι κι αν φαινόμαστε εμείς οι παλιοί, μπορείς ακόμη να διακρίνεις τα ίχνη της ατίθασης νιότης των ανθρώπων στο κόψιμο των παντελονιών τους, στο γύρισμα των μανικιών τους και, προφανώς, όπου υπάρχουν, στα τατουάζ τους.
Όλοι εξακολουθούν να είναι αναγνώσιμοι, ακόμη κι αν χρειάζεται να τους «διαβάσεις» πιο προσεκτικά.
Αλλά αυτά τα παιδιά, μα τον Θεό… Θα με στείλουν στον τάφο μοιάζοντας με ακατανόητες ασυναρτησίες.
The New York Times
