O καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Ανατολικού Λονδίνου, Βασίλη Φούσκας, φωτίζει στο in άγνωστες, έως σήμερα, πτυχές της τραγωδίας, αποκαλύπτοντας πώς θα μπορούσε να αποτραπεί ο Αττίλας ΙΙ τον Αύγουστο του 1974.
in.gr
Το γεγονός ότι η 20η Ιουλίου έχει καθιερωθεί -και δικαίως- ως η δραματική ημέρα μνήμης για την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, ενδεχομένως να δημιουργεί την αίσθηση ότι εκείνο το 24ωρο ήταν που χάθηκαν όλα. Ωστόσο, η 14η Αυγούστου που σημειώνεται ο Αττίλας ΙΙ, είναι μια ακόμα πιο τραγική υπόθεση. Σύμφωνα με ευρήματα πρόσφατης αρχειακής έρευνας, η τουρκική προέλαση μπορούσε να ανακοπεί τις πρώτες μέρες.
Μετά τον πρώτο Αττίλα, το τρομοκρατημένο δικτατορικό καθεστώς στην Αθήνα κάλεσε από το εξωτερικό τον πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή για να βρεθεί πολιτική λύση στο αδιέξοδο που δημιούργησε το καθεστώς Ιωαννίδη. Ο Καραμανλής ορκίστηκε Πρωθυπουργός την 4η πρωινή της 24ης Ιουλίου 1974 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ και την αμέσως επόμενη μέρα ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους, οι οποίες οδήγησαν στην Κοινή Διακήρυξη της Γενεύης μέχρι τις 30 Ιουλίου. Οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης ΙΙ άρχισαν στις 8 Αυγούστου 1974.
Ωστόσο, η Τουρκία, θέλοντας να εκμεταλλευτεί τον στρατιωτικό αιφνιδιασμό, τορπίλιζε τις συζητήσεις και συνέχιζε κανονικά τις επιχειρήσεις στη Μεγαλόνησο. Και έτσι μοιραία οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν. Στις 14 Αυγούστου τέθηκε σε εφαρμογή ο «Αττίλας II» (14-16 Αυγούστου 1974), και το 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας καταλήφθηκε από τον εισβολέα, εκτοπίζοντας 200.000 Ελληνοκύπριους.
Η πρόσφατη έρευνα όμως του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στη Νομική και Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου, Βασίλη Φούσκα, αμφισβητεί μια σειρά από εδραιωμένες αντιλήψεις για τα αίτια της τραγωδίας, τις δυνατότητες της Ελλάδας να αντιδράσει, ενώ ο ίδιος αποδίδει τεράστιες ευθύνες στον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Ο κ. Φούσκας, συγγραφέας του βιβλίου Το Μελάνωμα της Κύπρου (Επίκεντρο, 2024), έχει πραγματοποιήσει πολυετή έρευνα σε ελληνικές και ξένες πρωτογενείς πηγές και μαρτυρίες πρωταγωνιστών της εποχής, ενώ μετά την έκδοση του βιβλίου αξιοποίησε και τα αρχεία της ΚΥΠ/ΕΥΠ που δόθηκαν στη δημοσιότητα.
Μιλώντας στο in, φωτίζει πτυχές μιας εθνικής και ανθρώπινης τραγωδίας που παρέμειναν για δεκαετίες σκοτεινές.
Έχετε υποστηρίξει ότι μετά την 23η Ιουλίου 1974, έχουμε ουσιαστικά συγκυβέρνηση Καραμανλή-Χούντας, με τον Ευάγγελο Αβέρωφ στο Υπουργείο Άμυνας και ΥΠΕΞ τον Γεώργιο Μαύρο. Γιατί το δέχτηκε ο Καραμανλής;
Ο Καραμανλής με τον Αβέρωφ, και θα έλεγα μάλιστα ο Αβέρωφ περισσότερο απ’ ότι ο Καραμανλής, ήταν οι βασικοί συντελεστές διαμόρφωσης της Ελλαδικής πολιτικής στρατηγικής για το Κυπριακό από τη δεκαετία του 1950, και συγκεκριμένα από το 1956.
Αλλά η Ελλαδική πολιτική δεν εξέφραζε τα συμφέροντα του ευρύτερου Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ που επέβαλαν τριχοτόμηση της νήσου μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτή είναι η ουσία. Όλες οι κυβερνήσεις από τότε μέχρι τη Τουρκική εισβολή το καλοκαίρι του 1974 ακολούθησαν αυτό το ΝΑΤΟϊκό πρωτόκολλο της τριχοτόμησης.
Η χούντα δεν επινόησε στρατηγική για το Κυπριακό. Το πλαίσιο ήταν έτοιμο από το 1956. Η χούντα έκανε αυτό που οι ημι-δημοκρατικές μετεμφυλιακές κυβερνήσεις δεν τολμούσαν να κάνουν, συγκεκριμένα να ανατρέψει τον χαρισματικό ηγέτη της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Στις 23 Ιουλίου, χαράματα της 24ης, όταν ο Καραμανλής φτάνει απ’ το Παρίσι, μετά από παρέμβαση του Αβέρωφ, με το αεροπλάνο του Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να κλείσει την ενδοτική ΝΑΤΟϊκή πολιτική που είχε ξεκινήσει το 1956, την πολιτική της τριχοτόμησης.
Το δυστύχημα ήταν ότι οι Τούρκοι προχώρησαν πέρα από τα προ-συμφωνηθέντα άτυπα και συνωμοτικά ΝΑΤΟϊκά πρωτόκολλα και πήραν πολύ έδαφος. Αυτό ήταν και το μόνο «παράπονο» που απηύθυνε ο Καραμανλής διά τηλεφώνου στον Κίσινγκερ αυτές τις τραγικές ημέρες του Αυγούστου.
Η ορκωμοσία της κυβέρνησης εθνικής ενότητας τον Ιούλιο του 1974 στην πραγματικότητα εγκαινίασε μια περίοδο συνύπαρξης του Κωνσταντίνου Καραμανλή με θεσμούς και πρόσωπα που είχαν τοποθετηθεί από από τη Χούντα.
Γιατί ο Καραμανλής δεν απομάκρυνε τους χουντικούς;
Ο στρατιωτικός του σύμβουλος, αντιστράτηγος Πανουργιάς Πανουργιάς, του έλεγε προφορικώς και γραπτώς, με επισταμένη έκθεση για την «Στρατηγική κατάσταση στην Κύπρο», να φέρει μπροστά στη δικαιοσύνη όλους τους χουντικούς για εσχάτη προδοσία και για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Μάταιη προσπάθεια. Δεν τον άκουσε.
Ο Καραμανλής συγκυβέρνησε μαζί τους και τους αφυπηρετεί με τιμές και παχυλές συντάξεις αφότου σταθεροποιήθηκε ο δεύτερος Αττίλας στην Κύπρο την 17η Αυγούστου 1974. Γιατί το έκανε αυτό; Ίσως οι χουντικοί ήξεραν πολλά που δεν θα έπρεπε να ακουστούν σε μια ανοιχτή δικαστική διαδικασία. Όπως είχε πει ο ίδιος ο Καραμανλής σε μια άλλη ευκαιρία: «Στις δημοκρατίες υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται».
Γιατί μιλάτε για «ψευτο-εκεχειρία»; Και πώς εξηγείται ότι, ενώ οι τουρκικές δυνάμεις συνέχιζαν να προελαύνουν και να ενισχύονται, το ΑΕΔ [σημερινό ΓΕΕΘΑ] έδινε στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ) εντολές αυτοσυγκράτησης, ακόμη και ακύρωσης επιχειρήσεων;
Εκεχειρία δεν υπήρξε και αυτό φαίνεται όχι απλά από τα τουρκικά σχέδια αλλά, και προπάντων, από τη συνεχή ροή αποβίβασης στρατευμάτων, ρίψης αλεξιπτωτιστών και επέκτασης-προέλασης του τουρκικού στρατού από τις 22 Ιουλίου έως τις 13 Αυγούστου.
Οι Τούρκοι έβγαζαν επιθετικά όπλα στο Πέντε Μίλι της Κυρήνειας, προχωρούσαν με τις μπουλντόζες τους επεκτείνοντας τον θύλακα του Κιόνελι-Αγύρτας που είχαν ενώσει με το προγεφύρωμα το απόγευμα τις 22 Ιουλίου, άνοιγαν ορύγματα, έφταναν στα 200 μέτρα από τις θέσεις της Εθνοφρουράς στην Λευκωσία και η διαταγή του ΑΕΔ, δηλ. του Αβέρωφ και των χουντικών στρατηγών, ήταν αυτοσυγκράτηση κι όχι άμυνα διότι έτσι προκαλείται ο τουρκικός στρατός για μεγαλύτερες επιθέσεις.
Και σωστά λέτε ότι υπήρξαν και επιχειρήσεις που ακυρώθηκαν προκειμένου να τύχουμε κάποιας δήθεν «εύνοιας» των Τούρκων στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης. Στην Ελλαδική πολιτική της εποχής κυριαρχούσε ένα μείγμα φοβικού και ενδοτικού συνδρόμου, αλλά και διαφύλαξης της πολιτικής καριέρας των Καραμανλή και Αβέρωφ, που απέτρεπαν κάθε ορθολογική αντιμετώπιση της κατάστασης με βάση το συμφέρον του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο.
Φωτογραφία που δόθηκε στη δημοσιότητα, με ημερομηνία 20 Ιουλίου 1974, από την Ένωση Τούρκων Βετεράνων Στρατιωτών, δείχνει στρατιώτες πάνω σε τεθωρακισμένα άρματα μάχης, καθώς κινούνται σε δρόμο μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. (EPA / VETERAN SOLDIERS ASSOCIATION / HANDOUT)
Υπήρχαν σχέδια άμυνας της Κύπρου;
Υπήρχαν τα σχέδια της Εθνοφρουράς (ΓΕΕΦ) και το «Σχέδιο Κ» (Ελλάδα). Δεν εφαρμόστηκαν διότι δεν εξυπηρετούσαν τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια τριχοτόμησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι βαθιά μου πεποίθηση ότι οι Ελλαδικές ελίτ της εποχής έδρασαν περισσότερο ως ΝΑΤΟϊκοί παρά ως Έλληνες ηγέτες με άξονα την προστασία των επαγγελματικών τους συμφερόντων ως πολιτικών.
Στις αρχές Αυγούστου ο Καραμανλής ζητάει από τους χουντικούς να ετοιμαστεί μια μεραρχία για αποστολή στη Κύπρο. Γιατί δεν ετοιμάστηκε;
Αυτό είναι σωστό. Η μεραρχία δεν ετοιμάστηκε γιατί οι χουντικοί ξεκίνησαν μια γραφειοκρατική διαδικασία μελέτης για το αν είναι δυνατή η αποστολή μεραρχίας στην Κύπρο. Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Αποστολή μεραρχίας υπό τις δεδομένες συνθήκες ήταν αυτοκτονία και δεν θα είχε κανένα νόημα. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την εντολή του Καραμανλή. Ίσως το έκανε για να είναι ιστορικά καλυμμένος ότι «κινητοποιήθηκε», αλλά ήταν ρητορικό το αίτημά του. Ο Αβέρωφ εξάλλου έγραφε σε εκθέσεις ότι οι Τούρκοι θα διέλυαν τη μεραρχία κατά τη μεταφορά.
Είχε λοιπόν, μετά τον Αττίλα Ι, η Ελλάδα τη στρατιωτική δυνατότητα να επέμβει στην Κύπρο; Είχε κάποια στρατιωτικά «χαρτιά»;
Η Ελλάδα είχε την αντικειμενική δυνατότητα να ασκήσει τα δικαιώματά της ως εγγυήτρια δύναμη με την αποστολή των 18 Φάντομ και με τα υποβρύχια. Τα Φάντομ ήταν ενταγμένα στο «Σχέδιο Κ». Όταν η Ελλάδα είχε παραγγείλει τα Φάντομ το 1972 η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε πολύ έντονα λέγοντας ότι αυτά τα αεροπλάνα μπορούν να επιχειρήσουν μέχρι την Άγκυρα και την Κύπρο κάνοντας την Ελλάδα λιγότερο ελαστική στις διαπραγματεύσεις της για το Kυπριακό. Το αποτέλεσμα θα ερχόταν τις πρώτες μέρες, γιατί τα Φάντομ θα μπορούσαν να χτυπήσουν συγκεντρωτικά τους Τούρκους, καθώς ήταν μαζεμένοι στο προγεφύρωμα που στηνόταν. Αν χτυπούσαν τότε τα Φάντομ σε συνδυασμό με τα υποβρύχια, όλα θα τελείωναν εκεί για τους Τούρκους. Σκεφτείτε ότι τα τουρκικά άρματα μάχης αποβιβάστηκαν στην εκεχειρία. Ήταν πολύ απλό αυτό που μπορούσε να κάνει ο Καραμανλής.
Αυτά όμως δεν είναι γνωστά…
Όλα αυτά μπορεί κάποιος να τα βρει στα αμερικανικά αρχεία. Αλλά οι ιστορικοί μας είτε δεν διαβάζουν είτε αγνοούν ότι διαβάζουν αλλά δεν εμπίπτει στο επίσημο αφήγημα του «Καραμανλή – Σωτήρα», που έσωσε την Ελλάδα από ένα τραγικό πόλεμο με την Τουρκία, αποκατέστησε την δημοκρατία κλπ. Αυτοί είναι οι μύθοι της Δεξιάς και το επίσημο αφήγημα πάνω στο οποίο χτίστηκε όλο το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα. Την αστική δημοκρατία στην Ελλάδα θα την έφερνε η κυβέρνηση του Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του 1960, μια διαδικασία εκδημοκρατισμού που ανακόπηκε ακριβώς για να «λυθεί» το Κυπριακό με βάση τα πρωτόκολλα τριχοτόμησης και να αποτραπεί η πρωθυπουργοποίηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Πολιτικά, η Ελλάδα είχε δυνατότητα μόχλευσης στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ εκείνες τις κρίσιμες μέρες;
Είχε άπειρες δυνατότητες, θα έλεγα μάλιστα ότι ήταν σε πολύ πλεονεκτική θέση. Μια πραγματικά δημοκρατική ηγεσία θα απειλούσε αξιόπιστα και ευθέως τον Κίσινγκερ ότι η Ελλάδα θα έστελνε αμέσως τα μαχητικά Φάντομ και τα υποβρύχια στην Κύπρο προκειμένου να ενισχύσει τα διαπραγματευτικά της ατού στην πρώτη Γενεύη (25-30 Ιουλίου). Επίσης, ο Καραμανλής, για να κάνει τους Κίσινγκερ και Τζέιμς Κάλαχαν [Αμερικανός και Βρετανός ΥΠΕΞ αντίστοιχα] να ιδρώσουν λίγο, θα έπρεπε να αποσύρει τη στρατιά του Έβρου εκτός ΝΑΤΟ (σας θυμίζω ότι ο Καραμανλής έλεγχε απόλυτα τον στρατηγό Ιωάννη Ντάβο, διοικητή της Στρατιάς). Σας διαβεβαιώ ότι αυτά τα απλά πράγματα και μόνο αν γινόταν στις 25 Ιουλίου, ο Κίσινγκερ θα σταμάταγε τις ροές αποβίβασης των Τούρκων στο Πέντε Μίλι, την ρίψη αλεξιπτωτιστών κλπ. Και οι Τούρκοι θα έμεναν σ’ αυτό που είχε ήδη δώσει η Ελλάδα των Καραμανλή-Αβέρωφ το 1956, δηλ. έξοδο της τουρκοκυπριακής κοινότητας στην θάλασσα και μια μετρίου μεγέθους στρατιωτική βάση της Τουρκίας στην Κύπρο.
Η Εθνική Φρουρά ήταν αξιόμαχη;
Βεβαίως και ήταν αξιόμαχη. Ήταν το ΑΕΔ και η ηγεσία του ΓΕΕΦ που δεν άφηναν την Εθνοφρουρά να αναπτυχθεί βάση σχεδίω. Να σας πω συγκεκριμένα ότι το πυροβολικό αρίστευσε σε όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Η ΕΛΔΥΚ (318 στρατιώτες) συμπτύχθηκε μετά από ηρωϊκές μάχες στις 16 Αυγούστου ενάντια σε πολύ υπέρτερες δυνάμεις των Τούρκων και μόνο αφότου – για λόγους που δεν μπόρεσα να εντοπίσω – το πυροβολικό της Εθνοφρουράς σταμάτησε να υποστηρίζει τις θέσεις της. Επίσης σημαντική είναι η μάχη της Εθνοφρουράς στο Πυρρόϊ, που όμως σταμάτησε το ΓΕΕΦ μετά από εντολή του ΑΕΔ, δηλαδή του Αβέρωφ και της χούντας.
Σπάνιο στιγμιότυπο από τη νυχτερινή επίθεση της ΕΛΔΥΚ στο Κιόνελι την 21 προς 22 Ιουλίου 1974 (Πηγή: Βασίλης Φούσκας)
Στις 22:00 της 15ης Αυγούστου του 1974, ο Καραμανλής είπε ότι «Η ένοπλος αντιμετώπιση της Τουρκίας εις Κύπρον καθίσταται αδύνατος και λόγω απόστασης και λόγω των γνωστών τετελεσμένων γεγονότων. Και δεν ήτο δυνατόν να επιχειρηθεί χωρίς τον κίνδυνο εξασθενίσεως της αμύνης αυτής ταύτης της Ελλάδος». Δεν είχε βάση μια τέτοια θέση;
Τεράστιο λάθος του Καραμανλή αυτό. Ελευθέρωνε τα χέρια των Τούρκων σε σχέση με την μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Δεν έπρεπε να το πει αυτό. Η Ελλάδα δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο – άλλος ένας μύθος που πρέπει να πέσει. Ο τουρκικός στρατός δεν είχε επιθετική διάταξη ούτε στον Έβρο ούτε στα παράλια της Μικράς Ασίας, αυτό μας λένε τα αρχεία της ΚΥΠ που δημοσιεύτηκαν σχετικά πρόσφατα, αλλά αυτό προκύπτει και από αυτοβιογραφίες τούρκων στρατηγών. ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις δεν πολεμούν μεταξύ τους. Η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν το θέατρο των επιχειρήσεων κι εκεί πολέμησαν -όσο κι αν η Ελλάδα το αρνιόταν αυτό μέχρι πρόσφατα- αλλά ο πόλεμος ήταν τραγικά ανισοβαρής λόγω μη εφαρμογής των σχεδίων. Αυτό ήταν μια συνειδητή πολιτική επιλογή.
Δεν θα υπήρχε διάσπαση του ΝΑΤΟ αν επιχειρούσε στρατιωτικά η Ελλάδα κατά την εκεχειρία;
Βεβαίως και θα υπήρχε διάσπαση κι αυτό φοβόταν ο Κίσινγκερ. Αλλά με βάση το σκεπτικό που σας εξήγησα παραπάνω, τα πράγματα δεν θα χρειαζόταν να φτάσουν εκεί. Χρειαζόταν μόνο μια αξιόπιστη απειλή ότι η Ελλάδα είναι αποφασισμένη κι όχι κακομοιριασμένη.
Είπατε προηγουμένως ότι Καραμανλής και Αβέρωφ λειτούργησαν περισσότερο ως ΝΑΤΟϊκοί ηγέτες στην υπηρεσία των πρωτείων των συμφερόντων της Τουρκίας παρά ως Έλληνες ηγέτες στην υπηρεσία των Ελληνικών συμφερόντων. Ακούγεται βαριά κατηγορία…
Δεν είναι αξιολογική κρίση. Δεν έχω τίποτα προσωπικό ή ιδεολογικό κατά των δύο αυτών μεγάλων ηγετών του Ελλαδικού αστισμού. Η κρίση μου αυτή είναι περιγραφική και προκύπτει από έγγραφα του Πενταγώνου καθώς και έγγραφα του ΝΑΤΟ. Από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, η Ελλάδα με την Τουρκία εισέρχονται στον αστερισμό του ΝΑΤΟ με την Ελλάδα να κρίνεται ως υποδεέστερη γεωστρατηγικά απ’ ό,τι η Τουρκία. Γίνονται ταυτόχρονα μέλη του ΝΑΤΟ μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας, με την Ελλάδα πάντα σε υποδεέστερη θέση. Οι ΗΠΑ εξοπλίζουν την Τουρκία με βάση το σκεπτικό της καθυστέρησης πιθανής Σοβιετικής προέλασης μέσω του Καυκάσου ή/και των Στενών προς τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής και του λαιμού του Σουέζ. Χωρίς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ η Τουρκία δεν θα ήταν τίποτα σήμερα.
Με την Ελλάδα, όμως, τι συμβαίνει;
Η Ελλάδα, έκριναν τα δυτικά αφεντικά μας, δεν είχε τέτοιες δυνατότητες. Όμως διέτρεχε μεγάλο εσωτερικό κίνδυνο λόγω της επιρροής του κομμουνισμού. Έτσι, έπρεπε να ενισχυθεί ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής και ασφάλειας. Οποιαδήποτε Ελλαδική ηγεσία, για να κυβερνήσει, έπρεπε να δεχτεί τα πρωτεία των συμφερόντων της Τουρκίας μέσα στο ΝΑΤΟ. Αυτό έκαναν και οι Καραμανλής-Αβέρωφ. Έτσι διαβάζω την ιστορία μας. Είναι πολύ δύσκολο, έως ακατόρθωτο, οποιαδήποτε άλλη ανάγνωση να μπορέσει να αναμετρηθεί με τον πλούτο των πρωτογενών ιστορικών πηγών πάνω στις οποίες στηρίζω τα επιχειρήματά μου.
in.gr
Συγχαρητήρια στον κ. Φούσκα!
Για τη μεταπολίτευση του 1974
https://iskra.gr/apokalyptiko-ntokoumento-metapolitefsi-made-in-usa/
Κι από μένα συγχαρητήρια για το άρθρο. Κάποιοι, όπως π.χ. η Φανούλα Αργυρού, φαίνεται να έχουν μελετήσει τα πράγματα κάπως περισσότερο εις βάθος και γι αυτό το κατεστημένο προσπαθεί να θάψει τα άρθρα των.
Πολύ καλός και ο σύνδεσμος που δίνει ο Φερώνυμος. Εύγε!
Και άλλη φορά εισηγήθηκα, -αλλά δεν θα με ακούσει-στον υιό του συντοπίτη και καθηγητή μου και ιερέως αειμνήστου Κωνσταντίνου Φούσκα -κύριο Βασίλη Φούσκα –
που ”συνεντευξιάσθηκε”- και που το 1974 ήταν μόλις 11 χρονών,
να αναλάβει διπλωματική εργασία για να ενεργήσει πολύχρονη (αν χρειασθεί) έρευνα για τα έργα και τις ημέρες του Καραμανλή από τις 24 Ιουλίου ως 16 Αυγούστου 1974 (τέλος του 2ου Αττίλα στην Κύπρο ) ,γιατί αυτές οι απαντήσεις του στην ανάρτηση ”κονταροχτυπιούνται” με τα γεγονότα εκείνου του 20ημέρου ,
ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΓΡΑΦΗΣΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΟΗΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΤΟΤΕ ΕΛΛΗΝΩΝ ,-μερικοί από τους οποίους -όπως και εγώ τα έζησα και επαγγελματικά (στα μετόπισθεν φυσικά). Π Α Μ Ε τώρα ,
1.-Δεκάδες διακεκριμένοι Έλληνες πανεπιστημιακοί και ερευνητές ( Ευάνθης Χατζηβασιλείου , Σωτήρης Ριζάς ,Άγγελος Συρίγος κ. α) έχουν αναλύσει την περίοδο της Μεταπολίτευσης .
2.-Σε μεγάλα ακαδημαϊκά συνέδρια έχουν συμμετάσχει περισσότεροι από 120 Έλληνες και ξένοι επιστήμονες , με ειδικές εισηγήσεις για την περίοδο εκείνη .
3.-Διπλωμάτες ,ανταποκριτές ξένων μέσων και ξένοι ιστορικοί έχουν συνεισφέρει με μελέτες τους για τη μετάβαση της Ελλάδας στη Δημοκρατία το 1974 και τον ρόλο του Καραμανλή.
4.-Κατά την διάρκεια του Αττίλα 2 (14-16 Αυγούστου 1974) η κυβέρνηση ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ του Κωνσταντίνου Καραμανλή ΕΠΕΛΕΞΕ να μην εμπλακεί στρατιωτικώς , διότι ΕΚΡΙΝΕ (όπως -γράφω εγώ -και το 1964 και το 1967) πως ,
μια γενικευμένη ελληνοτουρκική αναμέτρηση ήταν στρατιωτικώς ανέφικτη και θα οδηγούσε σε εθνική καταστροφή ,
περιορίζοντας τη δράση της Ελλάδος σε διπλωματικό επίπεδο και στην αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ .
Ακούστηκε τότε (από συνέντευξη της Αγγέλας Κοκόλα γραμματέως του Ανδρέα Παπανδρέου στο ΠΑΚ ) ότι ,γιαυτήν την αποχώρηση του Καραμανλή από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ , επέσπευσε την επιστροφή του από το Τορόντο του Καναδά (νομίζω την 16 Αυγούστου) ο Ανδρέας Παπανδρέου και ίδρυσε στις 3 του Σεπτέμβρη το ΠΑΣΟΚ για να συγκρατήσει τους αντιΝατοϊκους της Ελλάδος , που σχεδίαζε -και τα κατάφερε στην πρώτη 8ετία του- να τους ”ενθυλακώσει” ως ψηφοφόρους του .
Ας θυμηθούμε την δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου στο B.B.C για την παράδοση της εξουσίας από τον Στρατηγό Γκιζίκη και τους Αρχηγούς των Επιτελείων στους πολιτικούς και -την εποχή εκείνη- στον καλύτερο που είχε η Ελλάς ,-πατρίδα όλων μας-,τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ,
ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΓΙΑ ΟΛΑ στην Ειδική Επιτροπή για τον Φάκελο της Κύπρου ,παράκληση να το διαβάσουν όλοι οι φιλίστορες και φίλοι της αλήθειας των γεγονότων και όχι των ιδεολογισμών και των ταμπού .
Υ.Γ Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Καραμανλή φυσικά και δεν θα πιστέψουν όσα έγραψα, διότι δεν ενδιαφέρονται για τις αλήθειες , που στηρίζονται σε γεγονότα -ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ δε.- .
Μια ζωή ”η φωνή άλλων”.
Χρόνια μας πολλά και καλά για την αυριανή Παναγιά -μάνα όλων μας- Μεγάλη η Χάρη της -.
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
Όπως ανέφερε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στους Αμερικανούς, κατά τη συνάντησή του στην Αθήνα με τον ειδικό απεσταλμένο του Χένρι Κίσινγκερ, Ουίλιαμ Τάιλερ, στις 11 Σεπτεμβρίου 1974:
Η Ελλάδα είχε ακολουθήσει μετριοπαθή πολιτική στο Κυπριακό από το 1960. Ο ίδιος ο Καραμανλής είχε πρωτοστατήσει σε αυτή την κατεύθυνση, υπογράφοντας τις Συμφωνίες Ζυρίχης–Λονδίνου και εγκαταλείποντας επισήμως τον στόχο της Ένωσης, παρότι αυτή διέθετε μεγάλη λαϊκή απήχηση στην Ελλάδα.
Ως πρωθυπουργός είχε δεχθεί τις συμφωνίες αυτές, παρά την ελληνική κοινή γνώμη, με σκοπό τη διατήρηση της ελληνοτουρκικής φιλίας. Κατά τον ίδιο τρόπο, επέδειξε μετριοπάθεια και στην τότε κρίση: μίλησε ειλικρινά στον ελληνικό λαό, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να πολεμήσει την Τουρκία στην Κύπρο.
Δεν επρόκειτο, τόνισε, για ζήτημα νίκης ή ήττας. Μια ελληνική στρατιωτική ενέργεια εναντίον της Τουρκίας θα ήταν εξαιρετικά δημοφιλής, ακόμη και αν η Ελλάδα δεν μπορούσε να επικρατήσει στρατιωτικά. Αντί όμως να καλέσει σε πόλεμο, ο πρωθυπουργός επέλεξε να ζητήσει ειρηνική προσπάθεια για την επίτευξη μιας δίκαιης λύσης του Κυπριακού.
Αν ο Καραμανλής το καλοκαίρι του ’74 χτυπούσε τους Τούρκους, οι ίδιοι που τον κατηγορούν σήμερα για ατολμία θα τον κατηγορούσαν και πάλι, αλλά για ανευθυνότητα.
Χρόνια Πολλά σε όλους!
Συντάσσομαι με την κατάληξη σας ,αγαπητέ κύριε Κόντη και προσθέτω -και για την Ιστορία της ΑΙ που η ”άτιμη” την ξαναγράφει-ότι,
ούτε τον Αύγουστο του 1964 με την αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου του ”Γέρου” της Δημοκρατίας (και με τον Ανδρέα υπουργό) όταν οι Τούρκοι βομβάρδιζαν την Κύπρο ”δεν κουνήθηκε φύλλο ”στην Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας και
ούτε με δυνατή στρατιωτική κυβέρνηση στο τέλος Νοεμβρίου του 1967 -όταν και πάλι οι Τούρκοι βομβάρδιζαν την Κύπρο οι στρατιωτικοί ”δεν σάλπισαν επίθεση” από τον Έβρο -που πανθομολογουμένως μπορούσαμε και να νικήσουμε εκεί -ενώ μας έφεραν πίσω από την Κύπρο και την Μεραρχία- .
ΚΑΙ ΤΟ 1964 ΚΑΙ ΤΟ 1967 υπηρετούσα στον Έβρο .
Υ.Γ Κύριε Κόντη , ουδόλως να αμφιβάλλετε ότι
όλοι αυτοί, -που προφανώς έλκουν την καταγωγή τους από τον διχαστικό Βενιζελισμό του Ελευθερίου Βενιζέλου , ο οποίος (ΟΛΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ) ότι συνέβαλε στην καταστροφή του 1922 και υπέγραψε ”ο καψερός” την Συμφωνία της Λωζάνης το 1923 ,-με την επονείδιστη και πρωτοφανή στα διεθνή δεδομένα ανταλλαγή των πληθυσμών-,
ΘΑ ΗΘΕΛΑΝ ΚΑΙ ” ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ” ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΚΡΚΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΝΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΩΝ (6) ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1922.
Είναι το μοναδικό ”κίνητρο” που οι ”δημοκράτες” συμφωνούν απολύτως με τα ”ορφανά” των Παπαδοπούλου και Ιωαννίδη.
Προσευχή ,βόηθα Παναγιά μας ”να φιλιώσουμε” στα δεδομένα .
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
Μπορεῖτε νὰ σταθεῖτε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Βρεφοκρατοῦσας καὶ νὰ παρακαλέσετε γιὰ φώτιση. Πῶς ἐγὼ πιστεύω ὅτι μπορεῖ νὰ σᾶς φωτίσει ἐνῶ ἐσεῖς νομίζετε ὅτι μπορεῖτε νὰ τῆς ὑποδείξετε αὐτὰ ποὺ φαντάζεστε ὡς δεδομένα ἐσεῖς ὁ `καψερός `. Αὐτὰ τά `ὅλοι ξέρουν `καὶ ποῦ συμφωνοῦν οἱ δημοκράτες καὶ μὲ ποιούς, ἀφῆστε τοὺς ἄλλους νὰ γνωρίζουν αὐτὰ ποὺ γνωρίζουν, δὲν γνωρίζετε τί γνωρίζουν.
Ό,τι γνωρίζουν οι αυτοπροδιοριζόμενοι ως δημοκράτες το γνωρίζουν ”από στόμα σε στόμα” και όχι από δεδομένα που έχουν καταγραφεί ,-αλλά έχουν ενταφιασθεί για να μη θιγεί το τοτέμ -, που από το 1915 ως το 1923 αποτελούσε -κατά τον αείμνηστο Γιανναρά-όχι τον σύμμαχο αλλά τον άνθρωπο των Συμμάχων του στην Ελλάδα.
Αντικαθιστώ το ”καψερός” με το τραγικός ,γιατί υπέγραψε ο ίδιος και την Συγθήκη των Σεβρών και την Συνθήκη της Λωζάνης με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Τι άλλο κακό θα του είχε συμβεί του ανθρώπου ,καληνύχτα .
Ὑπάρχουν πολλὰ δεδομένα, καταγεγραμμένα καὶ ἄγραφα ποὺ δὲν γνωρίζετε.
Στὴν Παναγία πίστευε καὶ ὁ ἀείμνηστος Γιανναρᾶς.
Δεκαπενταυγούστου τα αποσβεσμένα | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Τῆς Παναγίας σήμερα. Καλή φώτιση.
Κι εσύ νομίζεις ότι αυτός θα πάει και θα διαβάσει το άρθρο! Αχ, …. “καψερή” 🙂
“ούτε με δυνατή στρατιωτική κυβέρνηση στο τέλος Νοεμβρίου του 1967 -όταν και πάλι οι Τούρκοι βομβάρδιζαν την Κύπρο”
Δεν γνωρίζω για βομβαρδισμούς στην Κύπρο το 1967 (δέχομαι ευχαρίστως διόρθωση/πληροφόρηση), όσο για το “δυνατή στρατιωτική κυβέρνηση” είναι εντελώς λάθος. Μόνο δυνατή που δεν είναι μία κυβέρνηση, η οποία μόλις προ 8μήνου έχει καταλάβει πραξικοπηματικώς την εξουσία κι έχει επιφέρει διασάλευση στο στράτευμα. Ακριβώς γι αυτό υποχώρησε με την πρώτη απειλή. Ένας περίπου στρατιωτικός θα έπρεπε να το ξέρει καλλίτερα από τον καθένα.
Σημαντικά και καίρια τα στοιχεία που παραθέτει ο αρθρογράφος για το μόνιμο τραύμα της Κύπρου.
Πράγματι οι ενέργειες της μεταπολιτευτικής κυβέρνησης Καραμανλή (δηλαδή η απραξία) με τις γνωστές αναβολές ενεργειών (αποστολή F5 που ανέμεναν εντολή απογείωσης ,χωρις ποτέ να έρθει (βλέπε σχετικό βιβλίο αείμνηστου αρχηγου της αποστολή Μπαλέ) ,η επιστροφή του πλοίου με οπλισμό και δυμάμεις τις πρώτες ημέρες της απόβασης οπου με εντολή Αραπάκη επέστρεψε απο τις ακτές της Κύπρου στη Ρόδο. Οι μόνες ενέργειες ήταν η αποστολή των Νοράτλας με τη γνωστη τραγική κατάληξη, και η με πρωτοβουλία του αείμνηστου πλωτάρχη Χανδρινού οι βολές πρός τους Τούρκους με αποτέλεσμα τη σύγχιση αυτών και τη βύθιση απο τη Τουρκική αεροπορία Τούρκικου πολεμικού.
Εν κατακλείδι το αίσθημα είναι οτι ο στρατιωτικός εξοπλισμός της Ελλάδος προορίζεται για Νατοική χρήση καθώς όταν απαιτείτο (ΙΜΙΑ) δεν χρησιμοποιήθηκε.
Αντιθέτως στη προσφατη Ιρανική κρίση αμέσως η φρεγάτα Κιμων έσπευσε για τη προστασία των Βρετανικών βάσεων.
ι
Στις 14 Νοεμβρίου 1967 είχαμε στην Κύπρο -στα καλά καθούμενα- επεισόδια στην Κοφινού , -που δεν απέτρεψε η τότε Ελληνική κυβέρνηση -, αλλά όταν οι Τούρκοι απείλησαν επέμβαση (επέμβαση που δεν έγινε τότε έγραψε η Ιστορία) ,λόγω της παρεμβάσεως των ΗΠΑ ,με τον υφυπουργό Σάυρους Βανς και τον πρεσβευτή Τάμποτ, όχι μόνον δεν ψελλίσαμε στην Τουρκία ”καλώς τηνε και ας άργησε”,(με ένα Έβρο σιδερένια γροθιά τότε)- αλλά η τότε κυβέρνηση υποχρεώθηκε να φέρει πίσω την Μεραρχία και να ανακαλέσει , άνευ επιστροφής τον Στρατηγό Γρίβα, τον ήρωα μέχρι τότε της ΕΟΚΑ του 1955-1959.
Το αείμνηστο Χρήστο Γιανναρά τον διαβάζω από τότε (1961) που έγραφε στο περιοδικό Σκαπάνη.
Και ο πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος έγραψε πολλά ,αλλά να αποσιωπήσουμε όσα έγραψε και είπε πρόσφατα για το ΠΑΣΟΚ ή όσα είπε για τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο Γιανναράς;;.
ΑΛΛΟΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ”ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ”ΙΑ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ 2 και χωρίς να ανταπαντούν , ούτε και στον επιστήμονα ερευνητή κ. Δημήτριο Κόντη.