του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Η υπογεννητικότητα και η κατάρρευση των βασικών γνωστικών δεξιοτήτων των νέων δεν είναι δύο ξεχωριστά κοινωνικά προβλήματα που τυχαίνει να συμβαίνουν την ίδια εποχή. Είναι οι δύο όψεις ενός και του αυτού στρατηγικού κινδύνου που απειλεί την ίδια την ικανότητα της χώρας να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Και το μεγαλύτερο λάθος των τελευταίων δεκαετιών είναι ακριβώς ότι αρνηθήκαμε να τις συνδέσουμε με την εθνική ασφάλεια.
Οι αριθμοί κυριολεκτικά μιλούν από μόνοι τους με μια ψυχρή διαύγεια. Από τις περίπου εκατόν δεκαεπτά χιλιάδες γεννήσεις της περιόδου 2008-2009 έχουμε κατρακυλήσει λίγο πάνω από τις εξήντα πέντε χιλιάδες. Ο δείκτης γονιμότητας έχει παγιωθεί γύρω στο 1,24 παιδιά ανά γυναίκα, ενώ η μέση ηλικία στην οποία αποκτούν τα παιδιά τους οι Ελληνίδες έχει ξεπεράσει τα τριάντα δύο έτη.
Παράλληλα, οι επιδόσεις των δεκαπεντάχρονων στο PISA αποκαλύπτουν μια βαθιά γνωστική υποχώρηση, με τετρακόσια τριάντα μονάδες στα μαθηματικά, τετρακόσια τριάντα οκτώ στην ανάγνωση, τετρακόσια σαράντα μία στις φυσικές επιστήμες, με σχεδόν έναν στους δύο μαθητές να μην καταφέρνει καν να φτάσει το βασικό επίπεδο επάρκειας. Δεν πρόκειται απλώς για κακές βαθμολογίες. Πρόκειται για γενιές που εισέρχονται στην ενηλικίωση με σημαντικά περιορισμένες δυνατότητες αφηρημένης σκέψης, λογικής ανάλυσης και κατανόησης σύνθετων πληροφοριών.
Άραγε έχουμε αναρωτηθεί ότι αυτή η διπλή συρρίκνωση, ποσοτική και ποιοτική, πλήττει άμεσα την εθνική ασφάλεια. Λιγότεροι νέοι σημαίνει μικρότερη δεξαμενή στρατευσίμων και επαγγελματιών στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ήδη οι πιέσεις στην επάνδρωση είναι ορατές, ιδιαίτερα σε κρίσιμες περιοχές.
Στο γεωπολιτικό περιβάλλον που καλούμαστε να υπάρχουμε λόγω γεωγραφίας, όπου η γειτονική χώρα διατηρεί πολύ μεγαλύτερο και νεανικότερο πληθυσμό, η ασυμμετρία αυτή δεν είναι αφηρημένη, αλλά αποκτά πλέον στρατηγικό χαρακτήρα.
Την ίδια στιγμή, ο σύγχρονος πόλεμος και η αποτροπή δεν βασίζονται μόνο σε αριθμούς. Απαιτούν ανθρώπους ικανούς να χειριστούν πολύπλοκα συστήματα, να κατανοήσουν τεχνολογίες αιχμής, να λειτουργήσουν σε περιβάλλοντα υψηλής πληροφορίας και να πάρουν γρήγορες αποφάσεις υπό πίεση. Όταν όμως οι βασικές δεξιότητες καταρρέουν, η δεξαμενή αυτών των ανθρώπων στενεύει δραματικά. Η διαρροή των ικανότερων στο εξωτερικό επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Πέραν των παραπάνω, εύκολα μπορούμε να αντιληφθούμε ότι εκτός από την καθαρά στρατιωτική διάσταση, υπάρχει και η οικονομική. Ένα συρρικνούμενο και γηράσκον εργατικό δυναμικό, με χαμηλές γνωστικές επιδόσεις, παράγει λιγότερο πλούτο, στηρίζει δυσκολότερα το ασφαλιστικό σύστημα και καθιστά ολοένα και πιο επώδυνη τη χρηματοδότηση υψηλών αμυντικών δαπανών! Η οικονομική ισχύς υπήρξε πάντοτε προϋπόθεση της στρατιωτικής. Όταν αυτή αποδυναμώνεται, η αποτροπή καθίσταται πιο εύθραυστη. Οι περιοχές, που πλήττονται από την πληθυσμιακή έλλειψη, ιδίως στα σύνορα και τα νησιά, γίνονται παράλληλα πιο ευάλωτες σε υβριδικές απειλές και εξωτερικές πιέσεις.
Η δημογραφική και γνωστική αποδυνάμωση δεν είναι λοιπόν μόνο εσωτερική αδυναμία, αλλά αποτελεί παράγοντα που διαβρώνει την ανθεκτικότητα της χώρας στο σύνολό της.
Η άρνηση μας, μέχρι τώρα, να συνδέσουμε αυτά τα φαινόμενα με την εθνική ασφάλεια, μας κόστισε χρόνο και φυσικά ισχύ. Όσο τα αντιμετωπίζαμε ως «κοινωνικά ζητήματα» που θα λύνονταν με αποσπασματικά μέτρα, τύπου καθρεπτάκια για ιθαγενείς, τόσο επιτρέπαμε στη συρρίκνωση να εδραιωθεί.
Τώρα πια όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη καθυστέρηση. Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη εθνική πολιτική, που να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα την ποσότητα και την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού. Μια πολιτική που θα κάνει την απόκτηση παιδιών ουσιαστικά εφικτή για τα νέα ζευγάρια, με γενναία οικογενειακά επιδόματα χωρίς τιμωρητικά κριτήρια, πραγματική στεγαστική στήριξη, πλήρη κάλυψη των δαπανών γονιμότητας και δομές που επιτρέπουν τη συμφιλίωση εργασίας και οικογένειας.
Την ίδια στιγμή, απαιτείται μια ριζική στροφή στην εκπαίδευση με στόχο την αποκατάσταση των βασικών δεξιοτήτων από το δημοτικό ακόμη, με μετρήσιμους στόχους, ενισχυτική διδασκαλία και σύνδεση της μάθησης με τις πραγματικές ανάγκες μιας σύγχρονης κοινωνίας και ενός σύγχρονου στρατού. Πάνω από όλα όμως, χρειάζεται να ενταχθεί ο σχεδιασμός του ανθρώπινου δυναμικού στον πυρήνα της εθνικής στρατηγικής ασφαλείας, ώστε οι δημογραφικές και εκπαιδευτικές προβολές να τροφοδοτούν άμεσα τις αποφάσεις για την άμυνα.
Η εθνική ασφάλεια δεν είναι μόνο εξοπλισμοί, συμμαχίες και γεωπολιτικοί υπολογισμοί, αλλα πρωτίστωςειναι
άνθρωποι, αρκετοί και ικανοί.
Αν συνεχίσουμε να αγνοούμε ότι η υπογεννητικότητα και η γνωστική αποδυνάμωση των νέων αποτελούν δύο όψεις του ίδιου κινδύνου, τότε θα ανακαλύψουμε, όταν πια θα είναι αργά, ότι η χώρα που δεν μπορεί να αναπαράγει και να εκπαιδεύει τους πολίτες της, δεν μπορεί ούτε να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Αχιλλεύς Ταούξης
Υποστράτηγος ε.α.
Εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων το 1981 και αποφοίτησε το 1985 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Υπηρέτησε επί 44 έτη στις Ένοπλες Δυνάμεις, σε Μονάδες, Σχηματισμούς και Επιτελικές Θέσεις του Στρατού Ξηράς, έχοντας αποφοιτήσει από όλα τα προβλεπόμενα σχολεία της υπηρεσιακής του εξέλιξης.
Διετέλεσε Εκπαιδευτής και Διευθυντής Σπουδών στη ΣΕΘΑ, ενώ απέκτησε σημαντική επιχειρησιακή και διεθνή εμπειρία, συμμετέχοντας στην πρώτη ελληνική αποστολή στο Κόσοβο το 1998 ως Επιτελής Τάγματος και στην πρώτη αποστολή Πολυεθνικής Ταξιαρχίας στις συγκρούσεις στα Σκόπια το 2002. Στη συνέχεια υπηρέτησε στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο Σκοπίων ως Διευθυντής του Κέντρου Επιχειρήσεων.
Υπηρέτησε επίσης στη Διεύθυνση Επιχειρήσεων του ΓΕΣ, στην Ι Μεραρχία Πεζικού και στην 71 Α/Μ Ταξιαρχία, όπου συμμετείχε ως υπεύθυνος στην ίδρυση του Ευρωπαϊκού Σχηματισμού Μάχης HELBROC. Διετέλεσε Διοικητής Μονάδας στον Μανταμάδο Μυτιλήνης, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει σε Μονάδες Πεζικού στη Μυτιλήνη, τη Σάμο, τον Έβρο και την Πέτρα Μυτιλήνης.
Στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπηρέτησε επί τέσσερα έτη στη Γενική Διεύθυνση Πολιτικής Εθνικής Άμυνας, με αντικείμενο την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων και ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής. Στο ΓΕΕΘΑ υπηρέτησε στον Κλάδο Αμυντικής Πολιτικής και διετέλεσε υπεύθυνος της Ελληνικής Γραμματείας κατά την Προεδρία της Ελλάδας στην πρωτοβουλία South East Defence Ministerial (SEDM) την περίοδο 2017–2019.
Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στην Εφαρμοσμένη Στρατηγική και Διεθνείς Σχέσεις από το University of Plymouth.
Μεμονωμένη -αλλά καλή -η ”φωνή” του κ . αρθρογράφου , που ως τέως στρατιωτικός αγγίζει το θέμα της υπογεννητικότητος (από 117.000 γεννήσεις το 2008-2009 φτάσαμε τώρα στις 65.000 )
και από την κρίσιμη πλευρά της μείωσης της εθνικής ασφαλείας δηλαδή της μείωσης των υπερασπιστών της εθνικής μας κυριαρχίας .Στην Ελλάδα μας όμως πολλά χρόνια και οι αρμόδιοι και όλοι μας ακούγαμε και ακόμη ακούμε -και δεν αντιδρούμε-το σύνθημα ”ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΡΕΑΣ ΣΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ” και ας έχουμε να πολεμήσουμε στην Ελλάδα μας από το 1949.
Και καλά τα πολιτικά κόμματα-κομματίδια , από τα οποία τα περισσότερα έχουν αποβάλλει από το λεξιλόγιο τους την λέξη εθνική -γιατί την θεωρούν εθνικιστική-
η Ακαδημία Αθηνών και άλλοι Οργανισμοί και Ινστιτούτα και κυρίως οι Ενώσεις Αποστράτων Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων ΓΙΑΤΙ
”δεν κτυπούσαν τόσα χρόνια και δεν κτυπούν ”τις 62 καμπάνες της Αγιά Σοφιάς ” για την μείωση και των πολεμιστών μας ,αντάμα με την μείωση και των γυναικών που μόνο αυτές θα γεννήσουν -αν γεννήσουν-;;;.
Αλλά με κομματικοποιημένο συνδικαλισμό και στους απόστρατους τι να περιμένεις;;;.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ . 2025. Γεννήσεις 65.594 -κορίτσια (μελλοντικές μάνες ) 31.974.
Υ.Γ Το κυριότερο πρόβλημα της έρευνας στο PISA είναι ότι αρχίσαμε να έχουμε νεολαία άσκεφτη και λειτουργικά αναλφάβητη , που ”μασάει” ό,τι της δίνεται και που θα εκλέγει ομοίους της και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στην Κεντρική κυβέρνηση .
ΟΠΙΣΘΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ”ΠΑΙΔΕΜΑ” όπως παλαιά”- ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ ΤΗΣ .
Πολλά χρόνια αφήσαμε ακυβέρνητη την εκπαίδευση.
Ἂν δὲν φροντίσει ἡ μαμὰ πατρίδα πρῶτα γιὰ τὴν παραγωγικὴ ἀνάπτυξη σὲ ὅλη τὴ χώρα, ὥστε νὰ ἔχουν ὄνειρα καὶ ἐλπίδες οἱ νέοι, νὰ εἶναι ἀξιόμαχοι στή ζωή καὶ νὰ δραστηριοποιοῦνται γιὰ νὰ κάνουν καὶ οἰκογένειες, πῶς περιμένει νὰ τοὺς ἔχει ἀξιόμαχους μόνο στὴν περίπτωση ἐθνικῆς ἀνάγκης;
Προφανώς η μαμά Πατρίδα δεν φρόντισε για την παραγωγική ανάπτυξη σε όλη τη χώρα μετά το 1980-γιατί από τότε έχουμε ραγδαία μείωση των γεννήσεων (πλην της περιόδου 2003-2009),αλλά
και τι παθαίνουν οι γυναίκες που δεν γέννησαν στα νιάτα τους , οι οποίες μετά τα 35 τους χρόνια ”τρέχουν και δεν φτάνουν ” να γεννήσουν και με πανάκριβες εξωσωματικές στην ίδια Πατρίδα που δεν φρόντισε για την παραγωγική της ανάπτυξη, αγαπητή κυρία Ελένη και άλλοι ομόφρονες σας;;;.
Άλλη είναι η βασική αίτια της υπογεννητικότητος σε όλο τον ”πολιτισμένο κόσμο ” και στην Ελλάδα μας με τον φλογερό φεμινισμό της 10ετίας του 1980 .
Με πόσα παιδιά μάς έρχονται οι πρόσφυγες;;;.
ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΕΓΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΘΕΜΑ ,αν και οι λεγόμενοι Ρομά γεννιούνται οι περισσότεροι σε σκηνές.
Τι λέμε ότι κάνει όποιος δεν θέλει να ζυμώσει;;;.
Δὲν παρατηρεῖται ὁμοιόμορφα σὲ ὅλη τὴ χώρα ὑπογεννητικότητα.
Ἀπὸ τὸ 1980 ὁ τουρισμὸς ἀναπτύχθηκε σὲ κάποιες περιοχὲς καὶ σὲ αὐτὲς δὲν ἔχουμε ὑπογεννητικότητα (Κρήτη, Δωδεκάνησα, Κυκλάδες).
Τα επιδόματα δεν «νικούν» το δημογραφικό | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Οἱ πρόσφυγες ὅταν φθάσουν στὸ δυτικὸ τρόπο ζωῆς εἰδικὰ οἱ γυναῖκες, δὲν θὰ γεννοῦν τόσα παιδιά. Δὲν φταίει ὁ φεμινισμός, δὲν πάσχει ὁ πλανήτης ἀπὸ ὑπογεννητικότητα. Καὶ βέβαια οἱ γυναῖκες ἀκόμα καὶ μετὰ τὰ 35 καὶ χωρὶς ἀπαραίτητα κατάλληλο σύντροφο `τρέχουν καὶ δὲν φθάνουν ` νὰ ἀποκτήσουν ἔστω καὶ ἕνα παιδί.
Ἀπὸ τὸ 1980 περίπου ξαναζωντάνεψαν περιοχὲς μὲ Τοπικὲς Ἀνώτερες καὶ Ἀνώτατες Σχολές. Χρειάζεται συνεχὴς ἐκσυγχρονισμὸς στὴν λειτουργία τους ὥστε νὰ ἐναλλάσσονται εἰδικότητες καὶ ἀνάγκες καὶ νὰ ἐναρμονίζονται μὲ τοπικὲς παραδόσεις καὶ παραγωγικὲς δυνατότητες. Στὴν Ἰταλία παρατηρεῖται ἀνάγκη νὰ μὴν ξεχασθοῦν οἱ παλιὲς τεχνικὲς ἐκεῖ ὅπου καὶ θὰ προκύψουν νέες θέσεις ἐργασίας.
Από βοσκός μέχρι τυροκόμος: Ξεχασμένα επαγγέλματα κάνουν δυναμικό comeback | Athens Voice
Ὅποιος θέλει νά ζυμώσει πρέπει νά μάθει νά ζυμώνει.
Γιατί αδικείτε την νοημοσύνη σας ,αγαπητή κυρία ;;;.Ούτε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ στηρίζει πια την πολιτική της 20ετίας του στην Περιφέρεια.
Κατάργησε τις Κοινότητες -των Ελλήνων τις Κοινότητες- με τον Καποδίστρια, δημιούργησε Δήμους τέρατα με τον Καλλικράτη και διέσπειρε σε όλη την Ελλάδα τα παιδιά της Επαρχίας σε Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές ,καταχρεώνοντας οικονομικά τους γονείς για να τα σπουδάσουν και να δημιουργήσουν -όσα δημιούργησαν-οικογένειες στις πόλεις που σπούδασαν ή στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη .
Σε κάθε περίπτωση , κυρία Ελένη -ρωτούν στα χωριά (και στο δικό μου που θα το επισκεφθώ) ,γυναίκες θα γυρίσουν στα χωριά για να γεννήσουν και να δούμε μωρά να βαφτίζονται ,γιατί μόνο κηδείες βλέπουμε;;;.
Υ.Γ Δεν θα σας πείσω ,για τους άλλους τους σκεπτόμενους τα γράφω, καληνύχτα σας .
Οὔτε ἐγώ θά σᾶς πείσω.
Ξένους τινὰς ἐν Ῥώμῃ πλουσίους κυνῶν τέκνα καὶ πιθήκων ἐν τοῖς κόλποις περιφέροντας καὶ ἀγαπῶντας ἰδὼν ὁ Καῖσαρ, ὡς ἔοικεν, ἠρώτησεν εἰ παιδία παρ’ αὐτοῖς οὐ τίκτουσιν αἱ γυναῖκες, ἡγεμονικῶς σφόδρα νουθετήσας τοὺς τὸ φύσει φιλητικὸν ἐν ἡμῖν καὶ φιλόστοργον εἰς θηρία καταναλίσκοντας ἀνθρώποις ὀφειλόμενον
Αυτά έγραφε ο Πλούταρχος τον δεύτερο αιώνα μ.Χ.
Και σήμερα οι νέοι αντί να κάνουν οικογένειες και να τεκνοποιούν εκτρέφουν ζωάκια και δίνουν αγάπη και χρήμα σ’ αυτά.
Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι κυρίως οικονομικό. Οι παλαιότερες γενιές ήταν φτωχότερες, αλλά η γιαγιά μου γέννησε έξι παιδιά σε χρόνια δύσκολα γεμάτα πολέμους και φτώχια.
Το πρόβλημα είναι κυρίως ο συβαριτισμός και το “δόγμα” ζωής που επικράτησε τα τελευταία χρόνια: Ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο …..
Δυστυχώς δεν βλέπω λύση. Ο κατήφορος οδηγεί το έθνος στην εξαφάνιση. Όπως και τόσοι λαοί άλλωστε στο παρελθόν.
“Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι κυρίως οικονομικό. Οι παλαιότερες γενιές ήταν φτωχότερες, αλλά η γιαγιά μου γέννησε έξι παιδιά σε χρόνια δύσκολα γεμάτα πολέμους και φτώχια.”
Η δική μου 10. Έχεις καθόλου ιδέα πόσο στποιχίζει σήμερα η ανατροφή ενός παιδιού και πόσο στοίχιζε τότε; Ήθελε τότε ένα παιδί τα ίδια έξοδα μ’ αυτά που θέλει σήμερα;
Αρκεί ο μέσος μισθός (ή το μέσο άλλο εισόδημα) για την ανατροφή έξι παιδιών;
Σαφώς το πρόβλημα είναι κυρίως οικονομικό και δεν φταίνε τα σκυλάκια και τα γατάκια.
Διάβαζα και αυτό σήμερα.
https://www.anixneuseis.gr/%ce%b4-%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b7-%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bc%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b4%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4/
Το ζήτημα είναι κυρίως οικονομικό, πράγματι. Οφείλεται όμως και στην αλλαγή κουλτούρας και φιλοσοφίας απέναντι στη ζωή. Αντίστοιχα η δικιά μου η γιαγιά έκανε πολλά (έχασε και κάποια), μόνο που τότε τα έβαζαν να δουλεύουν στα χωράφια και στα περιβόλια, πριν καν πάνε σχολείο. Τώρα πια στην εποχή μας, η ανατροφή τέκνων είναι μια οικονομική αιμορραγία – όσο και να μην θέλουν να το ακούν αυτό οι βαθιά θρησκευόμενοι.
Ως εκ τούτου, ο πληθυσμός της χώρας σταδιακά θα μειώνεται – μπορεί να φτάσει και στο μισό. Ο πλανήτης δεν αντέχει άλλωστε 10 δις ανθρώπους. Θα πρέπει να μειωθεί στο μισό.
Ανήκω σε αυτήν την κατηγορία και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου. Βλέπω άλλωστε συγγενείς και φίλους τι τραβάνε.
Σε σχέση με την πολιτική διαχείριση του ζητήματος πάντως, η ανακοίνωση του εθνικού κουμπαρά ήταν κάτι πολύ θετικό. Πιστεύω ότι πρόκειται για την 1η σοβαρή προσπάθεια για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος.