του Παντελή Σαββίδη
Θα επιχειρήσω έναν σχολιασμό όσο γίνεται απαλλαγμένο από συναισθηματικές δεσμεύσεις και κομματικές ταυτίσεις. Δεν ανήκω σε κανέναν πολιτικό φορέα. Με ενδιαφέρει, όμως, να αποκτήσει πολιτική έκφραση η προσπάθεια—έστω αρχικά ατελή, αντιφατική και χαοτική—ενός υπαρκτού κοινωνικού ρεύματος που έχει απορρίψει εδώ και καιρό το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν δημιουργήθηκε επειδή μια ομάδα πολιτών αποφάσισε να επαναφέρει την άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας ούτε επειδή προηγήθηκε μια συγκροτημένη ιδεολογική και προγραμματική επεξεργασία. Δημιουργήθηκε επειδή γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού συσπειρώθηκαν διαφορετικές κοινωνικές απογοητεύσεις: η οργή για τα Τέμπη και την ατιμωρησία, η δυσπιστία προς τη Δικαιοσύνη, η απόρριψη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η απογοήτευση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και η αίσθηση ότι οι θεσμοί λειτουργούν για την προστασία κλειστών μηχανισμών εξουσίας.
Γι’ αυτό, είτε αρέσει είτε όχι, πρόκειται ακόμη για «κόμμα Καρυστιανού». Η επίσημη ονομασία είναι «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού, Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» και η ίδια η ονομασία αποτυπώνει την οργανωτική αλήθεια: η ηγετική προσωπικότητα δεν συνοδεύει απλώς τον φορέα· αποτελεί το αναγνωριστικό και το βασικό πολιτικό του κεφάλαιο. Η ιδρυτική παρουσίαση έθεσε ως στόχο ακόμη και την πρώτη θέση, με την παραδοχή ότι «για να αλλάξεις τα πράγματα χρειάζεσαι εξουσία».
Χωρίς τη Μαρία Καρυστιανού δεν υπάρχει σήμερα το συγκεκριμένο κόμμα. Αυτό δεν είναι μομφή. Είναι η αφετηριακή συνθήκη του.
Η Καρυστιανού ως πολιτικό φαινόμενο
Η Μαρία Καρυστιανού αποτελεί σύγχρονο πολιτικό φαινόμενο επειδή δεν προέκυψε από την κομματική επετηρίδα. Η δημόσια νομιμοποίησή της γεννήθηκε έξω από το επαγγελματικό πολιτικό πεδίο, μέσα από έναν αγώνα για δικαιοσύνη. Η κοινωνία δεν τη γνώρισε ως υποψήφια που διεκδικούσε αξίωμα, αλλά ως μητέρα που συγκρούστηκε με ένα σύστημα το οποίο, κατά την πεποίθηση μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης, επιχείρησε να διαχειριστεί πολιτικά και επικοινωνιακά την τραγωδία των Τεμπών.
Αυτή η διαδρομή τής προσέδωσε ένα είδος ηθικής αυθεντίας. Πολλοί πολίτες θεωρούν ότι την έχουν παρακολουθήσει και δοκιμάσει επί χρόνια. Γι’ αυτό δεν επηρεάζονται εύκολα από κάθε κατηγορία ή προσωπική επίθεση εναντίον της. Η εμπιστοσύνη τους δεν στηρίζεται πρωτίστως στις προγραμματικές λεπτομέρειες, αλλά στη συνέπεια που πιστεύουν ότι επέδειξε απέναντι στην εξουσία.
Μερικοί ενδέχεται να βιώνουν στο πρόσωπό της μια σύγχρονη εκδοχή αρχαιοελληνικής τραγωδίας: την ιδιωτική οδύνη που μετατρέπεται σε δημόσια απαίτηση δικαιοσύνης. Η εικόνα αυτή εξηγεί τη δύναμή της, αλλά εμπεριέχει και κίνδυνο. Η ηθική νομιμοποίηση ενός προσώπου δεν αποτελεί αυτομάτως πολιτική επάρκεια, όπως και η προσωπική τραγωδία δεν προσφέρει ασυλία από τον δημοκρατικό έλεγχο.
Στην πολιτική θεωρία, το εγχείρημα θα μπορούσε να προσεγγιστεί ως ένα υβρίδιο «κόμματος-κινήματος» και «κόμματος του ηγέτη». Η σχετική βιβλιογραφία επισημαίνει ότι, στην εποχή της εξατομικευμένης πολιτικής, ακόμη και συλλογικά κόμματα μπορούν να μεταμορφωθούν σε αρχηγικά κόμματα υπό την επίδραση μιας χαρισματικής ηγεσίας. Τα κόμματα-κινήματα, από την άλλη, συνδυάζουν κοινωνική κινητοποίηση, αντισυστημική γλώσσα και συμμετοχικές υποσχέσεις με την αναγκαστική επιδίωξη κοινοβουλευτικής εξουσίας.
Η Καρυστιανού βρίσκεται ακριβώς πάνω σε αυτή την αντίφαση: θέλει να εκφράσει την κοινωνία εναντίον του κομματικού συστήματος, αλλά για να αλλάξει το σύστημα πρέπει να γίνει κόμμα, να επιλέξει υποψηφίους, να αποκτήσει πρόγραμμα, πειθαρχία και ιεραρχία. Δεν μπορεί να αποφύγει για πάντα αυτό που καταγγέλλει. Μπορεί μόνο να προσπαθήσει να το οργανώσει διαφορετικά.
Είναι πράγματι «μετά-μεταπολιτικό» μόρφωμα;
Καθιερωμένος είναι ο όρος «μεταπολιτική» ή «μεταπολιτική συνθήκη»: η υποχώρηση των ουσιαστικών ιδεολογικών συγκρούσεων και η αντικατάστασή τους από τεχνοκρατική διαχείριση, επικοινωνία και μια προσποιητή συναίνεση χωρίς πραγματικές εναλλακτικές. Οι θεωρίες του «post-political» περιγράφουν ακριβώς το κλείσιμο του πολιτικού ορίζοντα και την απογοήτευση από τα κόμματα που μοιάζουν να εφαρμόζουν παραλλαγές της ίδιας πολιτικής. Η Καρυστιανού δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Γι αυτό μιλάμε για φαινόμενο Καρυστιανού. Η πολιτική θεωρία πρέπει να το μελετήσει.
Το εγχείρημα Καρυστιανού δεν βρίσκεται πέρα από την πολιτική. Αντίθετα, εκφράζει την επιστροφή της πολιτικής σύγκρουσης μέσα σε μια κοινωνία που αισθάνεται ότι της αφαιρέθηκε το δικαίωμα ουσιαστικής επιλογής. Δεν είναι «μετά-μεταπολιτικό» επειδή υπερβαίνει την πολιτική, αλλά επειδή επιχειρεί να επαναπολιτικοποιήσει την κοινωνική αγανάκτηση που είχε αποκλειστεί από τα καθιερωμένα κομματικά κανάλια.
Ακριβέστερος όρος θα ήταν «μετασυστημικό κόμμα-κίνημα»: ένα εγχείρημα που γεννιέται μετά τη ρήξη των πολιτών με το κομματικό σύστημα, χωρίς να έχει ακόμη συγκροτήσει νέο θεσμικό πρότυπο.
Η ανάλυση του Ερνέστο Λακλάου για τον λαϊκισμό βοηθά εδώ. Ένα πλήθος διαφορετικών και αρχικά ασύνδετων αιτημάτων—Δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοπρέπεια, εθνική κυριαρχία, κοινωνική προστασία—μπορεί να συγκροτήσει έναν «λαό» όταν συνδεθεί γύρω από ένα κοινό σύμβολο και έναν κοινό αντίπαλο. Στην περίπτωση αυτή, η Καρυστιανού λειτουργεί ως ο ενοποιητικός κόμβος ενός ετερογενούς ρεύματος. Η ενότητα, όμως, παραμένει εύθραυστη, επειδή οι πολίτες που συμφωνούν στο τι απορρίπτουν δεν συμφωνούν αναγκαστικά στο τι πρέπει να οικοδομήσουν.
Η «κβαντική προσέγγιση»
Η προσπάθεια Καρυστιανού απαιτεί «κβαντική προσέγγιση» υποδηλώνει ότι το εγχείρημα εξελίσσεται σε συνθήκες αβεβαιότητας, πολλαπλών ενδεχομένων και κοινωνικού χάους. Δεν μπορεί να προβλεφθεί γραμμικά ούτε να εξηγηθεί με τη μηχανιστική βεβαιότητα ότι μια συγκεκριμένη οργανωτική ενέργεια θα παράγει αναγκαστικά ένα συγκεκριμένο πολιτικό αποτέλεσμα.
Πιο κατάλληλη είναι η θεωρία των σύνθετων και μη γραμμικών συστημάτων. Ένα ετερογενές κοινωνικό κίνημα μπορεί πράγματι να εμφανίσει απρόβλεπτες μεταβολές, «σημεία διακλάδωσης» και μεγάλη ευαισθησία σε μικρά γεγονότα. Μια αποχώρηση, μια ατυχής δήλωση ή μια οργανωτική σύγκρουση μπορούν να παράγουν δυσανάλογες συνέπειες. Αλλά ακόμη και στο χάος υπάρχουν δομές και «ελκυστές». Στην «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» ο ισχυρότερος ελκυστής είναι αναμφίβολα η ίδια η Καρυστιανού.
Οι αποχωρήσαντες δεν είχαν κατ’ ανάγκη «ντετερμινιστικές» απόψεις. Πολλοί ζητούσαν εκλεγμένα αντί διορισμένων οργάνων, διαφάνεια, σαφείς αρμοδιότητες και λογοδοσία. Αυτά δεν αποτελούν μηχανιστικό αναχρονισμό. Αποτελούν στοιχειώδεις δημοκρατικές εγγυήσεις.
Το στοίχημα
Το κόμμα Καρυστιανού μπορεί να αποτελέσει έναν από τους κρίσιμους παράγοντες πολιτικής αλλαγής.
Μέχρι τις εκλογές το εγχείρημα πιθανότατα θα συνεχίσει να κινείται γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού. Η εκλογική αναμέτρηση θα δείξει αν η κοινωνική εμπιστοσύνη μπορεί να μετατραπεί σε σταθερή πολιτική εκπροσώπηση.
Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο αν η Καρυστιανού θα αντέξει τις αποχωρήσεις. Θα τις αντέξει. Είναι αν θα μπορέσει να λύσει τη θεμελιώδη αντίφαση του εγχειρήματός της: να παραμείνει η αναντικατάστατη ιδρυτική μορφή και συγχρόνως να δημιουργήσει έναν φορέα που δεν θα εξαρτάται απολύτως από τη βούλησή της.
Η αβεβαιότητα είναι αναπόφευκτη. Το χάος μπορεί να είναι δημιουργικό. Η δημοκρατία, όμως, δεν είναι κβαντικό φαινόμενο. Χρειάζεται κανόνες, αντιπροσώπευση, διαφάνεια και θεσμικά αντίβαρα. Αν η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» τα οικοδομήσει, μπορεί να εισαγάγει κάτι πραγματικά νέο στον δημόσιο βίο.
Συμφωνώ απόλυτα με τον κύριο Σαββίδη. Θα θυμίσω μόνον τα εξής: Η τραγωδία των Τεμπών συνέβη τον Φεβρουάριο του 1923. Στις διπλές εκλογές του 2023 η ΝΔ έκανε περίπατο χάρις στα 43 δις που μοίρασε οριζόντια με την πανδημία και άλλα 20 δις περίπου για την ενεργειακή κρίση κλπ. και η αντιπολίτευση καταποντίστηκε. Το κίνημα των Τεμπών δημιουργείται από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τα Τέμπη τον Ιανουάριο του 2024 και μένουμε άφωνοι από τη δεινότητα του λόγου της και την επιχειρηματολογία της. Ακολουθούν άλλες παρεμβάσεις της στο ευρωκοινοβούλιο αλλά και εσωτερικά στη χώρα για να φθάσουμε στις 26 Ιανουαρίου 2015 και στις 28 Φεβρουαρίου 2025 στα συλλαλητήρια για τα Τέμπη. Ποτέ κανείς, μα κανείς πολιτικός δεν κατάφερε να συγκεντρώσεις στις πλατείες και στους δρόμους ολόκληρη την Ελλάδα. Ποτέ κανείς πολιτικός δεν κατάφερε να συγκεντρώσει όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως κομματικής ένταξης. Η 26η Ιανουαρίου και η 28η Φεβρουαρίου 2025 απέδειξαν ότι ο ελληνικός λαός προσδοκά σε μια καλύτερη δικαιότερη κοινωνία και σε ένα καλύτερο πολιτικό σύστημα. Η Μαρία Καρυστιανού του έδωσε τα ερεθίσματα και τη δυνατότητα να το εκφράσει. Όποιος προσέτρεξε στην Ελπίδα για τη Δημοκρατία, οι στενοί της συνεργάτες αλλά και όλοι οι άλλοι, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν εντάχθηκαν για να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα και τις φιλοδοξίες αλλά τις προσδοκίες που ενέπνευσε σε όλους μας η Μαρία Καρυστιανού. Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία θ’ετει σε όλους μας το δίλημμα. Θα συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα αλώβητο το πελατειακό και κομματικό κράτος που απαξιώνει τη χώρα σε όλους τους τομείς ή θα αναδυθεί η ελπίδα μέσα από τις στάχτες και τη θυσία των Τεμπών;
Ο ελληνικός όρος ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ορίζει συγκεκριμένο τρόπο διακυβερνήσεως (λήψης αποφάσεων), όπου όλη την εξουσία (και την νομοθετική και την εκτελεστική και την δικαστική) την κατέχουν και την ασκούν με συντεταγμένο τρόπο όλοι, όσοι συγκροτούν ένα συλλογικό μόρφωμα (πχ πόλη ή συντεχνία (σύστημα) ή μοναστήρι ή χωριό ή κράτος).
Ο όρος ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν σημαίνει τίποτα σε καμία γλώσσα του κόσμου εκτός της ελληνικής.
Συνεπώς όταν λένε του Φράγκου ή του Αλαμανού ή του Εγγλέζου DEMOCRACY αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτα από το έτυμον του όρου.
Μπορεί λοιπόν να δεχθεί ότι σημαίνει και έτσι … και γκιουβέτσι.
Ο Έλληνας όμως ;
Αποτελούν παραλογισμό για ένα Έλληνα οι όροι άμεση, έμμεση (ή λαϊκή, αστική, Μπολιβαριανή, σοσιαλιστική, ισλαμική) κτλ δημοκρατία.
Εν προκειμένω (για το έμμεση και άμεση) γίνεται σύγχυση των όρων δημοκρατία και παρλεμεντισμός (που κακώς καλείται ακόμα και κοινοβουλευτισμός γιατί προέρχεται από το Parler (μιλάω), ενώ ο κοινοβουλευτισμός προέρχεται από το βουλεύομαι (σκέφτομαι, συσκέπτομαι, αποφασίζω).
Η δημοκρατία επίσης δεν χρειάζεται αντιπροσώπευση, γιατί άλλο πολίτευμα είναι η δημοκρατία και άλλο η αντιπροσώπευση
Ο παρλεμεντισμός (έστω κοινοβουλευτισμός με πολλές επιφυλάξεις) είναι ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ, δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση (γιατί η εντολή είναι εν λευκώ και ανέκκλητη για μια θητεία), ούτε βέβαια ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Επίσης όπως και παλαιότερα έγραψα:
Δίνουν σε έναν άνθρωπο(τον Μητσοτάκη) όλα τα μέσα, όλη την δύναμη, όλες τις εξουσίες και συνάμα πλήρη ασυλία ποινική και αστική και περιμένουν από αυτόν να μην χρησιμοποιήσει την δύναμη, τα μέσα, τις εξουσίες και την ασυλία που του δίνουν για πάρτη του.
Όπως είναι φυσικό αυτός κάνει ότι είναι σίγουρο ότι θα κάνει, αφού του το εξασφάλισαν όλοι αυτοί που του έδωσαν όλα τα παραπάνω.
Και τι κάνουν αυτοί που του έδωσαν όλα αυτά;
Ψάχνουν άλλον ή άλλη (πχ την Καρυστιανού) για να τους δώσουν όλα τα μέσα, όλη τη δύναμη, όλες τις εξουσίες και πλήρη ασυλία.
Οι δικαιολογίες σχεδόν οι ίδιες που τους οδήγησαν να δώσουν τα πάντα στον Μητσοτάκη (τότε ο απαίσιος Τσίπρας, τώρα ο άθλιος Μητσοτάκης).
Τι δηλαδή περιμένουν από την κ Καρυστιανού;
Ο Ρωμιός παραπάνω παραδέχεται ότι η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα (Absolute power corrupts absolutely). Οπότε όχι ξανά αυτοδύναμη κυβέρνηση που θα κυβερνά δικτατορικά εις βάρος του Ελληνικού Λαού λόγω ασυδοσίας και ποινικής ασυλίας! ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΣΥΡΙΖΑ ΚΚΕ κόμματα που έβλαψαν τον Ελληνικό λαό να μην ξανά μπουν στη Βουλγ. Βλέπετε Κυριακο Βελόπουλο και Αφροδίτη Λατινοπουλου και ακούτε focusfm103.6 Θεσσαλονίκη για αντικειμενική και πατριωτική ενημέρωση! ΣΩΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
Τα πολιτικά και όλα τα συλλογικά και επιχειρηματικά πράγματα αλλάζουν ΓΙΑ ΚΑΛΟ Η ΓΙΑ ΚΑΚΟ σε όλο τον κόσμο από ισχυρές-εμβληματικές ελληνιστί-προσωπικότητες -στην διεθνή πολιτική οι Λένιν ,Χίτλερ, Τσώρτσιλ και τώρα Τραμπ και στην ελληνική Ελευθέριος Βενιζέλος , Κων/νος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου, στην δε επιχειρηματική ο Ωνάσης μας .
Στην Ελλάδα μας δεν υπάρχει τώρα τέτοια προσωπικότητα και αλίμονο μας εάν περιμένουμε αλλαγή προς το καλύτερο- από το χειρότερο που δημιουργήθηκε μετά το 1981- από την παιδίατρο κυρία Καρυστιανού ή άλλους , που καμώνονται για σπουδαίοι ,ενώ δεν τους γνώριζαν μέχρι τώρα ούτε στην πολυκατοικία τους .
Και οι απελπισμένοι νοήμονες έχουν ένα μέτρο κρίσεως και συγκρίσεως.
Υ.Γ Τα εκατομμύρια των Ελλήνων της 25ης Ιανουαρίου και 28ης Φεβρουαρίου του ’23 ,βγήκαν στους δρόμους μετά τα παραμύθια για το ξυλόλιο και τα κρυμμένα βαγόνια στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών και την πραγματική υποστήριξη της κυρίας Καρυστιανού από όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο (συναυλίες και συναυλίες) και από όλα τα κόμματα της Αντιπολιτεύσεως και πολλούς πονόψυχους δημάρχους (της Θεσσαλονίκης ”φύτρωσε” και δένδρο στην Παραλία για τα Τέμπη .
Τώρα που η κυρία Καρυστιανού μπήκε ”στον βούρκο” της περισσότερο από κάθε περίοδο ανταγωνιστικής πολιτικής για όλα τα κόμματα της Αντιπολιτεύσεως ” θα περάσει των παθών της τον τάραχο ”.
Συμπέρασμα -δίδαγμα .
Δεν πολιτεύεσαι βασιζόμενος-βασιζόμενη σε συναισθήματα ,όταν μάλιστα δεν έχεις και την μαεστρία των Ανδρέα και Αλέξη να τα φορτίζεις περισσότερο με το ”ο λαός στην εξουσία” και” οι δανειστές , που θα χάσουν τα λεφτά τους με ένα νόμο θα χορεύουν και πεντοζάλη και κάτι τέτοια ξεδιάντροπα για τους νοήμονες Έλληνες και Ελληνίδες , όπως είναι και η κυρία Καρυστιανού , που ψήφιζε την Ν.Δ επί του κ. Κώστα Καραμανλή .
Αν χειροτερέψουν τα πράγματα καλύτερα να παραμείνει ως διάττων αστήρ της κεντρικής πολιτικής και ας δοκιμάσει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση καληνύχτα .
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης.
Θέλει πολύ δουλειά για να μετατραπεί ένα ασκέρι σε ομάδα. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, διαλύεται πριν ακόμη φτάσει στον κοινό στόχο, την κατάκτηση της εξουσίας, ή εξελίσσεται σε αγέλη με αρχηγό κάποιον που μπορεί να ελέγχει τα μέλη (συνήθως, με εκβιασμούς ή απειλές- εδώ βοηθά το γνωστό predatore του Μητσοτάκη). Το συναίσθημα με το οποίο περιβάλλουμε την κ. Καρυστιανού δεν επαρκεί για να μας κρατήσει συνδεδεμένους με το υπό επώαση κόμμα, ούτε και ο αρχικός ενθουσιασμός το μπορεί αν δεν χρησιμοποιηθεί η ενέργειά του προς την κατεύθυνση αυτή. Ένα πολιτικά καθαρό και αδέσμευτο άτομο χρειάζεται να έχει ηγετικές δεξιότητες ώστε να μετατρέψει σε ομόρροπες τις δυνάμεις που, είναι λογικό, να αναδύονται κατά τη διάρκεια της “όσμωσης”. Χωρίς μέσα εκβιασμού -όπως αυτά των “έμπειρων” πολιτικών μας- αλλά και χωρίς ηγετικές δεξιότητες δεν είναι εύκολη η μετεξέλιξη του κινήματος σε κόμμα με το “κώμα” να είναι προ των θυρών.
Είναι σημαντική η σύνθεση αυτού του κοινωνικού ρεύματος που αναφέρετε κύριε Σαββίδη.
Καταθέτω σ’ αυτό την άποψή μου. Ποιοι συνθέτουμε αυτό το κοινωνικό ρεύμα;
1. Νέοι αποκλεισμένοι, χωρίς προοπτική.
2. Επαγγελματίες που υφίστανται την αφαίμαξη της κομματοκρατίας, συνειδητοποιώντας ότι η ελεύθερη αγορά είναι μύθος αντίστοιχος της ‘ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων.
3. Σκεπτόμενοι, πνευματικοί, στοχαστές, μορφωμένοι.
4. Παραγκωνισμένοι απ’ την μεταπολιτευτική κομματική ‘προστασία’ (τους πάλαι ποτέ κι ασχέτως βαθμού βολέματος συνδαιτημόνες του Πάγκαλου, μέχρι χτες στυλοβάτες του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος). Αυτοί δεν μπορούν ούτε θέλουν να δουν άλλο μεταπολιτευτικό σύστημα, ζητούν μόνο το κόκαλο ή την φιλοδοξία που έχασαν.
Η θεμελιώδης αντίφαση του εγχειρήματός βρίσκεται ανάμεσα στις τρεις πρώτες κατηγορίες με την τέταρτη. Αντίφαση κομβική, ασυμβίβαστη, θεμελιώδης που θα λυθεί πριν τις εκλογές. Η εκλογική αναμέτρηση θα δείξει μόνο ποια κατηγορία και σε ποιο βαθμό επικράτησε.
Δεν νομίζω ότι είναι ποιοτική η χρήση όρων της Φυσικής και των Μαθηματικών για να αποκτήσει η ανάλυση σας βαρύτητα στην καθόλα εξαιρετική σας προσέγγιση. Σχετικά με το “στοίχημα” και για να αντιληφθούμε πόσο αναμενόμενα είναι αυτά που συμβαίνουν στο κίνημα-κόμμα Καρυστιανού, ας αναλογιστούμε πόσο αναμενόμενη ήταν η πανηγυρική επανεκλογή Καραμανλή και φυσικά της ΝΔ;
Σκέψεις/επισημάνσεις στα τελευταία γεγονότα του κόμματος:
“Ελπίδα για τη Δημοκρατία, Μαρία Καρυστιανού, Ανεξάρτητη Κίνηση Πολιτών”
1. Η βασική μου θέση/διαπίστωση είναι ότι όλα τα υπάρχοντα ελληνικά
πολιτικά κόμματα δέχονται ότι το πολιτειακό μας σύστημα (που είναι
καθεστώς Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας[*1]) είναι
«δημοκρατικό», με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς όπως (φιλελεύθερο,
κοινοβουλευτικό, αστικό, καπιταλιστικό, αυταρχικό).
Η πλειονότητα των κομμάτων (κοινοβουλευτικών και μή) δέν τοποθετεί σαν
υπερκείμενο στόχο την αλλαγή του υπάρχοντος πολιτεύματος.
Αυτό φαίνεται από την αποσιώπιση/συγκάλυψη του γεγονότος ότι:
α) Το Ελληνικό κράτος ήταν από την ιδρυτική του πράξη μή κυρίαρχο και ότι
από το 1947 και μετά βρίσκεται κάτω από την επικυριαρχία των ΗΠΑ.
β) Οι προβλέψεις του υφισταμένου συντάγματος της χώρας
επιτρέπουν τη δυνατότητα απορρόφησης του ελληνικού κράτους σε
υπερεθνικούς οργανισμούς. (Άρθρο 28).
2. Στη χώρας μας τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά δέν υπήρξε
(κυριολεκτικά) κόμμα είτε κοινοβουλευτικό είτε εξωκοινοβουλευτικό με
δημοκρατική δομή[*2].
Εξετάζοντας τα καταστατικά των διάφορων κομμάτων διαπιστώνουμε
ότι μπορούν αδρά να χαρακτηρισθούν:
2.α Μονοκρατορικά (κόμματα που οι αρχηγοί τους έχουν απόλυτη εξουσία).
2.β Ολιγαρχικά (κόμματα που διοικούνται από μιά συλλογική ολιγαρχία).
2.γ Στρατιωτικού τύπου (κόμματα που διέπονται από στρατιωτικού τύπου
οργάνωση).
Παραδείγματα:
1.α Η ΝΔ επί Κωνσταντίνου Καραμανλη και το το ΠΑΣΟΚ της εποχής του
Ανδρέα Παπανδρέου.
+ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ:
Το ΠΑΣΟΚ της διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου 1974 ενώ είχε σαν
επιγραμματικό τετράπτυχο:
Εθνική Ανεξαρτησία,
Λαϊκή Κυριαρχία,
Κοινωνική Απελευθέρωση,
Δημοκρατική Διαδικασία
με ευθύνη του αρχηγού του Ανδρέα Παπανδρέου απάλειψε τον τέταρτο όρο
και μέσω του προσυνεδρίου της 16 Μαρτίου 1975 μετετράπη σε
μονοκρατορικό. Αυτό περιγράφεται στο βιβλίο:
+————————————————————+
Συγγραφέας: Βασίλης Ι. Φίλιας
Τίτλος: Τα Αξέχαστα και τα Λησμονημένα.
Υπότιτλος:
Πορεία προς τη δικτατορία (1963–1967)
Δικτατορία–Αντίσταση (1967–1974)
Μεταπολίτευση (1974–1993)
Εκδότης: Εκδόσεις Παπαζήση
Έκδοση: Γ
Τόπος: Αθήνα
Έτος: 2000
ISBN: 978-960-02-1205-8
+————————————————————+
Στο κεφάλαιο XV “Η Δημοκρατική Άμυνα και το ΠΑΣΟΚ”
στις σελίδες 333-348 περιγράφεται η στάση όλων των
συνιδρυτών του και εξιστορούνται τα γεγονότα της
16 Μαρτίου 1975 στο «προσυνέδριο» του ΠΑΣΟΚ:
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (σελ. 342)
===
Υπάρχει οργανωμένη γαλαρία μέσα στην αίθουσα,
που γιουχαΐζει τους διαφωνούντες με αποκορύφωμα
το περίφημο εκείνο «κάτσε κάτω κουλοχέρη», που
κραυγάζει ο Κ. Κουλούρης (και όχι μόνο) του οποίου
η δήλωση μετανοίας στη δικτατορία είναι γνωστή στο
πανελλήνιο- στον Σ. Καράγιωργα, όταν μέσα σε
πανδαιμόνιο επιχειρεί να διατυπώσει τις απόψεις του.
===
-ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ
2.β Το ΚΚΕ εσωτερικού, η Ένωση Κέντρου της εποχής 1974–1978.
2.γ To ΚΚΕ που σύμφωνα με το καταστατικό τους έχει πάντα ως αρχή
αυτή του λεγόμενου «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» που πρακτικά
εκφράζει τη κυριαρχία της ηγετικής του ομάδας (Κεντρική Επιτροπή)
στο σύνολο των μελών τους.
3. Η κα Καρυστιανού έκανε κάτι πρωτοφανές στη πολιτική ιστορία της
χώρας μας: Οργάνωσε συντεταγμένη κίνηση πολιτών η οποία ζήτησε μέσω
γραπτού αιτήματος την αλλαγή συγκεκριμένου άρθρου του συντάγματος.
(Δέν υπάρχει τέτοιο προηγούμενο στην ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους.)
Η διαδικασία αυτή στέφθηκε από πλήρη επιτυχία με τη συμμετοχή 1 500 000
υπογραφόντων καθώς και με μαζική συμμετοχή πολιτών στο συλλαλητήριο
της 2026-01-26 στην Αθήνα και στις υπόλοιπες πόλεις της χώρας μας.
4. Η απόφαση της κας Καρυστιανού να ιδρύσει πολιτικό κόμμα ανέδειξε
το εξής ερώτημα:
– Θεωρεί το υπάρχον πολιτειακό σύστημα δημοκρατικό ή ολιγαρχικό;
Το κόμμα της απέφυγε να χαρακτηρίσει το υπάρχον πολίτευμα, και επομένως
να καθορίσει σαν στόχο του την πολιτειακή αλλαγή μέσω μιάς συνταγματικής
αναθεώρησης η οποία θα εγκαθίδρυε δημοκρατικό πολίτευμα.
5. Το κόμμα που ιδρύθηκε δέν εμφάνισε καταστατικό εξ’ αρχής. Εμφάνισε
μιά «ιδρυτική διακήρυξη» που ήταν η ελάχιστη προϋπόθεση για την επίσημη
αναγνώρισή του από τον Άρειο Πάγο.
+ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ
Η επίσημη ιστοσελίδα του Αρείου Πάγου δέν έχει δημοσιοποιημένες τις
υπάρχουσες ιδρυτικές διακηρύξεις των δηλωμένων σε αυτόν πολιτικών
κομμάτων.
-ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ
Οι έλληνες υπήκοοι–ψηφοφόροι[*3] μικρή σημασία δίνουν στα
καταστατικά και στις οργανωτικές δομές τόσο των κομμάτων όσο
και των συλλογικών οργανισμών που ίδιοι συμμετέχουν.
Αυτό συμβαίνει γιατί έχει συσκοτισθεί η έννοια του δημοκρατικού
πολιτεύματος[*4] και της δημοκρατικής λειτουργίας συλλογικών
οργανισμών γενικώς.
Η συσκότιση της έννοιας δημοκρατίας/δημοκρατικού πολιτεύματος
εκπορεύεται βασικά από τη «πνευματική ελίτ» της χώρας η οποία
ήταν και είναι πνευματικά υποτελής στις αντίστοιχες «δυτικές»
και από το 1947 και μετά στις αντίστοιχες της Αγγλοσιωνιστικής
αυτοκρατορίας[*5].
Οι έλληνες υπήκοοι–ψηφοφόροι με την έλευση των μνημονίων,
δέν αντελήφθηκαν τις πολιτειακής προέλευσης γενεσιουργές αιτίες
επιβολής τους και αναζήτησαν μιά νέα πολιτική ηγεσία η οποία της
υποσχόταν, χωρίς να το τεκμηριώνει, άμεση και εύκολη έξοδο από
τα μνημόνια.
Σήμερα οι έλληνες υπήκοοι–ψηφοφόροι ασχέτως των ψυχολογικών
και διανοητικών τους δυνατοτήτων έχουν πλειοψηφικά παραιτηθεί
από την αναζήτηση εναλλακτικού πολιτεύματος.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ/ΕΝΝΟΙΕΣ:
[*1]
Το πολίτευμα της χώρας σύμφωνα με το Άρθρο 1 πργ. 1 του υπάρχοντος
συντάγματος χαρακτηρίζεται ως «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία».
Ο χαρακτηρισμός του ως δημοκρατικού είναι ψευδής γιατί η έννοια της
δημοκρατίας εμπεριέχει ως βασικό της χαρακτηριστικό την αυτοπρόσωπη
νομοθετική λειτουργία των πολιτών πράγμα το οποίο δέν ισχύει.
Η νομοθετική εξουσία ανήκει στη Βουλή, στη Κυβέρνηση, και στις
«Ανεξάρτητες Αρχές» δηλαδή σε μιά μικρή μειοψηφία του σώματος των πολιτών
και το γεγονός αυτό αιτιολογεί τον χαρακτηρισμό του πολιτεύματος ως
ολιγαρχικού.
[*2]
Δημοκρατική δομή: Η καταστατική πρόβλεψη ότι:
α. Τα μέλη του κόμματος είναι όλα ισότιμα,
β. Τα περιουσιακά στοιχεία και τα δεδομένα του κόμματος
είναι αδιαίρετη συνιδιοκτησία των μελών του.
γ. Οι στόχοι και οι κανόνες του κόμματος καθορίζονται αυτοπροσώπως
από τα μέλη, αφού προηγηθεί καθολική διαβούλευση με τη συνθήκη της
ισηγορίας, και καθολική ψηφοφορία με τη συνθήκη της πλειοψηφίας.
(Γενικά, οι κανόνες που τον ορίζουν διαμορφώνονται από τα μέλη του
τηρώντας τις αρχές της Ισηγορίας, Ισονομίας, Ισοκρατίας.[**])
[*3] Υπήκοοι–ψηφοφόροι:
Η πολιτική κατάσταση των φυσικών προσώπων της χώρας μας.
Δέν έχουν την ιδιότητα του πολίτη με την αρχαιοελληνική του έννοια
μιάς και δέν νομοθετούν αυτοπροσώπως. Έχουν το δικαίωμα της ψήφου
σε τακτά χρονικά διαστήματα, και κάποια «ατομικά δικαιώματα».
[*4] Δημοκρατικό πολίτευμα:
Εκείνο του οποίου οι πολίτες νομοθετούν αυτοπροσώπως τηρώντας
τους κανόνες της Ισηγορίας, Ισονομίας, Ισοκρατίας.[**]
(Κλεισθένειο πολίτευμα)
[*5] Αγγλοσιωνιστική Αυτοκρατορία:
Οι ΗΠΑ όπως έχουν μετεξελιχθεί μετά την προσπόριση της
Αγγλικής αυτοκρατορίας με το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.
Κυριαρχούνται από μία ελίτ που εκπροσωπεί τα συμφέροντα του 1%
του πληθυσμού, μιλάει αγγλικά και υπερασπίζεται
πάντα το Ισραήλ. Βασικό της γνώρισμα είναι η τάση της για
επιβολή, επέκταση και υποταγή χωρών, με τη δημιουργία υποτελών
ελίτ σε αυτές.
[**]
– Ισηγορία: Ίσος χρόνος/χώρος στη καθολική δημόσια διαβούλευση στο
εσωτερικό του οργανισμού.
– Ισονομία: Οι κανόνες του οργανισμού εφαρμόζονται με τον ίδιο ακριβώς
τρόπο σε όλα ανεξαιρέτως τα μέλη του κόμματος.
– Ισοκρατία: Ίσο βάρος κάθε μέλους στις διαδικασίες επιλογής και
συμμετοχής του στα όργανα του συλλογικού οργανισμού.