Του Παντελή Σαββίδη
Μέλη της ελληνικής και της τουρκικής Ακτοφυλακής στο Αιγαίο, στα ανοιχτά της Λέσβου (φωτ.: EPA / Erdam Sahin)
Η αιφνιδιαστική επίσκεψη του επικεφαλής της τουρκικής ΜΙΤ Ιμπραήμ Καλίν στην Αθήνα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, επειδή συνέπεσε με νέα άνοδο της έντασης. Ο Καλίν συναντήθηκε με τον διοικητή της ΕΥΠ Θεμιστοκλή Δεμίρη, ενώ δημοσιεύματα τον έφεραν να έχει περάσει και από το Μέγαρο Μαξίμου.
Οι επίσημα γνωστές συζητήσεις αφορούσαν τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, τη Συρία, τη Λιβύη και την ένταση Τουρκίας-Ισραήλ. Δεν ανακοινώθηκε κάποια διαπραγμάτευση επί των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Η φιλοκυβερνητική Yeni Şafak παρουσίασε την επίσκεψη ως μεταφορά προειδοποίησης ότι η Τουρκία δεν θα δεχθεί «τετελεσμένα» στο Αιγαίο. Αντίθετα, ελληνικές πληροφορίες εμφάνισαν τον Καλίν να επιχειρεί αποκλιμάκωση. Η απόκλιση δείχνει ότι το ίδιο παρασκηνιακό κανάλι μπορεί να χρησιμοποιείται διαφορετικά από κάθε κυβέρνηση: ως διαβεβαίωση προς την άλλη πλευρά και ως επίδειξη αποφασιστικότητας προς το εσωτερικό ακροατήριο.
Υπάρχουν λοιπόν ενδείξεις σχεδιασμένης πολιτικής αξιοποίησης της έντασης.
Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί καθαρό προβάδισμα, αλλά απέχει από την αυτοδυναμία. Στη δημοσκόπηση της GPO μετά τη ΔΕΘ συγκέντρωνε 25,8% στην πρόθεση ψήφου και 30,6% στην εκτίμηση αποτελέσματος. Παράλληλα, το 51,2% δήλωνε ότι ανησυχεί πολύ ή αρκετά για ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία.
Σε αυτό το περιβάλλον, η προβολή της κυβερνητικής «σταθερότητας» μπορεί να ωφελεί πολιτικά τον πρωθυπουργό. Ο ίδιος χαρακτήρισε την αυτοδυναμία αναγκαία στη σημερινή διεθνή συγκυρία. Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η δήλωση του Γιώργου Φλωρίδη ότι, εάν η χώρα μείνει ακυβέρνητη, «θα γίνει το ντου από απέναντι».
Η δήλωση συνδέει ευθέως την εκλογική επιλογή με το φόβο μιας τουρκικής ενέργειας. Η κυβέρνηση αποστασιοποιήθηκε μερικώς: ο Παύλος Μαρινάκης είπε ότι «δεν υπάρχει κίνδυνος αυτή τη στιγμή», αλλά επανέλαβε ότι ο Μητσοτάκης έχει αποδείξει πως μπορεί να διαχειριστεί μια κρίση.
Αυτό τεκμηριώνει την πολιτική χρήση του διλήμματος «σταθερότητα ή κίνδυνος». Αλλά τα παιχνίδια περιέχουν και κινδύνους. Μια πραγματική κρίση μπορεί να ξεφύγει, να προκαλέσει οικονομική ζημιά και να ακυρώσει το πλεονέκτημα του «ικανότερου διαχειριστή». Του αναντικατάστατου Μητσοτάκη.
Οι εκλογές στην Τουρκία προβλέπονται για τις 14 Μαΐου 2028. Επειδή ο Ερντογάν έχει φθάσει στο όριο των δύο προεδρικών θητειών, ο ευκολότερος δρόμος για νέα υποψηφιότητα είναι η πρόωρη προκήρυξή τους από τη Βουλή. Απαιτούνται 360 από τους 600 βουλευτές, ενώ η κυβερνητική συμμαχία διαθέτει 328. Εναλλακτικά, χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση. Μια ταυτόχρονη προκήρυξή τους την άνοιξη, μαζί με τις ελληνικές, εξυπηρετεί και τον Ερντογάν και τον Μητσοτάκη. Χρειάζεται όμως η αφορμή.
Μια σοβαρή κρίση θα μπορούσε να ενισχύσει τον εθνικισμό και να πιέσει την αντιπολίτευση στην Τουρκία.
Πώς θα μπορούσε να προκύψει η κρίση
Το πρώτο σενάριο είναι μια ελεγχόμενη κρίση χαμηλής έντασης: NAVTEX, ερευνητικό σκάφος σε αμφισβητούμενη περιοχή, παρεμπόδιση ελληνικής δραστηριότητας ή αντιπαράθεση γύρω από θαλάσσια πάρκα και χωρικά ύδατα. Οι δύο ηγεσίες ανεβάζουν τους τόνους, κινητοποιούν περιορισμένες δυνάμεις και στη συνέχεια εμφανίζονται ως υπεύθυνοι διαχειριστές της αποκλιμάκωσης.
Το δεύτερο είναι η υβριδική πίεση, με μεταναστευτικές ροές, κυβερνοεπιθέσεις, παραπληροφόρηση ή αστυνομικά επεισόδια. Προσφέρει πολιτικό αποτέλεσμα χωρίς το ρίσκο μιας ανοικτής σύγκρουσης.
Το τρίτο είναι ο ακούσιος εκτροχιασμός. Ένα επεισόδιο μεταξύ πλοίων ή αεροσκαφών, μια λανθασμένη εκτίμηση προθέσεων ή η πίεση των μέσων ενημέρωσης μπορεί να μετατρέψει την ελεγχόμενη ένταση σε πραγματική κρίση. Στα τουρκικά πάνελ, ελληνικές δηλώσεις περί αποτροπής ήδη παρουσιάζονται ως «πολεμική απειλή», ενώ ακούγονται σενάρια αποστολής πολεμικών πλοίων και αμφισβήτησης της κυριαρχίας νησιών.
Το τέταρτο και πιθανότερο σενάριο είναι η ένταση χωρίς θερμό επεισόδιο.
Οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν τη σκληρή ρητορική στο εσωτερικό, αλλά διατηρούν τον δίαυλο Καλίν-Δεμίρη για να αποτρέψουν την απώλεια ελέγχου. Χθες, ακόμη και ο Γεραπετρίτης έκανε «σκληρές» δηλώσεις.
Το συμπέρασμα είναι ότι υφίστανται πολιτικά κίνητρα για την εκμετάλλευση μιας κρίσης.
Ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται αλλού: δύο ηγεσίες μπορεί να πιστέψουν ότι ελέγχουν την κλιμάκωση, μέχρι τη στιγμή που ένα επεισόδιο, μια λάθος ανάγνωση ή η ανάγκη να μη φανεί κανείς υποχωρητικός καταστήσει την αποκλιμάκωση πολιτικά αδύνατη.
Γι’ αυτό προσοχή ως την άνοιξη – και κυρίως το χειμώνα.
Υπενθυμίζω κάποια απ΄όσα έγραψα στο σχόλιό μου της 20ης Ιουλίου, σχετικά με τους εκ δεξιών αντιπολιτευόμενους το καθεστώς Μητσοτάκη, πέραν βεβαίως της αναξιοπιστίας τους, αφού οι ίδιοι και ο Καραμανλής (με τις κουμπαριές) και ο Σαμαράς (με τα καζάν-καζάν), όταν κατείχαν την εξουσία, εφήρμοσαν έναντι του τουρκοφραγκικού καθεστώτος την πολιτική, που σήμερα κατηγορούν.
Κάποια δε εξαπτέρυγά τους ισχυρίζονται, ότι δήθεν το τουρκοφραγκικό καθεστώς είχε στο παρελθόν διαφορετική πολιτική και ότι την άλλαξε σήμερα λόγω της πολιτικής του καθεστώτος Μητσοτάκη.
Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί όνειδος για αυτούς, αφού, όπως τα ίδια εξαπτέρυγα ισχυρίζονται, το τουρκοφραγκικό καθεστώς έχει σαφή και αμετάβλητη πολιτική, που αποβλέπει στο να καταπιεί ή να καταστήσει την Γραικία τουρκοφραγκικό προτεκτοράτο.
Γιατί όταν κυβερνούσαν δεν διέγνωσαν τις επιδιώξεις του τουρκοφραγκικού καθεστώτος, αλλά έπαιξαν το παιγνίδι του, ακριβώς όπως σήμερα κατηγορούν το καθεστώς Μητσοτάκη;
Πρόκειται περί ανικανότητος ή περί καιροσκοπισμού;
https://www.anixneuseis.gr/κύπρος-1974-2026-ώρα-να-σταματήσουν-οι-υποχω/
“Αν κανείς προσέξει και μελετήσει ψύχραιμα τις κινήσεις του Μητσοτάκη και των εξαπτερύγων του, που ανεβάζουν συντεταγμένα και με σύστημα τους τόνους έναντι των κινήσεων (συμπεφωνημένων ή μη) του τουρκοφραγκικού καθεστώτος, …. τότε θα κατανοήσει ότι στήνει μια καλά υπολογισμένη παγίδα, στους από τα δεξιά αντιπολιτευομένους το καθεστώς του.
Στους υπεργενικόφρονες (υπερνασιοναλιστές) γραικόφραγκους, τους “εθνικόφρονας” (και ίσως …και σουφρονόφρονας), στους τουρκοφάγους, στους απροσκύνητους, στους ανένδοτους, που, με αποστράτους, με επί κεφαλής τον … αστράτευτο Σαμαρά και την συγχορδία Βελόπουλου, Λατινοπούλου και εσχάτως Καρυστιανού, υπό την αιγίδα … Καραμανλή, μπορούν προς το παρόν να τον παρενοχλούν.
Δηλαδή τους οδηγεί στο να διακηρύσσουν όλο και πιο ακραίες θέσεις και πολιτικές έναντι του τουρκοφραγκικού καθεστώτος, αφού έχουν καταστήσει αιχμή της πολιτικής τους αντίθεσης την “τουρκική απειλή”, προφανώς γιατί δεν θέλουν (αφού έχουν την ίδια πολιτική) να αντιπολιτευτούν την οικονομική πολιτική της υποταγής στο Βερολίνο, τις δεσμεύσεις έναντι της Ουάσιγκτον και την πρόσδεση στο άρμα της Ιερουσαλήμ .
Έτσι καλλιεργείται στα δεξιά του Μητσοτάκη μια κουλτούρα ανενδοτισμού και δεν πλήττεται το αδύνατο σημείο του, που είναι η πλήρης υποταγή του στην οικονομική (κατ΄αρχήν) πολιτική, που επιβάλλουν οι Φραγκοαλαμανοί και οι καταστροφικές της(υποταγής) συνέπειες, που οδηγούν στην εξασθένηση της Γραικίας και επομένως στην ελάττωση της διεθνούς θέσης της.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της μητσοτακικής τακτικής ήταν η αποστολή αεροπλάνων και πλοίων στην Κύπρο, που έτσουξε τους καραμανλικούς γιατί θύμισε το… εθναρχικόν “η Κύπρος κείται μακράν”.
Και που για να εξουδετερώσουν την απήχησή της στις τάξεις τους, απαίτησαν ομοθυμαδόν και συλλήβδην υπό την διεύθυνση … Μάζη την μόνιμη παραμονή τους στην Κύπρο, που ως γνωστόν τώρα ήλθε κοντά και πλέον … δεν … “κείται μακράν”.
Και δεν τους περνά από το νου ότι δίνουν στον Μητσοτάκη την δυνατότητα, αν το καθεστώς του βρεθεί σε έσχατο κίνδυνο, να τους τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί.
Ένα επεισόδιο (στημένο ή όχι) και η δυναμική αντιμετώπισή του, θα οδηγήσει όλον αυτόν τον κόσμο των ελληναράδων (του Κωλλέτη), των παλικαράδων του “τρώμε πίνουμε και την Άρτα φοβερίζουμε”, στην αγκαλιά του Μητσοτάκη, όπως τότε με τα (γνωστά) επεισόδια στον Έβρο ή με τα γεγονότα γύρω από την συμφωνία των Πρεσπών.
Στην περίπτωση προσυμφωνημένης εντάσεως το (πολυπαιγμένο) σενάριο είναι γνωστό.
Στην περίπτωση μη συμφωνημένου συμβάντος “επακούμβισης” μεταξύ των δύο καθεστώτων, ο Τραμπ δεν θα παρέμβει υπέρ του Μητσοτάκη(που δεν είναι σίγουρο), όμως δεν θα παρέμβει και υπέρ του Ερντογάν (αυτό είναι σίγουρο), το πιθανότερο θα παραμείνει ουδέτερος.
Αυτό θέλει και ο Μητσοτάκης.
Για να απαντήσει (δήθεν) δυναμικά, να οδηγήσει σε προσυμφωνημένη (κατά Κίσσιγκερ) ή όχι ένταση με το τουρκοφραγκικό καθεστώς, που σε συνδυασμό με τα γεγονότα και τις εντάσεις θερμές και ψυχρές στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, θα έχει ως αποτέλεσμα να φοβηθούν …τον πόλεμο οι (δήθεν) αντισυστημικοί και να οδηγηθούν μαζί με την (όλη) δεξιά και δη την πολεμομανή δεξιά των ελληναράδων (της κόκκινης μηλιάς), έμπλεοι “εθνικής” υπερηφανείας και αισθημάτων … ανωτέρων, λόγω της δυναμικής αντιμετώπισης “των Τουρκομογγόλων”, στην μητσοτακική κάλπη.
Και να συντρίψει έτσι εκλογικά τον Σαμαρά και πολιτικά τον Καραμανλή και τα εξαπτέρυγά τους.
Μια κρίση σώζει τους εκατέρωθεν επικεφαλής των χωρών, οπότε δεν θα την απέκλεια με μια ουσιώδη διαφορά: Ο …δικός μας αρκείται στην ανανέωση της θητείας του για ακόμη μεγαλύτερη πορεία προς τη δική μας αφάνεια και τη δική του οικονομική επιφάνεια, μαζί και των κοτζαμπάσηδων που τον κρατούν. Ο δικός τους, εκτός από την ανανέωση τς δικής του, αυξάνει και τις εις βάρος μας υποθήκες της χώρας του δείχνοντας στις άλλες χώρες ότι μας αρέσει ο ρόλος ως γιουσουφάκια του. Από το “μολών λαβέ”, στο “Πες το κι έγινε πασά μου”! Η πραγματική ρήξη μαζί του εκθέτει τη χώρα του στον κίνδυνο της τεμάχισής της-όχι μόνο στα τρία που προβλέπει το αμερικάνικο σχέδιο αλλά και σε περισσότερα γιατί μπαίνει σε πολλά ρουθούνια.
Στους ανηυσυχούντες φίλους προηγούμενους σχολιαστές -που θεωρούν δεδομένο ό,τι ακούγεται και γράφεται για στημένη ελληνοτουρκική κρίση από όσους ”πόνταραν” σε κόμμα του κ. Σαμαρά ”που θα έβγαινε” από δεξιά στην μοναδική πατριωτική Παράταξη (όχι κοματίδιο) –
συνιστούμε ”να το βγάλουν από το μυαλό τους” ότι η Νέα Δημοκρατία για την τρίτη συνεχή κυβέρνησή της ”θα παίξει κορώνα-γράμματα ” την Πατρίδα, προκαλώντας ελληνοτουρκική πολεμική κρίση.
Να συμφωνήσουμε όμως ότι
επιβάλλεται να αποκρούσει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ οποιαδήποτε απόπειρα προσβολής της εθνικής μας κυριαρχίας από την Τουρκία, η οποία από χθες που πήρε το μήνυμα του κ. Ανδρουλάκη-ΠΑΣΟΚ ότι ,θα προχωρήσει αν γίνει κυβέρνηση σε Νέο Ελσίνκι ”θα ανακρούσει πρύμναν” και θα τον περιμένει να γίνει αυτός πρωθυπουργός για να κερδίσει ό,τι θέλει χωρίς πόλεμο, όπως σχεδιασθεί επί Σημίτη .
Υ.Γ Ο κ. Σαμαράς δεν έκανε κόμμα -και μάλλον δεν θα κάνει για την υστεροφημία του (η κάλπη είναι έγκυος για όλα τα κόμματα)- ο δε κ. Κώστας Καραμανλής δεν έχει μιλήσει εδώ και τέσσερες μήνες και στις εκλογές δεν θα ”χειροκροτήσει” -ψηφίσει κόμμα Σαμαρά ,αλλά την Νέα Δημοκρατία που ίδρυσε ο αείμνηστος θείος του .
Που θα σταθούν και οι δύο τους
εάν με την στάση τους χαρίσουν κυβέρνηση στους χολερικούς Πασόκους και τους ταχαριστερούς του κ. Τσίπρα -του υπερήφανου για την Συμφωνία των Πρεσπών-;;;.
ΘΑ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΕΞΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ , που μπορεί και να τον χρειαστούμε μετά τις εκλογές.