Η Ελλάδα απέκτησε μόνιμο υφυπουργό εξωτερικών

πηγή: https://www.businessdaily.gr

Η πολύ γρήγορη επιβεβαίωση με τον υπηρεσιακό υφυπουργό ΥΠΕΞ

Οι αναγνώστες της στήλης εντόπισαν την αποκλειστική πληροφορία της στήλης στις 10 Ιουνίου για την επικείμενη θεσμοθέτηση του μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού στο υπουργείο των Εξωτερικών.

Αυτό που δεν περιμέναμε ούτε και εμείς για να είμαστε ειλικρινείς ήταν η τόσο γρήγορη επιβεβαίωση.

Το βράδυ της Τετάρτης κατατέθηκε η σχετική τροπολογία στο πλαίσιο του νόμου για την οριστική αδειοδότηση των καναλιών περιφερειακής εμβέλειας. Και χθες, Πέμπτη η τροπολογία υπερψηφίστηκε αφού πρώτα συζητήθηκε το μεσημέρι στη Βουλή.

Τον ρόλο υποστήριξή της ανέλαβε ο Γιώργος Γεραπετρίτης. Ο υπουργός Εξωτερικών σημείωσε ότι οι υπηρεσιακές θέσεις «προσδίδουν υπεραξία» στο πολίτευμα. Και όπως είπε, είναι απολύτως αναγκαίο να υπάρχει συνέχεια στο ΥΠΕΞ «που θα διασφαλίζεται με υπηρεσιακό χαρακτήρα από πρέσβη ή πρέσβη εκ προσωπικοτήτων».

«Είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχει μόνιμος υπηρεσιακός υφυπουργός για να υπάρξει συνέχεια και άμεση διαχείριση των γεωπολιτικών κρίσεων», συνέχισε ο κ. Γεραπετρίτης.

Και οι αντιδράσεις

Και όπως ήταν αναμενόμενο εισέπραξε τα καταιγιστικά πυρά από τους εκπροσώπους των κομμάτων τις αντιπολίτευσης.

Οι αιτιάσεις πολλές:

ότι η τροπολογία πάει κόντρα στο νόμο περί επιτελικού κράτους. Σημειώνεται ότι η εν λόγω νομοθεσία προβλέπει ότι σε κάθε υπουργείο μπορούν να είναι μέχρι τρεις υφυπουργοί, τους οποίους το ΥΠΕΞ είχε ήδη: την Πρέσβη Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τον Χάρη Θεοχάρη (αρμόδιος για την Οικονομική Διπλωματία) και τον Γιάννη Λοβέρδο (αρμόδιος για τον απόδημο ελληνισμό).
ότι η αλλαγή έγινε για να εξυπηρετηθεί-χωρέσει η επιστροφή του Τάσου Χατζηβασιλείου στο ΥΠΕΞ ως υφυπουργού (αρμόδιου για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις αυτή τη φορά)
ότι μέσω του μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να προκαταβάλει τις ενέργειες της όποιας επόμενης κυβέρνησης, ακόμα και να την ελέγξει
ότι συνιστά ομολογία ότι η κυβέρνηση δεν θα πετύχει αυτοδυναμία στις εκλογές
ότι ο θεσμός του μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού είναι εμφυλιοπολεμικός και αναχρονιστικός
και πολλά, πολλά, ακόμα.

Φυσικά, υπήρξαν και παρεμβάσεις όπως του Χρήστου Γιαννούλη (ΣΥΡΙΖΑ) που παρέλκουν ΚΑΘΕ σχολιασμού.

Το γεγονός είναι ότι το κάκιστο timing της τροπολογίας, που όπως είναι σε θέση να γνωρίζει η στήλη ήταν έτοιμη δύο χρόνια, έδωσε το δικαιολογημένο πάτημα… για να μη πραγματοποιηθεί μιας ουσιώδης συζήτηση σχετικά με την υπαρκτή ανάγκη διασφάλισης μιας -υποτυπώδους- συνέχειας στην εξωτερική πολιτική, σε περίπτωση αδυναμίας ή καθυστέρησης σχηματισμού κυβέρνησης. Το κράτος είναι κράτος, οι προκλήσεις και οι κρίσεις δεν σε περιμένουν.

Η πρώτη υπηρεσιακή υφυπουργός

Η πρώτη λοιπόν μόνιμη υπηρεσιακή υφυπουργός είναι η Πρέσβης Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Η κυρία Παπαδοπούλου χθες έγινε και επισήμως πρέσβης εκ προσωπικοτήτων και από σήμερα συνεχίζει με όλες τις αρμοδιότητες και τα καθήκοντα που είχε μέχρι πρότινος (διμερείς πολιτικές διαβουλεύσεις, τεχνικές συνομιλίες κλπ) πλην των ευρωπαϊκών υποθέσεων αποδόθηκαν στον κ. Χατζηβασιλείου.

Το γραφείο της κυρίας Παπαδοπούλου είχε επιδιώξει τη συνεννόηση με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με το σκεπτικό ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση αφορά μια τομή για την εξωτερική πολιτική της χώρας. κάτι που δεν αφορά ένα κόμμα -το όποιο κόμμα- αλλά το έθνος συνολικά.

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και τομεάρχης Εξωτερικής Πολιτικής, Δημήτρης Μάντζος, άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για την τροπολογία. Ωστόσο, αναγνώρισε το ρόλο της υφυπουργού που όπως είπε «δεν θα μπορούσα να βρω ενστάσεις στο πρόσωπό της», ενώ εκτίμησε ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση μπορεί να έχει και οφέλη.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΗ

Δήλωση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ Δημητρίου Νατσιού για τη θεσμοθέτηση μόνιμου Υφυπουργού Εξωτερικών

Η δημιουργία θέσης μόνιμου Υφυπουργού Εξωτερικών, η οποία θα καταλαμβάνεται πάντα από έμπειρο αφυπηρετήσαν στέλεχος του ελληνικού Διπλωματικού Σώματος, κινείται σαφώς προς τη σωστή κατεύθυνση. Αποτελεί συνταγματική πρόβλεψη (άρθ. 81), η εφαρμογή της οποίας καθυστερούσε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Άλλωστε, η υλοποίησή της αποτελούσε και σκέψη που καλλιεργούνταν εδώ και δεκαετίες στο ΥΠΕΞ.

Πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ καθώς και η Τουρκία διατηρούν τέτοιο θεσμό, που στόχο έχει να ενημερώνει και να διατηρεί τον κάθε πολιτικό προϊστάμενο της εξωτερικής πολιτικής στην αποφασισμένη “γραμμή πλεύσης”. Η ελληνική καθυστέρηση οφείλεται, ως συνήθως, στον κομματικό ανταγωνισμό και τις μικροπολιτικές κομματικές σκοπιμότητες. Η ιδιότης της μονιμότητος υπαγορεύει, αφ’ εαυτού της, την γενική αποδοχή των υποψηφίων από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα ή, έστω, τα μεγαλύτερα. Το γεγονός εξασφαλίζει την εμπιστοσύνη και τη συνεργασιμότητα, στοιχεία απαραίτητα για την αποδοτικότητα του νεοσύστατου θεσμού.

Ο τρόπος, ωστόσο, που ψηφίστηκε, κυριολεκτικά “μαύρα μεσάνυχτα”, όπως συνήθως ψηφίζονται όλες οι “πονηρές” τροπολογίες, χωρίς πρότερη διαβούλευση και συζήτηση στη Βουλή, υπονομεύει “εκ γενετής” το κύρος του θεσμού. Το δε πρόσωπο που προκρίθηκε από την κυβέρνηση για να πληρώσει τη θέση, η κ. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, αποδυναμώνει έτι περαιτέρω το κύρος αυτό.

Η συγκεκριμένη κυρία, ουδεμία θετική γνώμη συγκεντρώνει έξω από το στενό περιβάλλον του πρωθυπουργού. Η πολιτεία της, ως διπλωματική υπάλληλος, υπήρξε από μέτρια έως κακή. Εξ αρχής, ως προϊσταμένη του Γραφείου Συνδέσμου Σκοπίων (2007-2012), επέδειξε, αν όχι τον ανθελληνισμό της, οπωσδήποτε την αδιαφορία της απέναντι στην εθνική υπόθεση. Αρνητικότατα είχε σχολιαστεί τότε η παρουσία της σε θεατρική παράσταση, η οποία τελείωνε με τη φράση “Θάνατος στους μιαρούς Έλληνες”!. Η κ. Παπαδοπούλου χειροκροτούσε όρθια…

Η σταδιοδρομία της στο Διπλωματικό Σώμα, αποτελεί υπόδειγμα της μεταπολιτευτικής μεθόδου ανέλιξης στο ελληνικό δημόσιο. Εκμεταλλευόμενη στο έπακρο τη γνωριμία της με την κ. Μπακογιάννη και δι’ αυτής με τον πρωθυπουργό, κατέλαβε θέσεις που θα έπρεπε να πληρωθούν από άλλους, κατά γενική ομολογία πολύ ικανότερους και εμπειρότερους συναδέλφους της.
Ως πρέσβης στην Ουάσιγκτον, απετέλεσε την πλέον ουδέτερη και ατελέσφορη εκεί ελληνική διπλωματική παρουσία, προάγοντας μόνο τις προσωπικές της σχέσεις με την κ. Βικτόρια Νιούλαντ και τον κύκλο των Αμερικανών νεοφιλελεύθερων.

Η “κήρυξη πολέμου” στη Ρωσία, διά στόματος κ. Μπακογιάννη και με την αμέριστη στήριξη του πρωθυπουργού, οφείλεται εν πολλοίς και στις ανερμάτιστες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις της κ. Παπαδοπούλου. Η απόλυτη εξάρτηση από το “διευθυντήριο των Βρυξελλών”, η πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των ΗΠΑ μέσω πολιτικής “παρωπίδων”, αποτελούν το δόγμα της ΥΦΥΠΕΞ, ως προς την εξωτερική μας πολιτική.

Η δορυφοριοποίηση της χώρας μας από την Τουρκία, η “Διακήρυξη των Αθηνών”, η πολιτική των “ήρεμων νερών”, το “ξέπλυμα” του Τούρκου Προέδρου και της Τουρκίας στη διεθνή κοινότητα, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, η ατολμία στην λήψη αντιτουρκικών μέτρων, ο ενδοτισμός και ο κατευνασμός οφείλονται εν πολλοίς και σ’ αυτή την κυρία. Σε αυτήν θα πρέπει να χρεωθεί και η ουρανομήκης αποτυχία της εξωτερικής μας πολιτικής, έναντι της Λιβύης και του τουρκολιβυκού συμφώνου.

Η τοποθέτηση ενός τέτοιου προσώπου – για πρώτη φορά – στη θέση του μονίμου ΥΦΥΠΕΞ, προαλείφει και την τύχη του θεσμού. Πρόκειται για θέση που σχετίζεται στενά με το κύρος της χώρας και την εθνική αξιοπρέπεια απέναντι στη διεθνή κοινότητα. Πρόκειται για καίρια θέση σε ό,τι αφορά την προάσπιση και την προώθηση των εθνικών συμφερόντων.

Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να υπηρετείται από κομματικούς εγκάθετους. Η κ. Παπαδοπούλου αποτελεί ένα ακόμη ακατάλληλο πρόσωπο, σε μια κρίσιμη θέση, στον μακρύ κατήφορο της αναξιοκρατίας και της ανυποληψίας στον οποίο (δια)σύρεται η χώρα.