του Παντελή Σαββίδη
Σε έναν λαό που έχει συνηθίσει στις υποχωρήσεις, φάνηκε εντυπωσιακό που ο πρωθυπουργός του, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ζήτησε παρακλητικά να άρει η Τουρκία το casus belli. Ζήτησε, δηλαδή, το αυτονόητο. Σε μια αμυντική συμμαχία, ένα μέλος απειλεί ένα άλλο, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός και, αν αυτό κάπου περιθωριακά το πει εκπρόσωπος του απειλούμενου μέλους, θεωρείται πράξη τεράστιου διαμετρήματος.
Το ενδιαφέρον είναι ότι από την παρακλητική δήλωση του πρωθυπουργού δεν ενθουσιάστηκε μόνο το πλήθος, αλλά και ακαδημαϊκοί και άλλοι ταγοί.
Αν σου έχει εμφυλοχωρήσει η νοοτροπία του χαμένου, κάθε σπίθα σου μοιάζει αστραπή.
Δεν θα τα έγραφα όλα αυτά, για να μην χαλάσω την εθνική υπερηφάνεια που θα νιώθει σήμερα το ελληνικό κατεστημένο, αν δεν διάβαζα στο The Atlantic το άρθρο του Τομ Νίκολς με τίτλο: «Το Ιράν, και όχι ο Τραμπ, ελέγχει αυτόν τον πόλεμο».
Ο Νίκολς, ο οποίος δίδαξε στρατηγική στο Naval War College, περιγράφει τις ανακολουθίες του Τραμπ στη διαχείριση του πολέμου με το Ιράν, αλλά εστιάζει σε κάτι που έχει ενδιαφέρον και για εμάς: περιγράφει έναν Τραμπ που, ενώ απειλεί, την ίδια στιγμή ακυρώνει τον εαυτό του.
«Νομίζω ότι οτιδήποτε συμβεί θα τελειώσει πολύ γρήγορα… Δεν επιδιώκουμε κάτι μακροπρόθεσμο», δηλώνει ο Τραμπ την ίδια στιγμή που απειλεί με συντριβή το Ιράν.
Και είναι εδώ που μου ήρθε στον νου ο δικός μας. Με ύφος φοβικό και λέξεις μετρημένες και υπολογισμένες, ζητάει παρακλητικά να αποσυρθεί το casus belli και την ίδια στιγμή δηλώνει πως «δεν θα σταματήσω να μιλάω με τον Ερντογάν». Λες και κάποιος του ζήτησε να σταματήσει. Στο πρόσφατο παρελθόν, μάλιστα, δήλωσε κάτι χειρότερο: πως ό,τι και να συμβεί, δεν θα κάνει πόλεμο με την Τουρκία. Αυτή η δήλωση είναι η απόλυτη κατάργηση της αποτροπής. Μας μιλούν για αποτροπή, αλλά την έχουν υπονομεύσει οι ίδιοι.
Δεν θα σχολιάσω εγώ τι σημαίνουν όλα αυτά. Θα δώσω τον λόγο στον προαναφερθέντα Νίκολς, ο οποίος δίδαξε στο Naval War College των ΗΠΑ:
«Ένας καλός κανόνας είναι να αποφεύγεις να απειλείς τον εχθρό σου και αμέσως μετά να ανακοινώνεις ότι στην πραγματικότητα δεν έχεις καμία διάθεση για μάχη. Οι ισχυροί ηγέτες κρατούν τις σκέψεις τους για τον εαυτό τους και αφήνουν τις πράξεις τους να μιλούν· οι αδύναμοι ηγέτες απειλούν και μετά διαφημίζουν πόσο πολύ δεν θέλουν να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους».
Είπατε τίποτε;
“Είπατε τίποτε;” Ναι, Νίκολς, ή Μακιαβέλλι;
Ο Μητσοτάκης συνεχίζει πιστά την πολιτική Σημίτη, την πολιτική τού ενδοτισμού και των υποχωρήσεων, άρα ας μην περιμένομε κάτι άλλο απ’ αυτόν. Το αντίθετο θα ήταν έκπληξη.
Όσο για το υπόλοιπο άρθρο, με το οποίο σαφώς συμφωνώ, έχω γράψει ήδη ένα σχόλιο στο άρθρο τού ναυάρχου Τσαϊλά.
Φοβικά , θαρρετά , αστεία ,σοβαρά πείραξαν πολύ τα λόγια του δικού μας τον κ. Έρντογάν , ίσως γιατί τον έβγαλε στον μεϊντάνι και περισσότερο τον πείραξε -και εμάς μας χαροποίησε- ότι ο κ. Τραμπ ”δεν έβαλε στη θέση του ”τον κ. Μητσοτάκη στην συνέντευξη τύπου για την ”κουζουλάδα” του. .
Γίνονται τέτοιες δηλώσεις και με ύφος έξω στο Πασαλίκι;;;.
Τα πρωτοσέλιδα των τουρκικών εφημερίδων μεγέθυναν το θέμα και το μετέδωσαν στο τουρκικό λαό , που δεν περίμενε να το ακούσει από τον μικρό γκιαούρη.
Πάντως δεν μας νίκησε ο κ. Έρντογάν και αργά ή γρήγορα θα καταργήσει το casus belli. Δεν θα το αφήσει στους κληρονόμους του. .