Δημήτρης Τζιώτης
Στην απόγνωσή της, μπροστά στη διαφαινόμενη απώλεια του στρατηγικού διακυβεύματος των επόμενων εθνικών εκλογών, η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να μεταφέρει τη δημόσια συζήτηση από τη διαφθορά στο παρελθόν. Το 64% των πολιτών θεωρεί ότι το πραγματικό δίλημμα των επόμενων εκλογών είναι «διαφάνεια ή διαφθορά». Μόλις το 28% θεωρεί σημαντικότερο το δίλημμα «σταθερότητα ή ακυβερνησία», σύμφωνα με την έρευνα της Alco. Η ΝΔ χάνει την πολιτική ηγεμονία. Γι’ αυτό επέλεξε να εκμεταλλευτεί πολιτικά την αποτρόπαια δολοφονία στη Θεσσαλονίκη, επαναφέροντας διχαστικά αφηγήματα, αντί να απαντήσει στα κρίσιμα ερωτήματα του παρόντος.
Δεν δίστασε να εμπλέξει στη δημόσια αντιπαράθεση τη μνήμη ενός νεκρού ανθρώπου, την ίδια ημέρα που στο Μέγαρο Μαξίμου διοργάνωναν κοινωνική εκδήλωση. Πάρτυ έκαναν τη νύχτα της δολοφονίας. Αντί να δώσει απαντήσεις για τη διαφθορά, την ακρίβεια και τη δυσλειτουργία των θεσμών, επέλεξε να αναζητήσει πολιτικό καταφύγιο στο παρελθόν. Είναι μια πολιτική επιλογή που δεν ενώνει. Δεν λύνει προβλήματα. Διχάζει εκ προθέσεως.
Όμως, η ιστορία δεν είναι επιλεκτική. Εάν επιστρέψει η συζήτηση στο παρελθόν, θα πρέπει να γίνει για τη μεγάλη εικόνα και όχι με επιλεκτικά αποσπάσματα. Η Νέα Δημοκρατία μιλά για την οικονομική κρίση, αποφεύγοντας να συζητήσει τις ευθύνες για τη χρεοκοπία. Επιστρέφει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεχνώντας τους ήρωες που αντιστάθηκαν στους Ναζί και αποσιωπώντας τις ευθύνες των δωσιλόγων. Επιλέγει μόνο όσα εξυπηρετούν το πολιτικό της αφήγημα. Με έναν παραλογισμό λογικών αλμάτων.
Η μεγάλη ιστορική εικόνα
Αφού ανοίγει, όμως, αυτή τη συζήτηση, ας δούμε τη μεγάλη εικόνα των δύο αιώνων του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Σύμφωνα με το τελευταίο βιβλίο του Μιχάλη Σάλλα, η Ελλάδα βρέθηκε επί 99 χρόνια σε καθεστώς οικονομικής χρεοκοπίας ή διεθνούς οικονομικού ελέγχου. Ποιος φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για το κράτος που οικοδομήθηκε;
Ποιος δημιούργησε το πελατειακό σύστημα; Ποιος ανέχθηκε τη διαφθορά ως τρόπο άσκησης εξουσίας; Ποιος συντήρησε ένα μοντέλο υπανάπτυξης, βασισμένο στον υπερδανεισμό, στην κατανάλωση και στη διανομή πολιτικών προνομίων για τους λίγους;Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια αυτών των δύο αιώνων – για 150 περίπου χρόνια – η χώρα κυβερνήθηκε από παρατάξεις που εντάσσονται στον χώρο της Δεξιάς ή των ιστορικών προδρόμων της.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εύλογο. Ποιος φέρει τη μεγαλύτερη ιστορική ευθύνη για αυτή τη διαρκή αδυναμία του ελληνικού κράτους να αποκτήσει σταθερούς θεσμούς, ισχυρή παραγωγική βάση και βιώσιμα δημόσια οικονομικά;
Ποιος ευθύνεται για τη χρεοκοπία του 21ου αιώνα, η οποία οδήγησε τη χώρα στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της; Μια εθνική τραγωδία που οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες νέους στη μετανάστευση, διέλυσε τη μεσαία τάξη, μείωσε δραματικά τα εισοδήματα και άφησε πίσω της μια κοινωνία με βαθιά τραύματα.
Ας δούμε και το σήμερα. Και μάλιστα συγκριτικά. Το 2000, η οικονομία της Τουρκίας ήταν περίπου δύο φορές μεγαλύτερη από την ελληνική. Σήμερα, το τουρκικό ΑΕΠ είναι πενταπλάσιο του ελληνικού. Μέσα σε αυτή την περίοδο των 26 ετών, η Νέα Δημοκρατία έχει κυβερνήσει 15 χρόνια. Η αποτυχία της δεν επικεντρώνεται μόνο στην παρακμή των θεσμών και την εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους. Είναι πρωτίστως οικονομική.
Και όμως, αντί να απολογείται για τα αποτελέσματα της διακυβέρνησής της, ζητά από τους πολίτες να αποφασίσουν για το μέλλον κοιτάζοντας διαρκώς προς τα πίσω.
Σε κάθε ευρωπαϊκή δημοκρατία, η αξιοπιστία αποτελεί το θεμέλιο της πολιτικής νομιμοποίησης. Το πιο εύλογο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί οι πολίτες αναζητούν μια πολιτική αλλαγή. Το πραγματικό ερώτημα είναι πώς εξακολουθεί να υφίσταται πολιτικά ένα κόμμα που ευθύνεται για τη χρεοκοπία και για την ηθική παρακμή που βιώνει η χώρα;
Πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα που έχει χρέος μεγαλύτερο από μισό δισεκατομμύριο ευρώ να εμφανίζεται ως ο εγγυητής της δημοσιονομικής υπευθυνότητας; Πόσο μάλλον όταν κατά ομολογία της δεν θα το ξεπληρώσει ποτέ; Γιατί και πως είναι δυνατόν ακόμα να υπάρχει;
(Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι Σύμβουλος Στρατηγικής και συγγραφέας. Το νέο βιβλίο του με τίτλο « Το Σύνταγμα της νέας Μεταπολίτευσης» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήση)
Όλοι οι δανειζόμενοι -πολίτες και πολιτικοί -ενυποθήκως από τις Τράπεζες ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ότι ,
όταν δεν μπορούν να πληρώσουν το ορισθέν μηνιαίο τοκοχρεολύσιο ,αυξάνεται το χρέος ,το οποίο ρυθμίζεται με νέο τοκοχρεολύσιο μέχρι να αποπληρωθεί και αν δεν αποπληρωθεί το δάνειο χάνει ο δανειζόμενος την υποθηκευμένη περιουσία του.
Όλες οι επιχειρήσεις σε όλα τα κράτη και σχεδόν όλα τα κράτη (και ΗΠΑ) ,δανείζονται και αποπληρώνουν με έσοδα τους ,ή με νέα δάνεια τα προηγούμενα .ΚΑΙ
φυσικά η δημοσιονομική υπευθυνότητα τους δεν καταστρέφεται.
Και να ήταν μόνη η Ν.Δ που οφείλει να την ”πετροβολήσουμε”.
Όσα κόμματα δεν οφείλουν δεν έκαναν τις πολυέξοδες προεκλογικές εκστρατείες από το 1985 ως το 2004,γιατί -ας πούμε -ο αυτοδιαλυόμενος τώρα Σύριζα μέχρι το 2012 ”πάλευε” για το 3% για να μπει στη Βουλή-γιατί να δανειστεί από τις Τράπεζες -;;;.
ΤΑ ΑΝΟΜΟΙΑ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ , σε λογικές διαλογικές συζητήσεις.
Να θυμίσω ότι σαν κόμμα παίρνει και κομματική επιδότση από το κράτος (αυτήν που είχαν στερήσει στην ΧΑ, που τότε ήταν το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα τής Βουλής, χωρίς να έχει δικαστεί) και επίδομα εκλογών. Τι απέγιναν όλα αυτά τα λεφτά και χρωστούν ακόμη τα μαλλιοκέφαλά των; Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι αυτοί θα βάλουν τάξη στα οικονομικά τής χώρας, ή ότι θα ανορθώσουν την οικονομία της, ώστε να πάψει να είναι το φτωχότερο κράτος τής ΕΕ;
Κακώς το ανωτέρω σχόλιό μου μπήκε σαν απάντηση σ’ αυτά που γράφεις, αλλά δεν πειράζει. Θα συνεχίσω.
α) Τι υποθήκη έχουν βάλει, που κινδυνεύουν να χάσουν και γιατί δεν την έχασαν μέχρι σήμερα; Ξέρεις; Άρα η “διδασκαλία” τής πρώτης σου παραγράφουν είναι ανούσια.
β) Τι σχέση έχουν οι επιχειρήσεις και δη τα κράτη με τα κόμματα, εκτός κι αν ομολογείς ότι το κόμμα είναι επιχείρηση και κράτος εν κράτει. Ο ίδιος λες ότι τα ανόμοια δεν συγκρίνονται. Εκτός κι αν η σύγκριση που γράφω ισχύει και μάλλον ισχύει.
Πάλι ανοησίες γράφεις προσπαθώντας να δικαιολογήσεις τα αδιακιολόγητα.
Το άρθρο τα γράφει σωστά και αυτή την στιγμή μιλούμε για το κυβερνών κόμμα. Το ότι όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν χρωστούν, είναι γνωστό. Όπως γνωστό είναι ότι το κυβερνών χρωστά τα περισσότερα. Στάσου στα πόδια σου σαν αξιοπρεπεής άνθρωπος και πάψε να κάνεις τον παλιάτσο των αυτών των αλητών, που κατάντησαν την πολιτική από λειτούργημα σε επιχείρηση και μάλιστα ακινδύνως επικερδεστάτη.
Για όλους όσους έχουν δανεισθεί και αποπληρώνουν κανονικά τα δάνειά τους , χωρίς να χάσουν την αξιοπρέπεια τους.
Τα οφείλουν και κάποιοι τους έδωσαν , δεν τα έκλεψαν.
Και ο κ. Τραμπ είναι υπερχρεωμένος στην Κίνα , αλλά είναι πλανητάρχης.
Και πάλι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έχει δείξει τον δρόμο… Να καταργηθεί η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων. Φτάνει πια η ατιμώρητη κλοπή του δημόσιου χρήματος από τους κρατικοδίαιτους εθνοσωτήρες!
Και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταθέσει πρόταση νόμου για τα χρέη των κομμάτων.
Την κατάργηση τής κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων είχε εισηγηθεί και η ΧΑ, πριν τής την κόψει ο Σαμαράς, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ο Μανώλης Γλέζος, προς τιμήν του, κατεψήφισε τότε την πρόταση Σαμαρά, λέγοντας ότι ή έχεις, ή δεν έχεις δημοκρατία.
Αλλά βλέπεις υπάρχουν και τα κομματόσκυλα ΣΑΝ τον παραπάνω, που έζησαν και ζουν από, για και με τα κόμματα. Ο μόνος που τα υπερασπίζεται. Άνθρωποι σαν αυτόν κατέστρεψαν την πατρίδα μας για χπάρη των κομμάτων. Ας όψονται.
Να καταργηθεί η χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων και η δανειοδότησή αν είναι δυνατόν-τους από τις Τράπεζες (συμφωνώ εγώ, που δεν όψομαι για ό,τι συμβαίνει έκτοτε ) ΟΥ ΜΗΝ ΑΛΛΑ,
η επιχορήγηση των κομμάτων στην Ελλάδα καθιερώθηκε ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ με τον Νόμο 1443/1984 (του ΑνδρεοΠΑΣΟΚ) και αναθεωρήθηκε ΚΥΡΙΩΣ με τον Νόμο 3023/2002 και το Π.Δ 15/2002 ( (του ΣημίτοΠΑΣΟΚ)
Πόσο εύκολοι είναι στην αντιμετώπιση για το όντως κακό παρελθόν μας τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ μετά το 2009 και όσοι άλλοι μαζί τους λογιούνται με τα πόδια ;;;.