The New York Times: Πώς ο Τραμπ οδήγησε τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν

The New York Times

Σε μια σειρά από συσκέψεις στην Αίθουσα Επιχειρήσεων, ο πρόεδρος Τραμπ στάθμισε το ένστικτό του απέναντι στις βαθιές ανησυχίες του αντιπροέδρου του και σε μια απαισιόδοξη αξιολόγηση των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Έτσι διαμορφώθηκε, βήμα προς βήμα, η απόφαση που οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες στην κοινή πολεμική επιχείρηση με το Ισραήλ κατά του Ιράν.

Το μαύρο SUV που μετέφερε τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου έφτασε στον Λευκό Οίκο λίγο πριν από τις 11 το πρωί, στις 11 Φεβρουαρίου. Ο Ισραηλινός ηγέτης, που επί μήνες πίεζε τις Ηνωμένες Πολιτείες να συναινέσουν σε μια μεγάλη επίθεση κατά του Ιράν, οδηγήθηκε γρήγορα στο εσωτερικό, μακριά από τα βλέμματα των δημοσιογράφων, για μία από τις κρισιμότερες στιγμές της πολιτικής του διαδρομής.

Αμερικανοί και Ισραηλινοί αξιωματούχοι συγκεντρώθηκαν αρχικά στην Αίθουσα του Υπουργικού Συμβουλίου, δίπλα στο Οβάλ Γραφείο. Στη συνέχεια, ο Νετανιάχου κατευθύνθηκε προς το κάτω επίπεδο για το κύριο γεγονός: μια άκρως απόρρητη παρουσίαση για το Ιράν προς τον πρόεδρο Τραμπ και την ομάδα του στην Αίθουσα Επιχειρήσεων του Λευκού Οίκου, έναν χώρο που σπάνια χρησιμοποιούνταν για δια ζώσης συναντήσεις με ξένους ηγέτες.

Ο Τραμπ δεν κάθισε στη συνηθισμένη του θέση, στην κεφαλή του μαονένιου τραπεζιού συνεδριάσεων. Πήρε θέση στη μία πλευρά, αντικρίζοντας τις μεγάλες οθόνες στον τοίχο. Ο Νετανιάχου κάθισε απέναντί του. Στην οθόνη πίσω από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό εμφανίζονταν ο Νταβίντ Μπαρνέα, διευθυντής της Μοσάντ, και Ισραηλινοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι, δημιουργώντας την εικόνα ενός ηγέτη σε καιρό πολέμου, περιστοιχισμένου από την ομάδα του.

Η Σούζι Γουάιλς, προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, καθόταν στην άκρη του τραπεζιού. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, που ασκούσε ταυτόχρονα και καθήκοντα συμβούλου εθνικής ασφάλειας, είχε τη συνήθη θέση του. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου, κάθονταν μαζί, δίπλα στον διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ. Ο Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρός του προέδρου, και ο Στιβ Γουίτκοφ, ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ που διαπραγματευόταν με τους Ιρανούς, συμπλήρωναν τον βασικό κύκλο.

Η σύσκεψη είχε διατηρηθεί σκόπιμα μικρή, ώστε να αποτραπούν διαρροές. Άλλοι κορυφαίοι υπουργοί δεν είχαν ιδέα ότι πραγματοποιούνταν. Απών ήταν και ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος βρισκόταν στο Αζερμπαϊτζάν και δεν πρόλαβε να επιστρέψει.

Η παρουσίαση του Νετανιάχου εκείνη την ημέρα αποδείχθηκε καθοριστική. Έθεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ σε τροχιά μεγάλης ένοπλης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Το ρεπορτάζ αναδεικνύει πόσο στενά ευθυγραμμιζόταν επί μήνες η γερακίσια σκέψη του Τραμπ με εκείνη του Νετανιάχου, περισσότερο απ’ όσο αντιλαμβάνονταν ακόμη και ορισμένοι βασικοί σύμβουλοι του Αμερικανού προέδρου.

Στην αίθουσα επιχειρήσεων, ο Νετανιάχου έκανε μια επιθετική προσπάθεια πειθούς. Υποστήριξε ότι το Ιράν ήταν ώριμο για αλλαγή καθεστώτος και ότι μια κοινή αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση θα μπορούσε να βάλει τέλος στην Ισλαμική Δημοκρατία. Κάποια στιγμή, οι Ισραηλινοί έδειξαν στον Τραμπ ένα σύντομο βίντεο με πιθανούς νέους ηγέτες που θα μπορούσαν να αναλάβουν τη χώρα σε περίπτωση πτώσης της σκληροπυρηνικής κυβέρνησης. Ανάμεσά τους εμφανιζόταν και ο Ρεζά Παχλαβί, εξόριστος γιος του τελευταίου σάχη.

Ο Νετανιάχου και η ομάδα του περιέγραψαν ένα σχεδόν βέβαιο σενάριο νίκης: το βαλλιστικό πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν θα μπορούσε να καταστραφεί μέσα σε λίγες εβδομάδες, το καθεστώς θα αποδυναμωνόταν τόσο ώστε να μην μπορέσει να κλείσει το Στενό του Ορμούζ, και η πιθανότητα να πλήξει αμερικανικά συμφέροντα σε γειτονικές χώρες θα ήταν μικρή. Σύμφωνα με τη Μοσάντ, πρόσθεσαν, θα μπορούσαν να ξαναξεσπάσουν διαδηλώσεις στο εσωτερικό του Ιράν και μια εντατική εκστρατεία βομβαρδισμών, σε συνδυασμό με υποκίνηση ταραχών και εξέγερσης, να δημιουργήσει συνθήκες ανατροπής του καθεστώτος. Έθεσαν ακόμη και το ενδεχόμενο Ιρανοί Κούρδοι να περάσουν από το Ιράκ και να ανοίξουν χερσαίο μέτωπο στα βορειοδυτικά.

Ο Νετανιάχου παρουσίασε όλα αυτά με ψυχρό και σίγουρο τόνο. Ο Τραμπ φάνηκε εντυπωσιασμένος. «Μου ακούγεται καλό», είπε στον πρωθυπουργό. Για τον Νετανιάχου, αυτή ήταν σχεδόν ένδειξη πράσινου φωτός.

Ο ίδιος δεν ήταν ο μόνος που έφυγε από τη συνάντηση με την εντύπωση ότι ο Τραμπ είχε σχεδόν ήδη αποφασίσει. Οι σύμβουλοι του προέδρου διέκριναν ότι είχε εντυπωσιαστεί βαθιά από τις δυνατότητες που περιέγραφαν οι Ισραηλινοί. Νωρίτερα, στην Αίθουσα του Υπουργικού Συμβουλίου, ο Νετανιάχου είχε επιμείνει ότι οι κίνδυνοι της αδράνειας ήταν μεγαλύτεροι από τους κινδύνους της δράσης. Εάν καθυστερούσαν, έλεγε, το Ιράν θα επιτάχυνε την παραγωγή πυραύλων και θα έχτιζε μια ασπίδα ατιμωρησίας γύρω από το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Όλοι κατανοούσαν ότι το Ιράν είχε τη δυνατότητα να ενισχύει τα αποθέματά του σε πυραύλους και drones πολύ γρηγορότερα και φθηνότερα απ’ όσο οι ΗΠΑ μπορούσαν να κατασκευάζουν και να διαθέτουν πανάκριβους αναχαιτιστές για την προστασία των συμφερόντων τους και των συμμάχων τους στην περιοχή. Γι’ αυτό οι παρουσιάσεις του Νετανιάχου δημιούργησαν ένα άμεσο έργο για την αμερικανική κοινότητα πληροφοριών: να αξιολογήσει επειγόντως αν όσα είχε πει η ισραηλινή ομάδα είχαν πραγματική βάση.

«Φαρσικό»

Τα αποτελέσματα της αμερικανικής ανάλυσης παρουσιάστηκαν την επόμενη ημέρα, στις 12 Φεβρουαρίου, σε νέα σύσκεψη στην Αίθουσα Επιχειρήσεων, αυτή τη φορά μόνο με Αμερικανούς αξιωματούχους. Δύο ανώτεροι αξιωματούχοι των υπηρεσιών, με βαθιά γνώση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων αλλά και του ιρανικού συστήματος, ανέλυσαν την παρουσίαση του Νετανιάχου σε τέσσερα μέρη: αποκεφαλισμός της ηγεσίας με εξόντωση του αγιατολάχ, αποδυνάμωση της ικανότητας του Ιράν να προβάλλει ισχύ, λαϊκή εξέγερση στο εσωτερικό και, τέλος, αλλαγή καθεστώτος με εγκατάσταση κοσμικού ηγέτη.

Οι Αμερικανοί εκτίμησαν ότι οι δύο πρώτοι στόχοι ήταν εφικτοί. Όμως το τρίτο και το τέταρτο σκέλος θεωρήθηκαν αποκομμένα από την πραγματικότητα. Όταν ο Τραμπ μπήκε στη σύσκεψη, ο Ράτκλιφ τον ενημέρωσε για την αξιολόγηση και χρησιμοποίησε μία λέξη για να περιγράψει τα σενάρια αλλαγής καθεστώτος: «φαρσικά». Σε εκείνο το σημείο παρενέβη ο Ρούμπιο: «Με άλλα λόγια, είναι ανοησίες».

Ο Ράτκλιφ πρόσθεσε ότι, ναι, σε κάθε πόλεμο πολλά είναι απρόβλεπτα και η αλλαγή καθεστώτος θα μπορούσε να συμβεί, αλλά δεν έπρεπε να αποτελεί σχεδιασμένο, εφικτό στόχο. Ο Βανς, που είχε επιστρέψει στο μεταξύ από το Αζερμπαϊτζάν, εξέφρασε επίσης έντονο σκεπτικισμό. Ο Τραμπ, ωστόσο, δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται τόσο για αυτά τα μέρη της πρότασης. Είπε ότι η αλλαγή καθεστώτος θα ήταν «δικό τους πρόβλημα», χωρίς να είναι σαφές αν αναφερόταν στους Ισραηλινούς ή στον ιρανικό λαό. Για εκείνον, το κρίσιμο ήταν τα δύο πρώτα σκέλη: η εξόντωση του ανώτατου ηγέτη και η διάλυση της ιρανικής στρατιωτικής ισχύος.

Ο στρατηγός Νταν Κέιν, τον οποίο ο Τραμπ αποκαλούσε συχνά «Razin’ Caine», (Ο Κέιν που σαρώνει) είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του προέδρου χρόνια νωρίτερα, όταν του είχε πει ότι το Ισλαμικό Κράτος μπορούσε να ηττηθεί ταχύτερα απ’ όσο πίστευαν άλλοι. Δεν ήταν, όμως, πολιτικός πιστός του Τραμπ. Είχε σοβαρές ανησυχίες για έναν πόλεμο με το Ιράν, τις οποίες παρουσίαζε με προσεκτικό και απολύτως επαγγελματικό τρόπο.

Καθώς οι συζητήσεις συνεχιζόταν επί ημέρες, ο Κέιν μετέφερε ανησυχητικές εκτιμήσεις: μια μεγάλη εκστρατεία κατά του Ιράν θα εξαντλούσε δραστικά τα αμερικανικά αποθέματα όπλων, ιδίως αναχαιτιστικών πυραύλων, τη στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν ήδη πιεστεί από την υποστήριξη προς Ουκρανία και Ισραήλ. Δεν έβλεπε σαφή τρόπο γρήγορης αναπλήρωσης αυτών των αποθεμάτων. Επισήμανε επίσης τη δυσκολία προστασίας του Στενού του Ορμούζ και τους κινδύνους αν το Ιράν επιχειρούσε να το μπλοκάρει. Ο Τραμπ, όμως, έμοιαζε να πιστεύει ότι ο πόλεμος θα ήταν σύντομος και ότι το ιρανικό καθεστώς θα κατέρρεε πριν φτάσει η κρίση εκεί.

Ο Κέιν διέφερε πολύ από τον προκάτοχό του, στρατηγό Μαρκ Μίλεϊ, ο οποίος στην πρώτη θητεία Τραμπ είχε συγκρουστεί ανοικτά με τον πρόεδρο και αντιλαμβανόταν τον ρόλο του ως ανάχωμα απέναντι σε επικίνδυνες επιλογές. Ο Τραμπ, σύμφωνα με ανθρώπους που γνώριζαν τις μεταξύ τους επαφές, συχνά μπέρδευε τις τακτικές παρατηρήσεις του Κέιν με στρατηγική καθοδήγηση. Έτσι, όταν ο στρατηγός προειδοποιούσε για μια δυσκολία και αμέσως μετά σημείωνε ότι οι ΗΠΑ διέθεταν τεράστιο απόθεμα φθηνών κατευθυνόμενων βομβών ακριβείας και θα μπορούσαν να πλήττουν το Ιράν επί εβδομάδες μόλις αποκτούσαν αεροπορική υπεροχή, ο Τραμπ έτεινε να ακούει κυρίως το δεύτερο.

Σε κανένα σημείο ο Κέιν δεν είπε ευθέως ότι ο πόλεμος ήταν τρομερή ιδέα, αν και ορισμένοι συνάδελφοί του πίστευαν ότι αυτό ακριβώς σκεφτόταν.

Ο Τραμπ ως γεράκι

Παρά τη δυσπιστία πολλών συμβούλων απέναντι στον Νετανιάχου, η δική του αντίληψη για την κατάσταση βρισκόταν πολύ πιο κοντά στον Τραμπ απ’ όσο ήθελαν να παραδεχθούν οι αντιπαρεμβατικοί κύκλοι του «America First». Για τον Τραμπ, το Ιράν ήταν διαφορετική περίπτωση από κάθε άλλο μέτωπο εξωτερικής πολιτικής. Το έβλεπε ως έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο αντίπαλο και ήταν διατεθειμένος να αναλάβει μεγάλα ρίσκα για να παρεμποδίσει το καθεστώς είτε να αποκτήσει πυρηνικό όπλο είτε να συνεχίσει να απειλεί συμμάχους των ΗΠΑ.

Η επιχειρηματολογία του Νετανιάχου ταίριαζε με τη βαθύτερη επιθυμία του Τραμπ να διαλύσει την ιρανική θεοκρατία, που είχε έρθει στην εξουσία το 1979. Υπήρχε και μια πιο προσωπική διάσταση: στο παρασκήνιο βρισκόταν πάντα η πεποίθηση ότι το Ιράν είχε σχεδιάσει να σκοτώσει τον Τραμπ ως αντίποινα για τη δολοφονία του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί τον Ιανουάριο του 2020.

Επιστρέφοντας στην εξουσία για δεύτερη θητεία, ο Τραμπ είχε ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του αμερικανικού στρατού. Ιδίως τον είχε ενθαρρύνει η θεαματική επιδρομή κομάντο για τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου, χωρίς απώλειες για τις ΗΠΑ. Μέσα στο υπουργικό συμβούλιο, ο μεγαλύτερος υποστηρικτής στρατιωτικής εκστρατείας κατά του Ιράν ήταν ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ. Ο Ρούμπιο ήταν πιο αμφίθυμος: δεν πίστευε ότι οι Ιρανοί θα αποδέχονταν πραγματική συμφωνία, αλλά προτιμούσε τη συνέχιση της μέγιστης πίεσης αντί ενός πολέμου πλήρους κλίμακας. Παρ’ όλα αυτά, δεν προσπάθησε να αποτρέψει τον Τραμπ.

Η Σούζι Γουάιλς είχε ανησυχίες για το τι θα σήμαινε μια νέα σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, αλλά σε μεγάλες συσκέψεις δεν συνήθιζε να παρεμβαίνει δυναμικά σε στρατιωτικά ζητήματα. Προτιμούσε να ακούγονται οι ειδικοί.

Ωστόσο, είχε πει σε συνεργάτες της ότι φοβόταν μήπως οι Ηνωμένες Πολιτείες παρασυρθούν σε ακόμη έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή, με εκτίναξη των τιμών της βενζίνης λίγους μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Στο τέλος, πάντως, συντάχθηκε με την επιχείρηση.

Ο Βανς ως σκεπτικιστής

Κανείς στον στενό κύκλο του Τραμπ δεν ανησυχούσε περισσότερο για το ενδεχόμενο πολέμου με το Ιράν από τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς. Είχε χτίσει την πολιτική του καριέρα αντιτασσόμενος σε τέτοιου είδους στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό. Είχε χαρακτηρίσει έναν πόλεμο με το Ιράν «τεράστια σπατάλη πόρων» και «υπερβολικά δαπανηρό». Δεν ήταν, βέβαια, απόλυτα ειρηνιστής: είχε υποστηρίξει ένα περιορισμένο τιμωρητικό πλήγμα, σε στυλ Συρίας 2017, αλλά θεωρούσε έναν πόλεμο αλλαγής καθεστώτος καταστροφή.

Ο Βανς προειδοποιούσε ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει περιφερειακό χάος, ανυπολόγιστες απώλειες, διάσπαση του πολιτικού συνασπισμού του Τραμπ και σοβαρές εσωτερικές οικονομικές επιπτώσεις, ιδίως μέσω του Στενού του Ορμούζ. Υποστήριζε επίσης ότι κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει τι θα έκανε το ιρανικό καθεστώς όταν θα ένιωθε ότι παίζεται η ίδια η επιβίωσή του. Ένας τέτοιος πόλεμος, έλεγε, μπορούσε πολύ εύκολα να πάρει ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη τροπή.

Ο Τάκερ Κάρλσον είχε επίσης επισκεφθεί επανειλημμένα το Οβάλ Γραφείο, προειδοποιώντας ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα κατέστρεφε την προεδρία Τραμπ. Ο πρόεδρος προσπάθησε να τον καθησυχάσει τηλεφωνικά. Όταν ο Κάρλσον τον ρώτησε πώς ήξερε ότι όλα θα πήγαιναν καλά, ο Τραμπ απάντησε: «Γιατί πάντα έτσι γίνεται».

Στα τέλη Φεβρουαρίου, Αμερικανοί και Ισραηλινοί έλαβαν νέα πληροφορία που επιτάχυνε τα πάντα: ο αγιατολάχ επρόκειτο να βρεθεί πάνω από το έδαφος μαζί με άλλους κορυφαίους αξιωματούχους, σε συνθήκες που προσέφεραν σπάνια ευκαιρία αεροπορικού πλήγματος στην καρδιά της ιρανικής ηγεσίας. Ο Τραμπ έδωσε στο Ιράν ακόμη μία ευκαιρία για συμφωνία, αλλά η διπλωματία εξυπηρετούσε πλέον και έναν δεύτερο σκοπό: έδινε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες να μεταφέρουν περισσότερα στρατιωτικά μέσα στη Μέση Ανατολή.

Την ίδια εβδομάδα, ο Κούσνερ και ο Γουίτκοφ τηλεφώνησαν από τη Γενεύη, μετά από νέες συνομιλίες με Ιρανούς αξιωματούχους. Είχαν ήδη δοκιμάσει την προθυμία της Τεχεράνης για συμφωνία, προσφέροντας ακόμη και δωρεάν πυρηνικά καύσιμα για όλη τη διάρκεια του προγράμματός της, για να διαπιστώσουν αν η επιμονή στον εμπλουτισμό αφορούσε ειρηνική ενέργεια ή τη διατήρηση της δυνατότητας κατασκευής βόμβας. Οι Ιρανοί απέρριψαν την πρόταση ως προσβολή της αξιοπρέπειάς τους. Ο Κούσνερ και ο Γουίτκοφ είπαν στον πρόεδρο ότι ίσως να μπορούσε να διαπραγματευτεί κάτι, αλλά αυτό θα απαιτούσε μήνες. Ο Τραμπ, όπως ανέφεραν αργότερα αρκετοί σύμβουλοί του, είχε ουσιαστικά πάρει την απόφασή του ήδη εβδομάδες νωρίτερα. Το μόνο που έμενε ήταν το ακριβές timing.

«Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε»

Το απόγευμα της Πέμπτης 26 Φεβρουαρίου έγινε η τελική σύσκεψη στην Αίθουσα Επιχειρήσεων. Όλοι γνώριζαν πλέον τις θέσεις όλων. Η ομάδα που σχεδίαζε τον πόλεμο είχε παραμείνει τόσο στενή, ώστε είχαν αποκλειστεί ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών και ο υπουργός Ενέργειας, παρότι θα έπρεπε να διαχειριστούν ενδεχόμενη τεράστια διαταραχή στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου.

Ο Τραμπ άνοιξε τη συζήτηση ρωτώντας: «Λοιπόν, τι έχουμε;» Ο Χέγκσεθ και ο Κέιν παρουσίασαν τη διαδοχή των επιθέσεων. Έπειτα, ο πρόεδρος ζήτησε να ακούσει τις απόψεις όλων γύρω από το τραπέζι.

Ο Βανς είπε ξεκάθαρα ότι θεωρούσε την επιχείρηση κακή ιδέα, αλλά αν ο πρόεδρος επέλεγε να προχωρήσει, θα τον στήριζε. Η Γουάιλς του είπε ότι, αν πίστευε πως ήταν αναγκαίο για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, έπρεπε να το κάνει. Ο Ράτκλιφ δεν πήρε θέση υπέρ ή κατά, αλλά αναφέρθηκε στις νέες πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η ιρανική ηγεσία θα συγκεντρωνόταν στο συγκρότημα του αγιατολάχ στην Τεχεράνη. Είπε ότι η αλλαγή καθεστώτος είναι δυνατή μόνο αν οριστεί πολύ στενά: «Αν εννοούμε απλώς τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη, μάλλον μπορούμε να το κάνουμε».

Ο νομικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου, Ντέιβιντ Γουόρινγκτον, έκρινε ότι η επιλογή ήταν νομικά επιτρεπτή. Όταν ο Τραμπ τον πίεσε να εκφράσει και προσωπική γνώμη, του είπε ότι, ως βετεράνος των Πεζοναυτών, γνώριζε Αμερικανό στρατιωτικό που είχε σκοτωθεί από το Ιράν και ότι το ζήτημα τον άγγιζε προσωπικά. Αν το Ισραήλ προχωρούσε ούτως ή άλλως, είπε, τότε έπρεπε να το κάνουν και οι ΗΠΑ.

Ο διευθυντής επικοινωνίας Στίβεν Τσιουνγκ παρουσίασε το επικοινωνιακό πρόβλημα: ο Τραμπ είχε εκλεγεί υποσχόμενος να βάλει τέλος σε νέους πολέμους και η κυβέρνηση είχε ήδη διαβεβαιώσει επί μήνες ότι τα ιρανικά πυρηνικά είχαν ουσιαστικά εξουδετερωθεί. Πώς θα εξηγούσαν τώρα μια νέα, πολύ μεγαλύτερη εκστρατεία; Δεν είπε ευθέως ούτε ναι ούτε όχι, αλλά πρόσθεσε ότι όποια απόφαση κι αν έπαιρνε ο πρόεδρος, θα ήταν η σωστή. Η εκπρόσωπος Τύπου Καρολάιν Λίβιτ είπε ότι το επιτελείο επικοινωνίας θα τη διαχειριζόταν όσο καλύτερα μπορούσε.

Ο Χέγκσεθ κράτησε μια στενά επιχειρησιακή θέση: αργά ή γρήγορα οι Ιρανοί θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν, άρα καλύτερα τώρα. Ο στρατηγός Κέιν παρέμεινε νηφάλιος και δεν εξέφρασε προσωπική γνώμη. Παρουσίασε τους κινδύνους και την επίπτωση στα αποθέματα πυρομαχικών, επιμένοντας ότι, αν ο πρόεδρος έδινε την εντολή, ο στρατός θα εκτελούσε.

Όταν ήρθε η σειρά του Ρούμπιο, ήταν ίσως η πιο καθαρή φωνή στο τραπέζι: «Αν ο στόχος μας είναι η αλλαγή καθεστώτος ή μια εξέγερση, δεν πρέπει να το κάνουμε. Αλλά αν ο στόχος είναι να καταστρέψουμε το πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν, αυτός είναι ένας στόχος που μπορούμε να πετύχουμε».

Κανείς πλέον δεν στεκόταν πραγματικά εμπόδιο στα ένστικτα του Τραμπ. Τον είχαν δει πολλές φορές να παίρνει παράτολμα ρίσκα και να βγαίνει νικητής. Και τότε ο πρόεδρος είπε στην αίθουσα: «Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε». Εξήγησε ότι έπρεπε να διασφαλίσουν πως το Ιράν δεν θα αποκτούσε πυρηνικό όπλο και πως δεν θα μπορούσε απλώς να εκτοξεύει πυραύλους κατά του Ισραήλ ή σε όλη την περιοχή.

Ο στρατηγός Κέιν του είπε ότι είχε ακόμη λίγο χρόνο: δεν χρειαζόταν να δώσει την τελική έγκριση πριν από τις 4 το απόγευμα της επόμενης ημέρας.

Το επόμενο απόγευμα, πάνω στο Air Force One, 22 λεπτά πριν από την προθεσμία που είχε θέσει ο Κέιν, ο Τραμπ έστειλε τη διαταγή:

«Η Επιχείρηση Epic Fury εγκρίνεται. Καμία ακύρωση. Καλή επιτυχία.» 

The New York Times