The New York Times: ο Τραμπ κρύβει την αλήθεια για τον πόλεμο στο Ιράν

Βεβαίως — ορίστε ενωμένο όλο το κείμενο σε ένα ενιαίο ελληνικό κείμενο:

The New York Times

21 Μαρτίου 2026

Της Συντακτικής Επιτροπής

Η συντακτική επιτροπή είναι μια ομάδα αρθρογράφων γνώμης, οι απόψεις των οποίων διαμορφώνονται από την εξειδίκευση, την έρευνα, τον διάλογο και ορισμένες διαχρονικές αξίες. Είναι ξεχωριστή από τη σύνταξη ειδήσεων.

Από την πρώτη του ανακοίνωση για την επίθεση στο Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος Τραμπ έχει εκφέρει μια αδιάκοπη σειρά από ψευδείς ισχυρισμούς για τον πόλεμο. Έχει πει ότι το Ιράν θέλει να εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις, παρότι η κυβέρνησή του δεν δείχνει κανένα τέτοιο σημάδι. Ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «κατέστρεψαν το 100% της στρατιωτικής ικανότητας του Ιράν», τη στιγμή που η Τεχεράνη συνεχίζει να προκαλεί ζημιές σε ολόκληρη την περιοχή. Έχει επίσης πει ότι ο πόλεμος σχεδόν ολοκληρώθηκε, την ώρα που καλεί ενισχύσεις από όλο τον κόσμο.

Το ψεύδος είναι, φυσικά, συνήθης συμπεριφορά για τον κ. Τραμπ. Η πολιτική του σταδιοδρομία άρχισε με ένα ψέμα για τον τόπο γέννησης του Μπαράκ Ομπάμα, και έκτοτε έχει πει ψέματα για τις επιχειρήσεις του, την περιουσία του, το μέγεθος του πλήθους στην ορκωμοσία του, την ήττα του στις εκλογές του 2020 και για πολλά ακόμη. Μια καταγραφή του CNN για τα ψευδή λεγόμενα του κ. Τραμπ σε ένα μέρος της πρώτης του θητείας διαπίστωσε ότι κατά μέσο όρο διατύπωνε οκτώ ψευδείς ισχυρισμούς την ημέρα. Πολλοί άνθρωποι έχουν πλέον τόσο συνηθίσει τα ψέματά του, ώστε σχεδόν δεν τα προσέχουν πια.

Ωστόσο, το ψεύδος σε καιρό πολέμου είναι ιδιαιτέρως διαβρωτικό. Όταν ένας πρόεδρος δείχνει ότι η αλήθεια δεν έχει σημασία σε περίοδο πολέμου, ενθαρρύνει το υπουργικό του συμβούλιο και τους στρατηγούς του να παραπλανούν τη χώρα, αλλά και ο ένας τον άλλον, σχετικά με την πορεία του πολέμου. Δημιουργεί μια κουλτούρα μέσα στην οποία τα φονικά λάθη, ακόμη και τα εγκλήματα πολέμου, μπορούν να γίνουν συχνότερα. Καθιστά δυσκολότερη τη νίκη, αποκρύπτοντας τις πραγματικότητες της σύγκρουσης και κάνοντας τους συμμάχους πιο επιφυλακτικούς ως προς τη συμμετοχή τους στη μάχη. Τελικά, υπονομεύει τις αμερικανικές αξίες και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπάρχει μια εύλογη συζήτηση που μπορεί να γίνει για τη σοφία αυτού του πολέμου. Η δολοφονική κυβέρνηση του Ιράν πράγματι συνιστά απειλή — για τον ίδιο της τον λαό, για την περιοχή της και για την παγκόσμια σταθερότητα. Ο κ. Τραμπ θα μπορούσε να διατυπώσει ένα επιχείρημα βασισμένο σε γεγονότα υπέρ της ανάγκης να αντιμετωπιστεί τώρα το καθεστώς, ιδίως για να αποτραπεί από το να απειλεί τους γείτονές του και, πάνω απ’ όλα, από το να αναπτύξει πυρηνικό όπλο. Εμείς διατηρούμε επιφυλάξεις, αλλά αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει επιχειρηματολογία που μπορεί να διατυπωθεί.

Ο κ. Τραμπ δεν το κάνει αυτό. Αντίθετα, έχει πει ψέματα για τους λόγους του πολέμου και για την εξέλιξή του, σε μια προφανή προσπάθεια να αποκρύψει τον κακό σχεδιασμό του και την αμφισβητήσιμη βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε ο πόλεμος.

Ο πρόεδρος δεν είχε συμπληρώσει ούτε λίγα λεπτά από την ανακοίνωσή του στις 28 Φεβρουαρίου για την έναρξη της σύγκρουσης, όταν ήδη πρόβαλε μια προφανώς αντιφατική αιτιολόγηση. Επανέλαβε τον ισχυρισμό του ότι οι αμερικανικές επιθέσεις του περασμένου Ιουνίου «εξαΰλωσαν» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ενώ ταυτόχρονα επικαλέστηκε αυτό ακριβώς το πρόγραμμα ως λόγο για την έναρξη πολέμου. Ο ισχυρισμός περί ολοκληρωτικής καταστροφής είναι ψευδής: το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει περίπου 970 λίβρες ουρανίου υψηλού βαθμού εμπλουτισμού, ποσότητα που ενδέχεται να επαρκεί για 10 πυρηνικές κεφαλές.

Τα ψεύδη συνεχίστηκαν και έκτοτε. Λίγες ημέρες αργότερα, ο κ. Τραμπ δήλωσε ότι ο αμερικανικός στρατός διέθετε «σχεδόν απεριόριστο απόθεμα» προηγμένων πυρομαχικών. Ωστόσο, το Πεντάγωνο αναγκάστηκε να αποσύρει όπλα από τη Νότια Κορέα για να στηρίξει τις επιχειρήσεις του στη Μέση Ανατολή. Ισχυρίστηκε επίσης ότι «κανείς» δεν πίστευε πως το Ιράν θα προχωρούσε σε αντίποινα χτυπώντας αραβικές χώρες. Τη Δευτέρα είπε ότι «όχι, οι μεγαλύτεροι ειδικοί, κανείς δεν πίστευε ότι θα χτυπούσαν» γειτονικές χώρες. Στην πραγματικότητα, ορισμένοι ειδικοί είχαν προειδοποιήσει ακριβώς για αυτό το ενδεχόμενο.

Σε μια ακόμη περίπτωση, ο κ. Τραμπ χρησιμοποίησε ψευδείς πληροφορίες για να συνεχίσει την ανησυχητική του τάση να παρουσιάζει ως αντιαμερικανούς όσους τον αντικρούουν. Το περασμένο Σαββατοκύριακο ανήρτησε τον ισχυρισμό ότι «το Ιράν, σε στενό συντονισμό με τα Fake News Media» διέδωσε ψεύτικα βίντεο που έδειχναν ένα αμερικανικό αεροσκάφος να φλέγεται στον ωκεανό. Ο Λευκός Οίκος δεν έχει δώσει κανένα παράδειγμα αμερικανικού μέσου ενημέρωσης που να το έκανε αυτό. Αντίθετα, όπως μετέδωσε το CNN, επρόκειτο για διάφορα ψεύτικα διαδικτυακά βίντεο που είχαν ήδη καταρριφθεί. Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Τραμπ έγραψε ότι «μπορεί κανείς να πει ότι εκείνα τα ΜΜΕ που το παρήγαγαν θα έπρεπε να κατηγορηθούν για ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ λόγω της διάδοσης ψευδών πληροφοριών!»

Ένα σοκαριστικό ψεύδος διατυπώθηκε στις 7 Μαρτίου, όταν ο κ. Τραμπ ισχυρίστηκε, με τον συνήθη επιπόλαιο τρόπο του, ότι το πλήγμα σε δημοτικό σχολείο στην πόλη Μιναμπ, κατά τις πρώτες ώρες του πολέμου, «το έκανε το Ιράν». Η επίθεση σκότωσε τουλάχιστον 175 ανθρώπους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν παιδιά. Ο αμερικανικός στρατός διεξήγαγε έρευνα και κατέληξε προκαταρκτικά στο συμπέρασμα ότι αμερικανικός πύραυλος χτύπησε κατά λάθος το σχολείο. Ο στρατός αξίζει εύσημα για την ειλικρίνειά του. Ο ανώτατος διοικητής, όμως, δεν έχει ακόμη ανακαλέσει τη δήλωσή του.

Αυτό το μοτίβο θυμίζει τους πολέμους στο Βιετνάμ και στο Ιράκ, όταν μικρά ψέματα διογκώθηκαν σε μεγαλύτερα, όπως οι συγκαλυμμένες σφαγές στο Μάι Λάι και στη Χαντίθα. Οι συνέπειες εκείνων των αναληθειών υπήρξαν μακροχρόνιες. Η εμπιστοσύνη των Αμερικανών προς την κυβέρνηση δεν ανέκαμψε ποτέ από τις παραπλανήσεις της εποχής του Βιετνάμ. Και ο δεύτερος πόλεμος στο Ιράκ, τον οποίο η κυβέρνηση του Τζορτζ Ου. Μπους προώθησε στηριζόμενη σε ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής, σηματοδοτεί την αρχή της κυνικής σύγχρονης πολιτικής εποχής μας. Από τότε που ξεκίνησε εκείνος ο πόλεμος, το 2003, κάθε δημοσκόπηση της Gallup σχετικά με την πορεία της χώρας δείχνει ότι η πλειονότητα των Αμερικανών είναι δυσαρεστημένη με αυτήν.

Τα ψεύδη για τον πόλεμο καθιστούν επίσης δυσκολότερη την επίτευξη της νίκης: όσο περισσότερο κάποιος διαδίδει αναλήθειες, τόσο λιγότερο αισθάνεται υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Εκ των υστέρων, οι Αμερικανοί κατανοούν ότι η άρνηση των ηγετών τους να αντικρίσουν την αλήθεια στο Ιράκ και στο Βιετνάμ οδήγησε σε στρατηγικά σφάλματα. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται. Πριν ο κ. Τραμπ ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο, απέρριψε προειδοποιήσεις του κορυφαίου στρατιωτικού του συμβούλου ότι το Ιράν θα μπορούσε να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ για τη ναυσιπλοΐα που δεν εγκρίνει. Η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει τώρα τις συνέπειες αυτής της υπερβολικής αυτοπεποίθησής του.

Ίσως τελικά μάθει και ένα πιο προσωπικό μάθημα σχετικά με το ψεύδος στον πόλεμο. Ο Λίντον Τζόνσον και ο Τζορτζ Ου. Μπους θα μείνουν για πάντα στη μνήμη ως ηγέτες που παραπλάνησαν τους Αμερικανούς σχετικά με τις στρατιωτικές ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών. Έμαθαν ότι τα ψεύδη μπορούν να επιστρέψουν σαν μπούμερανγκ σε εκείνους που τα λένε.

Η έναρξη ενός πολέμου είναι η σοβαρότερη ενέργεια που μπορεί να αναλάβει ένας πολιτικός ηγέτης. Τερματίζει ζωές και μπορεί να αλλάξει την ιστορία. Οι αποφάσεις που καθοδηγούν έναν πόλεμο πρέπει να εδράζονται στην πραγματικότητα, και οι πρόεδροι οφείλουν στα μέλη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και στις οικογένειές τους την αλήθεια για το γιατί τους ζητείται να πολεμήσουν. Όποιο βραχυπρόθεσμο όφελος κι αν νομίζει ο κ. Τραμπ ότι αποκομίζει λέγοντας ψέματα για τον πόλεμο στο Ιράν, αυτό υπολείπεται κατά πολύ του κόστους — για τον ίδιο, για τη χώρα και για τον κόσμο.

Η συντακτική επιτροπή είναι μια ομάδα αρθρογράφων γνώμης, οι απόψεις των οποίων διαμορφώνονται από την εξειδίκευση, την έρευνα, τον διάλογο και ορισμένες διαχρονικές αξίες. Είναι ξεχωριστή από τη σύνταξη ειδήσεων.

The New York Times