Ανοιχτό Θέατρο Συκεών «Μάνος Κατράκης», 21:00. Με αυτή την παράσταση ανοίγουν τα Μερκούρεια 2026, που φέτος πραγματοποιούνται από 22 Αυγούστου έως 1 Σεπτεμβρίου. Το έργο του Σικελού Giuseppe Massa παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε ελληνική παραγωγή, από το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και τη Ν.Β. ΑΜΚΕ. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που το προτιμώ από μια πιο συμβατική καλοκαιρινή περιοδεία. (dimosneapolis-sykeon.gr)
🎨 2. Τελευταίο Σαββατοκύριακο: «Πέρα από τον καμβά» | έως Κυριακή 23/8
Στο MOMus-Museum of Contemporary Art, εντός ΔΕΘ. Πρόκειται για επιλογές έργων από τη μόνιμη συλλογή του μουσείου και κλείνει αυτή την Κυριακή, οπότε είναι η τελευταία ευκαιρία. Το MOMus επιβεβαιώνει διάρκεια 20 Ιουλίου–23 Αυγούστου. (MOMus)
🎬 3. «Ένα απλό ατύχημα» — έναρξη του «Σινεμά με Θέα» | Δευτέρα 24/8
Στην οροφή του Μ2 του Thessaloniki Concert Hall. Το «Σινεμά με Θέα» επιστρέφει από 24 Αυγούστου έως 23 Σεπτεμβρίου, με τις αυγουστιάτικες προβολές στις 21:00 και εισιτήρια €6/€5. (Thessaloniki International Film Festival)
Η έναρξη γίνεται με το Ένα απλό ατύχημα (It Was Just an Accident) του Τζαφάρ Παναχί. Από τον συνδυασμό ταινία + θερινή προβολή στην ταράτσα του Μεγάρου + θέα στον Θερμαϊκό, αυτή είναι ίσως η καλύτερη συνολική έξοδος της εβδομάδας.
Στο Forest Theatre, 21:00. Το Εθνικό Θέατρο φέρνει στη Θεσσαλονίκη την παραγωγή που παρουσιάστηκε φέτος στην Επίδαυρο, σε διασκευή και σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, με τη μετάφραση του Γιάννη Τσαρούχη. (n-t.gr)
Από καθαρά θεατρική άποψη, αυτή είναι η δική μου πρώτη επιλογή της εβδομάδας: μεγάλη κρατική παραγωγή, αρχαίο δράμα και μια δημιουργός με προσωπική σκηνική γλώσσα.
Eightball, 20:00. Για τη μουσική, αυτή είναι η πιο ιδιαίτερη επιλογή που βρίσκω αυτή την εβδομάδα — με την προϋπόθεση βέβαια ότι σε ενδιαφέρει το metal. Οι Sacred Reich, ιστορικό όνομα του αμερικανικού thrash metal, επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας τους. Η εμφάνιση της 26ης Αυγούστου επιβεβαιώνεται από την τρέχουσα καταχώριση της διοργάνωσης. (COMETOGETHER)
Δεν θα το πρότεινα σε όλους. Για φίλο όμως του metal, είναι από τα γεγονότα της εβδομάδας που δεν θα προσπερνούσα.
MOMus–Πειραματικό Κέντρο Τεχνών, Λιμάνι, εγκαίνια 20:00. Αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα νέα εικαστική άφιξη της εβδομάδας. Η έκθεση εξετάζει το graffiti όχι απλώς ως αισθητική αλλά ως αστική γραφή, αρχείο και εφήμερη πολιτιστική πρακτική: τι απομένει από ένα έργο δρόμου όταν ο τοίχος καλύπτεται ή κατεδαφίζεται; (MOMus)
Και μου φαίνεται ιδιαίτερα ταιριαστή στη Θεσσαλονίκη, λόγω της σχέσης της πόλης με την ελληνική graffiti/street-art σκηνή.
Πέντε πολιτιστικές εξελίξεις της εβδομάδας, 14–21 Αυγούστου 2026
Η επιλογή βασίζεται στη διεθνή απήχηση και στη θεσμική ή καλλιτεχνική σημασία — όχι απλώς στο μέγεθος της δημοσιότητας.
Κεντρική Φωτογραφία: διεθνές φεστιβάλ του Εδιμβούργου
1. Η διαμάχη για το Kennedy Center πέρασε ξανά στα δικαστήρια
Γεγονός / πολιτιστική πολιτική: Στις 19–20 Αυγούστου κλιμακώθηκε η δικαστική σύγκρουση για το Kennedy Center της Ουάσιγκτον. Η διοίκηση του κέντρου αποφάσισε να προσθέσει στην πρόσοψη αναφορά στον Ντόναλντ Τραμπ, να ονομάσει την εξωτερική πλατεία προς τιμήν του και να κλείσει το μεγαλύτερο μέρος του συγκροτήματος για διετή ανακαίνιση. Προηγούμενη ομοσπονδιακή απόφαση είχε κρίνει παράνομη την προσθήκη του ονόματος και είχε μπλοκάρει το κλείσιμο.
Το κέντρο δεσμεύθηκε να μην προχωρήσει σε νέα επιγραφή πριν από τις 8 Σεπτεμβρίου, ενώ κατατέθηκε επείγον αίτημα δικαστικής απαγόρευσης. Επομένως οι αλλαγές και το διετές κλείσιμο είναι σχέδια, όχι τετελεσμένα γεγονότα.
2. Ο Χρυσός Λέοντας του Λοκάρνο σε ρουμανικό κοινωνικό δράμα
You Don’t Belong Here Locarno Film Festival Δεν Ανήκεις Εδώ Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λοκάρνο
Γεγονός / κινηματογράφος: Στις 15 Αυγούστου το 79ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο απένειμε τον Χρυσό Λέοντα στο You Don’t Belong Here του Ρουμάνου Φλόριν Σέρμπαν. Το σκοτεινό δράμα πατέρα και γιου εξετάζει τη βία, την τοξική αρρενωπότητα και την κοινωνική μισαλλοδοξία μέσα από την υποψία ότι ο έφηβος γιος ενός γιατρού εμπλέκεται σε φόνο.
Η Μόνικα Μπελούτσι και η Κιμ Μιν-χι απέσπασαν τα δύο βραβεία ερμηνείας, ενώ ο Χονγκ Σανγκ-σου βραβεύθηκε για τη σκηνοθεσία.
Γιατί έχει σημασία: το Λοκάρνο παραμένει βασικός διεθνής δίαυλος για κινηματογράφο που βρίσκεται ανάμεσα στο φεστιβαλικό κύκλωμα και την ευρύτερη διανομή. Η διάκριση επαναφέρει στο προσκήνιο το ρουμανικό σινεμά ως φορέα αιχμηρής κοινωνικής παρατήρησης. Επίσημη ανακοίνωση του Φεστιβάλ Λοκάρνο, πλήρης αναφορά των βραβείων
3. Δύο μεγάλες ανακτήσεις κλεμμένων έργων σε Ιταλία και Βραζιλία
Γεγονός / εικαστικά και προστασία κληρονομιάς: Στις 14 Αυγούστου οι ιταλικές αρχές ανακοίνωσαν την ανάκτηση τριών έργων των Σεζάν, Ρενουάρ και Ματίς, συνολικής αξίας άνω των 9 εκατ. ευρώ, τα οποία είχαν κλαπεί τον Μάρτιο από το Fondazione Magnani Rocca κοντά στην Πάρμα. Πέντε ύποπτοι τέθηκαν υπό κράτηση.
Παράλληλα, στη Βραζιλία ανακτήθηκαν οκτώ χαρακτικά του Ματίς από το βιβλίο Jazz, κλεμμένα τον Δεκέμβριο του 2025 από τη δημοτική βιβλιοθήκη Mário de Andrade στο Σάο Πάολο. Πέντε έργα του Κάντιντο Πορτινάρι παραμένουν αγνοούμενα.
Γιατί έχει σημασία: οι σχεδόν ταυτόχρονες επιχειρήσεις αναδεικνύουν τόσο τη διασυνοριακή φύση του εγκλήματος τέχνης όσο και τον ειδικό ρόλο αστυνομικών μονάδων, αρχείων και τεχνικών εγκληματολογίας στην ανάκτηση πολιτιστικών αγαθών. Associated Press, The Art Newspaper για τη βραζιλιάνικη υπόθεση
Οι Καραμπινιέροι με τα ανακτημένα έργα των Σεζάν, Ματίς και Ρενουάρ. Πηγή: Ιταλοί Καραμπινιέροι μέσω Associated Press.
4. Το Ihsane συνέδεσε χορό, ζωντανή μουσική και πολιτική μνήμη στο Εδιμβούργο
Γεγονός / χορός και μουσική: Από τις 18 έως τις 20 Αυγούστου παρουσιάστηκε σε βρετανική πρεμιέρα στο Edinburgh International Festival το Ihsane του Σίντι Λαρμπί Σερκαουί. Η παραγωγή ενώνει το Ballet du Grand Théâtre de Genève και την ομάδα Eastman με ζωντανή μουσική του Τυνήσιου μουσικού Jasser Haj Youssef — βιόλα ντ’ αμόρε, ούτι, κρουστά και φωνές.
Το έργο είναι αφιερωμένο σε έναν γκέι Μαροκινό που δολοφονήθηκε στο Βέλγιο και προσεγγίζει τη θλίψη, τη βία και τον διωγμό μέσα από παραδόσεις της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.
Γιατί έχει σημασία: αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της σημερινής διεθνούς παραστατικής σκηνής, όπου ο σύγχρονος χορός, το κλασικό μπαλέτο, η μουσική και η προσωπική–πολιτική μαρτυρία δεν λειτουργούν ως ξεχωριστοί κλάδοι. Η παραγωγή είναι επίσης αποτέλεσμα εκτεταμένης συμπαραγωγής οργανισμών από Παρίσι, Λουξεμβούργο, Κολωνία, Άμστερνταμ, Βαρκελώνη και Οτάβα. Επίσημη σελίδα του Edinburgh International Festival
Το πολυεθνικό σύνολο του Ihsane, σε χορογραφία Σίντι Λαρμπί Σερκαουί. Φωτογραφία: Filip Van Roe / Edinburgh International Festival.
5. Το Powerhouse Parramatta απέκτησε ημερομηνία και εναρκτήριο πρόγραμμα
Ανακοίνωση για μελλοντική διοργάνωση / μουσειακή πολιτική: Η κυβέρνηση της Νέας Νότιας Ουαλίας ανακοίνωσε στις 15 Αυγούστου ότι το Powerhouse Parramatta θα ανοίξει στις 7 Νοεμβρίου 2026. Άρα το άνοιγμα δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί.
Το έργο των 915 εκατ. αυστραλιανών δολαρίων είναι ο πρώτος μεγάλος κρατικός πολιτιστικός οργανισμός του Δυτικού Σίδνεϊ. Οι πέντε εναρκτήριες εκθέσεις θα περιλαμβάνουν περισσότερα από 3.000 αντικείμενα. Ανάμεσά τους βρίσκονται μια μεγάλη έκθεση για την ιστορία της πτήσης και η The Mall, για την αρχιτεκτονική, την τεχνολογία και την κοινωνική ιστορία των εμπορικών κέντρων.
Γιατί έχει σημασία: πρόκειται για σπάνιο διεθνώς παράδειγμα μεγάλης πολιτιστικής επένδυσης έξω από το καθιερωμένο μητροπολιτικό κέντρο. Ταυτόχρονα, παραμένει αμφιλεγόμενο λόγω του κόστους, της μετακίνησης λειτουργιών από το ιστορικό Powerhouse του Ultimo και των διαφορετικών αντιλήψεων για το αν ένα μουσείο πρέπει να λειτουργεί κυρίως ως συλλογή, ερευνητικός οργανισμός ή ευρύτερος χώρος θεάματος. Επίσημη ανακοίνωση της κυβέρνησης NSW, επίσημη σελίδα του μουσείου
Χωρικά ύδατα, ΑΟΖ, θαλάσσια πάρκα και χωροταξικοί σχεδιασμοί: τι ακριβώς έχει θεσπίσει κάθε χώρα και πού σταματούν τα δικαιώματά της
Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν προχωρήσει το τελευταίο διάστημα σε σειρά αποφάσεων που αφορούν τον θαλάσσιο χώρο: χωροταξικούς χάρτες, θαλάσσια πάρκα, ενεργειακές ζώνες, τουριστικό σχεδιασμό και υπεράκτια αιολικά. Οι έννοιες αυτές παρουσιάζονται συχνά σαν να είναι διαφορετικές μορφές του ίδιου πράγματος. Δεν είναι.
Άλλο είναι οι θαλάσσιες ζώνες που προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο, άλλο ο σχεδιασμός των οικονομικών δραστηριοτήτων στη θάλασσα και άλλο η δημιουργία μιας προστατευόμενης περιβαλλοντικής περιοχής. Ένας χωροταξικός χάρτης δεν δημιουργεί ΑΟΖ, ένα θαλάσσιο πάρκο δεν επεκτείνει τα χωρικά ύδατα και μια εσωτερική κυβερνητική απόφαση δεν μπορεί να λύσει μια διεθνή διαφορά οριοθέτησης.
Για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, πρέπει πρώτα να ξεχωρίσουμε την κυριαρχία από τα κυριαρχικά δικαιώματα.
Θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός της Ελλάδας
Χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ
Στα εσωτερικά και στα χωρικά ύδατα το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχία. Τα χωρικά ύδατα αποτελούν μέρος της επικράτειάς του, αν και τα πλοία άλλων κρατών διατηρούν, υπό προϋποθέσεις, το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης.
Πέρα από τα χωρικά ύδατα, η κατάσταση αλλάζει. Στην υφαλοκρηπίδα και στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη το κράτος δεν διαθέτει πλήρη κυριαρχία. Ασκεί ορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα και συγκεκριμένες αρμοδιότητες.
Η υφαλοκρηπίδα αφορά τον βυθό και το υπέδαφος. Το παράκτιο κράτος έχει αποκλειστικά δικαιώματα για την έρευνα και εκμετάλλευση φυσικών πόρων, όπως οι υδρογονάνθρακες και τα ορυκτά. Τα δικαιώματα αυτά υπάρχουν αυτοδικαίως και δεν χρειάζεται να προηγηθεί κήρυξη υφαλοκρηπίδας.
Η ΑΟΖ μπορεί να εκτείνεται έως 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης. Σε αυτήν το παράκτιο κράτος έχει δικαιώματα επί των φυσικών πόρων, της αλιείας, της παραγωγής ενέργειας και των τεχνητών εγκαταστάσεων, καθώς και αρμοδιότητες προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Δεν μπορεί, όμως, να αντιμετωπίζει την ΑΟΖ σαν εθνική επικράτεια. Η διεθνής ναυσιπλοΐα, η υπέρπτηση και άλλες ελευθερίες εξακολουθούν να ισχύουν.
Όταν οι ακτές δύο κρατών βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 400 ναυτικών μιλίων, όπως συμβαίνει σχεδόν παντού στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, οι πιθανές θαλάσσιες ζώνες τους επικαλύπτονται. Τα όρια πρέπει τότε να καθοριστούν με συμφωνία ή με απόφαση διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου.
Ένας εθνικός χάρτης μπορεί να αποτυπώνει τη θέση ενός κράτους. Δεν δεσμεύει, όμως, το γειτονικό κράτος ούτε μετατρέπεται αυτόματα σε διεθνώς αναγνωρισμένο σύνορο.
Θαλάσσιο Πάρκο στο Ιόνιο
Τι έχει θεσπίσει η Ελλάδα
Η Ελλάδα έχει χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο. Στο Ιόνιο τα επέκτεινε στα 12 ναυτικά μίλια με τον Ν. 4767/2021.
Παράλληλα, έχει συνάψει συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Ιταλία, η οποία κυρώθηκε με τον Ν. 4716/2020, και συμφωνία μερικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο, η οποία κυρώθηκε με τον Ν. 4717/2020. Με την Τουρκία δεν υπάρχει συμφωνία για την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ.
Το 2018 η Ελλάδα ενσωμάτωσε στην εθνική νομοθεσία την ευρωπαϊκή Οδηγία 2014/89/ΕΕ για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό μέσω του Ν. 4546/2018.
Στις 17 Απριλίου 2025 έκανε το επόμενο βήμα: ενέκρινε την Εθνική Χωρική Στρατηγική για τον Θαλάσσιο Χώρο με την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 6/2025, η οποία δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ΄ 227/2025.
Ο ελληνικός Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός επιχειρεί να οργανώσει στον ίδιο χάρτη:
τη ναυσιπλοΐα και τους λιμένες,
την αλιεία και τις υδατοκαλλιέργειες,
τον παράκτιο και θαλάσσιο τουρισμό,
τις ενεργειακές διασυνδέσεις,
τα υποθαλάσσια καλώδια,
τις έρευνες υδρογονανθράκων,
τα υπεράκτια αιολικά,
τις ενάλιες αρχαιότητες,
τις στρατιωτικές χρήσεις,
τις προστατευόμενες περιοχές.
Ο στόχος είναι να μην εξετάζεται κάθε δραστηριότητα απομονωμένα. Μια περιοχή που αποτελεί σημαντικό πέρασμα ναυσιπλοΐας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να είναι κενή για ανεμογεννήτριες. Μια περιοχή με ευαίσθητο οικοσύστημα δεν μπορεί να σχεδιάζεται ταυτόχρονα για εντατική αλιεία, εξορύξεις και ανεξέλεγκτη τουριστική ανάπτυξη.
Ο ελληνικός σχεδιασμός έχει και γεωπολιτική διάσταση, επειδή αποτυπώνει το γεωγραφικό πεδίο μέσα στο οποίο η Ελλάδα θεωρεί ότι μπορεί να ασκεί δικαιώματα. Δεν αποτελεί, όμως, διεθνή οριοθέτηση. Η ίδια η ευρωπαϊκή Οδηγία ορίζει ότι ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός δεν επηρεάζει τον καθορισμό και την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων.
Θαλάσσιο Πάρκο στο Νότιο Αιγαίο
Το Χωροταξικό του Τουρισμού
Το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό εγκρίθηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Τουρισμού και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ΄ 658/7.8.2026.
Το πλαίσιο κατηγοριοποιεί τις περιοχές της χώρας με βάση την ένταση της τουριστικής ανάπτυξης και καθορίζει διαφορετικές κατευθύνσεις για:
περιοχές ελεγχόμενης ανάπτυξης,
ήδη αναπτυγμένους προορισμούς,
αναπτυσσόμενες περιοχές,
περιοχές πρώιμης ανάπτυξης,
περιοχές ενίσχυσης ειδικών μορφών τουρισμού,
νησιά και περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές.
Ορισμένες ρυθμίσεις του εφαρμόζονται άμεσα, ενώ άλλες κατευθύνουν τα Τοπικά και Ειδικά Πολεοδομικά Σχέδια. Το Χωροταξικό δεν αποτελεί άδεια κατασκευής ενός ξενοδοχείου. Προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εξεταστεί μια συγκεκριμένη επένδυση.
Αφορά κυρίως τον χερσαίο και παράκτιο χώρο, αλλά συνδέεται με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό λόγω των μαρινών, της κρουαζιέρας, των καταδύσεων, της ιστιοπλοΐας και των άλλων μορφών θαλάσσιου τουρισμού.
Τα όρια στην τουριστική ανάπτυξη και στη δόμηση στο νέο ειδικό χωροταξικό
Το Χωροταξικό των ΑΠΕ και τα υπεράκτια αιολικά
Το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας εγκρίθηκε με την ΚΥΑ ΥΠΕΝ/ΔΝΕΠ/89998/3072/14.8.2026 και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ΄ 694/2026.
Καθορίζει περιοχές αποκλεισμού, όρους και κριτήρια για:
φωτοβολταϊκούς σταθμούς,
χερσαία αιολικά πάρκα,
συστήματα αποθήκευσης,
θαλάσσια αιολικά και φωτοβολταϊκά έργα.
Το πλαίσιο συνδέει για πρώτη φορά συστηματικότερα τις θαλάσσιες ΑΠΕ με τον συνολικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό. Και πάλι, όμως, η εμφάνιση μιας περιοχής στον σχεδιασμό δεν αποτελεί αυτομάτως άδεια κατασκευής. Απαιτούνται περιβαλλοντικές μελέτες, τεχνικές εγκρίσεις, διαγωνισμοί και αδειοδότηση του συγκεκριμένου έργου.
Το ειδικό θεσμικό πλαίσιο για τα υπεράκτια αιολικά θεσπίστηκε με τον Ν. 4964/2022. Προβλέπει Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης, καθορισμό οργανωμένων περιοχών, Προεδρικά Διατάγματα, έρευνες και διαγωνιστικές διαδικασίες.
Τα υπεράκτια αιολικά μπορούν να κατασκευάζονται και πέρα από τα χωρικά ύδατα, μέσα στην ΑΟΖ, επειδή εκεί το παράκτιο κράτος έχει κυριαρχικά δικαιώματα για την παραγωγή ενέργειας από τον άνεμο και τα θαλάσσια ρεύματα. Σε μη οριοθετημένη περιοχή, όμως, η μονομερής εγκατάσταση ενός μεγάλου έργου μπορεί να προκαλέσει σοβαρή διεθνή διαφορά.
Τα ελληνικά θαλάσσια πάρκα
Η Ελλάδα έχει ανακοινώσει δύο μεγάλα Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα, στο Ιόνιο και στο Νότιο Αιγαίο–Νότιες Κυκλάδες.
Η πολιτική ανακοίνωση και η δημόσια διαβούλευση δεν αρκούν για την ολοκλήρωση της θεσμοθέτησής τους. Απαιτούνται Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες, σχέδια Προεδρικών Διαταγμάτων, επεξεργασία από το Συμβούλιο της Επικρατείας, δημοσίευση σε ΦΕΚ και σχέδια διαχείρισης.
Η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει ότι τα πάρκα βρίσκονται αποκλειστικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων. Εφόσον αυτό ισχύει για το σύνολο των ορίων τους, η Ελλάδα διαθέτει την κυριαρχία για να τα θεσπίσει, με την υποχρέωση να σέβεται την αβλαβή διέλευση και τις υπόλοιπες διεθνείς δεσμεύσεις της.
Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός της Τουρκίας
Η αντίστοιχη τουρκική στρατηγική
Η Τουρκία έχει χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο και 12 ναυτικών μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Έχει κηρύξει ΑΟΖ μόνο στη Μαύρη Θάλασσα, με Απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου του 1986, και έχει συνάψει συμφωνίες οριοθέτησης με τα παράκτια κράτη της περιοχής.
Στην Ανατολική Μεσόγειο δεν έχει κηρύξει γενική ΑΟΖ. Έχει όμως συνάψει συμφωνία υφαλοκρηπίδας το 2011 με το ψευδοκράτος, η οποία αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία, και το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο χαράσσει μια γραμμή ανάμεσα στις τουρκικές και λιβυκές ακτές, περιορίζοντας ή παρακάμπτοντας την επίδραση ελληνικών νησιών.Η Ελλάδα το θεωρεί άκυρο και υποστηρίζει ότι επικαλύπτει ελληνική υφαλοκρηπίδα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δηλώσει ότι το μνημόνιο δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα για τρίτα κράτη.
Η Τουρκία έχει επίσης καταθέσει στον ΟΗΕ τις εξωτερικές γραμμές των αξιώσεών της. Η κατάθεση μιας επιστολής ή ενός χάρτη στον ΟΗΕ δεν σημαίνει ότι ο Οργανισμός επικυρώνει αυτές τις αξιώσεις. Απλώς καταγράφει την επίσημη θέση του κράτους.
Θαλάσσιο Πάρκο που αανακοίνωσε η Τουρκία
Ο τουρκικός θαλάσσιος χωροταξικός χάρτης
Η Τουρκία παρουσίασε δικό της χάρτη Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού στις 16 Απριλίου 2025. Ο χάρτης καταρτίστηκε υπό τον συντονισμό του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Θαλάσσιου και Ναυτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, DEHUKAM, με τη συμμετοχή τουρκικών κρατικών φορέων.
Τον Ιούνιο του 2025 το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών τον διαβίβασε στη Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή της UNESCO και ο χάρτης αναρτήθηκε στην πλατφόρμα MSPGlobal.
Η ανάρτηση αυτή δεν συνιστά διεθνή αναγνώριση. Η ίδια η πλατφόρμα διευκρινίζει ότι δεν λαμβάνει θέση για την κυριαρχία, τα θαλάσσια σύνορα ή την εγκυρότητα των εθνικών αξιώσεων.
Υπάρχει, επιπλέον, ουσιώδης διαφορά από την ελληνική περίπτωση. Η Τουρκία δεν έχει ακόμη θεσπίσει ειδική εθνική νομοθεσία για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό. Η τουρκική πλατφόρμα χαρακτηρίζει τον χάρτη καθοδηγητικό και αναφέρει ότι η διαδικασία τελικής έγκρισης βρίσκεται σε εξέλιξη.
Ο χάρτης αποτυπώνει αλιεία, τουρισμό, ενέργεια, στρατιωτικές περιοχές, ναυσιπλοΐα, υδρογονάνθρακες και προστατευόμενες ζώνες. Στο Αιγαίο χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς τη μέση γραμμή ανάμεσα στις ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας και της Τουρκίας, χωρίς να αποδίδει στα ελληνικά νησιά την επήρεια που υποστηρίζει η Αθήνα.
Επομένως, ο τουρκικός χάρτης αποτελεί περισσότερο επίσημα υποστηριζόμενη γεωπολιτική και αναπτυξιακή χαρτογράφηση παρά πλήρως δεσμευτικό χωροταξικό καθεστώς αντίστοιχο με το ελληνικό.
Οδικός χάρτης που περιγράφει την πορεία της Τουρκίας για την επίτευξη υπεράκτιας αιολικής ισχύος 7 GW έως το 2040
Τα νέα τουρκικά θαλάσσια πάρκα
Στις 15 Αυγούστου 2026 ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπέγραψε δύο Προεδρικές Αποφάσεις για τη δημιουργία θαλάσσιων εθνικών πάρκων. Οι αποφάσεις δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 16 Αυγούστου 2026.
Με την Προεδρική Απόφαση 11626 δημιουργήθηκε το Θαλάσσιο Εθνικό Πάρκο Φετίγιε–Κας, έκτασης περίπου 21.706 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η περιοχή βρίσκεται απέναντι και γύρω από το Καστελλόριζο.
Με την Προεδρική Απόφαση 11627 δημιουργήθηκε το Θαλάσσιο Εθνικό Πάρκο Βορείου Αιγαίου, έκτασης περίπου 1.742 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ανοικτά της Τσανάκκαλε και της Ραιδεστού και στην ευρύτερη περιοχή της Ίμβρου.
Οι αποφάσεις βασίζονται στον τουρκικό Νόμο 2873 περί Εθνικών Πάρκων. Έχουν επομένως εσωτερική νομική ισχύ στην Τουρκία. Αυτό δεν σημαίνει ότι παράγουν διεθνή αποτελέσματα σε οποιαδήποτε περιοχή έχει συμπεριληφθεί στους χάρτες τους.
Η Ελλάδα αντέδρασε επισήμως, υποστηρίζοντας ότι τα τουρκικά πάρκα εκτείνονται πέρα από τα τουρκικά χωρικά ύδατα, σε περιοχές ανοικτής θάλασσας και ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Κατά την ελληνική θέση, τα σχετικά τμήματα είναι παράνομα και δεν μπορούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα ή να θίξουν ελληνικά δικαιώματα.
Η Τουρκία, από την πλευρά της, θεωρεί ότι οι περιοχές εμπίπτουν στα θαλάσσια δικαιώματά της και παρουσιάζει τις αποφάσεις ως μέτρα προστασίας της βιοποικιλότητας.
Η διαφορά δεν αφορά την περιβαλλοντική αξία της προστασίας. Αφορά το θεμελιώδες ερώτημα ποιο κράτος διαθέτει δικαιοδοσία στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή.
Μπορούν τα πάρκα και οι άλλες δραστηριότητες να βρίσκονται έξω από τα χωρικά ύδατα;
Η απάντηση είναι ναι, αλλά υπό συγκεκριμένους όρους.
Ένα κράτος μπορεί να σχεδιάζει ή να ρυθμίζει ορισμένες δραστηριότητες και έξω από τα χωρικά του ύδατα, μέσα στην ΑΟΖ ή στην υφαλοκρηπίδα του. Δεν μπορεί, όμως, να ασκεί εκεί πλήρη κυριαρχία.
Στην ΑΟΖ μπορεί να ρυθμίζει:
την αλιεία,
την εκμετάλλευση φυσικών πόρων,
την παραγωγή ενέργειας,
τις τεχνητές εγκαταστάσεις,
την επιστημονική έρευνα υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις,
την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Στην υφαλοκρηπίδα μπορεί να εκμεταλλεύεται τον βυθό και το υπέδαφος. Δεν αποκτά, όμως, εξουσία πάνω στη διεθνή ναυσιπλοΐα που διεξάγεται στα υπερκείμενα ύδατα.
Στην ανοικτή θάλασσα κανένα κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει μονομερώς ένα «εθνικό» πάρκο και να επιβάλει αποκλειστική εθνική διοίκηση. Η ανοικτή θάλασσα είναι ανοικτή σε όλα τα κράτη. Η προστασία περιοχών πέρα από εθνική δικαιοδοσία απαιτεί διεθνή ή περιφερειακή συμφωνία και συνεργασία.
Το πρόβλημα των μη οριοθετημένων περιοχών
Η μεγαλύτερη δυσκολία εμφανίζεται όταν μια περιοχή βρίσκεται πέρα από τα χωρικά ύδατα και δύο κράτη προβάλλουν επικαλυπτόμενες αξιώσεις.
Σε μια τέτοια περιοχή:
ο ελληνικός χάρτης δεν δεσμεύει την Τουρκία,
ο τουρκικός χάρτης δεν δεσμεύει την Ελλάδα,
η ανάρτηση σε μια ευρωπαϊκή ή διεθνή πλατφόρμα δεν αποτελεί οριοθέτηση,
ένα εθνικό Προεδρικό Διάταγμα ή μια Προεδρική Απόφαση δεν λύνει τη διαφορά.
Τα κράτη οφείλουν να επιδιώκουν συμφωνία, να εξετάζουν προσωρινές πρακτικές ρυθμίσεις και να αποφεύγουν μονομερείς ενέργειες που δημιουργούν μόνιμα ή μη αναστρέψιμα τετελεσμένα. Εφόσον δεν επιτύχουν συμφωνία, η διαφορά μπορεί να παραπεμφθεί σε διεθνές δικαστήριο ή διαιτησία, εφόσον συναινέσουν και τα δύο μέρη.
Χάρτες πολιτικής, όχι νέες πατρίδες
Η Ελλάδα και η Τουρκία επιχειρούν να οργανώσουν τον θαλάσσιο χώρο τους, αλλά ταυτόχρονα χρησιμοποιούν τους σχετικούς χάρτες για να προβάλουν τις ευρύτερες γεωπολιτικές τους θέσεις.
Η Ελλάδα διαθέτει πλέον περισσότερο ολοκληρωμένο και τυπικά θεσμοθετημένο σύστημα χωροταξικού σχεδιασμού, βασισμένο στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Η Τουρκία έχει παρουσιάσει έναν ευρύ χάρτη θαλάσσιων χρήσεων, ο οποίος υποστηρίζεται από την προεδρία και το Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά παραμένει καθοδηγητικός και χωρίς αυτοτελή εθνική νομοθεσία Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού.
Παράλληλα, η πρόσφατη δημιουργία των δύο τουρκικών θαλάσσιων πάρκων δείχνει ότι οι περιβαλλοντικές πολιτικές μπορούν να αποκτήσουν άμεσα γεωπολιτικό περιεχόμενο όταν τα όριά τους επεκτείνονται σε αμφισβητούμενες περιοχές.
Το Διεθνές Δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη να σχεδιάζουν δραστηριότητες έξω από τα χωρικά τους ύδατα. Τους επιτρέπει όμως να ασκούν μόνο τις αρμοδιότητες που αντιστοιχούν σε κάθε θαλάσσια ζώνη. Η ΑΟΖ δεν είναι επικράτεια, η υφαλοκρηπίδα δεν είναι εθνική θάλασσα και η ανοικτή θάλασσα δεν μπορεί να καταληφθεί με την έκδοση ενός εθνικού διατάγματος.
Αυτό είναι και το βασικό συμπέρασμα της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης:
Οι χάρτες μπορούν να αποτυπώνουν στρατηγικές, διεκδικήσεις και πολιτικές προτεραιότητες. Δεν μπορούν από μόνοι τους να δημιουργήσουν διεθνή σύνορα ούτε να μετατρέψουν μια μονομερή αξίωση σε αναγνωρισμένο κυριαρχικό δικαίωμα.
Και οι τρεις πιθανοί αντίπαλοι του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επικρατούν του Τούρκου Προέδρου σε υποθετικά σενάρια δεύτερου γύρου προεδρικών εκλογών, σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρείας «Gündemar»
με το δήμαρχο της Άγκυρας, Μανσούρ Γιαβάς να καταγράφει τη μεγαλύτερη διαφορά.
Σύμφωνα με την τουρκική ενημερωτική ιστοσελίδα «Τ24», η έρευνα πραγματοποιήθηκε από τις 28 έως τις 31 Ιουλίου 2026 σε 60 επαρχίες της Τουρκίας, με τη συμμετοχή 2.300 ατόμων. Οι ερωτηθέντες κλήθηκαν να δηλώσουν ποιον θα ψήφιζαν εάν διεξαγόταν την ερχόμενη Κυριακή δεύτερος γύρος προεδρικών εκλογών.
Η Gündemar εξέτασε τρία σενάρια, στα οποία ο κ. Ερντογάν αναμετράται αντίστοιχα με τον Δήμαρχο Άγκυρας Μανσούρ Γιαβάς, τον Εκρέμ Ιμάμογλου και τον πρόεδρο του Νέου Κόμματος (Yeni Parti) Οζγκιούρ Οζέλ. Και στις τρεις περιπτώσεις, ο αντίπαλος του Τούρκου Προέδρου συγκεντρώνει υψηλότερο ποσοστό.
Τη μεγαλύτερη διαφορά έναντι του κ. Ερντογάν καταγράφει ο κ. Γιαβάς, ο οποίος συγκεντρώνει 60,17%. Ακολουθεί ο κ. Οζέλ με 58,73%, έναντι 41,27% του κ. Ερντογάν.
Μεταξύ των τριών πιθανών αντιπάλων του Τούρκου Προέδρου, το χαμηλότερο ποσοστό καταγράφει ο κ. Ιμάμογλου. Ωστόσο, και στο συγκεκριμένο σενάριο προηγείται, συγκεντρώνοντας 57,47%.
Υψηλές τιμές σε ενοίκια, βενζίνη, κρέας, γάλα, φθηνές σε ΜΜΜ και φρούτα
Ακριβή για τους μισθούς των κατοίκων της είναι η Αθήνα, μολονότι οι τιμές των τροφίμων, των μεταφορών και βασικών υπηρεσιών δεν είναι πάντοτε υψηλότερες σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Μεγαλύτερη επιβάρυνση αποτελεί το ενοίκιο, το οποίο στα 640 ευρώ κατά μέσον όρο στο κέντρο της Αθήνας, αντιστοιχεί περίπου στο 55% του καθαρού μισθού των 1.158 ευρώ, σύμφωνα με ενδεικτικά στοιχεία της Numbeo, τα οποία υποβάλλονται από χρήστες. Η ελληνική πρωτεύουσα είναι αισθητά φθηνότερη σε ονομαστικές τιμές από τις μεγάλες μητροπόλεις της Δυτικής Ευρώπης, όχι όμως εξίσου προσιτή για όποιον αμείβεται με ελληνικό μισθό. Ενδεικτικά, ανάμεσα σε 10 ευρωπαϊκές πόλεις, η μεγαλύτερη αναντιστοιχία καταγράφεται στη Λισσαβώνα, όπου το μέσο ενοίκιο ενός διαμερίσματος ενός υπνοδωματίου στο κέντρο φτάνει τα 1.430 ευρώ με μέσο καθαρό μισθό 1.432 ευρώ.
Ισχυρή πίεση καταγράφεται και στο Λονδίνο. Ενα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου στο κέντρο κοστίζει 2.677 ευρώ, απορροφώντας σχεδόν το 70% του μέσου καθαρού μισθού. Ακολουθούν η Ρώμη, με 65%, και η Μαδρίτη, με 64%. Η Βιέννη είναι ακριβότερη σε απόλυτους αριθμούς, αλλά η σχέση ενοικίου και εισοδήματος είναι σαφώς ευνοϊκότερη, με το μέσο ενοίκιο να απορροφά περίπου το 38%. Παρόμοια εικόνα παρουσιάζει το Παρίσι και το Βερολίνο, όπου απορροφάται το 45% του μέσου καθαρού μισθού.
Στην εστίαση, οι αποκλίσεις είναι μικρότερες. Το φθηνότερο γεύμα καταγράφεται στη Βαρσοβία, στα 10,40 ευρώ, και ακολουθεί το Βουκουρέστι με 11,50 ευρώ. Σε Αθήνα, Παρίσι, Βερολίνο, Ρώμη και Λισσαβώνα κοστίζει 15 ευρώ. Η τιμή ανεβαίνει στα 16 ευρώ στη Μαδρίτη, στα 18 ευρώ στη Βιέννη και στα 23,40 ευρώ στο Λονδίνο.
Στο σούπερ μάρκετ, η Αθήνα δεν είναι πάντοτε η φθηνότερη πόλη. Το μοσχάρι κοστίζει κατά μέσον όρο 16,45 ευρώ το κιλό, σχεδόν όσο στο Βερολίνο και ακριβότερα από τη Μαδρίτη, τη Λισσαβώνα, τη Βαρσοβία και το Βουκουρέστι. Το τοπικό τυρί φτάνει τα 13,17 ευρώ το κιλό, ενώ στο Παρίσι ξεπερνάει τα 20 ευρώ.
Αντίθετα, η Αθήνα διατηρεί πλεονέκτημα σε ορισμένα φρούτα και λαχανικά, καθώς και στο εμφιαλωμένο νερό. Το γάλα όμως, στο 1,66 ευρώ το λίτρο, είναι το ακριβότερο μεταξύ των δέκα πόλεων.
Είναι αισθητά φθηνότερη σε ονομαστικές τιμές σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά οι χαμηλές αποδοχές μειώνουν την αγοραστική δύναμη.
Η εικόνα είναι καλύτερη στις δημόσιες συγκοινωνίες. Το απλό εισιτήριο στην Αθήνα κοστίζει 1,20 ευρώ και η μηνιαία κάρτα 27 ευρώ. Μόνο το Βουκουρέστι και η Βαρσοβία εμφανίζουν χαμηλότερο μηνιαίο κόστος μετά τη μετατροπή των νομισμάτων τους.
Για όσους χρησιμοποιούν αυτοκίνητο, πάντως, η εικόνα αντιστρέφεται. Η Αθήνα έχει την ακριβότερη βενζίνη, στα 2,02 ευρώ το λίτρο. Στη Μαδρίτη η τιμή περιορίζεται στο 1,54 ευρώ, στη Βαρσοβία στο 1,44 ευρώ και στη Βιέννη στο 1,70 ευρώ. Οι βασικοί λογαριασμοί για ένα διαμέρισμα 85 τετραγωνικών φτάνουν τα 355 ευρώ τον μήνα στο Βερολίνο. Στο Λονδίνο προσεγγίζουν τα 340 ευρώ και στη Βαρσοβία τα 298 ευρώ. Στη Βιέννη υπολογίζονται στα 296 ευρώ, στο Παρίσι στα 229 ευρώ και στην Αθήνα στα 193 ευρώ. Οι χαμηλότερες επιβαρύνσεις καταγράφονται στη Λισσαβώνα, με 150 ευρώ, και στη Μαδρίτη, με 169 ευρώ.
Για τις οικογένειες, οι μεγαλύτερες διαφορές εντοπίζονται στη φροντίδα και στην εκπαίδευση των παιδιών. Στο Λονδίνο, ένας ιδιωτικός παιδικός σταθμός κοστίζει περίπου 2.355 ευρώ τον μήνα και στο Παρίσι 1.494 ευρώ. Στο Βερολίνο η αντίστοιχη δαπάνη περιορίζεται στα 136 ευρώ, ποσό εντυπωσιακά χαμηλό σε σχέση με τις υπόλοιπες πρωτεύουσες. Στη Βιέννη φτάνει τα 315 ευρώ, στην Αθήνα τα 510 ευρώ και στη Ρώμη τα 420 ευρώ.
Στα δημοτικά σχολεία, τα ετήσια δίδακτρα ξεπερνούν τις 30.000 ευρώ στο Λονδίνο και πλησιάζουν τις 25.000 ευρώ στη Βιέννη. Στην Αθήνα διαμορφώνονται στα 11.508 ευρώ, χαμηλότερα από το Παρίσι, τη Μαδρίτη και τη Λισσαβώνα, αλλά ιδιαίτερα υψηλά σε σχέση με το διαθέσιμο ελληνικό εισόδημα.
Στην αγορά ακινήτων, η μέση τιμή στο κέντρο του Λονδίνου ξεπερνάει τα 17.500 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Ακολουθούν το Παρίσι με 13.017 ευρώ και η Βιέννη με 12.632 ευρώ. Στον αντίποδα, η Αθήνα βρίσκεται στα 3.461 ευρώ ανά τετραγωνικό, το Βουκουρέστι περίπου στα 3.348 ευρώ και η Βαρσοβία κοντά στα 5.431 ευρώ. Η χαμηλότερη τιμή αγοράς, ωστόσο, δεν συνεπάγεται αυτομάτως και ευκολότερη πρόσβαση στη χρηματοδότηση. Τα μέσα επιτόκια για στεγαστικό δάνειο σταθερού επιτοκίου 20ετούς διάρκειας φτάνουν το 7,01% στο Βουκουρέστι και το 6,84% στη Βαρσοβία, έναντι 3,15% στη Μαδρίτη και 3,39% στο Παρίσι. Στην Αθήνα κινούνται στο 4,58%.
«Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Η παροιμιώδης αυτή φράση βρίσκει την απόλυτη, σχεδόν κυνική δικαίωσή της στην ελληνική μνημονιακή και μεταμνημονιακή πραγματικότητα, μέσα από τη διαδρομή της φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας.
Από το 2011, όταν η χώρα βρισκόταν στο χείλος του δημοσιονομικού γκρεμού, έως και σήμερα, πάνω από 6.000.000 Έλληνες ιδιοκτήτες ακινήτων μετατράπηκαν στη μόνιμη, εύκολη και «αιμορραγούσα» δεξαμενή για τη διάσωση και τη συντήρηση των δημόσιων οικονομικών.
Σήμερα, 20 Αυγούστου 2026, οκτώ χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια, αλλά και από τη μεταμνημονιακή εποπτεία, αυτό που ξεκίνησε ως ένα έκτακτο -υποτίθεται- βραχυπρόθεσμο «χαράτσι», για να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία, εξελίχθηκε σε έναν δομικό, αμετακίνητο πυλώνα μόνιμης στήριξης των φορολογικών εσόδων, σε έναν αυτόματο εισπρακτικό μηχανισμό που επιβιώνει σχεδόν ανέπαφος, παρά τη λήξη των μνημονίων, τις αλλεπάλληλες πολιτικές αλλαγές και τις θριαμβευτικές κυβερνητικές εξαγγελίες για φορολογικές ελαφρύνσεις.
Η ακτινογραφία των εσόδων από τη φορολόγηση της κατοχής ακινήτων κατά την τελευταία δεκαπενταετία σοκάρει και αποκαλύπτει το μέγεθος της αφαίμαξης. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους από τους εκτελεσθέντες προϋπολογισμούς και τους απολογισμούς της ΑΑΔΕ, την περίοδο 2011-2026 το συνολικό ποσό που βεβαιώθηκε σε βάρος των φορολογουμένων για τους φόρους κατοχής ακινήτων (ΕΕΤΗΔΕ, ΕΕΤΑ και ΕΝΦΙΑ) αγγίζει το αστρονομικό νούμερο των 43,3 δισ. ευρώ. Από αυτά, παρά τη βαθιά οικονομική ύφεση, τη δραματική μείωση των μισθών, την κατάρρευση των εισοδημάτων και την κατακόρυφη πτώση της αγοραστικής δύναμης, οι πολίτες πλήρωσαν από το υστέρημά τους πάνω από 34,4 δισ. ευρώ, χωρίς να συνυπολογίζονται οι υπολειπόμενες μελλοντικές εισπράξεις από τις εναπομείνασες άληκτες δόσεις του ΕΝΦΙΑ του 2026 (οι οποίες λήγουν έως τον Φεβρουάριο του 2027). Η εισπραξιμότητα των εν λόγω φόρων, η οποία κινήθηκε σταθερά σε εντυπωσιακά επίπεδα άνω του 80% με 85%, αποδεικνύει περίτρανα ότι η ελληνική οικογένεια προτίμησε να στερηθεί βασικές ανάγκες της καθημερινότητάς της προκειμένου να μη χάσει τα σπίτια και τις περιουσίες που έχτισε με τους κόπους ολόκληρων γενεών.
Η σύνδεση με το ρεύμα
Η ιστορία της μεγάλης αυτής φορολογικής επιδρομής ξεκινά το δραματικό φθινόπωρο του 2011, με τη νομοθέτηση του διαβόητου Έκτακτου Ει δικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ). Οι τότε πολιτικοί ταγοί και οι υπουργοί των μνημονιακών κυβερνήσεων διαβεβαίωναν, σε όλους τους τόνους, από το βήμα της Βουλής και στα τηλεοπτικά παράθυρα, ότι πρόκειται για μια έκτακτη εισφορά, με προσωρινό και όχι μόνιμο χαρακτήρα. Για να διασφαλιστεί μάλιστα η άμεση ροή χρήματος ο φόρος συν δέθηκε απευθείας με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Όποιος αδυνατούσε ή αρνιόταν να πληρώσει έβλεπε το συνεργείο της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού να του κόβει το ηλεκτρικό ρεύμα. Ήταν ένας πρωτοφανής και ωμός εκβιασμός που απέφερε στα ταμεία βεβαιώσεις ύψους περίπου 2,8 δισ. ευρώ ετησίως τη διετία 2011-2012, με τις καθαρές ετήσιες εισπράξεις να φτάνουν τα 2,1 δισ. ευρώ. Το 2013, το ΕΕΤΗΔΕ μετονομάστηκε σε ΕΕΤΑ (Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ακινήτων), διατηρώντας όμως την ίδια ακριβώς εισπρακτική φιλοσοφία και προσθέτοντας άλλα 2,3 δισ. ευρώ στο ασήκωτο βάρος των ιδιοκτητών.
Πηγή: Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Οι μνημονιακοί φόροι
Αντί όμως το «προσωρινό» αυτό μέτρο να καταργηθεί με την πάροδο της έκτακτης ανάγκης, το 2014 αντικαταστάθηκε από τον ΕΝΦΙΑ. Ο Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων ήρθε για να ενσωματώσει, να συστηματοποιήσει και τελικά να μονιμοποιήσει τις μνημονιακές απαιτήσεις, διαψεύδοντας παταγωδώς τις τότε προεκλογικές υποσχέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης που μιλούσαν για άμεση κατάργησή του. Από το 2014 έως και το 2018 ο ΕΝΦΙΑ μετατράπηκε σε μια άκαμπτη και αμείλικτη φορολογική μηχανή. Βεβαίωνε σταθερά πάνω από 3,1 δισ. έως 3,2 δισ. ευρώ ετησίως, στοχεύοντας σε καθαρή ταμειακή είσπραξη τουλάχιστον 2,65 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Για μια ολόκληρη πενταετία οι ιδιοκτήτες ακινήτων βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε μια παράλογη μέγγενη: η πραγματική εμπορική αξία των ακινήτων τους κατέρρεε στην ελεύθερη αγορά λόγω της κρίσης, αλλά η εφορία συνέχιζε να τους φορολογεί με βάση πλασματικές, εξωπραγματικές αντικειμενικές αξίες τής προ του 2009 εποχής.
Από το 2019, το πολιτικό αφήγημα άλλαξε ελαφρώς πρόσωπο, εισάγοντας τη ρητορική των διορθώσεων και των μειώσεων. Πράγματι, εφαρμόστηκαν οριζόντιες εκπτώσεις μεσοσταθμικά κατά 22%, ενώ το 2022 θεσπίστηκε ο λεγόμενος «νέος ΕΝΦΙΑ», ο οποίος περιέκοψε περαιτέρω το συνολικό βάρος, αναδιαμόρφωσε τις κλίμακες και κατήργησε τον συμπληρωματικό φόρο για τη μεγάλη πλειονότητα των φυσικών προσώπων. Ως αποτέλεσμα, η ετήσια βεβαίωση του φόρου υποχώρησε από τα 3,1 δισ. ευρώ στα επίπεδα των 2,28 δισ. έως 2,30 δισ. ευρώ για την περίοδο 2022-2026.
Ωστόσο, ακριβώς σε αυτό το σημείο κρύβεται η μεγάλη δημοσιονομική και πολιτική οφθαλμαπάτη. Παρά τις θεσμοθετημένες μειώσεις και παρά το γεγονός ότι σήμερα, 20 Αυγούστου, συμπληρώνονται 8 χρόνια από τη λήξη των μνημονίων (20 Αυγούστου 2018) το κράτος εξακολουθεί να εισπράττει με απόλυτη συνέπεια φόρους περί τα 2 δισ. ευρώ ετησίως. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι το έτος 2024, λόγω της στρατηγικής αλλαγής στο χρονοδιάγραμμα έκδοσης των εκκαθαριστικών και της έναρξης των δόσεων νωρίτερα μέσα στο έτος, οι ταμειακές εισπράξεις εκτινάχθηκαν προσωρινά στα 2,46 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι, παρά την επίσημη πανηγυρική έξοδο από τα μνημόνια, την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας και την επιστροφή στην περιβόητη ευρωπαϊκή κανονικότητα, ο σκληρός πυρήνας της μνημονιακής επιβάρυνσης παραμένει απόλυτα ζωντανός και ενεργός.
Μετατροπή σε… ενοίκιο
Οι Έλληνες φορολογούμενοι συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβά την κατοχή ιδιόκτητης στέγης. Η φιλοσοφία του συστήματος δεν άλλαξε ποτέ: η φορολόγηση δεν γίνεται επί της πραγματικής αξίας των ακινήτων και των πραγματικών κερδών ή του εισοδήματος που μπορεί να παράγει ένα ακίνητο (όπως τα ενοίκια), αλλά επί της ίδιας του της ύπαρξης. Η κατοχή περιουσίας αντιμετωπίζεται πάγια από το οικονομικό επιτελείο ως τεκμήριο πλούτου, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα απλό διαμέρισμα μιας μικρομεσαίας οικογένειας.
Το τελικό συμπέρασμα για την ιστορική περίοδο 2011 2026 είναι αμείλικτο και δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Οι μνημονιακοί φόροι ακινήτων δεν αποτέλεσαν μια παροδική, εθνική θυσία για το ξεπέρασμα μιας συγκυριακής κρίσης. Ήταν μια μόνιμη, βίαιη αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος, η οποία σχεδιάστηκε στις πλάτες της μεσαίας τάξης και ριζώθηκε για τα καλά στην ελληνική οικονομία.
Το αρχικό πολιτικό επιχείρημα ότι «τα τούβλα πρέπει να συνεισφέρουν στα ελλείμματα» μετατράπηκε σε μια διαρκή, ισόβια ποινή κατά της ιδιοκτησίας. Ακόμα και σήμερα, με τους δείκτες της οικονομίας να ευημερούν και τα πλεονάσματα να καταγράφουν ρεκόρ, το κράτος αρνείται πεισματικά να αποχωριστεί τα εξασφαλισμένα δισεκατομμύρια του ΕΝΦΙΑ. Οι εύκολες υποσχέσεις των περασμένων ετών αποδείχθηκαν φθηνά λόγια για την υφαρπαγή της ψήφου των πολιτών. Οι Έλληνες συνεχίζουν να καταβάλλουν έναν μόνιμο φόρο κατοχής ακίνητης περιουσίας, ο οποίος, καθώς οι δόσεις αποπληρωμής του είναι 12, έχει λάβει τη μορφή ενοικίου προς το κράτος.
Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών σε σχέση με τη χθεσινή δήλωση του Εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας (20.08.2026)
Η χθεσινή δήλωση του Εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας σχετικά με το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Αν
ανεώσιμες Πηγές Ενέργειας περιλαμβάνει σειρά αβάσιμων, απολύτως απαράδεκτων και απορριπτέων ισχυρισμών.
Η επανάληψη δε, για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα μόλις δώδεκα ημερών, μετά την αντίστοιχη τουρκική αντίδραση στο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, των ίδιων ανυπόστατων ισχυρισμών καταδεικνύει την εμμονή σε αναθεωρητικές θέσεις, οι οποίες δεν έχουν κανένα νόμιμο έρεισμα.
Το καθεστώς κυριαρχίας στο Αιγαίο είναι απολύτως ξεκάθαρο. Η ελληνική κυριαρχία ορίζεται σαφώς και οριστικώς από διεθνή συμβατικά κείμενα και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Κάθε άλλη προσέγγιση αντιβαίνει στο Διεθνές Δίκαιο και θα λαμβάνει ανάλογη αντίδραση.
Η Ελλάδα τάσσεται παγίως υπέρ του διαλόγου και των σχέσεων καλής γειτονίας με την Τουρκία και παραμένει προσηλωμένη στη διευθέτηση της μοναδικής ελληνοτουρκικής διαφοράς, αυτή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.
Ένας πρώην σύμβουλος του προγράμματος UFO του Πενταγώνου προχωρά σε εντυπωσιακούς ισχυρισμούς για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, υποστηρίζοντας ότι έχει δει απόρρητα στοιχεία που, όπως λέει, αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ έχουν ανακτήσει σορούς από διαφορετικά εξωγήινα είδη.
Ο Δρ Έρικ Ντέιβις, αστροφυσικός που έχει εργαστεί επί χρόνια σε ζητήματα προηγμένης αεροδιαστημικής τεχνολογίας, υποστήριξε ότι έχει δει προσωπικά απόρρητες φωτογραφίες και έγγραφα της αμερικανικής κυβέρνησης σχετικά με συντρίμμια UFO και φερόμενα εξωγήινα όντα.
Όπως δήλωσε, τα στοιχεία που έχει δει αφορούν τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικές υποτιθέμενες εξωγήινες φυλές, οι σοροί των οποίων φέρεται να έχουν μεταφερθεί και φυλαχθεί σε εγκαταστάσεις υψηλής ασφαλείας στις ΗΠΑ.
Μεταξύ των ειδών που ανέφερε ο Ντέιβις είναι οι περίφημοι «Γκρίζοι», οι «Νόρντικ», οι οποίοι περιγράφονται ως ψηλόσωμοι και με ανθρωποειδή χαρακτηριστικά, μια εντομοειδής φυλή που θυμίζει ακρίδες και οι λεγόμενοι «Ρεπτιλιανοί», με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε ερπετά.
«Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα είδη, από όσα γνωρίζουμε. Έχω δει τα αποδεικτικά στοιχεία, έχω δει τα αρχεία», ανέφερε ο ίδιος σε τηλεοπτική του εμφάνιση στο NewsNation.
Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί, ωστόσο, δεν έχουν επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες πηγές ούτε έχουν δημοσιοποιηθεί επίσημα στοιχεία από την αμερικανική κυβέρνηση που να αποδεικνύουν την ύπαρξη εξωγήινων σορών.
Ο Ντέιβις δηλώνει πλέον ότι δεν βρίσκεται στο εσωτερικό του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας και εμφανίζεται επικριτικός απέναντι στον τρόπο με τον οποίο δημοσιοποιούνται τα σχετικά κυβερνητικά αρχεία.
Όπως υποστηρίζει, υπάρχουν ακόμη φωτογραφίες και βίντεο που δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα και τα οποία, κατά την άποψή του, καταγράφουν αυθεντικές συναντήσεις με άγνωστα εναέρια φαινόμενα.
Μάλιστα, έχει ζητήσει δημόσια από τον Ντόναλντ Τραμπ να του χορηγηθεί ασυλία, προκειμένου να μπορέσει να αποκαλύψει όσα γνωρίζει χωρίς να αντιμετωπίσει συνέπειες για πιθανή αποκάλυψη απόρρητων πληροφοριών.
Ο Ντέιβις έχει συνδεθεί με έρευνες γύρω από τα UFO από το 2007, όταν άρχισε να εργάζεται ως σύμβουλος σε σχετικό πρόγραμμα του Πενταγώνου. Σήμερα συμμετέχει στο Disclosure Foundation, έναν οργανισμό που υποστηρίζει τη μεγαλύτερη διαφάνεια σχετικά με τα UFO.
Ο αστροφυσικός έχει κάνει στο παρελθόν και άλλους ισχυρισμούς σχετικά με φερόμενα περιστατικά ανάκτησης εξωγήινων σκαφών. Όπως έχει υποστηρίξει, είχε συνομιλήσει με τον τότε διοικητή της αεροπορικής βάσης Ράιτ-Πάτερσον στο Οχάιο, ο οποίος φέρεται να του είπε ότι συντρίμμια που συνδέονταν με το περίφημο περιστατικό του Ρόσγουελ το 1947 μεταφέρθηκαν στη βάση.
Παρόμοιους ισχυρισμούς έχει διατυπώσει και ο πρώην επιστήμονας της CIA Χαλ Πούτοφ, ο οποίος έχει υποστηρίξει ότι η αμερικανική κυβέρνηση ενδέχεται να έχει στην κατοχή της αρκετά άγνωστης προέλευσης σκάφη.
Παρά τις κατά καιρούς καταθέσεις και δηλώσεις πρώην αξιωματούχων και ερευνητών, οι αμερικανικές αρχές εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι δεν έχει παρουσιαστεί επιβεβαιωμένη φυσική απόδειξη εξωγήινης ζωής.
Οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης ανακοίνωσαν σήμερα ότι εξαπέλυσαν επιθέσεις με drones κατά του σαουδαραβικού αεροδρομίου Νατζράν και μιας εγκατάστασης της Aramco στην ίδια πόλη, κοντά στα σύνορα με την Υεμένη.
Οι φιλοϊρανοί αντάρτες «διεξήγαγαν με επιτυχία δύο στρατιωτικές επιχειρήσεις χρησιμοποιώντας μη επανδρωμένα αεροσκάφη: η πρώτη στόχευσε μια ευαίσθητη σαουδαραβική τοποθεσία στο αεροδρόμιο Νατζράν και η δεύτερη στόχευσε τις εγκαταστάσεις της Aramco στο Νατζράν », δήλωσε ο στρατιωτικός εκπρόσωπός τους, Γιαχία Σαρί σε ανακοίνωση που ανήρτησε στο Telegram.
Δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής επιβεβαίωση των επιθέσεων από τη σαουδαραβική πλευρά.
Η γεωπολιτική θέση της Καβάλας, στο σταυροδρόμι της Ανατολικής Μακεδονίας, της Θράκης, των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, αποτελεί το φυσικό υπόβαθρο για έναν διεθνή διάλογο γύρω από τις σχέσεις καλής γειτονίας, τη συμφιλίωση, την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποιείται από 24 έως 28 Αυγούστου το 5ο Διεθνές Θερινό Σχολείο Καβάλας (5th Kavala International Summer School), με κεντρικό θέμα «Γεωπολιτική, Συμφιλίωση και Σχέσεις Καλής Γειτονίας στην Ανατολική Μεσόγειο».
Η φετινή διοργάνωση φέρνει στο επίκεντρο τις σχέσεις Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, αλλά και ευρύτερα ζητήματα που συνδέονται με την ασφάλεια, τη γεωπολιτική, τη διπλωματία και την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης. Ακαδημαϊκοί, ερευνητές, διπλωμάτες, επαγγελματίες και φοιτητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό καλούνται να συζητήσουν διαφορετικές προσεγγίσεις, σε μια προσπάθεια ο διάλογος να λειτουργήσει ως εργαλείο κατανόησης και περιφερειακής συνεργασίας.
Το 5ο Διεθνές Θερινό Σχολείο Καβάλας, που φέτος θα φιλοξενηθεί στο εμβληματικό ιστορικό κτίριο της Μεγάλης Λέσχης, διοργανώνεται από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο ΑΝΑΤΟΛΙΑ (ΝΠΠΕ), το Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων (Foreign Affairs Institute – FAINST) και το γερμανικό πανεπιστήμιο Friedrich Schiller University of Jena. Οι εργασίες θα πραγματοποιηθούν στην αγγλική γλώσσα και απευθύνονται κυρίως σε προχωρημένους προπτυχιακούς φοιτητές, μεταπτυχιακούς και υποψήφιους διδάκτορες, επαγγελματίες από τους χώρους της πολιτικής επιστήμης, των διεθνών σχέσεων, της νομικής, της ιστορίας και της διπλωματίας.
«Στόχος μας είναι να συζητάμε δύσκολα και απαιτητικά θέματα της εξωτερικής πολιτικής μέσα από μια ήπια διαδικασία που στηρίζεται στον καλό και γόνιμο διάλογο και την καλή επικοινωνία», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Θεόδωρος Θεοδώρου, Πληρεξούσιος Υπουργός Α’ ε.τ. και ανώτερος σύμβουλος του Ινστιτούτου Εξωτερικών Υποθέσεων.
Όπως εξηγεί, η φετινή διοργάνωση δίνει ιδιαίτερο βάρος στις σχέσεις Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, καθώς οι τρεις χώρες μπορούν, κατά την προσέγγιση που αναπτύσσεται στο 5th Kavala International Summer School, να αποτελέσουν ένα «τρίγωνο σταθερότητας» για την περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στον τουρισμό, όχι μόνο ως οικονομική δραστηριότητα, αλλά και ως μορφή ήπιας πολιτικής και ως αφορμή για την επικοινωνία ανθρώπων και πολιτισμών.
Η επιλογή της Καβάλας συνδέεται, σύμφωνα με τον κ. Θεοδώρου, με τη γεωπολιτική και γεωγραφική θέση της πόλης. Όπως σημειώνει «η βόρεια Ελλάδα διαδραμάτιζε διαχρονικά σημαντικό ρόλο στη σύνδεση Ανατολής και Δύσης, ενώ η Καβάλα αποτελεί κομβικό σημείο με πρόσβαση προς τη θάλασσα και την ευρύτερη περιοχή. Η Καβάλα είναι κομβικής σημασίας, διέρχονται κάθετοι άξονες, έχει εύκολη πρόσβαση στην θάλασσα. Στην περιοχή υπάρχουν τρία λιμάνια, ένα μέσα στην πόλη το επιβατικό, ένα εμπορικό στη Νέα Καρβάλη και ένα στη Νεα Πέραμο που ορισμένοι το ξεχνούν. Κυρίως, το μεγάλο λιμάνι, είναι πολύ κοντά στον κεντρικό οδικό άξονα και έχει πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα που δεν τα έχουν άλλα λιμάνια στη βόρεια Ελλάδα».
Ιδιαίτερη σημασία έχει, όπως αναφέρει, και η εύκολη πρόσβαση από την Ανατολική Μακεδονία και κυρίως την Θράκη, γεγονός που διευκολύνει τη συμμετοχή νέων ανθρώπων από την περιοχή.
Από τη συμφιλίωση και την ασφάλεια στη διπλωματία και τη συνύπαρξη
Το φετινό πρόγραμμα του 5ου Διεθνούς Θερινού Σχολείου Καβάλας ανοίγει με την κεντρική ομιλία του Prof. Dr. Martin Leiner, διευθυντή του Κέντρου Μελετών Συμφιλίωσης της Ιένας (JCRS), με θέμα «Συμφιλίωση σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο», ενώ ο Δρ. Παύλος Κοκτσίδης θα εξετάσει τις προοπτικές και τις προκλήσεις για τη δημιουργία μηχανισμών ειρήνης και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στις 25 Αυγούστου, ο Δρ. Μιχάλης Σαρλής θα αναπτύξει το ζήτημα της ανθεκτικής συνύπαρξης σε περιόδους συγκρούσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, ενώ η Δρ. Τίνα Μαυρίκου θα εστιάσει στον ρόλο της Ελλάδας ως κομβικού μικρού κράτους και ως άγκυρας ήπιας ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Τη δεύτερη κεντρική ομιλία θα κάνει η Δρ. Laura Villanueva, ιδρύτρια και διευθύντρια του Satoyama for Peace, με αντικείμενο την σύνδεση της συμφιλίωσης με τα οικοσυστήματα.
Στις 26 Αυγούστου, η Δρ. Μαρία Κυριακίδου θα μιλήσει για τον ρόλο των γυναικών στην οικοδόμηση της ειρήνης, ενώ ο Δρ. Χρήστος Αλιπράντης θα εξετάσει τον εξελισσόμενο ρόλο των μεγάλων δυνάμεων στη γεωπολιτική της Ανατολικής Μεσογείου. Ο καθηγητής Ιωάννης Σαριδάκης θα αναλύσει τους τρόπους με τους οποίους συγκροτούνται οι λόγοι περί του «άλλου», εστιάζοντας στις έννοιες της εχθροποίησης, του εξανθρωπισμού και της προσέγγισης.
Την τελευταία ημέρα, ο Δρ. Κωνσταντίνος Γώγος θα παρουσιάσει θεωρητικές και εμπειρικές προσεγγίσεις για το μέλλον του Ισλάμ και των μουσουλμάνων στην Ευρώπη, ενώ η καθηγήτρια Zuhal Mert-Uzuner θα αναφερθεί στους δρόμους της διπλωματίας για την περιφερειακή συμφιλίωση, με έμφαση στη διπλωματία δεύτερου επιπέδου και στους διαύλους διαλόγου μεταξύ των λαών.
Την τελευταία ημέρα των εργασιών θα πραγματοποιηθεί μια ιδιαίτερη δημόσια εκδήλωση στην ελληνική γλώσσα, ώστε να μπορεί να την παρακολουθήσει και η τοπική κοινωνία. Η ελληνική γλώσσα στην παράλληλη αυτή δράση αποτελεί, σύμφωνα με τον κ. Θεοδώρου, μια προσπάθεια να διευρυνθεί η πρόσβαση στη συζήτηση και πέρα από το αγγλόφωνο ακαδημαϊκό περιβάλλον του Kavala International Summer School.
Διάλογος, εκπαίδευση και δράση
Η φετινή διοργάνωση αποτελεί συνέχεια μιας προσπάθειας που ξεκίνησε το 2022. Την πρώτη χρονιά οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν σε ζητήματα μειονότητας και εφαρμογής της Συνθήκης της Λοζάνης, ενώ τη δεύτερη χρονιά εξετάστηκαν θέματα σχετικά με τη σημασία και τη διαχείριση του νερού. Στην τρίτη διοργάνωση του Διεθνούς Θερινού Σχολείου συζητήθηκε η παρουσία και ο ρόλος της Κύπρου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη αλλά και η συνεργασία που αναπτύχθηκε μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο κ. Θεοδώρου υπογραμμίζει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι «κοινό χαρακτηριστικό όλων των διοργανώσεων είναι η επιλογή μιας ήπιας προσέγγισης στα δύσκολα ζητήματα, ώστε οι ομιλητές, προερχόμενοι από τον ακαδημαϊκό, διπλωματικό και επιχειρηματικό χώρο, να έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάζουν ελεύθερα τις θέσεις τους και να ακολουθεί ανοιχτή συζήτηση με τους συμμετέχοντες».
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται από τους διοργανωτές και στη σύνδεση της εκπαίδευσης με την πρακτική διάσταση της εξωτερικής πολιτικής. «Το μεγάλο ζητούμενο για εμάς δεν είναι μόνο ο διάλογος, είναι και η δράση», σημειώνει εύστοχα ο κ. Θεοδώρου, τονίζοντας την ανάγκη οι συζητήσεις και τα συμπεράσματα να οδηγούν σε πρωτοβουλίες και αξιοποίηση των διαθέσιμων ευρωπαϊκών εργαλείων και του ευρωπαϊκού θεσμικού και νομικού πλαισίου.
Στο τέλος των εργασιών συντάσσεται διακήρυξη με τα συμπεράσματα της δράσης, η οποία αποστέλλεται σε κρατικούς φορείς, κυβερνήσεις και πρεσβείες χωρών που έχουν συμμετάσχει στο Kavala International Summer School. Η διοργάνωση στηρίζεται, σύμφωνα με τον κ. Θεοδώρου, αποκλειστικά σε ιδιωτική χρηματοδότηση και όχι σε δημόσιους κρατικούς πόρους, ενώ η συνεργασία των τριών εκπαιδευτικών και ερευνητικών φορέων (Αμερικανικό Πανεπιστήμιο ΑΝΑΤΟΛΙΑ, Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων και Friedrich Schiller University of Jena) αποτελεί τον πυρήνα της προσπάθειας.
Με επίκεντρο την Ανατολική Μεσόγειο και με τη συμμετοχή διαφορετικών γενεών και ειδικοτήτων, το 5ο Διεθνές Θερινό Σχολείο Καβάλας επιχειρεί να μεταφέρει την συζήτηση για τη γεωπολιτική από το επίπεδο της αντιπαράθεσης στο πεδίο της γνώσης, του διαλόγου και της αναζήτησης πρακτικών δρόμων συνεργασίας.
* Τις φωτογραφίες παραχώρησε το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο ΑΝΑΤΟΛΙΑ και προέρχονται από παλιότερες διοργανώσεις του Διεθνούς Θερινού Σχολείου Καβάλας.
