Αρχική Blog Σελίδα 757

Το χαστούκι της Μπριζίτ! – Στα άδυτα του Ελιζέ

Από
anixneuseis
-
0

26/05/2025

Να υποβαθμίσει το περιστατικό κατά το οποίο η σύζυγός του, Μπριζίτ, διακρίνεται να του ρίχνει ένα χαστούκι (!) κατά την άφιξη του ζευγαριού στο Βιετνάμ, επιχείρησε ο Εμανουέλ Μακρόν, όταν ρωτήθηκε σχετικά από τους δημοσιογράφους. «Αστειευόμασταν και είχαμε πειράγματα μεταξύ μας, όπως κάνουμε συχνά με τη γυναίκα μου και ένα βίντεο που κυκλοφόρησε, έγινε μια γεωπλανητική καταστροφή!», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι το βίντεο έχει ήδη γίνει viral: Η Μπριζίτ Μακρόν φαίνεται να χτυπά τον σύζυγό της στο πρόσωπο πριν αυτός κατέβει από το προεδρικό αεροσκάφος, με αποτέλεσμα να κάνει ένα βήμα πίσω πριν ανακτήσει την ισορροπία του και χαιρετήσει αμήχανα τις κάμερες στο διάδρομο προσγείωσης. Είναι χαρακτηριστικό πως η Μπριζίτ παρέμεινε για λίγο κρυμμένη πίσω από την πόρτα του αεροσκάφους…

Το ζευγάρι κατέβηκε στη συνέχεια μαζί τα σκαλιά, όμως σχολιάστηκε  εκτενώς και το ό,τι η Μπριζίτ δεν έδωσε το χέρι στον σύζυγο της.  «Στον κόσμο που ζούμε, δεν έχουμε πολύ χρόνο για χάσιμο συζητώντας τέτοια θέματα», πρόσθεσε για το ζήτημα ο Μακρόν, αρνούμενους ότι επρόκειτο για «οικογενειακή σκηνή», συγκρίνοντας το μάλιστα με το διαβόητο βίντεο από το ταξίδι με το τρένο στο Κίεβο, από κοινού με τον Γερμανό καγκελάριο και τον Βρετανό πρωθυπουργό, όπου η Μαρία Ζαχάροβα είχε ανακοινώσει πως ο Μακρόν «έκρυψε αμήχανα ένα σακουλάκι κοκαΐνης»(!), με το Ελιζέ να δηλώνει ότι επρόκειτο για χρησιμοποιημένο χαρτομάντιλο.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών δεν απέφυγε τον πειρασμό να σχολιάσει: «Αυτό που είναι ενδιαφέρον δεν είναι αυτό το βίντεο, αλλά τί θα επινοήσει αυτή τη φορά το Ελιζέ για να καλύψει αυτό το νέο “σκάνδαλο Εμανουέλ”», είπε η Ζαχάροβα. «Τί θα είναι αυτή τη φορά; Η Πρώτη Κυρία ήθελε να φτιάξει το κέφι του συζύγου της χαϊδεύοντάς τον απαλά στο μάγουλο, αλλά δεν υπολόγισε σωστά τη δύναμή της; Του έδωσε ένα μαντήλι, αλλά αστόχησε;» συνέχισε με δόση ειρωνείας η Ζαχάροβα σε ανάρτησή της. «Η πρότασή μου: Ίσως ήταν το χέρι του Κρεμλίνου;» είπε με καυστικό τρόπο.

Νωρίτερα τη Δευτέρα, πάντως, ένας αξιωματούχος του Ελιζέ είπε για το τελευταίο βίντεο με τη Μπριζίτ πως «ήταν μια στιγμή οικειότητας που ο πρόεδρος και η σύζυγός του χαλάρωναν για τελευταία φορά, πριν από την έναρξη του ταξιδιού, γελώντας». «Μια στιγμή οικειότητας», μεταξύ ενός ζεύγους που κατέπληξε εξαρχής τη Γαλλία, αλλά και σηματοδότησε τη δημιουργία ενός πολιτικού διδύμου που εξουσιάζει για μεγάλο διάστημα την χώρα, με τους Γάλλους να μην χορταίνουν την κατάδυσή τους στα άδυτα του ζεύγους Μακρόν, που περιλαμβάνει ουκ ολίγα κουτσομπολιά…

“Αρκεί να είμαστε οι δυο μας”

Ας περιοριστούμε στις αποκαλύψεις του βιβλίου “Αρκεί να είμαστε οι δυο μας” που κυκλοφόρησε το 2021 και περιλαμβάνει –μεταξύ των άλλων– μαρτυρίες ατόμων του στενού περιβάλλοντος του προεδρικού ζεύγους. Η συγγραφέας του, Γκαέλ Τσακαλόφ, υπήρξε φίλη της Μπριζίτ Μακρόν και είχε πρόσβαση σε αυτούς αρκετά χρόνια πριν την εκλογή του Εμμανουέλ, αλλά και μετά την μετακόμισή του στο Μέγαρο Ελιζέ. Το βιβλίο αυτό έβαλε τέλος στην φιλία τους, με το ζεύγος Μακρόν να το αποδοκιμάζει με μία σκληρή ανακοίνωση, αφού προηγουμένως είχαν αποτύχει να εμποδίσουν την έκδοσή του.

 Σύμφωνα με το βιβλίο, η Μπριζίτ είναι ιδιαιτέρως «χοντρόπετση». Δεν πτοείται από τα κακόβουλα σχόλια και πολύ συχνά παρηγορεί τον σύζυγό της, όταν εκείνος δυσκολεύεται να διαχειριστεί κάποιο απρεπές δημοσίευμα σε σχέση με εκείνη. Φίλοι και αντίπαλοι συμφωνούν στο ότι ο Γάλλος πρόεδρος μπορεί να αλλάξει γνώμη για τα πάντα σε χρόνο ρεκόρ. Εγκρίνει την ιδέα ενός συμβούλου του και την αποδομεί αμέσως, μόλις εκείνος εγκαταλείψει το γραφείο του. Ένα μόνο πράγμα στη ζωή του παραμένει “μη διαπραγματεύσιμο”: Η αφοσίωσή του στη Μπριζίτ.

Το βιβλίο αναφέρονταν από τότε στο “ναπολεόντειο σύνδρομο” και την ναρκισσιστική συμπεριφορά που διακατέχει τον Μακρόν (κοινός τόπος πλέον για τους πολυάριθμους επικριτές του στο εσωτερικό, αλλά και διεθνώς). Επεσήμανε, όμως, ότι το “εγώ” του θρυμματίζεται σε ό,τι έχει να κάνει με τη σύντροφό του. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο βιβλίο, η Μπριζίτ είναι η μόνη που μπορεί να του πει στα μούτρα «βγάλε τον σκασμό!» και σύμφωνα με την συγγραφέα του το έχει πει!

Κατά την Τσακαλόφ, εκεί που ο Μακρόν είχε παρακούσει την Μπριζίτ, ήταν στο ζήτημα της επανεκλογής του. Η Μπριζίτ επιθυμούσε να εγκαταλείψει μετά από μία θητεία την πολιτική σκηνή. Εκείνος αντιστάθηκε και μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις στην ιδιωτικότητα της κρεβατοκαμαράς τους, εξασφάλισε τη στήριξη της. Εξάλλου, χωρίς αυτή δεν κάνει βήμα, επισημαίνει η συγγραφέας!

Γράφει χαρακτηριστικά πως σε συναντήσεις με άλλους ηγέτες εκείνος είναι απότομος τραχύς ή απλά χάνει τον έλεγχο της συζήτησης, αλλά έχουν καθιερώσει με την Μπριζίτ έναν μυστικό κώδικα επικοινωνίας. Μέσω αυτού, παίρνει τα ηνία της συζήτησης η Μπριζίτ, υιοθετώντας ένα ζωηρό, έξυπνο, ακαταπόνητο και σχεδόν ακαταμάχητο στους γηραιούς ηγέτες στυλ. Αυτό ισχύει και για τις κοινωνικές τους σχέσεις και εκδηλώσεις. Όταν ο Εμμανουέλ βαριέται ή κουράζεται αρκεί ένα σινιάλο, ώστε να σώσει την κατάσταση η σύζυγός του, πάντα κατά την συγγραφέα.

Ο Μακρόν φέρεται να έχει δηλώσει πως «κανείς δεν καταλαβαίνει καλύτερα την κοινή γνώμη από τη Μπριζίτ. Αυτή είναι η γέφυρά μου με τον κόσμο». Εξ΄ ου και για να μακροημερεύσει ένας συνεργάτης του στο Ελιζέ, πρέπει να τα έχει καλά μαζί της, καθώς ουκ ολίγοι είδαν την πόρτα της εξόδου, αφού δεν ήταν διατεθειμένοι να δεχτούν την επιρροή της στον πρόεδρο. Τουλάχιστον, αυτά γράφονται στο “Αρκεί να είμαστε οι δυο μας”, γιατί στην πορεία έχουν γραφτεί και έχουν λεχθεί πολύ χειρότερα και για την Μπριζίτ, αλλά και για τον ίδιο τον Μακρόν…

Το απόλυτο διεγερτικό

Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό. Το έχει πει και ο Χένρι Κίσινγκερ. Το διεγερτικό που μεθούσε τον Καλλιγούλα, ασκεί την ίδια επιρροή και σήμερα στους απανταχού ηγέτες. Το μείγμα έρωτα και εξουσίας, όμως, εκτινάσσει το παιχνίδι του συγκεκριμένου με το αφηρημένο, του πραγματικού με το φανταστικό, του θηλυκού με το αρσενικό και στον πυρήνα όλης αυτής της έξαψης βρίσκεται το παίγνιο εξουσίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πολλά ζευγάρια ανά τους αιώνες μοιράστηκαν αυτή την ηδονή, αλλά και βυθίστηκαν στην κόλασή της: Σκάνδαλα, αστάθμητοι παράγοντες, πόλεμοι, διαψεύσεις, γνωστά και παρασκηνιακά μαχαιρώματα με ή και χωρίς εισαγωγικά. Μυήθηκαν μαζί, σχεδόν μυσταγωγικά σ’ αυτή τη συγκοινωνούσα και παράλληλα συγκρουσιακή σχέση της προσωπικής με τη δημόσια ζωή τους: Φράνκλιν και Έλεονορ Ρούσβελτ, Ρόναλντ και Νάνσι Ρήγκαν, Μάργκαρετ και Ντένις Θάτσερ, Νικολά Σαρκοζί και Κάρλα Μπρούνι, Μπιλ και Χίλαρι Κλίντον, Μπαράκ και Μισέλ Ομπάμα, η λίστα δεν έχει τελειωμό…

Κάθε ένα από αυτά τα ζευγάρια δοκιμάστηκε στην αρένα με τα λιοντάρια. Η διαφορά είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες, μετά των συζύγων τους, αντί για πανοπλία φορούσαν κομψά και ατσαλάκωτα ρούχα και αντικαθιστούσαν τα όπλα με ευφράδεια και μόνιμα λευκά χαμόγελα. Ακόμα, όμως, και οι αλλοιωμένοι από τη χρυσόσκονη του μύθου του Κάμελοτ, Τζον και Τζάκι Κένεντι, ταλανίζονταν από τους δαίμονές τους.

Παρόλα αυτά, τα αρχέτυπα και οι συμβολισμοί στη συλλογική συνείδηση βρήκαν την απήχησή τους στην ιστορία των Κένεντι, χρίζοντάς τους “χρυσό ζευγάρι” στο πάνθεον της πολιτικής ιστορίας. Νέοι, όμορφοι, γοητευτικοί, φαινομενικά αγαπημένοι, γονείς μικρών παιδιών, φωτογενείς και προικισμένοι με ένα τραγικό και πρόωρο τέλος που θα ζήλευαν οι αρχαίοι τραγικοί. Αυτό τους έσωσε και από την φθορά. Ασχέτως με το τέλος, η αφετηρία έμοιαζε ιδανική…

Έρωτας που έγινε εμμονή 

Συνέχεια στο slpress.gr

«Τα λιμάνια της Ελλάδας στη γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας», βουλγαρικό δημοσίευμα

Από
anixneuseis
-
0

Η Θεσσαλονίκη εξετάζεται μέσα από το ευρύτερο γεωπολιτικό πρίσμα του οικονομικού διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, γράφει η βουλγαρική Bgnes.

Ως αποτέλεσμα της εξαιρετικής της τοποθεσίας, η οποία την καθιστά φυσική πύλη προς τις ευρωπαϊκές αγορές στην Ανατολική Μεσόγειο, και των αντικρουόμενων συμφερόντων που προκύπτουν από διπλωματικές συμμαχίες αφενός και εμπορικές συνεργασίες αφετέρου, η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο ενός σύνθετου περιφερειακού παζλ με γεωπολιτικές διαστάσεις.

Ανάμεσα στα πολλά σημαντικά μέρη του, ξεχωρίζουν τα λιμάνια του Πειραιά, το μεγαλύτερο της χώρας, καθώς και της Θεσσαλονίκης και της Αλεξανδρούπολης .

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν είναι ενθουσιασμένες με το γεγονός ότι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου από άποψη διακίνησης ελέγχεται από τους Κινέζους.

Η Ουάσινγκτον θα προσπαθήσει να ελαχιστοποιήσει την επιρροή του Πεκίνου στον Πειραιά, ενώ παράλληλα θα καταβάλει συντονισμένη προσπάθεια να θέσει τα άλλα δύο μεγάλα ελληνικά λιμάνια υπό αμερικανικό έλεγχο.

Η Θεσσαλονίκη ειδικότερα εξετάζεται μέσα από το ευρύτερο γεωπολιτικό πρίσμα του οικονομικού διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, για τον οποίο υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο, το πιθανό κλείσιμο του αμερικανικού προξενείου στην πόλη δεν βοηθά τον συνολικό σχεδιασμό.

Η στρατηγική συνεργασία της Αθήνας με το Νέο Δελχί – και το κοινό έργο, το οποίο περιλαμβάνει την Κύπρο και το Ισραήλ, μεταξύ άλλων χωρών – έχει μια πρόσθετη περιφερειακή διάσταση δεδομένων των παραδοσιακών εντάσεων μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, το τελευταίο υποστηριζόμενο από την Τουρκία.

Η πίεση από διάφορους παγκόσμιους παράγοντες είναι ισχυρή και θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη στο εγγύς μέλλον, και η τρέχουσα γεωπολιτική αστάθεια και η απρόβλεπτη φύση της καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη την επίλυση της ήδη πολύπλοκης εξίσωσης.

Το λιμάνι του Πειραιά λειτουργεί κανονικά παρά την απόφαση των ΗΠΑ πριν από λίγους μήνες να θέσουν σε μαύρη λίστα την COSCO, την πλειοψηφική ιδιοκτήτρια εταιρεία του, μετά την ανακοίνωση του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ ότι ο μεγαλύτερος κινεζικός ναυτιλιακός όμιλος συνεργαζόταν με τον κινεζικό στρατό.

Η COSCO, ένας από τους μεγαλύτερους ναυτιλιακούς ομίλους στον κόσμο, δήλωσε ότι καμία από τις μονάδες της στη λίστα δεν ήταν στρατιωτικές εταιρείες. Η συμπερίληψη των ΗΠΑ στη μαύρη λίστα έχει ανησυχήσει την Ελλάδα, δεδομένου του βασικού εμπορικού ρόλου του Πειραιά.

Ταυτόχρονα, η ελληνική κυβέρνηση πιέζει την κινεζική πλευρά να προβεί στις απαραίτητες βελτιώσεις στην ανάπτυξη και τις υποδομές του λιμανιού του Πειραιά, για τις οποίες έχει δεσμευτεί.

Το θέμα συζητήθηκε σε συνάντηση την περασμένη εβδομάδα μεταξύ του νεοδιορισθέντα υπουργού Ναυτιλίας Βασίλη Κικίλια και του πρέσβη της Κίνας στην Ελλάδα Φανγκ Τσιου, με τον τελευταίο να επισημαίνει το ενδιαφέρον του Πεκίνου για την εμβάθυνση και επέκταση της διμερούς συνεργασίας στον Πειραιά και όχι μόνο.

Ένα πράγμα είναι σαφές: τους επόμενους μήνες, τα ελληνικά λιμάνια θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή μιας ευρύτερης γεωπολιτικής κούρσας για έλεγχο και επιρροή μεταξύ μεγάλων παικτών με αντικρουόμενους στόχους.

 BGNES

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονται για νέες κρίσεις- διπλασιάζουν την παραγωγή Javelin…

Από
anixneuseis
-
0

Αμερικανικοί πύραυλοι Javelin

Σε μια στρατηγική κίνηση για την ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ, η L3Harris Technologies ανακοίνωσε ένα σημαντικό έργο επέκτασης στις εγκαταστάσεις Orange του τμήματος Aerojet Rocketdyne στη Βιρτζίνια, με στόχο τον διπλασιασμό της παραγωγής πυραυλοκινητήρων στερεού καυσίμου, κυρίως εκείνων που χρησιμοποιούνται στο αντιαρματικό πυραυλικό σύστημα Javelin.

Javelin: Πτώση στα «αποθέματα» των αμερικανικών μετοχών λόγω της Ουκρανίας

Αυτή η κίνηση έρχεται ως απάντηση στην επείγουσα ανάγκη αναπλήρωσης των αμερικανικών αποθεμάτων, τα οποία έχουν μειωθεί σημαντικά μετά την παράδοση περισσότερων από 10.000 συστημάτων Javelin στην Ουκρανία από το ξέσπασμα της ρωσικής εισβολής το 2022, στο πλαίσιο των προσπαθειών της Ουάσινγκτον να υποστηρίξει το Κίεβο στην αντιμετώπιση των ρωσικών δυνάμεων.

Ο πύραυλος «Πυροβολήστε και ξενιάστε» – Η τεχνολογία που άλλαξε τους κανόνες της μάχης

Ο πύραυλος FGM-148 Javelin αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο των ικανοτήτων αντιαρματικού πεζικού των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους, χάρη στην προηγμένη τεχνολογία «πυροβολώ και ξεχνάω», ​​την ικανότητά του να χτυπά στόχους από ψηλά και την ικανότητά του να διαπερνά την αντιδραστική θωράκιση σύγχρονων αρμάτων μάχης όπως το ρωσικό T-90 και το κινεζικό Type 99. Με βάρος μόλις 24 κιλά, μπορεί να χειρίζεται από ένα άτομο ακόμη και σε στενά αστικά περιβάλλοντα.

Τα κεφάλαια του Πενταγώνου επιταχύνουν τις γραμμές παραγωγής στη Βιρτζίνια

Το σχέδιο επέκτασης της Βιρτζίνια, το οποίο υποστηρίζεται από χρηματοδότηση ύψους 215,6 εκατομμυρίων δολαρίων από το Υπουργείο Άμυνας, προβλέπει την κατασκευή πέντε νέων κτιρίων εξοπλισμένων με προηγμένα συστήματα αυτοματισμού και βιομηχανική ρομποτική.

Το σχέδιο στοχεύει στην αύξηση της παραγωγής κινητήρων κατά 20% και στη μείωση του χρόνου κατασκευής, μειώνοντας την απόσταση που διανύουν τα εξαρτήματα κατά τη συναρμολόγηση κατά 90%.

Η κατασκευή έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2026, με την παραγωγή να ξεκινά στις αρχές του 2027.

Νέος πελάτης το Κόσοβο…

Εν τω μεταξύ, η Lockheed Martin, η οποία συναρμολογεί το σύστημα Javelin, εργάζεται για την αύξηση της παραγωγής από 2.400 σε 4.000 πυραύλους ετησίως έως το 2026, ένα σχέδιο που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα της Aerojet Rocketdyne να παρέχει τους απαραίτητους κινητήρες.

“Η νέα σύμβαση περιλαμβάνει την παραγωγή περισσότερων από 4.000 Javelins για την αναπλήρωση των πυραύλων που αποστέλλονται στην Ουκρανία και επιδιώκει να υποστηρίξει την αυξημένη ζήτηση παγκοσμίως για το οπλικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένου του νέου πελάτη στο Κόσοβο”, γράφει η Govcon Wire.

Αναδιάρθρωση εγκαταστάσεων: Βιρτζίνια για μικρούς κινητήρες και Αρκάνσας για μεγάλους

Οι αξιωματούχοι της L3Harris εξηγούν ότι η επέκταση της εγκατάστασης στη Βιρτζίνια στοχεύει στη μετατροπή της σε κέντρο αριστείας για την παραγωγή μικρών κινητήρων, ενώ παράλληλα μεταφέρει την παραγωγή μεγαλύτερων κινητήρων, όπως αυτών για τα συστήματα Patriot και MLRS, στις εγκαταστάσεις του Κάμντεν του Αρκάνσας. Αυτή η εξειδίκευση στην παραγωγή αποτελεί μια προσπάθεια αύξησης της αποδοτικότητας και αντιμετώπισης των σημείων συμφόρησης που αντιμετώπισε ο τομέας τα τελευταία χρόνια.

Οι προκλήσεις στην εφοδιαστική αλυσίδα επιμένουν

Αλλά αυτή η επέκταση δεν είναι χωρίς προκλήσεις. Η Aerojet έχει στο παρελθόν δεχθεί έντονη κριτική για καθυστερήσεις στην παράδοση των κινητήρων Javelin και Stinger, λόγω προβλημάτων στην αλυσίδα εφοδιασμού και εξάρτησης από περιορισμένο αριθμό προμηθευτών για κρίσιμα υλικά όπως στερεά καύσιμα και ειδικό χάλυβα για περιβλήματα.

Τα στοιχεία της εταιρείας δείχνουν ότι έχει μειώσει τις καθυστερήσεις κατά 60% από την εξαγορά της L3Harris το 2023, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει υλικοτεχνικά και διαρθρωτικά εμπόδια.

Οι ανταγωνιστές αναπτύσσονται…

Με τον συνεχιζόμενο εκσυγχρονισμό των ρωσικών και κινεζικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης αρμάτων μάχης όπως το ρωσικό T-14 Armata και συστημάτων ενεργητικής προστασίας όπως το Arena-M, η ανάγκη επιτάχυνσης της ανάπτυξης συστημάτων αντιαρματικών πυραύλων επόμενης γενιάς έχει γίνει ολοένα και πιο επείγουσα.

Οι παρατηρητές αναμένουν ότι η επόμενη δεκαετία θα γίνει μάρτυρας ενός ξέφρενου αγώνα δρόμου για την ανάπτυξη συστημάτων με μεγαλύτερο βεληνεκές, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και μεγαλύτερη τακτική ευελιξία.

Ετοιμότητα για παρατεταμένο πόλεμο

Από την πλευρά του, το Πεντάγωνο υποστηρίζει ότι ο στόχος αυτής της επέκτασης δεν περιορίζεται στην αναπλήρωση των αποθεμάτων, αλλά μάλλον εμπίπτει σε μια ευρύτερη στρατηγική για την οικοδόμηση ενός «βιώσιμου παραγωγικού μπλοκ» που θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν σε μακροχρόνιες συγκρούσεις χωρίς να πέσουν στην παγίδα της έλλειψης πυρομαχικών.

Ωστόσο, το χρονικό κενό μεταξύ της έναρξης του έργου και της πλήρους εφαρμογής του εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ετοιμότητα των ΗΠΑ σε περίπτωση που ξεσπάσουν νέες κρίσεις πριν από το 2027.

Business Insider, Aboutmsr

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Κρεμλίνο: Επικίνδυνη κίνηση η άρση των περιορισμών στα όπλα μεγάλου βεληνεκούς

Από
anixneuseis
-
0

Το Κρεμλίνο της Μόσχας δήλωσε ότι η άρση των περιορισμών που έχουν επιβληθεί από τις ευρωπαϊκές χώρες στις δυνατότητες πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς για την Ουκρανία θα ήταν μια επικίνδυνη κίνηση.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε ότι μια τέτοια απόφαση θα ερχόταν σε αντίθεση με τις προσδοκίες για πολιτική λύση στην κρίση, γράφει το Reuters.

Η Γερμανία αίρει τους περιορισμούς στη χρήση όπλων μεγάλου βεληνεκούς από την Ουκρανία

Η Βρετανία, η Γαλλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και τώρα η Γερμανία ήραν τους περιορισμούς στο βεληνεκές των όπλων που προμηθεύουν την Ουκρανία, πράγμα που σημαίνει ότι το Κίεβο μπορεί πλέον να επιτίθεται σε θέσεις σε ρωσικό έδαφος με όπλα μεγάλου βεληνεκούς, δήλωσε ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς.

«Κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο», δήλωσε ο Μερτς, ο οποίος τόνισε ότι τώρα είναι απαραίτητο να παρασχεθούν όπλα στην Ουκρανία.

Εκρήξεις στο Κίεβο, πολίτες μεταφέρθηκαν σε καταφύγια

Σε αεροπορικό συναγερμό έχει κηρυχθεί το Κίεβο και μια σειρά από ουκρανικές περιοχές λόγω των επιδρομών των ρωσικών δυνάμεων, σύμφωνα με ουκρανικά μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με το Ukrinform , ακούστηκαν μια σειρά από εκρήξεις. Αναφέρθηκε ότι τουλάχιστον 12 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 60 τραυματίστηκαν σε μία από τις μεγαλύτερες ρωσικές επιθέσεις στην Ουκρανία από την έναρξη του πολέμου, δήλωσαν Ουκρανοί αξιωματούχοι.

Η Πολεμική Αεροπορία της Ουκρανίας διευκρίνισε ότι η Ρωσία επιτέθηκε στη χώρα κατά τη διάρκεια της νύχτας με 298 drones και 69 πυραύλους, εκ των οποίων καταρρίφθηκαν 266 drones και 45 πύραυλοι.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ταυτόχρονα, δήλωσε ότι οι επιθέσεις δεν μπορούσαν να σταματήσουν χωρίς ισχυρή πίεση στη ρωσική ηγεσία, και η Γερμανία και η Λιθουανία ζήτησαν αυστηρότερες κυρώσεις και απομόνωση της Μόσχας.

Ο ειδικός απεσταλμένος του προέδρου των ΗΠΑ για την Ουκρανία, Κιθ Κέλογκ, χαρακτήρισε, εν τω μεταξύ, τους μαζικούς ρωσικούς βομβαρδισμούς ως «επαίσχυντους», τονίζοντας ότι συνιστούν παραβίαση των Συμβάσεων της Γενεύης και ζήτησε άμεση κατάπαυση του πυρός.

Από την άλλη πλευρά, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις του κατέρριψαν 110 ουκρανικά drones πάνω από ρωσικές περιοχές, εκ των οποίων τα 15 πετούσαν προς τη Μόσχα.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Πλοίο που μετέφερε «επικίνδυνα υλικά» βυθίζεται στα ανοικτά των ακτών της Ινδίας

Από
anixneuseis
-
0

Το φορτηγό πλοίο MSC ELSA 3 , μήκους 184 μέτρων , που έπλεε από το λιμάνι Βιζιντζάμ προς το Κότσι στην πολιτεία Κεράλα (νότια Ινδία), εξέπεμψε σήμα κινδύνου το Σάββατο.

Αμέσως, αεροσκάφη του Ινδικού Ναυτικού απογειώθηκαν και εντόπισαν σωσίβιες σημαδούρες καθώς το πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων έγειρε περίπου 70 χιλιόμετρα από το Κότσι.

«Και τα 24 μέλη του πληρώματος που επέβαιναν στο πλοίο έχουν διασωθεί», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το ινδικό Υπουργείο Άμυνας.

 Οι ναυτικοί προέρχονται από τη Γεωργία, τη Ρωσία, την Ουκρανία και τις Φιλιππίνες.

 Η ανακοίνωση πρόσθεσε: «Το πλοίο βυθίστηκε με 640 εμπορευματοκιβώτια, συμπεριλαμβανομένων 13 εμπορευματοκιβωτίων που περιείχαν επικίνδυνα εμπορεύματα και 12 εμπορευματοκιβωτίων που περιείχαν καρβίδιο του ασβεστίου ».

Το Υπουργείο Άμυνας δεν διευκρίνισε τη φύση των επικίνδυνων εμπορευμάτων.

Το καρβίδιο του ασβεστίου χρησιμοποιείται στη χημική βιομηχανία, ιδιαίτερα για την παραγωγή λιπασμάτων και στη χαλυβουργία.

Το πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων μετέφερε επίσης περίπου 370 τόνους καυσίμων και πετρελαίου, αλλά «δεν αναφέρθηκε άμεσα διαρροή πετρελαίου», όπως ανακοινώθηκε.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Τουρκία: Εταιρεία τροφίμων βάπτισε κιμά από κρέατα αλόγων και γαϊδουριών ως «μοσχαρίσιο»

Από
anixneuseis
-
0

Στην έκθεση επιθεώρησης του τουρκικού Υπουργείου Γεωργίας και Δασοκομίας με ημερομηνία 23 Μαΐου, εντοπίστηκε κρέας αλόγου, γαϊδουριού και πουλερικών στο προϊόν κιμά που ανήκει στην εταιρεία Aydiz Catering Food, η οποία λειτουργεί στο Γκαζιαντέπ, αναφέρει τουρκικό δημοσίευμα.

 Γνωστοποιήθηκε ότι η ίδια εταιρεία κέρδισε συνολικά 55 δημόσιους διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Μητροπολιτικού Δήμου Γκαζιαντέπ και του Κρατικού Νοσοκομείου της πόλης, και ότι η αξία αυτών των διαγωνισμών ξεπέρασε τα 203 εκατομμύρια λίρες.

Η έκθεση επιθεώρησης της 23ης Μαΐου έφερε για άλλη μια φορά στην ημερήσια διάταξη ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια των τροφίμων. Στην έκθεση, κοινοποιήθηκε στο κοινό ένας κατάλογος παραποιημένων και νοθευμένων προϊόντων, στον οποίο πρωτοστατεί ο «μοσχαρίσιος κιμάς» που τελικά ήταν από άλογα και γαϊδούρια.

Σοκ από τη διαπίστωση

Η εταιρεία που αναμείγνυε κρέας αλόγου και γαϊδουριού σε κιμά παρείχε τρόφιμα στον δήμο και το κρατικό νοσοκομείο”, γράφει το τουρκικό δημοσίευμα.

Ένα μείγμα κρέατος «μονόδακτυλων ζώων», συμπεριλαμβανομένου κρέατος αλόγου και γαϊδουριού, και κρέατος πουλερικών βρέθηκε στο ωμό προϊόν κιμά της εταιρείας «Aydiz Catering Gıda» που λειτουργεί στην περιοχή. Τα αποτελέσματα του ελέγχου αποκάλυψαν ότι η εταιρεία έθεσε σε σοβαρό κίνδυνο τη δημόσια υγεία αγνοώντας την ασφάλεια των τροφίμων.

Η εταιρεία τον περασμένο μήνα υπέγραψε σύμβαση προμήθειας υπηρεσιών εστίασης αξίας περίπου 3 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών για την Παρασκευή κεφτέδων για δημόσια νοσοκομεία και δημοτικούς οργανισμούς.

Οι ειδικοί δήλωσαν ότι τέτοιες απάτες όχι μόνο εξαπατούν τους καταναλωτές, αλλά θέτουν και σοβαρούς κινδύνους για την υγεία και ζήτησαν αυξημένους ελέγχους.

Σημειώνεται ότι δεν είναι πρώτη φορά που εντοπίζονται παρόμοια περιστατικά στη χώρα.

Sondakika.com

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Στενή συνεργασία Τουρκίας-Πακιστάν

Από
anixneuseis
-
0
Αριάνα Φερεντίνου, Κωνσταντινούπολη

Τουρκία και Πακιστάν εμβαθύνουν τη συνεργασία τους. Ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σαρίφ επισκέφθηκε χθες την Κωνσταντινούπολη και έγινε δεκτός από τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν με τον Πακιστανό πρωθυπουργό Σαρίφ στην Άγκυρα τον Απρίλιο του 2025Εικόνα: Emin Sansar/Anadolu/picture alliance

Ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη

Την 10η Μαΐου, Ινδία και Πακιστάν υπέγραψαν εκεχειρία, τερματίζοντας προς το παρόν μια ξαφνική, επικίνδυνη, αλλά βραχύβια σύρραξη που προκάλεσε φόβο σε όλο τον κόσμο, καθώς και οι δύο χώρες διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Τότε η Τουρκία είχε προειδοποιήσει για τον κίνδυνο ενός ολομέτωπου πολέμου και είχε καλέσει τις δυο πλευρές να επιδείξουν κοινή λογική. Είχε όμως στηρίξει το Πακιστάν, προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Ινδίας. Δύο εβδομάδες μετά, ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σεχμπάζ Σαρίφ έφθασε χθες στην Κωνσταντινούπολη και έγινε δεκτός από τον πρόεδρο Ερντογάν στα γραφεία της Προεδρίας στο Ντολμαμπαχτσέ. Τούρκοι αναλυτές θεωρούν κρίσιμη την επίσκεψη, που σηματοδοτεί την εμβάθυνση της διμερούς συνεργασίας σε ένα σύνθετο περιφερειακό τοπίο.

Οι δύο μουσουλμανικές αυτές χώρες έχουν ιστορικούς στενούς δεσμούς και φαίνεται να θέλουν να ενισχύσουν τη συνεργασία τους. Τον περασμένο Φεβρουάριο ο Τούρκος πρόεδρος επισκέφθηκε το Ισλαμαμπάντ και συμμετείχε στο Συμβούλιο Στρατηγικής Συνεργασίας Υψηλού Επιπέδου. Χθες, οι δυο ηγέτες εξέτασαν διεξοδικά την πρόοδο στο πλαίσιο του Συμβουλίου του Φεβρουαρίου και συμφώνησαν να συνεργαστούν σε βασικούς τομείς όπως η ενέργεια, οι μεταφορές και η άμυνα. Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η ανταλλαγή πληροφοριών, η εκπαίδευση και η τεχνολογική υποστήριξη ήταν επίσης στην ατζέντα. Ιδιαίτερη σημασία φαίνεται να δίνει η Τουρκία στα έργα υποδομής. Ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρθηκε στην επείγουσα ανάγκη να λειτουργήσει ο σιδηροδρομικός διάδρομος Κωνσταντινούπολης-Τιφλίδας-Ισλαμαμπάντ.

Ψυχρότητα στις σχέσεις Ινδίας-Τουρκίας, ενίσχυση των σχέσεων Τουρκίας-Πακιστάν

Επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στο Ισλαμαμπάντ, 12-13 Φεβρουαρίου 2025
Από την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στο Ισλαμαμπάντ τον Φεβρουάριο του 2025Εικόνα: Usman Cheema/DW

Η σημασία που δίνει τώρα η Άγκυρα στη συνεργασία της με το Πακιστάν ήταν φανερή και από τη σύνθεση της χθεσινής συνάντησης στο Ντολμαμπαχτσέ. Παρόντες, πλην του Ερντογάν, ήταν οι υπουργοί Εξωτερικών, Άμυνας και ο επικεφαλής της ΜΙΤ Ιμπραχίμ Καλίν, αλλά και ανώτατοι στρατιωτικοί και σύμβουλοι του Τούρκου προέδρου. Παρά τις στενές σχέσεις της με το Πακιστάν, η Τουρκία διατηρούσε καλές σχέσεις με την Ινδία. Όμως η πρόσφατη σύγκρουση Πακιστάν- Ινδίας, στην οποία η Άγκυρα πήρε το μέρος του Πακιστάν, εξόργισε την Ινδία, με αποτέλεσμα να ανακληθεί η άδεια ασφαλείας από την τουρκική εταιρεία Celebi, η οποία παρείχε υπηρεσίες εδάφους σε αεροδρόμια στην Ινδία. Η ψυχρότητα στις σχέσεις Ινδίας-Τουρκίας φαίνεται ότι θερμαίνει την ατμόσφαιρα στις σχέσεις Τουρκίας-Πακιστάν, αν και ο Τούρκος πρόεδρος έχει προσφερθεί να μεσολαβήσει για να επιλύσει τα προβλήματα των δύο αυτών χωρών.

Spiegel: 14 πρόσφυγες επέστρεψαν εθελοντικά στην Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0
Στέφανος Γεωργακόπουλος

Ο Τύπος για τις πενιχρές εθελοντικές επιστροφές προσφύγων από τη Γερμανία στην Ελλάδα και τον πιθανό φόβο του Μερτς μήπως ταπεινωθεί από τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Θα ζήσουμε αναγκαστικές επιστροφές προσφύγων στην Ελλάδα;Εικόνα: Michael Kappeler/dpa/picture alliance

Η συγκυβέρνηση Συντηρητικών και Σοσιαλδημοκρατών του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς «δίνει στο πλαίσιο εθελοντικού προγράμματος σε πρόσφυγες δικαιούχους διεθνούς προστασίας στην Ελλάδα, οι οποίοι ήρθαν στη Γερμανία και κατέθεσαν εκ νέου αίτηση ασύλου, τη δυνατότητα να επιστρέψουν στη χώρα πρώτης εισόδου στην ΕΕ. Το ενδιαφέρον των προσφύγων είναι προς το παρόν εξαιρετικά περιορισμένο, γράφει το Spiegel Online με τίτλο «14 πρόσφυγες επέστρεψαν εθελοντικά στην Ελλάδα».

Η ιστοσελίδα παρατηρεί: «Η γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης και Προσφύγων (BAMF) απαντώντας σε ερώτημα του Spiegel αναφέρει ότι μόλις 14 άτομα επέστρεψαν στην Ελλάδα μέχρι τις 21 Μαΐου. Ας σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τη γερμανική υπηρεσία, σχεδόν 100.000 πρόσφυγες που αναγνωρίστηκαν ως δικαιούχοι πολιτικής προστασίας στην Ελλάδα ήρθαν στην Γερμανία μέσα στην τελευταία πενταετία.

Pro Asyl: Παραπλανητικές πληροφορίες σε πρόσφυγες

Προσφυγικός καταυλισμός στη Σάμο (2021)
Προσφυγικός καταυλισμός στη Σάμο (2021)Εικόνα: Nicolas Economou/NurPhoto/picture alliance

Περίπου 2.000 άτομα σε όλα τα ομόσπονδα γερμανικά κρατίδια έχουν λάβει μέχρι σήμερα επιστολή για εθελοντική επιστροφή στην Ελλάδα, με 78 από αυτά να εκφράζουν ενδιαφέρον. Στην επιστολή, η υπηρεσία BAMF υπόσχεται στους πρόσφυγες ότι θα τους παραλάβουν από το αεροδρόμιο κατά την άφιξή τους στην Ελλάδα, θα τους παρασχεθεί διαμονή με “πλήρη διατροφή” για διάστημα έως και τεσσάρων μηνών και στη συνέχεια θα ενταχθούν σε ένα ελληνικό πρόγραμμα ένταξης, που θα τους προετοιμάσει για την αγορά εργασίας.

Η οργάνωση Pro Asyl επέκρινε με αυστηρό τρόπο την επιστολή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Προσφύγων. Η γερμανική ΜΚΟ σημειώνει ότι η γερμανική υπηρεσία “χτίζει παλάτια στην άμμο” και προσπαθεί να εξαναγκάσει πρόσφυγες να επιστρέψουν στην Ελλάδα “με παραπλανητικές πληροφορίες και ένα αμφιλεγόμενο πρόγραμμα στήριξης”.

Στις 16 Απριλίου, το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της Γερμανίας στη Λειψία έκρινε ότι οι απελάσεις ανύπαντρων, υγιών, αρτιμελών ανδρών προσφύγων στην Ελλάδα είναι επιτρεπτές. Η απόφαση ενδέχεται να έχει σημαντικές επιπτώσεις, καθώς ανοίγει, στην ουσία, τον δρόμο ακόμα και για αναγκαστικές απελάσεις στην Ελλάδα, οι οποίες ενδέχεται να αφορούν δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες».

Ο Μερτς «κομπάρσος στο σόου Τραμπ»

Φρίντριχ Μερτς και Ντόναλντ Τραμπ
Θα συμβεί στον Μερτς ότι και στους Ζελένσκι και Ραμαφόζα;Εικόνα: Kugler Steffen/BPA/dts Nachrichtenagentur/IMAGO/Evan Vucci/AP Photo/picture alliance

«Το επόμενο διάστημα ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς θα μεταβεί στην Ουάσινγκτον για να συναντήσει τον Ντόναλντ Τραμπ. Επισήμως, για να ενισχύσει τις διατλαντικές σχέσεις. Ανεπίσημα, ωστόσο, τον απασχολεί αναμφίβολα η ανησυχία μήπως ταπεινωθεί δημόσια από τον αμερικανό πρόεδρο, όπως συνέβη πρόσφατα με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι ή τον πρόεδρο της Νότιας Αφρικής Σίριλ Ραμαφόζα», σχολιάζει η Handelsblatt με τίτλο «Κομπάρσος στο ριάλιτι σόου του Τραμπ».

Η οικονομική εφημερίδα παρατηρεί: «Τι μπορεί να κάνει λοιπόν; Χρειάζεται ένα δώρο για να εξευμενίσει τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο…ανταγωνισμός με άλλους προέδρους και αρχηγούς κυβερνήσεων είναι αδυσώπητος. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ μετέφερε πρόσφατα στον πρόεδρο Τραμπ πρόσκληση του Βασιλιά Καρόλου να επισκεφθεί το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Κατάρ χάρισε μάλιστα στον πρόεδρο ένα ολόκληρο αεροπλάνο.

Ποιες είναι επομένως οι επιλογές του Φρίντριχ Μερτς; Κρασί από το κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου, από όπου κατάγονται οι πρόγονοι του Τραμπ, είναι εκτός κούρσας, μιας και ο αμερικανός πρόεδρος δεν πίνει. Πιθανή θα ήταν ίσως μια ξενάγηση στο εργοστάσιο της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας Rheinmetall. Και αν τίποτα από αυτά δεν βοηθήσει; Τότε υπάρχει πάντα η επιλογή ενός υπογεγραμμένου αντίγραφου του βιβλίου του πρώην καγκελάριου Λούντβιχ Έρχαρντ με τίτλο “Ευημερία για όλους”. Ο πρόεδρος Τραμπ δεν θα το διαβάσει φυσικά, αλλά ίσως κάνει μια ανάρτηση στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Truth Social. Κάτι θα είναι κι αυτό».

Στέφανος Γεωργακόπουλος, ελεύθερος συνεργάτης της Ελληνικής Σύνταξης της DW
Στέφανος Γεωργακόπουλος Δημοσιογράφος στην Ελληνική Σύνταξη της DW. Ασχολείται με πολιτική, οικονομία και ενίοτε μουσική.
DW

Η Μπριζίτ χαστούκισε τον Μακρόν στο αεροπλάνο -Τι κατέγραψαν οι κάμερες, τι λέει το Ελιζέ για το περιστατικό [βίντεο]

Από
anixneuseis
-
0

 

H περίεργη χειρονομία της Μπριζίτ στον Εμανουέλ Μακρόν, φτάνοντας στο Βιετνάμ
26/05/2025  11:47
Mια αλλόκοτη χειρονομία της Μπριζίτ προς τον σύζυγό της, Εμανουέλ Μακρόν, τη στιγμή που έφταναν στο Βιετνάμ έχει προκαλέσει συζήτηση.

Το Ελιζέ υποστηρίζει ότι ήταν μια στιγμή χαλάρωσης ανάμεσα στο προεδρικό ζεύγος, πριν ξεκινήσουν την επίσημη περιοδεία τους.

Τι συνέβη
Το στιγμιότυπο ανάμεσα στο προεδρικό ζεύγος, το οποίο έχει προκαλέσει σάλο, εκτυλίχθηκε κατά την άφιξή τους στο αεροδρόμιο του Ανόι το βράδυ της Κυριακής για την περιοδεία του Γάλλου προέδρου στην Ασία.

Οι κάμερες κατέγραψαν το στιγμιότυπο τη στιγμή που άνοιγε η πόρτα του αεροπλάνου, προφανώς χωρίς να αντιληφθεί το προεδρικό ζεύγος της Γαλλίας ότι είναι ορατές οι κινήσεις του.

Στο βίντεο αυτό, εμφανίζεται ο Γάλλος πρόεδρος, ο οποίος βρίσκεται ακόμη μέσα στο αεροσκάφος να απλώνει το χέρι του προς τη σύζυγό του προφανώς για να πιαστούν χέρι-χέρι και να κατέβουν από το αεροπλάνο. Εκείνη δεν διακρίνεται, βρίσκεται στα αριστερά του και καθώς της απλώνει το χέρι ο Γάλλος πρόεδρος, εκείνη σηκώνει το χέρι της προς το πρόσωπό του, σαν να τον σκαμπιλίζει.

Ο Μακρόν τραβιέται, δείχνει λίγο έκπληκτος, αλλά γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι τους βλέπουν και γυρνά γρήγορα να χαιρετήσει. Και στη συνέχεια γυρνά και εκείνος προς τα αριστερά και ξαναμπαίνει μέσα στο αεροπλάνο.

 

«Ρεαλπολιτίκ» και φινλανδοποίηση: η περίπτωση της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
0
του Ρούντι Ρινάλντι
Το τελευταίο διάστημα γίνεται ιδιαίτερη αναφορά, σχετικά με ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και στάσης της ελληνικής κυβέρνησης, σε όρους όπως «ρεαλπολιτίκ» γενικά, και «φινλανδοποίηση» (ιδιαίτερα του Αιγαίου). Πίσω από αυτές τις αναφορές υπάρχει πάντα ένα ευμετάβλητο διεθνές πλαίσιο, μια νέα διεθνής πραγματικότητα, και βεβαίως νέοι συσχετισμοί και συμμαχίες. Ας τα βάλουμε όλα σε μια σειρά:
Γενικοί ορισμοί
● Με τον όρο «ρεαλπολιτίκ» (γερμ. Realpolitik), αλλά και «πολιτικός ρεαλισμός» (που δεν είναι ακριβώς το ίδιο), αναφερόμαστε ή προσδιορίζουμε μια προσέγγιση της πολιτικής που εστιάζει στην πραγματικότητα, τα συμφέροντα και τις πρακτικές δυνατότητες που υπάρχουν, παρά σε ιδεαλιστικές ή ηθικές αρχές. Εξ ου και ο προσδιορισμός περί ρεαλισμού. Η ρεαλπολιτίκ ως πλήρης προσαρμογή στις υπάρχουσες συνθήκες, με εγκατάλειψη ιδεαλιστικών στόχων, εστιάζει στην «τέχνη του εφικτού», όπου τα ιδανικά και οι διακηρύξεις θυσιάζονται για πρακτικές ανάγκες και συμφέροντα, στο όνομα του ρεαλισμού.
● Η «φινλανδοποίηση» (αγγλ. Finlandization, γερμ. Finnlandisierung) είναι ένας όρος της διεθνούς πολιτικής και διπλωματίας που αναφέρεται στην κατάσταση κατά την οποία μια χώρα, ενώ διατηρεί ορισμένα τυπικά χαρακτηριστικά ανεξαρτησίας, προσαρμόζει την εξωτερική της πολιτική (και βεβαίως σε μεγάλο βαθμό και την εσωτερική) στις προδιαγραφές και πιέσεις μιας ισχυρότερης γειτονικής δύναμης, προκειμένου να αποφύγει τη στρατιωτική σύγκρουση ή μια πολιτική αποσταθεροποίηση.
Παραδείγματα
● Μια πρόσφατη αναφορά στην ρεαλπολιτίκ είναι το απόσπασμα που ακολουθεί: «Από την πολιτική αυτή δεν λείπουν οι αντιφάσεις. Καταγγέλλουμε την Τουρκία για την εισβολή στην Κύπρο και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά συμμαχούμε με το Ισραήλ που κατέχει παλαιστινιακά εδάφη και με το καθεστώς Σίσι στην Αίγυπτο που φυλακίζει ό,τι κινείται. Αυτό λέγεται ρεαλπολιτίκ, θα αντέτεινε κάποιος. Σωστά. Για να φέρνει όμως αποτέλεσμα ο πολιτικός ρεαλισμός, θα πρέπει να συνοδεύεται και από μια πολιτική ευφυΐα ή, έστω, ευελιξία. Όταν ζητάς εμμονικά να αποκλειστεί η Τουρκία από την ευρωπαϊκή άμυνα την ώρα ακριβώς που όλοι αναγνωρίζουν την ανάγκη της ενεργής εμπλοκής της, το μόνο που καταφέρνεις είναι να απομονώνεσαι, και τελικά να χάνεις» (Μιχάλης Μητσός, Τα Νέα, 22/5/025).
● Στην ίδια γραμμή «πολιτικού ρεαλισμού», ο Κώστας Ιορδανίδης θα γράψει: «Η διαφαινόμενη συμμετοχή της Τουρκίας στα νέα ευρωπαϊκά εξοπλιστικά προγράμματα, που αναμένεται να ολοκληρωθεί με ειδική πλειοψηφία από το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. στις 27 Μαΐου, απλώς επιβεβαιώνει κατίσχυση των αρχών της realpolitik έναντι του “αξιακού πλαισίου” που υποτίθεται ότι διέπει τις αποφάσεις και την πολιτική της ενωμένης ούτως ειπείν Ευρώπης… Μία ευρωπαϊκή άμυνα εις την οποίαν οι μετέχουσες χώρες οφείλουν να καλύψουν το μεγαλύτερο ποσοστό δαπάνης στους τομείς συμβατικών εξοπλισμών και ανθρωπίνου δυναμικού, μετά την αναμενόμενη μερική απεμπλοκή των ΗΠΑ από την ευρωπαϊκή ασφάλεια, δεν ήταν δυνατόν να μην περιλαμβάνει τη Βρετανία και την Τουρκία… Ενώπιον της πραγματικότητος αυτής έχει βρεθεί η Ελλάς, που εκ των πραγμάτων θα ακολουθήσει τη ροή των γεγονότων, σε μία εποχή σαρωτικών ανατροπών, όταν τα πάντα καθορίζονται στη βάση του ειδικού βάρους μιας χώρας και ανάλογα της χρησιμότητός της εις τους ευρύτερους συμμαχικούς σχεδιασμούς» (Καθημερινή, 22/5/025)
Πού οδηγεί αυτή η λογική
Η ταυτόχρονη αναφορά την ίδια μέρα στην ρεαλπολιτίκ σε δύο κατ’ εξοχήν συστημικά έντυπα (Τα Νέα και Καθημερινή) δεν είναι τυχαία. Υποστηρίζει την χωρίς πολλά-πολλά αποδοχή της στρατιωτικής συνεργασίας Ε.Ε. και Τουρκίας, και την εισδοχή της Τουρκίας (με μεγάλα ανταλλάγματα) στα προγράμματα επανεξοπλισμού της Ευρώπης.
Με αυτή τη λογική (τι ειδικό βάρος έχει κάθε χώρα και ποια χρησιμότητα προσφέρει στους ευρύτερους συμμαχικούς σχεδιασμούς), που παρουσιάζεται ως πολιτικός ρεαλισμός, δεν υπάρχει ουδεμία αντίρρηση να αποδεχτεί μια χώρα σαν την Ελλάδα τον υποβιβασμό της στην κατάσταση της «φινλανδοποίησης» από μια ισχυρότερη γειτονική χώρα, την Τουρκία, η οποία τυγχάνει ιδιαίτερης προσοχής από τους κυρίαρχους στους συμμαχικούς σχεδιασμούς. Και μάλλον είναι «αναπότρεπτο» έως ρεαλιστικό η Τουρκία να υποβάλλει όρους στην Ελλάδα, και αυτή με τη σειρά της οφείλει να αποδεχτεί αν θέλει να αποφύγει στρατιωτικές εμπλοκές και διατάραξη των σχέσεων με τους συμμάχους. Ας γίνουμε θυσία, αφού είναι για καλό σκοπό (προσφορά στη συμμαχία που συμμετέχουμε και στη σωστή πλευρά της ιστορίας). Ας επιδιώξουμε «ήρεμα νερά» με τον κακό (έστω) γείτονα, γιατί αν θυμώσει θα μας βρει κακό. Παραπέρα, ένα τμήμα των ελίτ και του πολιτικού κόσμου δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα με το να φινλανδοποιηθούμε από την Τουρκία· μάλιστα έχουν ακουστεί μέχρι και απόψεις για συνομοσπονδία Ελλάδας-Τουρκίας υπό την αιγίδα της Τουρκίας.
Η προσαρμογή ως γενικός κανόνας του πολιτικού ρεαλισμού (στους ισχυρότερους και στους στόχους των συμμαχικών ενώσεων) μπορεί να οδηγήσει και σε μορφές «αυτοκτονίας» κρατικής, πολιτικής, κυριαρχικής, σε εδαφική συρρίκνωση, αλλαγή συνόρων κ.ο.κ. Η δε αποδοχή της φινλανδοποίησης ως ντε φάκτο κατάστασης οδηγεί σε μια σταδιακή αφαίρεση κάθε έννοιας επικράτειας, άσκησης επικράτειας, κυριαρχίας και εθνικής πολιτικής. Γίνεσαι έτσι παράρτημα, συμπλήρωμα, επαρχία ή –ορθότερα– βιλαέτι του ισχυρού γείτονα.
Ιδιαίτερη στιγμή
Έχει γίνει πολλές φορές λόγος κατά τα τελευταία χρόνια για μετατροπή της χώρας σε «αποικία χρέους», σε «μετανεωτερική αποικία», σε «ειδικό καθεστώς» κ.λπ., ιδιαίτερα μετά τη χρεοκοπία του 2010 και τα Μνημόνια. Γίνεται επίσης ειδικός λόγος στην ιδιαίτερη ισχυροποίηση της Τουρκίας τις δυο-τρεις τελευταίες δεκαετίες. Όλα αυτά δεν αναφέρονται σε ποσοτικά δεδομένα. Εκφράζουν και ποιοτικά στοιχεία, που ορίζουν μια μεγάλη απώλεια κυριαρχίας και εργαλείων κυριαρχίας της χώρας μας· ορίζουν επίσης τα αποτελέσματα μιας ανισόμετρης εξέλιξης στο συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στις Μεγάλες δυτικές δυνάμεις, την ισχυροποίηση της Τουρκίας σε Ν.Α. Μεσόγειο, Αφρική, Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, και φυσικά τη βουλιμία της επί του Αιγαίου και της Κύπρου.
Αυτά τα κατανοούν οι ελίτ (οικονομικές και πολιτικές) της χώρας μας. Δεν τα βλέπει καθόλου σύμπασα η αριστερά (διαφόρων αποχρώσεων). Η τελευταία αρέσκεται να γενικολογεί για αντίθεση και ανταγωνισμό ανάμεσα σε δύο αστικές τάξεις (Ελλάδας και Τουρκίας) για το όσα θα κερδίσουν ή θα μοιράσουν από τη συμμετοχή τους σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις, κυρίως δυτικές. Αδυνατεί να δει αυτό που συμβαίνει: η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει, και μάλιστα αναδεικνύεται ένα νέο κέντρο (η Τουρκία) με μια επεκτατική-ιμπεριαλιστική πολιτική σε βάρος της Ελλάδας, και με υπομόχλια εντός της χώρας τα οποία αποδέχονται ΚΑΙ αυτή τη μορφή της εξάρτησης.
Βρισκόμαστε σε ιδιαίτερη στιγμή επειδή αλλάζουν όλα τα επίκεντρα και τα κέντρα βάρους στον γεωπολιτικό ορίζοντα, και επειδή η χώρα (και όλες οι δυνάμεις που τη συναποτελούν) είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες στις αλλαγές αυτές. Δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα, κανένα σταθερό σημείο ισορροπίας. Αντίθετα, αλλάζουν όλες οι ισορροπίες και η πραγματική ρεαλπολιτίκ εφαρμόζεται από τους ισχυρούς. Όλοι οι όροι εκπορεύονται από αυτούς. Όσοι υφίστανται τις πιέσεις και τους όρους αντιλαμβάνονται τις αλλαγές, αλλά παράλληλα προσπαθούν να διαβάσουν τις νέες εξελίξεις και να προσανατολιστούν κατάλληλα σε αυτές, έτσι ώστε να εκφράσουν μια υποτελή αλλά προσαρμοσμένη ρεαλπολιτίκ.
Ελλαδικοί πονοκέφαλοι
Για παράδειγμα η κυβέρνηση Μητσοτάκη: Είχε ταυτίσει εντελώς όλες τις προτεραιότητες ως σύμμαχος χωρίς όρους των ΗΠΑ του Μπάιντεν. Η επιστροφή του Τραμπ αλλάζει το τοπίο, τις πολιτικές και τις ισορροπίες. Ψάχνει να βρει επαφή ο Μητσοτάκης, ξέρει ότι πιθανά θα του τραβηχτεί το χαλί. Σπεύδει να συγχρωτιστεί με την ευρωπαϊκή εκδοχή της παγκοσμιοποίησης. Όμως οι βασικές δυνάμεις της Ευρώπης ποντάρουν στην Τουρκία και ιδιαίτερα στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρώπης. Πρέπει η ελληνική πλευρά να το καταπιεί κι αυτό. (Να ο υποτακτικός-υποτελής πολιτικός ρεαλισμός). Όπως θα πρέπει να καταπιεί και τόσα άλλα. Π.χ. να αποσταλεί η συστοιχία ελληνικών Πάτριοτ από τη Σ. Αραβία στην Ουκρανία. Και να βοηθήσει περισσότερο στρατιωτικά την Ουκρανία, όχι γιατί το θέλει ο Τραμπ αλλά γιατί η ευρωπαϊκή φράξια του κόμματος του πολέμου ποντάρει στη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία…
Αλλά ο πονοκέφαλος έχει συνέχεια: Αναμένεται να φθάσει (επιτέλους) στας Αθήνας η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ. Από όσα διαρρέουν-αναμεταδίδουν τα συστημικά μέσα, ενδιαφέρεται να προσαρμόσει τον κόμβο Ελλάδα καλύτερα προς τις βλέψεις της νέας εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η Ελλάδα ως κόμβος πρέπει να κλείσει τις διόδους προς την Κίνα, και να ανοίξει τα λιμάνια της (Θεσσαλονίκης, Πειραιά, Αλεξανδρούπολης, Βόλου κ.λπ.) για τις ΗΠΑ και τον νέο –ανταγωνιστικό προς τον κινεζικό– δρόμο για διέλευση εμπορευμάτων, αγωγών κ.λπ. Η αλλαγή του χάρτη στη Μέση Ανατολή, οι νέες σχέσεις ΗΠΑ και καθεστώτων του Κόλπου, στοχεύουν να ανοίξει ο δρόμος του IMEC, δηλαδή αυτός που θα συνδέει Ινδία με Δύση και θα είναι η απάντηση στην κινεζική μεθόδευση.
Κι ενώ διάφοροι ατσίδες και σαλταδόροι των εγχώριων οικονομικών ελίτ σπεύδουν να αρπάξουν εξοπλιστικά προγράμματα από το ReΑrm Europe, σύντομα θα δουν, με τον ερχομό της κυρίας Κίμπερλι, ότι πρέπει να προσαρμοστούν και να διαφοροποιηθούν κι άλλο. Ιδιαίτερα το εφοπλιστικό τμήμα τους και οι παράλληλες δραστηριότητές του…
Επειδή το περιβάλλον μοιάζει με αυτό μιας κινούμενης άμμου σε συνθήκες θύελλας και έντονων στροβιλισμών αέρα, το να υπηρετήσεις ταυτόχρονα πολλά αφεντικά και πολλά κέντρα δεν είναι τόσο εύκολο. Δεν είναι εύκολο και σε ένα πολιτικό σύστημα που νόμιζε πως, υιοθετώντας όλα όσα εξάγγελλε η δυτική παγκοσμιοποίηση, θα τύχαινε κάποιας ειδικής μεταχείρισης. Τώρα που όλα τινάζονται στον αέρα, δεν ξέρει πώς να προσανατολιστεί, με ποιους να πάει, τι του επιφυλάσσει η πολιτική Τραμπ στην περιοχή, τι αλλαγές επέρχονται και πόσα μπορεί να σηκώσει και να αντέξει χωρίς να κλατάρει.
Νέο αμάλγαμα υποτέλειας
Όταν λέμε ότι η εξάρτηση της χώρας βάθυνε και ποιοτικά, αναφερόμαστε στο ότι τα μνημόνια προχώρησαν την αποικιοποίηση από το ευρωπαϊκό τοκογλυφικό κεφάλαιο σε τεράστιο βαθμό (και για 99 χρόνια, μην το ξεχνάμε). Οι στρατηγικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ (που κι αυτές μας «διέσωζαν» από τα νύχια του μακαρίτη Σόιμπλε και μας κράταγαν στην Ε.Ε.) είχαν ως αντάλλαγμα να βαθαίνει η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Η πράσινη μετάβαση και ο ψηφιακός μετασχηματισμός έθεσαν τις απαραίτητες βάσεις για όλα αυτά.
Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά, που δεν υπήρχε πριν 20, 30, 40 χρόνια. Τότε πάρτι στην εξαρτημένη Ελλάδα έκαναν βασικά δυτικές δυνάμεις, με σειρά ιεράρχησης: ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία. Μετά προστέθηκε η Ιαπωνία κυρίως με τις εξαγωγές (αυτοκίνητα, μηχανήματα κ.λπ.). Τώρα υπάρχουν με ισχυρούς όρους άλλες δύο δυνάμεις: το Ισραήλ και η Τουρκία. Η μεν Τουρκία βλέπει την Ελλάδα σαν «ορεκτικό» και σχεδιάζει τις επεκτατικές πολιτικές υπαγορεύοντας όρους και δημιουργώντας τετελεσμένα, για να εισπράττει διαρκώς τεμενάδες και κατευνασμό από την ελληνική πλευρά. Το δε Ισραήλ επείγεται να αποκτήσει στρατηγικό βάθος συνεχίζοντας τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Πολλοί ισραηλίτες αγοράζουν ακίνητα σε Ελλάδα και Κύπρο, κάνουν επενδύσεις σε διάφορους τομείς, ενώ βρίσκουν κι αυτοί διέξοδο να πωλούν στην Ελλάδα όργανα παρακολούθησης και οπλικά συστήματα (π.χ. θόλους αμφίβολης αποτελεσματικότητας απέναντι σε σμήνη drones, και ξεπερασμένης τεχνολογίας).
Και οι δύο αυτές χώρες ασκούν μια πολιτική απέναντι στη χώρα μας και επηρεάζουν την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υπόστασή της. Η ρεαλπολιτίκ και η φινλανδοποίηση φτιάχνουν ένα νέο αμάλγαμα υποτελούς πολιτικής. Για παράδειγμα η συμμαχία με το Ισραήλ (και όλη η συμπεριφορά της επίσημης Ελλάδας στη γενοκτονία) δικαιολογείται ως αναγκαία κίνηση για να αντιμετωπίσουμε τον επεκτατισμό της Τουρκίας (αυτό δεν λέγεται επίσημα, αλλά υποστηρίζεται με σθένος από τους παρατρεχάμενους του Μαξίμου και των ελίτ που επωφελούνται).
Την ίδια στιγμή Μαξίμου, ΕΛΙΑΜΕΠ, Ντόρα Μπακογιάννη, Γεραπετρίτης, Καιρίδης και άλλοι παρουσιάζουν την πολιτική κατευνασμού προς την Τουρκία ως ύψιστη έκφραση ρεαλισμού στις νέες συνθήκες. Μάλιστα λένε: αφού όλοι οι Μεγάλοι τα έχουν καλά με Τουρκία και Ισραήλ, γιατί εμείς να είμαστε εξαίρεση; Δεν έχει άλλωστε σημασία τι είναι δίκαιο και σωστό. Σημασία έχει τι είναι «αποτελεσματικό». Και ενώ οι Μεγάλοι ακόμα δεν απειλούνται (μάλλον συμπλέκονται με Ισραήλ και Τουρκία), εμείς σαν χώρα βρισκόμαστε υπό απειλή, υπό κίνδυνο και μάλιστα μεγάλο. Ξεπουλάμε την κυριαρχία μας νομίζοντας ότι αγοράζουμε προστασία από ΗΠΑ και Ε.Ε., πρόσφατα και από Ισραήλ, και ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί μετράνε το δικό τους συμφέρον. Και, κυρίως, γνωρίζουν ότι θα αλλάξουν οι χάρτες και τα σύνορα στην περιοχή. Και το προωθούν αδιαφορώντας για ιστορία, δίκαιο, πολιτισμό, συμμαχίες κ.λπ. Δείτε τι έγιναν Γιουγκοσλαβία και Συρία, και θα καταλάβετε τι μπορεί να προκύψει. Δείτε την Κύπρο, που η ηγεσία της αναζητά προστασία από Δύση και… Τουρκία.
Να ζήσουμε με τις ψευδαισθήσεις των ελληνικών αστικών ελίτ;
Να ζήσουμε με τις φαντασιώσεις της αριστεράς ότι δεν υπάρχει εξάρτηση κι ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα και δεν υπάρχει κίνδυνος από τον τούρκικο επεκτατισμό;
Να παρηγορηθούμε ότι η συμμαχία με το σιωνιστικό Ισραήλ θα μας προστατεύσει από Τουρκία;
Κι αν ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στην Ε.Ε. είμαστε ασφαλείς, γιατί να μην γίνουμε 52η, 53η πολιτεία των ΗΠΑ να μην μας πειράζει κανείς;
***
Ο πραγματικός ρεαλισμός σήμερα είναι μια μεγάλη εθνική και κοινωνική συσπείρωση που θα στηρίξει ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας και κοινωνικής αλλαγής· που θα καταπολεμήσει την εθελοτυφλία, την εθελοδουλία, τον ραγιαδισμό, την υποτέλεια, την ενδοτικότητα και την υποχώρηση. Αλλιώς, «αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεται»…
Κανένας από όσους που μνημονεύσαμε στο κείμενο αυτό δεν θα μας σώσει, δεν θα μας βοηθήσει, δεν θα νοιαστεί για την Ελλάδα. Οικόπεδο τη βλέπουν, κόμβο τη θέλουν, παρατηρητήριο και ορμητήριο στη διεθνή πειρατεία που ασκούν σε βάρος λαών και ανθρωπότητας. Όποιος ζητά προστασία από τους εγκληματίες, το πιθανότερο να γνωρίσει είναι το μαχαίρι τους…
(Δρόμος, φύλλο 732, 24/5/25)

Όταν ασκείς Εξωτερική πολιτική με όρους ΜΚΟ, δεν θα φτάσεις ούτε μέχρι τα Σούρμενα

Από
anixneuseis
-
18
Ôï êôÞñéï ôïõ õðïõñãåéüõ Åîùôåñéêþí óôçí ëåùö. Âáó. Óïößáò, ÔåôÜñôç 4 Éïõíßïõ 2008.

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Προφανώς οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή – και ιδιαιτέρως όλα όσα διαδραματίζονται στην διακεκαυμένη ζώνη της Μέσης Ανατολής – δεν είναι το μοναδικό ζήτημα που θα μπορούσε να απασχολεί κατ’ αποκλειστικότητα και σε όλες τις εκφάνσεις του τους πολίτες αυτής της χώρας, αφού μια σειρά από εσωτερικά προβλήματα καθημερινότητας, οξύνονται, επιδρούν καταλυτικά και δημιουργούν νέες πρόσθετες δυσκολίες στην διαχείριση της ζωής των ανθρώπων…

Ορισμένα πράγματα όμως, δεν θα πρέπει να παραβλέπονται, διότι η κοινωνική ανοχή στα πολιτικά λάθη, έχει κόστος. Κόστος εθνικό και κατά κανόνα μη αναστρέψιμο. Γι’ αυτό και οφείλουμε ως κοινωνία, να έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος, ότι οι διεργασίες που έχουν δρομολογηθεί και σχετίζονται με τον δομικό και γενικευμένο μετασχηματισμό του διεθνούς συστήματος, συνιστούν πρώτα απ’ όλα και κυρίως, μια αλληλουχία στοχευμένων ανατροπών που αφορούν στον ανταγωνισμό της ισχύος και στην αναζήτηση νέων επιπέδων ισορροπίας, ακόμη και σε επίπεδο περιφερειακό. Και όλα αυτά, σε μια περιοχή που είναι ήδη πολλαπλώς αποσταθεροποιημένη…

Κυρίως οφείλουμε να μην λησμονούμε ότι η πατρίδα μας και η εγγύς γεωπολιτική της γειτονιά, κατέχουν μια δεσπόζουσα και εξαιρετικά κομβική θέση στο κάδρο των εξελίξεων. Έναν ρόλο κλειδί δηλαδή, για την τελική έκβαση και βεβαίως για τα ουσιώδη φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που θα προσλάβει αυτή η δυναμική και πολυδιάστατη διεργασία…

Είναι λοιπόν φανερό ότι πολλά από τα θεμελιώδη στοιχήματα της επόμενης μέρας, θα συναρτώνται ευθέως από τον ρόλο που θα διεκδικεί και τελικά θα καταφέρνει να διασφαλίζει η πατρίδα μας, αναφορικά με την διαχείριση κρίσιμων παραμέτρων στην νέα περιφερειακή Αρχιτεκτονική…

Αυτό προφανώς δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να παραδοθούμε στην λαγνεία της αυταπάτης ενός υπερφίαλου μικρομεγαλισμού για την δυνατότητα δήθεν ανατροπής των θεμελιωδών μεγεθών και δήθεν επαναδιατύπωσης των κρίσιμων κανόνων και παραδοχών που σχετίζονται με την νηφάλια γεωπολιτική αποτύπωση των πραγματικών περιφερειακών  δεδομένων…

Σημαίνει όμως ότι έχουμε την υποχρέωση, να μην υποτιμήσουμε και κυρίως να μην αγνοήσουμε ότι η σπουδαιότητα του περιφερειακού ρόλου τον οποίο εν δυνάμει μπορεί να διαδραματίσει η πατρίδα μας, δεν είναι μονάχα συνάρτηση του μεγέθους της, αλλά είναι πρωτίστως συνισταμένη περισσότερων κρίσιμων παραμέτρων που συνθέτουν την γεωπολιτική της ιδιαιτερότητα όπως είναι το γεωγραφικό της αποτύπωμα, τα απαράγραπτα ιστορικά της δίκαια, η συνάφεια ρόλων, επιδιώξεων και εν δυνάμει πραγματικών και με βάθος στρατηγικών συνεργασιών με άλλους σοβαρούς και ισχυρούς περιφερειακούς δρώντες κλπ.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα δυναμικά διαμορφούμενο παζλ, μέσα στο οποίο η πατρίδα μας οφείλει να «παίξει» και να δράσει με σοβαρές απαιτήσεις. Προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση του συγκεκριμένου εγχειρήματος, είναι να έχουμε ως χώρα επίγνωση του πραγματικού γεωπολιτικού του αποτυπώματος, το οποίο εν πολλοίς είναι και αυτό που θα προσδιορίζει και το πραγματικό εύρος των στοχεύσεών της, σαφή επίγνωση της ταυτότητας των εν δυνάμει συμπρωταγωνιστών μας στον περιφερειακό στρατηγικό σχεδιασμό και φυσικά ξεκάθαρο όραμα αναφορικά με το ποια θα πρέπει να είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα και πως ακριβώς θα πρέπει να πορευτεί μέσα στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον ισχύος που διαμορφώνεται.

Το να «σπρώχνεται» η χώρα με το ζόρι στην λογική του «τραβάτε με κι ας κλαίω», ΔΕΝ είναι σοβαρή επιλογή και προφανώς είναι μια επιλογή που ΔΕΝ παραπέμπει σε σοβαρό και υπολογίσιμο παίκτη με τον οποίο αξίζει τον κόπο να συνεργάζεσαι και οι πάντες θα ήθελαν να αποσπάσουν σημαντικό μερίδιο από την εύνοιά του.

Η Ελλάδα θα μπορούσε για παράδειγμα να επιδράσει καταλυτικά στον ουσιαστικό απογαλακτισμό της Αιγύπτου από κάθε λογής αραβικά εμμονικά σύνδρομα, καταδεικνύοντάς της τον δρόμο της περαιτέρω ουσιαστικής περιφερειακής ισχυροποίησής της, με την δυναμική επένδυση στα δικά της ιστορικά δίκαια και στην κεφαλαιοποίηση της πολιτισμικής της παρακαταθήκης κι σε έναν ουσιαστικά εξωστρεφή γεωπολιτικό προσανατολισμό. Όμως δεν ασχολήθηκε. Επιμένει να προσεγγίζει την Αίγυπτο φοβικά και άτολμα, αποφεύγοντας να της καταδείξει ότι προϋπόθεση για την αμοιβαία περιφερειακή ισχυροποίηση ενός πολυδύναμου Ελληνοαιγυπτιακού άξονα, είναι η δυναμική περιθωριοποίηση και ο ουσιαστικός παραγκωνισμός της Τουρκικής αναθεωρητικής απειλής, εξ αιτίας της οποίας και παρά τα όποια εκβιαστικά δέλεαρ, η επόμενη μέρα για την Αίγυπτο, μόνο δυνητικές απώλειες θα μπορούσε να καταγράψει.

Στην Συρία η Ελλάδα όφειλε να απαιτήσει αυξημένη παρουσία και ρόλο, επικαλούμενη το προηγούμενο των καταστροφικών βανδαλισμών στην Παλμύρα και την προστασία των Χριστιανών. Ούτε κατά διάνοια απασχόλησε κάτι τέτοιο το Ελληνικό ΥΠΕΞ. Το μοναδικό για το οποίο φροντίσαμε, ήταν να προσφέρουμε κατ’ εντολή τρίτων, νομιμοποίηση στον Ισλαμιστή χασάπη της Δαμασκού, για να μπορέσουν να κάνουν ανενόχλητοι το παιγνίδι τους όλοι οι άλλοι πλην ημών. Αυτό όμως δεν λέγεται Εξωτερική πολιτική και προφανώς δεν παραπέμπει σε χώρα που σέβεται τον εαυτό της και απαιτεί από τους υπόλοιπους σεβασμό και εκτίμηση.

Το Ισραήλ, είναι ένας ισχυρός και αποφασιστικός περιφερειακός δρων, με συγκεκριμένο ρόλο στο πλαίσιο της Αμερικανικής κατανομής ισχύος και παράλληλα αποτελεί ένα κρίσιμο γεωπολιτικό ανάχωμα ικανό να εφαρμόσει πολιτικές και επιχειρήσεις ουσιαστικής ανάσχεσης, απέναντι στην πολυδιάστατη ισλαμική επιθετικότητα η οποία εκδηλώνεται με αμιγώς πολιτισμικά χαρακτηριστικά.

Στην επικαιροποιημένη Γεωστρατηγική των Αμερικανών, ο ρόλος ο οποίος επιφυλάσσεται στο Ισραήλ είναι εξαιρετικά ενισχυμένος και η δυναμική ενσωμάτωσή του στην νέα περιφερειακή ενεργειακή και διαμετακομιστική Αρχιτεκτονική, διασφαλίζει προστιθέμενη αξία στην Ελλάδα ΚΑΙ στην Κύπρο, ενώ το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος καταγράφονται αντικειμενικά στους προνομιακούς συνομιλητές και συνεργάτες του Εβραϊκού κράτους, συνιστά μια εξέλιξη η οποία αναβαθμίζει ουσιαστικά το περιεχόμενο της στρατηγικής συνεργασίας ΚΑΙ με την Αίγυπτο.

Εάν λοιπόν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η γεωπολιτική συγκυρία προσέφερε στην Ελλάδα  την ενισχυμένη ανταγωνιστική δυνατότητα να δημιουργήσει και (στο χέρι της είναι) να διευρύνει την στρατηγική συνεργασία της με το Ισραήλ. Αυτήν την εξέλιξη η Ελλάδα οφείλει να την προσεγγίζει με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον ΚΑΙ για την δική της ενίσχυση… ΚΑΙ για την ασφάλεια του Ελληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο… ΚΑΙ για την ανάληψη πρωτοβουλιών που θα θεμελιώσουν κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα σε όλο το εύρος του αντικειμενικού ενδιαφέροντός της.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να προσεγγίζει αμήχανα τις σχέσεις της με το Ισραήλ, ούτε βεβαίως υιοθετώντας λογικές αμφιθεάτρων της δεκαετίας του ’70, όταν το «Παλαιστινιακό» ήταν το απόλυτο asset. Οι Άραβες έχουν ξεπεράσει στρατηγικά συμπλέγματα και εμμονές του παρελθόντος και έχουν πάψει να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις του περιβάλλοντός τους με στείρα Παλαιστινιοκεντρική λογική. Κοιτάζουν μπροστά. Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να γυρίζει πίσω, παραβλέποντας ότι στις μέρες μας, ακόμη και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης εργαλειοποιούνται για να εκτραχύνουν τις συγκρούσεις στο μέτωπο των επιχειρήσεων. Διότι δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια.

Αυτά που θα πει και αυτά που θα κάνει σήμερα η πατρίδα μας, παρατηρούνται, αξιολογούνται, συνεκτιμώνται, φιλτράρονται και στον κατάλληλο χρόνο θα επιστρέψουν με τόκο αποτιμώμενο σε συνέπειες γεωπολιτικές.

Η Ελλάδα στην νέα εποχή, οφείλει να αποτολμήσει να συμπεριφερθεί ως διαχειριστής περιφερειακής ισχύος και όχι ως φωνασκών διαδηλωτής μιας άκριτης «αλληλεγγύης», αναπαράγοντας έτσι αμηχανία, μιζέρια, απροθυμία και ανικανότητα προσαρμογής.

Δυστυχώς η ευτυχώς, Γεωπολιτική σημαίνει ψυχρή αποτίμηση πραγματικών δεδομένων ισχύος, τοποθετημένων στην Γεωγραφία, μακριά από συναισθηματισμούς και ερμαφρόδιτα τσαλαβουτήγματα. Η διατύπωση αυτή μοιάζει σκληρή  και δείχνει (ενώ δεν είναι) απάνθρωπη, Αν όμως ΔΕΝ  κατανοήσουμε το αληθές του περιεχομένου της, τότε η προσέλευση στο ταμείο θα γίνει με όρους εξαιρετικά δραματικούς.

Το Παλαιστινιακό ξεκίνησε ως ένα εμμονικό στοίχημα 400 εκατομυρίων Αράβων και 1,5 δισεκατομμυρίου Μουσουλμάνων οι οποίοι ΔΕΝ ήθελαν την δημιουργία ενός μικρού κράτους 8 εκατομμυρίων ανθρώπων στην συγκεκριμένη περιοχή. Οι Άραβες το εγκαταλείπουν σταδιακά αυτό το στοίχημα, κρατώντας μόνο ορισμένα τυπικά προσχήματα για τα φανατισμένα τμήματα των πληθυσμών τους, οι απλοί πιστοί Μουσουλμάνοι σταθερά αποστασιοποιούνται… Και έχουν απομείνει οι δυτικότροποι αλληλέγγυοι και οι φιλάνθρωπες κυβερνήσεις της Ευρώπης με τα αιματοβαμμένα χέρια, να υποκρίνονται και να προσφέρουν αφειδώς υπηρεσίες αλληλεγγύης στην Χαμάς που τις εργαλειοποιεί,  πουλώντας θυματοποίηση αποσιωπώντας την καραμπινάτη αυτουργία της στο έγκλημα και φυσικά αδιαφορώντας πλήρως για τους Παλαιστίνιους και για την τύχη των αμάχων, την δυστυχία και τις απώλειες των οποίων αξιοποιεί επικοινωνιακά συνεπικουρούμενη από τους «αλληλέγγυους» σε αυτό το βρώμικο παιγνίδι. Αυτό είναι ο λόγος που δεν αποσύρεται όπως θα έκανε κάθε συνετός ηγέτης αφοσιωμένος στην υπόθεση του λαού του… Γι’ αυτό και δεν παραδίδει τους ελάχιστους ομήρους που έχουν απομείνει πλέον ζωντανοί… Γι’ αυτό και επιμένει να παράγει θύματα χρησιμοποιώντας παιδιά και αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Διότι επενδύουν στην εικόνα και στην ευκολοπιστία των ανθρώπων. Και η εικόνα ΚΑΙ κατασκευάζεται… ΚΑΙ πουλάει… ΚΑΙ υπάρχουν πολλοί που είναι πρόθυμοι να την αναπαράξουν για να στηθεί ένα φαινομενικά «αλληλέγγυο» σκηνικό.

Γιατί όμως φτάσαμε εδώ;;;

Ποιος όμως από όλους αυτούς φροντίζει να αποδώσει τα του Καίσαρος, θυμίζοντας στους πάντες, ότι ένας από τους λόγους που φτάσαμε εδώ σήμερα, είναι το γεγονός ότι το 2000 στο Καμπ Ντέιβιντ, ο πολύς Γιασέρ Αραφάτ, αρνήθηκε την Ειρήνη ΚΑΙ την οριστική επίλυση του Παλαιστινιακού, αν και ο Γιτζάκ Ραμπίν του προσέφερε τα πάντα. ΚΑΙ την Ιερουσαλήμ… ΚΑΙ την Δυτική όχθη… ΚΑΙ την Γάζα… ΚΑΙ πολλά – πολλά δις για αποζημιώσεις… Σήμερα οι πάντες ξέρουν – αλλά απλώς δεν το θυμίζουν – ότι ο Αραφάτ αρνήθηκε, διότι οι ακραίοι Ισλαμιστές που τον στήριζαν στο παρασκήνιο ήθελαν την συνέχιση του πολέμου, διότι απλά δεν ήθελαν να υπάρχει το Ισραήλ. Γι΄αυτό φτάσαμε εδώ… Αυτή είναι η αλήθεια και ας σταματήσουμε να υποκρινόμαστε.

Χωρίς να αμφισβητείται η ανθρωπιά και τα αγνά συναισθήματα, εκεί που υπάρχουν μεταξύ αυτών που αγανακτούν για το δράμα των παιδιών και των αμάχων, θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η μονόπλευρη εκδήλωση αγανάκτησης σε βάρος του Ισραήλ για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Γάζα, ΔΕΝ υπηρετεί την αλήθεια και ΔΕΝ συμβάλει στην προώθηση της ειρηνικής διευθέτησης.

Και γιατί έστω κι έτσι, το Ισραήλ δεν δίνει «τόπο στην οργή» και δεν συμβιβάζεται;;;

Διότι σε αυτόν τον τόπο όλοι έχουν παρελθόν έστω και αν κάποιοι επιμένουν να έχουν επιλεκτική μνήμη και στρατευμένη κρίση. Έτσι λοιπόν, ανεξάρτητα από το τι θέλουμε να πιστεύουμε, το Ισραήλ ΔΕΝ είναι μια κοινωνία αδίστακτων τεράτων, που δεν διδάχτηκαν τίποτε από την δική τους πολυτάραχη ιστορία. Στο Ισραήλ γνωρίζουν καλά ότι:

Δεν θέλουν πόλεμο διότι ο πόλεμος για μια καλά συγκροτημένη και οργανωμένη χώρα, είναι σπατάλη πόρων ανθρώπινων και υλικών. Το Ισραήλ θέλει Ειρήνη, διότι μόνο έτσι μπορεί να διευρύνει τις θεσμικές και άλλες κατακτήσεις του. Το Ισραήλ με τον πόλεμο κατατρίβεται και εν τέλει ρισκάρει την ίδια την υπόστασή του. Τι ακριβώς είπαμε ότι ρισκάρουν οι ζάπλουτοι ηγέτες της Χαμάς που θυσιάζουν απερίσκεπτα τον λαό για τον οποίο υποτίθεται ότι παλεύουν;;; Η απάντηση είναι απλή… ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ δεν ρ

Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης, πιστώνουν κεφάλαιο εμπιστοσύνης στην Χαμάς, στα μάτια των αφελών που συνεχίζουν να την στηρίζουν. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε που θα ήταν σήμερα η Χαμάς, εάν το μόνο που εισέπραττε από την διεθνή κοινότητα θα ήταν ανάθεμα, οργή και απόλυτη αποδοκιμασία, συναισθήματα τα οποία ακόμη και εκεί που υπάρχουν, χάνονται σε μια πλημμυρίδα εκδηλώσεων και συνθημάτων «αλληλεγγύης», ορισμένα μάλιστα από τα οποία στηρίζουν απροκάλυπτα την Χαμάς. Διότι είναι ο φανερό, όταν οι αφελείς αναπαράγουν το σύνθημα “from the river to the sea“, το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν νερό στον μύλο του τυχοδιωκτισμού και της τρομοκρατίας…

Η Χαμάς κεφαλαιοποιεί τους νεκρούς Παλαιστίνιους στο χρηματιστήριο των εντυπώσεων, ενώ το Ισραήλ εισπράττει την καταδίκη, εξ αιτίας των τεράτων που δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν νοσοκομεία, σχολεία, άμαχους και παιδιά ως ανθρώπινες ασπίδες και ως μια αναλώσιμη βιομηχανία παραγωγής εντυπώσεων.

Και κυρίως στο Ισραήλ γνωρίζουν καλά ότι εάν συμβιβαστούν τώρα, αυτό θα εμφανιστεί ως νίκη της Χαμάς, θα θεριέψει την Χαμάς, θα ανατροφοδοτήσει με αφελείς την βιομηχανία κατασκευής μαρτύρων και το πρόβλημα θα επανέλθει με πολύ πιο εκρηκτικό τρόπο και με ακόμη περισσότερα θύματα στο μέλλον. Οποιοσδήποτε συμβιβασμός του Ισραήλ αυτήν την στιγμή, τον μόνο που θα ικανοποιήσει θα είναι μια υποκριτικά σκεπτόμενη και δρώσα διεθνή κοινότητα που κατάπιε την Ουκρανία, κατάπιε το Ιράκ, κατάπιε την Λιβύη, κατάπιε αμάσητη την Συρία, το Αρτσάχ, την κατοχική παρουσία στην Κύπρο, αλλά την πήρε δήθεν ο πόνος για τους Παλαιστίνους, κάνοντας πως δεν αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα είναι η παρουσία της Χαμάς και η άρνηση των τεράτων να παραδώσουν τους τελευταίους εναπομείναντες ομήρους και όχι το δικαίωμα του Ισραήλ να μην επιτρέψει την επανάληψη του προβλήματος για πολλοστή φορά.

Για όλους αυτούς τους λόγους που σχετίζονται με όσα αντιλαμβάνεται και με τον τρόπο τον οποίο βιώνει το πρόβλημα, ένας κρίσιμος στρατηγικός μας εταίρος, η Ελλάδα (δια της κυβερνήσεώς της) ΔΕΝ μπορεί να συμπεριφέρεται ως επαγγελματίας «αλληλέγγυος» ο οποίος απλώς φωνασκεί, δεν λογοδοτεί πουθενά και φυσικά δεν έχει την ευθύνη για αποφάσεις που αφορούν στο σήμερα και στο αύριο της χώρας. Οι φωνές των μεμονωμένων ανθρώπων, όση αυθεντικότητα και αν διαθέτουν, ΔΕΝ μπορεί και ΔΕΝ πρέπει να μετουσιώνονται σε επίσημη κρατική πολιτική σήμερα, στο συγκεκριμένο περιβάλλον προκλήσεων, και ευκαιριών αλλά και κινδύνων και αδιαφορώντας για την επόμενη μέρα, για τις κρίσιμες ισορροπίες που δεν μπορεί να παραγνωρίζονται, για το ευρύτερο πακέτο εκκρεμοτήτων και ανοικτών μετώπων που θα πρέπει να διευθετούνται με το ενδιαφέρον να παραμένει αυστηρά προσηλωμένο στην εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος.

Η Ελλάδα με δυο λόγια οφείλει να επενδύσει σήμερα, με τρόπο που θα της επιτρέψει να εισπράξει αύριο και κυρίως με τρόπο που θα της επιτρέψει να δικαιούται ακόμη και να απαιτεί.

Οι πολίτες βεβαίως και δικαιούνται να έχουν οργή, θυμικό και συναίσθημα.  Δικαιούνται και να τα εκφράζουν όλα αυτά, με τον τρόπο που επιλέγουν να τα εκφράσουν, αναλόγως του επιπέδου της γνώσεως των πραγματικών δεδομένων και του βαθμού επίγνωσης των δυνητικών συνεπειών. Τα κράτη όμως, υποχρεούνται να μην αγνοούν τις κρίσιμες παραμέτρους που συνθέτουν το διεθνές περιβάλλον και τον εγγύς γεωπολιτικό τους περίγυρο, διότι υπάρχει πάντα η επόμενη μέρα.

Προφανώς αυτό που προτείνουμε ΔΕΝ είναι η σιωπή όταν παιδιά και άμαχοι πεθαίνουν. Αυτό που προτείνουμε, είναι υπεύθυνη και ισορροπημένη τοποθέτηση, που θα βάζει πρώτα και με απαιτήσεις από την διεθνή κοινότητα, στο κάδρο τους πραγματικούς εγκληματίες. Τα τέρατα της Χαμάς. Τους ορκισμένους φονιάδες που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το δράμα των αμάχων. Να απαιτούμε την αποφασιστική καταδίκη τους και τον ανελέητο πόλεμο που θα οδηγήσει στον απόλυτο και οριστικό αφανισμό τους. Αυτό που απαιτείται είναι να αποκαλύπτουμε και να καταγγέλλουμε αυτούς που τους στηρίζουν και αναπαράγουν την προπαγάνδα τους. Αυτό οφείλει και πρέπει να κάνει πρώτα απ’ όλα η Ελλάδα. Τα υπόλοιπα έπονται…

Η άλλη λύση, είναι το κρεσέντο της ανευθυνότητας. Η κατάπτυστη και εθνικά ανεύθυνη πρωτοβουλία την οποία ανέλαβε η θλιβερή τετράδα του καιροσκοπισμού, της ανευθυνότητας και της ουσιαστικά ανύπαρκτης πολιτικής σκέψης (Φάμελλος, Κουτσούμπας, Χαρίτσης και Κωνσταντοπούλου) οι οποίοι στην κορύφωση του εμετικού τους παραληρήματος ζητούν να διακόψει αμέσως η χώρα μας την στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. (Προφανώς παρέλειψαν να προτείνουν την άμεση δημιουργία στρατηγικής σχέσης με την Κούβα, αλλά τους έχω ικανούς να προτείνουν ακόμη ΚΑΙ αυτό).

Έτσι όμως δεν πας ούτε μια βόλτα μέχρι τα Σούρμενα. Είναι φανερό ότι με τέτοιες ανεύθυνες και επικίνδυνες ελαφρότητες, δεν μπορείς να διεκδικήσεις περιφερειακό ρόλο.

Καλά θα κάνει λοιπόν η κυβέρνηση να σοβαρευτεί… Να πάψει να λειτουργεί ως ΜΚΟ που άγεται και φέρεται από ότι «πουλάει» και να ασχοληθεί σοβαρά με την πραγματική υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και με την αξιοποίηση των γεωπολιτικών ευκαιριών που αυτήν την περίοδο κάνουν παρέλαση αλλά εάν επιτρέψουμε να παρέλθουν αναξιοποίητες, δεν θα μας κάνουν την τιμή να επιστρέψουν.

 

Παρουσίαση ερευνητικού προγράμματος για το πολιτισμικό και οικιστικό απόθεμα των ελληνικών κοινοτήτων της Προποντίδας στη Μικρά Ασία

Από
anixneuseis
-
0

Θεσσαλονίκη, Δευτέρα, 26 Μαΐου 2025

 Τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος «Πολιτισμικό και Οικιστικό Απόθεμα των Ελληνικών Κοινοτήτων της Προποντίδας (Μικρά Ασία)» θα παρουσιαστούν δημόσια, στον χώρο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, την ερχόμενη Πέμπτη 29 Μαΐου 2025, στις 6 το απόγευμα.

Το έργο «Πολιτισμικό και Οικιστικό Απόθεμα των Ελληνικών Κοινοτήτων της Προποντίδας (Μικρά Ασία)» (κωδ. Rescom 82331), έχει ως στόχο την καταγραφή και μελέτη του εναπομείναντος οικιστικού αποθέματος των ελληνικών κοινοτήτων της Μικράς Ασίας, ως το κυρίαρχο υλικό αποτύπωμα της κοινωνικής και οικονομικής ιστορικής παρουσίας των Ελλήνων εκεί, θεωρώντας το ως ένα από τα κυριότερα ζητήματα της ιστορίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Αποτελεί συνέχιση προγενέστερου επιστημονικού ερευνητικού έργου με τίτλο: «Πολιτισμικό και Οικιστικό Απόθεμα των Ελληνικών Κοινοτήτων της Μικράς Ασίας», το οποίο αποβλέπει στον εντοπισμό, την καταγραφή, τη συστηματική μελέτη, την αξιολόγηση, την ταξινόμηση και την προβολή τόσο του αρχειακού υλικού όσο και του οικιστικού και μνημειακού αποθέματος σε περιοχές της Μικράς Ασίας.

Η παρούσα έρευνα χρηματοδοτήθηκε από τον Ειδικό Λογαριασμό Κονδυλίων Έρευνας (ΕΛΚΕ) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στο πλαίσιο του Προγράμματος Ερευνητικών Επιχορηγήσεων ανά θεματική κατηγορία 2023.

Στην παρουσίαση θα συμμετέχουν η επιστημονικά υπεύθυνη του προγράμματος, καθηγήτρια του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών (ΒΣΑΣ) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, δρ. αρχιτέκτων Ελένη Γ. Γαβρά και τα μέλη της ερευνητικής ομάδας: Μαρία Πανακάκη – υπ. δρ. ΒΣΑΣ, Άννα Χατσιοπούλου – υπ. δρ. ΒΣΑΣ και Βασίλης Δημητριάδης – ιστορικός ερευνητής.

Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί από τους φοιτητές του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας: Αθανάσιο Καραμπατζιά, (αφήγηση), Μιχαλέττα Μάμαλη (κανονάκι) και Χαρά Ψυχή (ούτι), υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του δρ. Γεωργίου Πατρώνα.

1...756757758...3,037Σελίδα 757 από 3,037