του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Προφανώς οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή – και ιδιαιτέρως όλα όσα διαδραματίζονται στην διακεκαυμένη ζώνη της Μέσης Ανατολής – δεν είναι το μοναδικό ζήτημα που θα μπορούσε να απασχολεί κατ’ αποκλειστικότητα και σε όλες τις εκφάνσεις του τους πολίτες αυτής της χώρας, αφού μια σειρά από εσωτερικά προβλήματα καθημερινότητας, οξύνονται, επιδρούν καταλυτικά και δημιουργούν νέες πρόσθετες δυσκολίες στην διαχείριση της ζωής των ανθρώπων…
Ορισμένα πράγματα όμως, δεν θα πρέπει να παραβλέπονται, διότι η κοινωνική ανοχή στα πολιτικά λάθη, έχει κόστος. Κόστος εθνικό και κατά κανόνα μη αναστρέψιμο. Γι’ αυτό και οφείλουμε ως κοινωνία, να έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος, ότι οι διεργασίες που έχουν δρομολογηθεί και σχετίζονται με τον δομικό και γενικευμένο μετασχηματισμό του διεθνούς συστήματος, συνιστούν πρώτα απ’ όλα και κυρίως, μια αλληλουχία στοχευμένων ανατροπών που αφορούν στον ανταγωνισμό της ισχύος και στην αναζήτηση νέων επιπέδων ισορροπίας, ακόμη και σε επίπεδο περιφερειακό. Και όλα αυτά, σε μια περιοχή που είναι ήδη πολλαπλώς αποσταθεροποιημένη…
Κυρίως οφείλουμε να μην λησμονούμε ότι η πατρίδα μας και η εγγύς γεωπολιτική της γειτονιά, κατέχουν μια δεσπόζουσα και εξαιρετικά κομβική θέση στο κάδρο των εξελίξεων. Έναν ρόλο κλειδί δηλαδή, για την τελική έκβαση και βεβαίως για τα ουσιώδη φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που θα προσλάβει αυτή η δυναμική και πολυδιάστατη διεργασία…
Είναι λοιπόν φανερό ότι πολλά από τα θεμελιώδη στοιχήματα της επόμενης μέρας, θα συναρτώνται ευθέως από τον ρόλο που θα διεκδικεί και τελικά θα καταφέρνει να διασφαλίζει η πατρίδα μας, αναφορικά με την διαχείριση κρίσιμων παραμέτρων στην νέα περιφερειακή Αρχιτεκτονική…
Αυτό προφανώς δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να παραδοθούμε στην λαγνεία της αυταπάτης ενός υπερφίαλου μικρομεγαλισμού για την δυνατότητα δήθεν ανατροπής των θεμελιωδών μεγεθών και δήθεν επαναδιατύπωσης των κρίσιμων κανόνων και παραδοχών που σχετίζονται με την νηφάλια γεωπολιτική αποτύπωση των πραγματικών περιφερειακών δεδομένων…
Σημαίνει όμως ότι έχουμε την υποχρέωση, να μην υποτιμήσουμε και κυρίως να μην αγνοήσουμε ότι η σπουδαιότητα του περιφερειακού ρόλου τον οποίο εν δυνάμει μπορεί να διαδραματίσει η πατρίδα μας, δεν είναι μονάχα συνάρτηση του μεγέθους της, αλλά είναι πρωτίστως συνισταμένη περισσότερων κρίσιμων παραμέτρων που συνθέτουν την γεωπολιτική της ιδιαιτερότητα όπως είναι το γεωγραφικό της αποτύπωμα, τα απαράγραπτα ιστορικά της δίκαια, η συνάφεια ρόλων, επιδιώξεων και εν δυνάμει πραγματικών και με βάθος στρατηγικών συνεργασιών με άλλους σοβαρούς και ισχυρούς περιφερειακούς δρώντες κλπ.
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα δυναμικά διαμορφούμενο παζλ, μέσα στο οποίο η πατρίδα μας οφείλει να «παίξει» και να δράσει με σοβαρές απαιτήσεις. Προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση του συγκεκριμένου εγχειρήματος, είναι να έχουμε ως χώρα επίγνωση του πραγματικού γεωπολιτικού του αποτυπώματος, το οποίο εν πολλοίς είναι και αυτό που θα προσδιορίζει και το πραγματικό εύρος των στοχεύσεών της, σαφή επίγνωση της ταυτότητας των εν δυνάμει συμπρωταγωνιστών μας στον περιφερειακό στρατηγικό σχεδιασμό και φυσικά ξεκάθαρο όραμα αναφορικά με το ποια θα πρέπει να είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα και πως ακριβώς θα πρέπει να πορευτεί μέσα στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον ισχύος που διαμορφώνεται.
Το να «σπρώχνεται» η χώρα με το ζόρι στην λογική του «τραβάτε με κι ας κλαίω», ΔΕΝ είναι σοβαρή επιλογή και προφανώς είναι μια επιλογή που ΔΕΝ παραπέμπει σε σοβαρό και υπολογίσιμο παίκτη με τον οποίο αξίζει τον κόπο να συνεργάζεσαι και οι πάντες θα ήθελαν να αποσπάσουν σημαντικό μερίδιο από την εύνοιά του.
Η Ελλάδα θα μπορούσε για παράδειγμα να επιδράσει καταλυτικά στον ουσιαστικό απογαλακτισμό της Αιγύπτου από κάθε λογής αραβικά εμμονικά σύνδρομα, καταδεικνύοντάς της τον δρόμο της περαιτέρω ουσιαστικής περιφερειακής ισχυροποίησής της, με την δυναμική επένδυση στα δικά της ιστορικά δίκαια και στην κεφαλαιοποίηση της πολιτισμικής της παρακαταθήκης κι σε έναν ουσιαστικά εξωστρεφή γεωπολιτικό προσανατολισμό. Όμως δεν ασχολήθηκε. Επιμένει να προσεγγίζει την Αίγυπτο φοβικά και άτολμα, αποφεύγοντας να της καταδείξει ότι προϋπόθεση για την αμοιβαία περιφερειακή ισχυροποίηση ενός πολυδύναμου Ελληνοαιγυπτιακού άξονα, είναι η δυναμική περιθωριοποίηση και ο ουσιαστικός παραγκωνισμός της Τουρκικής αναθεωρητικής απειλής, εξ αιτίας της οποίας και παρά τα όποια εκβιαστικά δέλεαρ, η επόμενη μέρα για την Αίγυπτο, μόνο δυνητικές απώλειες θα μπορούσε να καταγράψει.
Στην Συρία η Ελλάδα όφειλε να απαιτήσει αυξημένη παρουσία και ρόλο, επικαλούμενη το προηγούμενο των καταστροφικών βανδαλισμών στην Παλμύρα και την προστασία των Χριστιανών. Ούτε κατά διάνοια απασχόλησε κάτι τέτοιο το Ελληνικό ΥΠΕΞ. Το μοναδικό για το οποίο φροντίσαμε, ήταν να προσφέρουμε κατ’ εντολή τρίτων, νομιμοποίηση στον Ισλαμιστή χασάπη της Δαμασκού, για να μπορέσουν να κάνουν ανενόχλητοι το παιγνίδι τους όλοι οι άλλοι πλην ημών. Αυτό όμως δεν λέγεται Εξωτερική πολιτική και προφανώς δεν παραπέμπει σε χώρα που σέβεται τον εαυτό της και απαιτεί από τους υπόλοιπους σεβασμό και εκτίμηση.
Το Ισραήλ, είναι ένας ισχυρός και αποφασιστικός περιφερειακός δρων, με συγκεκριμένο ρόλο στο πλαίσιο της Αμερικανικής κατανομής ισχύος και παράλληλα αποτελεί ένα κρίσιμο γεωπολιτικό ανάχωμα ικανό να εφαρμόσει πολιτικές και επιχειρήσεις ουσιαστικής ανάσχεσης, απέναντι στην πολυδιάστατη ισλαμική επιθετικότητα η οποία εκδηλώνεται με αμιγώς πολιτισμικά χαρακτηριστικά.
Στην επικαιροποιημένη Γεωστρατηγική των Αμερικανών, ο ρόλος ο οποίος επιφυλάσσεται στο Ισραήλ είναι εξαιρετικά ενισχυμένος και η δυναμική ενσωμάτωσή του στην νέα περιφερειακή ενεργειακή και διαμετακομιστική Αρχιτεκτονική, διασφαλίζει προστιθέμενη αξία στην Ελλάδα ΚΑΙ στην Κύπρο, ενώ το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος καταγράφονται αντικειμενικά στους προνομιακούς συνομιλητές και συνεργάτες του Εβραϊκού κράτους, συνιστά μια εξέλιξη η οποία αναβαθμίζει ουσιαστικά το περιεχόμενο της στρατηγικής συνεργασίας ΚΑΙ με την Αίγυπτο.
Εάν λοιπόν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η γεωπολιτική συγκυρία προσέφερε στην Ελλάδα την ενισχυμένη ανταγωνιστική δυνατότητα να δημιουργήσει και (στο χέρι της είναι) να διευρύνει την στρατηγική συνεργασία της με το Ισραήλ. Αυτήν την εξέλιξη η Ελλάδα οφείλει να την προσεγγίζει με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον ΚΑΙ για την δική της ενίσχυση… ΚΑΙ για την ασφάλεια του Ελληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο… ΚΑΙ για την ανάληψη πρωτοβουλιών που θα θεμελιώσουν κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα σε όλο το εύρος του αντικειμενικού ενδιαφέροντός της.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να προσεγγίζει αμήχανα τις σχέσεις της με το Ισραήλ, ούτε βεβαίως υιοθετώντας λογικές αμφιθεάτρων της δεκαετίας του ’70, όταν το «Παλαιστινιακό» ήταν το απόλυτο asset. Οι Άραβες έχουν ξεπεράσει στρατηγικά συμπλέγματα και εμμονές του παρελθόντος και έχουν πάψει να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις του περιβάλλοντός τους με στείρα Παλαιστινιοκεντρική λογική. Κοιτάζουν μπροστά. Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να γυρίζει πίσω, παραβλέποντας ότι στις μέρες μας, ακόμη και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης εργαλειοποιούνται για να εκτραχύνουν τις συγκρούσεις στο μέτωπο των επιχειρήσεων. Διότι δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια.
Αυτά που θα πει και αυτά που θα κάνει σήμερα η πατρίδα μας, παρατηρούνται, αξιολογούνται, συνεκτιμώνται, φιλτράρονται και στον κατάλληλο χρόνο θα επιστρέψουν με τόκο αποτιμώμενο σε συνέπειες γεωπολιτικές.
Η Ελλάδα στην νέα εποχή, οφείλει να αποτολμήσει να συμπεριφερθεί ως διαχειριστής περιφερειακής ισχύος και όχι ως φωνασκών διαδηλωτής μιας άκριτης «αλληλεγγύης», αναπαράγοντας έτσι αμηχανία, μιζέρια, απροθυμία και ανικανότητα προσαρμογής.
Δυστυχώς η ευτυχώς, Γεωπολιτική σημαίνει ψυχρή αποτίμηση πραγματικών δεδομένων ισχύος, τοποθετημένων στην Γεωγραφία, μακριά από συναισθηματισμούς και ερμαφρόδιτα τσαλαβουτήγματα. Η διατύπωση αυτή μοιάζει σκληρή και δείχνει (ενώ δεν είναι) απάνθρωπη, Αν όμως ΔΕΝ κατανοήσουμε το αληθές του περιεχομένου της, τότε η προσέλευση στο ταμείο θα γίνει με όρους εξαιρετικά δραματικούς.
Το Παλαιστινιακό ξεκίνησε ως ένα εμμονικό στοίχημα 400 εκατομυρίων Αράβων και 1,5 δισεκατομμυρίου Μουσουλμάνων οι οποίοι ΔΕΝ ήθελαν την δημιουργία ενός μικρού κράτους 8 εκατομμυρίων ανθρώπων στην συγκεκριμένη περιοχή. Οι Άραβες το εγκαταλείπουν σταδιακά αυτό το στοίχημα, κρατώντας μόνο ορισμένα τυπικά προσχήματα για τα φανατισμένα τμήματα των πληθυσμών τους, οι απλοί πιστοί Μουσουλμάνοι σταθερά αποστασιοποιούνται… Και έχουν απομείνει οι δυτικότροποι αλληλέγγυοι και οι φιλάνθρωπες κυβερνήσεις της Ευρώπης με τα αιματοβαμμένα χέρια, να υποκρίνονται και να προσφέρουν αφειδώς υπηρεσίες αλληλεγγύης στην Χαμάς που τις εργαλειοποιεί, πουλώντας θυματοποίηση αποσιωπώντας την καραμπινάτη αυτουργία της στο έγκλημα και φυσικά αδιαφορώντας πλήρως για τους Παλαιστίνιους και για την τύχη των αμάχων, την δυστυχία και τις απώλειες των οποίων αξιοποιεί επικοινωνιακά συνεπικουρούμενη από τους «αλληλέγγυους» σε αυτό το βρώμικο παιγνίδι. Αυτό είναι ο λόγος που δεν αποσύρεται όπως θα έκανε κάθε συνετός ηγέτης αφοσιωμένος στην υπόθεση του λαού του… Γι’ αυτό και δεν παραδίδει τους ελάχιστους ομήρους που έχουν απομείνει πλέον ζωντανοί… Γι’ αυτό και επιμένει να παράγει θύματα χρησιμοποιώντας παιδιά και αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Διότι επενδύουν στην εικόνα και στην ευκολοπιστία των ανθρώπων. Και η εικόνα ΚΑΙ κατασκευάζεται… ΚΑΙ πουλάει… ΚΑΙ υπάρχουν πολλοί που είναι πρόθυμοι να την αναπαράξουν για να στηθεί ένα φαινομενικά «αλληλέγγυο» σκηνικό.
Γιατί όμως φτάσαμε εδώ;;;
Ποιος όμως από όλους αυτούς φροντίζει να αποδώσει τα του Καίσαρος, θυμίζοντας στους πάντες, ότι ένας από τους λόγους που φτάσαμε εδώ σήμερα, είναι το γεγονός ότι το 2000 στο Καμπ Ντέιβιντ, ο πολύς Γιασέρ Αραφάτ, αρνήθηκε την Ειρήνη ΚΑΙ την οριστική επίλυση του Παλαιστινιακού, αν και ο Γιτζάκ Ραμπίν του προσέφερε τα πάντα. ΚΑΙ την Ιερουσαλήμ… ΚΑΙ την Δυτική όχθη… ΚΑΙ την Γάζα… ΚΑΙ πολλά – πολλά δις για αποζημιώσεις… Σήμερα οι πάντες ξέρουν – αλλά απλώς δεν το θυμίζουν – ότι ο Αραφάτ αρνήθηκε, διότι οι ακραίοι Ισλαμιστές που τον στήριζαν στο παρασκήνιο ήθελαν την συνέχιση του πολέμου, διότι απλά δεν ήθελαν να υπάρχει το Ισραήλ. Γι΄αυτό φτάσαμε εδώ… Αυτή είναι η αλήθεια και ας σταματήσουμε να υποκρινόμαστε.
Χωρίς να αμφισβητείται η ανθρωπιά και τα αγνά συναισθήματα, εκεί που υπάρχουν μεταξύ αυτών που αγανακτούν για το δράμα των παιδιών και των αμάχων, θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η μονόπλευρη εκδήλωση αγανάκτησης σε βάρος του Ισραήλ για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Γάζα, ΔΕΝ υπηρετεί την αλήθεια και ΔΕΝ συμβάλει στην προώθηση της ειρηνικής διευθέτησης.
Και γιατί έστω κι έτσι, το Ισραήλ δεν δίνει «τόπο στην οργή» και δεν συμβιβάζεται;;;
Διότι σε αυτόν τον τόπο όλοι έχουν παρελθόν έστω και αν κάποιοι επιμένουν να έχουν επιλεκτική μνήμη και στρατευμένη κρίση. Έτσι λοιπόν, ανεξάρτητα από το τι θέλουμε να πιστεύουμε, το Ισραήλ ΔΕΝ είναι μια κοινωνία αδίστακτων τεράτων, που δεν διδάχτηκαν τίποτε από την δική τους πολυτάραχη ιστορία. Στο Ισραήλ γνωρίζουν καλά ότι:
Δεν θέλουν πόλεμο διότι ο πόλεμος για μια καλά συγκροτημένη και οργανωμένη χώρα, είναι σπατάλη πόρων ανθρώπινων και υλικών. Το Ισραήλ θέλει Ειρήνη, διότι μόνο έτσι μπορεί να διευρύνει τις θεσμικές και άλλες κατακτήσεις του. Το Ισραήλ με τον πόλεμο κατατρίβεται και εν τέλει ρισκάρει την ίδια την υπόστασή του. Τι ακριβώς είπαμε ότι ρισκάρουν οι ζάπλουτοι ηγέτες της Χαμάς που θυσιάζουν απερίσκεπτα τον λαό για τον οποίο υποτίθεται ότι παλεύουν;;; Η απάντηση είναι απλή… ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ δεν ρ
Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης, πιστώνουν κεφάλαιο εμπιστοσύνης στην Χαμάς, στα μάτια των αφελών που συνεχίζουν να την στηρίζουν. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε που θα ήταν σήμερα η Χαμάς, εάν το μόνο που εισέπραττε από την διεθνή κοινότητα θα ήταν ανάθεμα, οργή και απόλυτη αποδοκιμασία, συναισθήματα τα οποία ακόμη και εκεί που υπάρχουν, χάνονται σε μια πλημμυρίδα εκδηλώσεων και συνθημάτων «αλληλεγγύης», ορισμένα μάλιστα από τα οποία στηρίζουν απροκάλυπτα την Χαμάς. Διότι είναι ο φανερό, όταν οι αφελείς αναπαράγουν το σύνθημα “from the river to the sea“, το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν νερό στον μύλο του τυχοδιωκτισμού και της τρομοκρατίας…
Η Χαμάς κεφαλαιοποιεί τους νεκρούς Παλαιστίνιους στο χρηματιστήριο των εντυπώσεων, ενώ το Ισραήλ εισπράττει την καταδίκη, εξ αιτίας των τεράτων που δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν νοσοκομεία, σχολεία, άμαχους και παιδιά ως ανθρώπινες ασπίδες και ως μια αναλώσιμη βιομηχανία παραγωγής εντυπώσεων.
Και κυρίως στο Ισραήλ γνωρίζουν καλά ότι εάν συμβιβαστούν τώρα, αυτό θα εμφανιστεί ως νίκη της Χαμάς, θα θεριέψει την Χαμάς, θα ανατροφοδοτήσει με αφελείς την βιομηχανία κατασκευής μαρτύρων και το πρόβλημα θα επανέλθει με πολύ πιο εκρηκτικό τρόπο και με ακόμη περισσότερα θύματα στο μέλλον. Οποιοσδήποτε συμβιβασμός του Ισραήλ αυτήν την στιγμή, τον μόνο που θα ικανοποιήσει θα είναι μια υποκριτικά σκεπτόμενη και δρώσα διεθνή κοινότητα που κατάπιε την Ουκρανία, κατάπιε το Ιράκ, κατάπιε την Λιβύη, κατάπιε αμάσητη την Συρία, το Αρτσάχ, την κατοχική παρουσία στην Κύπρο, αλλά την πήρε δήθεν ο πόνος για τους Παλαιστίνους, κάνοντας πως δεν αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα είναι η παρουσία της Χαμάς και η άρνηση των τεράτων να παραδώσουν τους τελευταίους εναπομείναντες ομήρους και όχι το δικαίωμα του Ισραήλ να μην επιτρέψει την επανάληψη του προβλήματος για πολλοστή φορά.
Για όλους αυτούς τους λόγους που σχετίζονται με όσα αντιλαμβάνεται και με τον τρόπο τον οποίο βιώνει το πρόβλημα, ένας κρίσιμος στρατηγικός μας εταίρος, η Ελλάδα (δια της κυβερνήσεώς της) ΔΕΝ μπορεί να συμπεριφέρεται ως επαγγελματίας «αλληλέγγυος» ο οποίος απλώς φωνασκεί, δεν λογοδοτεί πουθενά και φυσικά δεν έχει την ευθύνη για αποφάσεις που αφορούν στο σήμερα και στο αύριο της χώρας. Οι φωνές των μεμονωμένων ανθρώπων, όση αυθεντικότητα και αν διαθέτουν, ΔΕΝ μπορεί και ΔΕΝ πρέπει να μετουσιώνονται σε επίσημη κρατική πολιτική σήμερα, στο συγκεκριμένο περιβάλλον προκλήσεων, και ευκαιριών αλλά και κινδύνων και αδιαφορώντας για την επόμενη μέρα, για τις κρίσιμες ισορροπίες που δεν μπορεί να παραγνωρίζονται, για το ευρύτερο πακέτο εκκρεμοτήτων και ανοικτών μετώπων που θα πρέπει να διευθετούνται με το ενδιαφέρον να παραμένει αυστηρά προσηλωμένο στην εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος.
Η Ελλάδα με δυο λόγια οφείλει να επενδύσει σήμερα, με τρόπο που θα της επιτρέψει να εισπράξει αύριο και κυρίως με τρόπο που θα της επιτρέψει να δικαιούται ακόμη και να απαιτεί.
Οι πολίτες βεβαίως και δικαιούνται να έχουν οργή, θυμικό και συναίσθημα. Δικαιούνται και να τα εκφράζουν όλα αυτά, με τον τρόπο που επιλέγουν να τα εκφράσουν, αναλόγως του επιπέδου της γνώσεως των πραγματικών δεδομένων και του βαθμού επίγνωσης των δυνητικών συνεπειών. Τα κράτη όμως, υποχρεούνται να μην αγνοούν τις κρίσιμες παραμέτρους που συνθέτουν το διεθνές περιβάλλον και τον εγγύς γεωπολιτικό τους περίγυρο, διότι υπάρχει πάντα η επόμενη μέρα.
Προφανώς αυτό που προτείνουμε ΔΕΝ είναι η σιωπή όταν παιδιά και άμαχοι πεθαίνουν. Αυτό που προτείνουμε, είναι υπεύθυνη και ισορροπημένη τοποθέτηση, που θα βάζει πρώτα και με απαιτήσεις από την διεθνή κοινότητα, στο κάδρο τους πραγματικούς εγκληματίες. Τα τέρατα της Χαμάς. Τους ορκισμένους φονιάδες που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το δράμα των αμάχων. Να απαιτούμε την αποφασιστική καταδίκη τους και τον ανελέητο πόλεμο που θα οδηγήσει στον απόλυτο και οριστικό αφανισμό τους. Αυτό που απαιτείται είναι να αποκαλύπτουμε και να καταγγέλλουμε αυτούς που τους στηρίζουν και αναπαράγουν την προπαγάνδα τους. Αυτό οφείλει και πρέπει να κάνει πρώτα απ’ όλα η Ελλάδα. Τα υπόλοιπα έπονται…
Η άλλη λύση, είναι το κρεσέντο της ανευθυνότητας. Η κατάπτυστη και εθνικά ανεύθυνη πρωτοβουλία την οποία ανέλαβε η θλιβερή τετράδα του καιροσκοπισμού, της ανευθυνότητας και της ουσιαστικά ανύπαρκτης πολιτικής σκέψης (Φάμελλος, Κουτσούμπας, Χαρίτσης και Κωνσταντοπούλου) οι οποίοι στην κορύφωση του εμετικού τους παραληρήματος ζητούν να διακόψει αμέσως η χώρα μας την στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. (Προφανώς παρέλειψαν να προτείνουν την άμεση δημιουργία στρατηγικής σχέσης με την Κούβα, αλλά τους έχω ικανούς να προτείνουν ακόμη ΚΑΙ αυτό).
Έτσι όμως δεν πας ούτε μια βόλτα μέχρι τα Σούρμενα. Είναι φανερό ότι με τέτοιες ανεύθυνες και επικίνδυνες ελαφρότητες, δεν μπορείς να διεκδικήσεις περιφερειακό ρόλο.
Καλά θα κάνει λοιπόν η κυβέρνηση να σοβαρευτεί… Να πάψει να λειτουργεί ως ΜΚΟ που άγεται και φέρεται από ότι «πουλάει» και να ασχοληθεί σοβαρά με την πραγματική υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και με την αξιοποίηση των γεωπολιτικών ευκαιριών που αυτήν την περίοδο κάνουν παρέλαση αλλά εάν επιτρέψουμε να παρέλθουν αναξιοποίητες, δεν θα μας κάνουν την τιμή να επιστρέψουν.
Τάχαμου δήθεν “ψυχρή – πραγματιστική” ανάλυση που οποιοσδήποτε αυτοπροσδιορίζεται με τους όρους Έλληνας* και Άνθρωπος χρειάζεται μια γερή δόση emetostop για να διαβάσει από την αρχή μέχρι το τέλος. Αντί δικού μου σχολίου ένα μικρό άρθρο του Δημήτρη Β. Πεπόνη που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kosmodromio και απαντά πολύ συνοπτικά στις ουρανομήκεις γελοιότητες περί υπαρξιακής σημασίας της Ελληνοισραηλινής συμμαχίας:
Με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας στο κράτος του Ισραήλ διαβάσαμε διάφορες ανιστορικές υπερβολές (π.χ. «Εάν πέσει το Ισραήλ την επόμενη μέρα θα χαθεί ο Ελληνισμός», «μόνη μας ελπίδα το Ισραήλ», «η σχέση με το Ισραήλ είναι μονόδρομος», «το Ισραήλ είναι υπαρξιακής σημασίας για την Ελλάδα», και άλλα τέτοια), που φανερώνουν πόσο μεγάλη δύναμη και επιρροή ασκεί η ιδεολογία στις συνειδήσεις, ιδιαίτερα όσων ανθρώπων δεν έχουν γνώση ιστορίας αλλά και στρατηγικής.
Θα θυμίσω μόνο το εξής:
Η Ελλάδα έχει υπάρξει ως κράτος 118 χρόνια προτού υπάρξει το κράτος του Ισραήλ (1830-1948) και 42 χρόνια χωρίς να αναγνωρίζει το ισραηλινό κράτος (1948-1990). Δηλαδή τα 160 από τα 194 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, ο ιστορικός βίος της Ελλάδας είναι ανεξάρτητος από το Ισραήλ.
Τώρα, πώς έγινε δυνατόν και κατορθωτό να παρουσιάζεται το Ισραήλ ως υπαρξιακό ζήτημα για την Ελλάδα, ενώ η ύπαρξη του ελληνικού κράτους για περισσότερο από το 80% ή τα 4/5 του ιστορικού του βίου (1830-1990) είναι παντελώς ανεξάρτητη από το ισραηλινό κράτος, είναι απορίας άξιον. Ή μάλλον δεν είναι, δηλαδή ερμηνεύεται, αλλά αυτό δεν είναι το αντικείμενο του παρόντος κειμένου.
Παρόλο που το κρατοκεντρικό παράδειγμα είναι το ουσιώδες, δηλαδή ότι τα 160 από τα 194 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, ο ιστορικός βίος της Ελλάδας είναι ανεξάρτητος από το Ισραήλ, μπορεί κανείς να μην περιοριστεί σε αυτή την περίοδο αλλά να ξεκινήσει από πολύ παλαιότερα (αν και μόνο ως λιγότερο ουσιώδες και δευτερεύον πεδίο αναφοράς): από την περίοδο του Τρωικού Πολέμου (εκτ. 12ος αι. π.Χ) μέχρι και τους Περσικούς (499-449 π.Χ) και Ελληνορωμαϊκούς και Μακεδονικούς Πολέμους (214-148 π.Χ), αλλά και από την περίοδο της αποσύνθεσης του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (476 μ.Χ), των πολέμων των Ρωμαίων με τους Πέρσες (1ος-7ος αι. μ.Χ) και τους Άραβες (7ος-11ος αι. μ.Χ) και τις πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από Γότθους (378 μ.Χ), Σασσανίδες Πέρσες και Αβάρους (626 μ.Χ), Άραβες του Πατριαρχικού Χαλιφάτου (Ρασιντούν) και του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών (654, 674-678, 717-178 μ.Χ), Βούλγαρους (813, 913, 921, 923 μ.Χ), Χαγανάτου των Ρως (860 μ.Χ) και Ρως του Κιέβου (907, 941 μ.Χ), Σταυροφόρους (1202-1204 μ.Χ) και Οθωμανούς (1391, 1394-1402, 1411, 1422, 1453 μ.Χ), ουδέποτε ο Ελληνισμός είχε υπαρξιακή ανάγκη ένα φιλικά προσκείμενο κράτος στην περιοχή της Παλαιστίνης, του Ισραήλ ή της Κοίλης Συρίας (η οποία ανέκαθεν αποτελούσε σημείο σύγκλυσης και πεδίο σύγκρουσης δυνάμεων από τον Νείλο, την Ανατολία και τη Μεσοποταμία), προκειμένου να υπάρξει.
Η ιδεολογική υπερβολή και η υπαρξιακή ταύτιση δεν είναι ούτε Realpolitik, ούτε στρατηγική.
Πηγή: https://kosmodromio.gr/2025/04/01/%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%ae%ce%bb-%cf%85%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%be%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%82-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b6/
* Όσο ευρεία ή στενή σημασία κι αν αποδίδει κανείς στην έννοια του “Έλληνα”, ένα είναι βέβαιο: δεν μπορεί να τη διεκδικεί όποιος θεωρεί “γεωπολιτική αναβάθμιση” την εθελούσια παραχώρηση ελληνικής επικράτειας για να αξιοποιηθεί ως στρατηγικό βάθος από ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία.
Στην πρώτη ευκαιρία καλό θα ήταν να μας πείτε ΚΑΙ εσείς πάντως ως τι ακριβώς αυτοπροσδιορίζεστε, έτσι για να ξέρουμε με ποιόν μιλάμε. Κατά τα λοιπά οφείλω να σας ευχαριστήσω διότι με την παράθεση του άρθρου που επικαλεστήκατε, μάθαμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί ότι ο καλύτερος τρόπος για να αποτιμάς τα δεδομένα στην Γεωπολιτική και να επαναλαμβάνεσαι με αδιέξοδες γεωστρατηγικές συνθέσεις, είναι να βγαίνεις βόλτα στις ρούγες με καταγραφές του Μεσαίωνα ωσάν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτε στον ρου της ιστορίας. Να είστε καλά αγαπητέ. Σας βεβαιώ ότι ξέρω να σέβομαι τον αντίλογο αλλά αυτό το γονατογράφημα που βρήκατε να αντιπαραθέσετε, ΔΕΝ μελετά για να αποδείξει… Έχει πάρει πρώτα την εργολαβία γι’ αυτό που αιτείται (από κάποιους) να αποδειχτεί και στην συνέχεια καλεί τα γεγονότα να βρουν τον τρόπο να ταιριάξουν στο αφηγημα αλλιώς πρόβλημά τους. Τα συγχαρητήριά μου στο εμετοστοπ πάντως. Έκανε δουλειά και διαβάσατε κάμποσο. Τώρα τι κατανοήσατε από το άρθρο… Είναι άλλου παπά ευαγγέλιο…
Είναι βαρύς και ασήκωτος ο τίτλος του άρθρου σας, αγαπητέ κύριε Κυριακόπουλε και οι φίλοι αναγνώστες των Ανιχνεύσεων δεν είναι του νοητικού επιπέδου να λέει κάποιος ”ο γάϊδαρος πετάει” και αυτοί να απαντούν ” πάει πιο ψηλά”;.
Μειώστε τις υπερβολικές υπερβολές και τις μακροσκελείς αναλύσεις , οι οποίες βασίζονται στις δικές σας σκέψεις και επιθυμίες και που διαψεύδονται από την πραγματικότητα ,την οποίαν όλοι σχεδόν οι Έλληνες γνωρίζουν με τα έξυπνα κινητά ανά πάσα στιγμή-.
Η κυβερνητική πολιτική δεν είναι έκθεση ιδεών. Καλή συνέχεια.
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης.
Την επόμενη φορά αγαπητέ θυμήστε μου να θυμηθώ να γράψω κάτι βασισμένο στις δικές σας σκέψεις και εκτιμήσεις που θεωρητικά θα είναι περισσότερο εύπεπτες και καθολικής κατά τα λεγόμενά σας αποδοχής. Σας ευχαριστώ πάντως που μέχρι σήμερα μου επιτρέψετε ως αναγνώστης να γράφω την γνώμη μου…
Α και μην ξεχάσω… Καλό θα ήταν κάποια στιγμή εκτός από μηδενιστικους αφορισμούς να ακούσουμε για κάτι και το επιχείρημά σας. Δεν θα το ματιασουμε σας βεβαιώ…
Δεν σας απαγόρευσα να γράφετε ό,τι θέλετε -σας ευχήθηκα καλή συνέχεια και ξαναγράφω ”την αμαρτία μου ” ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΟΤΙ ΠΕΤΑΕΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ .
Α.. και προφανώς δεν διαβάζετε τα καθημερινά σχεδόν σχόλια μου ”επί παντός επιστητού” ,γιαυτό και δεν γνωρίζετε τις απόψεις μου με επιχειρήματα και αναφορές σε ιστορικά δεδομένα.
Και σήμερα σχολίασα σε άλλα άρθρα.
Υ.Γ Πάντως δεν είμαι ο μόνος που διαφώνησα μαζί σας, καληνύχτα.
Επιμένετε να μπερδεύεστε… Δεν με ενοχλεί η διαφωνία… Προκαλεί τον διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων και αυτό το θεωρώ εξαιρετικά εποικοδομητικό. Την κενολογία σχολιάζω λίγο καυστικά αγαπητέ κ. Ναλμπάντη. Όπως και την επίκληση ενός παντελώς άσχετου και με εντελώς διαφορετικό αντικείμενο άρθρου, ως απάντηση επί παντός επιστητού. Δεν είναι συμβολή στον διάλογο αυτό. Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις τις ανατροπές στο διεθνές και το περιφερειακό σύστημα με την λογική του “Δεν με νοιάζει πόσο ακρίβυνε η βενζίνη. Εγώ δέκα ευρώ έβαζα, δέκα ευρώ συνεχίζω να βάζω”… Καλή σας ημέρα και δεν θα επανέλθω
Αυτοπροσδιοριζομαι ως ότι μισείτε εσείς και οι όμοιοι σας, κατά φαντασίαν Λευκοί, κατά φαντασίαν Ευρωπαίοι, κατά φαντασίαν Δυτικοί, “Μπρεζινσκι από τα Temu”: Θέλετε οπαδός την Χαμάς, θέλετε Τούρκος, θέλετε γυφτοσκοπιανος, ο,τι θέλετε αρκεί να μην ανήκω στον αφιονισμενο εσμό της “εθνικοφροσύνης 2.0”.
Εξηγήστε μου λοιπόν τι έχει να αποκομίσει η Ελλάδα αν το Ισραήλ ολοκληρώσει την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και ελέγξει πλήρως τη Γάζα και οποία αλλά εδάφη θεωρεί ότι της έταξε μια φορά και έναν καιρό ο Γιαχβέ στον περιούσιο λαό του;
Ή τι θα χάσει η Ελλάδα αν αύριο το πρωί με κάποια ας πούμε θεϊκή παρέμβαση του Γιαχβέ, του Αλλάχ ή του Αχουρα Μαζδα, το Ισραήλ σβηστεί από το χάρτη της Μ. Ανατολής. Θα σβήσουμε ως κράτος και ως έθνος;
Αγαπητέ κε Κυριακόπουλε και λοιποί συμπαθείς μπαρμπάδες του ελληνικού παραρτήματος του Λιγκουντ θα σας παρακαλούσα θερμά να μαζευτείτε “μια στάλα” που λέμε και στο χωριό μου. Όταν ήταν ο καιρός σας να “εκμεταλλευτείτε” τις γεωπολιτικές “ευκαιρίες” για να πάρετε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά, ας περνάτε αγκαλιά τα αδέλφια σας τους Ισραηλινούς και ας πηγαίνατε.
Τώρα που το μόνο φύλλο πορείας που θα λάβετε θα είναι για καμιά εκδρομή με τα ΚΑΠΗ στους Αγίους Τόπους, όπου ίσως σας δοθεί η ευκαιρία να αντικρίσετε ιδίοις όμμασι τη “σιωνιστική φιλοξενία” προς τους ορθοδόξους χριστιανούς, αφήστε τη νέα γενιά να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.
Στην δική σας λογική της πατρωνίας και του νεροκουβαλητικού διεθνισμού, με αυτήν την λογική ζυγιάζατε και με αυτήν την λογική αποτιμούσατε κέρδη ή ζημίες (βασικά καταστροφή αποτιμούσατε που την βαφτιζατε αναγκαιότητα)… Στην δική μου λογική υπάρχει ανταγωνισμός ισχύος, συγκρουσιακό φορτίο που μπορεί να καταστεί ακόμη και ανεξέλεγκτο και η Ελλάδα οφείλει να αναζητήσει κοινότητα συμφερόντων που θα επιδράσει καταλυτικά στην διαμόρφωση της νέας ισορροπίας ισχύος στην περιοχή. Αυτήν την κοινότητα συμφερόντων να με συμπαθατε αλλά δεν θα την αναζητήσουμε στην Κούβα και μπορεί εσείς να πετάτε την σκούφια σας από μια πιθανή νίκη του Πούτιν στο ουκρανικό, αλλά εγώ ποτέ δεν είπα ότι η Ελλάδα θα ωφεληθεί κάτι τις από την συντριβή των Παλαιστινίων. Εγώ μίλησα για ισορροπημένη διπλωματική διαχείριση διότι η χώρα οφείλει να μην μείνει με το πουλί στο χέρι για να ικανοποιήσει εμμονές του εσωτερικού ακροατηρίου. Αν επιμένετε να ταυτίζετε τους Παλαιστίνιους με την Χαμάς, λυπάμαι αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας παραπέμψω στις ανακοινώσεις του Αμπάς, ξέρετε… Είναι ο εκπρόσωπος του Λικούντ στην δυτική όχθη… Αν πάλι δεν αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει ισορροπημένη διαχείριση στην εξωτερική πολιτική, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι. Σε κάθε περίπτωση επιτρέψτε μου να έχω διαφορετική εκτίμηση από την δική σας και να την παραθέτω όχι με αφορισμούς αλλά με τα δικά μου φτωχά επιχειρήματα. Βρείτε ισχυρότερα επιχειρήματα και το συζητάμε. Οι χαρακτηρισμοί πάντως στους οποίους καταφεύγετε, μάλλον σε ανυπαρξία επιχειρημάτων παραπέμπουν. Την καλησπέρα μου
Ο Αμπάς είναι όντως ο εκπρόσωπος του Λικούντ στην Δυτική Όχθη. Εσείς δηλαδή βλέπετε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι αρκουντως σιωνιστική; Τι άλλο θέλετε να κάνει; Να στείλει τα ραφαλ να συνδράμουν τους βομβαρδισμούς; Να κρεμάσουμε μερικούς Παλαιστινίους στην πλατεία Συντάγματος προς παραδειγματισμό;
Μάλιστα… Ότι πείτε…
Οι νάρκισσοι κήρυκες της ηθικής, η ξακουστή τετράς με τους αφιονισμένους ακόλουθους της από τη μία, και οι “μισάνθρωποι” όπως εσείς από την άλλη…
Φυσικά και θα εξοργίσουν κάποιους κακομαθημένους τα όσα ευθαρσώς εκφράζετε, αφού ο θρόνος της μοναδικής αλήθειας τους και του αυτοθαυμασμού τους κλονίζεται συθέμελα με όσα γράφετε.
Πηγαίνετε κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα του μηδενισμού και της εθνικής ανευθυνότητας που ντύνεται με τον φερετζέ του δήθεν ανθρωπισμού.
Λέτε όσα οι άλλοι φοβούνται να πουν διότι θα χαλάσει η κατεστημένη σούπα που τύχαινει να έχει ένα σταθερά αριστερό πρόσημο. Ας θυμηθούμε όμως λιγάκι και την ιστορία με τους κάποτε παντοδύναμους “φιλάνθρωπους αντιρατσιστές” και το τι αποδείχθηκε τελικά ότι αντιπροσώπευαν. Το ίδιο μπορεί να συμβεί κάποτε και με τον συρφετό των εκφραστών της παρακμής.
Συγχαρητήρια για τη δομημένη και σοβαρότατη σκέψη σας καθώς και για το πραγματικό θάρρος της γνώμης σας!
“Κάθε Έλλην ο οποίος αγαπά την πατρίδα του και διασώζει ακόμη κάποιαν δόσιν λογικής έχει την υποχρέωσιν να θεωρήση ως προδότας των μεγάλων συμφερόντων του Έθνους, όλους εκείνους τους κακοποιούς, οι οποίοι ετράπησαν προς τα όρη διά να ελευθερώσουν δήθεν τον τόπον. Διότι αυτοί, οι «ελευθερωταί» διαπράττουν τερατώδη εγκλήματα, φονεύουν Έλληνας, ληστεύουν, τρομοκρατούν πληθυσμούς αγροτικούς»” – Εφημερίς “Νέα Ευρώπη”, 1943 βρείτε τις διαφορές
Καλές οι ατάκες αλλά σοβαρός αντίλογος δεν υπάρχει, εκτός από τον πατροπαράδοτο εθνομηδενισμό, την woke σαβουρα και την ισλαμολαγνεία.
Οι τελευταίες αναλαμπές κάποιων πολιτικών ζόμπι πριν από την κατάρρευση.
Ποιος αντίλογος ρε μάστορα; Σε τι; Που το είδες “το κυρίαρχο ρεύμα του μηδενισμού και της εθνικής ανευθυνότητας που ντύνεται με τον φερετζέ του δήθεν ανθρωπισμού.”; Ευτυχώς για εσάς, δυστυχώς για εμένα η συντριπτική πλειονότητα του γερασμένου, παρατημένου και εξαιρετικά χαμηλών προσδοκιών ελληνικού λαού είναι είτε παγερά αδιάφορη προς την συντελούμενη γενοκτονία εις βάρος του παλαιστινιακού λαού είτε την στηρίζει, ανακαλύπτοντας ξαφνικά ότι το από χρόνους και καιρούς αναμενόμενο “ξανθό γένος” είναι οι Εβραίοι έποικοι του σιωνιστικού κράτους-απαρτχάιντ. Ενός κράτους που, πέρα από ανθρωπισμούς και συναισθηματικούς μιας και τέτοιες έννοιες σας είναι απεχθείς, δεν μπορεί να “κάνουν ζάφτι” τους ξυπόλητους μαχητές της Χαμάς (τα λένε οι ίδιες τους οι εφημερίδες και τα think tank τους, δεν θα μπω καν στην διαδικασία να παραθέσω πηγές) αλλά θα κατατροπώσουν την Τουρκιά για τα μάτια του Κούλη και των ηλικιωμένων κατά βάση οπαδών του, που ξαφνικά αγάπησαν όσους μέχρι προχθές αποκαλούσαν “Οβριούς”.
Το σύνολο της -ο Γιαχβέ να την κάνει- επιχειρηματολογίας τόσο υμών όσο και του κατά φαντασίαν Κίσινγκερ αρθρογράφου βασίζετε σε μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στο κεφάλι σας: Η ελληνοισραηλινή “συμμαχία” βασίζεται σε στέρεες βάσεις ατόφιου ραγιαδισμού αιώνων και είναι καλά θωρακισμένη με ποικίλες δικλείδες ασφαλείας που ξεκινούν από οικονομικές συναλλαγές και καταλήγουν σε λογισμικά τύπου predator. Δεν κινδυνεύει ούτε από ψηφίσματα των κομμάτων της ψοφοδεούς ελάσσονος αντιπολίτευσης ούτε από κάποιο φανταστικό πλεόνασμα ανθρωπισμού. Αδίκως ανησυχείτε.
Λίγη σοβαρότης αγαπητέ… Η φαιδρότητα των επικλήσεων δεν προσθέτει σοβαρότητα και ισχύ στο επιχείρημα. Καλό θα είναι να ανοίγετε που και που το παραθυράκι στον κόσμο σας να μπαίνει και ολίγη από πραγματικότητα στο παραμύθι σας. Α… Και μην ξεχάσω… Περιμένω να δω τα σχόλιά σας για όσα συνέβησαν με την μονή του Σινά, αγαπητέ μαρξιστή σχολιαστή φτηνό κακέκτυπο του ύφους Ζαχαριάδη…
To κακό με όσους μιλούν ή γράφουν πολύ είναι ότι τελικά φανερώνονται: ο αντισημιτισμός ξεχειλίζει από τα μπατζάκια τους, μασκαρεμένος με ψεύτικα ανθρωπιστιλίκια της κακιάς ώρας.
Θέλομε να πιστεύομε και ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει αντισημιτισμός στην Ελλάδα, ενώ είμαστε οι πρώτοι διδάξαντες, ήδη από τον καιρό τού Βυζαντίου. Ξεκίνησε βλακωδέστατα ως θρσηκευτικό μίσος, επειδή οι … Εβραίοι σταυρώσαν τον Χριστό (sic) και εξαπλώθηκε ως φυλετικό. Τεράστιο θέμα, που δεν μπορεί ν’ αναλυθεί εδώ. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τα όσα τούς σούρνουν στις εκκλησίες και να διαβάσει Ιωάννη Χρυσόστομο, ή Πατροκοσμά (Δ’ Διδαχή – “Τιμωρία τῶν Ἑβραίων” και “Ἡ κακία τῶν Ἑβραίων”).
Τον αντισημητισμό μας πήραν από το Βυζάντιο οι Ρώσσοι και όλοι οι Σλάβοι, που εξακολουθούν να είναι φοβεροί αντισημίτες, και τον εξάπλωσαν σε όλη την Ευρώπη, όπου και πήρε φυλετική χροιά.
Ως … αντιδάνειο, μάς τον επέστρεψαν σαν καθαρό αντισημιτισμό, που τον συναντάς παντού σήμερα. “Για όλα τα κακά τού κόσμου ευθύνονται οι Εβραίοι, με τούς οποίους δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαμε κάμει κολλεγιά”.
Όταν τα όποια ΑΝΤΙ στηρίζονται σε ιστορικά γεγονότα πρέπει να τα δεχόμαστε ως έχουν.
ΝΑΙ τον Εβραίο Χριστό τον σταύρωσαν ο Εβραίοι -το κατέγραψαν οι Εβραίοι Ευαγγελιστές – και δεν συνιστά αντισημιτισμό η αναφορά στο γεγονός αυτό και φυσικά και οι σημερινοί Εβραίοι -που δεν αποκήρυξαν εκείνους τους προγόνους τους -δεν περιμένουν να τους στέλνουν ανθοδέσμες οι Χριστιανοί την Μεγάλη Πέμπτη και την Μεγάλη Παρασκευή .
Από ότι γνωρίζω θέλουν να διαγραφεί από τα Ευαγγέλια η φράση-απάντησή του όχλου τους στον Πιλάτο ”το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών” (Ματθαίος 24-26).
Ο όποιος αντισημιτισμός στην Ελλάδα -που μετά την αναγνώριση του Ισραήλ το 1990 και την μείωση των σφιχταγκαλιασμάτων της 10ετίας 1980 με τους ”χαροκαμένους” αλλά εκδικητικούς Άραβες μειώνεται- νομίζω πως οφείλεται στον συνεχή και ανηλεή ανταγωνισμό των Εβραίων -που τους ”ξαπέστειλε” η Ισπανίδα Βασίλισσα Ισαβέλλα στις Οθωμανικές κατακτήσεις στα Βαλκάνια ,ιδίως στην Μικρά Ασία και Ελλάδα -με τους Ρωμιούς που επί 20 αιώνες ”ρουφούσαν το αίμα του λαού ”-καθώς θα έλεγαν οι Μαρξιστές δογματιστές .
ΕΔΩ ΜΙΣΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΦΛΟΥΔΑ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ”ΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ” ΣΤΑ ΑΝΤΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΛΛΟΓΕΝΩΝ;.
Χριστιανοί είμαστε ,αλλά ούτε τους δικούς μας αγαπάμε ,πόσο μάλλον τους εχθρούς μας όπως μας εντέλλεται ο Χριστός μας .