Αρχική Blog Σελίδα 67

«Ο αρχηγός του στρατού της Ουγκάντας στρέφεται εναντίον της Τουρκίας: “Μαζέψτε τις βαλίτσες σας και εξαφανιστείτε — όλοι οι Τούρκοι πρέπει να εγκαταλείψουν τη χώρα”»

Από
anixneuseis
-
0

Η στρατιωτική ηγεσία της Ουγκάντας προκάλεσε διπλωματική αντιπαράθεση, αφού ο αρχηγός του στρατού, Μουχόζι Καϊνερουγκάμπα, απηύθυνε ένα ιδιαίτερα σκληρό μήνυμα προς τους Τούρκους υπηκόους που βρίσκονται στη χώρα, καλώντας τους να εγκαταλείψουν την Ουγκάντα.

Ο Καϊνερουγκάμπα, διοικητής των Λαϊκών Αμυντικών Δυνάμεων της Ουγκάντας, φέρεται να δήλωσε ότι διέκοψε τις σχέσεις του με όσα χαρακτήρισε τουρκικά συμφέροντα στην Ουγκάντα και κάλεσε τους Τούρκους υπηκόους να «μαζέψουν τις βαλίτσες τους» και να φύγουν.

Οι ασυνήθιστα επιθετικές δηλώσεις του εγείρουν ερωτήματα σχετικά με την κατάσταση των σχέσεων μεταξύ Καμπάλας και Άγκυρας, ιδιαίτερα δεδομένου ότι η Τουρκία διατηρεί οικονομικούς, διπλωματικούς και εμπορικούς δεσμούς με την Ουγκάντα.

Ο Καϊνερουγκάμπα φέρεται επίσης να ζήτησε τη διοργάνωση διαδήλωσης έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Καμπάλα, προσθέτοντας μία ακόμη δυνητικά εκρηκτική διάσταση στη διαμάχη.

Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται μια ευρύτερη διαφωνία που αφορά τον Ουγκαντέζο ακτιβιστή της αντιπολίτευσης και ιστολόγο Φρεντ Λουμπούγε, ο οποίος βρίσκεται στην Τουρκία. Ο Καϊνερουγκάμπα έχει ζητήσει στο παρελθόν από τις τουρκικές Αρχές να αναλάβουν δράση εναντίον του Λουμπούγε, τον οποίο οι Αρχές της Ουγκάντας κατηγορούν για ενέργειες κατά της κυβέρνησης.

Οι δηλώσεις του αρχηγού του στρατού της Ουγκάντας έχουν προκαλέσει ανησυχία, επειδή δεν περιορίζονται στην άσκηση κριτικής προς την τουρκική κυβέρνηση, αλλά στρέφονται ευθέως κατά των Τούρκων υπηκόων που ζουν ή εργάζονται στην Ουγκάντα.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να γίνει διάκριση ανάμεσα στις δημόσιες δηλώσεις του Καϊνερουγκάμπα και σε μια επίσημη κυβερνητική εντολή. Η δήλωση του αρχηγού του στρατού δεν συνιστά αυτομάτως επίσημη απόφαση της Ουγκάντας για απέλαση όλων των Τούρκων πολιτών. Ένα τέτοιο μέτρο θα απαιτούσε την τήρηση των προβλεπόμενων κυβερνητικών και νομικών διαδικασιών.

Παρόλα αυτά, οι δηλώσεις αποτελούν απότομη κλιμάκωση της ρητορικής και θα μπορούσαν να επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο τις σχέσεις Ουγκάντας–Τουρκίας, εάν ακολουθηθούν από συγκεκριμένα διπλωματικά ή διοικητικά μέτρα.

ΦΥΓΕΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ: Τα πανηγύρια μετατρέπονται σε πεδία αποσχιστικής προπαγάνδας

Από
anixneuseis
-
11

πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

Του Παντελή Σαββίδη

Δικαιώματα έχουν όλοι. Και οι πολλοί και οι λίγοι. Δικαίωμα στη γλώσσα, στην πολιτιστική έκφραση, στη συλλογική μνήμη και στον αυτοπροσδιορισμό.

Όταν, όμως, υπό την κάλυψη αυτών των δικαιωμάτων ακούγεται δημόσια η προτροπή «Φύγετε Έλληνες», το ζήτημα παύει να αφορά ένα τραγούδι ή ένα τοπικό πανηγύρι. Αφορά τα όρια ανάμεσα στην πολιτιστική παράδοση και στην εθνικιστική προπαγάνδα. Και, μάλιστα, την αποσχιστική.

Αφορά επίσης την απουσία του ελληνικού κράτους από τη Δυτική Μακεδονία. Ενός κράτους που θυμάται την περιφέρεια όταν πρόκειται να εισπράξει φόρους, να κλείσει μονάδες ηλεκτροπαραγωγής ή να πραγματοποιήσει μια επίσημη επίσκεψη ενόψει εκλογών. Όταν απαιτούνται παιδεία, πολιτιστική πολιτική, δημογραφική στήριξη, διαφάνεια και κοινωνική συνοχή, η Αθήνα παρακολουθεί από απόσταση. Αν παρακολουθεί.

Την Τρίτη που πέρασε, ο Δημήτρης Γιουματζίδης και ο Χρήστος Τσιρανίδης,  ως δύο απλοί πολίτες που θίγονται από τους στίχους ενός τραγουδιού που ακούστηκε στο πανηγύρι της Μελίτης και καλούσε τους Έλληνες να φύγουν, στίχοι που παραποιούν την Ελληνική ιστορία, προκαλούν μίσος μεταξύ των πολιτών, διχάζουν την κοινωνία και εμποδίζουν την ειρηνική συνύπαρξη, παρέδωσαν στην Εισαγγελία Φλώρινας βίντεο από το πανηγύρι της Μελίτης της 19ης Ιουλίου.

Στο βίντεο ακούγεται το τραγούδι «Aleksandar Car Makedonski» –«Ο Αλέξανδρος, βασιλιάς της Μακεδονίας»– με στίχους, όπως προαναφέρθηκε,  που περιλαμβάνουν τις φράσεις «Φύγετε Έλληνες» και «αρκετά πια με τα ψέματά σας».

Το τραγούδι συνδέεται με τη Σουζάνα Σπασόβσκα, γνωστή τραγουδίστρια από τα Σκόπια  και κυκλοφόρησε δισκογραφικά το 2005. Δεν πρόκειται, επομένως, για παλιό δημοτικό τραγούδι της Μελίτης ή για άγνωστο δημιούργημα της τοπικής προφορικής παράδοσης, αλλά για σύγχρονη παραγωγή της γειτονικής χώρας.

Το βίντεο αναπαρήχθη από τον λογαριασμό «Egejski Glas» –«Φωνή του Αιγαίου»– με ορολογία που εντάσσει τη Μελίτη στην αποκαλούμενη «Μακεδονία του Αιγαίου». Η ορολογία αυτή συνδέεται ιστορικά με το σλαβομακεδονικό αλυτρωτικό αφήγημα.

Η Εισαγγελία πρέπει τώρα να εξακριβώσει τι ακριβώς συνέβη, ποιος επέλεξε το τραγούδι, αν οι διοργανωτές γνώριζαν το περιεχόμενό του και αν προκύπτει ποινική ευθύνη. Η κατάθεση μιας αναφοράς δεν ισοδυναμεί με καταδίκη. Η πολιτική διάσταση του περιστατικού, ωστόσο, δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Σε χωριά της Φλώρινας, της Πέλλας και της Καστοριάς επιβιώνουν εδώ και γενιές τοπικά σλαβικά ιδιώματα. Οι άνθρωποι που τα μιλούσαν δεν αποτέλεσαν ποτέ ενιαία εθνική ή πολιτική ομάδα. Η συντριπτική πλειοψηφία των σλαβόφωνων κατοίκων έχουν ελληνική συνείδηση, ενώ πολλοί συμμετείχαν ενεργά στους ελληνικούς αγώνες.

Η χρήση του τοπικού ιδιώματος δεν αποτελεί, λοιπόν, ούτε ανθελληνική πράξη ούτε απόδειξη αποσχιστικής επιδίωξης. Διαφορετικά προσβάλλονται άνθρωποι που αισθάνονται Έλληνες και αντιμετωπίζουν τη γλώσσα αυτή ως οικογενειακή κληρονομιά.

Η κρίσιμη διάκριση είναι ανάμεσα στα αυθεντικά τραγούδια της αγάπης, της ξενιτιάς, του γάμου και της εργασίας και στις σύγχρονες εισαγόμενες συνθέσεις που μεταφέρουν συγκεκριμένο εθνικιστικό και αποσχιστικό μήνυμα.

Δεν είναι κάθε σλαβόφωνο τραγούδι αλυτρωτικό. Όπως, όμως, δεν επιτρέπεται να διώκεται μια γλώσσα, έτσι δεν μπορεί η γλώσσα να χρησιμοποιείται ως ασπίδα για οποιοδήποτε αποσχιστικό μήνυμα.

Τα πανηγύρια της Μελίτης αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1980.  Η πολιτική των καθολικών διώξεων αποδείχθηκε κοντόφθαλμη. Αντί το κράτος να καταγράψει και να εντάξει την τοπική παράδοση στην ιστορία της ελληνικής Μακεδονίας, προσπάθησε να εξαφανίσει το ζήτημα διά της απαγορεύσεως.

Το αποτέλεσμα ήταν η πολιτικοποίηση της γλώσσας. Η καταπίεση δημιούργησε τραύματα και πρόσφερε επιχειρήματα σε οργανώσεις που εμφανίστηκαν ως αποκλειστικοί προστάτες μιας καταδιωκόμενης ταυτότητας.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 αναφέρεται η προσθήκη νεότερων τραγουδιών με αναφορές στη «Μακεδονία του Αιγαίου», στους Έλληνες ως κατακτητές και στην «απελευθέρωση» της περιοχής.

Στην περιοχή δραστηριοποιούνται τοπικοί πολιτιστικοί σύλλογοι, ορχήστρες, πολιτικές οργανώσεις και διαδικτυακά δίκτυα της διασποράς.

Μεταξύ των φορέων που προβάλλουν την ύπαρξη «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα βρίσκονται το «Ουράνιο Τόξο», η «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού» και το «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα».

Σε παλαιότερες εκδηλώσεις της Μελίτης αναφέρονται παρουσίες καλλιτεχνών και σχημάτων από τα Σκόπια, όπως η Σουζάνα Σπασόβσκα, η Έλενα Βελέβσκα, η Βάσκα Ιλίεβα, το συγκρότημα «Synthesis» και το λαογραφικό σύνολο «Tanec».

Οι παρουσίες αυτές  δεν αποδεικνύουν από μόνες τους ότι κάθε σύλλογος ή πανηγύρι εντάσσεται σε οργανωμένο αλυτρωτικό σχέδιο. Αλλά και δεν αποκλείουν για ορισμένους συλλόγους αυτό να συμβαίνει.

Ένα δημοκρατικό κράτος δεν απαγορεύει γλώσσες και δεν αντιμετωπίζει συλλογικά έναν πληθυσμό ως ύποπτο.

Το κράτος μπορεί, όμως, να απαιτεί πλήρη διαφάνεια χρηματοδοτήσεων, να ελέγχει τις δημόσια επιχορηγούμενες εκδηλώσεις και να ερευνά συγκεκριμένες περιπτώσεις υποκίνησης μίσους ή βίας.

Δεν πρέπει να διώκει συνειδήσεις. Πρέπει να ελέγχει πράξεις.

Δεν πρέπει να κατασκευάζει εσωτερικούς εχθρούς. Δεν μπορεί, όμως, να παρουσιάζει τη φράση «Φύγετε Έλληνες» ως αθώα λαογραφία.

Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στις παλιές απαγορεύσεις ούτε στη σημερινή σιωπή. Βρίσκεται στη δημοκρατική αυτοπεποίθηση, στην ιστορική γνώση, στην οικονομική διαφάνεια και στην ουσιαστική παρουσία του κράτους. Οι αποσχιστικές κινήσεις διώκονται και τιμωρούνται. Η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι ξέφραγο αμπέλι.

Ένα ισχυρό κράτος δεν φοβάται τη γλώσσα που μιλούν κάποιοι πολίτες του. Δεν ανέχεται, όμως, να τους λέει κανείς, μέσα στον ίδιο τους τον τόπο, ότι πρέπει να φύγουν επειδή είναι Έλληνες.

Και ένα πραγματικά ελληνικό κράτος δεν περιορίζει την Ελλάδα στα όρια της Αθήνας. Βρίσκεται στη Φλώρινα πριν ξεσπάσει η ένταση – όχι αφού κυκλοφορήσει το βίντεο.

Μια ελεγεία για την Αντιγόνη

Από
anixneuseis
-
2

 

Το πένθος, η πόλη και η δύσκολη γέννηση του πολιτικού λόγου

Frederic Leighton, Antigone (1882)

Υπάρχουν έργα που δεν τελειώνουν με την τελευταία τους παράσταση. Εγκαθίστανται στη μνήμη των κοινωνιών και περιμένουν. Κάποτε ένα γεγονός, ένα πρόσωπο ή μια δημόσια σιωπή τα επαναφέρει, όχι ως πιστή επανάληψη, αλλά ως μακρινό απόηχο.

Τέτοιο έργο είναι η Αντιγόνη.

Η τραγωδία αρχίζει όταν η μάχη έχει τελειώσει. Η πόλη πιστεύει ότι μπορεί να επιστρέψει στην τάξη, να κλείσει τους λογαριασμούς της και να επιβάλει μια επίσημη εκδοχή των γεγονότων. Ένας νεκρός θα τιμηθεί. Ο άλλος θα μείνει άταφος. Η εξουσία δεν αποφασίζει μόνο για τους ζωντανούς. Επιχειρεί να ορίσει ποιος νεκρός αξίζει τη μνήμη και ποιο πένθος δικαιούται να ακουστεί.

Μια γυναίκα αρνείται αυτή τη διευθέτηση.

Δεν διαθέτει στρατό, αξίωμα ή θεσμική δύναμη. Έχει μόνο τη συγγένεια με τον νεκρό και μια εσωτερική βεβαιότητα:

υπάρχουν πράξεις τις οποίες καμία κρατική διαταγή δεν μπορεί να απαγορεύσει χωρίς να τραυματίσει την ίδια την πόλη.

«Οὐ γάρ τί μοι Ζεὺς ἦν ὁ κηρύξας τάδε», απαντά στον άρχοντα που τη ρωτά γιατί παραβίασε την εντολή του. Δεν ήταν ο Δίας που εξέδωσε αυτό το διάταγμα. Με μία φράση, η Αντιγόνη αφαιρεί από την εξουσία την αξίωση ότι ο νόμος της ταυτίζεται πάντοτε με τη δικαιοσύνη.

Στις μέρες μας δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε μια νέα Αντιγόνη ούτε να μοιράσουμε τους ρόλους της αρχαίας τραγωδίας σε σύγχρονα πρόσωπα. Οι παραλληλισμοί αυτού του είδους, όταν γίνονται κατά γράμμα, αδικούν και την Ιστορία και τη λογοτεχνία. Μπορούμε, όμως, να αναγνωρίσουμε μια παλιά ερώτηση όταν επιστρέφει με διαφορετική μορφή:

Τι συμβαίνει όταν το πένθος αρνείται να παραμείνει ιδιωτικό;

 

Το όνομα του νεκρού

Στη δημόσια γλώσσα, οι τραγωδίες κινδυνεύουν κάποτε να μετατραπούν σε αριθμούς. Πενήντα επτά νεκροί. Κατηγορούμενοι, πορίσματα, δικογραφίες, ημερομηνίες και κατανομές ευθύνης. Όλα είναι αναγκαία για τη δικαστική διερεύνηση. Κανένα, όμως, δεν μπορεί να περιλάβει ολόκληρο το κενό που αφήνει η απώλεια.

Η δημόσια παρουσία μιας μητέρας γεννήθηκε από την ανάγκη να απαντηθεί ένα ερώτημα: γιατί ένα κράτος, το οποίο όφειλε να προστατεύσει τους πολίτες του, απέτυχε;

Το ερώτημα δεν έμεινε μόνο του. Γύρω του συγκεντρώθηκαν άλλα: για όσα προηγήθηκαν, για όσα συνέβησαν τη μοιραία νύχτα, για όσα ακολούθησαν. Για τις ευθύνες που αναγνωρίστηκαν και για εκείνες που ενδέχεται να χάθηκαν μέσα στη διοικητική γλώσσα, στις καθυστερήσεις και στη διάχυση των αρμοδιοτήτων.

Το πένθος απέκτησε δημόσια φωνή. Και όταν ένα όνομα επαναλαμβάνεται στην πλατεία, ο νεκρός παύει να αποτελεί στοιχείο μιας διοικητικής υπόθεσης. Επιστρέφει στην πόλη ως πρόσωπο.

Κάπου εδώ ακούγεται, χωρίς να επαναλαμβάνεται, η χειρονομία της Αντιγόνης: λίγο χώμα επάνω σε ένα σώμα που κινδυνεύει να μείνει έξω από τη συλλογική μνήμη.

Η εξουσία και η σιωπή

Ο Κρέων του Σοφοκλή δεν είναι ένας απλοϊκός τύραννος. Παραλαμβάνει μια πόλη ύστερα από εμφύλια σύγκρουση και θεωρεί καθήκον του να αποκαταστήσει την τάξη. Το σφάλμα του δεν βρίσκεται στην ανάγκη να κυβερνήσει. Βρίσκεται στη βεβαιότητα ότι η δική του κρίση εξαντλεί το δίκαιο της πόλης.

Όταν ο Αίμων τού μεταφέρει ότι οι πολίτες συμπονούν την Αντιγόνη, ο Κρέων δεν ακούει μια προειδοποίηση. Ακούει αμφισβήτηση της εξουσίας του. Η πόλη, πιστεύει, δεν μπορεί να υποδεικνύει στον άρχοντα πώς θα κυβερνά.

Δεν αντιλαμβάνεται ότι μια πόλη που φοβάται να μιλήσει δεν έχει συμφωνήσει. Έχει απλώς σωπάσει.

Στον απόηχο ενός σύγχρονου δράματος, η αναζήτηση των ευθυνών έπαψε να αφορά μόνο τα επιμέρους περιστατικά. Έγινε κρίση εμπιστοσύνης. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, ενώνοντας διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες κάτω από μια κοινή απαίτηση: να ακουστούν τα ερωτήματα και να δοθούν πειστικές απαντήσεις.

Κάθε εξουσία γνωρίζει τον πειρασμό του Κρέοντα. Να θεωρήσει την κριτική απόπειρα αποσταθεροποίησης. Να προστατεύσει το κύρος της αντί να εξετάσει το σφάλμα της. Να συγχέει την παραδοχή ευθύνης με την πολιτική ήττα.

Ο παραλληλισμός δεν αφορά πρόσωπα. Αφορά έναν διαρκή κίνδυνο της διακυβέρνησης: η εξουσία να κλειστεί μέσα στη γλώσσα της και να ακούει ως εχθρική κάθε φωνή που δεν χωρά στην επίσημη αφήγηση.

Από το πένθος στο κίνημα

Η Αντιγόνη δεν διεκδικεί τον θρόνο. Η πράξη της γίνεται πολιτική χωρίς να επιδιώκει την εξουσία. Υπερασπίζεται έναν νεκρό και, σχεδόν παρά τη θέλησή της, αποκαλύπτει ένα όριο της πολιτείας.

Στη σύγχρονη διαδρομή, το πένθος δεν έμεινε μόνο του. Συνάντησε μια κοινωνία ήδη δύσπιστη απέναντι στους θεσμούς. Η προσωπική απώλεια αναγνωρίστηκε ως μέρος μιας ευρύτερης ανασφάλειας: της αίσθησης ότι ο πολίτης παραμένει απροστάτευτος και ότι η ευθύνη, όσο πλησιάζει προς τα ανώτερα επίπεδα της εξουσίας, γίνεται ολοένα πιο αόριστη.

Έτσι γεννήθηκε ένα κίνημα.

Όχι επειδή όλοι όσοι συμμετείχαν συμφωνούσαν πολιτικά. Το αντίθετο. Άνθρωποι με διαφορετικές ιδέες συναντήθηκαν επειδή συμφωνούσαν σε κάτι προγενέστερο κάθε κομματικής διαίρεσης: ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να χάνεται μέσα σε ένα σύστημα ανευθυνότητας και ότι η μνήμη των νεκρών δεν πρέπει να υποτάσσεται στην πολιτική ευκολία.

Η μεταβολή αυτή είναι κρίσιμη. Ο πόνος έπαψε να είναι μόνο βιογραφικός. Έγινε κοινή γλώσσα. Η αγανάκτηση έπαψε να είναι μόνο αντίδραση. Άρχισε να αναζητά πολιτική μορφή.

Η Ισμήνη και οι άλλοι συγγενείς

Η απόφαση να γίνει το επόμενο βήμα δεν ήταν δυνατόν να γίνει δεκτή με τον ίδιο τρόπο από όλους.

Η Ισμήνη αγαπά τον αδελφό της όσο και η Αντιγόνη. Διστάζει, όμως, μπροστά σε μια πράξη που μπορεί να οδηγήσει σε μία ακόμη καταστροφή. Εκφράζει τη φωνή της επιβίωσης, τον φόβο ότι η σύγκρουση θα καταπιεί και όσους απέμειναν.

Δεν είναι η φωνή της αδιαφορίας. Είναι μια διαφορετική απάντηση στην ίδια πληγή.

Παρόμοια, όσοι ενώθηκαν στην απαίτηση για δικαιοσύνη δεν είναι υποχρεωμένοι να συμφωνήσουν για την πολιτική της συνέχεια. Η κοινή μνήμη δεν επιβάλλει κοινή κομματική επιλογή. Το πένθος μπορεί να δημιουργήσει έναν δεσμό, δεν καταργεί όμως την αυτονομία εκείνων που πενθούν.

Αυτή ίσως είναι η πρώτη μοναξιά της νέας διαδρομής. Η προσπάθεια δεν εκπροσωπεί πλέον μόνο μια κοινή πληγή. Εκπροσωπεί και μια συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα τι μπορεί να γεννηθεί από αυτήν.

Το τίμημα της μετάφρασης

Ένα κίνημα μπορεί να ενώσει ανθρώπους που διαφωνούν σχεδόν σε όλα, επειδή συμφωνούν ότι ένα συγκεκριμένο άδικο δεν πρέπει να γίνει ανεκτό. Όταν, όμως, κάνει το επόμενο βήμα, τα πράγματα γίνονται πιο απαιτητικά.

Η ηθική διαμαρτυρία μπορεί να στηρίζεται σε μια καθαρή άρνηση: αυτό δεν πρέπει να συγκαλυφθεί, να ξεχαστεί ή να επαναληφθεί. Η πολιτική χρειάζεται και καταφατικές απαντήσεις. Πώς θα λειτουργήσουν διαφορετικά οι θεσμοί; Πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη; Με ποιες προτεραιότητες, ποιους ανθρώπους και ποιες εγγυήσεις;

Το πένθος προσφέρει ένα ηθικό σημείο αφετηρίας. Δεν προσφέρει ολόκληρο τον δρόμο.

Εκεί αρχίζει η δοκιμασία μέσα από την οποία ένα συλλογικό αίσθημα είτε αποκτά πολιτική μορφή είτε διαλύεται στις αντιφάσεις του. Η αγανάκτηση δεν αρκεί. Ένα κίνημα πρέπει να εξηγήσει ποιο είναι το πρόβλημα, πού εντοπίζει την ευθύνη, τι προτείνει και γιατί οι πολίτες πρέπει να συμμετάσχουν.

Το εγχείρημα βρίσκεται τώρα σε αυτό το δύσκολο ενδιάμεσο έδαφος. Η απουσία προηγούμενης πολιτικής εμπειρίας μπορεί να λειτουργήσει ως τεκμήριο ανεξαρτησίας. Μπορεί επίσης να αποδειχθεί βάρος όταν οι ηθικές αρχές χρειαστεί να μεταφραστούν σε θεσμικές λεπτομέρειες.

Και εδώ η Αντιγόνη προσφέρει μια τελευταία, λεπτή προειδοποίηση. Η ακλόνητη βεβαιότητα μπορεί να είναι αναγκαία για να αντισταθεί κανείς στην εξουσία. Δεν είναι πάντοτε αρκετή για να την ασκήσει.

Εκείνος που ξεκινά πολεμώντας την αλαζονεία του άρχοντα οφείλει να προσέξει μήπως, κάποτε, θεωρήσει κάθε διαφωνία προδοσία της δικής του αλήθειας.

Ο Κρέων δεν είναι μόνο ο άλλος. Είναι ένας μόνιμος πειρασμός της πολιτικής.

Μια τραγωδία χωρίς έτοιμη κάθαρση

Η πολιτική θεωρητικός Bonnie Honig διάβασε την Αντιγόνη ως έργο για την πολιτική του θρήνου: ποιος επιτρέπεται να πενθεί, ποιον μπορεί να πενθεί και πότε η έκφραση της απώλειας γίνεται απειλή για την καθιερωμένη τάξη.

Υπό αυτό το φως, η σύγχρονη ιστορία δεν χρειάζεται να αντιγράψει την αρχαία για να συνομιλήσει μαζί της. Αρκεί μια μητέρα που αρνείται να δεχθεί ότι η θεσμική γλώσσα έχει εξαντλήσει την αλήθεια του παιδιού της. Αρκεί μια κοινωνία που αναγνωρίζει στη φωνή της κάτι από τη δική της δυσπιστία. Αρκεί, τέλος, η απόφαση να μετατραπεί η μνήμη σε πολιτικό αίτημα.

Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο αλλά και ο κίνδυνος του εγχειρήματος.

Η οδύνη μπορεί να ανοίξει μια ρωγμή στον δημόσιο λόγο. Από τη ρωγμή αυτή μπορεί να περάσει φως. Μπορούν επίσης να εισέλθουν οι αδυναμίες που συνοδεύουν κάθε ανθρώπινη προσπάθεια.

Η μετάβαση από τη μαρτυρία στην πολιτική δεν ακυρώνει τη μαρτυρία. Την υποβάλλει, όμως, σε μια νέα και αυστηρότερη κρίση.

Η Αντιγόνη ζητούσε να μην εγκαταλειφθεί ο νεκρός της έξω από τα τείχη.

Η σημερινή προσπάθεια μοιάζει να ζητά να μην εγκαταλειφθούν έξω από την πολιτεία η μνήμη, η λογοδοσία και η αξιοπρέπεια του πολίτη.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν το πένθος μπορεί να γίνει πολιτικό σχέδιο χωρίς να χάσει την αλήθεια του. Ούτε αν μια φωνή που απέκτησε δύναμη επειδή στεκόταν απέναντι στην εξουσία μπορεί να πλησιάσει την εξουσία ανεπηρέαστη.

Γνωρίζουμε μόνο ότι η ερώτηση έχει ήδη τεθεί. Και πρέπει να απαντηθεί. Η προσπάθεια πρέπει να συνεχιστεί. Μέχρι τέλους. Και παρά τις αδυναμίες της, να υποστηριχθεί.

Και, όπως συμβαίνει πάντοτε με την Αντιγόνη, η πόλη θα κριθεί λιγότερο από την απάντηση που θα δώσει και περισσότερο από το αν θα έχει τη γενναιότητα να ακούσει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας δεν γράφτηκαν για να φυλάσσονται στη ναφθαλίνη. Επιστρέφουν κάθε φορά που το παρόν αναζητεί έναν καθρέφτη για να αναγνωρίσει τον εαυτό του. Στο ανεπανάληπτο βάθος της ματιάς τους βρίσκεται η διαχρονική τους δύναμη: μας βοηθούν να διαβάζουμε όχι μόνο όσα υπήρξαν, αλλά και όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Όλη η δημοσκόπηση της Prorata για την «Εφ.Συν.»: Κυβερνητική αλλαγή ζητά η πλειοψηφία – «Αγκάθια» ακρίβεια και διαφθορά

Από
pcuser
-
1

Η απογοήτευση αποτελεί το κυρίαρχο συναίσθημα, με τον καμβά να ολοκληρώνεται από συναισθήματα θυμού αλλά και απελπισίας

Αγγελος Σεριάτος*

 

Ο Σφυγμός του Σεπτεμβρίου της Prorata για λογαριασμό της «Εφημερίδας των Συντακτών» σκιαγραφεί ένα περιβάλλον έντονης κοινωνικής δυσαρέσκειας που αγκαλιάζει περίπου τα 2/3 της κοινωνίας, με την οικονομική πίεση και τη θεσμική δυσπιστία να αποτελούν τους δύο βασικούς άξονές εξήγησής της.

Η ακρίβεια παραμένει με μεγάλη διαφορά το σημαντικότερο πρόβλημα για τους πολίτες, δεδομένου ότι αναφέρεται από περίπου 8 στους 10, ενώ ακολουθούν τα ζητήματα Δικαιοσύνης, διαφθοράς και διαφάνειας, τα εργασιακά, καθώς και τα προβλήματα που σχετίζονται με τη λειτουργία του ΕΣΥ. Η ευρύτερη κοινωνική διάθεση επιβεβαιώνει αυτή την εικόνα: η απογοήτευση αποτελεί το κυρίαρχο συναίσθημα, με τον καμβά να ολοκληρώνεται από συναισθήματα θυμού αλλά και απελπισίας.

Παράλληλα, και ο τρόπος με τον οποίο οι πολίτες προσεγγίζουν την επόμενη εκλογική αναμέτρηση αποτυπώνει τις επιδράσεις των παραπάνω στη δυνητική εκλογική τους συμπεριφορά: Η «καταπολέμηση της διαφθοράς» και η «ανάδειξη πιο έντιμων δυνάμεων» αποτελούν τα σημαντικότερα κριτήρια τα οποία θα ληφθούν υπόψη (33%), με το 26% να δίνει προτεραιότητα σε ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στον τρόπο λειτουργίας της, ενώ η σταθερότητα και η ασφάλεια (επιλογή που προτιμάται κατά κύριο λόγο από εκλογείς της Ν.Δ.) ακολουθούν με 25%.

Όλη η δημοσκόπηση της Prorata για την «Εφ.Συν.»: Κυβερνητική αλλαγή ζητά η πλειοψηφία – «Αγκάθια» ακρίβεια και διαφθοράΌλη η δημοσκόπηση της Prorata για την «Εφ.Συν.»: Κυβερνητική αλλαγή ζητά η πλειοψηφία – «Αγκάθια» ακρίβεια και διαφθοράΌλη η δημοσκόπηση της Prorata για την «Εφ.Συν.»: Κυβερνητική αλλαγή ζητά η πλειοψηφία – «Αγκάθια» ακρίβεια και διαφθοράΣε αυτό το περιβάλλον, η Ν.Δ. συνεχίζει να διατηρεί την πρώτη θέση αλλά σε σαφώς χαμηλότερες πτήσεις σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ανιχνευόμενη στην πρόθεση ψήφου στο 25,5%. Η ΕΛΑΣ ακολουθεί με 16,5% και μικρή αλλά αξιοσημείωτη άνοδο στην επιρροή της, το ΠΑΣΟΚ με 9%, η Ελληνική Λύση με 8% και το ΚΚΕ 6%. Πάνω από το όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης κινούνται επίσης το κόμμα Ελπίδα για τη Δημοκρατία με 4,5%, η Φωνή Λογικής με 4%, η Πλεύση Ελευθερίας (3,5%) και το ΜέΡΑ25 (3%).

Τα παραπάνω ευρήματα σηματοδοτούν αναδιάταξη της αντιπολιτευτικής κατανομής ισχύος: η ΕΛΑΣ έχει πλέον εμπεδωθεί στη δεύτερη θέση, με σημαντική διαφορά από το ΠΑΣΟΚ, εξέλιξη που την καθιστά τον βασικό υποδοχέα της αντικυβερνητικής δυναμικής.

Παροχολογία

Αναντίρρητα, βασικό πλεονέκτημα του σχηματισμού είναι ότι ο επικεφαλής του έχει διατελέσει πρωθυπουργός, γεγονός που του επιτρέπει -τουλάχιστον με καλύτερους όρους απ’ ό,τι οι άμεσοι ανταγωνιστές του- να συνδυάζει το αίτημα περί πολιτικής αλλαγής με την εμπειρία της διακυβέρνησης. Ο ισχυρισμός άλλωστε τεκμαίρεται και από το εύρημα σύμφωνα με το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας συγκεντρώνει 16% στην εμπιστοσύνη για την πρωθυπουργία, έναντι 27% του Κυριάκου Μητσοτάκη και μόλις 6% του Νίκου Ανδρουλάκη και του Κυριάκου Βελόπουλου.

Εν συνεχεία, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα σε σχέση με τη ΔΕΘ, όχι μόνο ως πολιτική αποτίμηση της φετινής διοργάνωσης, αλλά και ως αποτύπωση της σταδιακής απώλειας της αίγλης της μέσα στον χρόνο, άποψη την οποία συμμερίζεται το 66% της κοινής γνώμης. Ετσι, η ΔΕΘ, από έναν θεσμό με ισχυρό διεθνή εμπορικό και αναπτυξιακό χαρακτήρα, αλλά και πολιτικό βήμα όπου οι κυβερνήσεις και τα κόμματα παραδοσιακά παρουσίαζαν τις βασικές οικονομικές και πολιτικές τους προτάσεις, έχει -όπως ισχυρίζονται περίπου 6 στους 10- ταυτιστεί πλέον με «ευκαιρία για παροχολογία» από τα πολιτικά κόμματα.

Προσδοκίες

Με αφορμή την αξιολόγηση της παρουσίας των κομμάτων στη ΔΕΘ, αναδεικνύεται μια κρίσιμη αντίφαση για την πολιτική δυναμική της ΕΛΑΣ αλλά και μια εν εξελίξει άσκηση ισορροπίας με ισχυρό βαθμό δυσκολίας για τη Ν.Δ.

Οι προτάσεις που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να δημιουργούν προσδοκίες ως προς τη βελτίωση της καθημερινότητας: μεταξύ όσων παρακολούθησαν την παρουσία του στη Διεθνή Εκθεση, το 29% θεωρεί ότι, εφόσον υλοποιούνταν, η ζωή του θα βελτιωνόταν αρκετά ή πολύ, έναντι μόλις του 17% που θεωρεί ότι θα βελτιώνονταν από τις αντίστοιχες εξαγγελίες του πρωθυπουργού. Ωστόσο, η μεγαλύτερη κοινωνική απήχηση των εξαγγελιών της ΕΛΑΣ δεν συνοδεύεται και από αντίστοιχη εμπιστοσύνη στην προοπτική υλοποίησής τους: Μόλις το 26% εκτιμά ότι μια κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα θα υλοποιούσε σχεδόν όλα ή αρκετά από όσα εξήγγειλε, την ίδια στιγμή που το αντίστοιχο ποσοστό για τις εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη φτάνει το 38%.

Με άλλα λόγια, η ΕΛΑΣ φαίνεται να διατηρεί πλεονέκτημα ως προς το περιεχόμενο της πολιτικής της πρότασης και την προσδοκία κοινωνικού οφέλους, ενώ η Ν.Δ. αυτό της αξιοπιστίας ως προς την πιθανή εφαρμογή των όσων -πιο συγκρατημένων, κατά τους πολίτες- εξαγγέλλει.

Για τις δύο πολιτικές δυνάμεις, επομένως, η συγκυρία επιβάλλει μια διαφορετική, σχεδόν κατοπτρική, αλλά εξίσου δύσκολη στάθμιση. Ενώ η Ν.Δ. διαθέτει το συγκριτικό πλεονέκτημα της συνέπειας και της υπευθυνότητας, καλείται να πείσει ότι οι σχετικά περιορισμένες, εντός των -κατά την ίδια- διαθέσιμων δημοσιονομικών περιθωρίων, παρεμβάσεις της μπορούν να απαντήσουν ουσιαστικά στις πιέσεις που αντιμετωπίζουν οι πολίτες.

Πρόκειται για μια στάθμιση που επιχειρεί να εντάξει στο κάδρο της αφήγησης και το περιβάλλον αυξημένης πολιτικής (εξελίξεις σε Γερμανία, Γαλλία και αλλού), οικονομικής (ενεργειακή) και γεωστρατηγικής (πολεμικές συγκρούσεις) αβεβαιότητας και ως εκ τούτου της αναγκαιότητας για μια ασφαλή πορεία χωρίς περιπέτειες. Η ΕΛΑΣ βρίσκεται στην αντίστροφη θέση: οι προτάσεις της φαίνεται να συνομιλούν καλύτερα με τις κοινωνικές ανάγκες και να δημιουργούν μεγαλύτερη προσδοκία βελτίωσης της καθημερινότητας, αλλά την ίδια στιγμή παραμένει ερώτημα κατά πόσο μπορεί να πείσει ότι διαθέτει την αξιοπιστία για να τις εφαρμόσει. Το νεοσύστατο κόμμα, ωστόσο, διατηρεί το πλεονέκτημα της σύνδεσης όχι μόνο με το αίτημα οικονομικής ανακούφισης, αλλά και με τη δεύτερη σημαντικότερη για τους πολίτες πρόκληση, που αφορά ζητήματα σχετιζόμενα με διαφθορά, διαφάνεια αλλά και τη λειτουργία των θεσμών, όπου η κυβερνητική παράταξη εμφανίζει σαφές έλλειμμα.

Κοινωνική δυσαρέσκεια

Εν κατακλείδι, ο Σφυγμός αποτυπώνει ένα κομματικό σύστημα σε φάση αναδιάταξης, μέσα σε ένα περιβάλλον ισχυρής ζήτησης για πολιτική έκφραση της κοινωνικής δυσαρέσκειας, αλλά και για προοπτική πολιτικής αλλαγής. Η Ν.Δ. εξακολουθεί να αποτελεί την ισχυρότερη σταθερά, χωρίς όμως να διαθέτει πλέον την επιρροή των προηγούμενων ετών, η ΕΛΑΣ φαίνεται να εμπεδώνεται στη δεύτερη θέση, φιλοδοξώντας να αποτελέσει τον πόλο αμφισβήτησης της κυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να αναζητά τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ή έστω ρυθμιστικό ρόλο την επόμενη μέρα, την ίδια στιγμή που τα μικρότερα κόμματα συνεχίζουν -στον έναν ή στον άλλο βαθμό- να εκφράζουν σημαντική μερίδα της αντικυβερνητικής ψήφου, στοιχείο που μάλιστα παρουσιάζει εντυπωσιακή ανθεκτικότητα τα τελευταία χρόνια.

*Διευθυντής Prorata

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΕΡΕΥΝΑΣ Ποσοτική έρευνα από την PRORATA A.E. Εταιρεία Ερευνών Κοινής Γνώμης και Εφαρμογών Επικοινωνίας (Αριθμός Μητρώου ΕΣΡ: 56) με Εντολέα την «Εφημερίδα των Συντακτών». Χρήση μικτού μοντέλου Τηλεφωνικής (CATI) & OnLine (CAWI) συμπλήρωσης δομημένου ερωτηματολογίου στο χρονικό διάστημα 7-10 Σεπτεμβρίου 2026, σε δείγμα 1.100 ατόμων άνω των 17 ετών στο σύνολο της επικράτειας. Στρωματοποιημένη δειγματοληψία βάσει φύλου, ηλικίας, περιφέρειας διαμονής και πολιτικών χαρακτηριστικών. Σταθμισμένα αποτελέσματα βάσει της ψήφου στις βουλευτικές εκλογές του 2023. Μέγιστο τυπικό σφάλμα: +/- 3,0%

Όλη η δημοσκόπηση της Prorata για την «Εφ.Συν.»: Κυβερνητική αλλαγή ζητά η πλειοψηφία – «Αγκάθια» ακρίβεια και διαφθορά

Πέθανε ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ

Από
pcuser
-
0

Η πολιτική του πορεία ήταν στενά συνδεδεμένη επί δεκαετίες με το ΚΚΕ.

Πέθανε ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ, με πολυετή παρουσία στην πρώτη γραμμή του κόμματος και μακρά πολιτική διαδρομή στην ΚΝΕ, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τη Βουλή.

Η πολιτική του πορεία ήταν στενά συνδεδεμένη επί δεκαετίες με το ΚΚΕ. Το 1978 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, ενώ από το 1979 έως το 1986 διετέλεσε γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ. Το 1986 εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2009.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/865170/pethane-o-spyros-chalvatzis-istoriko-stelechos-toy-kke/

«Οι βάρβαροι, τελικά, πέρασαν»: Δίνουν τις Θερμοπύλες για 99 χρόνια στους δανειστές!

Από
pcuser
-
5

Το Υπερταμείο εξέδωσε προκήρυξη ενοικίασης για 99 χρόνια του ιερού χώρου

Το Υπερταμείο προκήρυξε διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό με τον οποίο δίνει προς «αξιοποίηση» για 99 χρόνια τις Θερμοπύλες!

Συγκεκριμένα πρόκειται για την «αξιοποίηση» του ακινήτου «Ιαματική Πηγή Λουτρών Θερμοπυλών».

Ο διαγωνισμός που έχει προκηρυχθεί αφορά σε “ακίνητο που καταλαμβάνει συνολική έκταση 128.483,65 τετραγωνικών μέτρων και η προτεινόμενη επένδυση θα υλοποιηθεί μέσω δύο συμβάσεων διάρκειας 99 ετών.

Η πρώτη αφορά τη σύσταση και μεταβίβαση δικαιώματος επιφανείας στην περιοχή Α, συνολικής έκτασης 114.561,89 τ.μ., η οποία χωρίζεται σε δύο τμήματα, 69.918,80 τ.μ. και 44.643,09 τ.μ., που διαχωρίζονται από την παλαιά εθνική οδό Αθηνών – Θεσσαλονίκης.

Η δεύτερη σύμβαση αφορά μακροχρόνια μίσθωση με αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης του ιαματικού πόρου της περιοχής Β, έκτασης 14.281,76 τ.μ., η οποία βρίσκεται ολόκληρη μέσα στη Ζώνη Α απολύτου προστασίας του αρχαιολογικού χώρου του Κολωνού, σε δασική έκταση και όπου βρίσκεται και η ιαματική πηγή. Οι δεσμευτικές προσφορές από τους ενδιαφερόμενους θα πρέπει να υποβληθούν έως τις 30 Σεπτεμβρίου.”

Στην κυβέρνηση μιλούν για «αναβάθμιση», τουρισμό ευεξίας, ΕΣΧΑΔΑ με χρήσεις τουρισμού–αναψυχής και ζώνες προστασίας της πηγής.

Μόνο που η Περιοχή Β αγγίζει ζώνη απολύτου προστασίας στον λόφο Κολωνό, σε δασική έκταση, και η «αξιοποίηση» δίπλα σε ιερό τοπόσημο δεν είναι μία απλή λέξη.

Στην πραγματικότητα πίσω από το “ακίνητο Ιαματική Πηγή Λουτρών Θερμοπυλών” κρύβεται ολόκληρος ο αρχαιολογικός και ιστορικός τόπος των Θερμοπυλών, εκεί που το 480πΧ διεξήχθη η μάχη των Θερμοπυλών.

Το Υπερταμείο (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ), περιγράφει την επένδυση ως εξής: «η θέση του ακινήτου στον αρχαιολογικό χώρο των Θερμοπυλών, το μέγεθος και η γειτνίασή του με αξιοθέατα, ιστορικά μνημεία, παραλίες και χώρους πρασίνου το καθιστούν ελκυστικό επενδυτικά για την ανάπτυξη ποικιλίας δραστηριοτήτων θερινού και χειμερινού τουρισμού, ιαματικού και θερμαλιστικού τουρισμού, τουρισμού ευεξίας, ιστορικού και πολιτιστικού τουρισμού».

Εν ολίγοις, ένα δημόσιο και κοινωνικό αγαθό που περιλαμβάνει ένα από τους ενδοξότερους ιστορικούς χώρους και ταυτόχρονα είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών σε πηγές φυσικής θεραπείας, θα μετατραπεί σε spa πολυτελείας.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/idiotikopoioun-kai-tis-iamatikes-pyges-ton-thermopylon-gia-99-xronia/

Σκόπια: Σκανδαλώδης βουλγαρική πρωτοβουλία για την ανακήρυξη της ‘μακεδονικής’ γλώσσας ως βουλγαρικής διαλέκτου

Από
pcuser
-
1

«Ο Κωσταντίνοφ υπέβαλε πρωτοβουλία για την ανακήρυξη της μακεδονικής γλώσσας ως βουλγαρικής διαλέκτου», έχει τίτλο το δημοσίευμα των Σκοπίων.

Μια νέα πρωτοβουλία από τη Βουλγαρία ανοίγει ξανά το ευαίσθητο θέμα της νοτιοσλαβικής γλώσσας των Σκοπίων και της ταυτότητας των Σλάβων που αυτοαποκαλούνται «μακεδόνες».

Ο βουλευτής και ηγέτης του βουλγαρικού κόμματος «Αναγέννηση» (στα σλαβικά των Σκοπίων „Преродба“  και στα βουλγαρικά ‘Възраждане’) Κωσταντίν Κωσταντίνοφ υπέβαλε σήμερα στο βουλγαρικό κοινοβούλιο μια πρωτοβουλία, η οποία, σύμφωνα με την πρότασή του, θα αντιμετωπίζει τη νοτιοσλαβική γλώσσα των Σκοπίων ως βουλγαρική διάλεκτο.

Με αυτήν την κίνηση, ο Κωσταντίνοφ επιβάλλει για άλλη μια φορά τη θέση που αμφισβητεί τη μοναδικότητα της γλώσσας των σλαβικής καταγωγής πολιτών της Βόρειας Μακεδονίας, μετατρέποντας ένα γλωσσικό ζήτημα σε πολιτικό εργαλείο πίεσης στα Σκόπια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κοσταντίνοφ υποστηρίζει τέτοιες απόψεις από το βήμα του κοινοβουλίου. Σε προηγούμενες εμφανίσεις του, είχε ισχυριστεί ανοιχτά ότι η λεγόμενη ‘μακεδονική’ γλώσσα είναι διάλεκτος της βουλγαρικής γλώσσας και ότι οι νοτιοσλαβικές διάλεκτοι στα Βαλκάνια αποτελούν μέρος του βουλγαρικού γλωσσικού χώρου.

Από την πλευρά των Σκοπίων, η τελευταία πρωτοβουλία θεωρείται ως μια ακόμη άμεση επίθεση στη γλώσσα της πλειοψηφίας των κατοίκων στη χώρα, την ταυτότητα και την ιστορική μοναδικότητα, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι τέτοιες απαιτήσεις προέρχονται από έναν υψηλόβαθμο πολιτικό εκπρόσωπο μιας γειτονικής χώρας, όπως γράφει η σκοπιανή Lider.

Η πρωτοβουλία του Κωσταντίνοφ εγείρει για άλλη μια φορά το ερώτημα εάν η Σόφια θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το γλωσσικό και ιστορικό ζήτημα ως μέσο στις σχέσεις με τα Σκόπια.

Ενώ η χώρα αντιμετωπίζει μια σειρά πολιτικών και ευρωπαϊκών προκλήσεων, ένα μήνυμα έρχεται για άλλη μια φορά από τη βουλγαρική πολιτική σκηνή που αμφισβητεί το θεμελιώδες στοιχείο της προέλευσης της κύριας γλώσσας των πολιτών που την καθορίζουν ως «μακεδονική».

Μένει να δούμε αν η πρωτοβουλία του Κωσταντίνοφ θα κερδίσει ευρύτερη πολιτική υποστήριξη στο βουλγαρικό κοινοβούλιο ή αν θα παραμείνει μια ακόμη ριζοσπαστική πολιτική κίνηση που στοχεύει στην επιβολή βουλγαρικών ιστορικών και γλωσσικών ερμηνειών, όπως γράφει το δημοσίευμα.

—

Echedoros.blog

Τα φονικότερα όπλα στην Αρχαία Ελλάδα

Από
pcuser
-
0

Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν διάφορα όπλα για τον πόλεμο, το καθένα προσαρμοσμένο για συγκεκριμένες περιστάσεις. Η μεγάλη ποικιλία τους συνέβαλε στη διαμόρφωση των σχηματισμών μάχης και τους επέτρεψε να αντεπεξέλθουν σε προκλήσεις της Μεσογείου. Ας δούμε παρακάτω μερικά από αυτά:

Το δόρυ ήταν το πιο κοινό όπλο των αρχαίων Ελλήνων, κυρίως για τους οπλίτες, τη βαριά οπλισμένη πεζοπορία. Το δόρυ ήταν γνωστό ήδη από την εποχή του Ομήρου και αποτέλεσε βασικό όπλο για τη μάχη σώμα με σώμα, αλλά μπορούσε να εκτοξευθεί σαν ακόντιο αν χρειαζόταν. Το αιχμηρό του άκρο είχε συνήθως σχήμα φύλλου και ήταν φτιαγμένο από σίδηρο ή χαλκό, ενώ στο πίσω μέρος υπήρχε μια αιχμή, το σαυρωτήρα, που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε περίπτωση βλάβης του δόρατος.

Η σάρισα

Η σάρισα, που εισήχθη από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας, ήταν ένα πολύ μακρύτερο και βαρύτερο δόρυ που χρησιμοποιούσαν οι Μακεδόνες φαλαγγίτες. Η μεγαλύτερη εμβέλεια της σάρισας επέτρεπε στους στρατιώτες να διατηρούν απόσταση από τον εχθρό, αν και η ογκώδης κατασκευή της μείωνε την ευελιξία τους. Για αυτό, συχνά περιβαλλόταν από ελαφρύτερες δυνάμεις για την προστασία τους.

Το ξίφος

Το ξίφος ήταν ένα δευτερεύον όπλο, συνήθως ένα κοντό σπαθί διπλής κόψης, μήκους περίπου 45-60 εκατοστών. Οι Σπαρτιάτες χρησιμοποιούσαν μικρότερες εκδοχές μήκους περίπου 30 εκατοστών, κατάλληλες για τη στενή μάχη που προέκυπτε όταν οι φαλαγγίτες σπρώχνονταν σώμα με σώμα.

Η μάχαιρα

Η μάχαιρα ήταν ένα κυρτό σπαθί για κοψίματα και ωθήσεις, δημοφιλές στους Έλληνες ιππείς. Ο κυρτός σχεδιασμός του ήταν ιδιαίτερα χρήσιμος για κοψίματα προς τα κάτω, ιδανικός όταν οι ιππείς αντιμετώπιζαν πεζούς. Ο Ξενοφών συνιστούσε τη μάχαιρα για την καλύτερη αποτελεσματικότητα από το ύψος της σέλας σε σχέση με το ξίφος

Το ξυστόν

Το ξυστόν ήταν ένα μακρύ δόρυ μήκους 3,5-4,25 μέτρων, που κρατούσαν συνήθως με δύο χέρια. Διέθετε αιχμές και στα δύο άκρα για πρόσθετη ασφάλεια και ισορροπία. Στην αρχαιότητα, ο όρος «ξυστόν» μπορούσε να αναφέρεται γενικότερα σε ακόντιο, αλλά πλέον χρησιμοποιείται για το κύριο όπλο του ιππικού της εποχής.

https://www.himara.gr/istoria/ta-fonikotera-opla-stin-arxaia-ellada/?utm_source=mailpoet&utm_medium=email&utm_source_platform=mailpoet

Επιστολή χωριών των Αγ. Σαράντα στον Βενιζέλο το 1912: «Πρόφθασον ν’ απαλλάξεις τους δυστυχείς υιούς σου της τεθλιμένης Ηπείρου»

Από
pcuser
-
0

Το 1912, ορδές τουρκαλβανών λιάμπιδων επιτέθηκαν στα ελληνικά χωριά των Αγίων Σαράντα για πλιάτσικο. Οι κάτοικοι του κάμπου και των παραλιακών χωριών βρήκαν καταφύγιο στην Κέρκυρα ενώ τα χωριά των Ριζών και της Επαρχίας Λιβαδειάς ακολούθησαν τη διαδρομή Λεσινίτσα – Τσαμαντα.

Από αυτό το ιστορικό γεγονός, στην περιοχή έμεινε η φράση «Χαλασμός του 12’»

Οι ανελέητοι εξισλαμισμοί στην Ήπειρο και η μετατροπή των εκκλησιών σε τζαμιά

Ευρισκόμενοι στην ύπαιθρο, οι κάτοικοι αυτών των χωριών απευθύνθηκαν γραπτώς στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδος Ελευθέριο Βενιζέλο ζητώντας την βοήθειά του.

epistoli venizelos

Στην επιστολή που σώζεται στο Μουσείο Βενιζέλου, περιγράφεται η άθλια κατάσταση τους. Τον αποκαλούν πατέρα, ζητώντας του να στρέψει το βλέμμα προς τα παιδιά του. «Πρόφθασον ν’ απαλλάξεις τους δυστυχείς υιούς σου της τεθλιμένης Ηπείρου»

Προς τον Σεβαστόν μας πατέρα Κύριον Ελευθέριον Βενιζέλον προσκυνιτώς Αθήνας

Πρόφθασον ν’ απαλλλάξεις τους δυστυχείς υιούς σου της τεθλιμένης Ηπείρου τμήματος Σαγιάδος Γουμενίτσης και αγίων Τεσσαράκοντα. Αι οικίαι εκάησαν αι τροφαί και τα ενδύματα εσκυλεύθησαν, χιλιάδες γυναικοπαίδων μένουσι υπό τους βράχους και δάση άστεγοι και άσιτοι, μια μικρά επίδειξις του στόλου εις τα παράλια ήθελε απαλλάξη τα διασωθέντα χωρία εκ των εμπριστών Τούρκων, διότι οι τοιούτοι βλέποντες την θάλασσαν ελευθέραν απεθρασύνθησαν και έστρεψαν τα βλέμματά των προς τα χριστιανικά χωρία.

Τα τεθλιμένα τέκνα Σου. Κεραμνίτση τη 22α Οκτωβρίου 1912

Χωρίον Καλτσάτες
Χωρίον Λαζάτες
Χωρίον Γριάζανη
Χωρίον Βαγγαλάτες
Χωρίον Δίβρη
Χωρίον Άγιος Ανδριάς
Χωρίον Σωπίκη
Χωρίον Χότζα
Χωρίον Καλύβια
Χωρίον Μάλτζιανη
Χωρίον Χαδίραγα
Ξέχωρο Ντέμη και Μέμκο Φατήρι
Χωρίον Τσαμαντά
Χωρίον Βαβούρι
Επιτροπεύς Μαλουνίου [;]ΕΦΟΡΟΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΞΕΧΩΡΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣΕΚΚΛΙΣ. ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚ. Χ. ΜΠΑΠΟΥΡΙ 1869 [;]…

Επιστολή χωριών των Αγ. Σαράντα στον Βενιζέλο το 1912: «Πρόφθασον ν’ απαλλάξεις τους δυστυχείς υιούς σου της τεθλιμένης Ηπείρου»

Η CIA αποχαρακτήρισε απόρρητα έγγραφα για την Αλ Κάιντα πριν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001: «Ίσως ρίξουν αεροπλάνο με εκρηκτικά σε αμερικανική πόλη»…

Από
pcuser
-
0

Η αμερικανική μυστική υπηρεσία CIA αποχαρακτήρισε σήμερα περισσότερα από 70 προεδρικά σημειώματα πληροφοριών που αφορούσαν τη τζιχαντιστική οργάνωση Αλ Κάιντα και τον πρώην ηγέτη της, τον Οσάμα μπιν Λάντεν, 25 χρόνια μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Η δημοσιοποίηση αυτών των εγγράφων προσφέρει «άνευ προηγουμένου διαφάνεια» σε αυτήν την ευαίσθητη υπόθεση, αφού καλύπτουν τα χρόνια πριν από το 2001 και την ημέρα μετά την επίθεση, «μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία μας», όπως τη χαρακτηρίζει η CIA στην ανακοίνωσή της.

Τα έγγραφα αυτά καταγράφουν «την ιστορία της μεταβαλλόμενης αντίληψης» που είχαν οι αναλυτές της CIA για την Αλ Κάιντα και τις προσπάθειές τους να εξακριβώσουν τα σχέδια του Οσάμα μπιν Λάντεν, παρά τις αποσπασματικές, ασαφείς και ατελείς πληροφορίες», πρόσθεσε.

  • Σε ένα από τα έγγραφα, που φέρει ημερομηνία 10 Σεπτεμβρίου 1998, η CIA προειδοποιεί ότι η Αλ Κάιντα μπορεί «να ρίξει ένα αεροπλάνο γεμάτο με εκρηκτικά σε μια αμερικανική πόλη».

Σε άλλο, από τις 4 Δεκεμβρίου 1998, η υπηρεσία λέει ότι ο Οσάμα μπιν Λάντεν «και οι σύμμαχοί του ετοιμάζονται για επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης και της πειρατείας σε ένα αεροπλάνο».

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, 19 μέλη της Αλ Κάιντα κατέλαβαν τέσσερα αεροπλάνα, σε συντονισμένες επιθέσεις αυτοκτονίας στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, από τις οποίες σκοτώθηκαν περίπου 3.000 άνθρωποι.

Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Ουάσινγκτον, ΗΠΑ

https://hellasjournal.com/2026/09/i-cia-apocharaktirise-aporrita-engrafa-gia-tin-al-kainta-prin-tis-epitheseis-tis-11is-septemvriou-2001-isos-rixoun-aeroplano-me-ekriktika-se-amerikaniki-poli/

Ένα βίντεο που… άναψε φωτιές: Μαμντάνι και Οκάσιο-Κορτέζ «συνελήφθησαν» από τον φακό να χαμογελούν την ώρα της ανάγνωσης των ονομάτων των νεκρών της 11ης Σεπτεμβρίου στο «Σημείο Μηδέν»… Οι πολιτικές αντιδράσεις και οι μαρτυρίες απ’ όσους ήταν μπροστά

Από
pcuser
-
0
Τα χαμόγελα του Μαμντάνι και της Οκάσιο-Κορτέζ βρέθηκαν στο επίκεντρο των επικρίσεων από πολλούς Ρεπουμπλικανούς – Φωτογραφία από βίντεο via New York Post στο YouTube

Άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα τους, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι το βίντεο κατέγραψε απλώς έναν σύντομο χαιρετισμό.

Στο στιγμιότυπο εμφανίζονται ο Μαμντάνι και η βουλευτής των Δημοκρατικών Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ να χαιρετιούνται χαμογελώντας στο Ground Zero, την ώρα που από τα μεγάφωνα ακούγονταν τα ονόματα ανθρώπων που σκοτώθηκαν στις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους.

Σύμφωνα με το CNN, το πλάνο προερχόταν από τη ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση της τελετής, η οποία εναλλασσόταν μεταξύ διαφορετικών καμερών, και δεν περιλαμβάνει ήχο από τη μεταξύ τους συνομιλία.

Η εικόνα διαδόθηκε γρήγορα στα social media, με Ρεπουμπλικανούς και συντηρητικούς σχολιαστές να κατηγορούν τους δύο πολιτικούς της Νέας Υόρκης ότι γελούσαν σε μια στιγμή που απαιτούσε σεβασμό, την ώρα μάλιστα που τα πλάνα της τηλεοπτικής μετάδοσης κατέγραφαν ανθρώπους να κλαίνε.

Προς υπεράσπιση των δύο πολιτικών παρενέβη ο Μάικλ Ραγκούσα, πρώην επικεφαλής ασφαλείας του Ρούντι Τζουλιάνι, ο οποίος ήταν δήμαρχος της Νέας Υόρκης, όταν πραγματοποιήθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις του 2001.

Ο Ραγκούσα ανέφερε ότι βρισκόταν δίπλα στον Μαμντάνι και την Οκάσιο-Κορτέζ καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής και υποστήριξε ότι οι ισχυρισμοί πως οι δύο πολιτικοί «γελούσαν», με αφορμή την ανάγνωση των ονομάτων, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

«Η κάμερα απλώς την κατέγραψε την ώρα που πήγε να τον χαιρετήσει» έγραψε στο X.

Σύμφωνα με τον ίδιο, αρκετοί ακόμη πολιτικοί, τόσο Ρεπουμπλικανοί όσο και Δημοκρατικοί, συνομιλούσαν, αστειεύονταν και χαμογελούσαν κατά τη διάρκεια της πολύωρης τελετής.

Αυτό, πάντως, δεν εμπόδισε τον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή του Τέξας, Τεντ Κρουζ, να αναδημοσιεύσει το βίντεο, σχολιάζοντας: «Πώς στο διάολο μπορείς να γελάς, την ώρα που διαβάζονται τα ονόματα εκείνων που δολοφονήθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου;».

Στη συζήτηση παρενέβη και η πρώην βουλευτής των Δημοκρατικών στην πολιτειακή συνέλευση της Νέας Υόρκης, Γιου-Λάιν Νιου, η οποία χαρακτήρισε τις επικρίσεις «γελοίες».

Όπως τόνισε, πολλοί πολιτικοί δεν παραμένουν στην τελετή μέχρι το τέλος, ενώ ο Μαμντάνι «έμεινε για κάθε ένα από τα ονόματα και παρέμεινε ακόμη 45 λεπτά μετά το τέλος, για να μιλήσει με οικογένειες».

Η Οκάσιο-Κορτέζ παρέμεινε επίσης μέχρι την ολοκλήρωση της τελετής, σύμφωνα με τη Νιου, η οποία εξήγησε ότι το επίμαχο στιγμιότυπο καταγράφηκε απλώς «όταν εκείνη πήγε προς το μέρος του και του είπε ένα γεια».

Στους επικριτές προστέθηκε και η συντηρητική τηλεοπτική προσωπικότητα Μέγκαν Μακέιν, κόρη του εκλιπόντος Ρεπουμπλικανού γερουσιαστή Τζον Μακέιν. «Γιατί στο διάολο γελάνε αυτοί οι δύο;» έγραψε στο X.

Η Νιου αντέτεινε ότι παρακολουθεί κάθε χρόνο την τελετή στο Ground Zero εδώ και μια δεκαετία και ότι η εικόνα μιας εκδήλωσης έξι ωρών, όπου όλοι παραμένουν αδιάκοπα βουβοί και δακρυσμένοι, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

«Οι φίλοι και οι γείτονές μου δεν κλαίνε επί έξι ώρες συνεχόμενα» σημείωσε. «Χαιρετιόμαστε, αγκαλιαζόμαστε, γελάμε με τις αναμνήσεις και τα αστεία που αφηγούνται οι οικογένειες, καθώς θυμούνται τους ανθρώπους τους».

Λίγο πριν την έναρξη της τελετής είχε καταγραφεί ακόμη μία στιγμή που τράβηξε την προσοχή. Ο Μαμντάνι, ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, πλησίασε τον Ρούντι Τζουλιάνι και του έδωσε το χέρι.

Η σύντομη συνάντηση προκάλεσε επίσης έντονα σχόλια στα social media, με αρκετούς να επαινούν τον Μαμντάνι, επειδή επέλεξε να χαιρετήσει τον πρώην δήμαρχο, παρότι μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα ο Τζουλιάνι τον είχε συγκρίνει με τους αεροπειρατές της 11ης Σεπτεμβρίου και είχε χαρακτηρίσει προσβλητική την παρουσία του στην τελετή.

Συνεργάτες του δημάρχου ανέφεραν ότι Μαμντάνι και Τζουλιάνι «αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις», ενώ ο πρώην δήμαρχος φέρεται να του είπε ότι το αξίωμα του δημάρχου είναι δύσκολο. Σύμφωνα με συνεργάτη του Τζουλιάνι, ο πρώην δήμαρχος είπε επίσης στον Μαμντάνι ότι «προσεύχεται γι’ αυτόν».

Μετά την τελετή, ο Μαμντάνι απέφυγε να αποκαλύψει λεπτομέρειες για όσα του είπε ο Τζουλιάνι. «Ήρθε προς το μέρος μου, απλώσαμε και οι δύο τα χέρια μας και ανταλλάξαμε φιλοφρονήσεις» δήλωσε, σύμφωνα με όσα έδωσε στη δημοσιότητα το γραφείο του.

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης υπογράμμισε ότι το επίκεντρο της ημέρας θα πρέπει να βρίσκεται στις οικογένειες των θυμάτων και στους ανθρώπους που έσπευσαν πρώτοι στο σημείο των επιθέσεων.

«Νομίζω ότι η προσοχή όλων μας πρέπει να είναι στις οικογένειες, στους διασώστες και στο να βρισκόμαστε εδώ και να ακούμε τα ονόματα όλων όσοι μας στερήθηκαν πριν από 25 χρόνια, αλλά και το πώς αυτές οι οικογένειες άντεξαν όλο αυτό το διάστημα» είπε. «Νιώθω πραγματικά δέος για όλα όσα αυτές οι οικογένειες μάς έχουν προσφέρει».

Η συμμετοχή του Μαμντάνι στην επέτειο είχε ήδη αποτελέσει αντικείμενο έντονης κομματικής αντιπαράθεσης επί εβδομάδες.

Ο Τζουλιάνι είχε δηλώσει ότι η παρουσία του Μαμντάνι στην εκδήλωση τον «προσβάλλει», ενώ ο Τζορτζ Πατάκι, κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης την εποχή των επιθέσεων, είχε υποστηρίξει ότι ο δήμαρχος θα έπρεπε να μείνει μακριά από την τελετή.

Ο Μπρους Μπλέικμαν, υποψήφιος για το αξίωμα του κυβερνήτη, είχε μάλιστα δηλώσει ότι θα γυρνούσε την πλάτη στον Μαμντάνι, εάν εκείνος εμφανιζόταν στην εκδήλωση.

Η ομιλία στον Άγιο Νικόλαο

Αργότερα την ίδια ημέρα, μετά την τελετή στο Ground Zero, ο Μαμντάνι μίλησε σε διαθρησκευτική επιμνημόσυνη εκδήλωση στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Νικολάου και Εθνικό Προσκύνημα.

Ο Άγιος Νικόλαος ήταν ο μοναδικός χώρος λατρείας που καταστράφηκε στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

Στην ομιλία του, ο δήμαρχος αναφέρθηκε στην ανθεκτικότητα των Νεοϋορκέζων μετά την τραγωδία. «Εκείνοι που επιτέθηκαν στην πόλη μας το έκαναν, επειδή πίστεψαν ότι μπορούσαν να μας διαλύσουν πάνω στις ρωγμές μας» είπε.

«Πίστεψαν ότι μπορούσαν να μας τρομοκρατήσουν. Ότι μπορούσαν να μας κάνουν να νιώσουμε μόνοι. Ότι μπορούσαν να μας αφήσουν γονατισμένους» συνέχισε.

Και κατέληξε: «Πόσο λάθος έκαναν. Πόσο γρήγορα σηκωθήκαμε ξανά όρθιοι».

Πηγή: CNN

https://hellasjournal.com/2026/09/ena-vinteo-pou-anapse-foties-mamntani-kai-okasio-kortez-synelifthisan-apo-ton-fako-na-chamogeloun-tin-ora-tis-anagnosis-ton-onomaton-ton-nekron-tis-11is-septemvriou-sto-simeio-mi/

Σενάρια πολέμου στα τουρκικά πάνελ

Από
pcuser
-
0

«Πολεμική απειλή»: Με αυτόν τον χαρακτηρισμό πέρασαν οι δηλώσεις Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη από τα τουρκικά τηλεοπτικά πάνελ των τελευταίων ημερών. Ό,τι στην Αθήνα παρουσιάστηκε ως αμυντική θωράκιση, στα τουρκικά στούντιο συζητήθηκε ως προοίμιο σύγκρουσης. Από εκεί η κουβέντα κύλησε γρήγορα σε πολεμικά πλοία στο Αιγαίο και σε αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά.
Στο φιλοκυβερνητικό A Haber, ο νομικός Λεβέντ Ερσίν Οραλί συνέδεσε το ζήτημα της κυριαρχίας με εκείνο της αποστρατιωτικοποίησης και περιέγραψε μια υποθετική τουρκική αντίδραση. «Μέχρι να αποστρατιωτικοποιηθούν αυτά τα νησιά, στέλνω δύο καταδρομικά», τόνισε. Το χαρακτήρισε αμέσως ουτοπικό. Πέρασε όμως σε ένα δεύτερο επιχείρημα, βαρύτερο: αν η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τους όρους των συνθηκών, τότε ανοίγει συζήτηση για επιστροφή στην κατάσταση πριν από τους πολέμους του 1911 με 1913. «Σε ποιον ανήκαν τα νησιά; Ήταν τουρκικά νησιά, ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία». Η αναφορά του στο Καστελόριζο και στην απόστασή του από το Κας ήταν ρητή.
Ακούστηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι η Τουρκία δεν παραχώρησε ποτέ τα δικαιώματά της στα Δωδεκάνησα. Το άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης λέει το αντίθετο: η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας από κάθε δικαίωμα και τίτλο επί των νησιών αυτών, με το Καστελόριζο ρητά ανάμεσά τους.
Μια δεύτερη ακραία αναφορά από το ίδιο πάνελ. Αν η πρώτη σφαίρα πέσει από ελληνικής πλευράς έπειτα από ισραηλινή παρότρυνση, «το status quo θα αλλάξει». Ακολούθησε η αμφισβήτηση της δυνατότητας της Αθήνας να υπερασπιστεί το Καστελόριζο. Ο Ιλχάν Ταχσίν, συνδεδεμένος τηλεφωνικά από την Κομοτηνή, στάθηκε πιο συγκρατημένος στα συμπεράσματα: η Ελλάδα δεν πρόκειται να προχωρήσει στα δώδεκα μίλια, είπε, ούτε με τη στήριξη του Ισραήλ ούτε με εκείνη της Γαλλίας. Τους ελληνικούς εξοπλισμούς τους διάβασε ως προσπάθεια ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης της Αθήνας, με ορίζοντα το 2030.
«Πενήντα ένα τοις εκατό»
Στο TVNET η συζήτηση έγινε πιο τεχνική. Ο καθηγητής Σεζάι Ενίς Τουλτσά θεωρεί το εύρος των χωρικών υδάτων το κρισιμότερο ζήτημα του Αιγαίου για την Τουρκία και τοποθέτησε την τουρκική κόκκινη γραμμή σε κάθε επέκταση πέρα από τα έξι μίλια, ακόμη και στην περίπτωση των δέκα. Τον ρώτησαν αν βλέπει πόλεμο μέσα στην επόμενη δεκαετία. Απάντησε 51%. Από πού προκύπτει το ποσοστό, δεν το εξήγησε. Το συνέδεσε πάντως με τους ελληνικούς εξοπλισμούς και τη ρητορική στην Αθήνα, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα έχει ενισχύσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες όσο ποτέ στο παρελθόν.
Στα υπόλοιπα ήταν μετρημένος. Αναγνώρισε ελληνικά ποιοτικά πλεονεκτήματα στην αεροπορία. Περιέγραψε τον Έλληνα πρωθυπουργό ως πιο συγκρατημένο από άλλες φωνές της ελληνικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, με διάθεση να κρατήσει ανοιχτό τον διάλογο. Και όταν ο παρουσιαστής τον ρώτησε αν σε καθεστώς δώδεκα μιλίων τα εμπορικά πλοία θα χρειάζονταν ελληνική άδεια, διόρθωσε: το δικαίωμα αβλαβούς διέλευσης παραμένει.
«Ακριβή παγίδα»
Ο πιο επιθετικός τόνος ήρθε από το Haber Global. Ο αναλυτής Μετέ Γιαράρ παρουσίασε την «Ασπίδα του Αχιλλέα» ως ακριβή παγίδα για την Ελλάδα και αμφισβήτησε ότι Αθήνα και Τελ Αβίβ θα πολεμούσαν η μία για λογαριασμό της άλλης. Τη δήλωση Μητσοτάκη για το ελληνικό αεροπορικό πλεονέκτημα την ερμήνευσε ως πρόκληση και ζήτησε απάντηση που θα έκανε τον Έλληνα πρωθυπουργό να «καταπιεί τα λόγια του». Η τουρκική υπομονή έχει όρια, προειδοποίησε, και η Ελλάδα μπορεί κάποια στιγμή να βρει την Τουρκία σε κακή στιγμή. Συνέδεσε ακόμη την επίσκεψη του επικεφαλής της ΜΙΤ Ιμπραχίμ Καλίν στην Αθήνα με προειδοποίηση για την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για δική του εκτίμηση.
Ο πηγαίος κώδικας απασχόλησε και τα τρία πάνελ. Εδώ ο Γιαράρ ήταν ακριβής: η μη παράδοσή του δεν σημαίνει ότι το Ισραήλ θα αποφασίζει πότε εκτοξεύονται οι ελληνικοί πύραυλοι, το ζήτημα είναι η δυνατότητα αυτόνομων αναβαθμίσεων. Στις 8 Σεπτεμβρίου, εξάλλου, το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι το κεντρικό λογισμικό διοίκησης και ελέγχου του συστήματος θα το αναπτύξουν ελληνικές εταιρείες με ισραηλινή υποστήριξη, και ότι ο ελληνικός κώδικας και οι τροποποιήσεις του παραμένουν υπό αποκλειστικό ελληνικό έλεγχο.
Στη ΔΕΘ ο Έλληνας πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων στοχεύει στην άμυνα και την αποτρεπτική ισχύ της χώρας. Στα τουρκικά στούντιο η ίδια φράση ταξίδεψε αλλιώς, ως ανακοίνωση επιθετικών προθέσεων. Η συγκεκριμένη ανάγνωση, περισσότερο από τα καταδρομικά και τα ποσοστά, είναι που αξίζει να παρακολουθείται.
Πηγή: ethnos.gr

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

1...666768...3,022Σελίδα 67 από 3,022