Αρχική Blog Σελίδα 2997

Where Countries Stand With Donald Trump: A Cheat Sheet

Από
anixneuseis
-
0

The American president, facing opposition in Europe, defends Vladimir Putin.

Jim Bourg / Getty / Chones / Dn Br / Shutterstock / Zak Bickel / The Atlantic

 Donald Trump has vowed to put “America first,” but who comes second, and third, and 193rd? Barack Obama may have been more willing than his predecessors to “question why America’s enemies are its enemies, or why some of its friends are its friends,” as Jeffrey Goldberg once wrote in The Atlantic, but Trump has thrown U.S. allies and adversaries into a state of flux unseen in decades. We now live in a world where European Union officials talk of the grave threat posed by the American president, who in turn doggedly defends the leader of Russia. It’s a world in which well-established diplomatic relationships can fray at the speed of a tweet.
Below is a rough ranking of where key countries seem to stand with The Donald at the moment. I repeat: at the moment.

FRIEND

Israel: Israel is a longtime U.S. ally, but Barack Obama had a famously troubled relationship with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. Now Trump is aiming to restore close relations with the current Israeli government, embracing Netanyahu’s dark view of Iran and exploring whether to move the U.S. embassy from Tel Aviv to Jerusalem over the objections of Palestinians. Trump also denounced Obama for publicly opposing Israeli settlements in land that could be used for a future Palestinian state. The new U.S. administration has gently criticized Israel for accelerating settlement construction since Trump assumed the presidency, but it has also “not taken an official position on settlement activity”—a break with past American administrations.

Russia: Since the Cold War, every American president has initially tried to befriend Russia, only for the relationship to sour. That was especially true for Barack Obama, who pursued a “reset” with the Russians before eventually sanctioning them over their annexation of Crimea and interference in the U.S. presidential race. Trump, however, appears to really, really, really want to be friends with Russia, for reasons that still aren’t entirely clear. He admires Vladimir Putin as a “strong” leader and wants to partner with Russia to defeat ISIS. And he has consistently taken positions that are favorable to Russia, questioning the value of NATO, refusing to accept that Russian hackers meddled in the 2016 election (to his benefit), and suggesting that he may ease sanctions against the Kremlin. Trump’s ambassador to the United Nations has condemned Russia for seizing Crimea and not halting violence by Russian-backed separatists in eastern Ukraine. But critically, Trump himself hasn’t. Instead, he recently professed “respect” for Putin and shrugged off the allegation that the Russian president is a “killer.” The United States has “got a lot of killers,” Trump said. “Our country’s so innocent?”

United Kingdom: The “Special Relationship” remains pretty special. British Prime Minister Theresa May was the first foreign leader to visit the new American president in Washington, and Trump has applauded Britain for voting to leave the European Union. He views the anti-EU movement there as a populist campaign to restore national sovereignty, like his in the United States (you may have heard that he likes being called “Mr. Brexit”). But Trump’s travel ban on refugees and citizens of seven Muslim-majority countries is widely unpopular in Britain—to the extent that the speaker of the House of Commons has come out against Trump addressing Parliament during a future state visit to the United Kingdom, owing to the British people’s opposition to “racism” and support for “equality before the law and an independent judiciary.”

FRIEND-ISH

Australia: Relations with one of America’s most loyal allies hit a snag amid reports of a hostile call between the U.S. and Australian leaders over an Obama-era agreement for the United States to take in 1,250 refugees from detention centers off the Australian coast. The “dumb” deal, in Trump’s words, requires the U.S. to process refugees from countries included in Trump’s travel ban. But while Trump has made clear that he doesn’t agree with the pact, he may still honor it.

Japan: During the presidential campaign, Trump accused Japan of taking advantage of the United States on trade and not paying enough for the U.S. military protection that it has enjoyed since striking a defense treaty with America after World War II—prompting Japan’s prime minister to hurriedly make his way to Trump Tower after the U.S. election in search of reassurance. Japan has received that reassurance from Trump’s defense secretary, James Mattis, who visited Tokyo to affirm the U.S. government’s “100-percent” commitment to the military alliance, but not publicly from his boss in the White House.

Germany: Trump has cited German Chancellor Angela Merkel—one of Obama’s closest allies—as a leader he admires, but he’s also harshly criticized her for admitting too many refugees and dismissed the European Union as a “vehicle” for German power. Merkel, for her part, has hinted that European countries can no longer count on support from a Trump-led United States. She has also emerged as the leading defender of the liberal international system that the United States helped design after World War II; after Trump won the U.S. election, Merkel pledged cooperation based on “common values—democracy, freedom, as well as respect for the rule of law and the dignity of each and every person, regardless of their origin, skin color, creed, gender, sexual orientation, or political views.” The implication was that the American president needed a firm reminder to uphold these values.

FRENEMY

Mexico: Since the very first day of his presidential campaign, Trump has characterized Mexico as “not our friend”—a crafty country that’s stealing American jobs, clobbering the United States on trade, and sending drugs and illegal immigrants across the U.S. border. He’s promised to renegotiate NAFTA—the centerpiece of the U.S.-Mexico alliance—and made building a wall between the two friendly neighbors the most prominent part of his policy agenda. His insistence that Mexico will somehow “pay” for a border wall it doesn’t want led Mexico’s president to abruptly cancel a planned visit to the United States. The good news: The Trump administration claims the president was only kidding when he said he might send U.S. troops into Mexico to stop drug trafficking and illegal immigration

China: China’s rapid rise as a superpower has made it a rival of the United States for years now. But in his efforts to change Chinese trade practices, halt China’s military buildup in the South China Sea, and enlist China’s help in countering North Korea’s nuclear program, Trump has taken more drastic steps than past U.S. leaders. He has threatened to impose tariffs on Chinese goods, which could spark a trade war between the world’s two largest economies, and broken protocol by speaking with the leader of Taiwan, which the Chinese government considers part of China. So far, Chinese diplomats have responded to Trump with restraint. But the Chinese military has been less subtle, conducting missile tests and military drills in the first weeks of Trump’s presidency.

ENEMY

Syria, Iraq, Libya, Somalia, Sudan, and Yemen: In temporarily banning citizens of these countries plus Iran from entering the United States, and indefinitely barring Syrian refugees from the country, Trump has essentially suggested that Syrians, Iraqis, Libyans, Somalis, Sudanese, and Yemenis are all possible enemies of the state. “We must keep ‘evil’ out of our country!” Trump tweeted in justifying the policy, which he has described as a measure to block “potential terrorists and others that do not have our best interests at heart.”

North Korea: Obama reportedly advised Trump that the advance of North Korea’s nuclear-weapons program should be the top national-security priority for the new administration. Trump, who as a candidate said he’d be willing to meet directly with North Korean leader Kim Jong Un, has dismissed the notion that North Korea will soon manage to place a nuclear warhead on a long-range missile that could reach the United States. “It won’t happen!” he’s tweeted. Trump has yet to specify how he’ll make sure it doesn’t happen. There are few good options.

Iran: Obama ended a decades-old U.S. policy of isolating Iran in a bid to restrict the country’s nuclear program. Already, Trump has dramatically reversed course. While he hasn’t yet indicated that he’ll scrap the nuclear deal, he did impose sanctions on Iran and ominously put the nation “on notice” after the Iranians tested a ballistic missile. He also included Iran in his travel ban. There is wide consensus in the Trump administration—from the defense secretary to the chief political strategist to the president himself—that the Iranian government is a massive, even existential threat, the Shia version of the “radical Islam” practiced by the Sunni terrorists of ISIS. “We will have difficult days ahead,” Iran’s foreign minister recently observed, in reference to relations with the U.S. That’s likely an understatement.

https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/02/allies-enemies-donald-trump/515439/

Russian military doctors receive prison terms for taking bribes

Από
anixneuseis
-
0

© www.votermedia.org 17:44 07/02/2017

MOSCOW, February 7 (RAPSI, Oleg Sivozhelezov) – The Moscow District Military court has found three medical employees of the Vishnevsky Third Central Military Clinical Hospital guilty of taking bribes and sentenced them to various prison terms, RAPSI reported from the court on Tuesday.

The hospital’s deputy head Sergey Svistunov has been sentenced to 9 years in high security prison, fined 4 million rubles ($68,100) and stripped of his Colonel rank and prohibited from holding key positions in health care providing institutions for 6 years. Chief of one of the hospital departments Dmitry Mokritsky received a 5-year prison term pus 2-million-rubles fine ($34,000). He was also deprived of a right to hold key posts in medical organizations for 3 year. The third defendant, head of admitting office Avetis Melkonyan, who had pleaded guilty, was sentenced to 3.5 years in high security prison.

Prosecutors earlier asked to give 12 years in high security prison plus 8-million rubles ($136,300) fine to Svistunov, 9 years 9 prison plus 2.5-million rubles ($42,600) fine to Mokritsky, and 7 years in jail plus 2.5-million rubles fine to Melkonyan.

According to investigators, the accused persons took bribes from patients ranging from 30,000 ($511) to 350,000 rubles ($6,000). The court found that Svistunov had used his official position for committing the crime. During the trial Svistunov and Mokritsky has pleaded not guilty.

http://rapsinews.com/judicial_news/20170207/277742207.html

ROTHSCHILD BANK NOW UNDER CRIMINAL INVESTIGATION OVER MISSING $4 BILLION IN GLOBAL CORRUPTION PROBE

Από
pcuser
-
1
Last year the veil of invincibility seemingly came off the secretive Rothschild banking empire, as Baron David de Rothschild and his company the Rothschild Financial Services Group were indicted by French prosecutors for allegedly defrauding British pensioners in a scheme that saw large sums of money embezzled.

Only two months ago, we reported on the Swiss branch of the Edmond de Rothschild Group announcing that they were the target of a French criminal probe “regarding a business relationship managed by a former employee.”

Now, the Luxembourg unit of Rothschild banking empire is being investigated by the Luxembourg state prosecutors office — alleged to have sent hundreds of millions of dollars to an account at a bank in Luxembourg that originated from 1Malaysia Development Berhad (1MDB).

The fund, 1MBD, was established by Malaysian Prime Minister Najib Razak in 2009 as a government investment fund. There have been widespread accusations of corruption surrounding Razak after $1 billion dollars in deposits into his personal bank accounts were revealed. The deposits totaled hundreds of millions of dollars more than had previously been exposed by probes into state fund 1MDB, according to the Wall Street Journal.

The Luxembourg investigation stems from an international probe of money that may have flowed from the Malaysian government investment fund, which is at the center of various worldwide corruption probes.

According to a report in the WSJ:

The Luxembourg unit of Edmond de Rothschild Group, a private bank that manages money on behalf of wealthy clients, said it is “cooperating” with an official investigation of money that may have flowed from a Malaysian government investment fund at the center of various world-wide corruption probes…

The Luxembourg investigation widens probes of 1MDB already under way by authorities in Switzerland, Malaysia, Singapore, Hong Kong and Abu Dhabi. Swiss authorities said in January that 1MDB-related losses from misappropriation could reach $4 billion. The Luxembourg prosecutor said its case was connected to the investigation in Switzerland.

1MDB was created to invest in local energy and real-estate projects to boost the Malaysian economy. The fund amassed $11 billion in debt which it has struggled to repay. Last July,The Wall Street Journal reported that almost $700 million was transferred to Mr. Najib’s bank accounts via a web of entities, money which investigators believe originated with 1MDB. 1MDB has denied sending money to Mr. Najib’s accounts and denied wrongdoing and said it is cooperating with probes

“Edmond de Rothschild Europe is actively cooperating in the judicial proceedings,” a spokeswoman for the Edmond de Rothschild Group told the WSJ.

The Edmond de Rothschild Group oversees roughly $164 billion in assets, according to Bloomberg. The private bank and asset management firm to the elite was founded by Edmond de Rothschild in Paris in 1953. Edmond’s son Benjamin de Rothschild succeeded his father as head of the group in 1997. Last year, Benjamin appointed his wife, Ariane, chairwoman of the executive committee. The Swiss unit traces its roots to the acquisition of Banque Privee in Geneva in 1965.

But the history of the Rothschild banking empire stretches far further back in time.

According to The Richest:

The Rothschild Family as we know it is descended from Mayer Amschel Rothschild, who was born in what is now Frankfurt, Germany. The son of Jewish moneychanger and trader Amschel Moses Rothschild, Mayer Amschel Rothschild was the fourth of 8 children, and went on to establish a huge international banking empire.

Through his 5 sons, Mayer Amschel Rothschild expanded his banking business, which was founded in the 1760s, to international areas and, as such, managed to bequeath his huge wealth, unlike many rich members of the Jewish community at the time. Mayer Amschel’s 5 sons were each stationed at one of the major European financial centres, one in Frankfurt, London, Naples, Vienna, and Paris.

This passing on of Mayer Amschel’s wealth and business meant that his sons could continue to build on the foundations of their father’s success. In the 19th century the Rothschild Family were at the height of their powers, and were known all around the financial world. Their great fortune and ingenious business minds meant that they carried great power during this time. They utilised this power by affecting some very significant events in human history in order to profit greatly from it. This included backing the British forces with huge sums of money during the Napoleonic Wars (more on that later) and funding Brazil’s claim for independence from Portugal.

The Rothschild banking dynasty is a family line that has been accused of pulling the political strings of many different governments through their control of various economic systems throughout the world. Historically, there is ample evidence to show that the family has used insider trading to bilk money from both private and public funds.

Towards the end of the Napoleonic Wars, in 1813, Nathan Mayer Rothschild saw Napoleon’s war efforts as a threat to his business practices and decided to step in to help defeat the French conqueror. He became the most important financier of the British war effort pouring the equivalent of $900 million dollars in today’s dollars in 1815 alone. The defeat of Napoleon, and subsequent ending of the Napoleonic Wars, which started in 1803 and raged throughout the continent for 12 years before finally coming to an end in 1815.

During the Battle of Waterloo in the Napoleonic wars, Nathan Rothschild was responsible for one of the oldest cases of “insider trading,” which led to the Rothschild family robbing a whole nation blind. When the battle of Waterloo took place in 1815, horse messengers were the fastest method of communicating information. The Rothschild’s took advantage of this by having their own spies on the frontlines of the battle that would then expedite the information to the family faster than the messengers used by the military.

When the British won the battle, Nathan Rothschild, was, of course, the first to know, and he immediately went to the stock exchange and started selling stocks while putting out the rumor that the French had won the war. This created a panic on the floor of the stock exchange and investors all over England began frantically selling their stocks. With the price of all stocks plummeting Rothschild was able to buy out the whole English market for a fraction of its cost. When word returned that the English had actually been victorious, the value of the market soared, and overnight Nathan Rothschild expanded his family’s wealth and cemented their position as one of the richest, and most influential families in the world.
Although the Rothschild family now keeps a very low public profile, they still have significant business operations across a wide spectrum of sectors. While you may not find any one particular Rothschild on the Forbes’ most rich list, the family is estimated to control $1 trillion dollars in assets across the globe, thus having a strong voice across the geopolitical spectrum that many perceive as a hidden hand manipulating events silently from behind a veil of virtual secrecy and silence.

SOURCE: JAY SYRMOPOULOS

blacklistednews.com

THE WAR AMONG THE GENERALS

Από
pcuser
-
0

During his first days in office, President Trump quickly delivered on his foremost campaign promise: to bring change to Washington. He dispensed a flurry of executive orders and memoranda on a wide range of issues, including repealing the Affordable Care Act, building a wall on the Mexican border, and withdrawing from the Trans-Pacific Partnership. For the national security community, however, the two most important directives were the immigration ban and the reorganization of the National Security Council — and both reveal a larger behind-the-scenes battle among the president’s most senior advisors.

It was hard to miss the symbolism surrounding the signing of the immigration ban. Trump issued it during his first visit to the Pentagon for the ceremonial swearing-in of Secretary of Defense James Mattis. It was held in the revered Hall of Heroes against a giant backdrop of a Medal of Honor — the nation’s highest military award. But, he unexpectedly used the well-publicized occasion to sign an order temporarily barring refugees and immigrants from seven Middle Eastern countries — including Iraq, whose troops are fighting alongside American forces. This placed Mattis in the uncomfortable position of appearing to support this ban — indeed, implying that the Defense Department wanted the ban as a means of protecting the nation — when, in fact, Mattis had explicitly opposed such a policy only six months earlier. Furthermore, Secretary of Homeland Security John Kelly, whose agency is responsible for enforcing all immigration laws and policies, reportedly had little input to the decision and learned of the announcement from a television report. Kelly and Mattis later pushed back against the White House for not consulting them before issuing an order that directly affected their agencies.

Both Mattis and Kelly are retired generals, of course. But so are Mike Flynn, the national security advisor, and Keith Kellogg, the executive secretary of the National Security Council. These two White House generals seemed to outflank the two cabinet generals on the sudden release of the immigration ban. And, they scored another apparent victory with the National Security Council reorganization, which included the unprecedented decision to elevate Kellogg and White House chief strategist Steve Bannon to permanent membership on the Principals Committee while removing both the chairman of the joint chiefs of staff and the director of national intelligence from regular attendance.

Despite early concerns that Trump would militarize foreign policy by filling senior administration positions with so many retired generals, the emerging reality is quite different. Instead, there seems to be a rising internal struggle for power between the two cabinet generals, Mattis and Kelly, and the two White House generals, Flynn and Kellogg. The four men share similar backgrounds. They all spent long careers in the nation’s ground forces, and all but Kellogg (who retired in 2003) served as senior leaders during the wars in Iraq and Afghanistan. But their mind-sets are anything but uniform. The cabinet generals and the White House generals have very different views of both the global threats to American security and what we should be doing about them.

Mattis and Kelly are highly respected former Marine four-star generals, and both retired with sterling reputations among their peers and subordinates alike. Both have remained publicly apolitical since then, and neither endorsed a candidate the 2016 presidential campaign. Both have tremendous experience in running large organizations, navigating the bureaucratic wickets of the White House and the interagency, and working with Congress. They know each other well, share the intensely tight culture of the Marine Corps, and like and respect one another immensely. Mattis, moreover, leads the same group of rising generals and mid-grade officers with whom he served in peace and war during his 42 years in uniform. He also has a very close relationship with Chairman of the Joint Chiefs of Staff Joseph Dunford, another Marine four-star general who served as Mattis’ chief of staff during the 2003 invasion of Iraq. In recent Congressional testimony, Mattis and Dunford presented similar assessments of the world. They both identified Russia as the greatest threat facing the nation, and both reinforced the value of American friends and allies around the globe. Indeed, Mattis’ first overseas trip was designed to reassure long-standing U.S. allies in Asia and reaffirm the importance of America’s international partners). Mattis, Kelly, and Dunford represent the traditionalistfaction within the Trump foreign policy team.

Flynn and Kellogg sit just across the river from the Pentagon but might as well be from a different planet. These retired Army three-star generals were both heavily involved in the Trump campaign. Last year, Flynn became one of the most public, outspoken, and partisan Trump spokesmen — leading Politico to dub him “America’s angriest general.” His status as a recently retired general was showcased in every one of his campaign appearances, drawing on the immense respect and popularity of the U.S. military among voters. Flynn attacked Hillary Clinton during the campaign with exceptional vitriol — including chanting “lock her up” on stage at the Republican National Convention. Kellogg played a less visible but no less important role during the campaign, advising Trump on national security and later serving on Trump’s landing team for the Pentagon during the transition. But, what truly sets them apart from the cabinet generals is their world view. They lead the “religious warriors” faction inside the administration, which regards radical Islam as an existential threat to the United States that requires re-orienting U.S. defense priorities accordingly. Many of Flynn and Kellogg’s broader world views also differ sharply from those outlined by both Mattis and Dunford in their recent testimony. Both White House generals see Russia as a potentialpartner, seem amenable to Syria remaining ruled by Assad, are more hostile to the rise of China, and are prepared to escalate the growing confrontation with Iran.

On paper, it seems clear who should have the greater influence on a new president with virtually no foreign policy experience. They are seasoned, responsible players who have commanded at the highest levels in our recent wars and personally know the impact of sending Americans into harm’s way. Mattis and Kelly also have substantial experience navigating the Washington policy process and working effectively with other parts of the U.S. government. Both are balanced, non-partisan leaders willing to tell hard truths and confront falsehoods with facts, even when it may be highly unpopular. These are the pros. And, as retired four-stars, they still “outrank” the retired three-stars, a distinction that continues to matter — perhaps especially to Flynn.

But paper does not matter. What matters in any administration is who has the president’s ear. And the events of the last two weeks, especially the National Security Council reorganization, suggest that the White House generals have more influence with President Trump than the cabinet generals, at least for now. That may or may not continue, since it is still the early days of the new administration. We know that the president has listened to Mattis on other issues, especially on the use of torture. But campaign relationships and proximity to the Oval Office both make a difference, especially to a commander-in-chief who seems strikingly averse to important details of the policy-making process and deliberate decision-making. Even if Flynn is losing some of his influence (especially to Steve Bannon, the president’s chief strategist), both he and Kellogg will still have tremendous access to the president. They will have his ear daily and often multiple times a day. That gives them enormous personal, bureaucratic, and ideological advantages.

What does this mean for the two cabinet generals? Mattis and Kelly ultimately serve at the pleasure of the president. To be effective in their jobs and faithfully serve the nation, they must be comfortable supporting Trump’s policies in public after providing their candid inputs — aggressively, if need be — in private. But to maximize their influence, they will have to carefully choose their battles. There will be daily friction between their departments and the White House, but they should avoid intervening in those battles as much as possible, saving their personal capital for only the most important ones. They should avoid having their credibility and presence leveraged to support policies and decisions that conflict deeply with their principles and beliefs. And, they must also build broader relationships across the administration with like-minded leaders to increase the weight and authority of their views.

The poorly-staffed and hastily implemented immigration ban was an early loss for both of the cabinet generals. But it was not a battle that resulted in the loss of life or had existential consequences, and those are sure to come. When that day inevitably arrives, all four of these generals, along with the president’s other advisors, will need to come together and ensure that a still-inexperienced president gets to hear the widest range of voices and advice from his team. Perhaps better than anyone else close to this commander-in-chief, the generals know the consequences of getting those decisions wrong.

  AND

Lt. Gen. David W. Barno, USA (Ret.) is a Distinguished Practitioner in Residence, and Dr. Nora Bensahel is a Distinguished Scholar in Residence, at the School of International Service at American University. Both also serve as Nonresident Senior Fellows at the Atlantic Council. Their column appears in War on the Rocks every third Tuesday. To sign up for Barno and Bensahel’s Strategic Outpost newsletter, where you can track their articles as well as their public events, click here.

Image: U.S. Marine Corps

warontherocks.com

In historic first, Israel legalizes West Bank outposts with sweeping new legislation

Από
pcuser
-
0
Netanyahu not back from UK in time to vote; Benny Begin is sole coalition member to oppose

Controversial law recognizing building on private Palestinian land passes final Knesset votes by 60 to 52, despite warnings it could land Israel in international court

New prefabricated homes are seen under construction in the West Bank between the Israeli outpost of Amona and the settlement of Ofra (background), north of Ramallah, on January 31, 2017. (AFP/Thomas Coex)

New prefabricated homes are seen under construction in the West Bank between the Israeli outpost of Amona and the settlement of Ofra (background), north of Ramallah, on January 31, 2017. (AFP/Thomas Coex)

Following months of coalition wrangling, damning criticism from internal and international opposition, and bleak warnings from legal experts, Israel on Monday legalized all West Bank outposts with sweeping legislation that aims to prevent future demolitions of settler homes built on private Palestinian land.

In a late-night session, the Knesset passed the final readings of the controversial so-called Regulation Bill, which paves the way for Israel to recognize some 4,000 illegally built settler homes.

The legislation could still be thwarted by Israel’s judges. “The chance that it will be struck down by the Supreme Court is 100 percent,” Defense Minister Avigdor Liberman said last week.

After a day of back-and-forth on whether the vote would take place at all, the bill went before lawmakers at 10.30 p.m., receiving 60 votes in favor to just 52 against. All opposition MKs present voted against the bill — with veteran Likud lawmaker Benny Begin standing out as the only coalition member to oppose the measure. Eight MKs were not present in the plenary for the vote.

Jewish Home party leader Naftali Bennett (right), party colleague and Minister of Justice Ayelet Shaked and leader of the opposition Isaac Herzog seen in the Knesset just prior to the passage of the Regulation Law, which retroactively legalizes outposts built in the West Bank. (Yonatan Sindel/Flash90)

Jewish Home party leader Naftali Bennett (right), party colleague and Minister of Justice Ayelet Shaked and leader of the opposition Isaac Herzog seen in the Knesset just prior to the passage of the Regulation Law, which retroactively legalizes outposts built in the West Bank. (Yonatan Sindel/Flash90)

Speaking for the government in defense of the measure before the vote, Science Minister Ofir Akunis (Likud) said the vote was not just over this specific law, but rather about the right of the Jewish people to live in Israel. “This whole debate is based on one question: Who does this land belong to?” he told the plenary.

Condemned by the Barack Obama administration, the European Union, the United Nations and Israel’s attorney general, the law was hailed by the settler movement as a turning point in the 50-year settlement project. Now, supporters say, the era of evacuating Jewish settlements such as the one carried out against the illegal Amona outpost last week, is over.

Construction workers work on clearing land for new caravans in the Jewish settlement of Ofra, in the West Bank, on January 29, 2017. (Yaniv Nadav/FLash90)

Construction workers work on clearing land for new caravans in the Jewish settlement of Ofra, in the West Bank, on January 29, 2017. (Yaniv Nadav/FLash90)

The law freezes demolition proceedings against the homes.

For any structures found to have been built in good faith — that is, if the homeowners did not know the house was being built on privately owned land — the state would seize the property from its Palestinian owners in exchange for compensation valued at slightly more than the land’s market value, as determined by an Israeli government committee established for that purpose.

The law has faced strident opposition, including from Attorney General Avichai Mandelblit, who has warned that it marks the first time Israeli legislation explicitly affirms government support for the settlements, and would openly curtail property rights of Palestinians in the West Bank in a way that contravenes the protections granted to occupied populations under the Fourth Geneva Convention.

First put forward by the Jewish Home party, the original proposal was intended to overturn a High Court of Justice verdict forbidding the expropriation of the privately owned Palestinian land on which Amona once stood. The clause that would have circumvented that court ruling, however, was removed from the bill following coalition infighting.

Israeli settlers scuffle with security forces at the Amona outpost during an evacuation operation on February 1, 2017. (AFP/Jack GUEZ)

Israeli settlers scuffle with security forces at the Amona outpost during an evacuation operation on February 1, 2017. (AFP/Jack Guez)

Speaking before the vote, Jewish Home MK Shuli Muallem-Refaeli, one of the MKs who proposed the legislation, said the law was “dedicated to the brave people of Amona who were forced to go through what no Jewish family will have to again.” She used her speech to read out the names of every one of the 42 Amona families evicted last Wednesday.

On Sunday, the pro-settlement Jewish Home party doubled down on its insistence that the bill be brought Monday for its final votes. “Half a million residents of Samaria, Judea and the Jordan Valley deserve normal lives just like residents of Kfar Saba and Tel Aviv. Fifty years late, the Regulation Bill will come up tomorrow and pass in the Knesset in order to give them this normalcy,” said a statement from the Jewish Home party.

Prime Minister Benjamin Netanyahu leads the weekly cabinet meeting at his office in Jerusalem, on February 5, 2017. (Emil Salman/POOL)

Prime Minister Benjamin Netanyahu leads the weekly cabinet meeting at his office in Jerusalem, February 5, 2017. (Emil Salman/Pool)

On Monday, Prime Minister Benjamin Netanyahu, who was unable to make the vote due to a delay in his return flight from an official trip to the UK, rejected reports that he had been been seeking to delay the final vote until after he meets with new US President Donald Trump on February 15.

Speaking to reporters from London, Netanyahu said he had informed the US administration of the vote, but had never intended to delay it.

“I never said I want to push it off,” he said from the Foreign Office, where he later met with UK Foreign Minister Boris Johnson. “I act according to the national interests. In my view, you don’t surprise friends. Friends don’t surprise each other. Friends update each other. That’s what I did.”

Netanyahu stressed that he did not ask the Americans for permission to pass the legislation, but merely informed them of his intention to pass the bill through a second and third reading.

While the Trump administration has mostly declined to condemn settlement building, the president has reportedly asked Netanyahu not to surprise him with unilateral moves in the West Bank. The issue is expected to be high on the agenda when the two leaders meet in the White House on February 15.

UN Special Coordinator Nikolay Mladenov, February 9, 2015 (CC BY-SA Ottokars, Wikipedia)

UN Special Coordinator Nikolay Mladenov, February 9, 2015 (CC BY-SA Ottokars, Wikipedia)

The United Nations envoy on Middle East peace warned Monday that the law could have significant legal implications for Israel and would push away the hope of a peace agreement with the Arab world. “All core issues should be resolved between the parties through direct negotiations on the basis of relevant Security Council resolutions and mutual agreements,” said Special Coordinator for the Middle East Peace Process Nickolay Mladenov in a statement.

After a week of debates on the bill ahead of the final vote, the opposition opted Monday to remove all of its reservations to the bill, saying it would not participate in the “coalition circus.”

View of the plenum hall in the Israeli parliament on February 06, 2017 where members voted on the second and third reading of the so-called Regulation Bill. (Yonatan Sindel/Flash90)

View of the plenum hall in the Israeli parliament on February 06, 2017 where members voted on the second and third reading of the so-called Regulation Bill. (Yonatan Sindel/Flash90)

Speaking before the vote, opposition leader Isaac Herzog slammed the bill and urged coalition MKs to “stop tonight’s vote, which would be a disaster for the state.

“This vote is not a vote for or against the settlers, but a vote for or against Israel’s interests,” Herzog said, warning that the law will cause indictments against IDF soldiers in the International Criminal Court in The Hague.

Yesh Atid chairman Yair Lapid told his faction meeting earlier Monday that the “only reason this law is being raised is politics,” vowing to vote against the measure.

“They are passing a law that will endanger IDF soldiers, will endanger Israel’s international standing, will endanger our being a state of law and order, because they have problems within the coalition,” Lapid said.

Raoul Wootliff is The Times of Israel Knesset correspondent.

Marissa Newman and Tamar Pileggi contributed to this report.

http://www.timesofisrael.com

Why time seems to go by more quickly as we get older

Από
anixneuseis
-
0

August 10, 2016 11.59am BST

Author

  1. Lecturer in Mathematical Biology, University of Bath

Disclosure statement

Christian Yates does not work for, consult, own shares in or receive funding from any company or organisation that would benefit from this article, and has disclosed no relevant affiliations beyond the academic appointment above.

Partners

University of Bath provides funding as a member of The Conversation UK.

The Conversation UK receives funding from Hefce, Hefcw, SAGE, SFC, RCUK, The Nuffield Foundation, The Ogden Trust, The Royal Society, The Wellcome Trust, Esmée Fairbairn Foundation and The Alliance for Useful Evidence, as well as sixty five university members.

When we were children, the summer holidays seemed to last forever, and the wait between Christmases felt like an eternity. So why is that when we get older, the time just seems to zip by, with weeks, months and entire seasons disappearing from a blurred calendar at dizzying speed?

This apparently accelerated time travel is not a result of filling our adult lives with grown-up responsibilities and worries. Research does in fact seem to show that perceived time moves more quickly for older people making our lives feel busy and rushed.

There are several theories which attempt to explain why our perception of time speeds up as we get older. One idea is a gradual alteration of our internal biological clocks. The slowing of our metabolism as we get older matches the slowing of our heartbeat and our breathing. Children’s biological pacemakers beat more quickly, meaning that they experience more biological markers (heartbeats, breaths) in a fixed period of time, making it feel like more time has passed.

Another theory suggests that the passage of time we perceive is related to the amount of new perceptual information we absorb. With lots of new stimuli our brains take longer to process the information so that the period of time feels longer. This would help to explain the “slow motion perception” often reported in the moments before an accident. The unfamiliar circumstances mean there is so much new information to take in.

In fact, it may be that when faced with new situations our brains record more richly detailed memories, so that it is our recollection of the event that appears slower rather than the event itself. This has been shown to be the case experimentally for subjects experiencing free fall.

But how does this explain the continuing shortening of perceived time as we age? The theory goes that the older we get, the more familiar we become with our surroundings. We don’t notice the detailed environments of our homes and workplaces. For children, however, the world is an often unfamiliar place filled with new experiences to engage with. This means children must dedicate significantly more brain power re-configuring their mental ideas of the outside world. The theory suggests that this appears to make time run more slowly for children than for adults stuck in a routine.

She has all the summer time in the world. Shutterstock

So the more familiar we become with the day-to-day experiences of life, the faster time seems to run, and generally, this familiarity increases with age. The biochemical mechanism behind this theory has been suggested to be the release of the neurotransmitter dopamine upon the perception of novel stimuli helping us to learn to measure time. Beyond the age of 20 and continuing into old age, dopamine levels drop making time appear to run faster.

But neither of these theories seem to tie in precisely with the almost mathematical and continual rate of acceleration of time.

The apparent reduction of the length of a fixed period as we age suggests a “logarithmic scale” to time. Logarithmic scales are used instead of traditional linear scales when measuring earthquakes or sound. Because the quantities we measure can vary to such huge degrees, we need a wider ranging measurement scale to really make sense of what is happening. The same is true of time.

On the logarithmic Richter Scale (for earthquakes) an increase from a magnitude ten to 11 doesn’t correspond to an increase in ground movement of 10% as it would do in a linear scale. Each increment on the Richter scale corresponds to a ten-fold increase in movement.

Logarithmic measuring. wikicommons, CC BY-SA

Toddler time

But why should our perception of time also follow a logarithmic scaling? The idea is that we perceive a period of time as the proportion of time we have already lived through. To a two-year-old, a year is half of their life, which is why it seems such an extraordinary long period of time to wait between birthdays when you are young.

To a ten-year-old, a year is only 10% of their life, (making for a slightly more tolerable wait), and to a 20-year-old it is only 5%. On the logarithmic scale, for a 20-year-old to experience the same proportional increase in age that a two-year-old experiences between birthdays, they would have to wait until they turned 30. Given this view point it’s not surprising that time appears to accelerate as we grow older.

Bryan Adams – his summer seemed to last forever.

We commonly think of our lives in terms of decades – our 20s, our 30s and so on – which suggests an equal weight to each period. However, on the logarithmic scale, we perceive different periods of time as the same length. The following differences in age would be perceived the same under this theory: five to ten, ten to 20, 20 to 40 and 40 to 80.

I don’t wish to end on a depressing note, but the five-year period you experienced between the ages of five and ten could feel just as long as the period between the ages of 40 and 80.

So get busy. Time flies, whether you’re having fun or not. And it’s flying faster and faster every day.

https://theconversation.com/why-time-seems-to-go-by-more-quickly-as-we-get-older-63354

Μήπως ο ISIS διαλύεται;

Από
anixneuseis
-
0
Τι υπονοούν οι επιχειρήσεις του στα μήντια
Charlie Winter, Colin P. Clarke
Μια τρισδιάστατη πλαστική αναπαράσταση του λογότυπου του Twitter και του Youtube μπροστά από μια σημαία του ISIS σε αυτή την φωτογραφία στην Ζένιτσα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, τον Φεβρουάριο του 2016. DADO RUVIC / REUTERS
Περίληψη:

Η εμφανής εσωστρέφεια του χαλιφάτου θα μπορούσε να έχει πολλά να κάνει με την φθίνουσα ικανότητα του πυρήνα του να κηρύττει το μήνυμά του. Όπως κάθε ολοκληρωτική οργάνωση θα μπορούσε να υπολογίσει, η καθόλου προπαγάνδα είναι καλύτερη από κάποια προπαγάνδα που έχει λάθος μήνυμα. Ωστόσο, τίποτε από αυτά δεν σημαίνουν ότι το ISIS εξαφανίζεται. Mάλλον, η απειλή απλά αλλάζει.

Ο CHARLIE WINTER είναι διδακτορικός φοιτητής στο King College του Λονδίνου και αναπληρωτής συνεργάτης στο Διεθνές Κέντρο για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας στην Χάγη (International Center for Counter Terrorism–The Hague).
O COLIN P. CLARKE είναι πολιτικός επιστήμονας στο RAND Corporation και αναπληρωτής συνεργάτης στο Διεθνές Κέντρο για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας στην Χάγη (International Center for Counter Terrorism–The Hague).

Με το Ισλαμικό Κράτος (ή ISIS) να αντιμετωπίζει εμπόδια στο Ιράκ και την Συρία, οι περισσότεροι παρατηρητές πιστεύουν ότι η οργάνωση καταρρέει. Μάλιστα, μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Χάιντερ αλ-Αμπαντί, ανακήρυξε την ανατολική Μοσούλη «πλήρως απελευθερωμένη» [1] από την οργάνωση. Προφανώς, η υπό την ηγεσία των ΗΠΑ συμμαχία επιφορτισμένη με την καταπολέμηση του ISIS, στο τρίτο έτος της συνεχιζόμενης στρατιωτικής εκστρατείας της, έχει σημειώσει πρόοδο. Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών στο Ιράκ και την Συρία, το 2016 και μόνο [2], αρκετοί υψηλόβαθμοι ηγέτες του ISIS έχουν σκοτωθεί ή συλληφθεί, τα οικονομικά της οργάνωσης έχουν δεχθεί ένα σοβαρό χτύπημα [3] και αιμορραγεί στο πεδίο. Μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια, το ISIS είναι βέβαιο ότι θα κατακερματιστεί περαιτέρω.

Καθώς θα το κάνει, κατά πάσα πιθανότητα θα επιλέξει μεταξύ δύο επιλογών. Στην πρώτη δυνατότητα, η αποσύνθεσή του θα μπορούσε να καταλήξει στο να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στο κέντρο βάρους της οργάνωσης, ακόμη και καθώς θα καθίσταται συνολικά ασθενέστερη. Εναλλακτικά, το ISIS θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα της αλ Κάιντα στην δεκαετία του 2000 και να διασπαστεί με έναν τρόπο που θα μειώσει την επιρροή του πυρήνα του στο Ιράκ και την Συρία, παρέχοντας παράλληλα ώθηση στις επαρχιακές επιχειρήσεις του σε μέρη όπως το Αφγανιστάν, η Λιβύη, η χερσόνησος του Σινά και η Υεμένη.

Ορισμένοι αναλυτές, όπως ο Clint Watts, βλέπουν την διάσπαση του ISIS ως πιθανή νίκη της αντιτρομοκρατίας, ιδιαίτερα αν τούτο οδηγεί σε αυτό που αποκαλεί «καταστροφικός τρομοκρατικός ανταγωνισμός» (destructive terrorist competition) [4], μια δυναμική που υπονομεύει σιωπηρά την ιδεολογία της οργάνωσης ωθώντας τις θυγατρικές της στο να επικεντρωθούν στις επαρχίες, και τον κεντρικό πυρήνα στην παρακμή [5].

Άλλοι, όπως ο Colin Clarke και ο Chad Serena, βλέπουν την δυναμική ως πιο προβληματική, μια δυναμική που θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει στην εμφάνιση μικρότερων και δυνητικά πιο ακραίων ομάδων [6] -καθιστώντας έτσι έναν ήδη μακρόχρονο πόλεμο ακόμη πιο μακρύ.

Στην περίπτωση αυτή, το παράδειγμα της αλ Κάιντα μπορεί να αποδειχθεί εποικοδομητικό. Κατά την περίοδο μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 2001, η αλ Κάιντα ήταν μια σχετικά ιεραρχική και συνεκτική [7] τρομοκρατική οντότητα. Αλλά κατά τα πέντε έτη μετά την δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών να καταστρέψουν την ομάδα, η αλ Κάιντα μεταμορφώθηκε σταδιακά σε μια θανάσιμη Ύδρα, με τα πλοκάμια της να φθάνουν από την βόρεια Αφρική μέχρι την νοτιοανατολική Ασία. Οι μαχητές της, τελικά διασκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο, όπου κάποιοι έστησαν επιχειρήσεις ως ομάδες φραντσάιζ ή θυγατρικές, θέτοντας τόσο υλικοτεχνικές όσο και νομικές προκλήσεις. Σίγουρα, το κέντρο, στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, έμεινε σχετικά αποδυναμωμένο, αλλά αντί να ασχολούνται πλέον με μια μονολιθική οντότητα, οι αμερικανικές αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες έπρεπε τώρα να ασχολούνται με τις συνδεδεμένες ομάδες στην Ινδονησία, το Ιράκ, το Μάλι, την Υεμένη και αλλού. Επιπλέον, από νομική άποψη, το θέμα της Άδειας για την Χρήση Στρατιωτικής Βίας (Authorization for the Use of Military Force, AUMF) [8] έγινε περίπλοκο λόγω της αποκέντρωσης της αλ Κάιντα σε διάφορες ομάδες, μερικές στενά συνδεδεμένες και άλλες με μικρή μόνο σχέση με τον πυρήνα.

Περιττό να πούμε, ότι θα χρειαστεί χρόνος πριν από η μελλοντική πορεία του ISIS γίνει σαφής. Αλλά ό, τι κι αν συμβαίνει, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η ομάδα δεν θέλει να το δημοσιοποιήσει.

Η ΜΕΤΡΗΣΗ ΤΩΝ MEDIA

Για να αποκτήσουμε μια αίσθηση του πώς η διάσπαση έχει επηρεάσει το ISIS, αναλύσαμε την μηντιακή παραγωγή της ομάδας –την προπαγάνδα που δημοσιοποιεί- στην πάροδο του χρόνου. Η εξέταση της παραγωγικότητας, της προέλευσης και της ποιότητας [της προπαγάνδας] μπορεί να προσφέρει ενδείξεις για το πώς η μετα-αφήγησή της μεταβάλλεται, πόσο συνεκτικό είναι το στίγμα της, και, εξ ορισμού, το πόσο εύκολα η ομάδα μπορεί να επικοινωνεί με το κοινό της. Στην επιδίωξή μας αυτή, λίγα επαναστατικά κινήματα έχουν προσφέρει καλύτερες ευκαιρίες για έρευνα. Το ISIS, στο κάτω-κάτω, κατακλύζει το διαδίκτυο με προπαγάνδα επί χρόνια.

Παρά το γεγονός ότι η συνολική μηντιακή παραγωγή του ISIS υποχωρεί, όπως δείχνει μια πρόσφατη μελέτη [9] του Κέντρου Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας στο West Point, σε αυτό το πλαίσιο, το ζήτημα της συνολικής παραγωγικότητας είναι λιγότερο σημαντικό από ό, τι το πού πραγματικά παράγονται τα μηνύματα. Έχοντας αυτό κατά νου, στηριζόμενοι σε ένα ολοκληρωμένο αρχείο της προπαγάνδας του ISIS που συλλέχθηκε κατά την διάρκεια των τελευταίων έξι μηνών, μελετήσαμε συστηματικά καθεμιά από τις 57 μονάδες παραγωγής πολυμέσων του οργανισμού για να αξιολογήσουμε τα επίπεδα αδράνειας, σημειώνοντας το πότε μια δεδομένη μονάδα δημοσιοποίησε για τελευταία φορά ένα μηντιακό κομμάτι και τι ήταν αυτή η παραγωγή. Μια ξεκάθαρη τάση αναδύθηκε: Το στίγμα του ISIS συρρικνώνεται. Πράγματι, τους τελευταίους μήνες, η γεωγραφική έκταση των μήντια του ISIS έχει μειωθεί, με τα επίπεδα αδράνειας να είναι υψηλότερα στην περιφέρεια. Στο αποκορύφωμά τους το 2015, όχι λιγότερα από 40 ξεχωριστά «γραφεία» προπαγάνδας παρήγαγαν μήντια [ηχητικά μηνύματα, βίντεο, προκηρύξεις, κ.λπ]. Από τα μέσα Ιανουαρίου του 2017, μόλις 19 γραφεία ήταν ενεργά. Αυτές τις μέρες, το στίγμα του χαλιφάτου συνδέεται σχεδόν εξ ολοκλήρου με το Ιράκ και την Συρία, και οι περιφερειακές θυγατρικές φαίνεται να γίνονται ακόμα πιο μακρινές και αποσυνδεδεμένες από τον πυρήνα.

Παρά το γεγονός ότι η ανάλυση των μέσων ενημέρωσης μας δείχνει ότι οι θυγατρικές στο εξωτερικό είναι ακόμα σημαντικές για το ISIS, είναι αναμφισβήτητο ότι ο πυρήνας της ομάδας δεν αναφέρεται πλέον στην δραστηριότητα των θυγατρικών του όπως στο παρελθόν. Σίγουρα, το Πρακτορείο Ειδήσεων Amaq, το επίσημο μέσο ενημέρωσης του ISIS, ανέλαβε μέρος του διεθνούς φόρτου ενημέρωσης, αλλά τούτο είναι αναμφισβήτητο: Οι δρώντες του ISIS στην Συρία και το Ιράκ, οι οποίοι αναφέρουν σχετικά με τις δράσεις τους και μόνο, έχουν φορτωθεί το κύριο βάρος της ουτοπικής επιχείρησης του χτισίματος της εικόνας του (branding) πολύ περισσότερο από όσο πριν.

Στο απόγειό του αυτοαποκαλούμενου χαλιφάτου το 2014 και το 2015, η οργάνωση ήταν πολύ καλύτερη στο να κάνει μάρκετινγκ του εαυτού της ως μια υπερ-κρατική εξέγερση. Από την δυτική Αφρική ως την νότια Ασία, οι θυγατρικές της δεν είχαν απλώς υιοθετήσει το τρομοκρατικό σχέδιό της˙ ενσωμάτωσαν επίσης τις διοικητικές προσπάθειές της. Με διάφορους βαθμούς πολυπλοκότητας, οι νομικές, δικαστικές, εκπαιδευτικές και προπαγανδιστικές δομές που είχαν αναπτυχθεί στην Συρία και το Ιράκ μεταμοσχεύθηκαν στο εξωτερικό. Μέσα από τα επίσημα μέσα ενημέρωσής του, το ISIS μάζεψε υποστήριξη σε όλο τον κόσμο για τον έντονο εξωπραγματισμό του –την σαλαφίτικη τζιχαντιστική ουτοπία- και παρουσίασε μια ολοκληρωμένη και αυστηρά συνεπή εικόνα του πώς υποτίθεται ότι θα ήταν η ζωή εκεί. Ωστόσο, καθώς η παραγωγή του στο εξωτερικό μειώθηκε και οι δυνητικοί νεοσύλλεκτοι έχουν σταματήσει να φεύγουν [από τις πατρίδες τους], το διεθνές ποσοστό στρατολογήσεων του ISIS έχει καταρρεύσει.

Παρά τις επικρατούσες αντιλήψεις, η προπαγάνδα δεν ήταν ποτέ απλώς τροφή για διεθνείς στρατολογήσεις –το ISIS συνήθιζε επίσης να εξαναγκάζει την συναίνεση των ντόπιων στις περιοχές που διεκδικούσε για να κυβερνά. Πράγματι, ανεξάρτητα από το πόσο αδύναμη ήταν η παρουσία του σε μια δεδομένη περιοχή, μπορούσε πάντα να χρησιμοποιεί την προπαγάνδα για να εμφανίζει τους διάχυτους πυρήνες ανταρτών ως ανθίζουσες κοινότητες και να φουσκώνει την ιδεολογική γοητεία του, με αποτέλεσμα να παρουσιάζει τον εαυτό του ως μια πολύ πιο ανθεκτική και επιτυχημένη οργάνωση από ό, τι ήταν πραγματικά ποτέ. Όταν, για παράδειγμα, έσπασε η πολιορκία του Κομπανί το 2015, η οργάνωση απλά εξέτρεψε τους αληθινούς πιστούς της μακριά από την Συρία, κατευθύνοντας την προσοχή τους προς την Λιβύη για να τους παρέχει την ώθηση που είχαν τότε τόσο απόλυτη ανάγκη. Δεν είχε σημασία ότι η Λιβύη, η οποία είναι τελείως χαμένη για το ISIS, δεν ήταν ποτέ το ασφαλές καταφύγιο που υποτίθεται ότι ήταν -μέσω της προπαγάνδας, οι υποστηρικτές του ISIS είχαν εξαπατηθεί ώστε να σκέπτονται ότι ήταν ένα απαραβίαστο φρούριο.

Για να πετυχαίνουν όλα αυτά, η τακτική επικοινωνία στο εξωτερικό ήταν ζωτικής σημασίας. Για να εναρμονίζει το στίγμα του και να κρατά το μήνυμα ομοιόμορφο, έπρεπε να υπάρχουν σταθερές καθημερινές συναλλαγές μεταξύ των θυγατρικών και του πυρήνα. Η προπαγάνδα δεν μπορεί να είναι αυθόρμητη -η αφήγηση πρέπει πάντα να διαρκεί, κάτι που απαιτεί συγκέντρωση. Μέσα από την διατήρηση της εν λόγω σταθερής επικοινωνίας στα τέλη του 2014 και στο 2015, το ISIS ήταν σε θέση να βομβαρδίζει τους θεατές με την απίστευτα επαναλαμβανόμενη παγκόσμια αφήγησή του. Τώρα, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πράγματι, επί του παρόντος, είναι ασυνήθιστο να συναντήσετε προπαγάνδα με καταγωγή από μια από τις θυγατρικές ISIS, ας πούμε, από την Λιβύη, την Υεμένη ή τη Νότια Ασία. Δεν υπάρχουν επιλογές για αυτό -η φίρμα γίνεται τοπική και η Συρία και το Ιράκ ανεβαίνουν τώρα στην κορυφή.

Η εμφανής εσωστρέφεια του χαλιφάτου θα μπορούσε να έχει πολλά να κάνει με την φθίνουσα ικανότητα του πυρήνα του να κηρύττει το μήνυμά του. Όπως κάθε ολοκληρωτική οργάνωση θα μπορούσε να υπολογίσει, η καθόλου προπαγάνδα είναι καλύτερη από κάποια προπαγάνδα που έχει λάθος μήνυμα. Ωστόσο, τίποτε από αυτά δεν σημαίνουν ότι το ISIS εξαφανίζεται -μάλλον, η απειλή απλά αλλάζει. Οι οπαδοί στο εξωτερικό δεν έχουν εξαφανιστεί, ούτε έχουν παρατήσει την σαλαφιτική τζιχάντ. Αντίθετα, ο πυρήνας του ISIS απλά εστιάζει περισσότερο στους εναπομείναντες και επιβιώσαντες από ό, τι στην επέκτασή του.

Καθώς το ISIS γίνεται λιγότερο συνεκτικό διεθνώς, φαίνεται να είναι καλύτερα ενωμένο στις βασικές περιοχές του: Συγκεκριμένα, στο Ιράκ και την Συρία. Κατά συντριπτική πλειοψηφία, είτε πολεμικού είτε ουτοπικού προσανατολισμού, η μηντιακή παραγωγή του είναι εξαρτημένη από αυτά τα κράτη. Τούτου λεχθέντος, οι επαρχίες εξακολουθούν να παραμένουν και, εάν τα πράγματα παραμείνουν στην τρέχουσα τροχιά τους, οι θυγατρικές ομάδες ίσως μια ημέρα να φθάσουν να ανταγωνίζονται για το «αληθινό» λάβαρο του χαλιφάτου. Όποια και αν είναι η περίπτωση, είτε από τύχη είτε από συμπέρασμα, το ISIS εδώ και χρόνια επέλεξε ένα μοντέλο διαφορετικό από εκείνο της αλ Κάιντα, ένα μοντέλο που θα επέτρεπε στην ομάδα να κατακερματίζεται και να εξακολουθεί να επιβιώνει. Έτσι, τουλάχιστον σε ιδεολογικό επίπεδο, το κέντρο βάρους του χαλιφάτου είναι σε θέση να μετατοπίζεται χωρίς πολύ κόστος.

Η ΑΠΕΙΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟ

Ό, τι κι αν συμβεί, καθώς ο πυρήνας του ISIS προσπαθεί να διατηρήσει την ιδεολογική υπεροχή του, φαίνεται λογικό να συμπεράνουμε ότι το ISIS θα επιχειρήσει να αποστείλει μαχητές πίσω στις χώρες καταγωγής τους για να εξαπολύσουν επιθέσεις [10]. Κάτι τέτοιο θα συμβάλει στην άνοδο του ηθικού της ομάδας και θα διογκώσει την εξασθενημένη ικανότητά της. Όπως βρήκε ο μελετητής της τζιχάντ, Thomas Hegghammer [11], οι ξένοι μαχητές που επιστρέφουν στην πατρίδα τους για να εξαπολύσουν επιθέσεις είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί δρώντες από όσο οι μη βετεράνοι. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η επιβολή του νόμου, και οι υπηρεσίες πληροφοριών αντιμετωπίζουν ήδη έλλειψη πόρων [12] και μαστίζονται από ένα πλήθος άλλων θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης ανταλλαγής πληροφοριών [13] και συνεργασίας -έτσι η πρόκληση πρόκειται να γίνει ακόμη πιο τρομερή.

Έτι περαιτέρω, αν οι θυγατρικές του ISIS στο εξωτερικό αρχίσουν να ανταγωνίζονται για ιδεολογική επιρροή, οι «εικονικοί σχεδιαστές» (virtual planners) [14], οι οποίοι πιστεύεται ότι συντονίζουν τις επιθέσεις στο διαδίκτυο [15] με τους υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο, είναι πιθανό να αρχίσουν να λειτουργούν έξω από την κεντρική περιοχή του Ιράκ και της Συρίας. Σε ένα ηχητικό μήνυμα από τον Μάιο του 2016, ο (νεκρός πλέον) Νο 2 του ISIS, Αμπού Μοχάμεντ αλ-Αντνανί [16] προανήγγειλε την μεταβολή της ομάδας σε μια εξέγερση ανταρτών, καθώς συνέχισε να χάνει έδαφος. Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται αντιφατικό για το ISIS, οι πιο διάσπαρτοι εικονικοί σχεδιαστές θα βοηθήσουν πραγματικά να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις από τον υποβαθμισμένο πυρήνα διοίκησης και ελέγχου που θα προκύψει από την εδαφική κατάρρευση στο Ιράκ και την Συρία.

Οι ομάδες που θα προκύψουν από την διάσπαση μπορεί να έχουν διαφορετικούς στόχους και διαδικασίες λειτουργίας από εκείνα της μητρικής οργάνωσης, και ο κόσμος θα πρέπει να προσαρμόσει τις αντιτρομοκρατικές στρατηγικές του για να αντιμετωπίσει αυτές τις διαφορές. Η διάσπαση του ISIS θα πρέπει να επικροτηθεί, δεδομένου ότι είναι τελικά ένα υποπροϊόν της επιτυχίας της αντιτρομοκρατίας. Καθώς η διάσπαση συνεχίζεται, η συμμαχία που πολεμά τον ISIS πρέπει να συνεχίσει να επιδιώκει μια πολύπλευρη στρατηγική. Από την μια πλευρά, οι πυρήνες που προέρχονται από την διάσπαση πρέπει να στοχεύονται επιθετικά μέσω επιχειρήσεων σύλληψης και θανάτωσης για την αποτροπή περαιτέρω μεταστάσεων. Από την άλλη πλευρά, η προσέγγιση αυτή δεν μπορεί να επιδιωχθεί σε συνθήκες απομόνωσης˙ μάλλον, θα πρέπει να συνδυαστεί με προσπάθειες για την προώθηση της χρηστής διακυβέρνησης και της μείωσης της διαφθοράς στα ευάλωτα κράτη, ενώ θα οικοδομείται η ικανότητα συνεργασίας των δυνάμεων ασφαλείας στις πλέον πληγείσες χώρες.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2017-01-31/isis-breaking-apart

Σύνδεσμοι:
[1] http://www.cnn.com/2017/01/24/middleeast/eastern-mosul-liberated-iraq-pr…
[2] https://www.washingtonpost.com/world/us-led-coalition-carries-out-ground…
[3] https://www.washingtonpost.com/world/national-security/take-them-back-to…
[4] https://www.ctc.usma.edu/posts/deciphering-competition-between-al-qaida-…
[5] http://www.terrorismanalysts.com/pt/index.php/pot/article/view/469/html
[6] https://www.washingtonpost.com/news/monkey-cage/wp/2016/07/12/the-proble…
[7] http://foreignpolicy.com/2014/03/17/al-qaeda-core-a-short-history/
[8] http://www.rand.org/pubs/research_reports/RR1145-1.html
[9] https://www.ctc.usma.edu/posts/communication-breakdown-unraveling-the-is…
[10] https://www.nytimes.com/2016/07/04/world/middleeast/isis-terrorism.html
[11] http://hegghammer.com/_files/Hegghammer_-_Should_I_stay_or_should_I_go.pdf
[12] http://www.wsj.com/articles/secret-report-shows-just-how-badly-belgium-m…
[13] https://icct.nl/publication/crime-and-terror-in-europe-where-the-nexus-i…
[14] https://warontherocks.com/2017/01/isils-virtual-planners-a-critical-terr…
[15] https://www.foreignaffairs.com/articles/western-europe/2016-07-26/myth-l…
[16] http://jihadology.net/2016/05/21/new-audio-message-from-the-islamic-stat…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Οι τέσσερις κανόνες του Τραμπ και ο Ναπολέων!

Από
anixneuseis
-
0

Για να καταλάβει κανείς τι περιμένει τις ΗΠΑ -και τον πλανήτη- τα επόμενα τέσσερα χρόνια, πρέπει να διαβάσει το… manual του Τραμπ. Πώς χειρίζεται λάθη, διαφωνίες και δυσμενή γι’ αυτόν γεγονότα.

Κανένας δεν μπορεί να πει πως δεν είχε προειδοποιηθεί. Ο Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε απαγόρευση βίζας στους μουσουλμάνους, να μπει «η Αμερική πρώτα» στο εμπόριο και να βάλει συντηρητικούς στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αυτό είναι που κάνει. Είπε επίσης πως θα «εξαλείψει τον ISIS» και ότι θα χτίσει τείχος στα σύνορα με το Μεξικό. Να αναμένετε ανακοινώσεις επ’ αυτών στο κοντινό μέλλον. Το ίδιο και για τις μεγάλες μειώσεις φόρων και τη σαρωτική απορρύθμιση. Αυτό που βλέπετε, είναι αυτό που παίρνετε.

Αν και ίσως να μην έχει διαβάσει ποτέ του κανένα, ο κ. Τράμπ πάντα ήταν «ανοικτό βιβλίο». Αν θέλετε να προετοιμαστείτε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, θα πρέπει να μάθετε το manual του Τραμπ.

Το «κλειδί» είναι η φιλοσοφία διαχείρισης του κ. Τραμπ. Τώρα, στην όγδοη δεκαετία του, ο κ. Τραμπ δεν πρόκειται να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίον κάνει business. Ο πρώτος κανόνας του είναι να μην παραδέχεσαι ποτέ το λάθος. Ο κ. Τραμπ θα πεισμώσει αντί να ζητήσει συγγνώμη. Ακόμα και απλά λάθη θα μετατραπούν τυχαίως σε επίσημη πολιτική. Είναι ασαφές, για παράδειγμα, αν ο κ. Τραμπ επίτηδες απέφυγε να αναφέρει τους Εβραίους στη δήλωσή του την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Όμως είναι τώρα προσηλωμένος στο να μην τους αναφέρει.

Το να πληρώσει το Μεξικό για το τείχος στα σύνορα μπορεί να ήταν μια προεκλογική ατάκα. Το να διασφαλίσει πως το Μεξικό όντως θα πληρώσει είναι τώρα ο βασικός στόχος των σχέσεων ΗΠΑ-Μεξικού. Αυτό δεν άφησε άλλη επιλογή στον πρόεδρο του Μεξικού, Enrique Peña Nieto, από το να ακυρώσει το ταξίδι του στην Ουάσινγκτον την περασμένη εβδομάδα.

Για τον κ. Τραμπ, το κόστος της τήρησης μιας κακής πολιτικής σχεδόν πάντα θα είναι μικρότερο από αυτό της παραδοχής λάθους.

Ο δεύτερος κανόνας είναι να κάνεις τους επικριτές σου να πληρώνουν. Αν τα βάλεις με τον κ. Τραμπ, θα ανταποδώσει 10 φορές περισσότερο το χτύπημα. Αφού τώρα κατέχει τον «τίτλο» του σημαντικότερου bully στον κόσμο, αυτό έχει επιπτώσεις -όπως ανακαλύπτουν οι υπάλληλοι της αμερικανικής κυβέρνησης. Την περασμένη εβδομάδα ο κ. Τραμπ απέλυσε τη Σάλι Γέιτς, την υπηρεσιακή υπουργό Δικαιοσύνης, διότι αρνήθηκε να υποστηρίξει στο δικαστήριο την κακοσχεδιασμένη προσωρινή απαγόρευση του κ. Τραμπ για την έκδοση βίζας σε πολίτες από επτά κυρίως μουσουλμανικές χώρες. Την κατηγόρησε για προδοσία αντί για μια επαγγελματική διαφορά απόψεων.

Ο εκπρόσωπος του κ. Τραμπ ζήτησε από τους Αμερικανούς διπλωμάτες να παραιτηθούν αντί να καταχωρίσουν τις διαφορές τους μέσω του «καναλιού διαφωνίας» του Υπουργείου Εξωτερικών. Η σημείωση μιας αδυναμίας μιας πολιτικής αποτελεί βασικό καθήκον σε οποιαδήποτε σοβαρή κυβερνητική θέση. Ο κ. Τραμπ κατέστησε σαφές πως θέλει επικροτητές και ότι επικριτές.

Οι ξένοι ηγέτες, περιλαμβανομένης της καγκελαρίου της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, θα πρέπει να προσέχουν. Ο κ. Τραμπ δεν θα διστάσει να κλιμακώσει όταν προκληθεί. Η κυβέρνησή του έχει ήδη απομονώσει τη Γερμανία για υποτιθέμενη χειραγώγηση νομίσματος και κατέκρινε την απόφαση της κας Μέρκελ να δεχθεί Σύριους πρόσφυγες. Η κα Μέρκελ σωστά προχωρά με μεγάλη προσοχή.

Και οι επιχειρήσεις, όμως, θα πρέπει να προσέχουν. Ούτε 20 λεπτά αφότου ο διευθύνων σύμβουλος της Boeing Ντένις Μούιλενμπεργκ υπερασπίστηκε το ελεύθερο εμπόριο με την Κίνα, ο κ. Τραμπ απείλησε να ακυρώσει τη συμφωνία για την κατασκευή ενός νέου Air Force One. Αυτοί που βασίζονται στο αμερικανικό σύνταγμα για να περιορίσει τον πρόεδρο, θα πρέπει να καταρτίσουν ένα Σχέδιο Β’.

Ο κ. Τραμπ έχει καταστήσει σαφές πως συμμερίζεται την άποψη του Ρίτσαρντ Νίξον ότι ο πρόεδρος μπορεί να επιλέγει ποιοι νόμοι ισχύουν γι’ αυτόν. Από τους φορολογικούς ελέγχους μέχρι τις «συνακροάσεις», οι τρόποι που έχει στη διάθεσή του ο κ. Τραμπ για αντίποινα είναι πολλοί. Η αξία των «καρφιών» ποτέ δεν ήταν υψηλότερη.

Ο τρίτος κανόνας είναι να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να προωθήσεις το brand. Αν αυτό σημαίνει να τροποποιείς την πραγματικότητα ή να βρίσκεις μια εναλλακτική πραγματικότητα, ας είναι. Αυτό που λειτουργεί για το επιχειρηματικό franchise του Τραμπ έχει πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις τώρα που είναι αρχιστράτηγος. Την ημέρα μετά την ορκωμοσία του, ο κ. Τραμπ είπε στους υπαλλήλους της CIA ότι σταμάτησε να βρέχει, τη στιγμή που άρχισε να μιλάει. Οι μετεωρολόγοι δεν συμφωνούσαν. Επίσης, κάλεσε προσωπικά τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Εθνικών Πάρκων για να του δώσει οδηγίες για να σβήσει ένα tweet που έδειχνε δυσμενείς φωτογραφίες του μικρού πλήθους στην ορκωμοσία του, συγκριτικά με τη λαοθάλασσα στην ορκωμοσία του Μπαράκ Ομπάμα. Το tweet κατέβηκε.

Αυτά είναι σχετικά μικρά ζητήματα. Όμως πώς θα αντιδράσει ο κ. Τραμπ όταν επιστήμονες της κυβέρνησης εκδώσουν την επόμενη έκθεσή τους για τη θέρμανση του πλανήτη; Τι θα κάνει όταν η στατιστική υπηρεσία ανακοινώσει αύξηση της ανεργίας; Ακόμα δεν έχουμε «χωνέψει» το πόσο απρόβλεπτος είναι ο Τραμπ με τα γεγονότα. Λένε πως η πρώτη απώλεια στον πόλεμο είναι η αλήθεια. Στην εποχή του κυβερνοπολέμου, η αλήθεια είναι πρωταρχικός στόχος. Όταν ο στόχος του εχθρού σου είναι να προκαλέσει σύγχυση, είναι διπλά σημαντικό ο πρόεδρος της Αμερικής να έχει επαρκή αξιοπιστία για να αντικρούσει τα ψέματα. Είναι επιταγή για την εθνική ασφάλεια.

Ο κ. Τραμπ είναι τόσο πιθανό να αποτελέσει πηγή άγριας προπαγάνδας, όσο και να την ελέγξει. Κοιτάξτε την ετυμηγορία του για τις εκλογές του 2016. Η Χίλαρι Κλίντον κέρδισε σχεδόν 3 εκατ. περισσότερες ψήφους από τον κ. Τραμπ. Συνεχίζει να επιμένει πως οι εκλογές καπηλεύτηκαν με 3-5 εκατ. στημένες ψήφους. Είναι δύσκολο να βρεις ένα μεγαλύτερο «εναλλακτικό δεδομένο» από αυτό.

Και αυτό μας φέρνει στον τελευταίο κανόνα: η υπερηφάνεια υπερνικά οτιδήποτε άλλο. Επειδή έχασε τη λαϊκή ψήφο, ο πρόεδρος δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την παρόρμηση να αντικρούσει τις αμφιβολίες για τη νομιμότητα της νίκης του. Και οι Φιλελεύθεροι «τροφοδοτούν» αυτή την παρόρμηση. Ο πειρασμός να ισχυριστεί διαφθορά εκεί που δεν υπάρχει, ή να ισχυριστεί πως το σύστημα είναι στημένο, πάντα θα στοιχειώνει τον κ. Τραμπ. Ως εκ τούτου, θα παρασύρεται διαρκώς να αμφισβητεί το κράτος δικαίου της χώρας της οποίας ηγείται.

Αυτοί που θέλουν να βλάψουν τη θέση της Αμερικής δεν χρειάζεται καν να κουνήσουν το δακτυλάκι τους. Ο κ. Τραμπ το κάνει γι’ αυτούς. Όπως έλεγε ο Ναπολέων: «Ποτέ μη σταματάς τον εχθρό σου, όταν κάνει λάθος».

Δημοσιεύθηκε: 6 Φεβρουαρίου 2017 – 07:54/euro2day

του Edward Luce

Η καταθλιπτική σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας

Από
anixneuseis
-
3

του Παντελή Σαββίδη.

Στη Ρουμανία η κυβέρνηση ψήφισε νόμο που αντιμετωπίζει ήπια φαινόμενα διαφθοράς. Οι Ρουμάνοι ξεσηκώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα επί ημέρες και με μαζικές διαδηλώσεις· έτσι ανάγκασαν τον πρωθυπουργό να σκεφτεί την απόσυρσή του.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση –και μάλιστα της Αριστεράς– περνά συνεχώς μέτρα από τη Βουλή που έχουν οδηγήσει το λαό σε απόλυτη ένδεια, ενώ ετοιμάζεται να ψηφίσει και άλλα. Να τελειώσει με ό,τι έχει απομείνει όρθιο.

Γνωρίζοντας καλά από προπαγάνδα, αφήνει τα πράγματα να φτάσουν στο χείλος του γκρεμού, επιβαρύνοντας το κόστος. Να τρομοκρατηθεί ο κόσμος και να αποδεχθεί τα μέτρα που θα ψηφίσει η κυβερνητική πλειοψηφία ως αναγκαία, και φυσική συνέπεια… αποφυγής των κινδύνων που ελλοχεύουν.

Στην Ελλάδα μόνο κάτι μπαχαλάκηδες βγαίνουν στους δρόμους, καταστρέφοντας ό,τι ξεφεύγει από την κυβερνητική λαίλαπα. Ακόμη και ο «αναρχικός» στρατηγικός σύμβουλος του πρωθυπουργού είναι κατά των αντιδράσεων στους πλειστηριασμούς. Ή, καλύτερα, προσεγγίζει τις αντιδράσεις αναλόγως των πολιτικών φρονημάτων του ιδιοκτήτη της πλειστηριαζόμενης κατασκευής.

Στην πρώτη χώρα, τη Ρουμανία, η κοινωνία των πολιτών ξεσηκώθηκε κατά ενός νόμου που συγκάλυπτε φαινόμενα διαφθοράς. Όχι λήψης οικονομικών μέτρων, που συνήθως προκαλούν αντιδράσεις. Αυτό δείχνει υγεία.

Στην Ελλάδα, τέτοιες ευαισθησίες σε φαινόμενα διαφθοράς επιδεικνύονται μόνο κατά τις συζητήσεις στα καφενεία, όπου κατακεραυνώνονται μεταξύ τυρού και αχλαδίου οι πολιτικοί της αντίπαλης παράταξης. Οι «δικοί μας» καλύπτονται πίσω από τη νεοεφευρεθείσα ρήση «γιατί οι άλλοι καλύτεροι ήταν;».

Κανείς  δεν είναι διατεθειμένος να σηκωθεί από τον καναπέ του και να διεκδικήσει. Καλυπτόμαστε πίσω από το εύκολο εφεύρημα της απουσίας εναλλακτικής λύσης και το γενικό ρητό «τι να σου κάνει ο λαός όταν υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί». Αλλά στις δύσκολες στιγμές η ιστορία έχει αποδείξει πως οι λαοί παίρνουν τις τύχες στα χέρια τους.

Και όποιος λαός δεν το κάνει, η τύχη του θα είναι τραγική.

Σε περιόδους κρίσης σε όλες τις χώρες εμφανίζονται νέα κοινωνικά κινήματα, νέοι πολιτικοί σχηματισμοί, μια νέα και δυναμική διανόηση. Στην Ελλάδα, αν εξαιρέσει κανείς την από τις πρώτες ημέρες της Μεταπολίτευσης διαμόρφωση αυτού του «ρευστού πράγματος» που ονομάστηκε ΣΥΡΙΖΑ (ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει από την επομένη της Μεταπολίτευσης), τίποτε άξιο λόγου δεν προέκυψε από τη δραματική κρίση. Ποια είναι η σημερινή διανόηση της χώρας;

Η Ρουμανία φαίνεται να έχει μια δυναμική κοινωνία πολιτών. Στην Ελλάδα αυτό το είδος δεν διαμορφώθηκε ποτέ. Και όταν έγιναν κάποιες προσπάθειες να διαμορφωθεί, ήταν ιμιτασιόν. Καταστράφηκαν από αυτό που θα μπορούσε να αποκληθεί «αθηναϊκή πρόσληψη», που έχει κάτι ψευδές, ατομικό, συγκεντρωτικό, συμφεροντολογικό.

Η Αθήνα, ως πρωτεύουσα, το διαμόρφωσε και το διέχυσε σε όλη τη χώρα. Σήμερα κυριαρχεί ανά την επικράτεια. Το βλέπουμε στα campus με τους πρόσφυγες. Τα χρήματα της ΕΕ δόθηκαν με κριτήρια «ημετέρων» είτε πρόκειται για άτομα είτε για οργανώσεις, και το αποτέλεσμα  είναι αυτή η τραγική εικόνα που παρακολουθούμε, που δεν τιμά ούτε τη χώρα ούτε το λαό της.

Εδώ αποκαλύφθηκαν οι σκοπιμότητες αυτοαποκαλούμενων «αναρχικών» –τους διαχωρίζω από τους ιδεολόγους αναρχικούς, στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι–, «αντιεξουσιαστών», κάθε λογής αριστερών και λοιπών αναλόγων δυνάμεων. Για όλους αυτούς εκείνο που προέχει είναι η άσκηση της δικής τους ιδιότυπης εξουσίας και η χρησιμοποίηση της δήθεν ιδεολογίας τους για το ατομικό βόλεμα. Υπάρχουν εξαιρέσεις, βεβαίως, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Στην Ελλάδα ο δυναμισμός της κοινωνίας στην καλύτερη περίπτωση έχει ανασταλεί.

Τα πλέον δυνάμει δυναμικά στρώματα δεν είναι διατεθειμένα να σπάσουν τις κομματικές δαγκάνες και να αλλάξουν τη μοιραία στενά κομματική παράδοση από την έναρξη της Επανάστασης ως σήμερα. Εγκαταλείπουν τη χώρα και αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.

Αυτό που μένει, χωρίς το απόλυτον του λόγου, σε μια γηράσκουσα κοινωνία είναι η παθητική πλευρά της. Από τους μπαχαλάκηδες ως τους καφενόβιους. Είναι η κοινωνική σύνθεση που θέλει να διαμορφώσει η πολιτική εξουσία για να αναπαράγει τα προνόμιά της. Οι υπόλοιποι δεν την ενδιαφέρουν γιατί την ξεπερνούν. Της σωτηρίας της πατρίδος προέχει η κομματική και πολιτική επιβίωση των μετριοτήτων που κατέλαβαν τα κόμματα και τα χρησιμοποιούν ως προσοδοφόρο επάγγελμα.

Δοκιμάστε να δραστηριοποιηθείτε πολιτικά σε κάποιον από τους φορείς που διεκδικούν εξουσία και θα διαπιστώσετε πως δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο. Εκτός και αν συνταχθείτε ως δουλικός υπάκουος χειροκροτητής σε κάποια από τις «τάσεις».

Δεν έφτασε ούτε το σημερινό δράμα, οικονομικό και κοινωνικό για να μεταβάλει η χώρα  νοοτροπία σε όλα τα κοινωνικά κλιμάκια, και να ξεκινήσει από μια νέα αρχή.

Είναι μεγάλη η ευθύνη μας, ως  λαού, που δεν διεμβολίσαμε τη διαχρονική προσπάθεια της εξουσίας να αναπαράγει τα σαθρά θεμέλιά της. Ακόμη και η σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας είναι δυστυχώς καταθλιπτική για τη χώρα μας.

pontos-news.gr

Το αποτέλεσμα, μέχρι στιγμής, των συνομιλιών είναι αυτό: Ο κ. Αναστασιάδης ρίχνει αυγά στον τοίχο…

Από
anixneuseis
-
0

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης παρακάθισε σε συνομιλίες για το Κυπριακό με τον κατοχικό ηγέτη κ. Mustafa Akinci. Διακρίνονται επίσης ο κ. Άιντα, η κ. Σπέχαρ, ο κ. Μαυρογιάννης και ο κ. Ναμί. Λευκωσία 22 Δεκεμβρίου 2016. Φωτογραφία ΧΡ. ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ FEBRUARY 6, 2017

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης ρίχνει αυγά στον τοίχο. Κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή της διαπραγμάτευσης, αυτό ακριβώς κάνει. Τα αυγά σπάνε, αλλά ομελέτα δεν μπορεί να γίνει διότι το αποτέλεσμα είναι ένα συνονθύλευμα, που δεν τρώγεται. Όπως και το αποτέλεσμα των συνομιλιών του με τον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί. Από την μέχρι στιγμής ανάλυση, η διαπραγμάτευση έχει οδηγήσει τον κ. Νίκο Αναστασιάδη στη γωνία -και ας φωνάζει, και ας μην το παραδέχεται. Και το ερώτημα παραμένει και είναι βασανιστικό: Δεν γνωρίζει ο κ. Αναστασιάδης ότι δεν υπάρχει περίπτωση να «σωθεί» ούτε ένα αυγό όταν τα ρίχνεις στο τοίχο;

Το ξέρει και το καλοξέρει… Τότε γιατί επιμένει να ακολουθεί την ίδια λανθασμένη τακτική στις συνομιλίες; Δεν αντιλαμβάνεται, ένας τόσο έξυπνος άνθρωπος, ότι οι συνεχείς υποχωρήσεις γίνονται συνήθεια και στο τέλος μετατρέπονται σε εθισμό; Όπως και το ρίξιμο των αυγών στον τοίχο. Υπάρχει περίπτωση να μην σπάσουν; Όχι. Όταν σε μία διαπραγμάτευση, ο ένας υποχωρεί μονίμως, γιατί ο απέναντι δεν κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός για να συναντηθούν. Θα το πράξει όταν τα πάρει όλα, αλλά μόνο στα λόγια, την ώρα της υπογραφής, όταν θα ισχυριστεί πως και οι δύο πλευρές έκαναν θυσίες.

Το μέγα πρόβλημα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ότι οι υποχωρήσεις γίνονται αφού προηγηθούν οι «ηρωϊκές» δηλώσεις του. Και ειλικρινώς πιστεύω ότι μπορεί να μας κάνει και πλάκα. Υπό την έννοια ότι αφού θα δεχθεί ό,τι ζητά ο κατοχικός ηγέτης, τι κάθεται και σπαταλά φαιά ουσία να κάνει ευφάνταστες δηλώσεις, που θα διαψευστούν στην πράξη. Και για να μην παρεξηγηθώ -επειδή την παρεξήγηση την έχουν στο τσεπάκι τους στο Προεδρικό, όπως π.χ. ο καλός φίλος Βίκτωρας, αλλά και ο αστυνομικός που με στολίζει στο Facebook- ο κ. Αναστασιάδης αποδέχεται τα αιτήματα του κ. Ακιντζί, επειδή νομίζει πως με τον τρόπο αυτό τον βοηθά και τον στηρίζει έναντι όσων υποτίθεται τον πολεμούν στην Άγκυρα και τα κατεχόμενα. Μα ποιος τον πολεμά Πρόεδρε τον κατοχικό ηγέτη; Δεν χρειάζεται να καταναλώσεις φαιά ουσία για να το καταλάβεις ότι εκλεκτός της Άγκυρας είναι. Εάν ήταν εναντίον της πολιτικής του, ο ισλαμιστής Ταγίπ Ερντογάν θα τον είχε στα ώπα-ώπα; Έχει «φάει» με συνοπτικές διαδικασίες τους ανθρώπους που τον ανάδειξαν στην εξουσία, όσους συμπαραστάθηκαν στην οικογένειά του όταν βρέθηκε στη φυλακή, θα οδηγήσει στην κρεμάλα τον Ιμάμη Γκιουλέν, ο οποίος είναι ο δημιουργός του, και θα φοβηθεί τον Μουσταφά Ακιντζί, αγαπητέ Πρόεδρε της Δημοκρατίας; Μα έχουμε όλοι παραφρονήσει.;

Ο κατοχικός ηγέτης εκτελεί πιστά όλες τις εντολές του Ταγίπ Ερντογάν και δεν τολμά να ξεφύγει ούτε πόντο από την «γραμμή» που λαμβάνει από την Άγκυρα. Άλλωστε το έχουμε ξαναπεί: Ο εθνικιστής Πρόεδρος της Τουρκίας έχει αποφασίσει να εξαφανίσει όσους είχαν κάνει έστω και χειραψία με τον Γκιουλέν. Πόσο μάλλον όσους υπήρξαν συνομιλητές του. Οπότε; Γιατί δεν καρατομεί τον κ. Ακιντζί; Ας δώσει την απάντηση ο κ. Αναστασιάδης. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιχειρεί να «διευθετήσει» το Κυπριακό σε μία περίεργη εποχή για την Τουρκία και τον κ. Ερντογάν. Είναι άνευ προηγουμένου οι πιέσεις που δέχεται ο τελευταίος -και βεβαίως δεν αναφέρομαι σε πιέσεις που αφορούν την Κύπρο. Τέτοιες δεν υπάρχουν. Ούτε από τους Ευρωπαίους, που έχουν και μία υποχρέωση βρε αδελφέ, ούτε από τους Αμερικανούς (του Τραμπ), ο οποίος ασχολείται με άλλα πιο σοβαρά θέματα. Οι πιέσεις που δέχεται είναι εσωτερικές και αφορούν την κατάσταση της οικονομίας που καταρρέει, αλλά και εξωτερικές.

Στο Ιράκ και τη Συρία χάνει και στο τουρκικό Κουρδιστάν αναμένει μία αιματηρή Άνοιξη, αφού λόγω του χειμώνα, όπως συμβαίνει πάντα, επικρατεί μία άτυπη «εκεχειρία», η οποία συχνά-πυκνά διακόπτεται από τις επιθέσεις των ανταρτών. Οι απώλειες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, το 2016, ήταν υπερδιπλάσιες από τον αριθμό που ανακοίνωσε η τουρκική κυβέρνηση. Όλα αυτά τον οδήγησαν σε λάθος κινήσεις, που αφορούν την Ελλάδα. Μία χώρα που δεν τον απειλεί, και δεν θα αποτελέσει ποτέ κίνδυνο, διότι ούτε διεκδικεί οτιδήποτε από τα τουρκικά εδάφη.

Στον 21ο αιώνα, οι χώρες της ενωμένης Ευρώπης δεν λύνουν τις διαφορές τους με τους πολέμους. Ο Ταγίπ Ερντογάν, και η υπόλοιπη τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, πιστεύουν ότι το μισό Αιγαίο τους ανήκει. Διεκδικούν εκατοντάδες νησιά, κατοικημένα και ακατοίκητα. Ο κίνδυνος για την Ελλάδα είναι πραγματικός, και όλα όσα συμβαίνουν στην περιοχή των Ιμίων δεν έχουν σχέση με την εσωτερική πολιτική σκηνή. Είναι λάθος η ανάλυση, που γίνεται και στην Κύπρο, ότι η επιθετική πολιτική εναντίον της Ελλάδας γίνεται μόνο για εσωτερικούς λόγους. Αποτελεί πάγια τουρκική θέση ότι το Αιγαίο δεν είναι ελληνική θάλασσα.

Εκτός των καθημερινών προκλήσεων, θα προχωρήσει και σε πραγματικό πόλεμο; Το ερώτημα δεν μπορεί να είναι υποθετικό πια. Ποιος μπορεί να γνωρίζει; Με βεβαιότητα υποστηρίζουμε ότι είναι ο πιο απρόβλεπτος άνθρωπος του κόσμου. Είναι εθνικιστής και φανατικός ισλαμιστής, που αποτελούν ένα μείγμα εκρηκτικό. Είναι και ακόμα ένας παράγοντας, που πρέπει να μας προβληματίσει και να μας θορυβήσει. Ότι ο Ερντογάν και η εθνικιστική κλίκα που κυβερνά την Τουρκία πιστεύουν ότι η Ελλάδα και η Κύπρος δεν μπορούν να αντισταθούν στην ισχύ της. Και με τη λογική αυτή, για να επιστρέψω στον κ. Αναστασιάδη, δεν πρόκειται να πετύχει καμία, μα καμία, διαπραγμάτευση, όσες υποχωρήσεις και αν γίνουν. Και δέχομαι πως στο πλαίσιο των συζητήσεων, λέει και καμιά κρυφή του επιθυμία ο κατοχικός ηγέτης, την οποία βεβαίως δεν τολμά να μοιραστεί παρουσία αυτής της σουπιάς του Ναμί, που παίζει τον ρόλο του «μπάστακα» της Τουρκίας στα κατεχόμενα και στις διαπραγματεύσεις.

Άλλωστε θα μείνει στην ιστορία η ατάκα του κ. Ακιντζί, όταν στη διάρκεια των συνομιλιών στην Ελβετία απαιτήθηκε η «συνδρομή» της Άγκυρας. Ο κατοχικός ηγέτης δεν σηκώθηκε από τη θέση του και απόρησε ένας εκ των συνομιλητών του. «Άλλος έχει το κινητό», του είπε ο κ. Ακιντζί και έδειξε την σουπιά τον Ναμί.

Ο Πρόεδρος της Κύπρου, από μόνος του, δεν μπορεί να λύσει το Κυπριακό. Τις αποφάσεις λαμβάνει η Άγκυρα. Και ο κ. Αναστασιάδης πόνταρε στο «άρρωστο άλογο», τον κατοχικό ηγέτη…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Αγαπητέ κύριε υπουργέ, αγαπητέ Σωκράτη, δεν συμφωνώ καθόλου, μα καθόλου, με τις δηλώσεις σου στην εφημερίδα «Πολίτης». Μπορεί να μην το κατάλαβες, αλλά τα λεγόμενά σου έβγαζαν απίστευτο εκβιασμό, που ΔΕΝ είναι του χαρακτήρα σου. Τι σημαίνει ότι αν δεν έχουμε λύση θα πληρώσουν οι Λεμεσιανοί, οι Παφίτες και οι Σκαλιώτες; Πρώτα απ’ όλα, όσοι δεν είναι πρόσφυγες, και χρησιμοποιούν τις περιουσίες των Τουρκοκυπρίων, έπρεπε ήδη να φορολογούνται αγαπητέ Σωκράτη. Και δεύτερον, είναι δυνατόν την κατοχή να την πληρώσουν οι Ελληνοκύπριοι και όχι οι Τούρκοι;

Πηγή: Το αποτέλεσμα, μέχρι στιγμής, των συνομιλιών είναι αυτό: Ο κ. Αναστασιάδης ρίχνει αυγά στον τοίχο… http://mignatiou.com/2017/02/to-apotelesma-mechri-stigmis-ton-diapragmatefseon-ine-afto-o-k-anastasiadis-richni-avga-ston-ticho/

Περίεργο άρθρο New York Times: “Η Κύπρος φοβάται ρωσική ανάμιξη στις συνομιλίες για λύση”

Από
anixneuseis
-
0

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης με τον Ρώσο πρέσβη στην Κύπρο. Φωτογραφία Αρχείου ΚΥΠΕ FEBRUARY 6, 2017

“Η Κύπρος φοβάται ρωσική ανάμιξη στις συνομιλίες για τη διευθέτηση”, είναι ο τίτλος μακροσκελούς άρθρου της εφημερίδας “Τάιμς της Νέας Υόρκης”, που βασίζει την ιστορία σε παλαιότερη παρουσία του Ρώσου πρέσβη Στανισλάβ Οσάτσι σε σεμινάριο στελεχών του ενδιάμεσου χώρου και σε δηλώσεις Κυπρίων αναλυτών.

Το άρθρο (1.600 λέξεις) υπογράφει ο ανταποκριτής της εφημερίδας στη Μόσχα, Άντριου Χίγκινς και είναι το τρίτο που εγείρει θέμα ρωσικής ανάμιξης, μετά το Πρακτορείο Bloomberg και το Politico.eu .

“Καθώς τα Ηνωμένα Έθνη κινητοποιούνται για διαπραγματεύσεις που έχουν ανακηρυχθεί στην «καλύτερη και τελευταία ευκαιρία» για να ενωθεί η Κύπρος μετά από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες οξείας διαίρεσης, ο πρέσβης της Ρωσίας παρακολούθησε σεμινάριο αφιερωμένο στον εκτροχιασμό κάθε προοπτικής μιας συμφωνίας μεταξύ Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων”, αναφέρει η πρώτη παράγραφος της ανταπόκρισης από τη Λευκωσία.

Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι η παρουσία του Ρώσου πρέσβη, “χαροποίησε τους σκληροπυρηνικούς Ελληνοκύπριους πολιτικούς στη Λευκωσία, την πρωτεύουσα του ελληνόφωνου νότου της διχοτομημένης νήσου. Είχαν βοηθήσει να τορπιλίσουν το 2004 ένα σχέδιο επανένωσης υποστηριζόμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και έχουν πλέον συσπειρωθεί μαζί για να νικήσουν τη νέα ώθηση για διευθέτηση που ξεκίνησε στις 12 Ιανουαρίου με μια διεθνή διάσκεψη στη Γενεύη”.

Το δημοσίευμα υποστηρίζει ακόμα ότι η συμμετοχή του κ. Οσάτσι στο σεμινάριο, το οποίο απέφευγε Δυτικούς και άλλους διπλωμάτες, εξόργισε τον Πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος – όπως σημειώνει – είναι ένθερμος υποστηρικτής των προσπαθειών για τη λύση.

Παραθέτει απάντηση του Προέδρου σε ερώτηση που του έγινε σε συνέντευξη στην οποία αναφέρει για τη συγγνώμη που ζήτησε ο Ρώσος πρέσβης και τις εξηγήσεις του ότι είχε παρανοήσει τη φύση του σεμιναρίου. “Ο Πρόεδρος είπε ότι αποδέχθηκε την εξήγηση του πρέσβη και την επιμονή του ότι δεν είχε σκοπό να υποστηρίξει τους ούτω καλούμενους απορριπτικούς με την παρουσία του. Όμως, ο κ. Αναστασιάδης πρόσθεσε, «θεωρώ ότι οποιαδήποτε παρέμβαση από οποιαδήποτε τρίτη χώρα δεν είναι αυτό που ψάχνουμε”, ” αναφέρει το άρθρο.

Ο δημοσιογράφος κάνει αναφορά στους δεσμούς Κύπρου -Ρωσίας, την οποία οι Ε/κ θεωρούν επί μακρόν “μάλλον ως προστάτη παρά ως ταραχοποιό” και εμπλέκει στην ανάλυσή του καταγγελίες για εμπλοκή της Μόσχας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές και στην υποστήριξη δυνάμεων που αντιτίθενται στο κατεστημένο, σε όλη την Ευρώπη.

Αυτή η προειδοποίηση, γράφει, την οποία η Ρωσία απορρίπτει ως ρωσοφοβική υστερία έδωσε νέα δύναμη σε φωνές στην Κύπρο που προειδοποιούν ότι τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας την έχουν κάνει αποφασισμένη να ανατρέψει μία διευθέτηση του Κυπριακού.

Το δημοσίευμα παρουσιάζει τις απόψεις του Ελληνοκύπριου ερευνητή Μακάριου Δρουσιώτη, “ο οποίος -όπως γράφει -έχει από καιρό εναντιωθεί στις φιλο-ρωσικές απόψεις στην Κύπρο και προσπάθησε να εκθέσει αυτό που βλέπει ως ρωσική παρέμβαση””. Ο κ. Δρουσιώτης υποστήριξε στην εφημερίδα ότι τα γεγονότα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη ταρακούνησαν την άποψή των συμπατριωτών του «ότι η Μόσχα είχε στην καρδιά της μόνο τα καλύτερα συμφέροντά τους”. Αναφέρεται επίσης στο βιβλίο που εξέδωσε ο κ. Δρουσιώτης το 2014 με τίτλο “Η κυπριακή κρίση και ο ψυχρός πόλεμος” και το οποίο χαρακτηρίστηκε από τη Μόσχα “πολιτικά απαράδεκτο”. Αναφορά γίνεται και σε δημοσίευμα της Cyprus Mail η οποία -κατά τη ΝΥΤ -περιέγραψε το Ρώσο πρέσβη ως “τον αγαπημένο των δυνάμεων που εναντιώνονται στη διευθέτηση, γιατί δηλώνει τακτικά πράγματα τα οποία στοχεύουν στην υπονόμευση των συνομιλιών, ή στο να δυσκολέψουν περισσότερο την προώθηση μιας συμφωνίας”. Καταγράφει επίσης τη δήλωση της εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, με την οποίο εκφραζόταν έκπληξη “για τα αντιρωσικά σχόλια στον κυπριακό Τύπο”, καθώς και δήλωση του κ. Δρουσιώτη πως “κάθε φορά που υπήρχε απόπειρα για επίλυση του κυπριακού προβλήματος, οι Ρώσοι επενέβαιναν για να μπλοκάρουν τη διευθέτηση”.

Η εφημερίδα γράφει πως μια συμφωνία στο Κυπριακό θα τερμάτιζε τη διαμάχη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, συμμάχων στο ΝΑΤΟ και θα άνοιγε το δρόμο για την ανάπτυξη “των μεγάλων αποθεμάτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, που θα ανέτρεπε τον έλεγχο της τουρκικής αγοράς από την Gazprom”.

Χωρίς τη λύση, σημειώνει, το φθηνότερο αέριο από την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο έχει μικρή πιθανότητα να φθάσει στους Τούρκους καταναλωτές.

Το δημοσίευμα κάνει αναφορά στο ρωσικό βέτο το 2004 “σε ψήφισμα του Σ.Α. σχετικό με τις διευθετήσεις ασφαλείας στο νησί, που όλα τα άλλα μέλη υποστήριζαν”, “στην άρση της υποστήριξης του ΑΚΕΛ, του φιλορωσικού κομμουνιστικού κόμματος με μεγάλη επιρροή” προς το σχέδιο Ανάν και στη στάση της Εκκλησίας.

Το δημοσίευμα ισχυρίζεται ότι μία ακόμη προσπάθεια για λύση κατέρρευσε το 2009 “όταν χάκερς παραβίασαν το σύστημα των υπολογιστών των Ηνωμένων Εθνών και διέρρευσαν emails και έγγραφα σε φιλορωσική κυπριακή εφημερίδα. Ορισμένα από τα έγγραφα ήταν χειραγωγημένα (doctored) κατά τρόπο που πυροδότησε φόβους ανάμεσα στους Ε/κ για οποιαδήποτε διευθέτηση.

Τα Ηνωμένα Έθνη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μόνο μία ξένη μυστική υπηρεσία θα μπορούσε να ενορχηστρώσει παρόμοια επιχείρηση”. Ο διευθυντής του PRIO στην Κύπρο Χάρης Τζιμιτράς δήλωσε στην εφημερίδα ότι υπάρχουν πολλά εμπόδια που μπλοκάρουν τη διευθέτηση, ανεξάρτητα από τη Ρωσία, σημειώνοντας ιδιαίτερα την παρουσία ή μη τουρκικών στρατευμάτων μετά την επανένωση. “Η θεμελιώδης δυσπιστία μεταξύ των δύο πλευρών είναι ο κύριος λόγος της αποτυχίας διπλωματικών προσπαθειών δεκαετιών για επίτευξη διευθέτησης. Στην Κύπρο σπανίως μάχεσαι γεγονότα. Μάχεσαι αντιλήψεις και φαντάσματα”, ανέφερε.

Στο ζήτημα του ρόλου της Ρωσίας, είπε πως “ορισμένοι πιστεύουν ότι η Ρωσία έχει πολλούς λόγους να θέλει να παραμείνει το νησί διηρημένο, παρά τη δημόσια θέση της. Και πως το στάτους κβο αποδίδει καλά για τη Ρωσία και δεν επιθυμεί να διαταραχθεί”.

Η εφημερίδα στους λόγους που δεν επιθυμεί η Ρωσία λύση συμπεριλαμβάνει πέραν της ενδυνάμωσης του ΝΑΤΟ και την Gazprom, το ότι μία λύση θα αποτελέσει επιτυχία για τις ΗΠΑ, που είναι πολύ δραστήρια διπλωματικά. Παρουσιάζονται στο δημοσίευμα δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ο κ. Αναστασιάδης της έκανε στην εφημερίδα, ή σε συνεντεύξεις και δημοσιογραφικές διασκέψεις. Γράφει ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης “μιλώντας στο Προεδρικό στη Λευκωσία, είπε ότι η χώρα του υπολογίζει τη Ρωσία ως φίλη, όμως έπρεπε να φροντίσει να μην δοθεί τροφή σ` όσους αμφισβητούσαν τις προθέσεις της Ρωσίας, όπως έκανε ο πρέσβης συμμετέχοντας στο σεμινάριο”.

Στο τέλος του δημοσιεύματος σημειώνεται δήλωση του Προέδρου Αναστασιάδη που χαρακτηρίζει την Τουρκία ως το κύριο εμπόδιο της λύσης. Η εφημερίδα παραθέτει και πρόσφατη δήλωση “του αυξανόμενα αυταρχικού προέδρου Ερντογάν, πως τα τουρκικά στρατεύματα θα πρέπει να επιτραπεί να παραμείνουν για πάντα στην Κύπρο”.

“Ο κ. Αναστασιάδης έχει αναπτύξει καλές σχέσεις με τον ηγέτη της ελεγχόμενης από τους Τούρκους βόρειας Κύπρου, Μουσταφά Ακιντζί, αλλά δήλωσε πως η λύση δεν εξαρτάται από τους Τουρκοκύπριους αλλά από τη θέληση της Άγκυρας”. Για το θέμα των στρατευμάτων και των εγγυήσεων, γράφει ότι “Το θέμα των στρατευμάτων είναι στενά συνδεδεμένο μ ένα άλλο μεγάλο εμπόδιο, τις απαιτήσεις του κ. Αναστασιάδη, με την προτροπή της Ρωσίας, όπως η Τουρκία, η Ελλάδα και η Βρετανία απογυμνωθούν από το ρόλο τους ως εγγυητές”, αποδίδοντας αυτή την πολιτική ως μέρος της παλαιάς σοβιετικής πολιτικής αποδυνάμωσης της Βρετανίας, που διατηρεί βάσεις στην Κύπρο.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δηλώνει ότι επαφίεται στον κ. Ερντογάν που δηλώνει ότι θέλει λύση, να αποφασίσει τι επιθυμεί. “Απομένει να αποδειχθεί στην πράξη αν υποστηρίζει τη λύση” , είπε ο Πρόεδρος, γράφει η εφημερίδα. Όσο για τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είπε πως η Κύπρος αντιλαμβάνεται τα παιγνίδια που παίζουν οι υπερδυνάμεις. Θέλουμε την υποστήριξη του καθενός που μπορεί να μας την προσφέρει. Είναι ζήτημα επιβίωσης”, καταλήγει.

ΚΥΠΕ – Αποστόλη Ζουπανιώτη – ΗΠΑ/Νέα Υόρκη 06/02/2017 09:29

Πηγή: Περίεργο άρθρο New York Times: “Η Κύπρος φοβάται ρωσική ανάμιξη στις συνομιλίες για λύση” http://mignatiou.com/2017/02/periergo-arthro-new-york-times-i-kipros-fovate-rosiki-anamixi-stis-sinomilies-gia-lisi/

Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει η Ιφιγένεια της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
0

Δευτέρα 06 Φεβρουαρίου 2017

Ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας, Γιώργος Παγουλάτος, απαντά στα ερωτήματα του Liberal για την «Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων» που έβαλε στο τραπέζι η γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Τι σημαίνουν για την Ελλάδα οι αλλαγές που δρομολογούνται, πως σχετίζονται με το σχέδιο Σόιμπλε για την “Kerneuropa”των ικανών και των προθύμων, ποιοι κίνδυνοι παραμονεύουν για τις χώρες που δεν θα μπορέσουν να προσαρμοστούν και τι τελικά είναι αυτό που μας ξημερώνει: περισσότερη Ευρώπη ή αποδόμησή της;

Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα

–Τι σημαίνει η «Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων» για την οποία μίλησε η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο γάλλος πρόεδρος Φ. Ολάντ;

Η Ευρώπη της μεταβλητής γεωμετρίας, της ευέλικτης ολοκλήρωσης, και αργότερα της ενισχυμένης συνεργασίας όπως είναι ο όρος στις τελευταίες συνθήκες, υπάρχει ως συζήτηση τουλάχιστον από το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 και εμφανίζεται από τη συνθήκη του Άμστερνταμ και έκτοτε. Η ιδέα αυτού του σχήματος περαιτέρω ενοποίησης είναι ότι από τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση διευρύνθηκε σε μια Ευρώπη των 28 (27 πλέον μετά το Brexit), θα πρέπει να μπορούν αυτοί που θέλουν, να προχωρήσουν σε στενότερη ενοποίηση χωρίς να εμποδίζονται από αυτούς που επιθυμούν μια χαλαρότερη σχέση παραμένοντας απλώς στο status quo.

Η πραγματικότητα των πολλών ταχυτήτων ήδη υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το γεγονός ότι έχουμε μια ομάδα 19 χωρών που συμμετέχει στην οικονομική και νομισματική ενοποίηση, και μια δεύτερη ομάδα χωρών εκτός ευρώ, είναι μια μορφή Ευρώπης διαφορετικών ταχυτήτων. Επιπλέον αυτού υπάρχει η συνθήκη Σένγκεν στην οποία δεν μετέχει η Ιρλανδία, ορισμένες εκδοχές δεύτερου πυλώνα κοινής εξωτερικής αμυντικής πολιτικής όπου δεν μετέχει η Δανία, στο δημοσιονομικό σύμφωνο δεν μετέχει η Τσεχία, στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν μετέχει η Πολωνία και βέβαια η Βρετανία που δεν μετείχε στα περισσότερα από αυτά ούτως ή άλλως.

Άρα αυτές τις πολλαπλές ταχύτητες εκ των πραγμάτων τις έχουμε σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά η ιδέα της ενισχυμένης συνεργασίας δεν είναι απλώς αυτά τα opt outs. Ως προς την υιοθέτηση του ευρώ, είναι εγγεγραμμένη στη συνθήκη και υπάρχει καταστατικός σκοπός όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων να γίνουν κάποια στιγμή μέλη της ευρωζώνης.

–Παίρνει σάρκα και οστά η θεωρία των Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Καρλ Λαμερς για την “Kerneuropa”; Την Ευρώπη των «ικανών και των προθύμων» που θα αποτελούν τον σκληρό πυρήνα μιας σειράς ομόκεντρων κύκλων από χώρες με διαφορετικό βαθμό ολοκλήρωσης;

Η ιδέα των πολλαπλών ταχυτήτων είναι ότι ομάδες χωρών που έχουν κοινούς στόχους πρέπει εφόσον θέλουν και μπορούν, να προχωρήσουν χωρίς να εμποδίζονται από τους υπόλοιπους, αρκεί να μην παραβιάζουν το κοινοτικό κεκτημένο. Αυτό είναι κάτι λογικό σε μια Ευρώπη των 28 που δεν μπορεί να προχωρά με όλους μαζί, αλλά έχει κάποια ρίσκα. Ένα από αυτά είναι ότι παραπέμπει ακριβώς σε αυτή την ιδέα των χωρών «πυρήνα» στην οποία αναφέρεστε. Στην ιδέα του Σόιμπλε ότι η ζώνη του κοινού νομίσματος θα έπρεπε να είναι μια ζώνη ενός μικρού αριθμού χωρών που έχουν αρκετά συγκλίνουσες οικονομίες, είναι αρκετά ομοιογενείς, συγχρονισμένες, έτσι ώστε να μπορούν να μετέχουν σε μια ζώνη κοινού νομίσματος και να μπορούν να προχωρήσουν εξελίσσοντάς την σε μια πραγματική οικονομική και προοπτικά πολιτική ένωση.

Ο Σόιμπλε είναι φεντεραλιστής. Αλλά ο φεντεραλισμός του Σόιμπλε περιλαμβάνει μόνο τις χώρες που μπορούν και θέλουν. Είναι αμφίβολο αν στις χώρες αυτές περιλαμβάνεται ακόμη και η Ιταλία. Και πάντως κατά πάσα πιθανότητα δεν περιλαμβάνεται η Ελλάδα.

-Βοηθήστε μας να καταλάβουμε τι σημαίνει το σχέδιο για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων. Είναι σχέδιο περαιτέρω ενοποίησης ή αποδόμησης της Ευρώπης;

Εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα. Η ευρωζώνη πηγαίνει όλη μαζί μπροστά ή στην ευρωζώνη πηγαίνουν μπροστά αυτοί που μπορούν και θέλουν; Γιατί μια εκδοχή αυτού είναι ότι όλες οι χώρες που είναι ήδη στην ευρωζώνη προχωρούν και σε πραγματική οικονομική και πολιτική ένωση. Αυτό θα ήταν ένα ιδεώδες σενάριο για την Ελλάδα.

Αλλά υπάρχει εκδοχή που λέει ότι για να προχωρήσουν οι χώρες της ευρωζώνης πρέπει να απαλλαγούν από τα βαρίδια. Μπορεί να το δει κανείς από δύο πλευρές και να αναζητήσει απάντηση. Μιλάμε για ένα σχέδιο ενοποίησης στο οποίο, όμως, δεν θα είναι όλοι μέσα. Κάποιοι θα μείνουν στη δεύτερη ταχύτητα, ή στην τρίτη κ.ο.κ. Διότι όταν έρθει αυτό το σχέδιο ο Γερμανός ή ο Ολλανδός Βουλευτής μπορεί να πει ότι εγώ δεν μοιράζομαι τα μελλοντικά χρέη μιας οικονομίας σαν την Ελλάδα που θα είναι στην τελευταία ταχύτητα γιατί δεν είναι ανταγωνιστική, γιατί δεν έχει κάνει τις μεταρρυθμίσεις της, γιατί δημιουργεί νέα ελλείμματα και χρέη, γιατί δεν μπορεί…

Επομένως πρέπει να δούμε αν θα είναι το σχέδιο ότι προχωρούμε όλοι μαζί ή αν θα είναι εκείνο σύμφωνα με το οποίο για να μπορούμε να προχωρήσουμε όλοι μαζί με αποδεκτό τρόπο θα πρέπει να κρατήσουμε την αβάν γκαρντ των χωρών εκείνων που μπορούν και όχι απλώς θέλουν.

Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει Ιφιγένεια για να πνεύσει ο ούριος άνεμος για την στενότερη νομισματική και οικονομική ενοποίηση της ευρωζώνης. Και ο Σόιμπλε θα μπορούσε τότε να πει στο Κοινοβούλιό του ότι απαλλαγήκαμε από τα βαρίδια και οι υπόλοιποι που έχουμε μείνει, έχουμε αποδείξει ότι και μπορούμε και θέλουμε να εμβαθύνουμε την ΟΝΕ, να προχωρήσουμε σε δημοσιονομική και τραπεζική ενοποίηση, να μοιραστούμε μια κυβέρνηση Ευρωζώνης και έναν κοινό προϋπολογισμό.

-Η Ιταλία γιατί πανηγυρίζει και υπερθεματίζει λέγοντας ότι είναι απατηλό να πιστεύει κανείς πως μπορούμε όλοι μαζί να προχωρήσουμε στην ίδια ταχύτητα ανάπτυξης, ασφάλειας, επενδύσεων και κοινωνικής πολιτικής;

Η Ιταλία ήταν πάντα από εκείνες τις χώρες που επιθυμούσαν στενότερη ενοποίηση και θεωρώ ότι με την άμεση αντίδρασή της θέλει να σηματοδοτήσει ότι ασπάζεται το σχέδιο αυτό και αντιλαμβάνεται τον εαυτό της στην πρώτη ταχύτητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι χώρες γενικότερα της περιφέρειας έχουν συμφέρον από την ενοποίηση επειδή σημαίνει περισσότερη αλληλεγγύη, μεγαλύτερο προϋπολογισμό και πιο αναδιανεμητικές πολιτικές. Περισσότερη ενοποίηση σημαίνει μια κοινή πολιτική μετανάστευσης στην οποία η Ιταλία έχει αυξημένο κίνητρο συμμετοχής. Σημαίνει επίσης περισσότερη συνοχή. Αναδιανομή ή έστω σταθεροποίηση μέσω ενός μελλοντικού προϋπολογισμού ευρωζώνης που σήμερα δεν υπάρχει.

Σημαίνει επίσης ότι θα γίνουν πράξη προτάσεις που στο παρελθόν έχει διατυπώσει επίσημα η Ιταλία για ουσιαστική οικονομική και τραπεζική ενοποίηση και για ένα πανευρωπαϊκό σύστημα καταπολέμησης της ανεργίας. Επομένως η Ιταλία έχει συμφέρον στο να μετεξελιχθεί και η Ε.Ε και η ΟΝΕ σε μια πραγματική πολιτική, δημοσιονομική και τραπεζική Ένωση, και ίσως έχει την πεποίθηση ότι λόγω του μεγέθους της, όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν χωρίς την Ιταλία. Επιπλέον μέσα από το σύστημα Target 2 που είναι ο μηχανισμός διακανονισμών συναλλαγών στην ευρωζώνη η Ιταλία έχει υποχρεώσεις πολλών εκατοντάδων δισ. ευρώ που είναι μια «ασφάλεια» ότι δεν θα έμενε απ΄ έξω.

-Ο πολιτικός χρόνος για να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση περαιτέρω ενοποίησης στην Ευρώπη είναι ο ιδανικός; Εδώ βλέπουμε την Ευρώπη να στρίβει σε αντίθετη κατεύθυνση από τον φεντεραλισμό. Προς επιλογές διασπαστικές, εθνικού απομονωτισμού…

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο 2017 επειδή είναι μια εκλογική χρονιά, δύσκολα μπορεί αυτή η συζήτηση να οδηγήσει σε κάποιο αποτέλεσμα. Το μόνο στοιχείο που υπάρχει στο timing είναι ότι στις 25 Μαρτίου θα είναι τα 60 χρόνια από τη συνθήκη της Ρώμης που έθεσε τις βάσεις για την Ε.Ε. Θα έχει πανηγυρικό χαρακτήρα, ήδη η Επιτροπή ετοιμάζει τη Λευκή Βίβλο και θα πρέπει η Ευρώπη να μπορεί να δώσει κάποιο όραμα στους πολίτες της. Το όραμα αυτό δεν μπορεί να είναι απλώς μια αμυντική ιδέα ότι θα προσπαθήσουμε να διασώσουμε ό,τι μπορούμε. Λαμβάνοντας υπόψη ότι υπάρχουν δυνάμεις αποσχιστικές και ευρωσκεπτικιστικές, το μόνο ρεαλιστικό και ενοποιητικό όραμα που μπορεί να δοθεί είναι ότι ακριβώς αυτές οι διασπαστικές δυνάμεις δεν πρέπει να εμποδίσουν τις χώρες που θέλουν να προχωρήσουν σε στενότερη ενοποίηση.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι η Γερμανία μετά τις εκλογές, που με υψηλή πιθανότητα θα αναδείξει μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού CDU – SPD, θα πρέπει να εξετάσει στρατηγικά την προοπτική της ευρωζώνης και το ρόλο της Γερμανίας.

Αυτό θα ξεκινά από τη βάση ότι η ευρωζώνη στην παρούσα μορφή της δεν μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμη. Δηλαδή χωρίς να προχωρήσει σε στενότερη ενοποίηση, με εργαλεία σταθεροποίησης, κοινού προϋπολογισμού, δημοσιονομικής και τραπεζικής ένωσης, θα παραδέρνει από κρίση σε κρίση. Υπάρχουν πολλοί στη Γερμανία που συμμερίζονται αυτό το σκεπτικό, αλλά αντιλαμβάνονται πως υπάρχει μεγάλη αντίσταση στο να συμπεριλάβουν σε αυτή την πορεία προς τα εμπρός χώρες οι οποίες στα μάτια των Ευρωπαίων θα είναι χώρες με χαμηλή ανταγωνιστικότητα, υψηλό χρέος και αδυναμία να παρακολουθήσουν τους υπόλοιπους.

-Η Ελλάδα ποια θέση μπορεί να έχει σε αυτόν τον σχεδιασμό; Πόσο μας αφορά και τι πρέπει να κάνουμε για να μην βρεθούμε προ δυσάρεστων εξελίξεων;

Η Ελλάδα δεν πρέπει να δει στη συζήτηση αυτή μόνο το τυρί και να μη διακρίνει τη φάκα. Όχι ότι υπάρχει κάποια πρόθεση παγίδευσης, αλλά αυτή η συζήτηση, ενώ έχει ένα θετικό πρόσημο ότι η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει προς τα εμπρός και δεν μπορούν να είναι όλοι μέσα, εάν αφορά στη μετεξέλιξης της ευρωζώνης, ελλοχεύει ο κίνδυνος μέσα στα σχέδια που θα βρίσκονται στο τραπέζι να είναι και το σχέδιο εκείνο που θα άφηνε την Ελλάδα σε μια θέση αν όχι εξώθησης από το ευρώ, αλλά σε μια δεύτερη ταχύτητα. Να είναι λ.χ μια χώρα η οποία θα χρησιμοποιεί το ευρώ ως νόμισμα της (για να μην πούμε ότι θα έχει βγει), θα υπόκειται στους δημοσιονομικούς κανόνες αλλά δεν θα μετέχει στα στάδια της στενότερης δημοσιονομικής και τραπεζικής ενοποίησης.

Αυτό είναι ένα σενάριο που δεν είναι καθόλου επιθυμητό και κατά συνέπεια η Ελλάδα θα πρέπει να εξασφαλίσει ότι θα καλύψει το χαμένο έδαφος. Όπως είναι δύσκολο να κάνει κανείς αυτή τη συζήτηση αποκλεισμού από μια τέτοια στενότερη ενοποίηση για την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία ή την Κύπρο οι οποίες έχουν αποφοιτήσει από την κρίση τους και τα μνημόνια, αναπτύσσονται με ρυθμούς υψηλότερους του μέσου όρου και βρίσκονται σε πορεία σύγκλισης, έτσι πρέπει να συμβεί το ταχύτερο δυνατό και για εμάς. Δυστυχώς προς το παρόν όλη αυτή η συζήτηση απομονώνει την Ελλάδα ως μια εξαιρετική περίπτωση. Πρέπει η Ελλάδα να εξέλθει όσο το δυνατόν ταχύτερα από αυτό το καθεστώς της θλιβερής εξαιρετικότητας και να επιστρέψει στην ευρωπαϊκή κανονικότητα.

-Στο σημείο που βρίσκεται η χώρα τι είναι προς το συμφέρον μας; Να συνεχίσουμε την προσπάθεια προσαρμογής παραμένοντας σε σφιχτό εναγκαλισμό με την Ε.Ε, ή να δοκιμάσουμε να χαλαρώσουμε τους δεσμούς μας ; Να το θέσω κι αλλιώς : Έχουμε λόγους να προσπαθήσουμε κι άλλο να κρατηθούμε στον πυρήνα της Ευρώπης και της ευρωζώνης;

-Προφανώς και έχουμε κάθε λόγο να μείνουμε στον πυρήνα. Και το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να κλείσουμε την αξιολόγηση το συντομότερο δυνατό, να καβαλήσουμε ένα κύμα ανάκαμψης που θα ακολουθήσει, να προσελκύσουμε επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα, να μειώσουμε γρήγορα την ανεργία και να εξυγιάνουμε το τραπεζικό σύστημα. Όλα αυτά χρειάζονται μεταρρυθμίσεις ώστε η οικονομία όχι απλώς να γίνει πιο ελκυστική, ανταγωνιστική και αποδοτική αλλά που θα της επιτρέψουν να αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν έχουν να κάνουν με το νόμισμα.

Έχουν να κάνουν με την ποιότητα και επάρκεια του κράτους, με τη μείωση της γραφειοκρατίας, την ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης, την προστασία του κράτους δικαίου, την λειτουργία των αγορών, τις συνθήκες ενθάρρυνσης της επιχειρηματικότητας, την έρευνα και ανάπτυξη, την ένταξη ελληνικών επιχειρήσεων σε παγκόσμιες αλυσίδες παραγωγής, την ύπαρξη αγορών κεφαλαίου. Όλα αυτά δεν εμποδίζονται από το ευρώ. Αλλά είναι αυτά που θα επιτρέψουν στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει ταχύτερα και να γίνει πιο εξωστρεφής και θα μας επιτρέψουν τελικά να διεκδικήσουμε τη συμμετοχή μας στην πρώτη ταχύτητα.

-Ακούγεστε σαν να περιγράφετε ένα 4ο μνημόνιο μεταρρυθμίσεων…

Αν είναι μνημόνιο μεταρρυθμίσεων, καλώς να έρθει. Αν είναι μνημόνιο δημοσιονομικής περιστολής τότε δεν θα βοηθήσει. Αλλά αρκετοί έχουμε πει ότι η χώρα θα έπρεπε να «δώσει» μεταρρυθμίσεις και να διεκδικήσει χαλαρότερους δημοσιονομικούς στόχους και μεγαλύτερη ελάφρυνση χρέους. Αυτό θα έπρεπε να είναι το μνημόνιο της Ελλάδας με τους εταίρους. Να δώσουμε τολμηρότερες μεταρρυθμίσεις από αυτές που ζητούν –διότι οι δανειστές δεν ενδιαφέρονται για μεταρρυθμίσεις που δεν έχουν άμεσο δημοσιονομικό αποτέλεσμα αλλά θα έπρεπε να ενδιαφέρουν εμάς- και σε αντάλλαγμα να διεκδικήσουμε χαμηλότερους στόχους πρωτογενών πλεονασμάτων και μεγαλύτερη ελάφρυνση χρέους. Θυμίζω ότι αυτή η συζήτηση των πολλαπλών ταχυτήτων γινόταν στην Ελλάδα και στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90.

Και τότε δεν υπήρχαν πολλοί που ανησυχούσαν ότι θα μπορούσε η Ελλάδα να μείνει στην τελευταία ταχύτητα. Ακόμη και το 2014 υπήρχε μια αισιοδοξία εξόδου από την κρίση και τα μνημόνια. Το γεγονός ότι έχουμε βαλτώσει σε μια κατάσταση όπου η συζήτηση των άλλων για να προχωρήσουν μπροστά μεταφράζεται σε αγωνία ότι εμείς θα μείνουμε πίσω, συνδέεται με τα τελευταία δύο χρόνια της πολύ μεγάλης οπισθοδρόμησης στην προσαρμογή της οικονομίας.

-Στην κυβέρνηση φαίνεται να πιστεύουν πως όλες αυτές οι αλλαγές που συντελούνται στην Ευρώπη θα οδηγήσουν εκ του αποτελέσματος σε «χαλαρότερες» υποχρεώσεις προσαρμογής της Ελλάδας αλλά με τα ίδια δικαιώματα. Μας λένε δηλαδή ότι για λόγους αλληλεγγύης ή γεωπολιτικών ισορροπιών και προσφυγικού, θα μπορούμε να ανήκουμε στην πρώτη ταχύτητα, αλλά με υποχρεώσεις δεύτερης ή τρίτης… Πόσο πιθανό σας φαίνεται κάτι τέτοιο;

Ο κίνδυνος είναι να συμβεί ακριβώς το αντίστροφο. Να έχουμε υποχρεώσεις πρώτης ταχύτητας με κανόνες που να είναι κοινοί για όλους, αλλά με συμμετοχή σε χαμηλότερες βαθμίδες ενοποίησης. Λιγότερη αλληλεγγύη και περιορισμένη συμμετοχή σε κοινές πολιτικές. Να είμαστε δηλαδή έξω από το τραπέζι των αποφάσεων του πυρήνα. Όπως οι χώρες που δεν ανήκουν στο ευρώ είναι έξω από το τραπέζι του Eurogroup που είναι ουσιαστικά η οικονομική «κυβέρνηση» της ευρωζώνης.

-Υπάρχουν πάντως πολλές φωνές που υποστηρίζουν πως η ελληνική οικονομία και η λειτουργία γενικώς του κράτους μας και του ιδιωτικού τομέα, δεν ταιριάζει με τις δομές των ισχυρότερων μελών της Ευρωζώνης. Με λίγα λόγια ότι όσο κι αν προσπαθήσουμε εντός, δεν θα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε, άρα αφού είμαστε χαμένη υπόθεση ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο…

Δεν βλέπω γιατί αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνεται ειδικά για την Ελλάδα αλλά δεν γίνεται για την Κύπρο, για την Πορτογαλία, για τη Μάλτα, ή ακόμη και για την Ισπανία ή την Ιταλία που έχει 15 χρόνια οικονομικής στασιμότητας. Αντιθέτως οι χώρες αυτές φιλοδοξούν να είναι στην πρώτη ταχύτητα και το δηλώνουν. Θεωρώ λοιπόν όλη αυτή τη συζήτηση μοιρολατρική, ηττοπαθή και λανθασμένη.

Θυμίζω ότι η ελληνική οικονομία παρήγαγε πρωτογενή πλεονάσματα επί σειρά ετών από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέχρι και το 2002. Είχαμε πραγματοποιήσει σημαντική πραγματική σύγκλιση μέχρι την κρίση. Εάν έχουμε βρεθεί στην σημερινή κατάσταση, αυτό αφορά στα τεράστια λάθη που έγιναν πριν από το 2010 και στην πάρα πολύ αδύναμη και άτολμη διαχείριση των μνημονίων μετά το 2010. Το γεγονός ότι δεν προχωρήσαμε ταχύτερα και με μεγαλύτερη συναίνεση τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονταν η οικονομία. Δεν θεωρώ ότι ο ορίζοντας της χώρας μας είναι να γίνει ένα Πουέρτο Ρίκο της Ευρώπης ή μια βαλκάνια υπανάπτυκτη χώρα. Για μια οικονομία μικρή σαν την ελληνική που έχει προβλήματα που ξεπερνούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη με κορυφαίο το δημογραφικό, χωρίς τη συμμετοχή στο ισχυρό κλαμπ της Ευρώπης, θα ήταν ένα καρυδότσουφλο στις θύελλες της παγκοσμιοποίησης.

Τώρα δε που αυτή η παγκοσμιοποίηση δείχνει πως μετεξελίσσεται και σε ανταγωνισμό οικονομικών εθνικισμών, η τρικυμία αυτή θα ήταν ακόμη πιο άγρια. Ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη του τη γεωπολιτική αστάθεια στην περιοχή και τους κινδύνους που αυτή εγκυμονεί για την Ελλάδα με δεδομένα τα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία τους τελευταίους μήνες. Επομένως και για λόγους εθνικής αυτοπροστασίας αλλά και επειδή είναι απόλυτα βάσιμο και εφικτό, η Ελλάδα πρέπει πάση θυσία να αποτινάξει αυτή την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία και να διεκδικήσει τη θέση της στην εμπροσθοφυλακή της ενοποίησης. Γιατί αν προς τα εκεί εξελίσσεται η Ευρώπη, το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί είναι να είμαστε στην τελευταία θέση στο βαγόνι.

-Γιατί αυτή η πολυζωνική Ευρώπη θεωρείται από αρκετούς ότι ίσως είναι καλύτερη για τις πιο αδύναμες ή τις πιο μικρές χώρες;

Δεν βλέπω πως μπορεί να είναι καλύτερη. Επισημαίνω πως οι χώρες που έχουν διεκδικήσει να μείνουν απ’ έξω είναι μεγάλες και οικονομικά εύρωστες χώρες, όχι μικρές. Οι μικρές χώρες ήταν πάντα μεταξύ εκείνων που ήθελαν στενότερη ενοποίηση. Όσες επεδίωξαν να διαχωρίσουν τη θέση τους και να μείνουν απ’ έξω σε διάφορους κύκλους είναι χώρες όπως η Βρετανία, η Πολωνία, η Δανία, εν μέρει η Σουηδία. Δηλαδή οικονομίες ισχυρές, ανταγωνιστικές και παγκοσμιοποιημένες με πολύ ρωμαλέα παραγωγική βάση και ανεξαρτησία οικονομικής πολιτικής που λειτουργεί με μεγάλη επιτυχία. Η Ελλάδα δεν έχει καμία παράδοση επιτυχημένης οικονομικής πολιτικής πριν από το ευρώ. Από το 1980 μέχρι το 1994 πριν δεθεί με το άρμα των στόχων της ΟΝΕ, η χώρα είχε μέσο όρο ανάπτυξης 0,8% και διψήφιο πληθωρισμό κάθε χρόνο. Αυτό δεν το λες επιτυχία. Είμαστε μια αδύναμη οικονομία, που η αδυναμία μας προϋπήρχε της ευρωζώνης. Επομένως, ακριβώς για τις πιο αδύναμες οικονομίες η περισσότερη ενοποίηση είναι η στρατηγική που μπορεί να τους δώσει και μεγαλύτερη ασφάλεια και περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης.

-Πολλοί πιστεύουν ότι με αφορμή τις διαφορετικές πολιτικές στο προσφυγικό και την οικονομία, η Ευρώπη οδεύει σε διάλυση ενώ άλλοι βλέπουν ότι βαδίζει προς περαιτέρω εμβάθυνση και ενοποίηση με αλλαγή συνθηκών, νέους όρους. Εσείς τι εκτιμάτε ότι θα δούμε τα επόμενα χρόνια;

Η Ευρώπη δεν θα πάει σε διάλυση. Μπορεί πιθανόν να μην καταφέρει γρήγορα να φτάσει σε στενότερη ενοποίηση, και γι’ αυτό το λόγο να βγαίνει από το συρτάρι η συζήτηση των πολλαπλών ταχυτήτων, αλλά στη χειρότερη περίπτωση θα παγώσει κάποια από τα πεδία του ευρωπαϊκού κεκτημένου που έχει ήδη οικοδομήσει. Δεν αποκλείεται μέσα στην επόμενη δεκαετία να έχουμε πιθανόν και κάποια ακόμη χώρα που θα επιλέξει να αποχωρήσει, αν και νομίζω ότι το παράδειγμα της Βρετανίας και το πολύ μεγάλο οικονομικό και πολιτικό κόστος που θα έχει η έξοδός της, θα λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Παρά το γεγονός πως είμαστε αναμφίβολα στη χειρότερη κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την ίδρυσή της, η ΕΕ δεν θα διαλυθεί και για χώρες όπως η Ελλάδα, παραμένει το ισχυρότερο κλαμπ στην περιοχή και το μόνο που εξασφαλίζει το είδος του συστήματος που κάθε δημοκρατική χώρα θα ήθελε να έχει. Δηλαδή μια ρυθμιζόμενη οικονομία της αγοράς, με κοινωνικό κράτος, με προστασία του περιβάλλοντος, προηγμένη δημοκρατία, ατομικά δικαιώματα και κράτος Δικαίου. Κοιτώντας και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και ακόμη περισσότερο στην άλλη πλευρά του Αιγαίου ή προς τη Ρωσία, καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι αξίες, τα ιδεώδη και τα κεκτημένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

liberal.gr

1...2,9962,9972,998...3,019Σελίδα 2,997 από 3,019