Αρχική Blog Σελίδα 2991

Civilization Falls: A New Culture Emerges

0
Photo by Tony Hirtenstein

The human species cannot exist in perpetuity on the earth unless it lives in biological balance with the life around it. Running a net deficit drawdown of the earth’s fertility will not work. Is it not strange that children can understand this statement but world leaders cannot?
Ten thousand years in the past, the earth existed in a condition of health. This was a condition in which all of the earth’s ecosystems existed in ecological climax. When we experience a wound on our bodies, first a scab is formed and then gradually it returns to a condition of health as it originally existed. Ecosystems function in the same manner. After a wound such as fire or flood, the “first aid” group moves in, the pioneer species, which are usually annual forbs and grasses. As the bodies of these plants ultimately becomes soil the soil chemistry is prepared for the next succession which normally would be small bushes and larger forbs. As the progression continues, larger bushes, small trees, larger trees and then finally back to the climax of high species diversity which maintains itself in a state of equilibrium and health.
For several million years the human species was successful in maintaining balance with nature. When agriculture first began, the earth was in a state of health. With farming and herding humans began to drain the ecosystems of their fertility in order to collect “surpluses.” Soils became exhausted, deforestation occurred and overgrazing was rampant.
Half of China was once a thriving temperate zone forest, the Indus Valley was once a thriving semi-arid grasslands, Mesopotamia, once considered an Eden, now has one third of the soils (of Iraq) so salted from Babylonian irrigation five thousand years ago it still cannot be used. The deforestation and over grazing of that watershed has caused the Tigris and Euphrates rivers to extend their mouths into the Gulf for one hundred and eighty five miles, all filled in by erosion material from that watershed!
North Africa was considered to be the “breadbasket” of both the Greek and Roman empires. Now that semi-arid ecosystem is gone and some of the ports from which the grain, meat and hides were shipped are ten and fifteen miles from the water, all filled in with erosion material. With the advance of civilization, the great forests of Europe were destroyed as well as the migrating salmon and much of the wildlife.
When the Industrial Revolution began, European population began to explode and ultimately an estimated five hundred million people began to invade the planet from Europe in the form of empire. Now only ten percent of the earth’s closed canopy forest remains. Now, in the last forty years the earth has lost one third of its arable land. Now, it is estimated the ninety per cent of the large fish in the ocean are gone. Now, many of the large underground water aquifers are being drawn down toward zero. When we add chemical pollution, plastics in the ocean and the melting of the ice caps, even civilized people are beginning to distinguish a crisis. An exploding population based on dwindling resources will not work!
How could this happen? What went wrong? Surely the first agriculturists did not start out to ruin the life of the earth. Previously, forager/hunter cultures were adapted to their food sources. People lived on the salmon migrations, the bison herds, the reindeer herds and many other sources such as a migratory mode in which they followed the seasons and natural harvests in a circular fashion. This created the form of their culture. Anthropologists calculate that roving forager/hunter bands averaged twenty-eight people. Obviously this group would need to be cooperative in order to survive. Traveling on foot they wouldn’t be trying to hang on to many material possessions when what they needed could be created out of the landscape where they were. Sharing, cooperation and humility were their values and competition and arrogance were discouraged. In those times the women were powerful. They gathered the vegetable foodstuffs which anthropology says was seventy per cent of their diet. They cooked the food, they tanned the hides, they sewed the garments, they bore the children and looked after them. The women and children grouped around the campfire as the men because of their strength, tended toward the periphery of  the camp to defend it and to hunt in the area.
When agriculture began, the functional relationships of humans inverted, there was no linear development because the form of the culture simply developed around the food supply. When the people stopped in one place on the land to begin agriculture, they established civis, village life. Historically, they began to farm the soil toward exhaustion and graze the landscape toward denudation. The surpluses were stored in the village. Thus, the strongest, the males, had to be organized to guard the valuables. This was the nascent seed of the patriarchy and the warrior cult. This functional relationship around the food supply also encouraged materialism, competition and private property. Soon, coercive hierarchical command systems developed into empires, such as Sumer and Babylon.
This new type of society grouped around agriculture, started out on its trajectory extorting the fertility of the ecosystems in order to expand power, populations and material wealth. In the beginning it must have seemed that the fertility was endless but we now see the result of that imbalance. That imbalance is the suicide of the human species. In previous history the empires believed the new “frontiers” were infinite but we have now reached the final round. As the population continues to explode and the underpinnings dwindle there will be conflict to see who gets what remains, until that too is gone. The patriarchy, that stunted aberration of a healthy, gender balanced society, knows only conflict, war and consumption/destruction. That is the final scenario. Unless the laws of physics are changed, there will be no silver bullet, there is no fix, this is the end.
The narrative created by the ruling elite of that human culture called civilization has inculcated a bedrock belief in linear increase. This is the idea of inevitable progress. This subconscious belief system will hold the consumerist masses enthralled as they look for the silver bullet or the easy technological fix until the last inch of topsoil and the last drop of potable water is reached. It is not a matter of tinkering with the “system” when the entire “system” is a cancerous tumor body on the living earth.
So what is the problem? The problem is that the human species cannot live on the earth in perpetuity unless it lives in biological balance with the life around it. How is that rectified? It is rectified by the human species living in biological balance with the life around it.

The Seed Communities

These are times of apocalyptic desperation. We must invent a whole new human culture. If we are mature, adult humans existing on this living planet we would desire the positive – a healthy earth, our home. This suggests a guiding principle for a new culture of restoration. Restore the earth to health. This is an initiation into a new level of human existence when we actually take responsibility for our existence and the existence of the life force of the earth. How do we do this? We re-inhabit the earth with small colonies/communities that are living in balance. A responsible human society, facing a dilemma such as we are would sponsor any experimental community to find a way out. But no need; we can do this ourselves. As we establish these communities of ecological stability around the planet we will have the possibility that some of them will survive and spread to become the enduring human culture of the future. As the world falls around them these islands of stability, these survival groups, may endure. Possibly, the image of an old, worn out cultural form setting seed is appropriate.
As the future loomed ahead of us intuitive responses began to percolate from the population in the past era. A compelling idea of setting boundaries is the bioregionalism movement. Rather than the straight line grid system over the earth established by the industrial society we would establish boundaries according to watersheds. This will establish the boundaries of our living world as to how the water flows, a biological unit or entity.
Food
In our village watershed we begin the ecological restoration. We can begin with the recently created ideas of Permaculture, a method of food growing originated by the Australians, Bill Mollison and David Holgrem. This method of food growing can produce more food per acre than the industrial agricultural system. It does this by mimicking the ecological pattern. A wide variety of perennial plants are placed so that plant “guilds” are created whereby the association of plants aid each other. This results in a rudimentary, permanent ecology which builds soil and aids in water retention. A forest garden aspect of Permaculture can produce much more protein per acre of fruit and nuts than can grazing cattle. Other aspects of the Permaculture design would emphasize large and small bushes, forbs, cacti, grasses, mushrooms and any other type plants that would fit into the design. The idea is to place a large variety of species into niches that are offered in the design so as to maximize the photosynthetic income.
In the Amazon rainforest anthropologists describe not slash and burn but native rainforest gardens. When they clear an area for a garden they leave any beneficial plants or trees in the plot. They then begin adding other productive species until the plot resembles just another part of the rainforest to the uninformed observer.  Anthropologists say that these plots of several  acres or so may contain in the order of two hundred species. In a Permaculture design wildlife will be more attracted because of the greater diversity, especially of insects.
Birds are especially important in the design because they carry seeds from other areas in their droppings which helps increase the diversity of the design. It also contains diverse minerals important to the soils. Very important is beaver restoration. Beavers, with their dams, create rich habitat for trees, bushes, animals, fish and wet land plants. The dams raise the water table in the area and when the beavers leave, a flat beaver meadow where the dam water had been remains as a rich soil.
The use of perennial plants means a permanent design where the soil is not disturbed. Water retention is increased and as leaves and organic debris fall, topsoil is increased. This serves to illustrate another basic principle. Rather than draining the fertility of the earth, by filling niches and creating more diversity we add to the photosynthetic income and live from the increase.
Close to our housing we create the kitchen garden which will be a mix of perennial plants, annual plants and herbs. Farther out will be zones for bushes and hardy plants and then further the forest garden with trees inter-planted with smaller useful species. Even further will be the “wild” areas of native ecology which would be assisted to recover in whatever manner possible .

Shelter
Much has been done in recent years to create new methods of building shelter. There are housing designs now that can heat and cool themselves without outside energy inputs. In our watershed we would want to build with local materials. Recent materials are; straw bales, cob (a mixture of sand and clay), adobe, rammed earth, bamboo and wood. These materials can be used by regular people and the methods can be quickly learned and put into practice. One design that adds much to the shelter is an attached greenhouse. In winter the south facing greenhouse accumulates heat that can be drafted into the house and can provide a pleasant sitting room to enjoy the winter sun. In summer the heat can be drafted outside.

Community
We could not do better in our new community of self-sufficiency than to pattern the community values based upon the behavior of the life of the earth. One basic pattern is diversity within unity. There are diverse species within whole, unified ecologies such as a forest ecology or a desert ecology. Within our bodies there is a diversity of cells and organs contained within the unity of us. We find the sharing of energies in ecosystems. The leaves fall from the tree and are digested by the thousands of species within the soil community. The excrement of this community is held in solution to be taken up by plant roots and by the trees. Usually the mycelium (underground body of the mushroom) attaches its hairs to the fine roots of trees and plants so that energies can be exchanged. This is important because the mushrooms cannot photosynthesize. Vital relationships and shared energies exist throughout ecosystems. Ecosystems also display balance and adaptability.

Politics
Within the culture of civilization parliamentary structures with political parties are used. This is consonant with the culture of competition/conflict. When fifty-one per cent gain power, forty-nine are aggrieved and continue the conflict/competition. The Hopi elders say, “Why should we adopt a tribal council form of government urged on us by the U.S. when we have successfully governed our villages for a thousand years by consensus so that there is no aggrieved minority.” Consensus government is a government of cooperation. In the context of industrial society many points of view compete for attention coming from the many diverse interests in that society. If we exist in a self-sufficient community restoring the earth’s life and raising our own food we will be protecting our food supply and watershed and we would then politically re-present the life of the earth.

The Economics of Life
The economics of village life are simple. It begins with photosynthetic income. With sun, soil and water we create a new kind of economics. Any gardener knows that with these three factors we create life which begets new life. In a self-sufficient community we grow what we need. Food, oils, heat, healing substances, building materials and even clothing from flax and hemp are possible. This is the economics of self-sufficiency and non-dependency.

Village Society
We want to defend the life force if for no other reason than it feeds us. Within the conflict/competition of civilization the opposite is true. After the birth trauma of industrial medicine the young advance to killing hundreds of people per hour on their video games. Then the youth are exposed to the mass media of violence where even thousands of years in the future in science fiction, humans are still killing each other with some kind of hand held weapon.

Consistently in the field of industrial medicine, not nurturing but killing is practiced with the use of anti-biotics and other toxins. Industrial agriculture offers the same with its vast array of poisons to kill insects, weeds and other life forms. The impact of the post traumatic syndrome that drives people into great fear and isolation that is caused by growing up in a society of violence /competition /conflict is so great that recently a million people have been killed in Iraq with seven million caused to become homeless and no one notices, nor do they care.
We do not want to live in that reality, nor do we have to. Our new culture will nurture life. As we return to nature we see that much of the adult activity of the natural world is devoted to nurturing the young. The birthing, the nesting and the teaching of the young take up much of adult life. In many tribes of our ancient human heritage such as the Hau de no sau nee, also called the Six Nations Iroquois of the Northeastern U. S., tribal council decisions are reviewed as to their impact on the seventh generation. The child-bearing women are a central focus of tribal life. This is from whence new life comes. In a life nurturing culture much social attention would be devoted to them. The pregnancy, the birthing, the nurturing, would be a central effort toward our attempt to raise children that are not emotionally damaged by their social environment. In our efforts we exchange fear and violence for love and laughter.

We Are Powerful

Dependency is not power it is control. Self-sufficient communities do not depend on the industrial food system to feed them nor do they depend on other hand outs from the industrial system to survive. We also have powerful resources with which to create our new world. We already have a vast network of many hundreds of eco-villages spread around the planet, pointed toward self-sufficiency. The Permaculture Movement has trainings and training centers spreading rapidly around the globe. In recent years alternative medicine has made a strong come back. Herbalism, energy medicine such as massage, Reiki and nutrition have returned. Encounter groups have become popular as a means of therapy. We can learn a principle from our friends in the Navajo (Dine) culture. In their culture there are no isolated individualists. Their concept is that harmony is broken if one of the band is ill. It is not simply one individual but the whole band is put into disharmony when this occurs. Within the tribe are healers, called Singers. Each singer may know several “sings” and there are many dozens of sings each being appropriate for a particular malady. A sing may last a day, several days or up to a Nine Day, Day and Night Yebei Chi sing. The sing is attended not only by the individual but by the whole clan that is suffering the disharmony. At the beginning of the sing, the Singer creates a beautiful sand painting on the floor of the hogan, The individual is then placed sitting on the sand painting which is swept away at the end. This process illustrates the sense of a tribal community. It is our ancient culture that saw things in wholes not as isolated individuals in the lonely crowd.
The specter of seven billion people hurtling toward the abyss of no potable water, dwindling food supplies and immature patriarchs brandishing nuclear weapons is daunting. We do not have to board that train, we have a new world that we are creating.

Resources

The world-wide network of many hundreds of eco-villages can be found at: http://gen.ecovillage.org/
In Russia alone there are over four hundred eco-villages: https://www.youtube.com/watch?v=OBxV_RV7AgY
Examples of the range of Permaculture activities can be seen here: http://permaculturenews.org/
And here: https://www.discoverpermaculture.com/products/the-permaculture-circle
Here are examples of training centers for self-sufficient lifestyles: http://www.aprovecho.net/
And http://lostvalley.org/
Here is an example of trainings offered by shelter building centers: http://www.cobcottage.com/

William Kotke began as a ranch hand and then became a sawmill worker. Later activities were involved with the Civil Rights Movement (Congress of Racial Equality), Farmworkers’ Union organizing (California), organizer and representative in unions (SEIU & AFSCME), anti Vietnam war activities, Earth First! environmental group, and Native American Resistance at various locations. Mr. Kotke now lives in a remote location with a garden on a south facing hillside watered by spring water and with a wood stove surrounded by forest.

WEB SITE: http://www.angelfire.com/electronic/literaryservices (All contact info at this site)

NEW BOOK !  Garden Planet: The Present Phase Change of the Human Species.

THESE BOOKS MAY BE VIEWED AT AMAZON, BARNES&NOBLE, BORDERS

NEW! E-BOOKS FOR SALE AT  http://www.iccw2.org/category_s/1881.htm

NEW MOVIE ! see trailer at: www.fallandwintermovie.com

Inventory of all recent essays at: www.mudcitypress.com

New television program: https://www.youtube.com/watch?v=D-MXiZN25IQ

http://www.countercurrents.org/2017/02/14/civilization-falls-a-new-culture-emerges/

Συμφωνίες μαμούθ διεθνώς για την σχεδίαση και λειτουργία αγωγών φυσικού αερίου και εμείς, ως συνήθως, απουσιάζουμε

0

Του Π. Γιαννακόπουλου

 Και η ζωή συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται η ζωή αυτού του τύπου των ανθρώπων και των άλλων όντων αυτής της Γης, όσο η παραφροσύνη των ηγητόρων των μεγάλων και ισχυρών κρατών θα συγκρατείται, θα τιθασεύεται, θα ελέγχεται από τη λογική του λαού τους, από τη συλλογική ισχύ της δυναμικής που υποκρύπτεται στο μεγαλείο των συμπράξεων, των συμμαχιών, των πάσης φύσεως συμφωνιών των μικρών (ενίοτε και μεγάλων αλλά…) αδύναμων και ανίσχυρων κρατών που θα συναποφασίσουν να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη πορεία τους, χαράσσοντας την ιστορική διαδρομή τους στο χώρο αυτό του σύμπαντος. Γιατί αν οι αλαζόνες κυβερνητικοί πάτρωνες των ευφυών πλην φιλόδοξων εφευρετών των ανυπολόγιστης καταστρεπτικής δυνατότητας βομβών πολλαπλής και πολλαπλασιαστικής  δράσης αφεθούν απολύτως ελεύθεροι στον σχεδιασμό και υλοποίηση

 

των φιλοδοξιών τους, τότε είναι σχεδόν βέβαιον ότι οι ευφυείς εφευρέτες θα υπερακοντίσουν προκειμένου να ανακαλύψουν το όπλο της απόλυτης καταστροφής. Και τότε ο πλανήτης μας θα μετατραπεί σε μία απέραντη έρημο… Όμως, ας συνεχίσουμε την ανάλυσή μας. Έχουμε τόσες πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες να εξετάσουμε σε βάθος και τέτοια πλημμυρίδα γεγονότων να αναψηλαφίσουμε και να επεξεργασθούμε  σε όλο τους το εύρος, ώστε να καθίσταται αναγκαίο, ευθύς αμέσως, να… αναλάβουμε δράση, αφήνοντας σε … χαλαρότερους χρόνους την κατευθυνόμενη (πλην ευπρόσωπη) λογοτεχνία και το κεκαλυμμένο  κουτσομπολιό.

Ας βυθισθούμε λοιπόν σε πρώτη φάση στις ενδιαφέρουσες σελίδες του άρθρου: “Ρωσία, Τουρκία, Ισραήλ: Στρατηγικές εξελίξεις με την Ελλάδα αδύναμη και απούσα” του καθηγητού Παναγιώτη Ήφαιστου. Σταχυολογώ (επιλέγω) λοιπόν τις ουσιωδέστερες, κατά τη γνώμη μου, θέσεις του και σας τις παραθέτω για ενημέρωση και προβληματισμό: «Πριν μισό χρόνο περίπου, σε συνέδριο, συνάντησα διακεκριμένο συνάδελφο Ισραηλινό καθηγητή στρατηγικών σπουδών. Έγραφα τότε το δικό μου κεφάλαιο του βιβλίου “Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική”, που εκδόθηκε λίγο αργότερα. Έγραφε κι’ εκείνος κάτι παρόμοιο και ανταλλάσσαμε απόψεις γύρω από το μεγάλο αυτό θέμα. Κάποια στιγμή και εξ αφορμής

των συνεχών παραβιάσεων του ελληνικού χώρου από την τουρκική πολεμική αεροπορία, αλλά και των θαλασσίων περασμάτων από τουρκικά πολεμικά πλοία σε συνάρτηση με την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί πολλών νήσων και βραχονησίδων μας, τόνισα  στον συνομιλητή μου ότι κατά περίπτωση και συγκυρία ένας στρατός θα πρέπει να έχει δεκάδες επεξεργασμένα σχέδια ενταγμένα στους κανόνες εμπλοκής. Ωστόσο, διστάζω, είπα στον διακεκριμένο Ισραηλινό συνάδελφο, να τα καταγράψω σε Ελληνικό βιβλίο, γιατί εδώ άμα πεις δημόσια λέξεις όπως “αποτροπή”, “αποτροπή απειλών χαμηλής έντασης” ή “εμπλοκή και κλιμάκωση ανάλογα και αντίστοιχα με την αντίδραση του αντιπάλου”, ένας όχλος ανόητων, αγράμματων και κάποιων ενδεχομένως ξένων συνειδητών ή ανεπίγνωστων πρακτόρων άλλων κρατών, επιδίδονται στο αποκρουστικό έργο της δολοφονίας χαρακτήρα, της εκτόξευσης υβριστικών επιθέτων και χαρακτηρισμών όπως εθνικιστής ή ακόμη και πολεμοκάπηλος. Ο άνθρωπος έμεινε άφωνος. “Άμα για να γράψεις αυτά τα πράγματα τα οποία όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά σε κάθε βιώσιμο κράτος είναι Αλφαβητάριο, τότε η Ελλάδα έχει μεγάλο πρόβλημα ασφαλείας”, παρατήρησε»… Τελικά τα έγραψε ο κ. καθηγητής και έγινε -πληροφορήθηκα- στόχος αναρίθμητων επιθέσεων. Εύγε αδέλφια! Διαιωνίστε το πρόβλημα, μπορείτε ακόμη να συμφωνείτε με το επαίσχυντο, ανελεύθερου και αντιδημοκρατικό σχέδιο Ανάν. Τίποτε δεν είναι ικανό να σας σταματήσει. Αφού τα κάθε είδους συμφέροντα σας (εξ) ωθούν (διάβαζε και ενθαρρύνουν) ακόμη, να συνεχίσετε να… σοφολογείτε και να κυριαρχείτε στις “κοινωνικοακαδημαϊκοπολιτικές” πασαρέλες, καλά να πάθουμε.

Σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου του ο καθηγητής  Ήφαιστος αναφέρει: «Στη συνάντησή μας  με τον ισραηλινό συνάδελφο συζητήσαμε ακόμη για ζητήματα που αφορούσαν την εξέλιξη των στρατηγικών δομών τον 21 αιώνα, τις σχετικές αναλύσεις του John Mearsheimer, την πλανητική κατανομή ισχύος, τις υπερπόντιες εξισορροπήσεις των μεγάλων δυνάμεων, το διαρκώς μεταλλασσόμενο διεθνές σύστημα λόγω αναδυόμενων μεγάλων δυνάμεων, τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ σε αναφορά με τους πολέμους στο Ιράκ και την Συρία. Συνεχίσαμε με το κουρδικό, την ενέργεια και τους πιθανούς συμμαχικούς άξονες που αφορούν τους αγωγούς και πολλά άλλα»… Από άλλες σελίδες της συναρπαστικής μελέτης του καθηγητού αρύομαι τα παρακάτω εντυπωσιακά: «Έμμονα ήθελε να μάθει και να καταλάβει [ο Ισραηλινός καθηγητής] τι κάνουμε εμείς, ιδιαίτερα στην Κύπρο. Με δεδομένες τις εύλογες ισραηλινές επιφυλάξεις απέναντι στην νέο-ισλαμική Τουρκία, επιθυμούσε να καταλάβει εάν εμείς κατανοούμε το αναδυόμενο στρατηγικό περιβάλλον καθότι η πολιτική “λύσης” του Κυπριακού με πρόσδεση στο άρμα της Τουρκίας θεωρείται στρατηγική παράκρουση»…

 

Δεν θα παραλείψω να συμπεριλάβω από τις παραπομπές μου στο άρθρο του καθηγητού Ήφαιστου και τις παρακάτω που αφορούν στην Κύπρο μας: «Μου είπε [ο Ισραηλινός συνάδελφος, ο μνημονευθείς καθηγητής δηλαδή], πράγματα που γνωρίζουμε πολύ καλά: “Όλοι οι στρατηγικοί παίχτες παρατηρούν, σταθμίζουν, εκτιμούν και ορίζουν εναλλακτικές αποφάσεις ανάλογα με τους συσχετισμούς, την κατανομή ισχύος, τους αναλώσιμους κρατικούς παίχτες ή νέους αναδυόμενους. Εάν η Κύπρος ενταχθεί στην σφαίρα επιρροής της Τουρκίας, λογικό είναι με όρους πάγιων στρατηγικών θεσφάτων, όλες οι ηγεμονικές και οι περιφερειακές δυνάμεις και όλα τα κράτη θα προσανατολίσουν τη στρατηγική τους ανάλογα”. Συνδυάζοντάς το με την κρίση της Ελλάδας ο ισραηλινός ήταν ρητός: “Κινδυνεύετε…”, είπε με έμφαση, “…αμφότερα τα κράτη, Ελλάδα και Κύπρος, να θεωρηθούν παντελώς αναξιόπιστα και αναλώσιμα. Μια μεγάλη δύναμη ή μια περιφερειακή δύναμη συνεκτιμά ποια κράτη είναι αναλώσιμα ή ποια γίνονται και αρχίζει έγκαιρα να τα οδηγεί στην κλίνη του Προκρούστη. Συχνά αυτό είναι αόρατο, αλλά κάποια στιγμή γίνεται πράξη και το συνειδητοποιούν όλοι”. Ο καθηγητής Ήφαιστος θεώρησε κατάλληλη τη στιγμή να υπογραμμίσει: «Για να το πούμε διαφορετικά, εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων ισχύουν τα ανελέητα αξιώματα του Θουκυδίδη και του Κονδύλη: “Δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει ο αδύνατος υποχωρεί και προσαρμόζεται” και “Η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί αναγκαστικά, για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους”».

Περαιτέρω ανάλυση των ανωτέρω διαπιστώσεων θα αποτελούσε μια συναρπαστική αναρρίχηση στις κορυφές της κεκαλυμμένης διεθνούς ψυχροπολεμικής τακτικής. Ακριβώς! Μόνο που θα μονοπωλούσε όλον τον διατιθέμενο χώρο και χρόνο συμμετοχής μου στην προσωπική σας ιστοσελίδα, το περιοδικό ή την εφημερίδα του ινστιτούτου ή του συνδέσμου μας, με ένα σωρό ερωτηματικά -για την παρελθούσα, την παρούσα αλλά και την μελλοντική θέση (αντίδραση συμπεριφορά και γενικότερη στάση) των κρατών- να αιωρούνται και να παραμένουν αναπάντητα. Ας μεταθέσουμε συνεπώς σε ευθετότερο χρόνο την εκτενέστερη ανάλυση και ας περιορισθούμε στην πεζή πλην εξόχως σημαντική καθημερινότητα.   

Γεγονός μη επιδεχόμενο υποβάθμιση: Η επαναπροσέγγιση Ρωσίας-Τουρκίας μετά την κρίση που ξέσπασε μεταξύ των δύο κρατών εξ αφορμής της κατάρριψης ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους από την τουρκική πολεμική αεροπορία [Πολλαπλώς αναφερθήκαμε σε προηγούμενα άρθρα μας]. Έγινε τόσο σύντομα η … επανένταξή τους στην πορεία συμφιλίωσης, τόσο εντυπωσιακά και τόσο ανώδυνα, για αμφότερα τα μέρη, ώστε να προκαλεί σε κάθε σοβαρό μελετητή (παρατηρητή) προβληματισμό, θλίψη και κατήφεια για το …διεθνές ήθος (-ύφος) και την παγκόσμια εντιμότητα. Αλίμονο! Αισθήματα- συναισθήματα, ιστορικά και θρησκευτικά θέσφατα, ιερές παρακαταθήκες απεμπολήθηκαν, για να δικαιολογηθεί η ανίερη mancipatio. Πατήρ πάντων απεδείχθη το συμφέρον το… εξαργυρούμενον και όχι ο πόλεμος.

Συμφωνία μαμούθ για την δημιουργία του αγωγού Turkish Stream υπέγραψαν Πούτιν – Ερντογάν το βράδυ της 10/10/2016 (Δευτέρα) στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρει η εφημερίδα Σαμπάχ. Η ιδέα για την δημιουργία του αγωγού είχε διατυπωθεί πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2014 από τον Ρώσο ηγέτη σε επίσημη επίσκεψή του στην Τουρκία. Ο αγωγός θα διασχίζει τη Μαύρη Θάλασσα και θα φτάνει στην Ανατολική Θράκη. Θα περιλαμβάνει δύο γραμμές χωρητικότητας 15.75 δισεκατομμύρια m3 αερίου και 63 δισεκατομμύρια m3 αντίστοιχα,  με την πρώτη να καλύπτει τις τουρκικές ανάγκες και τη δεύτερη τις ευρωπαϊκές. Η συνάντηση των δύο προέδρων έγινε στο περιθώριο της 23ης Συνόδου του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ενέργειας και επετεύχθη μετά από αλλεπάλληλα βήματα επαναπροσέγγισης των δύο χωρών αμέσως μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Πρόκειται για την τρίτη -μέσα σε δύο μήνες- συνάντηση των δύο ηγετών, ενώ στο ίδιο διάστημα Ερντογάν και Πούτιν είχαν τέσσερις τηλεφωνικές συνομιλίες. Και η Ελλάδα, η αγαπημένη μας πατρίδα; σε ποια γωνιά του θεάτρου των περιπεπλεγμένων συμπράξεων βρίσκεται; Είναι σε θέση να προβάλει προτάσεις, αιτήματα, αντιρρήσεις; Ή παρακολουθεί “με τα μάτια κλειστά” όλο αυτό το όργιο των επαφών, των λεκτικών επιδαψιλεύσεων, των αμοιβαίων υποσχέσεων αιώνιας πίστης;

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Μεταφέρω από το διαδίκτυο: Είναι γνωστό ότι η προσέγγιση της μετασοβιετικής Ρωσίας με την Τουρκία εξελίχθηκε σχετικά γρήγορα. Χάρη σε πλανόδιους πωλητές, φθηνά ρούχα από την Τουρκία κατέκλυσαν σε σύντομο χρονικό διάστημα τη ρωσική αγορά. Η ζήτηση προϊόντων ένδυσης και υπόδησης «δυτικού» στιλ και μόδας ήταν μεγάλη στη Ρωσία. Πέραν αυτού, τουρκικές επιχειρήσεις κατάφεραν να δικτυωθούν με ταχείς ρυθμούς και στον ρωσικό κατασκευαστικό κλάδο. Σημαντική ώθηση στην περαιτέρω διεύρυνση των διμερών οικονομικών σχέσεων έδωσε και η συμφωνία για τη μεταφορά φυσικού αερίου μέσω του αγωγού Blue Stream που υπεγράφη το 1997. Ο αγωγός θα απέδιδε 16 δισεκατομμύρια m3 αερίου και θα αφορούσε αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση της Τουρκίας. Σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο όμως οι σχέσεις πέρασαν στο στάδιο της εμβάθυνσης αρκετά αργότερα και συγκεκριμένα όταν ανέλαβε την εξουσία στη Ρωσία ο Βλαντιμίρ Πούτιν το 2000 και ο Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία το 2003. Για πολλά χρόνια η σχέση μεταξύ των δυο ανδρών ήταν στενή και φιλική. Στο διάστημα αυτό εκτοξεύθηκε στα ύψη ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των δυο πλευρών όπως και οι αγοραπωλησίες φυσικού αερίου. Το 2014 υπήρχε πλέον μια ισχυρή σχέση αλληλεξάρτησης. Οι μετέπειτα …τραυματικές εμπειρίες μεταξύ των δύο λαών, ως φαίνεται, δεν επηρεάσθηκαν τόσο, όσο θα υπέθετε κανείς, αφού το …νερό (διάβαζε: το αέριο) ξαναμπήκε γρήγορα στο αυλάκι.

Εμείς, προφανώς, απείχαμε από την κοινοπραξία Ρώσων-Τούρκων-Ολλανδών-Ιταλών. Μας απασχολούσε η κατά τακτά χρονικά διαστήματα εκδηλούμενη λαϊκή ετυμηγορία, την οποία -πάντως- προκαλούσαν οι ηγεσίες των κομμάτων και στην οποία προσέφευγαν οι ταγοί μας για να σκαρφαλώσουν στους κυβερνητικούς θώκους. Πού χρόνος για σχεδιασμό και υλοποίηση ενεργειών των οποίων το αποτέλεσμα θα εστρέφετο υπέρ ημών! Που καθαρό μυαλό για χειραγώγηση των εξελίξεων! Το τεράστιο παίγνιο των συμφερόντων προϋποθέτει ιδιαίτερα επιδέξιους χειρισμούς προκειμένου αυτά να ρευστοποιηθούν σε: δολλάρια, γουάν, ρούβλια, γιέν, ευρώ εφόσον ο ενδιαφερόμενος προσβλέπει στην αποκόμιση οφέλους από συμφωνία τινά, σύμπραξη ή συνδιαλλαγή. Προπάντων όμως οι δικαιοπραξίες αυτού του τύπου απαιτούν την απαρέγκλιτη παρουσία του ενδιαφερομένου στους χώρους των αποφάσεων, κάτι που εμείς -περιέργως- αγνοούσαμε.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Είναι αλήθεια ότι πριν από το τέλος και της παρούσας ανάλυσης, είχα προγραμματίσει να αναφερθώ κοντολογίς στο θέμα των αγωγών, που μια 20ετία τώρα και ενώ αναμένουμε αγωνιωδώς να λειτουργήσουν κάποιοι από δαύτους, φαίνεται να διαψευδόμαστε τελικώς πανηγυρικά, κάθε φορά που οι διαβεβαιώσεις των αρμοδίων για την λειτουργία των αγωγών φαίνονται έγκυρες και απολύτως κατηγορηματικές. Είναι τότε που αναπτερώνονται οι ελπίδες μας για τη μεταφορά μέσω της χώρας μας του πολύχρηστου (πολλαπλώς χρήσιμου) φυσικού αερίου σε όλην την Ευρώπη, με απόδοση στην πατρίδα μας ενός σοβαρού εσόδου. Είναι αλήθεια ότι μέχρι σήμερα, τίποτε ακόμη δεν ολοκληρώθηκε, κατά τρόπο που να προοιωνίζει και να προδιαθέτει θετικά (προσθετικά στο κατά κεφαλήν εισόδημα του Έλληνα) τον λαό μας. Όμως, ας μην απογοητευόμαστε. Όλα μπορούν να συμβούν και ίσως οι ημέρες που θα έλθουν, να είναι καλύτερες από τις παρούσες. Προς το παρόν σας προτείνω να αναγνώσετε τις παρακάτω γραμμές που αφορούν στους αγωγούς. Τα στοιχεία ελήφθησαν από άρθρα ειδικών προς το θέμα συντακτών και κυρίως από το: “Μύθοι και αλήθειες για τους αγωγούς”, του Κ.Ν. Σταμπολή, αντιπροέδρου και εκτελεστικού διευθυντή του Ινστιτούτου Ενέργειας ΝΑ Ευρώπης (ΙΕΝΕ). Έγραφε λοιπόν ο Κ.Ν.Σ. στις 30/4/2015: «Τα τελευταία χρόνια Κυβερνήσεις και μεγάλες ξένες εταιρείες προγραμματίζουν την κατασκευή μεγάλων αγωγών για τη μεταφορά φυσικού αερίου στο ελληνικό έδαφος από την ενεργειακά πλούσια Ανατολή (βλέπε Κασπία, Ρωσία) προς τις πάντα απαιτητικές αγορές της Ευρώπης… Έτσι, παρά την βαθύτατη οικονομική κρίση που ταλανίζει τη χώρα μας, παρατηρείται μία άνευ προηγουμένου κινητικότητα και ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την κατασκευή ενός ολόκληρου πλέγματος αγωγών και εγκαταστάσεων φυσικού αερίου στη Βόρεια Ελλάδα... Σχεδιαζόμενοι αγωγοί όπως ο TAP (Trans Adriatic Pipeline), ο ελληνοβουλγαρικός διασυνδετήριος IGB (Gas Interconnector Ελλάδα–Βουλγαρία), ο Κάθετος Διάδρομος, ο ελληνοϊταλικός αγωγός ITGI (Interconnector Turkey–Greece–Italy) που μαζί με τον ΤΑΡ αποτέλεσαν μέρος αυτού που ονομάζουμε Νότιος Διάδρομος και ο Turkish Stream με την ελληνική του επέκταση τον Greek  Stream να αποτελούν πλέον μέρος του καθημερινού ενεργειακού λεξιλογίου, αφού η χώρα μας επωφελείται από την υλοποίηση του ανωτέρω εγχειρήματος, κυρίως λόγω του αποκλεισμού αρχικά επιλεγμένων και προωθούμενων λύσεων όπως οι αγωγοί Nabucco -που θα μετέφερε κασπιανό αέριο μέσω Τουρκίας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας στην Ευρώπη- και του South Stream, που θα χρησιμοποιείτο για τη διοχέτευση ρωσικού φυσικού αερίου μέσω Βουλγαρίας, Σερβίας, Ουγγαρίας προς την Αυστρία».

Η πατρίδα μας, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν είναι… μακριά από αυτή την ελεγχόμενη …κοσμογονία. Βούληση μόνον απαιτείται από τους κυβερνώντες, αποφασιστικότητα, ομοψυχία και συνέπεια. Η χώρα μας βρίσκεται και θα βρίσκεται εσαεί στο κέντρο των εξελίξεων για ιστορικούς, γεωπολιτικούς και άλλους, τοις πάσι γνωστούς, λόγους∙ σε εμάς εναπόκειται να απλώσουμε το χέρι μας και να αδράξουμε την ευκαιρία∙ αρκεί να μην μας καταβάλει η “δολερή” διχόνοια. Όμως, ας επανέλθουμε στο άρθρο του Κ.Ν.Σ.: «Τελικά από τους ανωτέρω αγωγούς επελέγη ο ελβετικής έμπνευσης αγωγός TAP από την κοινοπραξία εταιρειών που αναπτύσσουν το κοίτασμα Shaz- DenizII στην Κασπία απ’ όπου και θα προέλθει το αέριο. Βέβαια αυτός ο αγωγός δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς την ύπαρξη ενός πολύ μεγαλύτερου και πλέον κρισιμότερου αγωγού του TANAP (Trans-Anatolian Natural Gas Pipeline Project ) , η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε στις 15/3/2015. Ο εν λόγω αγωγός διασχίζει οριζόντια την Τουρκία μεταφέροντας αέριο από τα (όχι και τόσο πλούσια) κοιτάσματα του Αζερμπαϊτζάν στην Κασπία προς την τουρκική ενδοχώρα»…

Κλείνοντας το τελευταίο κεφάλαιο των ανά τον κόσμο αντιπαραθέσεων, διαμαχών, διενέξεων, εχθροπραξιών, συγκρούσεων και συρράξεων, αλλά και συμπράξεων, ανίερων συμμαχιών και ανέντιμων συμπορεύσεων για την δημιουργία και διασφάλιση των συμφερόντων εκείνων τα οποία αποφέρουν τεράστια κέρδη στους νικητές (ή τους επικυριαρχούντες) των ευρείας έκτασης πολεμικών ή άλλων τινών εμπλοκών, επιθυμώ να τονίσω προς κάθε κατεύθυνση, ότι αποτελεί ιστορική δικαίωση για την πατρίδα μας, να αναδείξει -επιτέλους- τα (αναδυόμενα) δικά της συμφέροντα, λειτουργώσα για πρώτη, ίσως, φορά στην πολύχρονη ιστορική της πορεία κατά τρόπο ορθολογικό.

Το ρεπορτάζ του Κώστα Κουκουμάκα με τίτλο: Το κατασκευαστικό υπερθέαμα της Θράκης, για λογαριασμό της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στις 22/1/2017 ήταν απολύτως διαφωτιστικό: «Στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης κυριαρχεί μια εντυπωσιακή γεωμετρία. Χιλιάδες ατσάλινοι σωληναγωγοί είναι τοποθετημένοι στη σειρά, έτσι που ο ήλιος και το γυμνό μάτι να παίζουν παιχνίδια στο φυλασσόμενο κομμάτι της προκυμαίας, όπου μεταφέρονται τα μεταλλικά τμήματα για τη συναρμολόγηση του αγωγού φυσικού αερίου ΤΑΡ. Φοράμε προστατευτικά παπούτσια, κράνος, γυαλιά και φωσφορούχο γιλέκο. Ένας γερανός πιάνει προσεκτικά έναν-έναν τους σωλήνες και τους τοποθετεί σε ειδικά φορτηγά που κινούνται σαν μυρμήγκια προ το εργοτάξιο».  Ο αγωγός αερίου ΤΑΡ είναι σήμερα το μεγαλύτερο έργο που κατασκευάζεται στην  Ελλάδας μας…………

Βρισκόμαστε σε μια άλλη εποχή. Κάτι στο βάθος των οριζόντων αχνοφέγγει γαλανόλευκο, που γεμίζει με τον αυξανόμενο οσημέραι όγκο του (καθώς κινείται αργά, στέρεα, ήρεμα, φιλικά, καθησυχαστικά), όλον τον διαστασιακό χώρο της αναγεννώμενης χώρας μας. Στην παρούσα συγκυρία, που αποτελεί κομβικό-αφετηριακό σημείο για την έναρξη επαναπροσδιορισμού και επανόρθωσης της πατρίδας μας, ώστε και η ίδια με τη σειρά της να λειτουργήσει ευεργετικά (αναζωογονητικά) υπέρ ημών, των τέκνων της, ξαναζωντανεύοντας και πάλιν τη χαμένη αυτοεκτίμηση του περιούσιου λαού των Ελλήνων, οφείλουμε να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις την τεραστίως και κατά συνείδηση καταβαλλομένη αυτή προσπάθεια των συνελλήνων προς δόξαν Θεού και ανθρώπων. 

 

                                                                                                                                  Π. Γιαννακόπουλος

The Flynn Drama The reasons being given for his resignation are still unclear.

1

By George Friedman

President Donald Trump’s national security adviser resigned late Monday night. Michael Flynn admitted in his resignation letter to having conversations with the Russian ambassador to the United States and providing then Vice President-elect Mike Pence with an incomplete account of those calls. There is speculation that Flynn spoke to the Russian ambassador to the United States concerning U.S. sanctions against Russia before Trump’s inauguration. The Washington Post reported that the acting attorney general told Trump last month about the calls and suggested that Flynn was vulnerable to Russian blackmail.

I am missing something here. This isn’t meant to defend Flynn. It just means that I am missing something. There are two things that do not make sense. The first is that Flynn was an intelligence officer in Afghanistan and Iraq and at one point was the head of the Defense Intelligence Agency. Flynn knows intelligence. It is a stretch to believe that Flynn could have placed himself in a position to be blackmailed by the Russians. This is because there is no way Flynn didn’t himself know that phone calls he had with representatives of Russia or another foreign government were monitored. There is something mysterious in this; we still do not have clarity over precisely what happened.

The second reason this doesn’t make sense is that talking to the Russian ambassador by itself would not have been grounds for dismissal or resignation. Under the Logan Act, which dates to 1799, it is illegal for someone not in the U.S. government to conduct foreign policy negotiations with a foreign power on behalf of the United States. However, no one has ever been prosecuted under the Logan Act. Logan Act or not, private citizens are constantly engaged in conversations with foreign officials. Frequently, the conversation has some substance that might be transmitted back to a government official he might know. He might wind up as a go-between – not authorized to negotiate, but nevertheless negotiating. The issue here is not necessarily that Flynn had contact with the Russian ambassador. It is that Flynn did not accurately portray the contents of their conversation.

Consider this. Anyone named to the post of national security adviser knows numerous officials from foreign governments. It is a job requirement. Before an election, he is simply a private citizen, as free as anyone else to speak to foreign officials within the limits of the Logan Act, which is never enforced but widely violated.

Flynn

Third from left, National Security Adviser Michael Flynn attends a joint press conference of U.S. President Donald Trump and Canadian Prime Minister Justin Trudeau on Feb. 13, 2017 in Washington, D.C. Pictured with him are, from left, Trump senior adviser Stephen Miller, White House Chief Strategist Stephen Bannon, senior adviser Jared Kushner and White House Chief of Staff Reince Priebus, on Feb. 13, 2017 in Washington, D.C. MANDEL NGAN/AFP/Getty Images

After an election, the president-elect is not yet the president and cannot speak for the U.S. government, nor can anyone he may have announced who will be a government official. But there is a difference between negotiating on behalf of the government and opening channels with foreign countries in anticipation of becoming part of the government. The idea that there should be no contacts whatsoever would mean that the new president would be starting from square one rather than hitting the ground running.

There is a famous but not fully confirmed example. In 1980, during the Iran hostage crisis, representatives of Ronald Reagan made contact with the Iranian government to discuss the timing of the hostages’ release. Contacts supposedly were made before and after that year’s election. What transpired in those discussions is disputed, but it is almost certain that conversations happened. Apart from this, it would be shocking for an incoming team not to have informal discussions with allies and major adversaries. It would be understood, of course, that the interlocutors did not speak for the U.S. government and could make no commitments.

Therefore, I would expect the national security adviser to have introductory conversations from the moment his appointment was announced and give some indication of the direction in which the new administration might go. Allies like the United Kingdom and Canada would expect a sense of the president-elect’s thinking.

Flynn’s case is obviously different, particularly because Trump withdrew his support from Flynn. That is not the president’s style. The reason for this is the part I am missing and the thing that makes it more than a minor Washington scandal. Whatever Flynn did, it appears that his actions went well beyond the norms.

Flynn had phone conversations with the Russian ambassador. It is likely that sanctions were discussed: In any discussion with a U.S. national security adviser, this topic would be raised by the Russian ambassador. The two supposedly had several phone conversations on the same day, which makes it somewhat more uncomfortable, simply because the reason to have more than one discussion was for both sides to consult their superiors. And that goes beyond merely opening doors to something substantive. But it’s still not enough for this type of crisis. As with Reagan’s people, substance is sometimes discussed.

In trying to understand what might have happened, we should consider Flynn’s main focus. Flynn had been head of military intelligence in Afghanistan. At the Defense Intelligence Agency and in a book he published, these were primary concerns. The president indicated that a key foreign policy goal was to crush Islamic State. It was also clear that this could only be achieved through a coalition, and Flynn indicated that Russian participation in the war on IS would be beneficial. The Russians have their own problems with jihadis, so in Flynn’s mind there was a natural split. It followed that the minimal price Russia would ask in joining the war was suspension of the sanctions and, in all likelihood, concessions on Ukraine.

When Flynn visited Moscow and met with Russian President Vladimir Putin two years ago, it is likely that as a private citizen he expressed these views to Putin. Flynn would not have to be bribed by the Russians as some analysts think. An American-Russian coalition working together to crush IS, and perhaps even the Taliban, was already on Flynn’s mind. He saw the Islamist wars as the greatest challenge to the United States, and he knew the U.S. needed help. He regarded sanctions and even some concessions on Ukraine to be a small price to pay to get it.

Trump’s administration is divided on this. Secretary of Defense James Mattis and Secretary of State Rex Tillerson both have announced support for continued sanctions, and Mattis named Russia as a key adversary. In other words, two foreign policies were emanating from the Trump administration. One tracked former President Barack Obama’s strategy of two adversaries, while the other – Flynn’s – had a single main adversary: It was all about Islam.

Undoubtedly, Flynn floated this in Moscow years ago. When he was appointed national security adviser, the discussion began in earnest. The problem was not that he was bought by the Russians, but rather that in his obsession with IS, he failed to keep his own team aware of what he was talking about with the Russians. That is far more likely than having a secret arrangement with the Russians, because if he did, the Russians would not have let him make multiple phone calls in one day. He’d be too valuable to burn like that.

My guess is that he thought he had a green light on this, or simply thought that as a national security adviser, his job was to make strategy. When Mattis and Tillerson got wind of it – because all calls to Russian officials in Washington are intercepted – they blocked him.

The real problem is not that he spoke to the Russians or visited Moscow. There was no secret deal. Rather, the problem was that he tried to execute a radical shift in strategy that was actively opposed by senior officials. When they heard what Flynn was doing, they went ballistic. To put it another way, Trump shut down an attempt by Flynn to bring the Russians into the IS war. And Putin did not escape the sanctions.

I was in Dubai this weekend, had many conversations and said many things that addressed sensitive issues. Everyone understood that I spoke for no one but myself. If someone were mad enough to give me an official position (and I were mad enough to accept it), all the things I said when I didn’t matter would be remembered by decision-makers. All that would be fine unless I tried to execute a policy without asking anyone. I think, but don’t know, that this is what happened to Flynn.

http://geopoliticalfutures-2632125.hs-sites.com/reality-check-the-flynn-drama?ecid=ACsprvvNWCT0B6g-y0GqzVpHwpgDPFiMvbOjCPZ1CGPkgiz-92xrJebqJhEldGEi57z8sqbM0B4Q&utm_campaign=Reality+Check&utm_source=hs_email&utm_medium=email&utm_content=42555919&_hsenc=p2ANqtz–UVmn_gKgfdAZAl88Y57DRfluMLMSgVw2EoFJOWZcXmDZUHxX4kxojmkq2hlKBflLlNCZwrF7CdCn0BbXMeOD2sSA6UA&_hsmi=42555919

Τα μεταβαλλόμενα σύνορα της Ευρώπης

0
Πώς επιστρέφει η μετανάστευση στην ήπειρο
Ένας Σύριος πρόσφυγας παίζει στο χιόνι σε ένα στρατόπεδο βόρεια της Αθήνας, τον Ιανουάριο του 2017. YANNIS BEHRAKIS / REUTERS.
Περίληψη:

Φαίνεται ότι κάθε Μεγάλη Αναχώρηση έρχεται με τις δικές της επιλογές, τις αγωνίες και τις απογοητεύσεις. Τα κράτη κάνουν επιλογές σχετικά με το αν θα καλωσορίσουν τους νεοεισερχόμενους ή θα προχωρήσουν στην δημιουργία νέων εμποδίων, είτε για να ενθαρρύνουν τις αναχωρήσεις είτε τις επιστροφές. Τα άτομα, εν τω μεταξύ, είναι αναγκασμένα να κάνουν πιο επίπονες επιλογές μεταξύ της ώθησης προς τα εμπρός ή της επιστροφής στην πατρίδα.

Η TARA ZAHRA είναι καθηγήτρια Ανατολικοευρωπαϊκής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Το κείμενο είναι προσαρμοσμένο από το βιβλίο της, The Great Departure: Mass Migration from Eastern Europe and the Making of the Free World [1]. © Copyright 2016 by Tara Zahra. Με την άδεια του εκδότη, W. W. Norton & Company, Inc. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Η μαζική μετανάστευση έχει αναμορφώσει την Ευρώπη και την βόρεια και νότια Αμερική για τουλάχιστον 150 χρόνια, αλλά όχι πάντοτε με τον ίδιο τρόπο. Σε κάποια σημεία, αυτό έχει προκαλέσει την ανέγερση τειχών και ένα κύμα απελάσεων και συλλήψεων. Σε άλλες στιγμές, τα κράτη έχουν πραγματικά αγωνιστεί για να υποδεχθούν μετανάστες ώστε να τροφοδοτήσουν τις οικονομίες τους, να καλλιεργήσουν γη ή να αναπληρώσουν την μείωση των γεννήσεων.

Αυτές τις μέρες, ο κόσμος φαίνεται να έχει επιλέξει την πρώτη προσέγγιση. Τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα και τα στρατόπεδα έχουν επιστρέψει στην Ευρώπη καθώς χιλιάδες πρόσφυγες παραμένουν παγιδευμένοι μεταξύ κρατικών συνόρων. Δεξιές κυβερνήσεις με αντιμεταναστευτικές πλατφόρμες έχουν πάρει την εξουσία στην Πολωνία και την Ουγγαρία. Μετά την εκστρατεία για να «σταματήσει η εισβολή των Μουσουλμάνων», το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας του Norbert Hofer έχασε τις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας το 2016 [2] με διαφορά μόνο 30.000 ψήφων. Και κόμματα από το δανικό Λαϊκό Κόμμα μέχρι το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο έχουν πληθύνει τον αριθμό των ψηφοφόρων τους με υποσχέσεις ότι θα κλείσουν τα σύνορα και θα σταματήσουν την ροή των αγαθών και των ανθρώπων. Εν τω μεταξύ, το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισε για να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μια νίκη που κινητοποιήθηκε από την εχθρότητα προς την μετανάστευση και την παγκοσμιοποίηση. Και τον Νοέμβριο, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι εξέλεξαν τον Ντόναλντ Τραμπ ως τεσσαρακοστό πέμπτο πρόεδρό τους, μετά τις προεκλογικές υποσχέσεις του Trump ότι θα χτίσει ένα τείχος στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, θα απαγορεύσει την Μουσουλμανική μετανάστευση και θα απελάσει τους παράνομους αλλοδαπούς. Το πρόσφατο εκτελεστικό διάταγμά του που έθεσε εμπόδια σε πρόσφυγες και μετανάστες από επτά μουσουλμανικές χώρες δείχνει ότι σκοπεύει να κρατήσει αυτές τις υποσχέσεις.

Οι ιδέες που προωθούνται από αυτά τα κόμματα και αυτούς τους πολιτικούς έχουν υπάρξει επί μεγάλο χρονικό διάστημα, αν και οι στόχοι έχουν μεταβληθεί -από τους Ιρλανδούς, τους Ιταλούς και τους Εβραίους στις αρχές του εικοστού αιώνα στους Μουσουλμάνους και τους Μεξικανούς στον εικοστό πρώτο. Στην Ευρώπη, να αντιμεταναστευτικά κόμματα κέρδισαν έδαφος στην δεκαετία του 1970 και του 1980 μετά την πετρελαϊκή κρίση. Μετά την πρόσληψη μεταναστευτικού εργατικού δυναμικού επί δύο δεκαετίες, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δυτική Γερμανία περιόρισαν όλες τους την μετανάστευση στην δεκαετία του 1970. Αλλά η τελευταία φορά που ο κόσμος είδε έναν μεταναστευτικό πανικό στο σημερινό μέγεθος ήταν αναμφισβήτητα την δεκαετία του 1930, όταν τα δεινά των χιλιάδων Εβραίων προσφύγων αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία από Δυτικές κυβερνήσεις, οι οποίες ακολούθησαν μια προσέγγιση του τύπου «όχι στην αυλή μου» σχετικά με την επανεγκατάσταση των προσφύγων.

Η Hannah Arendt, η πιο διάσημη θεωρητικός της προσφυγιάς του αιώνα (και πρόσφυγας η ίδια), είδε τον μεταναστευτικό πανικό του μεσοπολέμου ως σύμπτωμα μιας εμμονής για την δημιουργία ομοιογενών πληθυσμών σε εθνικό επίπεδο και ενίσχυσης της εθνικής κυριαρχίας. Ήταν ιδιαίτερα συγκινημένη από σκηνές προσφύγων -χιλιάδες Εβραίοι το 1938- απομονωμένων σε νεκρές ζώνες μεταξύ των συνόρων των κρατών της Κεντρικής Ευρώπης. Ένα κράτος, έγραψε, «επιμένοντας στο κυριαρχικό δικαίωμα της απέλασης, … περνά λαθραία τους απελαθέντες απάτριδες στις γειτονικές χώρες, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να ανταποδίδουν κάνοντας τα ίδια». Το αποτέλεσμα, εξήγησε, «ήταν μικροσυγκρούσεις μεταξύ της αστυνομίας στα σύνορα, κάτι που δεν συμβάλλει ακριβώς στις καλές διεθνείς σχέσεις, και μια συσσώρευση ποινών φυλάκισης για τους απάτριδες οι οποίοι, με την βοήθεια της αστυνομίας της μιας χώρας, είχαν περάσει ‘παράνομα’ στο έδαφος της άλλης».

Η διάγνωση της Arendt παραμένει σημαντική. Επί δεκαετίες, πολλοί ειδικοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι επέμειναν ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή αναπόφευκτου διεθνισμού και παγκοσμιοποίησης και διάβρωσης της εθνικής κυριαρχίας. Πολλοί νέοι Βρετανοί, Τσέχοι και Ισπανοί που μεγάλωσαν με το ευρώ, το Erasmus και την easyJet, εξέλαβαν την Ευρώπη ως δεδομένη. Εν τω μεταξύ, μεταξύ των ιστορικών, μια από τις μεγαλύτερες μεθοδολογικές αλλαγές της τελευταίας δεκαετίας υπήρξε αποφασιστική στροφή προς την διακρατική και την παγκόσμια ιστορία, καταλύοντας τον παραδοσιακό ρόλο του έθνους-κράτους ως το κύριο «υποκείμενο» της ιστορίας. Χωρίς ακριβώς να αγνοούν το έθνος-κράτος, αυτές οι ιστορίες έχουν αντηχήσει γενικά την παραδοχή ότι η παγκόσμια ιστορία είναι σε μια πορεία προς τον περισσότερο διεθνισμό και την εναρμόνιση, όχι το αντίθετο.

Αλλά το έθνος-κράτος δεν ήταν ποτέ ξεπερασμένο, και ο εθνικισμός δεν είχε ποτέ «κατανικηθεί». Η διάλυση του Σιδηρού Παραπετάσματος, που γιορτάζεται ως σύμβολο των ανοικτών συνόρων και της ελευθερίας, ήρθε με έντονη σύγκρουση και άγχος από όλες τις πλευρές. Στην Γερμανία, ακόμη και πριν πέσει το τείχος, κάποιοι Δυτικογερμανοί άρχισαν να διαμαρτύρονται για την αύξηση του αριθμού των Ανατολικογερμανών οι οποίοι υποτίθεται ότι ζούσαν από την πρόνοια και συνωστίζονταν στις Δυτικές αγορές για θέσεις εργασίας και διαμερίσματα. Τον Αύγουστο του 1988, ο Theo Summer, αρχισυντάκτης της Die Zeit, αντέδρασε σε αυτά τα συναισθήματα [3] με την προειδοποίηση να μην «ανεγερθεί ένα τσιμεντένιο τείχος στα κεφάλια μας εναντίον των απελευθερωμένων Γερμανών από την Ανατολή, που είναι σε θέση να έρθουν σε μας μετά από τόσα χρόνια».

Το μόνο ζήτημα που προκάλεσε μεγαλύτερη ένταση από την εισροή των Ανατολικών ήταν το άνοιγμα των γερμανικών συνόρων στους γείτονες από ακόμα πιο ανατολικά. Μεταξύ 1989 και 2004, όταν οκτώ πρώην σοσιαλιστικές χώρες εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υπολογίζεται ότι 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι από την Ανατολική Ευρώπη (μη συμπεριλαμβανομένης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης) μετανάστευσαν προς τα δυτικά. Η περαιτέρω διεύρυνση της ΕΕ μετά από αυτό επιδείνωσε τα πράγματα. Το 2005, στην πορεία προς μια διαβόητη γαλλική ψηφοφορία κατά του Συντάγματος της ΕΕ, ο λεγόμενος «Πολωνός υδραυλικός» έγινε σύμβολο των Δυτικών φόβων για μια πιθανή εισβολή φθηνών εργαζομένων από την Ανατολική Ευρώπη. Εκείνη την εποχή, μόνο 150 Πολωνοί υδραυλικοί επισκεύαζαν γαλλικούς σωλήνες, και μόνο 5.537 Πολωνοί είχαν εκμεταλλευτεί την πρωτόγνωρη ελευθερία κινήσεων για να κινηθούν προς την Γαλλία το 2004. Αυτό δεν εμπόδισε τους Γάλλους αντιπάλους της ΕΕ από να σηκώσουν το φάντασμα των ορδών Ανατολικοευρωπαίων που καταφθάνουν με γεμάτα πούλμαν (ή πετώντας με τις αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους) για να κλέψουν γαλλικές θέσεις εργασίας.

Πιο πρόσφατα, οι Ρομά υπήρξαν οι πιο εμφανείς στόχοι των ανησυχιών σχετικά με την ελευθερία της κινητικότητας στην επεκτεινόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση. Και πολλά από τα αρνητικά χαρακτηριστικά που συχνά αποδίδονται στους Ρομά -εγκληματικότητα, παρασιτισμός στην πρόνοια, έλλειψη αφομοιωσιμότητας- είχαν άψογα μεταφερθεί στους πρόσφυγες. Το 2015, ο πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Péter Boross, συνέκρινε τους πρόσφυγες με τους Ρομά: «Οι μάζες των Μουσουλμάνων δεν έρχονται μόνο από διαφορετικούς πολιτισμούς, αλλά ο ψυχισμός τους, η βιολογική και γενετική κληρονομικότητά τους είναι διαφορετικές». Σε αυτή την βάση, επέμεινε ότι η κοινωνική και πολιτική ολοκλήρωση δεν λειτουργεί, προσθέτοντας ότι «δεν έχει λειτουργήσει με τους τσιγγάνους, παρά το γεγονός ότι έχουν ζήσει μαζί μας για εκατοντάδες χρόνια».

13022017-1.jpg

Διαδηλωτές στο Λονδίνο διαμαρτύρονται για την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, περί απαγόρευσης στα ταξίδια από επτά Μουσουλμανικές χώρες, τον Φεβρουάριο του 2017. REUTERS
——————————————————–

Οι μεταναστευτικοί πανικοί δεν περιορίζονται σε χώρες που υποδέχονται μετανάστες. Οι χώρες εξαγωγής ανθρώπων ανησυχούσαν επίσης συχνά για την μαζική μετανάστευση. Στην Κεντρική Ευρώπη, η αμφιθυμία προς την μετανάστευση γεννήθηκε την ίδια στιγμή που η περιοχή έγινε η πρώτη πηγή της μαζικής μετανάστευσης. Πολλοί πολιτικοί, κληρικοί και κοινωνικοί μεταρρυθμιστές είδαν την μετανάστευση ως ένα σύμπτωμα αδυναμίας και καθυστέρησης, ένα σήμα αποτυχίας σε έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό για το αυτοκρατορικό και εθνικό γόητρο. Οι Ανατολικοευρωπαίοι, έλεγε το επιχείρημα, θα είναι οι οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά χαμένοι σε μια διαδικασία που ξεριζώνει εκατομμύρια, διαιρώντας οικογένειες και διαλύοντας κοινότητες. Εξίσου σημαντικό, τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης φοβούνταν μήπως χάσουν τον έλεγχο των συνόρων και της κυριαρχίας τους˙ η αστυνόμευση των συνόρων για την πρόληψη της μετανάστευσης ήταν έτσι ένας τρόπος για να επαναβεβαιώσουν την κυριαρχία τους, ή τουλάχιστον να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η κυριαρχία δεν ήταν μια μυθοπλασία. Δικαιολόγησαν τους περιορισμούς της κινητικότητας στο όνομα της προστασίας των πολιτών τους από την εκμετάλλευση στο εξωτερικό, φοβούμενοι ότι οι Ανατολικοευρωπαίοι θα μπορούσαν να γίνουν οι σκλάβοι ή οι κουλήδες του εικοστού αιώνα.

Οι προσπάθειες για την πρόληψη της μετανάστευσης απέτυχαν εν γένει, καθώς οι μετανάστες ενδιαφέρονταν περισσότερο για την βελτίωση της δικής τους ζωής αντί για τις ανησυχίες των πολιτικών οικονομολόγων και των δημογράφων. Αυτό δεν εμπόδισε κυβερνητικούς αξιωματούχους από το να προτείνουν όλο και περισσότερο ριζοσπαστικά μέτρα για να σταματήσει η φυγή. Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, για παράδειγμα, ένας Αυστριακός πρόξενος τοποθετημένος στο Σεντ Πολ της Μινεσότα, πρότεινε να απαγορευθεί όλη η μετανάστευση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον πόλεμο. Η απαγόρευση αυτή, υποστήριξε, θα γονατίσει τις αμερικανικές βιομηχανίες χάλυβα και άνθρακα και θα επιτρέψει στην Αυστρία να διατηρήσει πολύτιμο «ανθρώπινο υλικό» για δική της χρήση, καθώς «είναι ακριβώς τα πιο παραγωγικά στοιχεία σωματικά και πνευματικά που έχουν χαθεί από την πατρίδα τους, και το ποιοτικά λιγότερο πολύτιμο ανθρώπινο υλικό, τα ακάθαρτα μπάζα … παραμένουν στην διάθεσή μας».

Οι περισσότεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι διαφώνησαν με το σχέδιο, αλλά δεν αμφισβητούν τις βασικές αρχές του. Απλά αναγνώρισαν ότι ήταν ανέφικτο. Ο Ούγγρος υπουργός Εσωτερικών (προνοητικά) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μετανάστευση θα μπορούσε να περιοριστεί με επιτυχία «μόνο αν όλα τα γειτονικά μας κράτη υιοθετήσουν την ίδια στάση σε σχέση με την μετανάστευση, κάτι στο οποίο δύσκολα μπορούμε να υπολογίζουμε». Αλλά όντως εισήχθησαν περιοριστικοί νόμοι σε όλη την Ανατολική Ευρώπη μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Συχνά αποσκοπούσαν στην δημιουργία πιο ομοιογενών εθνών-κρατών: Ο στόχος ήταν να αποτραπεί η μετανάστευση των «εθνικά επιθυμητών» πολιτών και να ενθαρρυνθεί η μετανάστευση των «ανεπιθύμητων» εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Το Σιδηρούν Παραπέτασμα ήταν η κορύφωση των επί πενήντα χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών για την πρόληψη της μετανάστευσης μέσω λιγότερο δραστικών μέτρων. Ήταν, επίσης, η άλλη πλευρά της εθνοκάθαρσης. Η μεταπολεμική Ανατολική Ευρώπη χρειαζόταν να αποτρέψει την έξοδο των Τσέχων, των Ούγγρων, των Πολωνών και των Σλοβάκων για να αντισταθμίσει την απώλεια εκατομμυρίων Εβραίων, Γερμανών και άλλων μειονοτήτων μέσω δολοφονιών ή απελάσεων.

Υπήρχαν επίσης φιλόδοξες εκστρατείες για να προσελκύσουν μετανάστες στην Ανατολική Ευρώπη το 1918 και το 1945. Ένας παλιννοστούντας στην Σλοβακία αναθυμάται ότι, κατά τα πρώτα χρόνια του εικοστού αιώνα, ο πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας, Thomas Masaryk, ταξίδεψε στην Αμερική για να αναζητήσει πολίτες. «Είπε ότι ‘ξέρετε, δεν χρειάζεται να είστε στην Αμερική, μπορούμε να κάνουμε την Αμερική στην πατρίδα, έχετε την ευκαιρία να κάνετε την Αμερική στην Τσεχοσλοβακία’». Στην Πολωνία, η Υπηρεσία Μετανάστευσης της κυβέρνησης ενέγραψε 678.000 παλιννοστούντες μεταξύ Μαρτίου του 1918 και Ιουλίου του 1922. Αξιωματούχοι της Τσεχοσλοβακίας υπολογίζουν περίπου 200.000 κατά την ίδια περίοδο. Στην πραγματικότητα, όμως, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των παλιννοστούντων δεν ήταν ένθερμοι πατριώτες. Η απόφαση να μεταναστεύσουν ή να επιστρέψουν στην πατρίδα τους συνήθως βασιζόταν σε πιο πεζούς υπολογισμούς. Ένας Τσέχος αξιωματούχος μέχρι που είκασε ότι ο τότε νέος απαγορευτικός νόμος της Αμερικής ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας ώθησης. «Η πλειοψηφία των παλιννοστούντων διακηρύττει ότι ‘είναι καλύτερα να κερδίζουμε λιγότερα και τουλάχιστον να είμαστε σε θέση να πίνουμε και πάλι’».

Σήμερα, όλα αυτά μπορεί να φαίνονται σαν μακρινό παρελθόν. Οι Ανατολικοευρωπαίοι απολαμβάνουν πρωτοφανή ελευθερία στο να μετακινούνται εντός των συνόρων της Ευρώπης. Ωστόσο, πολλοί από αυτούς φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο για την διατήρηση ενός σιδηρού παραπετάσματος γύρω από τις άκρες της ηπείρου. Μια παράλληλη ιστορία μπορεί να ειπωθεί για τους απογόνους των μεταναστών της Ανατολικής Ευρώπης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απόγονοι των μεταναστών οι οποίοι κάποτε ήταν στο στόχαστρο νόμων κατά της μετανάστευσης που τους έβλεπαν ως απειλή για το «φυλετικό απόθεμα» της Αμερικής, ψήφισαν υπέρ του Trump, ποντάροντας στην υπόσχεσή του να κλείσει την πόρτα στην επόμενη γενιά μεταναστών και να προστατέψει τα προνόμιά τους ως λευκών Αμερικανών. Αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια μεγάλη ειρωνεία, αλλά είναι συνεπές με τις εθνικιστικές και λαϊκιστικές παραδόσεις που συνδέουν την λαϊκή κυριαρχία με την εθνική ομοιογένεια.

Και όμως, όπως έχει αποδείξει η ψηφοφορία για το Brexit, στην Ευρώπη, οι Ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες παραμένουν και σήμερα ευάλωτοι στα αντι-μεταναστευτικά αισθήματα και την βία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, πολλοί που ψήφισαν για να αποχωρήσει η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται σαν να ψήφιζαν εναντίον των Πολωνών και των Ρουμάνων όσο και εναντίον των προσφύγων από την Συρία. Ο απόηχος της ψηφοφορίας είδε εκατοντάδες εγκλήματα μίσους που κατευθύνθηκαν προς τους μετανάστες, με πολλούς να βάζουν στο στόχαστρο τους Πολωνούς. Σε ένα προάστιο του Λονδίνου, ο Arkadiusz Jóźwik, ένας 41χρονος Πολωνός εργάτης σε εργοστάσιο κρέατος, καθόταν έξω τρώγοντας πίτσα στα τέλη Αυγούστου, όταν δέχθηκε επίθεση και ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από εφήβους. Αν και οι Ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες είχαν επιτύχει κάποιο κύρος ως πιο «επιθυμητοί» μετανάστες στην Ευρώπη, η θέση τους παραμένει αδύναμη σε πολλές κοινότητες, και η μετανάστευση δεν είναι σίγουρος δρόμος για μια καλύτερη ζωή.

Ίσως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, σε μια άλλη αντήχηση του παρελθόντος, οι κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης έχουν προσπαθήσει να αξιοποιήσουν την ξενοφοβία στην Δύση για να επιζητήσουν παλιννοστούντες. Το τραγούδι των «Τζάκσον 5» με τίτλο I Want You Back έχει γίνει το θέμα μιας ζωηρής καμπάνιας στην Λετονία, για να ενθαρρύνει την επιστροφή των μεταναστών. Στην Πολωνία, η κυβέρνηση συνεχίζει να προωθεί την παλιννόστηση, προσφέροντας βοήθεια για την αποκατάσταση των μεταναστών με στέγαση και απασχόληση, ενώ η Ρουμανία έχει προσπαθήσει να δελεάσει τους επαναπατριζόμενους με υποτροφίες και εκδηλώσεις για εξεύρεση απασχόλησης. Δεν είναι ακόμη σαφές εάν αυτές οι προσπάθειες έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Τουλάχιστον, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο αριθμός των εργαζομένων από την Ανατολική Ευρώπη έχει στην πραγματικότητα αυξηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την ψηφοφορία Brexit, καθώς πολλά άτομα έχουν επιδιώξει να φτάσουν εκεί πριν να εφαρμοστούν νέοι περιοριστικοί κανονισμοί. Ωστόσο, η μείωση της αξίας της βρετανικής λίρας κάνει την εργασία στο Ηνωμένο Βασίλειο μια λιγότερο ελκυστική επιλογή [4].

Φαίνεται ότι κάθε Μεγάλη Αναχώρηση έρχεται με τις δικές της επιλογές, τις αγωνίες και τις απογοητεύσεις. Τα κράτη κάνουν επιλογές σχετικά με το αν θα καλωσορίσουν τους νεοεισερχόμενους ή θα προχωρήσουν στην δημιουργία νέων εμποδίων, είτε για να ενθαρρύνουν τις αναχωρήσεις είτε τις επιστροφές. Τα άτομα, εν τω μεταξύ, είναι αναγκασμένα να κάνουν πιο επίπονες επιλογές μεταξύ της ώθησης προς τα εμπρός ή της επιστροφής στην πατρίδα. Και η υπόθεση για την παλιννόστηση φαίνεται να καθίσταται ισχυρότερη. Για τους μετανάστες στην Αμερική από τις επτά χώρες που αναφέρονται στο πρόσφατο εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ (και για πολλούς άλλους μετανάστες, επίσης), η προοπτική να παγιδευτούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, αδυνατώντας να ταξιδέψουν ή να επισκεφθούν την οικογένειά τους για τον φόβο να μην τους επιτραπεί η επιστροφή στη χώρα, είναι ένα υψηλό τίμημα. Υπάρχουν αναφορές ότι ορισμένοι Μεσανατολίτες μετανάστες στην Ευρώπη επιστρέφουν στην πατρίδα τους ήδη [5], είτε επειδή τους έχουν αρνηθεί το δικαίωμα να παραμείνουν, είτε επειδή βρίσκονται απομονωμένοι και φτωχοί σε ένα εχθρικό περιβάλλον, είτε επειδή απλά νοσταλγούν την πατρίδα τους.

Με την σειρά τους, τα έτη μεταξύ 1989 και 2015 μπορεί τελικά να μείνουν στην ιστορία ως ξεχωριστά στην ιστορία της Δύσης, μια φευγαλέα εποχή αυξανόμενης (αν και αμφισβητούμενης) ολοκλήρωσης και πιο ανοιχτών συνόρων. Αν γίνει έτσι, αξίζει να κρατήσουμε στο μυαλό ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα του Ψυχρού Πολέμου: Τα σύνορα τείνουν να διαβρώνουν τις ελευθερίες και στις δύο πλευρές τους.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-02-11/europes-shifti…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/Great-Departure-Migration-Eastern-Europe/dp/03930…
[2] http://www.nytimes.com/2016/05/24/world/europe/austria-presidential-elec…
[3] http://www.zeit.de/1988/33/mehr-angst-als-vaterlandsliebe
[4] http://www.telegraph.co.uk/news/2016/11/16/number-of-eastern-european-mi…
[5] https://www.nytimes.com/2016/02/05/world/middleeast/europe-migrant-crisi…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η επιζήμια για την ελληνική ομογένεια επίσκεψη Τσίπρα στην Ουκρανία

0

Ελληνικοί πληθυσμοί διαβιούν και στην υπόλοιπη επικράτεια της Ουκρανίας όπως στο Κίεβο, την Οδησσό, το Μπερντιάσκ, τη Μελιτούπολη, Νέζιν, Λβόβ και Χάρκοβο. Οι ομογενείς της Ουκρανίας διατηρούν σήμερα ακμαίο το εθνικό τους φρόνημα, τη θρησκευτική πίστη, τα ήθη και τις παραδόσεις τους.
Επιθυμούν να αποκαταστήσουν όσον το δυνατόν στενότερες επαφές και επικοινωνία με την Ελλάδα και να συνδεθούν με τις εθνικές ρίζες τους. Την εθνική τους ταυτότητα συνδέουν άρρηκτα με την Ορθόδοξη πίστη και επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στην ίδρυση ελληνικών σχολείων και στην ανέγερση ή την επισκευή εκκλησιών, διότι πιστεύουν ότι μόνον με την ελληνική παιδεία και την καλλιέργεια της πίστης, θα διατηρήσουν και θα μεταδώσουν στις επερχόμενες γενεές την εθνική ταυτότητα και αυτοσυνειδησία.

Δεδομένης και της αναζωπύρωσης των εχθροπραξιών στην Ανατολική Ουκρανία σε τι ακριβώς αποσκοπούσε το ταξίδι του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Κίεβο;

Ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε την ελληνική κοινότητα στην Ουκρανία ως «μία πολύ σημαντική κοινότητα», και αυτό γιατί, όπως είπε, «παρότι βρίσκεστε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα, κρατάτε τις παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα, τις αξίες, την ελληνική γλώσσα ζωντανή. Για μας αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό».

Δυστυχώς όμως για την ελληνική ομογένεια της Ουκρανίας η επίσκεψη Τσίπρα, παρά τις διακηρύξεις και την ρητορική υποστήριξη του ίδιου του πρωθυπουργού, το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι να νομιμοποιήσει τη διεφθαρμένη κυβέρνηση του Κίεβου, η οποία προωθεί νομοθεσία για τον περιορισμό των γλωσσικών ελευθεριών των εθνικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής μειονότητας. Πριν από μερικούς μήνες μάλιστα και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 2016, το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο συζήτησε το θέμα των παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων των μειονοτήτων στην Ουκρανία, ενώ αντίστοιχες αναφορές έχουν γίνει και από μη κυβερνητικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δεδομένης και της αναζωπύρωσης των εχθροπραξιών στην Ανατολική Ουκρανία σε τι ακριβώς αποσκοπούσε το ταξίδι του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Κίεβο; Ουδείς γνωρίζει με βεβαιότητα. Ίσως ο κ. Τσίπρας μετέβη στην Ουκρανία ως αγγελιοφόρος μηνυμάτων από την πλευρά της ΕΕ προς την Ουκρανική κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση το ταξίδι του κ. Τσίπρα στην Ουκρανία ήταν κατά την εκτίμηση του γράφοντος άκαιρο και εν πολλοίς άστοχο, δεδομένου ότι αντί να στηρίξει επί της ουσίας τα συμφέροντα της βαλλόμενης από την πραξικοπηματική και υπερεθνικιστική κυβέρνηση του Κίεβου (με τη συμμετοχή και νέο-ναζιστικών στοιχείων) ελληνικής ομογένειας, αυτό που έκανε ήταν να στηρίξει διπλωματικά την καταρρέουσα ουκρανική κυβέρνηση και προσωπικά τον Ουκρανό Πρόεδρο κ. Πέτρο Ποροσένκο, ο οποίος αν και είχε υποσχεθεί να καταπολεμήσει τη διαφθορά, βρέθηκε κάτοχος μυστικής offshore εταιρίας στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους όπως αποκαλύφθηκε από τη διαρροή των Panama Papers την Άνοιξη του 2016.

Πηγές

http://www.naftemporiki.gr/story/1203251/sunantisi-tsipra-me-tin-elliniki-koinotita-tis-oukranias

https://www.theguardian.com/news/2016/apr/04/panama-papers-ukraine-petro-poroshenko-secret-offshore-firm-russia

http://www.rimse.gr/2014/07/blog-post_31.html

http://www.huffingtonpost.gr/andreas-banoutsos/-_10028_b_14700762.html?utm_hp_ref=greece

Αποκρυπτογραφώντας τη στάση και τις προθέσεις της Αγκυρας

0

ΣΥΡΙΓΟΣ Μ. ΑΓΓΕΛΟΣ

Ας δούμε πώς έχει εκφράσει η Τουρκία την ενόχλησή της για την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην εκδώσει τους 8 Τούρκους αξιωματικούς. Το πιο σημαντικό γεγονός υπήρξε η επικοινωνιακού χαρακτήρα επίσκεψη του Τούρκου αρχηγού ΓΕΕΘΑ γύρω από τα Ιμια. Στην ίδια περιοχή παραβιάστηκε επανειλημμένως ο ελληνικός εναέριος χώρος από αεροπλάνα, που όμως πετούσαν σε μεγάλα ύψη. Υπήρξε επίσης δραστηριότητα γύρω από τη νησίδα Παναγιά στις Οινούσσες, με πιο σοβαρή την προσέγγιση τουρκικών ακταιωρών με παράλληλη παρουσία σκαφών του ελληνικού λιμενικού. Τα περιστατικά σε Ιμια και Παναγιά εντάσσονται στη λογική των «γκρίζων ζωνών» που εγκαινιάστηκε το 1996 με την κρίση στα Ιμια. Αυτό άλλωστε επιβεβαίωσε και ο Τούρκος πρωθυπουργός μιλώντας για 130 νησίδες αμφισβητούμενης κυριαρχίας. Ο αριθμός αυτός αναφέρεται ατύπως από το καλοκαίρι του 1996. Ακολούθως, είχαμε τη διαμαρτυρία για άσκηση αλεξιπτωτιστών στην Κω. Είναι τοις πάσι γνωστό όμως από το 1974, ότι η Αγκυρα θεωρεί πως η Ελλάδα παραβιάζει τα καθεστώτα αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου. Δεν αποτελεί έκπληξη η στάση της. Από τον Μάρτιο του 2016 έχει εξαιρέσει τα Δωδεκάνησα από τις επιχειρήσεις της νατοϊκής δυνάμεως που βρίσκεται στο Αιγαίο. Τους τελευταίους μήνες (και οπωσδήποτε πριν από την απόφαση του Αρείου Πάγου) οι Τούρκοι θέτουν την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών σε κάθε επίπεδο εντός του ΝΑΤΟ.

Υπήρξαν, επίσης, συχνές παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου. Είναι μία θλιβερή κατάσταση, στην οποία έχουμε διολισθήσει ήδη από τη δεκαετία του 1980. Αντικειμενικά πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση που υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος ιδίως εάν αληθεύουν οι φήμες περί πρωτοφανούς ατζαμοσύνης των νεαρών Τούρκων πιλότων που έχουν απομείνει να πετούν τα μαχητικά μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου. Αλλά και αυτή η κατάσταση είναι, δυστυχώς, κάτι συνηθισμένο.

Ακούσθηκε ακόμη κάτι για καταγγελία της διμερούς συμφωνίας με την Ελλάδα για την επανεισδοχή των παρανόμως εισερχομένων. Η μόνη πρακτική συνέπεια (μέχρι τώρα) ήταν ο επί τετράωρο εξονυχιστικός έλεγχος από τις τουρκικές αρχές του πλοίου που έχει ναυλωθεί για τη μεταφορά των μεταναστών που επαναπροωθούνται από την Ελλάδα στην Τουρκία. Επίσης, είχαμε διάφορες λεκτικές απειλές, καθώς και προσωπικές επιθέσεις στον Ελληνα υπουργό Αμυνας. Τελευταίο κρούσμα, η ανακοίνωση περί εξόδου τουρκικού ωκεανογραφικού στο Αιγαίο. Θα πραγματοποιήσει επιστημονική έρευνα στην ανοιχτή θάλασσα πάνω από περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η έρευνα, όμως, θα περιοριστεί αυστηρά στα θαλάσσια ύδατα και δεν θα επεκταθεί στον βυθό. Η παρουσία δηλαδή θα προκαλεί, αλλά οι ενέργειες θα κινούνται εντός του διεθνούς δικαίου.

Το πρώτο γενικό συμπέρασμα από τη μέχρι τώρα στάση της Τουρκίας είναι ότι το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων, όπως κτίσθηκε σταδιακά μετά το 1974, παραμένει ακέραιο πάνω στο τραπέζι. Το νομικό καθεστώς του μισού Αιγαίου αμφισβητείται. Αυτό δεν έχει να κάνει με την εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία. Είναι ένας καθ’ όλα πραγματικός κίνδυνος για την Ελλάδα που θα τον βρίσκουμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια.

Ενα δεύτερο συμπέρασμα για την παρούσα φάση είναι ότι ο Ερντογάν ανεβάζει τους τόνους, χωρίς να ξεπερνά, όμως, τις πρακτικές αντιπαραθέσεως μεταξύ των δύο χωρών που έχουν καθιερωθεί ατύπως έπειτα από τόσα χρόνια στο Αιγαίο. Γνωρίζει ότι δεν οδηγούν σε κλιμάκωση που φθάνει σε σύγκρουση. Δεν θα έστελνε, επί παραδείγματι, όλο το γενικό του επιτελείο γύρω από τα Ιμια εάν δεν ήξερε ότι οι εκατέρωθεν αντιδράσεις περιορίζονται σε ναυτικούς ελιγμούς. Θα προχωρήσει σε κάτι διαφορετικό; Η λογική απάντηση είναι αρνητική. Στην προεκλογική περίοδο που διανύει, θα κρατήσει έναν σκληρό εθνικιστικό λόγο και θα επιδιώξει μόνον εύκολες νίκες. Δεν θα εμπλακεί σε μία περιπέτεια με αβέβαιο αποτέλεσμα. Επομένως, η υψηλή ετοιμότητα της ελληνικής πλευράς λειτουργεί αποτρεπτικά. Αντιθέτως, λεκτικές αντιπαραθέσεις και επικοινωνιακού τύπου κινήσεις από πλευράς μας κινούνται στη λογική Ερντογάν και θα πρέπει να αποφεύγονται. Τέλος, εκείνο που πρέπει να προσεχθεί είναι η προβοκάτσια. Υπενθυμίζεται ότι το 1987 Παπανδρέου και Οζάλ είχαν δώσει αυτόν τον χαρακτηρισμό στα επεισόδια που είχαν οργανώσει μειονοτικοί στην Κομοτηνή. Ο Οζάλ, όμως, δεν χαρακτηριζόταν από αλαζονεία…

*Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

“Καθημερινή”

«Περίεργες» τουρκικές απαιτήσεις, σύμφωνα με έκθεση του Κογκρέσου

0

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Με τις προθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ σε σχέση με το Αιγαίο και την Κύπρο να παραμένουν ασαφείς, έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου για το Κυπριακό περιλαμβάνει επικριτικές επισημάνσεις για τη στάση του Ταγίπ Ερντογάν στις διαπραγματεύσεις, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι καθώς ο Τούρκος πρόεδρος επικεντρώνεται σε άλλα περιφερειακά ζητήματα, σκληραίνει τη στάση του και προβάλλει «περίεργες απαιτήσεις» που «περιπλέκουν» τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.

Η έκθεση αποτελεί σημείο αναφοράς και πηγή ενημέρωσης για τα μέλη της Γερουσίας και της Βουλής, ιδιαίτερα των αρμόδιων επιτροπών Εξωτερικών Σχέσεων, και ταυτόχρονα λειτουργεί ως χρήσιμο εργαλείο για τη χάραξη της πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης.
Ενώ ο πρόεδρος Τραμπ αναζητεί τρόπους να μη διαταράξει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη συνέχιση της στενής και αποτελεσματικής συνεργασίας με τους Κούρδους και στην αναθέρμανση των σχέσεων με την Αγκυρα –για την προώθηση του διπλού αυτού στόχου μετέβη στην Αγκυρα την περασμένη Πέμπτη ο νέος αρχηγός της CIA, Μάικ Πομπέο–, η έκθεση του Κογκρέσου αναφέρει ότι η Τουρκία, η οποία έχει άλλα καίρια ζητήματα ανοικτά, δεν θέλει να φανεί ότι υποκύπτει «στις απαιτήσεις των Ελληνοκυπρίων ή της Ελλάδας ή στις πιέσεις της Ε.Ε.» αποδεχόμενη να αποχωρήσει από την Κύπρο αποσύροντας τον στρατό της και απεμπολώντας τα επεμβατικά της δικαιώματα. «Η Αγκυρα ίσως θεωρεί πως στην τρέχουσα φάση η εικόνα αυτή μπορεί να ερμηνευθεί ως αδυναμία, τη στιγμή που προσπαθεί να διαπραγματευθεί με τη Μόσχα για τη Συρία, με τις ΗΠΑ για τους Κούρδους και να κρατήσει σε απόσταση την επιρροή του Ιράν».

«Η απαίτηση της Τουρκίας να διατηρήσει στρατιωτική βάση στο βόρειο τμήμα και το δικαίωμα επέμβασης στην Κύπρο, στο πλαίσιο της λύσης, φάνηκε να περιπλέκει τις διαπραγματεύσεις σε μια κρίσιμη στιγμή», αναφέρει η έκθεση και επισημαίνει ότι «είναι ασαφές κατά πόσον ο ρόλος της Τουρκίας στη Γενεύη ήταν να “σκοτώσει” τις συνομιλίες από την αρχή ή να παρεμποδίσει τις διαπραγματεύσεις καθώς η ίδια προχωρεί στην υλοποίηση άλλων πτυχών της σημερινής γεωπολιτικής στρατηγικής της στην περιοχή».

Την ώρα που ακόμη δεν έχουν δοθεί οδηγίες από τον Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ στην Ανατολική Μεσόγειο, και ενώ μόλις την περασμένη Τετάρτη υπήρξε η πρώτη τηλεφωνική συνομιλία του νέου Αμερικανού προέδρου με τον Τούρκο ομόλογό του, επισημαίνεται ότι «οι πρόσφατες εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία, οι συνεχιζόμενοι φόβοι από τη δράση του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και το Ιράκ και οι αυξανόμενες προοπτικές ότι η Ανατολική Μεσόγειος, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου, μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην περιφερειακή εκμετάλλευση και μεταφορά πηγών ενέργειας έχουν αυξήσει την αίσθηση του επείγοντος για λύση του Κυπριακού».

Η μακροσκελής έκθεση προβάλλει μια ισορροπημένη εικόνα της πορείας των συνομιλιών, σημειώνοντας πάντως ότι η στρατηγική της Αγκυρας στη Γενεύη ήταν να εισαγάγει «περιπλοκές» που δυσχέραναν τη διαδικασία, όπως την απαίτηση «κάποιες ελευθερίες που θα ήταν μέρος της λύσης να ισχύουν και για Τούρκους πολίτες που κατοικούν στο βόρειο τμήμα».

Παρότι επισημαίνει ότι «οι Αναστασιάδης και Ακιντζί έχουν έρθει πιο κοντά στην επίτευξη συμφωνίας από κάθε άλλη φορά μετά το 2004», η έκθεση εκτιμά ότι «η σύντομη διάρκεια της πενταμερούς διάσκεψης της Γενεύης αντανακλά σαφώς ένα πισωγύρισμα στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, επιβράδυνε τη δυναμική που οι Αναστασιάδης και Ακιντζί είχαν πετύχει το 2016 και δημιούργησε αμφιβολίες για το πώς μπορούν να επιλυθούν τα εναπομείναντα ζητήματα».

Υπό αυτό το πρίσμα υιοθετείται συγκρατημένη στάση έναντι της προοπτικής να υπάρξει νέα διάσκεψη της Γενεύης σε επίπεδο ηγετών, ενώ δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη διάσταση του χρόνου, με την επισήμανση ότι, για να υπάρξει λύση, θα πρέπει να έχει επιτευχθεί συμφωνία μέχρι το καλοκαίρι, καθώς σε λίγους μήνες η Κυπριακή Δημοκρατία θα εισέλθει σε προεκλογική περίοδο για τις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου του ’18. Εάν δεν συμβεί αυτό, εκτιμάται ότι μια οριστική λύση θα παραμείνει «άπιαστη». Τέλος, επισημαίνεται ότι οι εξελίξεις στο Κυπριακό αφορούν άμεσα και το Κογκρέσο, το οποίο ίσως κληθεί να εγκρίνει αμερικανική χρηματοδότηση για την κάλυψη του κόστους της λύσης.

“Καθημερινή”

Η Άγκυρα μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον

0

Διαβάστε το παρασκήνιο του αεροπορικού βομβαρδισμού του τουρκικού στρατού από τη Ρωσία

Στις 9 Φεβρουαρίου ένα ρωσικό μαχητικό βομβάρδισε κοντά στην αλ Μπαμπ κτήριο που χρησιμοποιούσε ο τουρκικός στρατός, στην επιχείρηση κατάληψης της πόλης από τους τζιχαντιστές.
Από το βομβαρδισμό σκοτώθηκαν τρεις Τούρκοι στρατιωτικοί και τραυματίστηκαν άλλοι ένδεκα.
Για το γεγονός αφιέρωσε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση ο διευθυντής του γραφείου της Hürriyet στην Άγκυρα, Μουράτ Γετκίν, και αξίζει να την μελετήσουμε.
Του Μουράτ Γετκίν (Murat Yetkin), εφ. Hürriyet.
Οι συμπτώσεις και οι πραγματικότητες στο ρωσικό «ατύχημα» και η CIA
Πρώτα να παραθέσουμε τα πραγματικά γεγονότα:
Ένα ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος που απογειώθηκε από τη βάση Χμεϊμίμ στη Συρία, το πρωί της 9ης Φεβρουαρίου στις 08:40 βομβάρδισε ένα κτήριο κοντά στην αλ Μπαμπ στη Συρία.
Τις επόμενες ώρες οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) ανακοίνωσαν ότι σκοτώθηκαν τρεις Τούρκοι στρατιώτες στην επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» και πως υπήρχαν έντεκα τραυματίες που είχαν εγκλωβιστεί κάτω από τα ερείπια όταν γκρεμίστηκε το κτήριο κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών από το ρωσικό μαχητικό. Οι νεκροί Μεχμέτ Σαχίν, Μουτζαχίτ Τοπάλ και Ομέρ Ακούς είχαν υπηρεσία σε μια μονάδα τεθωρακισμένων που υποστήριζε τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό με σκοπό να πάρουν την αλ Μπαμπ από το ISIS.
Τις ίδιες ώρες ανακοινώθηκε ότι ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κάλεσε τηλεφωνικά τον Ρώσο ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ. Την ίδια ώρα διαδόθηκε η πληροφορία ότι οι τρεις Τούρκοι στρατιώτες μπορεί να χτυπήθηκαν από τις μονάδες στρατού της Συρίας που βρισκόταν τρία χιλιόμετρα μακριά από την αλ Μπαμπ, ή από τους εθνοφρουρούς που υποστηρίζουν το Ιράν.
Προς το βράδυ, με γραπτή ανακοίνωσή του το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν κάλεσε στο τηλέφωνο τον πρόεδρο Ερντογάν και ανακοίνωσε τη «θλίψη» του για το «τραγικό» συμβάν στο οποίο σκοτώθηκαν οι τρεις Τούρκοι στρατιώτες. Στην ίδια ανακοίνωση τονιζόταν ότι οι δυο ηγέτες ήταν σύμφωνοι για την αύξηση του στρατιωτικού συντονισμού και πως θα συνεχίσουν να στηρίζουν τη διαδικασία της Γενεύης και της Αστάνας για το μέλλον της Συρίας.
Στη γλώσσα της διπλωματίας αυτό σημαίνει «το συγκεκριμένο γεγονός δεν θα επηρεάσει τις σχέσεις μας, συνεχίζουμε την πορεία».
Τις επόμενες ώρες, σε είδηση βασισμένη σε πηγές του τουρκικού στρατού, ο αρχηγός του γενικού επιτελείου της Ρωσίας Βαλερί Γερασίμοφ κάλεσε τον Τούρκο ομόλογό του Χουλουσί Ακάρ και δήλωσε πως το συμβάν ήταν ένα ατύχημα που προέκυψε από έλλειψη στρατιωτικού συντονισμού και εξέφρασε τη θλίψη του για το γεγονός.
Το επόμενο πρωί, δηλαδή στις 10 Φεβρουαρίου, η πρώτη ανακοίνωση για το συμβάν ήρθε και πάλι από το Κρεμλίνο. Είναι προφανές ότι η σύσκεψη μεταξύ Πούτιν, Γερασίμοφ και υπουργού άμυνας Σεργκέι Σοϊλού είχε διαφορετικά αποτελέσματα από όσα γνωρίζαμε μέχρι τότε. Ο εκπρόσωπος Τύπου του Κρεμλίνου Ντιμίτρι Πεσκόφ έλεγε ότι πήραν από τους Τούρκους τις συντεταγμένες του κτηρίου που βομβαρδίστηκε. Από αυτό βγήκε το συμπέρασμα ότι ή δόθηκε λάθος πληροφορία στο Χμεϊμίμ από το Εσκίσεχιρ για την τοποθεσία που πρέπει να βομβαρδιστεί, ή ότι ο Τουρκικός στρατός δεν είχε εκκενώσει το κτήριο που θα έπρεπε να είχε εκκενωθεί.
Και στις δύο περιπτώσεις θα μπορούσε να προκύψει ότι το λάθος δεν είναι της Ρωσίας.
Μάλιστα ξεκίνησαν και ερωτήματα του τύπου αν αυτό ήταν άλλη μια επιχείρηση της παράνομης οργάνωσης του Φετουλάχ Γκιουλέν που εξακολουθεί να υπάρχει στις Τουρκικές Εναέριες Δυνάμεις.
Αυτό το διάστημα ο εκπρόσωπος Τύπου της κυβέρνησης, και βοηθός του πρωθυπουργού, Νουμάν Κουρτουλμούς, ανακοίνωσε ότι το συμβάν ήταν ένα λάθος που προκλήθηκε από κακό συντονισμό. Η δήλωση αυτή όμως δεν εξηγούσε και πάλι το πώς ακριβώς έγινε το συμβάν.
Οι λεπτομέρειες ήρθαν το βράδυ από το ΓΕΕΘΑ. Σύμφωνα με αυτές οι Τούρκοι στρατιώτες δεν είχαν πάει εκείνη τη μέρα στο κτήριο, αλλά ήταν εκεί επί δέκα μέρες. Στις 8 Φεβρουαρίου [δηλαδή μια μέρα πριν από τον αεροπορικό βομβαρδισμό] από την «περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Ρωσίας» (από αυτό μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι εκεί είναι εθνοφρουρά του ρωσικού στρατού ή υποστηρικτές του) είχαν ρίξει έναν πύραυλο σε περιοχή όπου βρισκόταν «φίλια στοιχεία» (μπορούμε να το διαβάσουμε ως Ελεύθερος Συριακός Στρατός, ή Τούρκοι στρατιώτες).
Είναι προφανές ότι η ρίψη πυραύλου έγινε το προηγούμενο βράδυ. Γιατί οι ΤΕΔ αμέσως εντόπισαν τις συντεταγμένες του σημείου απ’ όπου έγινε η ρίψη πυραύλου εναντίον τους, και τις ανέφεραν στις 23:41 μέσω της αεροπορικής βάσης του Εσκίσεχιρ, στη βάση Χμεϊμίμ, όπου λειτουργούν κέντρα συντονισμού των επιχειρήσεων. Τις ίδιες ώρες ο στρατιωτικός ακόλουθος της Ρωσίας, ίσως και να τον είχαν σηκώσει από το κρεβάτι, είχε κληθεί στο Γενικό Επιτελείο και του είχαν δώσει και αυτού τις ίδιες πληροφορίες.
Περίπου 9 ώρες μετά από αυτό, το πρωί της 9ης Φεβρουαρίου, στις 08:40, βομβαρδίζεται το κτήριο από το ρωσικό μαχητικό και σκοτώνονται τρεις Τούρκοι στρατιώτες.
Αυτά είναι τα γεγονότα που ζήσαμε, ας πάμε τώρα στις συμπτώσεις:
Όταν συνέβαιναν αυτά, ο αρχηγός της CIA Μάικλ Πομπέο ήταν στον αέρα με πρώτη στάση την Τουρκία, στο πλαίσιο περιοδείας στην περιοχή με θέμα τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ). Η επίσκεψη αυτή γινόταν αμέσως μετά την πρώτη περιεκτική τηλεφωνική συνομιλία του προέδρου Ερντογάν με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, στις 8 Φεβρουαρίου. Σκοπός της περιοδείας στην περιοχή η αναζήτηση μιας κοινής στρατηγικής για αποτελεσματική καταπολέμηση του ΙΚ (και της αλ Κάιντα). Όταν ο Πομπέο προσγειώθηκε στην Άγκυρα, στις 9 Φεβρουαρίου, είχε ήδη αρχίσει να εξελίσσεται η κρίση με τη Ρωσία, και ο θάνατος των Τούρκων στρατιωτικών στη Συρία. Καθώς ο Πομπέο ήταν σε συνάντηση με τον Ερντογάν και τον Χακάν Φιντάν της ΜΙΤ, συνεχιζόταν σε όλη της την ένταση η διπλωματία με τη Ρωσία για το θέμα. Ενώ η Μόσχα επέμενε ότι «μας το είπαν οι Τούρκοι και βομβαρδίσαμε», και η Άγκυρα ισχυριζόταν ότι «δεν το είπαμε εμείς», ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Ακάρ ήταν σε συνάντηση με τον Άγγλο ομόλογό του, σερ Στιούαρτ Πιτς, που είχε επισκεφθεί την Άγκυρα.
Και τώρα οι ερμηνείες:
  • Το γεγονός αυτό έδειξε για ακόμη μια φορά πως η κατάσταση στη Συρία, στην οποία συμμετέχει πλέον και ο Τουρκικός στρατός, είναι εύθραυστη και ανοιχτή σε υποδαυλίσεις. Σκοτώθηκαν 3 στρατιώτες και τραυματίστηκαν άλλοι 11. Αυξάνονται οι νεκροί στην επιχείρηση της Τουρκίας στη Συρία.
  • Με τον ίδιο τρόπο το γεγονός έδειξε πως η θέση της Τουρκίας ανάμεσα στη Μόσχα, με την οποία συνεργάζεται και είναι ανταγωνιστής του ΝΑΤΟ και την Ουάσινγκτον, που είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ και με την οποία έχει κλονισμένες σχέσεις (λόγω PYD-PKK), συνεχίζεται πάνω σε πολύ εύθραυστες ισορροπίες.
  • Παρ’ όλα αυτά, με την άμεση διαμεσολάβηση της διπλωματίας η Τουρκία και η Ρωσία για δεύτερη φορά τους τελευταίους μήνες απέφυγαν την τελευταία στιγμή μια νέα κρίση. Η πρώτη ήταν με τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη Αντρέι Καρλόφ στην Άγκυρα, στις 19 Δεκεμβρίου 2016. Τότε είχε αποφευχθεί η κρίση με την άμεση τηλεφωνική επικοινωνία του Ερντογάν με τον Πούτιν, κατά την οποία του εξέφρασε τη θλίψη του, είπε ότι είναι ανοιχτός σε συνεργασία και ζήτησε να μην επηρεάσει το γεγονός τη διαδικασία Αστάνας-Γενεύης.
Φυσικά έρχεται στο μυαλό και το εξής ερώτημα: Αν στις 24 Νοεμβρίου 2015, όταν καταρρίφθηκε το ρωσικό πολεμικό αεροπλάνο από τουρκικά F-16 επειδή παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο, ακολουθούσε ο Ερντογάν παρόμοια στάση και δήλωνε τότε «Λυπάμαι, δεν έγινε σκόπιμα, το ερευνούμε», και αν μετά από δυο μέρες δεν έβγαινε ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου να αναλάβει την ευθύνη λέγοντας «Εγώ έδωσα την εντολή για την κατάρριψη» και δεν ξεσπούσε η κρίση με τη Ρωσία, θα ήταν άραγε διαφορετικές οι εξελίξεις σήμερα στη Συρία;
Προσωπικά έχω την περιέργεια για το τι συνέβη σε δυο ζητήματα που έλαβαν χώρα στο πρόσφατο παρελθόν: Το δεύτερο είναι η πραγματική ιστορία, κάτω από ποια πραγματικά περιστατικά έγινε η κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροπλάνου, τι συνέβη στο παρασκήνιο. Το πρώτο είναι το τι ειπώθηκε ανάμεσα στον τότε πρωθυπουργό Ερντογάν και τον τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ Μπουγίκουανιτ, στις 4 Μαΐου 2007, στο Ντολμάμπαχτσε.
Αν δεν καταλάβουμε αυτά τα δύο, δεν θα καταλάβουμε ποτέ πώς φτάσαμε στη 15η Ιουλίου και τι πραγματικά έχει συμβεί.
Μετάφραση: Σοφία Αγγελίδου.
Σχόλιο, επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης
 

http://www.pontos-news.gr/article/160166/i-agkyra-metaxy-moshas-kai-oyasingkton

Τα “μυστήρια” του ταξιδιού του Αρχηγού της CIA σε Τουρκία και Σαουδική Αραβία!

0

Της ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Ο νέος αρχηγός της CIA  Mark Pompeo αμέσως μετά την επίσκεψη του στην Άγκυρα, μετέβη στο Ριάντ όπου βράβευσε τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας και υπουργό εσωτερικών πρίγκιπα Muhammed bin Nayif bin Abdulaziz για την συμβολή του στην πάταξη της τρομοκρατίας!

Την ώρα που οι αποκαλύψεις του Wikileaks διαδέχονται η μια την άλλη για την ενίσχυση που προσφέρουν οι ΗΠΑ, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία στον ISIS, η  CIA βραβεύει τον πρίγκιπα διάδοχο.

Επίσης, η ίδια η CIA υποστηρίζει ότι οι 15 από τους 19 υπόπτους για την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους την 11η Σεπτεμβρίου είναι Σαουδάραβες….

Ας θυμηθούμε μερικές δηλώσεις του Pompeo:

-Η Τουρκία και το Ιράν είναι ισλαμικές δικτατορίες

-Η παρακολούθηση των τηλεφωνημάτων μερικές φορές μπορεί να είναι χρήσιμη

-Εάν χρειαστεί μπορεί να επιβληθεί θανατική ποινή

-Πρέπει να απαγορευτούν οι εκτρώσεις.

Ο νέος αρχηγός της CIA πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό στην Τουρκία.

Την ώρα που ο Ερντογάν προσπαθούσε να τον πείσει ότι το PKK, PYD YPG είναι τρομοκρατικές οργανώσεις, η Μόσχα υποστήριζε το αντίθετο και δήλωνε επίσημα την παρουσία γραφείων των οργανώσεων αυτών στη Ρωσία.

“Συμπτωματικά”  την ώρα που ο Pompeo βρισκόταν στην Άγκυρα ρωσικό αεροσκάφος σκότωσε 3 Τούρκους στρατιώτες και τραυμάτισε 11.

Ο Πούτιν επικοινώνησε με τον Ερντογάν και του εξέφρασε την λύπη του για το ατύχημα που συνέβη. Ο λαλίστατος και απειλητικός σουλτάνος δεν  είπε λέξη για την ρωσική επίθεση στο κτήριο που στεγαζόταν Τούρκοι στρατιώτες.  

Οı δυο επισκέψεις του αρχηγού της CIA  προφανώς συνδέονται.  Στόχος του νέου πλανητάρχη είναι αναμφισβήτητα το Ιράν.  Σύμφωνα με πληροφορίες του Reuters ο Τράμπ  εργάζεται για να χαρακτηρίσει τρομοκρατική οργάνωση τους Φρουρούς της Επανάστασης  (IRGC) του Ιράν.

Με αφορμή τη δοκιμή βαλλιστικού πυραύλου από την Τεχεράνη , οι ΗΠΑ επέβαλαν νέες κυρώσεις σε βάρος του Ιράν. Δεν ζήτησαν την κατάργηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά, αλλά σκέπτονται  να αποκαλύψουν το ρόλο των Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράκ, την Υεμένη, το Λίβανο, το Μπαχρέιν και να τους συντρίψουν.

Στο μεταξύ ο θάνατος του Ραφσαντζανί στο Ιράν άλλαξε τις ισορροπίες στην χώρα. Ο εκλιπών ήταν μετριοπαθής έναντι του συντηρητικού Χαμανέι.

Ο Πρόεδρος Ρουχανί που εξελέγη με τη βοήθεια του Ραφσαντζανί έχασε το στήριγμα του και τη στιγμή αυτή είναι αποδυναμωμένος.

Οι Φρουροί της Επανάστασης και ο διοικητής τους Κασιμ Σουλεϊμανί που δραστηριοποιείται στο Ιράκ, τη Συρία, το Λίβανο και την Υεμένη απέκτησε μεγάλη δύναμη. Ο σύμβουλος του  Κασίμ, ο Στρατηγός  Iraj Masjedi διορίστηκε πρέσβης στο Ιράκ…

Παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας οι Σιίτες εθνοφρουροί υπό την ηγεσία του Hasdi Sabi εντάχθηκαν στον στρατό του Ιράκ και εισήλθαν στην πόλη Τελαφέρ , όπου κατοικούν Τουρκομάνοι.

Μπορεί το Ιράν να μην έγινε εγγυήτρια δύναμη για τη Συρία στην Σύνοδο της Αστάνα, ανέλαβε όμως την ευθύνη της τήρησης της εκεχειρίας.

Με λίγα λόγια το Ιράν κατάφερε να αποδυναμώσει το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στη Μέση Ανατολή.  Οι Σιίτες κέρδισαν συμβολικές νίκες ακόμα και στην Υεμένη. Έπληξαν πολεμικό πλοίο της  Σαουδικής Αραβίας στις όχθες της Υεμένης πριν λίγες εβδομάδες.

Ο πρώην υπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ Κίσσινγκερ συνέστησε στον νέο Πρόεδρο να απομονώσει το Ιράν στη Μέση Ανατολή.

Σίγουρα  στόχος της επίσκεψης του Pompeo  στην Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία ήταν το Ιράν.

Η απομόνωση του Ιράν είναι ζωτικής σημασίας για τις ΗΠΑ.  Η Αμερική δεν κατάφερε να ανατρέψει τον Άσαντ , αλλά διαμέλισε την χώρα του.  Αυτό έγινε για να ανακόψουν το δρόμο του Ιράν προς το Λίβανο.

Ο Τραμπ μαζί με την Βρετανία κάνουν τα πάντα για να σπείρουν τη διχόνοια μεταξύ Ρωσίας-Κίνας, Ρωσίας Ιράν και Τουρκίας-Ιράν.  Ο φιλοκυβερνητικός Τύπος στην Τουρκία καλλιεργεί έντεχνα την εχθρότητα εναντίον της Τεχεράνης.

Το προεδρικό σύστημα που φιλοδοξεί να εδραιώσει ο Ερντογάν, μαζί με την οικονομική κρίση θα μετατραπεί σε ομοσπονδιακό και θα λύσει το εδαφικό πρόβλημα των Κούρδων.

Η αναπόφευκτη σύγκρουση  Άγκυρας-Τεχεράνης θα επισπεύσει τα γεγονότα.

http://www.militaire.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%8D-%CF%84/

US Navy’s Unmanned Warfare Systems Office Went Swimmingly

0

Peter Roberts Commentary, 10 February 2017

The deputy commander of the US Navy, Admiral Bill Moran, has announced that its thinking on unmanned systems had changed. The systems now no longer needed their own separate office and its areas of interest and responsibilities would now be absorbed within existing structures. It’s the American way.

The US Navy has made rapid progress with unmanned systems, experimenting, developing and conceptualising how it foresees their use on, above and below the sea.

The naval office of Unmanned Warfare Systems in the Pentagon – closed this week – has posed difficult problems, met challenges and rethought how tools might be used. It has witnessed radical departures from conventional thinking on roles and functions performed in this domain.

The changing role of the carrier-launched X-47B unmanned combat vehicle from combat to refuelling is a good example of this.

In addition, the bureau sponsored work on UpWard Falling Platforms – deep-sea resources from remote command centres that can be recalled to the surface when needed. In other words, they would ‘fall upward’ (by the Defence Advanced Research Projects Agency, DARPA).

It also sponsored work on unmanned surface submarine hunting platforms, such as ACTUV, also by DARPA.

Rather than building up hype and a new taxonomy, the office should be credited for seeking better ways to use autonomous systems than simple sensor or weapon platforms. This most certainly is not an easy task in a service that promotes more ship-drivers and aviators than system engineers.

Given such successes, it might be surprising to many that the organisation is being closed down after less than two years in operation. The office has not had a failure – although it had a habit of pointing as much to its failures as learning experiences as it did to its successes – that indicates a reason for closing.

Rather, the office simply seems to have achieved what it was designed to do, and resources can now be allocated elsewhere. Quite simply, this is military adaptation and the office had done what it had said on the tin.

The higher echelons of the US Navy have a history of adapting rapidly to changes, even when others believe that new ideas and technology will herald a transformation of military operations.

The dismantling of Joint Forces Command (JFCOM) in 2014, just two years after its inception, is a good example of this trend across the US military.

JFCOM had achieved its aim and mainstreamed ‘Jointery’ as normal business. The US Navy has just performed the same feat with their Unmanned Warfare Systems in the Pentagon.

Similarly, in 2016, Admiral John Richardson, the US Navy’s Chief of Naval Operations (CNO), dissolved his Strategic Studies Group (SSG), a collection of around two dozen senior serving officers who tackled wicked problems for the CNO as training for future flag rank at the US Naval War College in Rhode Island in 1981.

The CNO decided that the group was no longer applicable to his problems and closed it down.

What might this tell us about organisation adaptation in the greatest navy in the world? Some might argue that altering headquarters structures and organisational thinking should be done in a dynamic fashion – perhaps even faster than in the US.

Others would provide evidence for a stability and consistency that allows partners and allies to link into the right place and to understand functionality.

Changing organisational design is not simply about speeding up learning or altering an organisation but of adapting structures to suit the challenges it faces, whether technological, resource constrained or conceptual.

This means shutting down or closing bases, headquarters and agencies when they have outlived their usefulness or intent.

Just as Jointery in the American military did not stop when JFCOM was dismantled, or thinking end as SSG was dissolved, so experimentation with the demise of the Unmanned Warfare Systems Office will not end.

Few should doubt that the USN is already well advanced in its next iteration of stimulating and mainstreaming the next big idea, but will – quite rightly – fall back on tried and tested structures as the core of its organisational management.

It is hard, in practical terms, to fault such an approach.

Banner image: An X-47B Unmanned Combat Air System flies near the aircraft carrier USS George H W Bush. Courtesy of US Navy/Wikimedia. 

https://rusi.org/commentary/us-navy%E2%80%99s-unmanned-warfare-systems-office-went-swimmingly

Egypt Picks Sides in the Syrian War

0

Oren Kessler  12th February 2017 – Foreign Affairs

On February 1, a military transport plane left a Russian airbase in Latakia, Syria, landed at an airfield near Egypt’s border with Libya, then returned to Syria. For months there had been unconfirmed reports that Cairo had sent forces to assist the Syrian regime in the country’s civil war and at first glance the flight appeared to have corroborated those suspicions. That now looks unlikely—the jet’s final destination was Russia, where it had reportedly brought wounded fighters, loyal to the Kremlin-allied Libyan strongman Khalifa Haftar, in for treatment. But the very fact that Cairo is coordinating with the Damascus-Moscow alliance on such an operation underscores one of the Middle East’s worst-kept secrets: Cairo supports the Syrian regime of Bashar al-Assad.

Back in November, Egyptian President Abdel Fattah el-Sisi essentially admitted as much. Cairo’s priority “is to support national armies, for example in Libya,” he told Portuguese state television. “The same with Syria and Iraq.” The host then pressed Sisi over whether he meant the Syrian regime. “Yes,” Sisi replied plainly.

It was the first time that Egypt, a longtime U.S. ally, openly acknowledged that it sides with the Syrian government. The Assad regime is not only allied with U.S. adversaries Iran and Russia but is also loathed across much of the Arab world for its scorched-earth attacks and the refugee crisis that its civil war has spawned. Sisi is now one of the only Arab leaders to explicitly back Damascus, which since late 2011 has been suspended from the Arab League and which Al Jazeera—by far the most watched television network in the Arab world—incessantly rails against.

Of course, hints of Sisi’s sympathy for his Syrian counterpart have been visible for years. Back in July 2013, just weeks after then-army chief Sisi led the military in removing Cairo’s Muslim Brotherhood-led government, Egypt and Syria agreed to revive diplomatic ties. (The Brotherhood regime had cut them to protest Damascus’ heavy-handed crackdown on dissent.) Since then, Egypt has followed a wait-and-see approach, biding its time to see who would emerge victorious in Syria before coming out strongly for or against one side. When, for example, Assad seemed on the defensive amid Islamic State (ISIS) advances in summer 2015, Sisi reportedly told visiting diplomats to begin preparations for his downfall.

Shortly thereafter, however, the tide turned. Russia’s intervention in Syria in September 2015 swung the momentum in the regime’s favor, and the Assad government began to appear, more than at any time since 2011, the likely victor. Sisi took notice, and by late last year, the previously unsayable—that Syria is better off with Assad than without him—ceased to be so.

In October 2016, shortly before the interview with the Portuguese press, Egypt—a rotating member of the UN Security Council—sided with Moscow in opposing a French-sponsored draft resolution calling for an immediate end to air strikes in Aleppo, where the Syrian regime and Russia have conducted a punishing campaign against the city. The same day, Egypt joined Russia (and China and Venezuela) in supporting an amended draft that removed all reference to the city. That same month, Syrian state media reported that Damascus had hosted bilateral meetings with high-level Egyptian officials, including the intelligence chief, and a Syrian army spokesman said that talks for joint-military operations were at “an advanced stage.”

Cairo’s pro-Assad tilt has drawn the wrath of its most important Arab ally and main financial backer, Saudi Arabia, which since Morsi’s overthrow has pumped more than $25 billion into Egypt’s ailing economy. In October, Riyadh called Cairo’s pro-Kremlin moves at the UN “painful,” and the prominent Saudi journalist Jamal Khashoggi tweeted a reminder that, as the sole Arab member of the Security Council, Egypt should act according to consensus Arab opinion. The next month, the Saudi oil giant Aramco announced that it would suspend oil supplies to Egypt until further notice.

Why, then, is Cairo cozying up to Assad at the risk of damaging its own regional prestige, and of irking its financial backers, when its own economy is in profound crisis?

First, Cairo’s threat perception differs from that of its Arab allies. Although Saudi Arabia views Assad’s patron, Iran, as the foremost threat to its security and interests, Egypt reserves that place for Sunni Islamists such as the Muslim Brotherhood and ISIS.

The Brotherhood has for decades been the Egyptian army’s primary adversary. Sisi himself came to power in 2013 by removing a Brotherhood regime that had run the country for just a year, and once in power he proceeded to imprison tens of thousands of the group’s members. Since then, in Egypt’s sparsely populated Sinai Peninsula, an ISIS affiliate has killed hundreds of Egyptian servicemen in an insurgency with no end in sight.

When Sisi looks at the Syrian conflict, he is reminded of the fragility of his own rule. In Syria, as in Egypt, a decades-old regime—the Assads have ruled Syria for four decades, and army officers in Egypt have for most of the last seven—is pitted against rebels that he dubs extremists. Although untangling the affiliations of Syria’s many opposition parties is tricky, at least one such grouping, the Istanbul-based Syrian National Council, is indeed, by most accounts, Brotherhood-dominated. As for ISIS, it has distinguished itself as one of the most brutal and effective fighting forces arrayed against Assad.

Second, Cairo and Damascus are in lockstep over their antipathy for the government of Turkish President Recep Tayyip Erdogan, which is itself rooted in political Islam. Since the 2013 coup, Erdogan has been the chief antagonist of the Sisi regime, hosting Brotherhood leaders and beaming out Arabic-language TV stations that rail against the Egyptian leader’s “illegitimacy.” The Turkish president is even fond of flashing the Brotherhood’s signature four-finger salute. Ankara has similarly been the leading international opponent (along with the Saudis) of the Assad regime, providing logistical support to sundry opposition groups, and allowing them—as well as ISIS—to traverse its border with Syria largely unhindered.

Finally, Egypt’s closer ties with Assad are a function of its warming relations with Russia. Cairo’s frayed post-coup ties with the former administration of Barack Obama led it to turn to the Kremlin for everything from helicopters to joint military drills to nuclear power. Now, sensing an opening, Cairo is keen to cultivate relations with President Donald Trump, who has consistently urged closer cooperation with Moscow against extremists in Syria while opposing actions to bring down the Assad regime.

My own conversations with Egyptians during a recent visit suggest that many tacitly or explicitly support Sisi’s overtures to Assad. True, there was a time, in the early stages of the Syrian uprising, that Assad seemed destined to go the way of Hosni Mubarak, the longtime Egyptian leader forced to resign in early 2011 after 18 days of popular protests. Back then, a critical mass of Egyptians would likely have welcomed Assad’s ouster as part of the wave of revolutions optimistically called the Arab Spring.

But the Middle East of 2017 is dramatically different from that of six years ago. Mubarak’s removal led to the unhappy experience of life under the Brotherhood, and the subsequent bloody power struggles between the Islamist group and the army. Syrians, like Libyans and Yemenis, rose up against despots only to reap chaos and carnage instead. Revolution fatigue has set in in Egypt, along with a certain reluctant consensus in favor of stability even at the cost of democratic freedoms.

The coming year promises to be full of surprises, not least in the Middle East, where long-standing partnerships are now coming into question while unlikely ones form in parallel or in their place. One such surprise is likely to be ever-closer ties between Cairo and Damascus: one of them a decades-long U.S. ally and the other an anti-American strongman in league with the Kremlin and Tehran.

Oren Kessler is deputy director for research at the Foundation for Defense of Democracies. Follow him on Twitter @OrenKessler. 

– See more at: http://www.defenddemocracy.org/media-hit/oren-kessler-egypt-picks-sides-in-the-syrian-war/#sthash.Nso5NARh.dpuf

Περί “απορριπτικών”: η απόρριψη του συλλογικού θανάτου και η υπεράσπιση της ελευθερίας και της δημοκρατίας ως “μη λύση” και ως διαιώνιση της κυπριακής δημοκρατίας, μέχρι ευκαιρίας δοθείσης, τερματιστούν τα παράνομα τετελεσμένα της βίας.

0

Π. Ήφαιστος   

Τέσσερεις δεκαετίες ανορθολογικών προσεγγίσεων και αδιεξόδων απαιτούν ξεκάθαρες και ριζικά διαφορετικές θέσεις και μια άλλη στρατηγική όσον αφορά την Τουρκία και την διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν χρειάζονται αξιολογικά ουδέτερες περιγραφές και σχοινοβατούσες ακαδημαϊκές ή άλλες ακροβασίες ή αποστασιοποιήσεις όταν κανείς υπερασπίζεται την Ελευθερία. Η Ελευθερία είναι έσχατη και υπέρτατη λογική κάθε ανθρώπου, κάθε κοινωνίας και κάθε κράτους. Απορρίπτεται κάθετα και προγραμματικά οτιδήποτε καταστρατηγεί την Ελευθερία.

Η Ελευθερία ως πολιτική έννοια διακρίνεται στην συλλογική ελευθερία που στις μέρες μας ενσαρκώνεται στην κοσμοθεωρία της Εθνικής Ανεξαρτησίας και στην πολιτική Ελευθερία που σχετίζεται με τις βαθμίδες δημοκρατικής συγκρότησης μιας Πολιτείας.

Αποτυπώνεται νομικά, πολιτικά και κοσμοθεωρητικά στις υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου όπως κωδικοποιήθηκαν και επικυρώθηκαν πανηγυρικά από όλα τα κράτη στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ το 1945.

Εθνική Ανεξαρτησία σημαίνει, κατά βάση και ουσιαστικά, εσωτερική και εξωτερική πολιτική κυριαρχία η οποία διασφαλίζει εσωτερική πολιτική αυτοδιάθεση σύμφωνα με την ετερότητα κάθε κυρίαρχης κοινωνικής οντότητας.

Η υπεράσπισή της εθνικής ανεξαρτησίας αποτελεί υποχρέωση όλων των πολιτών  όλων των κρατών. Αντίθετες στάσεις κατατάσσουν τους δράστες στην μεγάλη συνομοταξία των Εφιαλτών της ιστορίας. Στον ανελέητο διαχρονικό ανταγωνισμό μεταξύ κρατών, πάντως, τους Εφιάλτες, όπως συνηθίζεται να λέγεται, πολλοί χρησιμοποιούν κανείς όμως δεν αγαπά.

Προς αποφυγή κάθε παρανόησης διευκρινίζεται αφετηριακά ότι οι υψηλές αρχές του πολιτικού πολιτισμού περί εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας, μη επέμβασης, εσωτερικής αυτοδιάθεσης και εθνικής ανεξαρτησίας, δεν είναι «κανόνες» με την έννοια που το αντιλαμβανόμαστε στην ενδοκρατική δικαιοταξία αλλά αρχές και η εφαρμογή τους δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται.

Φυλακισμένα ΜνήματαΜε διαφορετικά λόγια, οι νομικές πτυχές του διεθνούς συστήματος ενέχουν πολιτικές όψεις που αφορούν την εθνοκρατοκεντρική δομή της διεθνούς πολιτικής, την ανισότητα ισχύος και το γεγονός πως αφορούν την διεθνή τάξη και όχι κάποια διεθνή δικαιοσύνη με την έννοια πως κάποιοι μπορούν να αποφανθούν για το τι συνιστά δικαιοσύνη στην χάραξη των συνόρων διαμέσου της ιστορίας.

Η χάραξη των συνόρων συνήθως μετά από κάθε πόλεμο ή διάλυση Αυτοκρατοριών είναι, ουσιαστικά, η διεθνής τάξη. Τα σύνορα που ορίζονται με διεθνείς Συνθήκες αποτυπώνουν την εκάστοτε αποδεκτή διεθνή τάξη και όπως καθημερινά καταμαρτυρείται αυτή η τάξη αμφισβητείται με αναθεωρητικές αξιώσεις ή με αξιώσεις επικυριαρχίας και κατοχής πλουτοπαραγωγικών πόρων σε «αμφισβητούμενες» περιοχές του πλανήτη. Αυτή είναι η σύγχρονη διεθνής πολιτική.

Κάνουμε λοιπόν σαφές ότι η νομικίστικη θεώρηση της διεθνούς πολιτικής θεωρούμε είναι λάθος. Οι υψηλές αρχές του διαχρονικού πολιτισμού δεν είναι κανόνες. Κάθε κυρίαρχο κράτους τους καθιστά κανόνες με το να φροντίζει να κατέχει επαρκείς συντελεστές ισχύος οι οποίοι θα διασφαλίζουν την εσωτερική ομαλή πολιτική ζωή και θα προσφέρουν εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια. Αυτά καταμαρτυρούμενα ισχύουν για όλα τα κράτη. Γι’ αυτό, θεωρούμε τις συζητήσεις των τελευταίων δεκαετιών περί το κυπριακό τερατώδεις και πολιτικά διαστρεμμένες.

Αυτή η διαστροφή οφείλεται στο ανάλγητο και ανορθολογικό δόγμα των Αθηνών η «Κύπρος είναι μακριά» που οδήγησαν την Κύπρο και την Ελλάδα αντί σε ανένδοτη αξίωση τερματισμού των τετελεσμένων, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας για την διεθνή τάξη (βλ. και πιο κάτω), σε συζήτηση νομιμοποίησης των τετελεσμένων. Για όσους δεν το γνωρίζουν ή δεν το σκέφτηκαν, έτσι είναι που η Ελληνική πλευρά οδηγήθηκε από το ένα αδιέξοδο στο άλλο και σε ανυπόστατα λεκτικά παιχνίδια πρώτα περί δικοινοτικής, μετά περί διζωνικής κα στην τερατώδη διαιρετική διχοτομική πολιτική ισότητα που αποτελεί συνταγή θανάτωσης του κράτους και της κοινωνίας του.

andreas-demetriou-cyprusΤερατώδεις και αδιέξοδες είναι οι διαρκείς υποχωρήσεις που οδηγούν στην αποδοχή των τετελεσμένων στην Κύπρο, στην αποδοχή μιας τερατώδους λογικής ότι 82%=18% στην πολιτειακή συγκρότηση (και μάλιστα με δικαίωμα βέτο), στην νομιμοποίηση των εγκλημάτων πολέμου και στην ως εκ τούτου δημιουργία ενός τουρκικού κράτους εντός μιας διαλυμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτά εάν γίνουν αποδεκτά ή αν διολισθήσουμε και εξαναγκαστούμε να τα αποδεχθούμε, θα σημαίνει την ουσιαστική ένταξη της Κύπρου στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας. Η μόνη ορθολογική στάση ήταν και συνεχίζει να είναι:

  • Ανένδοτη αξίωση τερματισμού των τετελεσμένων
  • Ανένδοτη αξίωση τερματισμού και όχι ενίσχυσης των αποικιακών διατάξεων του διαίρει και βασίλευε.
  • Απόρριψη κάθε ιδέας που διαιρεί, διχοτομεί και καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία η οποία μετά το 2004 είναι και πλήρες κράτος μέλος της ΕΕ.
  • Αξίωση εφαρμογής των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας για την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης στην Κύπρο (και τίποτα άλλο βλ. πιο κάτω)
  • Διαιώνιση και ενίσχυση της κυρίαρχης και αναγνωρισμένης από όλους Κυπριακής Δημοκρατίας.
  • Μη λύση μέχρι να δοθεί η ευκαιρία τερματισμού των τετελεσμένων.
  • Οτιδήποτε άλλο σημαίνει θάνατο της Κυπριακής Δημοκρατίας, απώλεια της Ελευθερίας της Κυπριακής κοινωνίας και μετατροπή της Κύπρου σε κρατικό βασανιστήριο και πεδίο συγκρούσεων και πολέμου.
  • Εγγυήσεις δεν ισχύουν καθότι πέραν της αποικιακής προέλευσής τους αναιρέθηκαν από τους ίδιους τους «εγγυητές».
  • Τα στρατεύματα είναι παράνομα και αξιώνεται η άμεση αποχώρησή τους (τίποτα μεταβατικό, μερικές μέρες αρκούν, όπως έγινε με την Ελληνική Μεραρχία).
  • Οι έποικοι είναι έγκλημα πολέμου και ζητείται άμεση αποχώρησή τους σύμφωνα με τις διατάξεις των σχετικών συμβάσεων.
  • Το πρόβλημα δεν είναι ενδοκυπριακό αλλά ζήτημα ξένης εισβολής και δημιουργίας παράνομων τετελεσμένων της βίας.
  • Τα τετελεσμένα δεν αναγνωρίζονται, τα κατεχόμενα παραμένουν αδούλωτα και αγωνιζόμαστε να απελευθερωθούν. Ακόμη και αν δεν επιτευχθεί αυτό είναι το λιγότερο χειρότερο από το πολύ χειρότερο που είναι η θανάτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82Θα προσπαθήσουμε τώρα να συνοψίσουμε στοιχειωδώς την αιτιολογική βάση των προαναφερθέντων.

Η Ελευθερία όπως είπαμε διακρίνεται στην συλλογική ελευθερία, η οποία στην αρχαιότητα ονομαζόταν το ιδεώδες της ανεξαρτησίας (σήμερα εθνική ανεξαρτησία) και στην πολιτική ελευθερία που κορυφώνει την δημοκρατία.

Η εθνική ανεξαρτησία νοούμενη ως απαλλαγή έξωθεν καταναγκασμών αποτελεί προϋπόθεση για την απερίσπαστη άσκηση της εσωτερικής αυτοδιάθεσης και τον δημοκρατικό προσανατολισμό προς την πολιτική ελευθερία.

Χωρίς εθνική ανεξαρτησία δεν υπάρχει κράτος και πολιτική κυριαρχία. Κατά συνέπεια η κοινωνία δεν είναι ελεύθερη και ασφαλώς περιττεύει καν να μιλάμε για δημοκρατία γιατί ένα υπόδουλο έθνος δεν μπορεί να έχει κοινωνικοπολιτικό σύστημα το οποίο είναι απαλλαγμένο έξωθεν καταναγκασμών που το υποτάσσουν σε ξένα συμφέροντα.

Ο όρος δημοκρατία τώρα μπορεί να οριστεί μόνο αν παρακάμψουμε εκλογικεύσεις, προπαγάνδες και αξιώσεις ξένων δυνάμεων, εάν και όταν απαιτούν διαίρεση ενός κράτους, υποταγή του σε ξένα συμφέροντα και μετατροπή του σε κρατίδιο-υποχείριο στρατηγικών παιγνίων.

%cf%80%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bd%ce%b7%ce%bb%ce%ac%cf%80%ce%b7%ce%b8%ce%bf%cf%82Απαλλαγμένοι από τέτοιες βεβαρημένες προθέσεις η δημοκρατία συμβολίζεται και ενσαρκώνεται από τα εξής:

  • Η πολιτική προσανατολίζεται με τρόπο που καθιστά τον πολίτη ολοένα και περισσότερο εντολέα της εκάστοτε (ανακλητής) εξουσίας και την κοινωνία ως πολιτικό σώμα κάτοχο του κράτους.
  • Το Πολιτειακό γεγονός συγκροτεί νόμους οι οποίοι προσδιορίζουν τα πολιτικά δικαιώματα τα οποία τόσο περισσότερη δημοκρατία έχουμε όσο περισσότερο καθιστούν τους πολίτες εντολείς της πολιτικής εξουσίας.
  • Εντός μιας ελεύθερης και δημοκρατικά προσανατολισμένης Πολιτείας δεν υπάρχουν διακρίσεις και διαιρέσεις σε εθνική ή ρατσιστική βάση καθόσον στον προσδιορισμό ή στην αλλαγή των πολιτικών δικαιωμάτων συμμετέχουν όλοι οι πολίτες ανεξαρτήτως φυλετικών ή εθνικών καταβολών και πεποιθήσεων.
  • Κύρια διάκριση και διαφορά μεταξύ της ενδο-Πολιτειακής τάξης και της δια-Πολιτειακής τάξης είναι ότι στην πρώτη είναι καθημερινά εφικτό να αλλάζουν οι νόμοι και οι ηθικές-κανονιστικές δομές. Στην διεθνή τάξη και όταν τα κράτη διαφωνούν για τις οριοθετήσεις της Επικράτειάς του δεν υπάρχει αλλαγή αλλά διατήρηση του status quo με ισορροπία δυνάμεων και αποτρεπτική στρατηγική ή αλλαγή του status quo με πόλεμο. Σπανίως όταν αυτό που διακυβεύεται δεν είναι ζωτικό και σπουδαίο υπάρχει και «ειρηνική» επίλυση οριακών διαφορών.
  • Τουτέστιν, η αλλαγή των νόμων εντός ενός κράτους που προσδιορίζουν την τάξη και την διανεμητική δικαιοσύνη εντάσσεται σε ένα διαρκή και απρόσκοπτα διεξαγόμενο συλλογικό πολιτικό βίο. Πολιτικός βίος ο οποίος αναζητεί, προσδιορίζει και αλλάζει την πολιτική ηθική και την νομιμοποιητική διανεμητική δικαιοσύνη. Νομιμοποιεί έτσι και καθιστά αποδεκτό τον ανά πάσα στιγμή συλλογικό τρόπο ζωής. «Τρόπος ζωής» ο οποίος σμιλεύεται μέσα στην Πολιτική, νομιμοποιείται από την διανεμητική δικαιοσύνη και ρυθμίζεται κανονιστικά.
  • Διανεμητική δικαιοσύνη, συλλογική αλήθεια, συλλογικός τρόπος ζωής, νόμοι και κανονιστικές διατάξεις είναι όλα ένα άθλημα συλλογικού κατ’ αλήθειαν βίου το οποίο κινείται μέσα στην δίνη του Κοινωνικού και Πολιτικού γεγονότος. Αυτά δεν προσδιορίζονται προγραμματικά και μάλιστα διαιρετικά και διχοτομικά σε εθνική/ρατσιστική όπως οι πολιτικά διαστρεμμένες «ενδοκυπριακές διαπραγματεύσεις» επιχειρούν να κάνουν. «Διαπραγματεύσεις» στις οποίες οι Κύπριοι σύρθηκαν λόγω αδυναμίας και εγκατάλειψής τους από την Αθήνα και από τις οποίες έχουν κάθε δυνατότητα να τερματίσουν όποτε θέλουν αξιώνοντας αδιαπραγμάτευτα την εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας.
  • Η συγκρότηση κα συγκράτηση εύτακτου και νομιμοποιημένου συλλογικού βίου στο πλαίσιο αυτού του αθλήματος είναι πάντα κοινωνικοπολιτική σχοινοβασία η οποία σταθεροποιεί και στην συνέχεια αλλάζει κριτήρια πολιτικής ηθικής τα οποία ανά πάσα στιγμή ενσαρκώνουν την συνισταμένη των πολιτικών βουλήσεων των μελών της κοινωνίας. Όσο περισσότερο ισχύει αυτό εντός ενός δημοκρατικά προσανατολισμένου Πολιτειακού βίου τόσο περισσότερη δημοκρατία έχουμε και το αντίστροφο.
  • Τα πολιτικά δικαιώματα συγκεκριμενοποιούν τον ρόλο του εντολέα πολίτη και που διασφαλίζουν σε όλους τους πολίτες την άσκηση του ρόλου αυτού ανεξαρτήτως εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών ή άλλων χαρακτηριστικών.
    • Αυτό διασφαλίζει μια πολιτική ανθρωπολογία η οποία ενώ στηρίζεται στην πλειοψηφούσα κυρίαρχη άποψη επί κάθε πολιτικού ζητήματος δεν διαιρεί εσωτερικά την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα σε ρατσιστική ή εθνική βάση ενώ διασφαλίζει σε όλους τους πολίτες τα ίδια πολιτικά δικαιώματα.
    • Αυτό εξηγεί γιατί παρά το γεγονός ότι εντός των κρατών υπάρχουν εθνικές πλειοψηφίες και μειονότητες δεν υπάρχουν εσωτερικά πολιτικά ή άλλα σύνορα σε εθνική ή ρατσιστική βάση. Αυτό κανείς μπορεί να το παρατηρήσει σε κάθε κράτος ακόμη και στις ομοσπονδίες όπου τέτοιες διαιρέσεις δεν υιοθετούνται.
    • Η συγκρότηση και η συγκράτηση μιας νομιμοποιημένης πολιτικής δομής ποτέ δεν ήταν εύκολη και ποτέ δεν θα είναι. Το κράτος είναι θεσμικό εποικοδόμημα το οποίο θεμελιώνεται πάνω σε εθνικούς πολιτισμούς και εθνικές πολιτικές παραδόσεις οι οποίες το νομιμοποιούν και διαιωνίζουν ενιαίο. Η διαίρεση στην βάση εθνικών πολιτικών παραδόσεων είναι συνταγή πολιτικών διαιρέσεων, συγκρούσεων, διχοτόμησης και ξένων επεμβάσεων.
  • kyrenia-castle-north-cyprusΠιο συγκεκριμένα σε όλα τα κράτη υπάρχουν μειοψηφούσες εθνικές οντότητες και σε όλα ανεξαιρέτως κάθε αντικειμενική παρατήρηση εδραιώνει την θέση ότι οι βαθμίδες συμμετοχής στην πολιτική των μειονοτικών εθνικών οντοτήτων και η διασφάλιση των πολιτικών τους δικαιωμάτων συναρτάται με τις βαθμίδες δημοκρατικής συγκρότησης και όχι με διχοτόμηση της Πολιτειακής δομής εντός της οποίας όλοι οι πολίτες μπορούν να εγκαθίστανται και να ασκούν τα πολιτικά τους δικαιώματα χωρίς περιορισμούς.
  • Στην σύγχρονη εποχή, μάλιστα, αναπτύχθηκαν και συγκεκριμένες συμβάσεις με τις οποίες τα πλείστα κράτη είναι συμβεβλημένα. Εντός ενός δημοκρατικά προσανατολισμένου κράτους αυτές οι Συμβάσεις αποτελούν μια επιπρόσθετη ασφαλιστική δικλείδα που ενισχύεται ακόμη περισσότερο όταν ένα κράτος όπως η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής έννομης τάξης που συγκροτεί την ΕΕ.
  • Η διαίρεση σε εθνική-ρατσιστική βάση, τονίζεται και υπογραμμίζεται ποτέ και πουθενά δεν διασφαλίζει οτιδήποτε παρά μόνο προκαλεί συγκρούσεις και/ή διχοτόμηση του κράτους και/ή την κατάληψή του από ξένες δυνάμεις.
  • Στην συγκεκριμένη περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι εξωφρενικό (αλλά όχι ανερμήνευτο στην διεθνή πολιτική) να ακούει κανείς τουρκικές θέσεις ή κυμαινόμενες θέσεις άλλων ανάλογα με τα συμφέροντά τους στην Ανατολική Μεσόγειο, να μιλούν για ρατσιστική/εθνική διαίρεση της Κύπρου η οποία υπήρξε θύμα αποικιοκρατικού διαίρει και βασίλευε και δύο εξωτερικών επεμβάσεων (της ξενόβαλτης Χούντας των Αθηνών και της Τουρκίας) (την στιγμή που πχ η Τουρκία δεν προηγείται στην εφαρμογή τέτοιων διαιρέσεων όσον αφορά τους Κούρδους που αποτελούν κοντά το ένα τρίτο του πληθυσμού).
  • Πέραν των πιο πάνω και εάν σταθούμε στην Κύπρο υπογραμμίζεται ότι πέραν των αποφάσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης, της ιδιότητας πλήρους μέλους της ΕΕ και του γεγονότος ότι οι αποικιακές ρυθμίσεις οδήγησαν σε πόλεμο, η διαίρεση συμπεριλαμβάνει τους εποίκους οι οποίοι σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες, επαναλαμβάνουμε και υπογραμμίζουμε, αποτελούν έγκλημα πολέμου.

%ce%b8%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%85%ce%b4%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-4Η ένταξη της Κύπρου στα πεδία της επικυριαρχίας του Τουρκικού κράτους –ενός δηλαδή ασταθούς και διαχρονικά μετά την ίδρυσή του πριν ένα αιώνα αμφιλεγόμενου και εσωτερικά κοσμοθεωρητικά διχασμένου κράτους– κανένα δεν θα εξυπηρετήσει σίγουρα όχι τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Θα αποτελέσει επιπλέον πεδίο αστάθειας και πολέμου για όλους τους εμπλεκόμενους.

Με «ένταξη στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας» εννοούμε όχι μόνο των κατεχομένων αλλά επιπλέον, αφενός αυτών που δήθεν θα «επιστραφούν» και αφετέρου των σημερινών μη κατεχομένων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας που θα εκλείψει. Θα παύσει δηλαδή να υπάρχει ως κυρίαρχο κράτος προικισμένο όπως όλα τα άλλα μέλη του ΟΗΕ με εσωτερική και εξωτερική πολιτική κυριαρχία που του επιτρέπει να διεξάγει ένα ελεύθερο πολιτειακό βίο.

Κοντολογίς, όλα αυτά που προτείνονται στις λεγόμενες ενδοκυπριακές διαπραγματεύσεις και κυρίως η λεγόμενη Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα σε εθνική/ρατσιστική βάση (ΔΔΟ), μια με κάθε κριτήριο τερατώδης πρόταση, είναι προφάσεις και υποκρισίες για να καταργηθεί το κράτος των Κυπρίων και να ενταχθεί όλο το νησί στα πεδία της Τουρκικής επιρροής ή τελικά και Τουρκικής επικράτειας και ταυτόχρονα να διαιωνιστούν τα αποικιακά ερείσματα της πρώην αποικιακής δύναμης.

Συνοψίζουμε λοιπόν και υπογραμμίζουμε ότι όσοι χαρακτηρίζονται από ΤΟΝ ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΤΙΤΛΟ «ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΟΣ» είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι όταν ένα κράτος καταληφθεί από εισβολέα ο σκοπός είναι η απελευθέρωση και όχι η προσφορά υπηρεσιών στον κατακτητή.

Η μετατροπή δηλαδή μιας ελεύθερης κοινωνίας σε υποτελή ακταρμά φοβισμένων ατόμων τα οποία –όσα δεν θα μεταναστεύσουν έγκαιρα– θα είναι υπόδουλα στην θηριώδη τουρκική βούληση. Ας δούμε γύρω τι κάνουν στους Κούρδους, τι κάνουν στις άλλες μειονότητες και τι έκαναν στους ίδιους τους πολίτες τους όταν πριν διαφωνούσαν με τον Κεμαλισμό και τώρα όταν διαφωνούν με τον ακραίο νέο-ισλαμισμό.

Όσοι δεν μεταναστεύσουν η πείρα δείχνει ότι πολλοί θα λειτουργήσουν ως γενίτσαροι, άλλοι ως αξιοθρήνητοι λεβαντίνοι και άλλοι θα αλλαξοπιστήσουν. Ας ρίξουμε μια ματιά στην Τουρκία γιατί αυτά είναι τρανταχτή πραγματικότητα.

Κοντολογίς μόνο ανευθυνότητα και ακραία επικίνδυνες θέσεις και απόψεις υποστηρίζουν την επικύρωση των τετελεσμένων της εισβολής του 1974 και τη δημιουργία ενός τερατώδους κρατιδίου υπό τουρκική επικυριαρχία. Αυτά σημαίνουν αναπόδραστη εθνοκάθαρση των κατοίκων της για να εποικιστεί όλο το νησί από ισλαμιστές κάθε είδους.

Τίτλος τιμής είναι λοιπόν όποιος κατηγορείται ότι είναι απορριπτικός επειδή απορρίπτει φρικτά εγκλήματα. Αξιοθρήνητοι είναι επιπλέον όσοι συνειδητά ή ανεπίγνωστα δεν κατανοούν πως τερματίζεται ο ελεύθερος πολιτικός τους βίος εάν αφήνονται να συρθούν σε αδιέξοδες διαπραγματεύσεις η Κυπριακή Δημοκρατία σε αδιέξοδες και θανατηφόρες καταστάσεις.

ceb5cebbceb5cf85ceb8ceb5cf81ceafceb1ceb4ceb7cebccebfcebacf81ceb1cf84ceafceb1Συνοψίζουμε λοιπόν και ως προς κάποια επαναλαμβάνουμε τι προϋποθέτει ο τιμητικός τίτλος «απορριπτικός» στην παρούσα συγκυρία.

  • Απορρίπτονται τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής της Τουρκίας.
  • Απορρίπτεται οτιδήποτε καταργεί, αποδυναμώνει ή συρρικνώνει την κρατική κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενός δηλαδή κυρίαρχου κράτους-μέλους του ΟΗΕ, μέλος της ΕΕ και αναγνωρισμένο από όλα τα κράτη του πλανήτη.
  • Απορρίπτεται ο τουρκικός αναθεωρητισμός σε όλο το φάσμα και υποστηρίζεται ότι η αποτροπή εκπλήρωσης των τουρκικών κατακτητικών σκοπών.
  • Χάραξη εθνικής στρατηγικής με απαραβίαστες κόκκινες γραμμές.
  • Απορρίπτεται το έγκλημα πολέμου του εποικισμού.
  • Απορρίπτεται η διατήρηση των εγκληματικών αποικιακών εγγυήσεων και η παραμονή στρατευμάτων κατοχής στην Κύπρο.
  • Απορρίπτεται αποδοχή μεταβατικής περιόδου παραμονής στρατευμάτων (και για όσους μιλούν για μακρά περίοδο ξέγνοιαστης αποχώρησης ας ρωτήσουν πόσο χρόνο χρειάστηκε η αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο την δεκαετία του 1960).
  • Απορρίπτεται η δημιουργία ενός τερατόμορφου κρατιδίου διαιρεμένου σε εθνική/ρατσιστική βάση όπου οι συμμετέχοντες θα πρέπει να αποφασίζουν ομόφωνα, δηλαδή 82%=18%.
  • Απορρίπτεται η λεγόμενη ΔΔΟ ως τερατώδης και ανεφάρμοστη και υπογραμμίζεται το γεγονός πως αποτελεί μεγάλη ασθένεια της νεοελληνικής πολιτικής το γεγονός ότι δεν έχει ήδη απορριφθεί από όλους και ομόφωνα.
  • Απορρίπτονται τα εθελόδουλα μουρμουρητά πως δήθεν η ΔΔΟ αποτελεί απόφαση του ΟΗΕ, κάτι στο οποίο θα πρέπει να επιμείνουμε. Πιο συγκεκριμένα, ο ΟΗΕ είναι αρμόδιος μόνο για την διεθνή τάξη [Κεφάλαιο Ι, Άρθρο 2. 7. «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα δίνει το δικαίωμα στα Η.Ε. να επεμβαίνουν επί ζητημάτων που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική διαδικασία οποιουδήποτε κράτους και δεν θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με την τους όρους αυτού του Χάρτη».
    • Το μείζον και μόνο ισχύον των αποφάσεων του ΣΑ είναι η έκκληση για την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης, δηλαδή της κρατικής κυριαρχίας της ΚΔ και όχι οι παραινέσεις για να συνεχίσουμε τις συνομιλίες στο σημείο που διακόπηκαν την τελευταία φορά ενώ πάντα είχαμε και είχαμε το δικαίωμα απαγκίστρωσης από αποτυχημένες διαδικασίες τεσσάρων διαδικασιών και από συζητήσεις που παραβιάζουν τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και την έννομη τάξη της ΕΕ της οποίας η Κύπρος είναι πλήρες μέλος ενώ εντάχθηκε ως de jure κυρίαρχο επί όλου του νησιού.
  • ceb5cebbceb5cf85ceb8ceb5cf81ceafceb1ceb4ceb7cebccebfcebacf81ceb1cf84ceafceb1Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΔΙΑΣΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΒΑΣΤΑΚΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΟΛΟΙ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΟΙ:
    • α) ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ ως ακραία παράλογη η θέση πως πρέπει δήθεν να αυτοκτονήσουμε από φόβο μήπως και αρρωστήσουμε και πεθάνουμε στο μέλλον,
    • β) ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ η θέση πως πρέπει να αυτοκτονήσουμε από φόβο μήπως και δεν καταφέρουμε σύντομα αυτό που θέλουμε να γίνει (και που πρέπει να γίνει) και
    • γ) ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ πως θα πρέπει να αυτοκτονήσουμε εάν παρά το γεγονός ότι θα προσπαθούμε (χωρίς χρονικό περιορισμό) τελικά ενδέχεται να μην επιτύχουμε αυτό που θέλουμε (και που πρέπει να γίνει). ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΙΡΕΙ ΚΑΘΕ ΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ταυτόχρονα και ανεπίστροφη στρατηγική παγίδευση του νεοελληνικού κράτους.
  • ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΝΤΑΙ τα καρότα των Τούρκων περί επιστροφής κάποιων περιοχών που θα διχάσουν την κοινωνία χωρίς λόγο καθότι αν καταργηθεί το κράτος χάνονται τόσο τα κατεχόμενα όσο και το νυν ελεύθερο μέρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων, δηλαδή, και αυτό που θα … «επιστραφούν».
  • ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ οποιαδήποτε μεταβατική φάση μιας πορείας προς δήθεν μια λύση που θα καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία γιατί δεν θα είναι μετάβαση σε οποιαδήποτε λύση αλλά προσφορά στην Άγκυρα ελεύθερου πεδίου παιγνίων εκφοβισμού, απειλών και νέων εθνοκαθάρσεων ή και τελικής πλήρους κατάληψης του νησιού.

Φέροντας λοιπόν με περηφάνεια τον τίτλο του «απορριπτικού» λέμε ότι οτιδήποτε από τα πιο πάνω εάν δεν απορριφθεί:

  • σημαίνει απώλεια ελευθερίας,
  • αποκλεισμό κάθε ενδεχομένου δημοκρατικής συγκρότησης στην Κύπρο
  • αναπόδραστα τελικό θάνατο της κυπριακής κοινωνίας
  • καταφυγή όσων δεν σφαχτούν ή υποδουλωθούν στην προσφυγομάνα Ελλάδα.
  • Παγίδευση, συρρίκνωση και κατήφορο αυτού που απέμεινε ως νεοελληνικό κράτος.

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr / www.ifestosedu.gr – [email protected]