Πως χάθηκε άλλη μια ευκαιρία για την Ελλάδα στη Συνδιάσκεψη Ασφάλειας του Μονάχου

Από

February 21, 2017

Του Βασίλη Κοψαχείλη*

Όπως κάθε Φεβρουάριο τα τελευταία 53 χρόνια, έτσι και φέτος από τις 17 ως τις 19/2 διεξήχθη στο Μόναχο η Διεθνής Συνδιάσκεψη Ασφάλειας (Munich Security Conference 2017) στην οποία συμμετείχαν πάνω από 500 εκπρόσωποι κυβερνήσεων, ακαδημαϊκοί, εμπειρογνώμονες και επιχειρηματίες για να συζητήσουν τα παγκόσμια προβλήματα ασφάλειας.

Παραδοσιακά το σημαντικό αυτό φόρουμ χρησιμοποιείται ως ευκαιρία από τα κράτη να προωθήσουν σε διεθνές ακροατήριο τα εθνικά τους συμφέροντα, στοιχείο που στη φετινή διοργάνωση εκμεταλλεύτηκε πλήρως η Τουρκία, ενώ η Ελληνική πλευρά αυτοπεριορίστηκε σε αφωνία και ερασιτεχνικές δημόσιες σχέσεις, χάνοντας έτσι την ευκαιρία προώθησης των εθνικών μας συμφερόντων.

Δυστυχώς, διότι η φετινή διοργάνωση στο Μόναχο ήταν από τις πιο πετυχημένες της τελευταίας δεκαετίας, υπήρχαν πάρα πολλές συμμετοχές σε πολύ υψηλό επίπεδο και ήταν ιδανική ευκαιρία να ακουστεί η Ελλάδα και τα συμφέροντά της απέναντι σε μια Τουρκία που καλλιέργησε πάλι το μύθο του περιφερειακού ειρηνοποιού.

Η σημασία της Συνδιάσκεψης στο Μόναχο προς την «post–Truth, post–West, post–Order» εποχή

Σε μια εποχή που οι δομές της μεταπολεμικής και μεταψυχροπολεμικής παγκόσμιας οικονομικής και διεθνοπολιτικής αρχιτεκτονικής μεταβάλλονται και αναθεωρούνται, βλέπουμε πως παλαιοί θεσμοί, όπως είναι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός ή η Διεθνής Συνδιάσκεψη Ασφάλειας του Μονάχου, διοργανώσεις δηλαδή που εκπηγάζουν μέσα από ιδιωτικές πρωτοβουλίες προσωπικοτήτων, ενισχύουν τον ρόλο τους στη νέα εποχή ως σπουδαίες συναντήσεις ανταλλαγής απόψεων μεταξύ πολιτικών και επιστημόνων ακόμη και από χώρες που βρίσκονται σε τεταμένες διμερείς σχέσεις.

Για παράδειγμα, όσο αδιανόητη θα μας ήταν μια συνύπαρξη μεταξύ του Ιρανού και του Ισραηλινού υπουργού εξωτερικών σε διακυβερνητικό επίπεδο, άλλο τόσο εφικτή ήταν η παρουσία και των δύο σε ένα πάνελ διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων στα πλαίσια της φετινής συνδιάσκεψης στο Μόναχο.

Ένα δεύτερο γενικό συμπέρασμα αφορά τη σημασία που δόθηκε φέτος στη Συνδιάσκεψη για την Ασφάλεια στο Μόναχο σε σχέση με την χλιαρή διοργάνωση για την παγκόσμια οικονομία τον περασμένο Δεκέμβρη στο Νταβός. Είναι προφανές πως από τα προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία, η ανησυχία έχει περάσει πλέον στα προβλήματα για την παγκόσμια ασφάλεια, στοιχείο που ενδεχομένως υποδηλώνει το πως η παρατεταμένη οικονομική αστάθεια έχει πλέον επηρεάσει την παγκόσμια διεθνοπολιτική σταθερότητα.

Σημαντικές παρουσίες και μηνύματα

Εξέχουσα ήταν στη Συνδιάσκεψη η Αμερικανική παρουσία με τις ομιλίες του Αντιπροέδρου Michael Pence και του υπουργού άμυνας James Mattis. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος έστειλε στους συμμετέχοντες τους χαιρετισμούς του προέδρου Τράμπ και μαζί με τον υπουργό άμυνας διαβεβαίωσαν τους ανήσυχους ευρωπαίους φίλους τους ότι για τις ΗΠΑ το ΝΑΤΟ αποτελεί σημαντικό πολιτικό-στρατιωτικό θεσμό, το άρθρο 5 της Συμμαχίας θα ενώνει τις δύο όχθες του Ατλαντικού και ότι στην Συνδιάσκεψη του ΝΑΤΟ τον ερχόμενο Μάιο, θα παραστεί ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος ο οποίος εκεί θα αναπτύξει τις θέσεις του για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και την άποψή του για το μέλλον της Συμμαχίας.

Ωστόσο, προειδοποίησαν τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ ότι θα πρέπει να αυξήσουν την οικονομική (τουλάχιστο 2% του ΑΕΠ για την άμυνα) και επιχειρησιακή συμμετοχή τους, καθώς οι ΗΠΑ επωμίζονται πλέον δυσανάλογα βάρη σε σχέση με την Ευρώπη στη διατήρηση της Συμμαχίας σε αποδεκτά επιχειρησιακά επίπεδα.

Στα πλαίσια μιας προσεκτικής ανάλυσης, το συμπέρασμα των όσων συζητήθηκαν από την πλευρά των Αμερικανών είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να σηκώνουν τα βάρη της Ευρωπαϊκής ασφάλειας και ότι οι Ευρωπαίοι αν θέλουν να απολαμβάνουν τα καλά της υπερδύναμης θα πρέπει να επωμιστούν και το κόστος που συνεπάγεται αυτό, πρωτίστως το κόστος της άμυνάς τους. Δηλαδή τα «χαιρετίσματα» του προέδρου Τράμπ προς τους Ευρωπαίους συμμάχους του είχαν πολλαπλή ερμηνεία και αποδέκτες.

Ακόμη, εξόχως μεροληπτική εναντίον του Ιράν ήταν η δήλωση Pence ότι αποτελεί «προεξάρχων κράτος-υποστηριχτή της τρομοκρατίας», κάτι με το οποίο διαφωνούν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες ή τουλάχιστο δεν βλέπουν – και σωστά – το ζήτημα σε επίπεδο μαύρου-άσπρου, ιδιαίτερα όταν τα σκήπτρα στην τρομοκρατία κρατούν σουνιτικά κράτη όπως το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία.

Παρόν στη συνδιάσκεψη ήταν και ο υπουργός εσωτερικής ασφάλειας των ΗΠΑ, John Kelly.

Σημαντική ήταν η ομιλία του Ρώσου υπουργού εξωτερικών Sergey Lavrov, ο οποίος μίλησε για την ανάγκη οικοδόμησης μιας μετά-Δυτικής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφάλειας, χωρίς να υπάρξει – και εδώ είναι το πολύ ενδιαφέρον – αντίλογος σε αυτή την Ρωσική τοποθέτηση, σαν να δέχονται όλοι ως δεδομένο το τέλος της Δύσης ως ρυθμιστή της παγκόσμιας ασφάλειας.

Ομιλητής στη Συνδιάσκεψη του Μονάχου ήταν και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg.

Από την πλευρά της Ευρώπης, μίλησαν η επίτροπος της ΕΕ για θέματα ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής Federica Mogherini, ενώ προηγουμένως είχαν μιλήσει η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel και ο Γερμανός υπουργός οικονομικών Wolfgang Schauble.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος ήταν επικριτική απέναντι στο ρόλο της Ρωσίας στην Ευρώπη, ωστόσο τόνισε πως είναι έτοιμη να συνεργαστεί με τη Μόσχα στην καταπολέμηση της Ισλαμικής τρομοκρατίας, διαφωνώντας παράλληλα με τη νέα διοίκηση στην Ουάσιγκτον που στοχοποιεί συνολικά τους Μουσουλμάνους, λέγοντας πως δεν είναι το Ισλάμ η γενεσιουργός αιτία της τρομοκρατίας.

Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών είπε πως προσβλέπει σε αναβαθμισμένο ρόλο της ΕΕ και της Γερμανίας στα παγκόσμια πράγματα, ενώ εξαιρετικά επικριτικοί ήταν ο Βρετανός και ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών απέναντι στο ρόλο της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά ζητήματα την ώρα μάλιστα που την φετινή χρονιά θα διεξαχθούν στην Ευρώπη πολύ σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Επίσης, η εμμονή των Αμερικανών στις αμυντικές δαπάνες έτυχε κριτικής λίγες μέρες νωρίτερα από τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Junker, ο οποίος είχε δηλώσει πως στο σύγχρονο περιβάλλον ασφάλειας εξίσου σημαντική είναι και η προσφορά στην ανάπτυξη καθώς και η τεχνική-ανθρωπιστική βοήθεια, στοιχεία που πρέπει να προσμετρούνται στις συνολικές δαπάνες για την ασφάλεια και την άμυνα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Σημαντική ήταν και η παρέμβαση της αξιωματούχου του ΟΗΕ Patricia Espinosa Cantellano που επεσήμανε τον κίνδυνο που εγκυμονεί η κλιματική αλλαγή για την παγκόσμια ασφάλεια, καθώς επίσης η ομιλία του Bill Gates για τη σημασία των πανδημιών στην παγκόσμια ασφάλεια που ξύπνησε ιστορικές μνήμες από την εποχή του Μεσαίωνα που ίσως δούμε να επαναλαμβάνονται στο μέλλον.

Αξιολόγηση της Τουρκικής και Ελληνικής παρουσίας

Η Τουρκία στο Μόναχο είχε σημαντική κυβερνητική συμμετοχή και παρουσία. Παρόντες ήταν ο Τούρκος πρωθυπουργός Binali Yildirim, ο υπουργός εξωτερικών Mevlut Cavusoglu, ο υπουργός άμυνας Fikri Isik και ο αρχηγός της ΜΙΤ Hakan Fidan.

Αίσθηση προκάλεσε η ομιλία του Τούρκου υπουργού εξωτερικών ο οποίος αναφέρθηκε στη συμβολή της Τουρκίας για τη σταθερότητα σε Συρία και Ιράκ, στον πόλεμο που διεξάγει η χώρα του μαζί με τους συμμάχους εναντίον του ΙΚ, την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία και το Ισραήλ παρά τις διαφορές που έχουν σε επί μέρους ζητήματα καθώς και το ενδιαφέρον της Τουρκίας για βιώσιμη λύση του Παλαιστινιακού Ζητήματος, στηλίτευσε τον «τρομοκρατικό» ρόλο του ΡΚΚ και των Κούρδων της Συρίας στην περιοχή, ήταν επικριτικός για το ρόλο της Δύσης στη Λιβύη, και τέλος δήλωσε πρόθυμος να συμβάλει η χώρα του στον αγώνα ανακατάληψης της al-Raqqa, υποτιθέμενης πρωτεύουσας του ΙΚ.

Κουβέντα για Κυπριακό, για Αιγαίο, για μετανάστες, για ΕΕ… Στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης υπήρξε συνάντηση μεταξύ του Τούρκου πρωθυπουργού και του Αμερικανού Αντιπροέδρου. Η Ελλάδα σε κυβερνητικό επίπεδο εκπροσωπήθηκε από τον υπουργό άμυνας Πάνο Καμμένο, ενώ οι άλλοι Έλληνες που συμμετείχαν στη Συνδιάσκεψη «χωρίς όμως εθνικό καπέλο» ήταν ο Έλληνας Επίτροπος για τη Μετανάστευση Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο Στρατηγός Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ Μιχάλης Κωσταράκος, και ο Αλεξ Ρόντος ως ειδικός εκπρόσωπος της ΕΕ (EEAS) για το Κέρας της Αφρικής.

Δυστυχώς την ώρα που στο Μόναχο μίλαγε ο Τούρκος πρωθυπουργός και ο υπουργός των εξωτερικών και πλάσαραν τη χώρα τους ως νησίδα σταθερότητας και παγκόσμιου ειρηνοποιού, δεν υπήρχε εκείνη την ώρα μια Ελληνική φωνή να εκπροσωπήσει τα Ελληνικά συμφέροντα και να αποδομήσει με τρανταχτά επιχειρήματα τα τουρκικά μυθεύματα μπροστά σε διεθνές ακροατήριο. Ήμασταν για άλλη μια φορά απόντες… με την Τουρκία να κεφαλαιοποιεί τις εντυπώσεις με τα ψεύδη της.

Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής και αρθρογράφος της ιστοσελίδας LIBERAL

Το ισλαμικό κίνημα στην Τουρκία.

Από

anixneuseis

February 20, 2017

Παναγιώτης Ήφαιστος.

Οι βαθύτατες προεκτάσεις της ισλαμικής κοσμοθεωρίας στην Τουρκία, στις περιφερειακές εξελίξεις και στην Κύπρο. Βιβλιοπαρουσίαση: Κωνσταντίνος Γώγος, Το ισλαμικό κίνημα στην Τουρκία

BY ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑ on 20/02/2017

Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Γώγου Το ισλαμικό κίνημα στην Τουρκία (εκδόσεις Λιβάνη) είναι μια συνοπτική και περιεκτική, συνάμα κα συγκριτική παρουσίαση τριών σημαντικών Τούρκων ισλαμιστών οι οποίοι διαμόρφωσαν την σύγχρονη νέο-ισλαμική τάση στην Τουρκία. Των Κισάκιουρεκ, Μπουλάτ και Ντιλιπάκ.

Κατά την άποψή μου, και θεωρώντας ως δεδομένο ότι η γνώση της Τουρκίας είναι ζωτικό ζήτημα για τους νεοέλληνες, το βιβλίο με πολύ ουσιαστικό τρόπο εμπλουτίζει την Ελληνική βιβλιογραφία στα πεδία ενός απέραντου κόσμου, των μουσουλμάνων, οι οποίοι αριθμούν πέραν του δισεκατομμυρίου πιστών.

Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη εξειδίκευση στο γνωστικό πεδίο που ονομάζεται ισλαμική πίστη. Το ενδιαφέρον μου εστιάζεται κυρίως στα πεδία που αφορούν το δικό μου γνωστικό πεδίο της διεθνούς πολιτικής.

Διαβάζοντας το βιβλίο του κ Γώγου, πάντως, όπως και το βιβλίο του Νταβούτογλου «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» και κάποια κομμάτια του Κορανίου, ως ερευνητής της διεθνούς πολιτικής πείστηκα ότι η Ισλαμική πίστη είναι μια μεγάλη και αστάθμητη δύναμη όπου και όταν έχει την δυνατότητα να επηρεάσει το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.

Έθεσα μάλιστα και ερώτημα που αφορά το πώς επηρεάζονται οι ενδοκρατικές και διακρατικές σχέσεις από την ισλαμική πίστη, το οποίο δεν μπορώ να απαντήσω ή τουλάχιστον εκτιμώ πως δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο κατά προσέγγιση.

Το ερώτημα είναι: Πόσοι πιστοί υπάρχουν και πόσο πιστοί είναι;

Εδώ κάνω αμέσως δύο επισημάνσεις μετά την ανάγνωση του βιβλίου του κ Γώγου αλλά και του μέντορα του Ερντογάν, του Αχμέτ Νταβούτογλου, καθώς επίσης και ένα εξαιρετικό διδακτορικό στην επιτροπή του οποίου συμμετείχα, του Μάρκου Τρούλη, το οποίο εξέτασε την διαδρομή του νεοτουρκικού κράτους μετά τον Κεμάλ.

Η πρώτη επισήμανση είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία για κάθε ενδιαφερόμενο ότι η ισλαμική πίστη αλλά και βαθύτερα η απορρέουσα ισλαμική κοσμοθεωρία είναι μια βαθύτερη διαμορφωτική δύναμη του Τουρκικού γίγνεσθαι ακόμη και επί Κεμάλ και των διαδόχων τους. Πολύ περισσότερο βέβαια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους νέο-Ισλαμιστές με κύριους πρωταγωνιστές τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου.

Ο ίδιος ο Νταβούτογλου πριν εκτιναχθεί στο «Στρατηγικό Βάθος η διεθνής θέση της Τουρκίας», σωστά θεωρούσε τις κεμαλικές κρατικές δομές επίπλαστες και ασύμβατες με την θεμέλια ισλαμική ανθρωπολογία.

Στέκομαι στον Νταβούτογλου για να πω ότι κανείς μπορεί να δει τον τρόπο που η ισλαμική σκέψη όπως την περιγράφει ο κ Γώγος διαμέσου των τριών σημαντικών διανοουμένων εξελίχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες.

Μετά το «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες», δηλαδή το διδακτορικό του, όπου περιέγραψε την κατ’ αυτόν σχέση της κοινωνίας και της πολιτικής έχοντας κατά νου όχι μόνο την Τουρκία αλλά και τον πλανήτη όλο, ο Νταβούτογλου έκανε ένα μεγάλο άλμα στο «Στρατηγικό βάθος η διεθνής θέση της Τουρκίας» για να υιοθετήσει βασικά μια κρατοκεντρική αντίληψη, την οποία περίτεχνά εμφανίζει ως μεταβατική με την Τουρκία ως αρχηγό ο οποίος θα οδηγήσει το σύνολο του Ισλαμικού κόσμου στα υψηλότερα σκαλιά της διεθνούς ισχύος.

Διερωτώμαι για τον βαθμό σύνδεσης αυτής της Νταβουτογλιανής θεώρησης με το όραμα του Κισάγκιουρεκ για την Μεγάλη Ανατολή ως «ένα δημιούργημα συμπαγούς πίστης, θέασης και μέτρησης», κάτι που φαίνεται δεν είναι άσχετο με κάποιες απόψεις του Ερντογάν.

Βασικά, διαβάζοντας για τους τρεις ισλαμιστές που περιγράφει ο κ Γώγος συνειρμικά προσπαθούσα να καταλάβω που τοποθετείται ο Νταβούτογλου και κατ’ επέκταση ο Ερντογάν.

Μια νέα συγκριτική μελέτη από τον κ Γώγο σίγουρα, εκτιμώ, θα συμπληρώνει το ανά χείρας βιβλίο και ταυτόχρονα θα φωτίσει περισσότερο την στρατηγική των Τούρκων νεοισλαμιστών.

Μάλιστα λέω και το εξής το οποίο συχνά αναφέρω και σε φοιτητές που θα ήθελαν να προχωρήσουν σε διδακτορική έρευνα.

Μια πολύ πρωτότυπη αλλά και εμπράγματα πολύ χρήσιμη μελέτη του σύγχρονου διεθνούς συστήματος θα είναι το ασυμβίβαστο μιας διεθνιστικής αντίληψης της ισλαμικής πίστης με την κρατοκεντρική δομή του κόσμου.

prosklisi_toislamistikokinimas63b3ea-002 Πιο συγκεκριμένα, όπως έχω υποστηρίξει και στην τρίτη ενότητα του βιβλίου που επιμελήθηκε ο Γιάννης Μάζης με τίτλο Εξεγέρσεις στον Αραβομουσουλμανικό Κόσμο: Ζητήματα Ειρήνης και Σταθερότητας στη Μεσόγειο (Εκδόσεις ΛΕΙΜΩΝ 2013), ανεξαρτήτως πολιτισμικών και θρησκευτικής συγγένειας στα πεδία του Ισλαμικού κόσμου ο κατά κράτος κατακερματισμός τους τον 19ο και 20ο αιώνα οδήγησε σε σμίλευση και βάθεμα της οντολογικής ετερότητάς τους επιφέροντας μια διαφοροποίηση που επαληθεύεται κάθε μέρα στην οξύτατη αντιπαλότητα μεταξύ μουσουλμανικών κρατών συμπεριλαμβανομένων των Αραβικών.

Η δική μου ερμηνεία είναι ότι το σύγχρονο εδαφικά οριοθετημένο κράτος συγκροτεί στο εσωτερικό του την οικεία ιδιαίτερη και ιδιόμορφη διανεμητική δικαιοσύνη σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του όπως ήταν και όπως εξελίσσονται τα κράτη με αποτέλεσμα οι διαφορές μεταξύ αυτών των κρατών να εντείνονται και να βαθαίνουν ολοένα και περισσότερο.

Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο όταν επιβεβαιώνεται η Γουλτζιανή θεωρία που υιοθετεί την θέση πως το πρωτεύον για κάθε κράτος στον ανελέητο διεθνή ανταγωνισμό είναι η κρατική επιβίωση.

Όπως γίνεται αντιληπτό μια τέτοια θεώρηση αναιρεί εκ θεμελίων κάθε διεθνιστική ή κοσμοπολίτικη παραδοχή.

Αυτό είναι ένα μεγάλο πολιτικό και επιστημονικό ζήτημα που εξετάζουμε αλλού και για το οποίο δεν θα μπορούσαμε να επεκταθούμε εδώ.

Οι προεκτάσεις μιας τέτοιας θεώρησης των πραγμάτων είναι βαθύτατες για την Τουρκία, την στρατηγική των νέο-ισλαμιστών και την επιβίωση του νεοτουρκικού κράτους.

Αυτό γιατί εκτιμώ, τόσο ο Νταβούτογλου όσο και ο Ερντογάν διέπραξαν μεγάλο σφάλμα με το περί μηδενικών προβλημάτων θεώρημα και συνάμα ιδεολόγημα, το οποίο προσέκρουσε στην κρατοκεντρική δομή της περιφέρειάς μας, με αποτέλεσμα τα μηδενικά προβλήματα να γίνουν εκατοντάδες προβλήματα τόσο στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας όσο και στο εσωτερικά κοσμοθεωρητικά διχασμένο τουρκικό κρατικό πεδίο.

Οι προεκτάσεις της περιγραφές των τριών διανοουμένων από τον κ Γώγο αφορούν γενικά την θέση του Ισλάμ στον Μουσουλμανικό κόσμο, την φιλοσοφία της ιστορίας που απορρέει από τους συγγραφείς και τις προεκτάσεις στο επίπεδο της ιδεολογίας και της πολιτικής.

Όσο πιο μυστικιστική είναι η ισλαμοπολιτική σκέψη, και εδώ έχω κατά νου τον Νετζίπ Φασίλ Κισάκιουρεκ –που αντιλαμβάνομαι ότι επηρέασε βαθύτατα τους άλλους δύο διανοούμενους, τον Μπουλάτς και τον Ντιλιπάκ, αλλά και τους σύγχρονους τούρκους νεοισλαμιστές–, τόσο περισσότερο ανορθολογική εκτιμώ ότι είναι η αποσταθεροποίηση του Τουρκικού κράτους και τόσο περισσότερο ο Ερντογάν θα εκτροχιάζεται.

Για να το πω διαφορετικά καθότι θεωρώ τον ισλαμισμό διεθνικό και συνάμα διεθνιστικό ιδεολόγημα, ναι μεν ο Στάλιν εφάρμοσε το δόγμα «σοσιαλισμός σε ένα κράτος» πλην το «νεοτουρκικός εθνικιστικός ισλαμισμός σε ένα κράτος» δεν είναι ένα γραμμικό πολιτικό εγχείρημα, ιδιαίτερα αν δεχθούμε την θέση του Νταβούτογλου στο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» για την άμεση στην σχέση Αλλάχ και πιστών και το τι σημαίνει αυτό για οτιδήποτε παρεμβάλλεται μεταξύ του πιστού και του Θεού.

Ο Ερντογάν και ο Γκιουλ συνθέτοντας τον σύγχρονο τουρκικό εθνικισμό με τον ισλαμισμό, μας πληροφορεί ο κ Γώγος, επηρεάστηκαν από τους τρεις διανοούμενους, και περισσότερο από τους Κισάκιουρεκ και Μπουλάτς.

Ο μέντοράς τους Αχμέτ Νταβούτογλου προσπάθησε, εκτιμώ, να μεταμφιέσει κρατοκεντρικά αυτά τα θεωρήματα, πλην, παρά την μάλλον καλή γνώση του σύγχρονου διεθνούς συστήματος, υποτίμησε τις ήδη κεκτημένες κρατοκεντρικές λογικές των άλλων μουσουλμανικών κρατών.

Κάτι επίσης που τραβάει την προσοχή στην περιγραφή του κ Γώγου είναι οι πλατωνικές επιρροές στην ιδεολογικοπολιτική σκέψη του Κισάκιουρεκ όσο και των άλλων.

Ως από καιρό ερευνητής σε μια συγκριτική μελέτη που ετοιμάζεται αναφορικά με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, με απολήξεις πολύ κριτικές για τον πρώτο, διαβάζοντας τις πτυχές αυτές θυμήθηκα τον Παναγιώτη Κονδύλη.

Σε μια συζήτησή μας μου είπε ότι ο Πλάτωνας ένας ήταν και μάλλον το πιο μεγαλοφυές ανθρώπινο ον –καθότι έπεισε τόσους πολλούς για την ύπαρξη μιας τυπολογίας εφικτής ιδεατούς Πολιτείας σιδερένια ιεραρχικά δομημένης– αλλά τα πλατωνάκια που τον πιθηκίζουν πολλά.

Προσθέτω, παραφράζοντας τον Martin Wight, θα έλεγα ότι τα πλατωνάκια της ιστορίας με το να σκοτώνουν όσους δεν συμμορφώνονται στις φαντασιόπληκτες πολιτικές κατασκευές τους και τις δεσποτικές τυπολογίες και ιεραρχίες, στην ιστορική διαδρομή γέμισαν πολύ μεγάλα νεκροταφεία

Παραμένει βέβαια, ότι μια πλατωνική σύλληψη της κρατικής οργάνωσης ισλαμικά δομημένη, εκτιμάται πως ακόμη και εάν όλοι είναι βαθύτατα πιστοί ισλαμιστές, για να επιβιώνει θα είναι δεσποτικά κυβερνημένη και θα ταλαντεύεται μέχρι τα ακρότατα όρια του εκκρεμούς της δεσποτείας.

Θα ολοκληρώσω με ένα ζήτημα άμεσης καυτής επικαιρότητας αν και δυστυχώς τα καυτά ζητήματα που αφορούν την νεοελληνική εθνική ζωή δεν είναι τόσο καυτά για όσους είναι εθνομηδενιστικά ροκανισμένοι.

Αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία και την Οδοιπορία προς τα Σούσα της Ελβετίας του κ Αναστασιάδη προς τα οποία το νεοελληνικό κράτος παγιδευμένο στο στρεβλό, ανορθολογικό και θανατηφόρο Καραμανλικό δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά» (δηλαδή εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες είναι μακριά), με σχεδόν άβουλο και παθητικό τρόπο συνοδοιπορεί.

Διαβάζοντας τόσο τις περιγραφές του κ Γώγου στο ανά χείρας βιβλίο όσο και του Αχμέτ Νταβούτογλου στο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες», δυναμώνει η εκτίμηση ότι οι νεοέλληνες στα επίπεδα του πολιτικού προσωπικού έχουν πάθει πολιτική και πνευματική παράκρουση.

Για όσους δεν το γνωρίζουν μιας και τα μέσα ενημέρωσης δεν βοηθούν ως προς αυτό –για τους φορείς επιστημονικών τίτλων που έβαλαν κατά εκατοντάδες τις υπογραφές τους κάτω από το φασιστικό, ανελεύθερο και αντί-δημοκρατικό σχέδιο Αναν καλύτερα να μην μιλήσω–, οι νεοέλληνες οδεύουν προς μεγάλη καταστροφή εάν καταστρατηγηθεί η αρχή της πλειοψηφίας, εάν καταργηθεί η ΚΔ, εάν το νέο κρατίδιο διαιρεθεί σε εθνική και θρησκευτική βάση και εάν για τις πολιτικές αποφάσεις θα αποφασίζουν με ομοφωνία, δηλαδή, στην βάση μιας πρωτόγνωρης διεστραμμένης λογικής που επιχειρεί το 82% Έλληνες πολλοί από τους οποίους πιστεύουν στην ανθρωποκεντρική Χριστιανική ορθόδοξη πίστη είναι πολιτικά ίσο με το 18% Τούρκοι πολλοί από τους οποίους είναι ισλαμιστές και μάλιστα εκ Τουρκίας έποικοι. Όπως γνωρίζουμε ο εποικισμός είναι έγκλημα πολέμου.

Αυτό δηλαδή που αμέριμνοι οι νεοέλληνες πάνε να κάνουν στην Κύπρο είναι να παντρέψουν δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες οι φορείς των οποίων θα αποφασίζουν ισότιμα και με ομοφωνία για την καθημερινότητα ενός νέου πολιτειακά διαστρεμμένου κρατιδίου που θα αντικαταστήσει την εκλιπούσα όπως λένε οι Τούρκοι Κυπριακή Δημοκρατία.

Για λόγους συντομίας αλλά και επειδή οι θεωρήσεις του επηρεάζουν πιο άμεσα την Τουρκική πολιτική, θα σταθώ στον Αχμέτ Νταβούτογλου και στην κατά την εκτίμησή μου σωστή επιστημολογική θέση στο Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες όπου ίσως με πιο άμεσο και συγκεκριμένο πολιτικό τρόπο απ’ ότι οι τρεις διανοούμενοι που εξετάζει ο κ Γώγος, συνδέει τον Θεό, την πίστη, τον πιστό και την πολιτική.

Γράφει τα εξής ο Νταβούτογλου:

(Σελ. 29) «Η αλληλοσυσχέτιση οντολογίας, επιστημολογίας, αξιολογίας και πολιτικής μπορεί να αποτελέσει σημαντικό σημείο για την κατανόηση του ασυμβίβαστου των φιλοσοφικών βάσεων των ισλαμικών και των δυτικών πολιτικών θεωριών, αντιλήψεων και κουλτουρών.».

«Η κύρια διαφορά μεταξύ της Ισλαμικής και της Δυτικής κοσμοθεωρίας σχετίζεται με την αντίθεση μεταξύ της «οντολογικά καθορισμένης επιστημολογίας» του Ισλάμ και της «επιστημολογικά ορισμένης οντολογίας» των δυτικών φιλοσοφικών παραδόσεων. Αυτή η διαφορά είναι ιδιαίτερα σημαντική για την κατανόηση της αξιολογικής βάσης της πολιτικής νομιμοποίησης και της διαδικασίας δικαιολόγησης.»

Οι θεωρήσεις αυτές του Νταβούτογλου είναι ορθές, και επαληθεύονται επειδή δεν θα βρεις πουθενά στον πλανήτη ένα κράτος εντός του οποίου δύο διαφορετικές πνευματικές δομές και δύο κάθετα διαφορετικές κοσμοθεωρίες εκ των οποίων η μια θα είναι η ισλαμική κοσμοθεωρία θα πρέπει να αποφασίζουν καθημερινά για τις πολιτικές αποφάσεις.

Ο Κονδύλης του οποίου οι θεωρήσεις είναι συχνά το ισοδύναμο μαθηματικών εξισώσεων γράφει ότι «μονάχα η εκλογίκευση της θεμελιώδους στάσης ή απόφασης μπορεί να πραγματοποιηθεί με «λογική» συνέπεια όχι η ίδια η θεμελιώδης στάση: στα έσχατα ερωτήματα η απάντηση δίνεται με αξιωματικές αποφάνσεις. Υπάρχουν τόσες μορφές λογικής συνέπειας όσες και οι θεμελιώδεις στάσεις».

Ο βιασμός του κρατικού γίγνεσθαι στην Κύπρο με τερατώδεις διαιρέσεις απλά θα το καταστήσουν μη βιώσιμο και πεδίο συγκρούσεων και έξωθεν επεμβάσεων όσων θέλουν να το αρπάξουν για να οικειοποιηθούν την μοναδική γεωπολιτική σημασία της Μεγαλονήσου Κύπρου.

Οι νεοέλληνες πάλι θα πρωτοτυπήσουμε δυσάρεστα: Θα είναι το πρώτο και το τελευταίο κράτος / κρατίδιο που θα επιχειρήσει να παντρέψει στην καθημερινή πολιτική και νομική ζωή δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες, πιθανότατα μετατρέποντας την Μεγαλόνησο κάτι αντίστοιχο με αυτά που βλέπουμε τώρα στην Συρία, στην Λιβύη και στο Ιράκ.

ΔΕΝ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΕΝΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΘΟΤΙ ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΜΕΡΩΝ ΤΟΥ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΕΡΑΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΗΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗΣ.

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr / www.ifestosedu.gr – [email protected]

Τι συμβαίνει στην γεωπολιτική σκακιέρα σε διεθνές επίπεδο: Τι συμφώνησαν στο Μόναχο

Από

anixneuseis

February 20, 2017

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

TOPICS:ΓερμανίαΗΠΑΜέρκελΜόναχοΝτόναλντ ΤράμπΠενς A handout photo made available by the press office of the German government (BPA) shows German Chancellor Angela Merkel (L) and US Vice President Michael Pence (R) having a chat during the 53rd Munich Security Conference (MSC) in Munich, Germany, 17 February 2017.

Το φετινό Συνέδριο για την Ασφάλεια, το οποίο ολοκληρώθηκε χθες στο Μόναχο, ήταν εξόχως αποκαλυπτικό και ένα κομβικό γεγονός για τις εξελίξεις που έρχονται στην γεωπολιτική σκακιέρα σε διεθνές επίπεδο. Τα συμπεράσματα τα οποία μπορεί να εξάγει κανείς μέσα από μια προσεκτική ανάλυση των όσων ειπώθηκαν εκεί, είναι πολλά και ενδιαφέροντα.

Από την 20η Ιανουαρίου του 2017, που ο Ντόναλντ Τράμπ, ανέλαβε την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, το διεθνές σκηνικό βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή, κυρίως στο επίπεδο των ηγεσιών, οι οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με ρεαλισμό και οποιαδήποτε σοβαρή στρατηγική στον τυφώνα αλλαγής και κυρίως προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα, που ακούει στο όνομα Πρόεδρος Τράμπ.

Αυτό από μόνο του αποδεικνύει την σήψη και απώλεια νέων και ρεαλιστικών ιδεών που χαρακτηρίζει το διεθνές σύστημα τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα όλος ο πλανήτης να έχει οδηγηθεί στα όρια του. Το παγκόσμιο και εγχώριο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύστημα στερούμενο οποιασδήποτε στρατηγικής, περιορίζεται τις τελευταίες εβδομάδες, σε μια εκστρατεία κριτικής έναντι του νέου Αμερικανού Προέδρου, η οποία χαρακτηρίζεται από μίσος, κακεντρέχεια και ξινίλα, που φέρνει στο μυαλό την ρήση ένας αλήτης στα σαλόνια. Και δυστυχώς τα σαλόνια διεθνή και εγχώρια δεν μπορούν να χωνέψουν ότι ο αλήτης έχει τη δυνατότητα και έχει αντιληφθεί το μήνυμα των καιρών που διανύουμε.

Πίσω στο Μόναχο λοιπόν. Στο Συνέδριο του Μονάχου ήταν παρών και μίλησαν όλοι οι σημαντικοί παίκτες και παρά το γεγονός ότι τον Αμερικανό Πρόεδρο εκπροσώπησε ο Αντιπρόεδρος, Μάϊκ Πένς, η σκιά του Ντόναλντ Τράμπ, επισκίασε το σύνολο των εργασιών. Η διεθνής κατακραυγή των τελευταίων εβδομάδων αναφορικά με την αντιμετώπιση της νέας αμερικανικής κυβέρνησης απέναντι στο ΝΑΤΟ, είναι μαζική και ως συνήθως πολύ μακριά από την πραγματικότητα.

Εάν διαβάσει κανείς τη διεθνή και εγχώρια στις ΗΠΑ, ειδησεογραφία θα σχηματίσει την εικόνα ότι η κυβέρνηση Τράμπ έχει αποφασίσει να βάλει λουκέτο στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και να κόψει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει άρρηκτα για δεκαετίες τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ιδιαίτερα στον τομέα της ασφάλειας. Το Μόναχο για όποιον παρακολούθησε με προσοχή έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και αποκάλυψε το τραγικό επίπεδο στο οποίο έχουν περιέλθει τα παραδοσιακά – συστημικά μέσα ενημέρωσης, και οι παπαγάλοι του συστήματος στο χώρο της πολιτικής και στις τάξεις των ακαδημαϊκών – αναλυτών.

Ο Αντιπρόεδρος Πένς, μεταφέροντας μήνυμα του Προέδρου Τράμπ, ξεκαθάρισε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η κυβέρνηση Τράμπ, υποστηρίζει αταλάντευτα το ΝΑΤΟ και τη σχέση ΗΠΑ – Ευρώπης. Την ίδια στιγμή όμως, ξεκαθάρισε επίσης κατηγορηματικά ότι όλοι οι Σύμμαχοι θα πρέπει να σηκώσουν το οικονομικό βάρος που τους αναλογεί για να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η Συμμαχία και αυτή η στρατηγική σχέση. Το ίδιο ξεκάθαρος και με τη γλώσσα που χαρακτηρίζει έναν Στρατηγό των Πεζοναυτών, ήταν και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας (η καθοριστική προσωπικότητα στην διαμόρφωση πολιτικής ασφάλειας στην κυβέρνηση Τράμπ) Τζέημς “Mad Dog” Μάτις.

Και εκεί που για εβδομάδες όλοι έσκιζαν τα ρούχα τους, οι μάσκες έπεσαν. Η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, στην ομιλία της ανέφερε ότι πρέπει και η Γερμανία θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για να συνεισφέρει το 2% του ΑΕΠ που έχει συμφωνηθεί για κάθε μέλος του ΝΑΤΟ στις αμυντικές δαπάνες. Προς τι λοιπόν η αναστάτωση και η κατακραυγή;

Και σαν να μην έφτανε αυτό ήρθε η τοποθέτηση του Υπουργού Εξωτερικών και Αντικαγκελαρίου, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος δήλωσε ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τη Γερμανία να πιάσει το όριο των 25 δις που απαιτούνται για το 2% των αμυντικών δαπανών. Μάλιστα, χωρίς τσίπα φιλότιμου, χρησιμοποίησε σαν παράδειγμα την Ελλάδα, που το κάνει εδώ και χρόνια, λέγοντας ότι δεν έχει να πληρώσει συντάξεις, αλλά παρόλα αυτά δαπανά 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες. Ίχνος ντροπής για τον Σοσιαλδημοκράτη Γκάμπριελ, του οποίου η χώρα και η κυβέρνηση έχει γονατίσει την Ευρώπη και την Ελλάδα με μια πολιτική λιτότητας η οποία δεν οδηγεί πουθενά και το μόνο που κάνει είναι να γεμίζει τα ταμεία του Βερολίνου με δις Ευρώ, στην πλάτη των κοινωνιών των χωρών του δημιουργήματος της Γερμανίας που ακούει στο όνομα Ευρωζώνη.

Και βέβαια η Καγκελάριος, που μόνο για ανόητη δεν μπορεί να την κατηγορήσει κανείς, αντιλαμβανόμενη ότι σφίγγει ο κλοιός, φρόντισε και πάλι στο Συνέδριο του Μονάχου, να παραδεχτεί για πρώτη φορά ότι υπάρχει πρόβλημα με την αξία του Ευρώ, για να το παίζει ταυτόχρονα Πόντιος Πιλάτος, προσθέτοντας ότι η νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης είναι προσαρμοσμένη σε αδύναμες χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σλοβακία και η Σλοβενία, και η Γερμανία δεν είναι αυτή που καθορίζει την νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης.

Μόνο ακατάσχετα γέλια μπορούν να προκαλέσουν αυτά τα επιχειρήματα της Καγκελαρίου, διότι στερούνται οποιασδήποτε σοβαρότητας. Μήπως απαντούσε στα σχόλια του Προέδρου Τράμπ, και τα επιχειρήματα του καθηγητή Μάλοκ, που αποκάλεσαν την Ευρωζώνη όχημα εκμετάλλευσης της Ευρώπης προς όφελος της Γερμανίας και το Ευρώ ένα προβληματικό και προς καταστροφή νόμισμα; Μετά τα λεγόμενα στο Μόναχο, άδικο έχουν;

Ο Αμερικανός Πρόεδρος και η κυβέρνησή του εδώ και αρκετές εβδομάδες, και ειδικά τις τελευταίες ημέρες, μετά και την παραίτηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Στρατηγού Φλήν, βάλλεται πανταχόθεν, για δήθεν επιλήψιμες σχέσεις και στρατηγική Appeasement έναντι της Ρωσίας.

Και εδώ το Μόναχο ήταν εξόχως διαφωτιστικό. Ο Ρώσος, Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ έκανε μια τοποθέτηση φωτιά μιλώντας για μεταδυτική εποχή και για ανάγκη να περάσουμε σε ένα διεθνές σύστημα που θα βάζει τέλος στο πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης, προειδοποιώντας, ταυτόχρονα, ότι η ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία είναι πρόκληση στην οποία η Μόσχα θα απαντήσει, και το έχει ήδη κάνει.

Για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, ο κ. Λαβρόφ ζήτησε νέο πλαίσιο με βάση τον αλληλοσεβασμό, δηλαδή μια επιστροφή στην αποδοχή της Ρωσίας ως ισότιμης υπερδύναμης. Οι Ευρωπαίοι, με την κ. Μέρκελ στην πρωτοκαθεδρία, μίλησαν σκληρά για τη Ρωσία και ζήτησαν συνέχιση της πίεσης προς τη Μόσχα. Και εδώ δεν μπορεί παρά να ρωτήσει κανείς. Με ποιανού τις πλάτες ο τσαμπουκάς; Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Μήπως οι ΗΠΑ; Γατί εάν Ναι τότε άδικο έχει ο Τράμπ; Και για χάρη μια δίκαιης ανάλυσης, το εγχώριο στις ΗΠΑ, παραδοσιακό σύστημα εθνικής ασφάλειας τι επιθυμεί; Ο γραφικός πλέον Γερουσιαστής Μακέην, που φρόντισε στο Μόναχο να ρίξει τις μπηχτές του εναντίον του Προέδρου Τράμπ, σκίζοντας τα ρούχα του για τις παραδοσιακές αρχές της Δύσης, πως τοποθετείται σε αυτό; Θέλει να συνεχίσει να πληρώνει το μάρμαρο στο μεγαλύτερο μέρος του για την ασφάλεια της Ευρώπης, η Ουάσιγκτον; Και αυτοί που στο εσωτερικό και στην Ευρώπη κατηγορούν τον Πρόεδρο Τράμπ και την κυβέρνησή του για κατευνασμό της Ρωσίας, τι είπαν ο Αντιπρόεδρος Πένς και ο Στρατηγός Μάτις, στο Μόναχο; Ξεκαθάρισαν ότι η Κριμαία πρέπει να επιστρέψει στην Ουκρανία, και δεν έκαναν βήμα πίσω στο θέμα της στρατηγικής του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας στην Ευρώπη. Ο κ. Πένς συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Ποροσένκο, στο Μόναχο. Άρα, για μια ακόμη φορά άνθρακας ο θησαυρός για δήθεν σχέσεις Τράμπ με Ρωσία και κατευνασμό.

Συμπερασματικά λοιπόν το Μόναχο μας είπε πολλά και αποκαλυπτικά. Αποκάλυψε τη γύμνια του παραδοσιακού συστήματος, το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του έχουν πλήρη επαφή με την πραγματικότητα, τη γύμνια της ΕΕ και των ευρωπαϊκών ηγεσιών, αλλά κυρίως το γεγονός ότι βρισκόμαστε ήδη σε μια κομβική στιγμή κατά την οποία θα κριθούν πολλά και θα διαμορφωθεί ένα νέο διεθνές σύστημα πολιτικό, οικονομικό και στον τομέα της ασφάλειας.

Ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του το έχουν αντιληφθεί και όπως όλα δείχνουν έχουν αποφασίσει να το διαμορφώσουν. Το ξεφτισμένο διεθνές σύστημα, το αποσαθρωμένο παραδοσιακό σύστημα στις ΗΠΑ φαίνεται πως αρνούνται να καταλάβουν ότι έχουν πεθάνει. Το Συνέδριο στο Μόναχο, έδειξε ότι αρχίζουν να παίρνουν λίγο χαμπάρι. Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα αλλάξουν ρότα και θα προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Εάν όχι τότε πάμε για μεγάλη ταραχή και στην Ευρώπη θα είναι πολύ επίπονη.

Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και Δημοσιογράφος

Πηγή: Τι συμβαίνει στην γεωπολιτική σκακιέρα σε διεθνές επίπεδο: Τι συμφώνησαν στο Μόναχο http://mignatiou.com/2017/02/ti-simveni-stin-geopolitiki-skakiera-se-diethnes-epipedo-ti-simfonisan-sto-monacho/

Ο Σουλτς απειλεί τη «σίγουρη» Μέρκελ

Από

anixneuseis

February 19, 2017

ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΜΠΕΡΣΗ

Δεν έχει σημασία εάν ο Μ. Σουλτς εκπροσωπεί πράγματι κάτι καινούργιο – αρκεί ότι έτσι γίνεται αντιληπτός από σημαντική μερίδα πολιτών, κάτι που ανησυχεί την κ. Μέρκελ.

Για όσο διάστημα το ρεύμα «αντι-Μέρκελ» εκπροσωπείτο από την απωθητική για την πλειονότητα των ψηφοφόρων Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), η καγκελάριος μπορούσε να είναι βέβαιη ότι σύντομα θα λάβει τέταρτη διαδοχική εντολή διακυβέρνησης της Γερμανίας. Από τη στιγμή όμως που η αντιπαράθεση επέστρεψε στο παραδοσιακό δίπολο «χριστιανοδημοκρατία εναντίον σοσιαλδημοκρατίας», φίδια έχουν αρχίσει να ζώνουν την καγκελαρία.

Δεν έχει σημασία εάν ο Μάρτιν Σουλτς, ο νέος υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών, εκπροσωπεί πράγματι κάτι καινούργιο – αρκεί ότι έτσι γίνεται αντιληπτός από σημαντική μερίδα πολιτών. Ενώ μέχρι πρόσφατα θα εθεωρείτο επιτυχία αν διατηρούσαν οι Σοσιαλδημοκράτες το απογοητευτικό ποσοστό 25,7% που είχαν αποσπάσει στις εκλογές του 2013, η έλευση του Σουλτς έχει απελευθερώσει δυναμική ανόδου που αποτυπώνεται τόσο στον ενθουσιασμό των πολιτικών συγκεντρώσεων όσο και στην εκτίναξη του ποσοστού του κόμματος στις δημοσκοπήσεις.

Σε όλες τις μετρήσεις, πλην μιας που βρίσκει ότι έχει ήδη γίνει η ανατροπή, η καγκελάριος διατηρεί το προβάδισμα, με την ψαλίδα να κλείνει στις 3 ποσοστιαίες μονάδες. Αν η δυναμική αυτή εξακολουθήσει –τα μικροσκάνδαλα που ξέθαψαν οι Χριστιανοδημοκράτες εναντίον του Σουλτς δεν φαίνονται ικανά να την ανακόψουν–, τότε οι ομοσπονδιακές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου θα μετατραπούν σε ανοικτό στοίχημα.

Επίθεση Σόιμπλε

Την περασμένη εβδομάδα, ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε παρομοίασε τον Σουλτς με τον Ντόναλντ Τραμπ, σχόλιο που οι αναλυτές θεώρησαν ότι απευθύνεται κυρίως στις τάξεις των Χριστιανοδημοκρατών, τους οποίους ο Σόιμπλε θέλει να κινητοποιήσει, καλώντας τους να διανοηθούν ότι η επικρατέστερη υποψήφια μπορεί και να χάσει. Ο πολύγλωσσος, κοσμοπολίτης, ένθερμος οπαδός της κατάργησης των ευρωπαϊκών συνόρων Σουλτς δεν έχει εκ πρώτης όψεως τίποτα κοινό με τον Αμερικανό πρόεδρο, τον οποίο άλλωστε έχει επικρίνει με πολύ σκληρή γλώσσα.

Ομως, τόσο ο Σουλτς όσο και ο Τραμπ διαθέτουν μια ιδιότητα που στερείται πλήρως ο Σόιμπλε και την πολιτική επικινδυνότητα της οποίας αναγνωρίζει. Είναι και οι δύο ικανοί να απευθύνονται στο συναίσθημα με πύρινους λόγους, να συνδέονται με τους πιο απλούς ψηφοφόρους και να κατανοούν τα οξύτατα προβλήματα όσων βγήκαν χαμένοι από τους οικονομικούς μετασχηματισμούς των τελευταίων ετών.

Σε αντίθεση με τη χλιδή στην οποία ζει ο δισεκατομμυριούχος Τραμπ, τουλάχιστον η προσωπική πορεία του Σουλτς από την εγκατάλειψη του σχολείου, την παρ’ ολίγον καριέρα ποδοσφαιριστή που σκόνταψε λόγω τραυματισμού, τον αλκοολισμό, την κατάθλιψη, τα ειδοποιητήρια έξωσης και την έλλειψη κάθε προοπτικής έως τη λαμπρή πολιτική καριέρα ρίχνει πράγματι γέφυρες προς τις εμπειρίες των απλών ανθρώπων.

Ο Σουλτς μιλάει διαρκώς για κοινωνική δικαιοσύνη, για φορολόγηση των πλουσίων, για μια Γερμανία στην οποία οι δουλειές δεν θα είναι μόνο άφθονες, όπως σήμερα, αλλά θα παρέχουν και αξιοπρεπείς αμοιβές για όλους.

Το άλμα

Σε αυτό το σημείο, οι υποστηρικτές των Σοσιαλδημοκρατών καλούνται να κάνουν ένα μικρό διανοητικό άλμα, να ξεχάσουν ότι το κόμμα αυτό ήταν που καταβαράθρωσε τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές και επέβαλε μεταρρυθμίσεις που εκτίναξαν την επισφαλή, εξευτελιστικά αμειβόμενη εργασία και να ελπίσουν ότι ο Σουλτς θα αντιστρέψει μια πολιτική πορεία δεκαπέντε ετών.

Αν κάτι γίνεται ξεκάθαρο από την προσδοκία αυτή είναι πόσο πλήρης είναι η αδιαφορία της γερμανικής κοινής γνώμης για τα τεκταινόμενα στις Βρυξέλλες, πόσο εύκολο είναι για έναν πολιτικό που ταυτίστηκε πλήρως με τις κομματικές επιλογές των τελευταίων δεκαετιών να εμφανιστεί ως ανανεωτής, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να κάνει καριέρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ως πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, από το 2012 έως πριν από ένα μήνα, ο Σουλτς έχει διαχειριστεί με αριστοτεχνικό τρόπο τον «μεγάλο συνασπισμό» συντηρητικών και κεντροαριστερών κομμάτων που σχηματίζει τη ραχοκοκαλιά των περισσότερων αποφάσεων του Ευρωκοινοβουλίου.

Οταν ο Σουλτς λέει ότι γνωρίζει καλά την Αγκελα Μέρκελ, γιατί έχει συνεργαστεί κατ’ επανάληψιν μαζί της, δεν λέει ψέματα. Το πώς τώρα ένας βιρτουόζος των πολιτικών συμβιβασμών κατορθώνει να ανεβάζει τη θερμοκρασία της πόλωσης και να αναγορεύεται σε ακλόνητο αντίπαλο της Μέρκελ είναι ένα μάθημα στην τέχνη της πολιτικής. Ισως είναι παράλληλα και μια ένδειξη της λαχτάρας των Γερμανών για κάτι διαφορετικό, ύστερα από δώδεκα χρόνια καγκελαρίας της Αγκελα Μέρκελ.

Το πιθανότερο όμως είναι ότι μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, αντί για κάτι διαφορετικό, θα εισπράξουν μια εκδοχή του ιδίου. Ο Σουλτς έχει ελάχιστη εμπειρία στη συνεργασία με την Αριστερά και τους Πρασίνους, έχοντας τορπιλίσει πληθώρα πρωτοβουλιών των πολιτικών δυνάμεων τις οποίες θα χρειαστεί τώρα να σαγηνεύσει, αν προσανατολιστεί στην εγκατάλειψη του μεγάλου συνασπισμού. Δεν είναι καν βέβαιο ότι ένας τέτοιος «κοκκινοπράσινος» συνασπισμός –θεωρητικά ο πιο συμφέρων και για την υπόθεση της Ελλάδας– θα είναι αριθμητικά και πολιτικά εφικτός μετά τις κάλπες του Σεπτεμβρίου, καθώς οι Πράσινοι βρίσκονται σε πορεία εκλογικής παρακμής και η Αριστερά είναι διχασμένη ως προς το ενδεχόμενο της συγκυβέρνησης.

Οπως και να το δει κανείς, ο ευκολότερος δρόμος του Σουλτς προς την εξουσία δεν είναι άλλος από έναν καινούργιο μεγάλο συνασπισμό, από μια νέα εκδοχή της συνεργασίας που τόσο καλά γνωρίζει. Το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει είναι να έχει αυτός το πάνω χέρι.

Ο παράγων «Τραμπ» και τα πυρηνικά

Η προεκλογική περίοδος στη Γερμανία συμπίπτει με τον κλονισμό του θεμελιώδους ατλαντικού προσανατολισμού της χώρας σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο. Μετά την εκλογή Τραμπ, η Γερμανία βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο να σταματήσουν οι ΗΠΑ να απορροφούν τα εμπορικά της πλεονάσματα, να αποσύρουν τη στήριξη προς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να πάψουν να τη στεγάζουν άνευ όρων κάτω από τη νατοϊκή πυρηνική ομπρέλα. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει συντελεστεί, αλλά έχει τεράστιο ενδιαφέρον η αντίδραση κυρίαρχων πολιτικών και δημοσιογραφικών κύκλων της χώρας. Με μια εντυπωσιακή ομοβροντία δηλώσεων, τηλεοπτικών εκπομπών και δημοσιευμάτων, επιχειρείται να πάψει να είναι ταμπού το ζήτημα του εξοπλισμού της Γερμανίας με πυρηνικά όπλα.

Η συζήτηση συνοψίζεται στο αν η Γερμανία πρέπει να μοιραστεί το πυρηνικό οπλοστάσιο της Γαλλίας ή αν πρέπει να αποκτήσει δικό της. «Le nucleaire ne se partage pas» (τα πυρηνικά δεν μοιράζονται) έγραψε στα γαλλικά ο εκδότης της σοσιαλδημοκρατικής εφημερίδας Die Zeit, Γιόζεφ Γιόφε. «Τι θα κερδίσει η Γερμανία εάν επενδύσει τα πλούτη της στην πυρηνική δύναμη αποτροπής κάποιου άλλου; Ισως αποκτήσει λόγο για τους στόχους, αλλά δεν θα έχει το δάχτυλο στη σκανδάλη. Δεν είναι μια επιλογή που υπάρχει λόγος να σκεφτόμαστε». Από τις στήλες της FAZ, o διευθυντής του Φόρουμ Διπλωματικών Μελετών της Αμερικανικής Ακαδημίας του Βερολίνου, Γιαν Τέχαου, διερωτάται «τι πρέπει να κάνει μια χώρα που είναι υποχρεωμένη να συζητήσει το θέμα των δικών της πυρηνικών όπλων;». Τη συζήτηση για την «ανάγκη ευρωπαϊκής πυρηνικής ομπρέλας» άνοιξε το στέλεχος των κυβερνώντων Χριστιανοδημοκρατών, Ρόντριχ Κιζεβέτερ. Ισως πρόκειται για τροχιοδεικτικές βολές, ώστε να μετρηθεί η αντίδραση του πανίσχυρου γερμανικού αντιπυρηνικού κινήματος.

“Καθημερινή”

Ο εφιάλτης του διαμελισμού πάνω από την Άγκυρα

Από

anixneuseis

February 19, 2017

του Σάββα Καλεντερίδη.

Υπάρχει μια απαράβατη αρχή στην ανάλυση: Ουδείς γνωρίζει καλύτερα τα προβλήματα που έχει μια χώρα, από την ίδια. Υπακούοντας στην αρχή αυτή, παραθέτουμε μεταφρασμένο άρθρο του Φικρέτ Μπιλά, ο οποίος είναι από τους σοβαρότερους αρθρογράφους, με ισχυρότατες προσβάσεις στο κράτος, το στρατό και την κυβέρνηση.

Το άρθρο το εκτιμούμε ως τόσο σοβαρό, που αξίζει να το «κόψει» κανείς και να το βάλει στο συρτάρι του, πάνω-πάνω, για να παρακολουθεί καλύτερα τις εξελίξεις. Μήπως έχουν κάνει κάποια μυστική συμφωνία ΗΠΑ και Ρωσία για τη Συρία και την Τουρκία;

Άρθρο του Φικρέτ Μπιλά (Fikret Bila) στην εφ. Hürriyet.

«Η αμφιβολία που κυριαρχεί στην Άγκυρα»
Νέα Συρία
Ένα θέμα στο οποίο λαμβάνουν χώρα κρίσιμες εξελίξεις, είναι η Συρία. Μετά τη σύνοδο στην Αστάνα που πραγματοποιήθηκε με καθοριστική συμβολή της Τουρκίας, το προσχέδιο συντάγματος της Συρίας που κυκλοφόρησε χωρίς να το γνωρίζει η Τουρκία, καθώς και οι επαφές που ακολούθησαν την Αστάνα, μεταξύ της Ρωσίας και του PYD και μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ, είναι άξια προσοχής.

Καθώς συνεχίζεται η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Τουρκίας για να εμποδίσει την δημιουργία ενός κουρδικού διαδρόμου από το PKK στα βόρεια της Συρίας και για να απομακρύνει τον ISIS από τα σύνορα, έχουν έλθει στο προσκήνιο οι επαφές που δείχνουν ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία μαγειρεύουν ένα σύνταγμα για τη Συρία, το οποίο θα οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα.

Βάσει των άρθρων του προσχεδίου του συντάγματος που διέρρευσαν, προβλέπεται ότι το όνομα της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας θα αλλάξει και θα γίνει σκέτη Δημοκρατίας της Συρίας.

Με βάση τις ίδιες διαρροές, θα δημιουργηθεί μια μεταβατική κυβέρνηση με 29 μέλη που θα ασκήσει καθήκοντα για 18 μήνες. Μια άλλη πληροφορία που κυκλοφόρησε είναι ότι στην κυβέρνηση αυτή θα συμμετέχουν υπουργοί που στηρίζει το PYD-YPG.

Άλλο ένας προσχέδιο που αφορά την Τουρκία άμεσα, είναι πως στο πλαίσιο της αναδόμησης του συστήματος περιφερειακής διοίκησης της Συρίας, προβλέπεται η δημιουργία «Συνομοσπονδίας Βόρειας Συρίας». Ανάμεσα στις πληροφορίες συμπεριλαμβάνεται το ότι κατά το μεταβατικό στάδιο οι ένοπλες δυνάμεις του PYD-YPG θα διατηρηθούν ως στρατιωτική δύναμη της Συνομοσπονδίας και θα διέπονται από το ίδιο καθεστώς που διέπονται οι Ένοπλες Δυνάμεις της Συρίας.

Συνομοσπονδία της Βόρειας Συρίας
Στα προηγούμενα άρθρα μου είχα γράψει για την πιθανότητα δημιουργίας στα βόρεια της Συρίας μιας κρατικής δομής παρόμοιας με αυτής που ιδρύθηκε στο Βόρειο Ιράκ, με την υποστήριξη της Δύναμης Σφυρί (Επιχείρηση Provide Comfort), και πως αυτή τη φορά η νέα κρατική δομή των Κούρδων θα είναι υπό την κυριαρχία του PKK.

Το προσχέδιο του συντάγματος που κυκλοφόρησε δείχνει ότι αυτή η πιθανότητα δεν είναι καθόλου μηδαμινή. Η προβλεπόμενη «Ομοσπονδία Βόρειας Συρίας» θα είναι μια κρατική δομή που θα διοικείται από το PKK. Το πρότζεκτ αυτό είναι σκέλος του στρατηγικού σχεδίου που έχει το PKK για τη δημιουργία «Συνομοσπονδίας Κουρδικών Κρατών», με την αποκοπή και ένωση των ομόσπονδων κουρδικών κρατών που θα ιδρυθούν σταδιακά σε τέσσερα σημεία: στην Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν. Αυτή η «Συνομοσπονδία Κουρδικών Κρατών» είναι ένα σχέδιο του οποίου την πατρότητα διεκδικεί ο Οτζαλάν.

Όσον αφορά τη Συρία, ο τελικός σκοπός δεν είναι μια αυτόνομη περιφερειακή διοίκηση που θα υπάγεται στην κεντρική διοίκηση της Συρίας, αλλά μια κρατική οντότητα που όταν έρθει η ώρα θα αποκοπεί και θα ενωθεί με τα άλλα κουρδικά κρατίδια που θα δημιουργηθούν στις άλλες χώρες.

Οι αναλύσεις των στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων κατατείνουν στο ότι οι προσπάθειες αυτές αποτελούν μια κρυφή ατζέντα ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ.

Στην Άγκυρα είναι έντονη η ανησυχία και έχει αρχίσει να εδραιώνεται πλέον η άποψη ότι η ατζέντα αυτή «με το προσχέδιο συντάγματος που κυκλοφόρησε, έχει ως στόχο τη δημιουργία στα Βόρεια της Συρίας, σε μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, ενός ημιαυτόνομου κουρδικού κράτους, στα πρότυπα εκείνου που ήδη λειτουργεί στο Βόρειο Ιράκ, με διέξοδο στη Μεσόγειο μέσω τουρκικών εδαφών».

Η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη πλέον με έναν σημαντικό κίνδυνο που απειλεί την εθνική ενότητα και την εδαφική της ακεραιότητα, και διέρχεται μια περίοδο από την οποία κρίνεται η ίδια η επιβίωσή της. Η Άγκυρα τώρα θα πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτική, ξύπνια και πονηρή όσο ποτέ άλλοτε.

Πρόλογος, μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης. pontos-news.gr

Σε ευχαριστούμε Μουσταφά Ακιντζί… Μας έδειξες πως θα είναι η νέα Κύπρος μετά τη “λύση”

Από

anixneuseis

February 19, 2017

Γράφει η Ελένη Χρυσοστόμου

Ομολογώ ότι οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον «συμπρόεδρο» Ακιντζί για την τελευταία αντίδρασή του, σχετικά με την απόφαση της Βουλής για αναφορά στα σχολεία του Ενωτικού Δημοψήφισματος του 1950, και την αποχώρηση από τις συνομιλίες.

Γιατί του χρωστούμε ένα ευχαριστώ; Γιατί πολύ απλά μας έδειξε τα δόντια του και μας έδωσε μια γερή δόση αλήθειας για το τι θα ακολουθήσει σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού με την, τουρκικών προδιαγραφών, λύση που προκρίνουν οι Τούρκοι. Όσο καλόπιστα και να το δει κάποιος, η ουσία είναι η ίδια. Το παραμικρό που δεν θα αρέσει στους «συγκυβερνώντες μας» και δεν θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας, θα προκαλούν πρόβλημα και θα μας «καταγγέλλουν» στην Τουρκία, η οποία θα είναι παρούσα με τον στρατό της ως εγγυήτρια δύναμη – πάγια τουρκική θέση – ή σε οποιονδήποτε άλλο οργανισμό.

Εμείς; Όταν θα έχουμε καταργήσει την Κυπριακή Δημοκρατία με την υπογραφή μας για να ενωθεί τάχα το νησί μας, πού θα αποταθούμε; Ποιος θα μας προστατεύσει; Χωρίς στρατό, χωρίς υπόσταση, θα είμαστε απλά ένα κρατίδιο, μια κοινότητα. Οι καθημερινές τουρκικές απειλές και η τελευταία αντίδραση των Τουρκοκυπρίων μάς δείχνουν ξεκάθαρα πού οδηγούμαστε. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται περαιτέρω χρόνος ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια για να πιστούν κάποιοι για τις προθέσεις της Τουρκίας. Όχι πως έχουν αλλάξει ποτέ, πάντοτε ίδιες ήταν και θα είναι. Απλώς έκλειναν μάτια και αυτιά, και για δικές στους σκοπιμότητες έδιναν ελπίδες στον κυπριακό λαό λέγοντας ότι η Τουρκία θέλει λύση, έχει θετική ρητορική και διάφορες άλλες ανοησίες.

Η επιβεβαίωση για το αντίθετο ήρθε ακόμα μια φορά, προκαλώντας πανικό στην πάντοτε ανέτοιμη ελληνοκυπριακή πλευρά να αντιμετωπίσει τα διάφορα σενάρια που μπορεί να προκύψουν. Οφείλω να ομολογήσω ότι με εξέπληξε ευχάριστα η απάντηση του Πρόεδρου Αναστασιάδη στον κ. Ακιντζί. Δεν μας έχει συνηθήσει σε τέτοιες πατριωτικές ιαχές, αφού η ενδοτική πολιτική του μας έφερε εδώ που είμαστε. Η αναβάθμιση του κ .Ακιντζί σε «συμπρόεδρο» με τους χειρισμούς των τελευταίων χρόνων, του έδωσε το θράσος να «βάζει χέρι» στην παιδεία μας και την ιστορία του νησιού μας.

Και δεν είναι η πρώτη φορά. Ό,τι και να κάνει, όμως, η ιστορία είναι ιστορία και οφείλουμε να τη γνωρίζουμε και να παραδειγματιζόμαστε, ώστε να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη. Επίσης φάνηκε για ακόμα μια φορά ο ενδοτισμός κάποιων στην πολιτική ηγεσία του νησιού, που έσπευσαν να αλλάξουν τους κανονισμούς στη Βουλή, μήπως και επαναληφθεί το φαινόμενο και θυμώσει ξανά το «θηρίο».

Ή, ακόμα χειρότερα, ταυτίστηκαν με τις τουρκικές τοποθετήσεις, παρόλο που η ιστορία του κόμματός τους λέει ότι στήριξαν το Ενωτικό Δημοψήφισμα. Η στάση τους θυμίζει το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου το θύμα ερωτεύτηκε τον βιαστή του. Σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια σιωπούμε στους πανηγυρισμούς για τη σφαγή των Ελληνοκυπρίων στην Τηλλυρία. Με τη δική μας ανοχή οι Τουρκοκύπριοι περνούν από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας για να μεταβούν, με λεωφορεία, στην πολύπαθη Τηλλυρία για να γιορτάσουν τη σφαγή των συμπατριωτών τους, των Ελληνοκυπρίων. Σαράντα δύο χρόνια εμείς τιμούμε νεκρούς και αγνούμενους τις μαύρες μέρες του Ιούλη και στα κατεχόμενα πανηγυρίζουν, με τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα να παραβιάζουν τον εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πάλι με δική μας ανοχή. Καθημερινά κοιμόμαστε, ξυπνάμε με την τουρκική σημαία σχηματισμένη στον Πενταδάκτυλο να μας θυμίζει πού κατάντησε η πατρίδα μας. Και αυτό με την ανοχή μας. Ακόμα, οι Τούρκοι αξιωματούχοι καθημερινά σχεδόν μάς απειλούν και αποκαλούν την πατρίδα μας εκλιπούσα. Μας παρουσιάζουν ξεκάθαρα τους σχεδιασμούς τους. Και πάλι με την ανοχή μας. Και λέω με την ανοχή μας, γιατί ποτέ δεν αντιδράσαμε όπως αρμόζει στο θύμα. Δεχτήκαμε και αποδεχτήκαμε τη μοίρα που μας επέβαλαν. Η πολιτική του ενδοτισμού δεν μας οδήγησε πουθενά και ούτε θα μας οδηγήσει. Και αυτοί που ξαφνιάζονται με τις τουρκικές προκλήσεις, είναι υποκριτές. Δεν είναι προκλήσεις, αλλά η πάγια τουρκική πολιτική, η οποία δεν είναι άλλη από τον πλήρη έλεγχο του νησιού μας.

Και αν θέλουν να μιλήσουμε για ένωση, ας μας απαντήσει πρώτα ο κ. Ακιντζί τι είναι η μεταφορά νερού και ρεύματος στα κατεχόμενα; Τι είναι η πλήρης οικονομική εξάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία; Η μεταφορά εποίκων; Η αλλοίωση των τοπωνυμίων; Οι απειλές για την Κυπριακή ΑΟΖ; Και άλλα τόσα που γίνονται καθημερινά. Ένωση ή προσάρτηση στην Τουρκία. Αυτά, φυσικά, δεν είναι προκλήσεις προς τους Ελληνοκυπρίους.

Για τον λόγο αυτό, σε ευχαριστούμε, Μουσταφά, που μας επιβεβαίωσες την πάγια τουρκική πολιτική στο Κυπριακό. Σε ευχαριστούμε που μας επιβεβαίωσες την τουρκική τακτική όταν θέλετε κουτοπόνηρα να τοπριλίσετε τις συνομιλίες για δικές σας σκοπιμότητες. Γυρεύετε αφορμή για να «θιχτείτε» και να παίξετε το παιγνίδι απόδοσης ευθυνών. Όσο για μας; Θα συνεχίσουμε να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, ελπίζοντας…

Πηγή: Σε ευχαριστούμε Μουσταφά Ακιντζί… Μας έδειξες πως θα είναι η νέα Κύπρος μετά τη “λύση” http://mignatiou.com/2017/02/se-efcharistoume-moustafa-akintzi-mas-edixes-pos-tha-ine-i-nea-kipros-meta-ti-lisi/

Πρόταση για την αντιμετώπιση των ψευδών ειδήσεων

Από

anixneuseis

February 19, 2017

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Σε κάθε μεταβατική φάση σε οποιονδήποτε τομέα, υπάρχει μια ρευστή και χαοτική κατάσταση. Το παλιό αμφισβητείται και αργοπεθαίνει, το νέο αναδύεται, αναζητά την αποδοχή και την εμπιστοσύνη αλλά, ακόμη, δεν τα έχει κατακτήσει.

Η γενικότερη κρίση που κυριαρχεί επιτείνει το πρόβλημα.

Το φαινόμενο αυτό είναι πολύ σαφές στο χώρο της ενημέρωσης τον οποίο οι κάθε λογής πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες, αφού τον χειραγώγησαν τον απαξίωσαν και τον πέταξαν βορά στον λαϊκό θυμό κατά του πεπαλαιωμένου συστήματος, γενικώς.

Όχι πως δεν έχουν τις ευθύνες τους οι συντελεστές της ενημέρωσης. Έχουν και, μάλιστα, βαριές. Ο χώρος αποδομήθηκε, εντελώς. Σε σημείο που τόσο οι διάφοροι δημόσιοι παράγοντες όσο και η κοινή γνώμη αρχίζει να εισπράττει τα αποτελέσματα αυτής της αποδόμησης. Καλόν είναι να βγάζουμε το θυμό μας κατά των Μέσων Ενημέρωσης και των ανθρώπων που τα υπηρετούν. Θα πρέπει, όμως, να βρούμε και κάποιον τρόπο να ενημερωνόμαστε έγκυρα. Διαφορετικά θα ζούμε σε ένα διαρκές ψέμα, σε μια ψευδή «πραγματικότητα». Αυτό μπορεί να εξυπηρετεί το παιχνίδια της εικονικής πραγματικότητας, υπονομεύει, όμως, την πραγματική ζωή και τις ανθρώπινες ανάγκες.

Η σύγχρονη, λεκτική έκφραση αυτής της νέας «ενημερωτικής» πραγματικότητας (του ψεύδους, δηλαδή), πήρε το διεθνές όνομα post- truth που, μεταφραζόμενο στα ελληνικά σημαίνει «μετα- αλήθεια». Αλλά, ένα γεγονός ή είναι αληθές ή είναι ψευδές. Και όταν δεν είναι αληθές, είναι ψευδές. Αυτά λέει η μαθηματική λογική αλλά και κάθε λογική.

Το ζήτημα, τώρα, είναι πως αντιμετωπίζεται η μετα- αλήθεια. Οι ψευδείς ειδήσεις, δηλαδή και, μάλιστα σε έναν χώρο, το διαδίκτυο, στον οποίο ο καθένας γράφει ό,τι θέλει και όπως θέλει, εξυπηρετώντας όποια σκοπιμότητα θέλει.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο προς στιγμήν, τουλάχιστον, μπορεί να αντιμετωπιστεί το αρρωστημένο αυτό φαινόμενο, είναι, πρωτίστως, η εμπιστοσύνη που θα πρέπει να δείξει τόσο η πολιτεία όσο και η κοινωνία στους επαγγελματίες του χώρου της ενημέρωσης. Σε έναν διάλογο που θα πρέπει να αρχίσει άμεσα, η εμπιστοσύνη αυτή θα πρέπει να αποκατασταθεί. Η υπάρχουσα κατάσταση μπορεί να εξυπηρετεί μικροπολιτικές σκοπιμότητες, έχει, όμως, βαριές συνέπειες στο κοινωνικό επίπεδο. Και τα πολιτικά κόμματα τα οποία ωφελούνται από την υπάρχουσα χαοτική κατάσταση θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως σε βάθος χρόνου θα αποτελέσουν θύματά της.

Το δεύτερο βήμα θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση ενός αυστηρού κώδικα επαγγελματικής και δεοντολογικής συμπεριφοράς του επαγγελματικού χώρου των εργαζομένων στην ενημέρωση, κώδικα που θα πρέπει να συνταχθεί από τους ίδιους, με τη συμμετοχή της πολιτείας και κοινωνικών φορέων.

Το τρίτο βήμα, η εφαρμογή αυτού του κώδικα και οι αυστηρές ποινές σε όποιον τον παραβαίνει. Η αυστηρότερη ποινή που θα μπορούσε να επιβληθεί θα είναι η περιορισμένη χρονικά ή, οριστική, αναλόγως του παραπτώματος, διαγραφή του υποπίπτοντος σε παράπτωμα εργαζομένου της ενημέρωσης από ένα όργανο το οποίο δεν θα συνεκροτείτο μόνο από μέλη του επαγγελματικού τους οργάνου αλλά και από δικαστές και κοινωνικούς φορείς.

Το τέταρτο βήμα, η ενημέρωση της κοινής γνώμης για τα Μέσα που απασχολούν επαγγελματίες του ενημερωτικού χώρου τα οποία, ως εκ τούτου, υπόκεινται στις παραπάνω προϋποθέσεις και παρέχουν τη δυνατή διασφάλιση αντικειμενικότητας και τελούν, για τα παραπτώματά τους, υπο κοινωνικό έλεγχο, όπως περιγράφηκε παραπάνω.

Τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν θα τεθούν υπο διωγμόν αλλά η κοινή γνώμη, αφού θα ενημερωθεί, θα αναλάβει η ίδια την ευθύνη για την επιλογή της ενημέρωσής της.

Μια τέτοια ρύθμιση, θα βοηθούσε όλους για την αντιμετώπιση του χάους που επικρατεί αυτήν τη στιγμή.

Η κοινή γνώμη θα είχε διασφαλίσει μια- κατά το δυνατόν- έγκυρη ενημέρωση.

Η πολιτεία και οι κοινωνικοί φορείς θα μπορούσαν να εμπιστευθούν τους επαγγελματίες της ενημέρωσης για τη διάχυση των απόψεων και των ειδήσεών τους στην κοινωνία, με στοιχειώδεις όρους αλήθειας και εγκυρότητας.

Και οι επαγγελματίες του χώρου θα ανακτούσαν την απαξιωμένη εργασία τους με όρους που θα τους παρείχε τη δυνατότητα επιβίωσης.

Χωρίς επαγγελματική άσκηση της ενημέρωσης και κανόνες στη λειτουργία της δεν μπορεί να αποκατασταθεί αξιοπιστία.

Ας ελπίσουμε πως έχει γίνει κατανοητό και πως η εποχή της μηδενιστικής αντιμετώπισης του φαινομένου έχει παρέλθει.

EXXON CLAIMS PIONEERING UPSTREAM BREAKTHROUGH

Από

anixneuseis

February 18, 2017

As the pressure mounts to cut costs upstream, ExxonMobil expects to save a lot of time and money by using brute force in the computing department.

Working with the National Center for Supercomputing Applications (NCSA), the US major said February 16 that it has “achieved a major breakthrough with proprietary software using more than four times the previous number of processors used on complex oil and gas reservoir simulation models to improve exploration and production results.”

As a consequence, “ExxonMobil geoscientists and engineers can now make better investment decisions by more efficiently predicting reservoir performance under geological uncertainty to assess a higher volume of alternative development plans in less time.”

This enables ExxonMobil’s geoscientists and engineers to make better, faster decisions on how to develop and manage oil and gas reservoirs, it said, adding: “The record run resulted in data output thousands of times faster than typical oil and gas industry reservoir simulation. It was the largest number of processor counts reported by the oil and gas industry, and one of the largest simulations reported by industry in engineering disciplines such as aerospace and manufacturing.”

To model complex processes accurately for the flow of oil, water, and natural gas in the reservoir, simulation software must solve a number of complex equations. Current reservoir management practices in the oil and gas industry are often hampered by the slow speed of reservoir simulation.

In July 2014, Eni turned on its upgraded high-performance supercomputer (HPC), which enabled it to support exploration and reservoir mapping activities more effectively. It described the HPC as the largest in Europe used in the oil & gas industry, and one of the oil industry’s largest worldwide. Repsol too has made much of its use of supercomputers in Barcelona and Houston in upstream planning and reservoir mapping.

William Powell

http://www.naturalgasworld.com/exxon-claims-pioneering-upstream-breakthrough-35998?utm_medium=email&utm_campaign=Natural%20Gas%20World%20Newsletter%20February%2017%202017%20-%20AM&utm_content=Natural%20Gas%20World%20Newsletter%20February%2017%202017%20-%20AM+CID_d2c85b2981cae3173adc33b10132de87&utm_source=Campaign%20Monitor&utm_term=Exxon%20Claims%20Pioneering%20Upstream%20Breakthrough

Ο κόσμος θυμίζει παραμονές του Β! Π.Π.

Από

anixneuseis

February 18, 2017

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Τις προηγούμενες ημέρες οι δρόμοι των πόλεων γέμισαν καρναβάλια και στα δύο μεγαλύτερα αστικά κέντρα, από οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων. Γενικώς, υπάρχει μια αδιαφορία για το τι, πραγματικά, συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ίσως, ο μέσος όρος της ελληνικής διαίσθησης να είναι υψηλός και να διαμορφώνει την εντύπωση πως στο τέλος θα επιβιώσουμε. Αλλά, η εικόνα δεν παύει να θυμίζει Τιτανικό.

Υπάρχει ένα κείμενο του Τζώρτζ Φρίντμαν, ενός από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς αναλυτές των ΗΠΑ, οι σκοπιμότητες του οποίου δεν είναι πάντα αγαθές. Αλλά, οι συλλογισμοί του διακρίνονται από έναν ορθολογισμό.

Ο περί ου ο λόγος αναλυτής, λοιπόν, πιστεύει πως ο κόσμος στις ημέρες μας μοιάζει με τον κόσμο των χρόνων πριν τον Β! Π.Π. Διευκρινίζει, όμως, πως δεν θέλει σώνει και καλά να μας πει πως οδηγούμαστε σε έναν μεγάλο πόλεμο αλλά πως δεν μπορεί το ενδεχόμενο αυτό να αποκλειστεί.

Οι επισημάνσεις αυτές δεν επιχειρούν να τρομοκρατήσουν. Αλλά, να βοηθήσουν στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την αποφυγή του μοιραίου. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση και οι μεταβατικές φάσεις είναι πάντα επικίνδυνες. Διαμορφώνουν το νέο που αναδύεται και, πολλές φορές εφαρμόζεται το ρητό «η επανάσταση είναι η μαμή της ιστορίας». Θα μπορούσε, κάλλιστα, στη θέση της επανάστασης να μπει ο πόλεμος. Διότι και οι επαναστάσεις που λειτούργησαν ως μαμές, ήταν ένοπλες.

Η ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ

Με δύο λόγια το σκεπτικό του Φρίντμαν λέει πως στην Ευρασία, η Ρωσία, η Κίνα, η Μέση Ανατολή και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν, σε διαφορετικό βαθμό, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές κρίσεις που αρχίζουν να αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και προπολεμικά.

Φαίνεται να μην υπάρχει τίποτα που να μπορεί ή να θέλει να σταματήσει τη δυναμική αυτών των κρίσεων. Η παγκόσμια τάξη είναι έτοιμη για μια αναδιαμόρφωση.

Η αποσταθεροποίηση στην Ευρώπη είναι οικονομική, κοινωνική και θεσμική. Στη Ρωσία, είναι οικονομική και στρατηγική. Στην Κίνα οικονομική και κοινωνική. Η Μέση Ανατολή έχει βυθιστεί σε πολεμική διαμάχη με άγνωστο τον χρόνο εξόδου. Αντιμετωπίζει βαθιά πολιτισμική κρίση. Αυτά λέει πολύ περιληπτικά ο Φρίντμαν.

Σ αυτό, λοιπόν, το περιβάλλον, δεν υπάρχει η υπερδύναμη ή οι υπερδυνάμεις που να διαμορφώσουν την παγκόσμια ισορροπία. Ο κόσμος βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην αβεβαιότητα. Και η αβεβαιότητα επιτείνεται από τη στιγμή που στην μεγαλύτερη υπερδύναμη δεν υπάρχει κυβέρνηση που να διαθέτει ούτε εσωτερική ούτε παγκόσμια πολιτική. Βλέποντας και κάνοντας. Ο πρόεδρος της χώρας, ο κ. Τράμπ, έλεγε την Πέμπτη, σε συνέντευξή του, πως δεν μπορεί να πιστέψει, ακόμη, ότι είναι πολιτικός. Από τον κ. Τράμπ, όμως, εξαρτάται η παγκόσμια σταθερότητα.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Ενδεχομένως ο κ. Τράμπ με τον ασυνήθιστα προκλητικό δημόσιο λόγο του να βοηθήσει στην διαμόρφωση, σιγά, σιγά, μιας νησίδας σταθερότητας στην Ευρώπη και οι ελπίδες ορισμένων να καταρρεύσει η Ένωση, το μεταπολεμικό πείραμα που υποσχέθηκε ειρήνη και ευημερία, να αποβούν φρούδες.

Κάτι αλλάζει στην ήπειρο και, κυρίως, στη Γερμανία. Εντελώς ανέλπιστα, οι σοσιαλδημοκράτες, στους οποίους μερικούς μήνες, νωρίτερα, κανείς δεν έδινε ελπίδα νίκης στις εκλογές, φαίνεται να προηγούνται στις δημοσκοπήσεις. Αλλά, δεν είναι αυτό το κρίσιμο σημείο των εξελίξεων. Το κρίσιμο σημείο είναι πως ο πολιτικός τους λόγος εστιάζει στην Ευρώπη πρέπει να μείνει ενωμένη και που θα πρέπει να επιδείξει αλληλεγγύη προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας, σοσιαλδημοκράτης Πήτερ Γκάμπριελ, κάλεσε τους Χριστιανοδημοκράτες εταίρους του στην κυβέρνηση να αναλογιστούν πως από το Ευρωπαϊκό πείραμα η Γερμανία κερδίζει και δεν θυσιάζεται υπέρ των άλλων. Ένα μέρος αυτού του κέρδους θα πρέπει να το επιστρέψει στην Ευρώπη.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Ο ΣΟΙΜΠΛΕ

Αρχίζουν, λοιπόν, και στην ισχυρότερη, οικονομικά, χώρα της Ευρώπης να ακούγονται λογικές φωνές που θέλουν να διατηρήσουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πρέπει πάση θυσία να ηττηθεί η πολιτική του μονομανούς κ. Σόϊμπλε, και το ζήτημα αυτό δεν είναι μόνο γερμανικό. Είναι ευρωπαϊκό, ίσως, και παγκόσμιο. Είναι η πολιτική αντίληψη (του κ. Σόϊμπλε) που μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στα άκρα. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές η διαχείριση των παγκόσμιων ζητημάτων χρειάζεται σωφροσύνη και ανεκτικότητα. Ο κ. Σόϊμπλε δεν έχει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι η χαρακτηριστική περίπτωση που τα θέλει όλα και τα θέλει για τον εαυτό του. Όπως και ο κ. Τράμπ. Η Ευρωπαϊκή ελπίδα να αλλάξει ρότα η ήπειρος βρίσκεται στα χέρια των Γερμανών ψηφοφόρων.

ΤΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

Οι κυβερνώσες ελίτ της Ευρώπης, με την πολιτική τους, οδήγησαν σε αδιέξοδα προκαλώντας την άνοδο της ακροδεξιάς. Η άνοδος αυτή, όμως, δεν απειλεί τη δημοκρατία. Δεν υπάρχει δυνατότητα η ακροδεξιά να αναλάβει την διακυβέρνηση καμιάς σημαντικής χώρας της Ευρώπης. Επισείεται, όμως, ο κίνδυνος της ανόδου της, διότι τα κόμματα που κυβερνούν δεν είναι διατεθειμένα, ή δεν μπορούν, να αλλάξουν πολιτική.

Ο προσανατολισμός των ψηφοφόρων προς την ακροδεξιά δεν έχει το νόημα αποδοχής των εξτρεμιστικών απόψεών της. Πολλοί από τους ψηφοφόρους των ακροδεξιών κομμάτων προέρχονται από την αριστερά. Η ηχηρή προτίμηση των, εξ ορισμού, αντιπάλων τους, αποσκοπεί στο να στείλει ένα μήνυμα. Φθάνει, ως εδώ. Το οποίο, τα κλασικά κυβερνητικά κόμματα δεν θέλουν να το συλλάβουν. Και, προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους, προβαίνουν σε μια ακραία κινδυνολογία περί κυβερνητικής έλευσης της ακροδεξιάς. Ουδέν ψευδέστερον.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτά τα ακροδεξιά μορφώματα, έχουν και φασιστικά και ναζιστικά χαρακτηριστικά σε μια μίξη στο μπόιλερ της χρονικής απόστασης από το μεσοπόλεμο, τότε που τα ρεύματα αυτά απέκτησαν υπόσταση στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Αλλά, είναι επικίνδυνα, όσο η ιδεολογία, το πολιτικό περιεχόμενο και η πολιτική συμπεριφορά των κλασικών κομμάτων του «δημοκρατικού φάσματος» αδιαφορεί για τους πολίτες και τις ανάγκες τους.

Και όσο, διάφορες σέκτες και παλαιοημερολογίτικοι πολιτικοί φορείς της αριστεράς, επειδή δεν μπορούν να ανανεωθούν διότι ξεπεράσθηκαν από την ιστορική εξέλιξη, προσπαθούν να επιβιώσουν αντιπαρατιθέμενοι με ακροδεξιά φαντάσματα. Ο κόσμος, όμως, έγινε καχύποπτος και αντιλαμβάνεται το παιχνίδι τους.

Αδιαφορούν, όμως, και σε μια επίδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς, επιχειρούν να διαλύσουν ό,τι έμεινε όρθιο από την οξεία καπιταλιστική κρίση.

Ο δημόσιος χώρος και οι δημόσιοι θεσμοί έχουν γίνει βορά τους και οποιαδήποτε αμφισβήτηση της …πολιτικής ορθότητάς τους αντιμετωπίζει την βίαιη εξουσιομανία των … «αντιεξουσιαστών».

Η βία είναι βία από όπου και αν προέρχεται. Και η σημερινή κυβέρνηση, καλείται να διαχειριστεί, από θέση ευθύνης, ότι έκαναν τα στελέχη και οι οπαδοί της όταν ήταν στην αντιπολίτευση.

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΡΩΜΑ

Η κυβέρνηση αντιδρά με κλασική αδράνεια και αδιαφορία σε φαινόμενα άσκησης βίας και καταστροφής δημόσιας περιουσίας, ενέργειες που υπονομεύουν δημόσιους θεσμούς που λειτουργούν προς όφελος των ασθενέστερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επίθεση που υπέστη ο καθηγητής του Παντείου Άγγελος Συρίγος από οργανωμένες ομάδες που επιδιώκουν την υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου και την μετατροπή του σε αποθήκη ψυχών.

Το ίδιο συνέβη και με τον καθηγητή Γιώργο Παύλο στην Ξάνθη.

Το κακό με τις οργανωμένες αυτές μικροομάδες, που με απειλές και εκβιασμούς έχουν διαλύσει, την ήδη, διαλυμένη παιδεία και κοινωνία, έχει παραγίνει.

Στα πανεπιστήμια υπάρχει αυτήν τη στιγμή ένα κλίμα τρομοκρατίας που έχουν επιβάλλει οι ακραίες αυτές ομάδες και την κατάσταση αυτή την ανέχεται και η πολιτεία και – δυστυχώς- η κοινωνία.

Ο Τράμπ με την έλλειψη πολιτικής του αποσταθεροποιεί το διεθνές περιβάλλον. Τα φαινόμενα βίας, μαζί με την πολιτική οικονομικής εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας, διαλύουν τον ελληνικό κοινωνικό ιστό. Και τα δύο είναι άκρως επικίνδυνα. Το εκλογικό σώμα που θα υποστηρίξει μια πολιτική αντιμετώπισής τους, υπάρχει. Λείπει η ηγεσία του.

Εμανουέλ Μακρόν – Μαρίν Λεπέν: Μια ανεύθυνη συζήτηση καφενείου

Από

anixneuseis

February 18, 2017

Dionysiοs Dervis-Bournias Μαέστρος, Καλλιτεχνικός Διευθυντής Huffington Post.

Κοντά τέσσερις δεκαετίες στο Παρίσι όχι μόνο δεν εξάλειψαν αλλά δόμησαν την πρώτη μου επαφή με την πολιτική: το καφενείο. Τελετουργική στάση του παππού στη διαδρομή ανάμεσα στο νηπιαγωγείο και στο σπίτι, το καφενείο με μύησε σ’ αυτή την «τιτανομαχία γιγάντων» (άλλη ανάμνηση, κινηματογραφικής ρεκλάμας αυτή τη φορά) που διεξήγετο μεταξύ του κεντρώου παππού μου αφενός και των δεξιών και των αριστερών θαμώνων αφετέρου, που κάθε μέρα, την ίδια ώρα, επισφράγιζαν με ηχηρό τάβλι και τσιγάρο μια σαδιστική συμμαχία εναντίον του.

Το καφενείο σήμερα είναι το Muscade στο Palais Royal και αντίπαλός μου, ίδιος κάθε εβδομάδα, ο φίλος Guillaume Malaurie, ιστορικός, διευθυντής των έγκυρων περιοδικών L’Histoire και Historia και γνωστός πολιτικός αναλυτής. Το σημερινό θέμα είναι οι προεδρικές εκλογές.

Βλέπω τον Μακρόν, ανακοινώνω αρχίζοντας τις αψιμαχίες. Οι μόνοι πολιτικοί που θα μπορούσαν να επωφεληθούν μιας συναινετικής ψήφου, ο κεντροαριστερός Μανουέλ Βαλς και ο κεντροδεξιός Αλέν Ζιπέ, είναι εκτός παιχνιδιού μετά τις εκατέρωθεν προκριματικές εκλογές. Ο Φρανσουά Φιγιόν, με το προφίλ του συντηρητικού οικογενειάρχη αστού που είναι αποφασισμένος να ζητήσει θυσίες για να βάλει επιτέλους τάξη στην οικονομία με την «ίδια πυγμή που κυβερνά το σπιτικό του», θα μπορούσε όχι μόνο να ενώσει την Δεξιά καθησυχάζοντας το μέσο καθολικό νοικοκυριό αλλά και να προκαλέσει έκπληξη με μεγάλη διαρροή προς αυτόν ψήφων από την Μαρίν Λεπέν. Από τότε που αποκαλύφθηκε ότι μισθοδοτούσε την γυναίκα του εν αγνοία της, όπως και δυο από τα πέντε παιδιά του όταν ήταν ακόμα φοιτητές, η ροή ανετράπη προς όφελος της Λεπέν και του συνθήματός της «Δεξιά και Αριστερά, όλοι σάπιοι».

Ο Μπενουά Αμόν, νικητής των προκριματικών της Αριστεράς, θα έχει a minima την υποστήριξη του Βαλς, που περιμένει την αποτυχία του στις εκλογές για να ηγηθεί του διαλυμένου πλέον σοσιαλιστικού κόμματος. Η δε τυχόν σύμπραξή του με τον Ζαν-Λικ Μελονσόν, θαυμαστή του Τσάβεζ, θα πολώσει ακόμα περισσότερο την ήδη αδύναμη ψήφο.

Ο Μακρόν, πρώην υπουργός του Φρανσουά Ολάντ αλλά «ούτε δεξιός ούτε αριστερός», κατεβαίνει μόνος εναντίον όλων των κομμάτων (κάτι πρωτοφανές στο γαλλικό πολιτικό τοπίο) ποντάροντας στην τάση απόρριψης της παραδοσιακής πολιτικής όπως η τάση αυτή επιβεβαιώνεται από την άνοδο των λαϊκιστικών «αντισυστημικών» μορφωμάτων και το αποτέλεσμα του Brexit και της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ. Αποτελεί τον κύριο στόχο επιθέσεων παραπληροφόρησης εκ μέρους της Ρωσίας, η οποία στηρίζει τον Φιγιόν και de facto χρηματοδοτεί την Λεπέν που το κόμμα της πήρε επισήμως δάνειο από ρωσική τράπεζα. Ανακοινώνοντας, ενώ βρίσκεται στην Αλγερία, την πρόθεσή του να αναγάγει την γαλλο-αλγερινή συνεργασία στο ίδιο επίπεδο με την γαλλο-γερμανική, βυθίζοντας το μαχαίρι στην πληγή με το εκρηκτικό «η αποικιοκρατία υπήρξε έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας» που κανένας αριστερός ηγέτης ουδέποτε αποτόλμησε, ο Μακρόν μας αποκαλύπτει μια μιτερανική, φλωρεντίνικη πλευρά: διατηρεί σαν καταξιωμένος τραπεζίτης ακέραια την εμπιστοσύνη και εκτίμηση των δεξιών τραπεζικών κύκλων, ενώ καταφέρνει από αριστερά ένα αναπάντεχο πλήγμα στους Αμόν και Μελονσόν που φλερτάρουν την ψήφο του μουσουλμανικού προλεταριάτου των Προαστίων. Μένει να αποσπάσει την υποστήριξη του κεντρώου Φρανσουά Μπαϊρού για να εκλεγεί με άνεση.

Η ανάλυσή σου είναι λογική και εμβριθής, μου απαντά ο Guillaume. Έτσι όμως ξεφεύγει από τον σκοπό των εβδομαδιαίων μας συναντήσεων που, σου υπενθυμίζω, είναι η αναπαραγωγή των ενίοτε ανεύθυνων συζητήσεων καφενείου των παιδικών σου αναμνήσεων. Θέλεις ένα σενάριο άξιο καφενείου;

Η πραγματική δυναμική ψήφου βρίσκεται στην πλευρά της Λεπέν, οι ψηφοφόροι της είναι οι μόνοι που ψηφίζουν με τον ενθουσιασμό που λείπει και στην Αριστερά και στην Δεξιά. Στο σενάριο που σου υποβάλλω λοιπόν, η Λεπέν κερδίζει με διαφορά δυο χιλιάδων ψήφων από τον Μακρόν – υπόθεση εργασίας πολύ πιο πιστευτή από μια ενδεχόμενη νίκη του Τραμπ δυο μήνες πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Ανακοινώνει δύο δημοψηφίσματα, για την έξοδο από την Ευρώπη και για την «Εθνική προτεραιότητα». Χάνει τις βουλευτικές εκλογές προς όφελος της Δεξιάς, αλλά σαν συνέπεια των «Τριγωνικών εκλογών» διορίζει πρωθυπουργό τον Λορόν Βακιέζ σε μια κυβέρνηση ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους και έναν ακόμα δεξιότερο σχηματισμό χωρίς ετικέτα.

Η Αριστερά τεμαχίζεται σε τρία κομμάτια: στους «Κάτω ο φασισμός» που κάνουν διαδηλώσεις, στους «Ζήτω οι διαφορές μας» (συμμαχία του Μπενουά Αμόν με τον νεο-ισλαμιστή Ταρίκ Ραμαντάν) και στο «Λαϊκο-Ρεπουμπλικανικό κόμμα» του Μανουέλ Βαλς και των κεντροδεξιών σαραντάρηδων του Σαρκοζί και του Ζιπέ. Το αντίστοιχο συμβαίνει στη Γερμανία στις 27 Σεπτεμβρίου: CDU/CSU-AFD-SPD. Μια συμμαχία SPD-CDU υπό την Μέρκελ ; Όχι, αλλά ένας εμφύλιος στην CDU, όπου η πιο ακραία τάση πλειοψηφεί και διαμορφώνει μια συμμαχία με το AFD. Πρώτη απόφαση: τελεσίγραφο σε Γαλλία, Ελλάδα και Ιταλία να προβούν σε εκκαθάριση του χρέους τους, χωρίς την οποία το Βερολίνο επιφυλάσσεται του δικαιώματος να εγκαταλείψει την Ένωση και σε σύντομο χρονικό διάστημα να σταματήσει τις πολιτικές συγκράτησης των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Τον Οκτώβριο ο Πούτιν συναντά τον καινούργιο καγκελάριο με σκοπό να σχεδιάσουν μια γερμανο-ρωσική συγκυριαρχία στην Γηραιά Ήπειρο. Η ιδέα μιας ΡΕΕ, (Ρωσο-Ευρωπαικής Ένωσης), κερδίζει έδαφος. Και το Αιγαίο, ανέκαθεν γεωπολιτικό θέατρο, θα αποτελεί το καινούργιο ερωτηματικό ως προς το ποιους, Έλληνες ή Τούρκους, θα στηρίξει η Ρωσία (παρά την χριστιανική της παράδοση!) σε μια ένοπλη πλέον διεκδίκηση του Ερντογάν.

Παραγγείλαμε από ένα δεύτερο καφέ, ο δικός μου είχε εν τω μεταξύ κρυώσει. Η θέα στον κήπο αξίζει από μόνη της ένα ταξίδι στο Παρίσι· ακριβώς απέναντι βρίσκεται το διαμέρισμα όπου έμενε η Κολέτ, μια από τις πιο σημαντικές Γαλλίδες συγγραφείς των αρχών του εικοστού αιώνα. Αλλάζοντας τη συζήτηση για θέματα που κατέχω καλύτερα, σκέφτηκα πως ίσως είναι καιρός, στην ηλικία μου, να σταματήσω τις συζητήσεις καφενείου.

Palais Royal, Παρίσιhttp://www.huffingtonpost.gr/dionysis-dervisbournias/-_10134_b_14801730.html?utm_hp_ref=greece

Με τι απειλεί η Ρωσία την Τουρκία; Ένας σοκαριστικός ισχυρισμός

Από

anixneuseis

February 18, 2017

(Φωτ.: pravdareport.com)

Άρθρο γνώμης internethaber.com.

Η Μόσχα θέλει να συμπεριλάβει και το PYD στις συζητήσεις για την εκεχειρία στη Συρία, που γίνονται στην Αστάνα και η Τουρκία αντιτίθεται σε αυτό.

Η Ρωσία είναι έτοιμη να επαναλάβει το λάθος που κάνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας: προσπαθεί να κρατήσει την Τουρκία δίπλα της, με απειλές.

Οι σχέσεις της Τουρκίας με της Ρωσία έχουν σκαμπανεβάσματα. Τα τελευταία χρόνια αυτά τα σκαμπανεβάσματα έχουν γίνει ακόμη πιο έντονα.

Η στιγμή που πέφτει το ρωσικό αεροσκάφος (φωτ.: @beijinghour)

Οι σχέσεις που εξελίχθηκαν σιγά-σιγά μετά τον ψυχρό πόλεμο, βελτιώνονταν χωρίς πρόβλημα μέχρι τον εμφύλιο στη Συρία. Παρόλο που ο εμφύλιος στη Συρία άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν οι δυο χώρες η μία την άλλη, και οι δυο πλευρές προσπάθησαν να συνεχίσουν το είδος των σχέσεων που είχαν. Η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους στις 24/11/2015 έγινε η αιτία για μια σοβαρή κρίση. Οι σχέσεις που μετά την κατάρριψη ήταν σε ένταση για έναν περίπου χρόνο, άρχισαν να βελτιώνονται μετά την επίσκεψη του Ερντογάν στη Ρωσία, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου. Μετά από την επίσκεψη εκείνη, οι δυο χώρες είχαν μια επιτυχημένη συνεργασία στη Συρία. Αλλά στο σημείο που φτάσαμε, η Ρωσία ετοιμάζεται να κάνει ένα λάθος που κάνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της: δεν βλέπει ότι πρέπει να παροτρύνει την Τουρκία θετικά, αλλά προσπαθεί να την κρατήσει στο πλάι της με απειλές.

Ο Ομπάμα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, για να περιπέσει σε τέλμα η κατάσταση στη Συρία
Από την πρώτη μέρα της κρίσης η Τουρκία στήριξε την εδαφική ακεραιότητα και την δημοκρατική μεταμόρφωση της Συρίας.

Αλλά η κυβέρνηση Ομπάμα δεν έδωσε σημασία ούτε στην εδαφική ακεραιότητα, ούτε και στη δημοκρατία. Αντιθέτως, επέλεξε μια ενεργητική στρατηγική για τη μη εύρεση λύσης.

Επέλεξε μια δομή που βασιζόταν σε μάχη για την εξουσία. Έκανε ότι περνούσε από το χέρι του, για να δημιουργήσει ένα τέλμα, όπου οι τρομοκρατικές οργανώσεις μάχονται η μία την άλλη και οι χώρες της περιοχής είναι αντιμέτωπες η μια με την άλλη.

Πίεσαν για περισσότερη στήριξη
Οι ΗΠΑ στην αρχή αποφάσισαν να στηρίξουν τους αντιφρονούντες. Και μάλιστα πίεσαν την Τουρκία για να τους στηρίξει περισσότερο. Όσο η Τουρκία δούλευε με το πάσο της, αύξησαν τις πιέσεις προς την Τουρκία. Όταν άρχισε η Τουρκία να στηρίζει τους αντιφρονούντες, βρέθηκε απέναντι τους. Η Ουάσιγκτον απολάμβανε πολύ την μάχη των αντιφρονούντων με τη Χεζμπολάχ. Παρακολούθησε τη διαφωνία της Τουρκίας με το Ιράν. Μάλιστα επέτρεψε την άμεση επέμβαση της Ρωσίας, όταν το καθεστώς Άσαντ που στήριζε το Ιράν άρχισε να χάνει. Ήθελε όλες αυτές οι χώρες και οι οργανώσεις να καταστρέψουν η μια την άλλη. Σε ανακοίνωσή του ο Ομπάμα, δεν είπε χωρίς λόγο ότι η Ρωσία θα έχει μεγάλες απώλειες στη Συρία. Αυτό ακριβώς είχε στο μυαλό του. Αυτό που ήθελε, ήταν να δημιουργήσει μια κατάσταση η επίλυση της οποίας θα ήταν αδύνατη.

Μας εκβιάζουν με το PYD
Όταν η τουρκική κυβέρνηση αρνήθηκε να συμμετέχει ευθέως στον πόλεμο, οι ΗΠΑ και οι δυτικές χώρες άρχισαν να απειλούν την Τουρκία. Την κατηγόρησαν ότι στηρίζει το ISIS. Όταν η Τουρκία αντιστάθηκε σε όλα αυτά, άρχισαν να την απειλούν με το PYD.

Μαχητές των PYD/YPG (φωτ.: radioalkul.com)

«Αν δεν πολεμήσεις ανάλογα με τα δικά μας συμφέροντα, θα ανοίξουμε το δρόμο για το PYD.» Αλλά οι ΗΠΑ αύξησαν τόσο πολύ την πίεση, που η Τουρκία δεν είχε περιθώρια να κάνει ένα βήμα πίσω. Πίεσε τόσο πολύ, που τελικά απέτυχε. Η Τουρκία χάραξε μια νέα πορεία για τον εαυτό της: επέλεξε τη συμφιλίωση με τη Ρωσία. Οι απειλές και ο εκβιασμός των ΗΠΑ, δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Απεναντίας η Τουρκία διάλεξε το καλύτερο από τα δυο κακά.

Η «Ασπίδα του Ευφράτη» και η Επιχείρηση Κατάληψης της Αλ Μπαμπ
Απ’ όσο έγινε κατανοητό, η Τουρκία ξεκίνησε την επιχείρηση ασπίδα του Ευφράτη μετά τη συμφιλίωση με τη Ρωσία. Βάσει αυτής της συμφωνίας, ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός που είχε τη στήριξη της Τουρκίας θα προχωρούσε μέχρι το αλ Μπαμπ. Ο αυτοκινητόδρομος Μ-4 θα ήταν το σύνορο ανάμεσα στο καθεστώς Άσαντ και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Με τον τρόπο αυτό, το PYD δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τον Κουρδικό Διάδρομο.

Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός που θα έμπαινε ανάμεσα στο Αφρίν και τον Ευφράτη, θα δημιουργούσε μια ασπίδα. Θα έφευγε ο ISIS από τα σύνορα με την Τουρκία.

Η επιχείρηση αυτή ήταν μια επίθεση κατά του ISIS και μια κίνηση άμυνας για το PYD και ο τελευταίος κρίκος ήταν το αλ Μπαμπ, όπως και έγινε. Αν συνέχιζε η κυβέρνηση Ομπάμα, η Τουρκία μετά το αλ Μπαμπ, θα περνούσε σε άμυνα με τον ISIS και στην επίθεση εναντίον του PYD. Αυτό το διάστημα όμως άλλαξε η κυβέρνηση στις ΗΠΑ.

Η Τουρκία δεν έχει πλέον ανάγκη τη Ρωσία
Τελείωσε η πολιτική της μη λύσης. Ήρθε ο Τραμπ που έκανε εχθρούς τον ISIS, το Ιράν και την Κίνα. Βέβαια δεν στέλνει άσχημα μηνύματα στη Ρωσία, αλλά ο Τραμπ, ο οποίος θα έχει μια συμπλοκή με το Ιράν και την Κίνα, δεν είναι και πολύ πιθανό να τα πάει καλά με τη Ρωσία. Αυτό το γνωρίζει και η Μόσχα. Επίσης ξέρει και τα εξής: όταν η αλ Μπαμπ τεθεί υπό τον έλεγχο της Τουρκίας, η Τουρκία δεν θα έχει πια ανάγκη τη Ρωσία. Ο Τραμπ είχε μια πολύ καλή συζήτηση στο τηλέφωνο με τον Ερντογάν. Υπονοεί ότι θα εμφανιστεί στο πεδίο κατά του Ιράν και του ISIS. Η Τουρκία έδωσε παρόμοια απάντηση σε αυτά τα σήματα: παρουσίασε ένα πλάνο για την εκκαθάριση της Ράκα με τη συμμετοχή του τουρκικού στρατού.

Ο Συριακός Στρατός στην αλ Μπαμπ (φωτ.: sputniknews.com)

Η Ρωσία αντιμετωπίζει έλλειψη εμπιστοσύνης
Σε απάντηση όλων αυτών ο αρχηγός της CIA ήρθε αμέσως στην Άγκυρα. Ανακοίνωσε πως από το Λευκό Οίκο θα δοθεί μαζί με την Τουρκία κοινή μάχη προς όλες τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Όταν όλα αυτά συνέβησαν το ένα μετά το άλλο, η Ρωσία βρέθηκε αντιμέτωπη με έλλειψη εμπιστοσύνης. Ανησυχεί από την πιθανότητα η Τουρκία να πλησιάσει τις ΗΠΑ. Αλλά όταν ανησυχείτε, δεν πρέπει να στήνετε καβγά. Αντιθέτως, αν η Ρωσία δεν θέλει να χάσει την Τουρκία, πρέπει να την ενθαρρύνει να μείνει μαζί της. Αυτή είναι μια λογική συμπεριφορά.

Η απειλή της Μόσχας προς την Τουρκία μέσω PYD, μπορεί να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα
Αλλά τι κάνει η Ρωσία; Το εντελώς αντίθετο. Αντί να ενθαρρύνει, απειλεί. Διαδίδει φήμες ότι τα βρήκαν με το PYD. Βομβαρδίζει «κατά λάθος» τη βάση των Τούρκων στρατιωτών. Προσπαθεί να εντάξει το PYD στις συνομιλίες στην Αστάνα.

Με τον τρόπο αυτό ροκανίζει τις βάσεις στις οποίες στηρίζεται η διαδικασία και οι συνομιλίες της Αστάνα.

Δεν βλέπει ότι όσο χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα, η Τουρκία δεν μπορεί να συμβαδίσει μαζί της. Εν συντομία, κάνει ό,τι χρειάζεται για να χάσει την Τουρκία.

Οι προσδοκίες της Τουρκίας είναι ξεκάθαρες
Όταν το βλέπουμε από αυτή την οπτική, φαίνεται ότι η Ρωσία κρατάει μια παράλογη στάση. Αλλά το μόνο που έχει να κάνει, είναι να πείσει την Τουρκία ότι οι ΗΠΑ είναι αναξιόπιστες. Να παρουσιάσει στην Τουρκία ένα πλάνο για την αντιμετώπιση του PYD. Οι προσδοκίες της Τουρκίας είναι ξεκάθαρες. Υπό αυτή την έννοια, ακόμη και μερικά βήματα θα ήταν αρκετά, για να γίνει η προσέγγιση προς την Τουρκία. Για παράδειγμα, η Ρωσία δεν έχει κλείσει ακόμη τα γραφεία του PYD στη Μόσχα. Αντί να διαβεβαιώσει την Τουρκία για το PYD, εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το PYD ως μέσο εκβιασμού. Δεν βλέπει ότι ο εκβιασμός της Άγκυρας με το PYD θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.

(Φωτ.: ruptly.com)

Αν η Ρωσία δεν έρθει με καλύτερη πρόταση από αυτήν των ΗΠΑ
Να τα πούμε όλα: αν η Ρωσία δεν προσφέρει κάτι καλύτερο από τις ΗΠΑ, η Τουρκία θα είναι κοντά στη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Δηλαδή η Ρωσία θα έχει την ανάγκη να είναι ένα βήμα πιο μπροστά. Αν χάσει την Τουρκία, θα βρεθεί μόνη και μόνο μαζί με το Ιράν απέναντι στη συμμαχία της δύσης. Αλλά αν καταφέρει να κρατήσει την Τουρκία δίπλα της, θα δημιουργήσει μια ρωγμή στη συμμαχία της Δύσης, θα χαλάσει την ομοφωνία στο ΝΑΤΟ, με τον τρόπο αυτό δεν θα απομονωθεί τη Συρία. Η Τουρκία δεν είναι μόνο η Τουρκία, είναι η Τουρκία που είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Οι επενδύσεις της Ρωσίας στη Συρία μπορεί να αποβούν άκαρπες
Αν οι ΗΠΑ παρουσιάσουν ένα ολοκληρωτικό σχέδιο και ο ΟΗΕ στραφεί κατά της Ρωσίας, μπορεί να δημιουργηθεί ένας διεθνής συνασπισμός που θα απομονώσει τη Ρωσία. Αν συμβεί αυτό, πόσο καιρό θα μπορέσει να αντισταθεί η Ρωσία σε αυτή την αντιμαχία; Μπορεί να αποβούν άκαρπες οι επενδύσεις που έκανε όλα αυτά τα χρόνια στη Συρία. Επίσης, μια πόλωση που θα δημιουργηθεί στη Συρία, θα δυσκολέψει τη Ρωσία και στο θέμα της Ουκρανίας. Η Συρία, δεν είναι μόνο η Συρία.

Τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν επί Ομπάμα
Όπως η κατάσταση στην Ουκρανία ενεργοποίησε την κατάσταση στη Συρία, έτσι και η Συρία μπορεί να ενεργοποιήσει την Ουκρανία. Αυτό που έδωσε τη δυνατότητα στη Ρωσία να κάνει τα βήματα που έκανε στη Συρία και την Ουκρανία, ήταν η αδυναμία και η ευθραυστότητα στη γραμμή Ατλαντικού. Αλλά στην εποχή του Τραμπ, τα πράγματα δεν θα είναι όπως ήταν επί Ομπάμα. Απεναντίας, θα σφίξουν. Κατά βάθος το ξέρει και η Ρωσία, για τον λόγο αυτόν ανησυχεί, και όσο φοβάται, τόσο χάνει τον έλεγχο.

Αλλά αν η Ρωσία πέσει σε αυτή τη λούμπα των απειλών, θα απομακρύνει την Τουρκία από κοντά της.

Η Ρωσία είχε δοκιμάσει και στο παρελθόν να απειλήσει την Τουρκία
Αυτή η στάση να μην ξαφνιάζει κανέναν. Σύμφωνα με τον Κίσινγκερ, η ρωσική διπλωματία στηρίζεται στο φόβο. Παραδείγματα τούτου υπάρχουν σε όλη τη Ρωσική ιστορία. Λόγω των φόβων της κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου συμπεριφέρθηκε στους συνεταίρους της όχι ως συμμάχους αλλά ως δορυφόρους. Αύξησε την πίεση σε κομουνιστικές χώρες που φοβήθηκε ότι θα τις χάσει. όσο αύξανε την πίεση, τόσο αυξανόταν και ο φόβος της. Η Επανάσταση της Ουγγαρίας το 1956 και η Άνοιξη της Πράγας το 1968, είναι αποτελέσματα του ίδιου λάθους. Η Ρωσία είχε δοκιμάσει και στο παρελθόν παρόμοια απειλή και είχε πάρει και τότε άσχημα αποτελέσματα. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελε να στριμώξει την Τουρκία με τα Στενά και με εδαφικές διεκδικήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να πλησιάσει η Τουρκία τις ΗΠΑ. Μάλιστα με αυτό τον τρόπο πυροδότησε την πρόωρη διαίρεση του Ψυχρού Πολέμου.

(Φωτ.: express.co.uk)

Το ΡYD είναι κεντρική απειλή για την Τουρκία
Ο Κένεθ Βαλτζ είχε πει «οι πρόεδροι των κρατών είναι ελεύθεροι να κάνουν βλακείες, αλλά δεν μπορούν να επαναλαμβάνουν την ίδια βλακεία. Όσοι επαναλαμβάνουν την ίδια βλακεία, θα χάσουν μπροστά στην ιστορία.» Αλλά κατά βάθος διαφορετικές γενιές μπορούν να κάνουν την ίδια βλακεία πολλές φορές. Ενώ πρέπει να ενθαρρύνει, απειλεί.

Ο Πούτιν μπορεί να επαναλάβει το λάθος του Στάλιν. Μπορεί να απομακρύνει από κοντά της την Τουρκία χωρίς λόγο. Και θα χρειαστούν τουλάχιστον 50 χρόνια για να της δοθεί μια τέτοια ευκαιρία.

Τώρα η Τουρκία ανησυχεί λιγότερο
Αν η Ρωσία δεν έχει καταλάβει τι σημαίνει το ζήτημα PYD για την Τουρκία, αρκεί να ρίξει μια πρόχειρη ματιά στο χρονικό της περιόδου απομάκρυνσης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ. Η απειλές και οι εκβιασμοί των ΗΠΑ δεν έπεισαν την Τουρκία. Απεναντίας, την ώθησαν στη Ρωσία. Το PYD είναι τόσο σημαντική απειλή για την Τουρκία, που μπορεί να λάβει υπόψη τα πάντα, και θα είναι αποφασιστική στο να χρησιμοποιήσει τα προνόμια που της παρέχει το γεγονός ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Το PYD είναι ήδη φυλακισμένο σε συγκεκριμένη γραμμή. Η Τουρκία ανησυχεί λιγότερο τώρα. Θα περιμένει να προχωρήσει με αυτόν που την ενθαρρύνει και όχι με αυτόν που την απειλεί. Θα δούμε πως θα το ερμηνεύσει αυτό η Ρωσία και τι θα επιλέξει. Αν κινηθεί με το μυαλό της και όχι με τους φόβους της, θα αφήσει σε μια άκρη τις απειλές και τους εκβιασμούς και θα συνεχίσει με το πάρε-δώσε με την Τουρκία. Αλλά για την ώρα είναι δύσκολο να πούμε ότι έχει αυτή την οξυδέρκεια. Φαίνεται ότι θα της συμβεί αυτό που φοβάται.

Μετάφραση: Σοφία Αγγελίδου
Επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης

pontos-news.gr

The Unending Muslim Civil Wars Conflict between Muslim groups is nothing new.

Από

anixneuseis

February 18, 2017

By Kamran Bokhari Feb. 17, 2017 Geopolitical Future

Two concepts increasingly dominate public discussions on the Muslim and Arab world. The first is the notion of civil war in the context of countries like Syria, Yemen and Libya. The second is the notion of conflict between Islam and the West. Both concepts fail to recognize that the Muslim world is in the throes of multiple civil wars.

Our model indicates that Turkey and Iran are the two major powers in the heart of the Muslim world, especially after the hollowing out of its Arab core. These two are the main competitors for influence in the Arab world. For the most part, the Turks and the Iranians have avoided clashing with each other. But we are always on the lookout for signs of what is an inevitable clash, and over the past few days we have noticed bellicose rhetoric emanating from Ankara directed at Tehran.

Iranians light candles to commemorate the death of Imam Hussain, the grandson of Prophet Muhammad, during an Ashura ceremony in the capital Tehran on Oct. 12, 2016. The “Shame-e-Qariban” (strangers’ dinner) ritual is held after the day procession that depicts the suffering of the third Shiite imam, whose death 14 centuries ago marked the beginning of the Sunni-Shiite split, which persists in Islam to this day. ATTA KENARE/AFP/Getty Images

On Feb. 12, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan, while on a visit to the Arab island kingdom of Bahrain, accused Iran of seeking the disintegration of Iraq and Syria. Erdoğan identified “Persian nationalism” as a threat that needs to be blocked. As expected, Iran rejected the remarks and obliquely accused Turkey of supporting terrorist groups and violating the territorial integrity and sovereignty of Syria. On Feb. 16, pro-government Turkish daily Yeni Şafak escalated matters by accusing the Iranians of creating conditions that could lead to an “Islamic civil war.”

The “Islamic civil war” referred to here is the struggle between the Sunni and Shiite sects. Iran is the de facto leader of the latter while Turkey is trying to assume leadership of the former. Arab states need Turkey to counter Iran, but they don’t exactly want to accept Turkish domination of the Arab world. Saudi Arabia is the most powerful Arab state but a weak one, which is why it seeks a partnership of sorts with Turkey as opposed to a subordinate role.

The Shiite-Sunni conflict and the intra-Sunni struggles underscore that the Islamic civil war the Turks are warning about is already raging. In fact, the contemporary sectarian conflict has been going on for nearly four decades. However, the Shiite-Sunni struggle has been a constant since the earliest days of Islam.

It has its roots in the election of the first caliph (literally meaning successor) in the wake of the Prophet Muhammad’s death in 632. At that time, there were no Sunnis or Shiites. Those who supported the first caliph Abu Bakr eventually came to be known as the Sunnis. Those who strongly felt that Muhammad’s cousin and son-in-law Ali was deprived of a divinely ordained right to lead the Muslim nation over time became part of what is now known as Shia Islam.

The first intra-Muslim civil war took place during the reign of the third caliph, Uthman bin Affan, who was assassinated by dissidents in 656. The second civil war broke out in 680 with the Battle of Karbala, during which the troops of the caliphate dominated by the Umayyad dynasty killed Hussain, the grandson of the Prophet, and many members of his family. By the time the third civil war began, there ceased to be a single caliphate as the Baghdad-based Abbasid dynasty overthrew the Damascus-based Umayyad regime – remnants of which then established a rival caliphate in the Iberian Peninsula. With the Abbasid takeover of the caliphate, the Muslim world ceased to be a singular geopolitical unit.

In addition to competing caliphates, numerous independent emirates, imamates and sultanates arose. At one point, three large competing caliphates existed – Abbasid, Umayyad and Fatimid. Most of these were Sunni dominions competing with each other. But over time, the Shiites (which also broke into many subsects, such as the Twelvers, Ismailis, Zaydis and Alawites) were able to gain power as well. The mainstream Shiite sect (the Twelvers) reject the caliphate and insist that 12 imams from the Prophet’s lineage ought to have ruled after Muhammad’s demise.

The most notable caliphate was the Fatimid (909-1171), which at the height of its power ruled most of North Africa, the Levant and the west coast of Arabia. In Yemen, the Zaydi imamate was founded in the late 9th century and lasted all the way to the early 1960s. In Persia and Mesopotamia, the Buyid emirate was a Twelver Shiite polity that lasted from 932 to 1055. It was not until the 16th century that the current sectarian battlespace began to take shape.

It was in the first half of the 1500s that the Safavid Empire emerged as a Twelver Shiite polity in Persia and the Ottoman sultanate was firmly established in the Arab world. These two powers waged war against each other, but the Ottomans retained the upper hand because they were firmly entrenched in modern-day Iraq and Syria. With the onset of modernity, these imperial states fell victim to European colonialism. While the Europeans drew many of the modern nation-state borders, these Muslim lands had their own inherent divisions stemming from intra-Muslim divisions that lasted nearly 13 centuries.

After almost a century, the nation-states in the Arab world are now under tremendous stress because of the evolving nature of the intra-Muslim struggles that have never ceased. Some of these states have been destroyed and are unlikely to come back. The Shiite-Sunni conflict is just the most glaring example of the battle that is raging. However, it is not the most important because Sunnis account for around 80 percent of the world’s Muslim population.

Throughout history, whenever the Shiites have risen as a geopolitical power, it was the result of an internal crisis within Sunnidom. Today, this war over who speaks for Sunni Islam is perhaps much more contested than it ever has been. The majority sect is increasingly fragmenting along many different lines – geographic, ethnic, cultural, political and ideological. Islamism and its violent incarnation of jihadism are a direct consequence of the intellectual and geopolitical crisis within Islam’s majority sect.

We are used to viewing civil wars within the confines of a single country. In the case of Islam, there are many civil wars raging. The outcome of these conflicts is far more consequential as it will shape the relationship between Muslim-majority countries and the West. The conflict in Syria, especially as it relates to the Islamic State, will be a key determinant in the geopolitical makeup of the Middle East. However, it pales in comparison to the war within Islam’s body politic.

http://info.geopoliticalfutures.com/reality-check-the-unending-muslim-civil-wars?ecid=ACsprvvrWoy1jW7R_oWHqzlGHOGrkFVCcFC6YXeEDRNqJfoP4HF1725ahkd2yXcoXxIX7wKrY6Yg&utm_campaign=Reality+Check&utm_source=hs_email&utm_medium=email&utm_content=42834242&_hsenc=p2ANqtz-_XQVqUax2eX1LXgOUG8E6PU5ZV6UcY0rv1pA35kK6SBrYXFLukb_QpanbMifzwKt0a2TyDpCRl_XjvnbA2SXuO7uoMug&_hsmi=42834242

1...2,9872,9882,989...3,019 Σελίδα 2,988 από 3,019

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Πως χάθηκε άλλη μια ευκαιρία για την Ελλάδα στη Συνδιάσκεψη Ασφάλειας του Μονάχου

Το ισλαμικό κίνημα στην Τουρκία.

Παναγιώτης Ήφαιστος.

Τι συμβαίνει στην γεωπολιτική σκακιέρα σε διεθνές επίπεδο: Τι συμφώνησαν στο Μόναχο

Ο Σουλτς απειλεί τη «σίγουρη» Μέρκελ

ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΜΠΕΡΣΗ

Ο εφιάλτης του διαμελισμού πάνω από την Άγκυρα

του Σάββα Καλεντερίδη.

Σε ευχαριστούμε Μουσταφά Ακιντζί… Μας έδειξες πως θα είναι η νέα Κύπρος μετά τη “λύση”

Πρόταση για την αντιμετώπιση των ψευδών ειδήσεων

EXXON CLAIMS PIONEERING UPSTREAM BREAKTHROUGH

As the pressure mounts to cut costs upstream, ExxonMobil expects to save a lot of time and money by using brute force in the computing department.

As a consequence, “ExxonMobil geoscientists and engineers can now make better investment decisions by more efficiently predicting reservoir performance under geological uncertainty to assess a higher volume of alternative development plans in less time.”

Ο κόσμος θυμίζει παραμονές του Β! Π.Π.

Εμανουέλ Μακρόν – Μαρίν Λεπέν: Μια ανεύθυνη συζήτηση καφενείου

Με τι απειλεί η Ρωσία την Τουρκία; Ένας σοκαριστικός ισχυρισμός

The Unending Muslim Civil Wars Conflict between Muslim groups is nothing new.

By Kamran Bokhari Feb. 17, 2017 Geopolitical Future