Αρχική Blog Σελίδα 2987

What George Orwell would have made of Donald Trump

Από
anixneuseis
-
0

The energy of populist insurgents is about more than flat living standards Philip Stephens. Financial Times.

The Munich Security Conference used to be the place where western leaders talked about bad and dangerous things happening elsewhere in the world. This year the conversation was all about bad and dangerous things imperilling democracy at home.

Donald Trump topped everyone’s threat list. The Europeans were alarmed by the US president’s opening weeks; the Americans promised to do their best to hold him in check. Some things do not change.

Sergei Lavrov, the veteran Russian foreign minister, turned up to deliver his ritual charge of Nato perfidy. The Kremlin, though, has lost some spring from its step since Russophile-leaning Michael Flynn was forced out as Mr Trump’s national security adviser.

The terrible conflict in Syria had western heads shaking in knowing powerlessness. Many warned of Russian president Vladimir Putin’s revanchist ambitions. As for Mr Trump, stories abounded of a dysfunctional administration, eccentric working habits and power struggles between inner circle ideologues and the president’s more orthodox cabinet choices.

Everyone despaired of the vanishing border between truth and lies. The Republican contingent, led by Senator John McCain, predicted bruising encounters ahead. Mike Pence, the vice-president, pulled off, just, the feat of sounding loyal to Mr Trump while discarding his foreign policy. The really gloomy talk, though, was not so much about the fact of Mr Trump as about the fact that voters had put him in the White House.

Like demagogues through time, he had seized the opportunity presented by a deeper malaise. The political classes are some way off an agreed diagnosis of this sickness, let alone a prescription for its cure. Sure, the Republican establishment’s “containment strategy” could blunt the worst instincts of the president, but what then for his “movement”?

These days, the dispossessed carry automatic weapons in preference to pitchforks. In any event, the insurgency is not confined to the US. It played a part in Britain’s vote on the EU referendum. It is fuelling far-right nationalism across Europe. If events go badly wrong, it could put Marine Le Pen, the leader of France’s xenophobic National Front, into the Elysée Palace. The French presidential contest will probably be the most consequential political event of 2017. Mr Trump’s disdain for the Atlantic community’s postwar architecture is worrying. Ms Le Pen would tear it down.

What has happened is that large segments of the population have withdrawn their consent for the democratic order. For 70 years the political argument in liberal democracies has been largely about “means”. Right and left could disagree, often angrily, about the distribution of power, the relationship between the state and the individual, and the pace of societal change, but they signed up to essentially the same pluralist framework.

The populists have upturned the debate: now it is about the “ends”. Mr Trump, spurred by his White House strategic adviser Stephen Bannon, imagines an entirely different order — one that is robustly nationalist and protectionist and guards the privileges of the native, white, Christian majority. The values of the old order — human dignity, pluralism, the role of law, protection for minorities — have no place in this identity politics. Nor do the institutions of democracy. Judges, media and the rest are “enemies of the people”. An “America First” foreign policy is part of the same construct.

Mr Bannon, the ideologue who informs Mr Trump’s impulses, anticipates a civilisational clash with Islam and a war with China. The flirtation with Mr Putin is about confessional and cultural solidarity against an imagined barbarian threat. Why now?

Everyone has their own explanation as to why the Trumps and Le Pens have succeeded where others have failed to tap into the anger and anxieties of so many. Stagnating incomes, hubristic elites, post-crash austerity, the insecurities thrown up by technology and globalisation, the cultural shocks of migration — all played a part.

I am not sure they explain the striking energy of the insurgents. This is about more than flat living standards and rising migration. The other day a German friend recalled the 1930s, and reminded me of George Orwell’s review of Hitler’s Mein Kampf.

Writing in 1940, Orwell reflected on the complacency of that era’s progressives. The ruling assumption had been that material welfare — the greatest happiness of the greatest number — would safeguard the prevailing order.

But, in Orwell’s words, “human beings don’t only want comfort, safety, short working hours, hygiene, birth control and, in general, common sense; they also, at least intermittently, want struggle and self-sacrifice, not to mention drums, flags and loyalty-parades”.

It helps, he might have added, if the promised struggle is rooted in identity, with “the other” — be they Jews or Muslims — the enemy. Nazism and Fascism, Orwell was saying, had caught a psychological current. Emotions elbowed aside economic calculation.

Something similar is happening today if not, thankfully, on the same level of evil delusion. For Orwell’s generation the only answer was to fight for its values. Perhaps there is a message here too for all the liberals who have blithely assumed these past few decades that it was enough to declare the end of history.

[email protected]

https://www.ft.com/content/cafee176-f834-11e6-bd4e-68d53499ed71

Rex Tillerson eases concerns over foreign policy under Trump

Από
anixneuseis
-
0
Secretary of State Rex Tillerson boards his plane at Cologne Bonn Airport as he leaves after a meeting of G-20 foreign ministers. (Brendan Smialowski/AFP/Getty Images)
By Carol Morello February 17  The Washington Post
BONN, Germany — When Secretary of State Rex Tillerson came to Germany this week to meet with his counterparts, he faced roomfuls of worried diplomats.Many sought clues from the fledgling U.S. envoy, who to that point had made no public remarks on foreign policy since taking office two weeks before. Long-held U.S. stances on NATO, Russia, Syria, Ukraine, Iran and a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict seemed likely to be up for debate in a new administration.

But as Tillerson left the Group of 20 meeting of foreign ministers Friday afternoon, there was a palpable sense of relief, mingled with lingering concerns about the direction of U.S. foreign policy in the Trump administration.

 The relief stemmed in part from a sense that Tillerson is a serious man who came to Bonn on Wednesday in what his aides called “listening mode,” willing to hear their viewpoints.

“Met a lot of people, made a lot of new friends,” Tillerson told reporters.

Secretary of State Rex Tillerson, tight, Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu, second from right, and other diplomats listen to German Foreign Minister Sigmar Gabriel, third from left, at a meeting on Syria at the World Conference Center in Bonn, Germany. (Pool photo by Brendan Smialowski via Reuters)

Asked if he was taking any messages back to the president, he replied “Many” but declined to elaborate.

[Trump’s travel ban could make Tillerson’s job harder]

After Tillerson departed, the German and French foreign ministers said they welcomed his involvement in a meeting on Syrian peace talks due to restart next week. There had been concerns that the United States would tolerate the continued rule of Syrian President Bashar al-Assad in favor of an all-out effort to defeat Islamic State militants.

“I believe it is important and absolutely instrumental to have a close dialogue with the United States on the Syria issue and on many other issues,” French Foreign Minister Jean-Marc Ayrault told reporters.

German Foreign Minister Sigmar Gabriel said that Tillerson “participated vigorously” in the discussion on Syria and that the U.S. allies were assured that Washington backs dialogue, not just military force.

“All the participants want a political solution, because a military solution alone won’t lead to peace in Syria,” Gabriel said.

 One note of discord came from France, over the Trump administration’s willingness to step back from insisting on a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict. Ayrault told reporters after talks with Tillerson that he finds the U.S. position “confused and worrying.”
 “I wanted to remind him after the meeting between Donald Trump and [Israeli Prime Minister Benjamin] Netanyahu that in France’s view, there are no other options other than the perspective of a two-state solution, and that the other option which Mr. Tillerson brought up was not realistic, fair or balanced,” he said. Ayrault did not specify what other option Tillerson had raised.

Diplomats said they got the sense that there would be no radical shift in the U.S. stance toward Russia, despite Tillerson’s friendship with Vladimir Putin and Trump’s repeated praise of the Russian president.

One diplomat, speaking on the condition of anonymity, said the participants were encouraged when Tillerson said the administration believes that before it can consider any lifting sanctions against Russia, Moscow must meet its commitments to help end the fighting in the Russian-speaking, separatist region of eastern Ukraine.

Russian Foreign Minister Sergei Lavrov characterized his discussions with Tillerson, whom he had never met before, as “pragmatic and businesslike.”

“We reaffirmed the existence of similar or identical interests, primarily with regard to the irreconcilable struggle against terrorism in the context of our cooperation within the political settlement in Syria and other countries where terrorism has taken root,” Lavrov said in a statement posted on the Foreign Ministry homepage. “We also discussed the situation in Afghanistan and Ukraine. Our American partners have expressed interest in joining the efforts that are being taken to settle these conflicts.”

[Tillerson tells State Department employees he values their work]

Tillerson reportedly had a cordial meeting with Chinese Foreign Minister Wang Yi, despite Trump’s breach of the one-China policy when he took a phone call from the leader of Taiwan before his inauguration.

State Department acting spokesman Mark Toner said Tillerson expressed concern about North Korea’s nuclear and missile programs and urged China to help “moderate” its neighbor’s behavior.

Speaking later Friday at a security conference in Munich, Wang cautioned against a confrontational approach to the rogue nuclear power.

Since 2009, when talks with North Korea broke down, “the nuclear issue on the peninsula has embarked on the path of confrontation, and we’ve been seeing nuclear tests and then sanctions, and sanctions and then nuclear tests,” Wang said. “This is a bad circle and should be stopped, because the ultimate result of such a circle could be a lose-lose result for all parties, and no one can bear the outcomes.”

Separately, Wang warned against any souring of relations between China and the United States. Wrong choices in global affairs in the past have led to “fire and blood,” he said.

“We need to remain committed to multilateralism,” Wang said. “If big countries get along, the world enjoys peace and stability.”

Michael Birnbaum in Munich contributed to this report.

https://www.washingtonpost.com/world/europe/tillerson-eases-concerns-over-foreign-policy-under-trump/2017/02/17/8a20acfc-f2fd-11e6-9fb1-2d8f3fc9c0ed_story.html?utm_term=.91c766782eca

Αέρας στα πανιά του Emmanuel Macron

Από
anixneuseis
-
1

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου

[email protected]

www.kalkis.eu

Φρανσουά Μπαϋρού, αριστερά, Εμμανουέλ Μακρόν, δεξιά.

Ο κεντρώος γάλλος πολιτικός  François Bayrou, ήταν υποψήφιος στις τρεις προηγούμενες προεδρικές εκλογές αλλά απέτυχε να εκλεγεί.

Πριν από λίγη ώρα ανακοίνωσε σήμερα, (Τετάρτη βράδυ),  μέσα από μια συνέντευξη τύπου, ότι δεν θα είναι και πάλι υποψήφιος πρόεδρος. Κι ότι έκανε «μια προσφορά ισότιμης συνεργασίας» (όχι συγχώνευση των δυο πολιτικών ρευμάτων)  στον ήδη υποψήφιο Emmanuel Macron για να σωθεί η Γαλλία από τον διπλό κίνδυνο : να κερδίσει την Προεδρία η ακροδεξιά Marin Le Pin και να συμβάλλει έτσι στην αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από την συνέντευξη φάνηκε καθαρά ότι υπάρχει ήδη μεταξύ τους μια προ-συμφωνία για τις «απαιτήσεις» που έχει και που ανέγνωσε δημόσια ο François Bayrou  από τον υποψήφιο κ. Macron.

Εντύπωση προκάλεσε ότι η 1η απαίτηση του κ. Bayrou είναι η άμεση ψήφιση ενός νόμου για την «ηθικοποίηση της πολιτικής ζωής» στη Γαλλία, ενάντια στη «σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ πολιτικής και χρήματος». Μάλιστα τόνισε ότι εκείνο που τον ενόχλησε πολύ δεν ήταν τόσο ό,τι έγινε με τη σύζυγο και τα παιδιά του άλλου υποψηφίου κ. Fillon, όσο ότι οι κορυφαίοι του κόμματος του τελευταίου λένε : «Ε και τι έγινε ; Όλοι το ίδιο κάνουν».

Φυσικά αυτή η απόφαση του François Bayrou  ενδεχομένως να επηρεάσει το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, αφού οι δημοσκοπήσεις μέχρι τώρα του έδιναν ένα ποσοστό 5 με 6% του εκλογικού σώματος για τον πρώτο γύρο στις 23 Απριλίου και οι οπαδοί του δεν είναι αντίθετοι με την προτεινόμενη συνεργασία.

Και τούτο διότι ο François Bayrou δεν θα στερήσει ψήφους από τον Emmanuel Macron, επίσης κεντρώο υποψήφιο, που θεωρείται μεταξύ των επικρατέστερων νικητών αλλά η προεκλογική εκστρατεία του οποίου φαινόταν από τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών να είχε χάσει την δυναμική της.

Εξάλλου και ο οικολόγος κ. Rugy στηρίζει για πρόεδρο τον κ. Macron αντί του κ. Hamon, υποψηφίου του Parti Socialiste. Ο κ. Francois de Rugy υπήρξε μεταξύ των υποψηφίων στις προκριματικές εκλογές του Σοσιαλιστικού Κόμματος από τις οποίες αναδείχτηκε ο σοσιαλιστής Benoit Hamon. Ο κ.  Rugy δήλωσε σήμερα ότι θα στηρίξει τον κεντρώο Emmanuel Macron για πρόεδρο. Ο de Rugy είχε συγκεντρώσει το 3,82% της ψήφου στις προκριματικές και υπήρξε επικριτικός απέναντι στις πολιτικές του Hamon. Στη Γαλλία, οι οικολόγοι είναι διασπασμένοι και οι Πράσινοι ανέδειξαν τον κ. Γιανίκ Ζαντό ως προεδρικό υποψήφιο στις προκριματικές τους και ο οποίος εμφανίζεται από τις δημοσκοπήσεις να συγκεντρώνει 1% με 2%. Βρίσκεται δε σε διαπραγματεύσεις με τον κ. Hamon για ενδεχόμενη σύναψη συμφωνίας με βάση την οποία ο Ζαντό θα αποσυρθεί ενδεχομένως προς όφελος του Hamon.

Εκτός από τον de Rugy, έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να στηρίξουν στις εκλογές τον Macron και ο υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Μαρκ Ερό, καθώς και ο υπουργός Γεωργίας και εκπρόσωπος της γαλλικής κυβέρνησης Στεφάν ντε Φολ.

Συμπερασματικά

Οι σημερινές ευνοϊκές εξελίξεις για τον κ. Emmanuel Macron δείχνουν ότι μάλλον ο υποψήφιος της γαλλικής δεξιάς κ. Fillon χάνει το τρένο της 2ης προνομιούχας θέσης για τον 1ο γύρω των εκλογών.

Να τονιστεί επίσης ότι και η Marin Le Pin κατηγορείται για δυο «εικονικές θέσεις» (αργομισθία) ισάριθμων συνεργατών της από το Ευρωκοινοβούλιο, διεξάγεται δε σχετική έρευνα από τη γαλλική δικαιοσύνη.

Βέβαια ακόμα είναι πολύ νωρίς. Μπορεί να έχουμε κι άλλες ανατροπές στο μεταξύ…

 

 

NATO’s mission has shifted, but are its members willing to meet the new challenges?

Από
anixneuseis
-
0

By George Friedman Feb. 22, 2017 

Over the past week, American officials have attended meetings of NATO and the Munich Security Conference. The topic has been the future of NATO, with the United States demanding once more that the Europeans carry out their obligation to maintain effective military forces in order to participate in the NATO military alliance. At the same time, many European countries raised the question of whether the United States is committed to NATO. The Europeans are charging that that Americans may have military force but lack political commitment to Europe. The Americans are charging that the Europeans may be politically committed to NATO but lack the military force to give meaning to their commitment.

The real issue is that NATO has achieved its original mission, and no agreement exists on what its mission is now. NATO’s original mission was to block a Soviet invasion of Western Europe. That was achieved in 1991 when the Soviet Union collapsed. Having achieved the mission, NATO could have dissolved, but the problem with multinational institutions is that they take on a life of their own, independent of the reason they were created. Disbanding NATO because it had achieved its goal was never an option. So it continued to exist, holding conferences, maintaining planning staff and acting as if there was political agreement on what it was supposed to do.

GERMANY-LITHUANIA-DEVENCE-NATO
German soldiers load armored vehicles on a train at the troop exercise area in Grafenwöhr, southern Germany, on Feb. 21, 2017. The German armed forces Bundeswehr are sending military vehicles to Lithuania as a part of the NATO program “Enhanced Forward Presence.” ARMIN WEIGEL/AFP/Getty Images

As the Soviet Union was collapsing, Iraq invaded Kuwait and the United States, as the only global power, created a coalition going far beyond NATO to repel the invasion. There was great satisfaction at the outcome, without a realization that the Iraqi invasion was not a stand-alone event but the beginning of a massive restructuring of the Middle East that would include vast instability and terrorist attacks on the U.S. and Europe. From 1945 until 1991, the fundamental global issue was the status of Europe in the wake of World War II. From 1991 until today, the fundamental issue for Europe and the United States has been the status of the Islamic world in the wake of the end of the Cold War, which had the effect of imposing a kind of stability in the region.

NATO was created to address post-World War II Europe. That is no longer the pivotal issue. NATO was not built to deal with what came after its success. There is consensus that chaos in the Islamic world is undesirable, but no consensus on three other points. First, there is no agreement that NATO as an institution has an obligation to take collective military action to pacify the region. Second, there is no consensus over what pacification would look like. Third, there is no consensus that a coordinated and collective effort to prevent terrorist attacks on NATO countries should be undertaken.

NATO’s institutions were created with a crisply defined mission, an understanding of the consequences of failure and, therefore, an allocation of military resources appropriate to the mission and to member states’ resources. There is no such agreement on the current conflict and, therefore, NATO does not have a unifying mission. The Cold War was seen as an existential threat to Europe. The Islamic conflict is seen in different ways by different countries at different times. No military strategy can exist based on this political base of sand. Therefore, interests within NATO diverge, particularly between the United States and many European countries. The U.S. has fought a war for 15 years in the Muslim world designed to contain those forces the U.S. perceived as a danger to its security and interests. Some European countries, such as the United Kingdom, have joined this war with major resources. Some have given what I can only call symbolic gestures, considering the resources they could have devoted. Others have been deeply skeptical and critical of U.S. strategy.

Therefore, these countries cannot fully agree on the strategic problem NATO faces and, as a result, can’t adopt a unified strategy. NATO members’ view of the world and willingness to act decisively varies widely. Therefore, the reasonable question is what is the point of NATO? The general feeling is that while the U.S.’ 15-year war did not compel Europe to act as a matter of collective security, other interests bind members together.

The problem is defining what other issues require an organization such as NATO, and whether, having defined the issue, the Europeans are prepared to devote the resources required to carry out the mission. It is vital to constantly point out that NATO is not a political framework where discussions take place but a military alliance that rests on military goals and resources. It is about soldiers and sailors, and if the issues being faced do not involve these, then NATO has no use. Some other sort of institution may be required to address these issues instead.

NATO is an alliance of habit. We used to need NATO and, therefore, surely we still need NATO. It is also an alliance of convenience. Rather than being committed to the military management of current problems, which is its mission, it has become selective in its engagements. The difference between NATO prior to 1991 and now is simple. Prior to 1991, it had a clear purpose and all members were committed to that purpose. It no longer has a clear purpose, and when some members, such as the United States, become involved in wars, participation is elective. To be more precise, participation can be broad but militarily insignificant. Europe’s military force is rationally shaped to the risk it is prepared to take and not to the requirements of the conflict at hand. Participation in conflict is not automatic but optional. Therefore, NATO is no longer an alliance, as an alliance requires mutual interests and support. NATO members have no mutual interest.

In trying to find a reason for NATO to continue operating, the obvious solution is to once again address NATO’s founding mission: deterring Russia. From 1991 until 2008 and the war in Georgia, NATO’s assumption about Russia was that it was the crippled remnant of the Soviet Union, incapable of posing a military hazard and interested primarily in evolving into a variety of liberal democracy with a vibrant economy linked to Europe. It seemed a reasonable assumption, but it was defective. The Russians increasingly saw European and American help as undermining Russia’s economic viability, and saw NATO expansion as designed to strangle Russia. Ukraine’s Orange Revolution in 2004 was the breaking point, along with the admission of the Baltic states into NATO. The Russians saw the latter as a violation of the West’s pledge not to expand NATO into the former Soviet Union, and the former as a desire to build anti-Russian regimes in areas of vital interest to the Russians.

Whatever the subjective intentions of the two sides, NATO’s perception was that Russia was crippled and did not have to be taken into account in planning actions. Russia’s perception was that NATO continued to fear Russia and would not be content until it did become crippled. That evolved into the current issue over Ukraine’s future, as the Russians seem to be modernizing their military force in anticipation of further pressure from the West. The West faces a Russia apparently returning to the patterns that made NATO necessary in the first place.

This issue is particularly important in what used to be called (and should be called again) Eastern Europe. Central Europe contains countries like Germany and Austria, and the dynamics of Eastern Europe are wildly different than those of Central Europe. Eastern Europe finds itself caught between two forces. One is the European Union, still functional but increasingly fragmented and unable to act in concert. The second force is Russia. It is increasingly insecure and seeks to stabilize its western frontier, which means the Baltics, Poland, Slovakia, Hungary, Romania and Bulgaria are feeling the winds of a rising Russia.

From these countries’ standpoint, the EU’s fragmentation is replicated in NATO. Except for the presence of the United States and Canada, the two organizations are very similar. Eastern European countries are aware that except for the United States, NATO lacks the will and the force to create a major blocking power. A few battalions are shuffled around but nothing that would actually have military significance if the Russians were able to mount an attack.

Russia is posturing as a great power, but its internal economic problems are enormous. Much of its military force is a shadow of what it was under the Soviets, and its modernization program depends on finances, which are strained to near breaking point with declining oil prices. Still, Russia’s military force is greater than Eastern Europe’s, and NATO’s ability (excluding the United States) to deploy militarily decisive forces is limited. This region, which is part of NATO, may be able to count on some countries in the alliance, but cannot count on NATO itself because it lacks effective military force.

It is also a region in which the Russians loom larger than they are. This follows from 45 years of occupation by the Russians. The region’s vision of Russia still conjures hazy memories of Soviet armored guard divisions and a KGB that could hear the grass grow. The guard divisions are badly in need of repair and trained and motivated troops, and the FSB can shape individual politicians but cannot shape global events without their efforts blowing up in their face.

In fact, Eastern Europe, with some help from the rest of Europe and the United States, is quite capable not only of defending itself militarily against the current Russian reality, but also of protecting itself politically against Russian influence. If Eastern European countries were to work together, they would be a formidable force. But the Slovaks and Hungarians have little trust in NATO, and the Poles and the Hungarians are under constant attack from the EU because their people elected governments the EU disapproves of.

NATO’s original mission was to contain Russia. But in this case, countries like Germany do not carry the primary burden. That burden falls on Eastern Europe. But the minimal support needed to secure the region – a few first-rate divisions and air wings – is not available. The U.S. is recovering and perhaps preparing for another round of conflict in the Middle East, and the rest of Europe lacks the minimal capabilities needed for extended deployment a few hundred miles from home. Therefore, NATO’s core strategy cannot be implemented. Something that is well within the brief of NATO, and ought to be well within the ability of countries like German, is undoable. NATO solidarity on protecting Eastern Europe isn’t nearly as strong as it could be, and all the commitment in the world will not create anti-tank capabilities designed to make an unlikely Russian attack scenario impossible.

From a strategic point of view and regardless of internal politics, Poland and Hungary, as examples, are indispensable for deterring the Russians. While NATO’s brief includes this deterrence, the EU retains the right to lecture and condemn both countries even in the face of the political disorder in the rest of Europe. In other words, Eastern European countries have one relationship with NATO and another relationship with the EU. So at a NATO meeting the Germans speak one way, and at an EU meeting they speak another way. And the coalition that would protect Germany from far-fetched events (in a time when the farfetched has become routine) can’t take form.

The United States is a key member of NATO, and the U.S. is trying to figure out NATO’s usefulness. The answer is far from clear. In the one area where NATO can be helpful and can act within its mission, European members’ behavior is both contradictory and primarily theoretical. They simply have not built a military for a mission even clearly within NATO’s purview. To the extent the Russians have the ability to increase their influence on their western frontier, their European adversaries are inadvertently providing the opening.

In the end, there is no NATO problem. There is a European problem. A European consensus on defense does not exist any more than a consensus on economics does. Being in an alliance so unstable that a region the alliance must protect is under attack by the EU is too complicated for the simple and unsophisticated Americans. The sophisticated Europeans in the end are proving too much for the United States. U.S. Secretary of Defense James Mattis has laid down the price members must pay for NATO protection. The Europeans will assume it is just talk and continue as they were. Having opted out of collective responsibility in the Middle East, the Europeans are also opting out of collective responsibility in Europe. U.S. action in Europe will take place as needed, but it will not be constrained by the votes of those not incurring some of the risk. This is not an opinion on my part, but simply a rational analysis by the U.S. Why submit to an organization that cannot share the risk?

https://geopoliticalfutures.com/nato-middle-east-eastern-europe/

Το Ισλαμικό Κράτος σε Οικονομική Κρίση

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Μουρουζίδη, ταξίαρχου ε.α.

Από πού χρηματοδοτείται το Ισλαμικό κράτος (ΙΚ) ;  Με ποιο τρόπο συντηρείται η  πιο εύρωστη τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο ;

Το κλισέ που κυκλοφορεί ότι, παράνομες τράπεζες βρίσκονται πίσω από το ΙΚ, δεν επιβεβαιώνεται. Oι  απαγωγές και το λαθρεμπόριο, έχουν αναφερθεί ως οι κύριες πηγές χρηματοδότησης, αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις γι΄ αυτό.

Το κύριο μέρος χρηματοδότησης προέρχεται από φόρους και εισφορές που επιβάλλονται στους πληθυσμούς που ελέγχει το IΚ.

Οι πωλήσεις πετρελαίου έρχονται στην δεύτερη θέση, ενώ ακολουθούν τα έσοδα  από τις λεηλασίες, τις κατασχέσεις και τα πρόστιμα,

Κατά την διάρκεια του 2014 το ΙΚ συγκέντρωσε 300 – 400 εκατομμύρια δολάρια από φόρους και πρόστιμα, ενώ το 2015 το έσοδα αυτά ανήλθαν στα 800 εκατομμύρια δολάρια

Το ΙΚ αποτελεί μια τρομοκρατική οργάνωση διαφορετική από προηγούμενες, οι οποίες κατά βάση χρηματοδοτούνταν από εξωτερικές  « ανεπιβεβαίωτες » πηγές. Οποιαδήποτε προσπάθεια ανάλυσης του μοντέλου χρηματοδότησης του ΙΚ, βάσει παραδοσιακών προσεγγίσεων, κινδυνεύει να προκαλέσει σοβαρές παρερμηνείες.

Το οικονομικό μοντέλο του ΙΚ θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής: Αποστέλλονταν αρχικά ένα γκρούπ στην περιοχή που επρόκειτο να καταληφθεί, προκειμένου να διεισδύσει στην κοινωνία και να οργανώσει  δίκτυα πληροφοριών. Τα δίκτυα ήταν σημαντικά για στρατιωτικούς λόγους, αλλά επίσης χρησιμοποιούνταν για κάθε μορφής ανηλεείς εκβιασμούς  του πληθυσμού. Νέοι  φόροι, πρόστιμα και διάφορες άλλες οικονομικές ποινές, επιβάλλονταν σε 8 εκατομμύρια κατοίκους και απέφεραν  εκατοντάδες εκατομμύρια ως έσοδα.

Μια άλλη πηγή εσόδων αποτελούν οι δημεύσεις περιουσιών και οι μεταπωλήσεις γής, κατοικιών, αυτοκινήτων, αλλά και χρυσαφικών.

Το οικονομικό μοντέλο του IK ανατράπηκε, όταν άρχισε να χάνει έδαφος σε στρατηγική και χώρο. Aπό το καλοκαίρι του 2014 μέχρι το Νοέμβριο του 2016, το έδαφος το οποίο ελέγχει το ΙΚ, συρρικνώθηκε στο Ιράκ κατά 62 %, ενώ στην Συρία έπεσε στο 30 %.

Το χαλιφάτο συρρικνώνεται και αντίστοιχα περιορίζονται τα έσοδα του, η οικονομία της ληστρικής εκμετάλλευσης δεν αποδίδει πλέον. Ο συνολικός προϋπολογισμός του ΙΚ μειώθηκε από τα 970 εκ $ έως 1,89 δις $ ο 2014, σε 520 έως 870 εκ $ πέρυσι.

Επιπλέον προβλέπεται περαιτέρω μείωση των εσόδων του ΙΚ, καθώς διαφαίνεται ότι θα χάσει τον έλεγχο της Μοσούλης. Επιπλέον η Ιρακινή κυβέρνηση σταμάτησε να καταβάλει τους μισθούς των πολιτικών υπαλλήλων στην Μοσούλη και σε άλλες περιοχές που ελέγχονται από το ΙΚ, διότι τα χρήματα αυτά κατέληγαν στο ΙΚ. Ακόμα από το 2015 η Αμερικανική αεροπορία βομβαρδίζει αυτοσχέδια διυλιστήρια και πετρελαιοφόρα πλοία του ΙΚ. Τέλος συνεχίζεται η προσπάθεια περιορισμού του λαθρεμπορίου στα τουρκικά σύνορα.

H μείωση των εσόδων του ΙΚ δεν φαίνεται ότι θα επηρεάσει την δραστηριότητα της οργάνωσης  στην Ευρώπη, διότι το κόστος των τρομοκρατικών  επιθέσεων είναι χαμηλό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις η επίθεση της 13 Νοε 2015 στο Παρίσι κόστισε 20.000 Ευρώ.

 

http://www.spiegel.de/international/world/islamic-state-finances-are-bad-and-getting-worse-a-1135453.html

 

Στοιχεία Παγκοσμίου Εμπορίου Όπλων

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Μουρουζίδη, ταξίαρχου ε.α.

Ο όγκος του διεθνούς εμπορίου όπλων αυξάνεται συνεχώς από το 2004. Μεταξύ των πενταετιών 2007-11 και 2012-16 η αύξηση ήταν της τάξης του 8,4 %, σύμφωνα με νέα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στις 20 Φεβ 2017 από το SIPRI. Αξιοσημείωτο είναι ότι η πενταετία 2012-16 είναι η  πρώτη σε πωλήσεις όπλων, μετά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Η ροή όπλων παρουσίασε αύξηση προς την Ασία, την Ωκεανία και την Μέση Ανατολή, ενώ αντίθετα παρουσίασε μείωση προς την Ευρώπη, την Αμερική και την Αφρική. Οι πέντε μεγαλύτερες εξαγωγικές χώρες οπλικών συστημάτων – ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία και Γερμανία –εξάγουν συνολικά το 74 % του παγκόσμιου εμπορίου οπλικών συστημάτων.

Ασία

Οι εισαγωγές όπλων από χώρες της Ασίας και της Ωκεανίας, αυξήθηκαν σε ποσοστό 7.7 %  και υπολογίζονται στο 43 % των συνολικών εισαγωγών παγκοσμίως.

Η Ινδία ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας κύριων οπλικών συστημάτων στο κόσμο, την περίοδο 2012-2016, με ποσοστό 13 % . Συνολικά αύξησε τις εισαγωγές της κατά 43 %.  Την περίοδο 2012-2016, οι εισαγωγές της Ινδίας ήταν πολύ μεγαλύτερες, συγκριτικά με τους τοπικούς της αντιπάλους, την Κίνα και το Πακιστάν.

Η χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας επίσης αύξησαν τις εισαγωγές τους κατά 6,2 %, με πρώτη χώρα το Βιετνάμ, το οποίο ανέβηκε από την 29η   στην 10η θέση της παγκόσμιας κατάταξης, με αύξηση των εισαγωγών του, κατά 202 %.

Χωρίς κανένα περιφερειακό όργανο ελέγχου, οι χώρες της Ασίας συνεχίζουν να διευρύνουν  τα οπλοστάσιο τους. Η  Κίνα ενισχύει τις πολεμικές της βιομηχανίες, υποκαθιστώντας τις εισαγωγές, με οπλικά συστήματα δικής της παραγωγής. Η Ινδία στηρίζει την τεχνολογία των όπλων της σε άλλες χώρες, πρόθυμες για εξαγωγές, όπως η Ρωσία, οι ΗΠΑ, Ευρωπαϊκά κράτη, το Ισραήλ και η Ν. Κορέα.

Μέση Ανατολή

Στην Μέση Ανατολή οι εισαγωγές αυξήθηκαν κατά 86 %, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 29 % του παγκοσμίου εμπορίου όπλων της τελευταίας πενταετίας.

Η Σαουδική Αραβία ήταν ο δεύτερος  μεγαλύτερος εισαγωγέας στον κόσμο την περίοδο 2012-2016,  με αύξηση της τάξης του 212 % έναντι της περιόδου 2007-11. Το Κατάρ επίσης αύξησε τις εισαγωγές του κατά 245 %. Όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής, έστω σε χαμηλότερα ποσοστά ενίσχυσαν τα οπλοστάσια τους. Tα περισσότερα κράτη της Μέσης Ανατολής, προμηθεύονται όπλα από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Παρά την πτώση των τιμών του πετρελαίου, οι χώρες της Μέσης Ανατολής συνεχίζουν τις παραγγελίες όπλων, για την προστασία τους από τις συγκρούσεις και τις εντάσεις στην περιοχή.

Οι Αμερικανικές εξαγωγές υπολογίζονται στο ένα τρίτο παγκοσμίως

Με το ένα τρίτο των παγκόσμιων εξαγωγών, οι ΗΠΑ ήταν ο κύριος εξαγωγέας όπλων στον κόσμο, σημειώνοντας αύξηση την περίοδο 2012-16 κατά 21 % έναντι της προηγούμενης πενταετίας. Το 50 % των εξαγωγών κατευθύνθηκε στην Μέση Ανατολή.

Οι ΗΠΑ εξάγουν στρατιωτικό εξοπλισμό σε τουλάχιστον εκατό χώρες του κόσμου, αριθμός πολύ μεγαλύτερος από κάθε άλλη εξαγωγική χώρα. Tα προηγμένα πολεμικά αεροσκάφη με πυραύλους κρούζ και άλλους κατευθυνόμενους πυραύλους υψηλής ακρίβειας και τα τελευταίας γενεάς αμυντικά πυραυλικά συστήματα, αποτελούν σημαντικό μέρος των Αμερικανικών εξαγωγών.

Οι Ρωσικές εξαγωγές ανήλθαν στο 23 % των συνολικών εξαγωγών παγκοσμίως.  Το 70 % των Ρωσικών εξαγωγών έγιναν προς τέσσερεις χώρες :  Ινδία, Βιετνάμ, Κίνα και Αλγερία.

Το μερίδιο της Κίνας στις εξαγωγές αυξήθηκε από 3,8 % στο 6,2 %, κατατάσσοντας πλέον την χώρα στις κύριες εξαγωγικές χώρες του κόσμου.

Τα ποσοστό εξαγωγών της Γαλλίας ανήλθε στο 6 %, και ήταν μειωμένο σε σχέση με την προηγούμενη πενταετία. Εκτιμάται ό,τι η Γαλλία θα ενισχύσει τις εξαγωγές της, διότι υπέγραψε τελευταία μεγάλα συμβόλαια.

Οι Γερμανικές εξαγωγές ανήλθαν στο 5,6 % του παγκόσμιου εμπορίου και ήταν μειωμένες έναντι της προηγούμενης πενταετίας.

 Άλλες αξιοσημείωτες παρατηρήσεις :

Η Αλγερία είναι η πρώτη εισαγωγική χώρα στην Αφρική με ποσοστό 46 % .

Οι μεγαλύτερες εισαγωγικές χώρες στην υποσαχάρια Αφρική – Νιγηρία, Σουδάν και Αιθιοπία – βρίσκονται σε εμπόλεμες ζώνες.

Οι εισαγωγές από ευρωπαϊκές χώρες μειώθηκαν κατά 36 %. Αναμένεται αύξηση των εισαγωγών λόγω επικείμενων εισαγωγών προηγμένων μαχητικών αεροσκαφών.

Οι εισαγωγές του Αζερμπαϊτζάν ήταν 20 φορές υψηλότερες από αυτές της Αρμενίας.

Οι χώρες της Αμερικής μείωσαν συνολικά τις εισαγωγές τους κατά 18 %. Με εξαίρεση το Μεξικό που τις αύξησε κατά 184 %.

https://www.sipri.org/media/press-release/2017/increase-arms-transfers-driven-demand-middle-east-and-asia-says-sipri

Οι Ευρωατλαντικές σχέσεις σ’ έναν κόσμο που αλλάζει

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Τσαϊλά*, Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2017

Κατά το επόμενο χρονικό διάστημα, οι χώρες της Ευρώπης θα αντιμετωπίσουν μια σειρά από προκλήσεις, τα αποτελέσματα των οποίων ενδέχεται να αποσταθεροποιήσουν τα ευρωπαϊκά δεδομένα, ειδικά την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ΝΑΤΟ, δύο δεδομένα πάνω στα οποία στηριχτήκαμε μετά από δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, το Ψυχρό Πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση, και τις συνέπειες της διάλυσης της τελευταίας στα τέλη του εικοστού αιώνα.

Οι προκλήσεις είναι ηθικές και υπαρξιακές. Ηθικές καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει, στην πραγματικότητα, την αυγή μιας μετα-παγκοσμιοποιημένης και Ευρωσκεπτικιστικής εποχής που τροφοδοτείται από την αφύπνιση των εθνικιστικών κινημάτων που τρέφονται από τη ροή του μεταναστευτικού κύματος από την Αφρική, την Ασία (συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας), και ακόμη και από την ίδια την Ευρώπη (Βαλκάνια , για παράδειγμα). Μια ακόμη πρόκληση είναι η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει από την ΕΕ. Υπαρξιακές διότι η επικράτηση του BREXIT δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα των ιστορικών βρετανικών αποσχιστικών τάσεων από την Ευρώπη, αλλά περιλαμβάνει επίσης θέματα αρχών. Όπως την υπεροχή των νόμων της ΕΕ για τη μετανάστευση, το εθνικό νόμισμα (βρετανική λίρα) ως στοιχείο στην κατάσταση της νομισματικής πολιτικής, σε αντίθεση με το Ευρώ και το μεγάλο ερώτημα για το πώς η εξωτερική πολιτική της Ευρώπης θα αποφασίζεται στο μέλλον.

Μια ακόμη μεγάλη πρόκληση για τους ευρωπαίους ηγέτες είναι η πολιτική του νέου προέδρου των ΗΠΑ κ. Τράμπ για τη λειτουργία του ΝΑΤΟ. Οι ηγέτες της διατλαντικής συμμαχίας αναγνώρισαν ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει τις απειλές του 21ου αιώνα και ότι η κοινή μας άμυνα απαιτεί τη λήψη κατάλληλων επενδύσεων σε στρατιωτικές δυνατότητες για να εξασφαλιστεί ότι όλοι οι σύμμαχοι συμβάλλουν με το μερίδιο που τους αναλογεί για την συλλογική μας ασφάλεια. Αυτό σημαίνει ότι οι σύμμαχοι έχουν καθήκον να αναλάβουν το μερίδιο της οικονομικής επιβάρυνσης της διατήρησης της οργάνωσης.

Ποια είναι τα πραγματικά ερωτήματα;

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με την ευρωατλαντική σχέση, που μας βασανίζουν τον τελευταίο καιρό. Μάλιστα γίνονται όλο και πιο έντονα μετά την ανάληψη της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Το βασικό ερώτημα που θέτουν οι περισσότεροι αναλυτές είναι αν το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι θα πείσουν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ότι η ευρωατλαντική συμμαχία παραμένει ένα πολύτιμο εργαλείο της ηγεσίας των ΗΠΑ και αποτελεί σημαντικό πολυμερές φόρουμ συνεργασίας για την ασφάλεια και την άμυνα. Εκτιμώ ότι αυτό το ερώτημα μάλλον παραπλανεί παρά οδηγεί στην ανάληψη ευθυνών και ανεύρεση λύσεων, στην νέα αρχιτεκτονική των σχέσεων, όπως διαμορφώνονται καθώς έχει απαντηθεί από την ιστορία.

Οι ΗΠΑ χρειάζονται την Ευρώπη, αλλά φαίνεται να το αγνοούν. Αυτό θα λέγαμε ότι είναι η παραδοσιακή πάλη μεταξύ συναισθήματος και πραγματικότητας. Ο απομονωτισμός στη δεκαετία του 1930, τα μέτρα εμπορικού προστατευτισμού κατά την ίδια περίοδο, και τα διδάγματα από τον Ψυχρό Πόλεμο έχουν δείξει σαφώς ότι ακόμη και ένα ισχυρό έθνος όπως η Αμερική χρειάζεται συμμάχους. Επιπλέον, στον σημερινό πολυπολικό κόσμο η αντιπαλότητα εναντίον του δυτικού στρατοπέδου από πολλές παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις απαιτεί αλληλεγγύη μεταξύ των διατλαντικών συμμάχων.

Τα επιχειρήματα αυτά μάλλον υπολείπονται όταν αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα της νέο συντηρητικής ιδεολογίας. Ως ενσάρκωση όλων των ιδεών που αυτή η σχολή σκέψης περιφρονεί, η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένας φυσικός εταίρος, πόσο μάλλον ως ένας αξιόπιστος παράγοντας στη διεθνή σκηνή.

Μπορεί η Ευρώπη να πείσει τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ για το αντίθετο; Μάλλον όχι, τουλάχιστο προς το παρόν. Αλλά αν η Ευρώπη είναι σε θέση να σταθεί σταθερή και ενωμένη γύρω από κοινά συμφέροντα, η σημασία της μπορεί να βρει σταδιακά το δρόμο της στη νοοτροπία της διοίκησης Τράμπ. Γι’ αυτό κατά την ταπεινή μου άποψη τα πραγματικά ερωτήματα είναι δύο:

πρώτον, αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν πλήρως κατανοήσει τις αλλαγές στη διατλαντική σχέση ασφαλείας και

δεύτερο, αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το οστικό κύμα από τις πρώτες εβδομάδες της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ για την αναζωογόνηση των ευρωπαϊκών προσπαθειών για να παίξουν έναν αυτόνομο και αποτελεσματικό ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις.

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα

Η Ευρώπη θα πρέπει να αυξήσει άμεσα τις εισφορές στην άμυνα. Αυτό δεν είναι απλώς ένα ζήτημα που αφορά το νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ήταν το ίδιο ζήτημα που έσπρωχνε και τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να ζητά επίμονα από τους Ευρωπαίους τη γενική υποστήριξη για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η απόφαση που ελήφθη στη σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο του 2016, που για να θυμηθούμε, ήταν η ενίσχυση με ευρωπαϊκά και αμερικανικά στρατεύματα των χωρών της Βαλτικής καθώς και ένα σημαντικό μήνυμα ότι οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να κάνουν περισσότερα και να μοιραστούν την επιβάρυνση για τη Νατοϊκή άμυνα, και όχι μόνο από την άποψη των δαπανών.

Επίσης στη Γερμανική Λευκή Βίβλο του 2016 όπως επιβεβαιώνει, αλλά και η δέσμευση της Καγκελαρίου Μέρκελ, είναι ο στόχος του 2% του ΑΕΠ στις αμυντικές δαπάνες. Αυτά αποτελούν περαιτέρω ενδείξεις ότι η ισχυρότερη ευρωπαϊκή χώρα είναι διατεθειμένη να κάνει περισσότερα για την ευρωπαϊκή άμυνα. Κινήσεις για την ενίσχυση των προσπαθειών στην άμυνα της ΕΕ είναι μια άλλη ένδειξη της αλλαγής. Εκτιμάται μετά τις γαλλικές και γερμανικές εκλογές του 2017, οι ηγέτες των δύο αυτών εθνών θα δώσουν ώθηση για περισσότερη ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία.

Από τη μία πλευρά, φαίνεται ως σημαντικό που οι Ευρωπαίοι στοχεύουν να συνδράμουν στην τρέχουσα κατανομή των αμυντικών βαρών στο ΝΑΤΟ, όμως το πιο σημαντικό από το να δαπανήσουν το 2% του ΑΕΠ τους για την άμυνα, είναι οι Ευρωπαίοι εταίροι να συντονίσουν τις πολιτικές τους για την ασφάλεια στο ΝΑΤΟ, ιδίως όσον αφορά στη διαχείριση της κρίσης στη γειτονιά της Ευρώπης. Από την άλλη πλευρά, η ΕΕ πρέπει να διασφαλίσει επιτέλους την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), η οποία ιδρύθηκε πριν είκοσι πέντε χρόνια. Αυτή πρέπει να είναι η σωστή απάντηση στην ηγεσία των ΗΠΑ, μια μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ευθύνη στις διεθνείς υποθέσεις. Η εμβάθυνση της συνεργασίας στον τομέα της ΚΕΠΠΑ είναι μια δύσκολη πρόκληση στους υπέρμαχους της κρατικής κυριαρχίας, αλλά χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Οι Ευρωπαίοι πρέπει να υποβάλουμε προτάσεις ώστε να αναλάβουμε περισσότερες ευθύνες στη δομή της στρατιωτικής διοίκησης του ΝΑΤΟ. Ο μεσοπρόθεσμος στόχος πρέπει να είναι η αλλαγή του Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητή Ευρώπης με Ευρωπαίο (μια θέση που παραδοσιακά είναι αμερικανική) με έναν αμερικανό γενικό γραμματέα.

Αντί επιλόγου

Υπάρχει ακόμα μια ευρεία υποστήριξη του ΝΑΤΟ στην καθιέρωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που θα ενισχυθεί από μια αντίληψη ότι οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να αναλάβουμε την οικειοποίηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Τέλος το ΝΑΤΟ θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να δράσει με ταχύτητα και να αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα σε ένα δεδομένο χρονικό πλαίσιο, αντί να χανόμαστε στις μεγάλες, γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως έχουμε μάθει στην Ευρώπη.

*Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α.

liberal.gr

Saudi Arabia, Israel present de facto united front against Iran

Από
anixneuseis
-
0
Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif delivers his speech during the 53rd Munich Security Conference in Munich, Germany, February 19, 2017. REUTERS/Michaela Rehle

 By John Irish and Andrea Shalal | MUNICH

Saudi Arabia and Israel both called on Sunday for a new push against Iran, signaling a growing alignment in their interests, while U.S. lawmakers promised to seek new sanctions on the Shi’ite Muslim power.

Turkey also joined the de facto united front against Tehran as Saudi and Israeli ministers rejected an appeal from Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif for Sunni Gulf Arab states to work with Tehran to reduce violence across the region.

While Saudi Arabia remains historically at odds with Israel, their ministers demanded at the Munich Security Conference that Tehran be punished for propping up the Syrian government, developing ballistic missiles and funding separatists in Yemen.

International sanctions on Iran were lifted a year ago under a nuclear deal with world powers, but Republican senators said at the conference they would press for new U.S. measures over the missiles issue and Tehran’s actions to “destabilize” the Middle East.

Saudi Foreign Minister Adel al-Jubeir called Tehran the main sponsor of global terrorism and a destabilizing force in the Middle East.

He sidestepped a question about Israel’s call for concerted action with Sunni Arab states amid growing speculation that the two countries could normalize relations and join forces to oppose Tehran, much as Turkey has done.

The six Arab members of the Gulf Cooperation Council (GCC), especially Saudi Arabia, accuse Iran of using sectarianism to interfere in Arab countries and build its own sphere of influence in the Middle East. Iran denies the accusations.

“Iran remains the single main sponsor of terrorism in the world,” Adel al-Jubeir told delegates at the conference. “It’s determined to upend the order in the Middle East … (and) until and unless Iran changes its behavior it would be very difficult to deal with a country like this.”

Al-Jubeir said Iran was propping up the government of President Bashar al-Assad in the Syrian civil war, funding the Houthi movement in Yemen and fomenting violence across the region.

The international community needed to set clear “red lines” to halt Iran’s actions, he said, calling for banking, travel and trade restrictions aimed at changing Tehran’s behavior.

Israeli Defence Minister Avigdor Lieberman said Iran’s ultimate objective was to undermine Riyadh, and called for a dialogue with Sunni Arab countries to defeat “radical” elements in the region.

“The real division is not Jews, Muslims … but moderate people versus radical people,” Lieberman told delegates.

Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu also criticized what he called an Iranian “sectarian policy” aimed at undermining Bahrain and Saudi Arabia.

“Turkey is very much against any kind of division, religious or sectarian,” he said. “It’s good that we are now normalizing our relations with Israel.”

Zarif opened Sunday’s session with the call for dialogue to address “anxieties” in the region. This followed a visit by Iranian President Hassan Rouhani to Oman and Kuwait last week to try to improve ties, his first visit to the Gulf states since taking power in 2013.

Asked if Iran’s envisioned regional dialogue could include Israel, Zarif said Tehran was looking at a more “modest” approach. “I’m focusing on the Persian Gulf. We have enough problems in this region so we want to start a dialogue with countries we call brothers in Islam,” he said.

Zarif dismissed any suggestions his country would ever seek to develop nuclear weapons. When asked about the new U.S. administration’s tough rhetoric on Iran’s role in the region and calls to review the nuclear deal, he said Tehran did not respond well to threats or sanctions.

U.S. Senator Lindsey Graham, a South Carolina Republican, said he and other senators were preparing legislation to further sanction Iran for violating U.N. Security Council resolutions with its missile development program and other actions.

“It is now time for the Congress to take Iran on directly in terms of what they’ve done outside the nuclear program,” he said.

Senator Christopher Murphy, a Democrat and member of the Senate Foreign Relations Committee, said Washington needed to decide whether to take a broader role in the regional conflict.

“We have to make a decision whether we are going to get involved in the emerging proxy war in a bigger way than we are today, between Iran and Saudi Arabia,” he said.

(Additional reporting by Vladimir Soldatkin; editing by David Stamp)

http://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-iran-idUSKBN15Y09R?il=0

Επικίνδυνες καταστάσεις στην Αλβανία.

Από
anixneuseis
-
1

του Ελευθερίου Τζιόλα

Όρθια η Χειμάρρα : στη μνήμη, στο χρέος.
…………………………………………………………
Ήταν Ιούνιος του 2001, όταν εκ μέρους της ελληνικής Βουλής, συμμετείχα ως μέλος της ορισμένης πολυμερούς Επιτροπής του ΟΑΣΕ για την παρακολούθηση – επιτήρηση των εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Αλβανία. Επί κεφαλής, υπεύθυνος της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ένας έμπειρος και ικανός πολιτικός, τον οποίο εκτιμούσα, – και εκτιμώ -, βαθιά, ο Σήφης Βαλυράκης. Ο Σ. Βαλυράκης ξαναγύριζε στον τόπο, όπου είχε βρεθεί 30 χρόνια πριν επί Εμβέρ Χότζα, καταδικασμένος σε καταναγκαστικά έργα στο Φιέρι, μετά την θρυλική απόδραση του την περίοδο της χούντας από τις φυλακές της Κέρκυρας όπου κρατούνταν, κολυμπώντας απέναντι στις ακτές της Αλβανίας.
Kι εγώ για πρώτη φορά βρισκόμουν στους τόπους του έπους, όπου είχε χαθεί στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, κατά τη μεγάλη προώθηση-αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων, ο πρώτος θείος μου, αδερφός του πατέρα μου. Κι ο δεύτερος θείος μου να εκτελείται μετά, κατά την κατοχή, στο ιταλογερμανικό μπλόκο αντιποίνων κοντά στο Δαμάσι, στη Λάρισα. Άταφος ο πρώτος, μαζί με τόσους άλλους, στις χαράδρες των αλβανικών βουνών του ελληνικού έπους, δείγμα απανθρωπιάς όλων των μεταπολεμικών αλβανικών καθεστώτων, μέχρι και τώρα, που σταθερά αρνούνται την τιμή προς τους πεσόντες. Όνομα αδούλωτης, αγωνιστικής μνήμης ο δεύτερος, γραμμένο σε μαρμάρινη πλάκα στο τόπο της σφαγής.
Κατά την κατανομή των περιοχών ευθύνης, στα Τίρανα, ζήτησα με παρρησία και συναίσθηση ευθύνης από τον Σ. Βαλυράκη να ορισθώ υπεύθυνος για την περιοχή της Χειμάρρας. Γνωρίζαμε κι οι δυό τη σημασία και τη βαρύτητα και της περιοχής και της κοινής μας απόφασης. Στις προηγηθείσες βουλευτικές εκλογές, είχαν γίνει ”σημεία και τέρατα”, όργιο βίας και νοθείας στις βορειοηπειρώτικες περιοχές της ελληνικής μειονότητας, και ιδιαίτερα στη Χειμάρρα, κέντρο του ελληνισμού στην Αλβανία, ιδιαίτερη πατρίδα και του Πύρρου Δήμα.
Όταν ήταν να ξεκινήσουμε, από τα Τίρανα, όπου είχε συναντηθεί το σύνολο των μελών-αντιπροσώπων των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων του ΟΑΣΕ, ο Σήφης σε προσωπική συνάντηση των δύο μας, έδωσε τις τελευταίες οδηγίες για την εξαιρετικά ευαίσθητη αποστολή. Ήδη, από την Ελλάδα, όταν είχα ζητήσει να μετέχω στην σχετική ελληνική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία, είχα προετοιμασθεί για τους ανθρώπους που θα έβλεπα εκεί (στη Χειμάρρα) και το ρόλο καθενός. Με δύο τζίπ, παλιάς εποχής, η αντιπροσωπεία του ΟΑΣΕ (ένας Έλληνας, ένας Ολλανδός και μία Φιλανδή), συνοδευόμενη από τρείς υπηρεσιακούς κατευθύνονταν, μέσα από άγριο ορεινό τοπίο, προς τη Χειμάρρα. Ο μόνος που είχε καυτό, ζωτικό ενδιαφέρον ήμουν ο ίδιος, οι δύο άλλοι συνάδελφοι ήταν σχετικά ουδέτεροι, τυπικοί μάλλον παρατηρητές…
Είναι, μάλλον, αντικείμενο άλλου σημειώματος, η παρουσίαση των σκληρών, απερίγραπτων συνθηκών των εκλογών για τις οποίες τυπικά βρέθηκα (βρεθήκαμε) στη Χειμάρρα, καθώς και των αποφάσεων, των επιλογών και των μέτρων που ελήφθησαν, τότε, εκεί και σε επαφή με τα Τίρανα, για την στοιχειώδη εξομάλυνση και πραγματοποίηση των εκλογικών διαδικασιών, σ΄ όλα τα τμήματα. Nα σημειώσω μόνο ότι η επίσημη ταυτότητα-κάρτα του μέλους της ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής επιτροπής του ΟΑΣΕ, αποτέλεσε αποτρεπτική ασπίδα στην αναμέτρηση με ένοπλους παρακρατικούς του Μπερίσα που γυφόρερναν, τραμπουκίζοντας και τρομοκρατώντας την παραμονή και τη μέρα των εκλογών. Οι εκλογές εκείνες, που κρατήθηκαν με ”νύχια και δόντια” στην κόψη της νομιμότητας ήταν, τελικά, για τη Χειμάρρα σαρωτικά νικηφόρες για το κυρίαρχο ελληνικό στοιχείο.
Αυτή ακριβώς η κυριαρχία επιχειρήθηκε να σπάσει με τη νέα διοικητική διαίρεση της Αλβανίας, μέσω της οποίας η Χειμάρρα και οι άλλες μειονοτικές περιοχές τεμαχίσθηκαν και προσκολλήθηκαν σε περιοχές με αλβανικό πληθυσμό, με σκοπό να καταστεί ανέφικτη η δυνατότητα εκπροσώπησης της ελληνικής μειονότητας στο αλβανικό κοινοβούλιο, αλλά και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Στις τρείς μέρες και τα δύο βράδια που έμεινα στη Χειμάρρα, κοιμήθηκα συνολικά πέντε – έξι ώρες, άκουσα, είδα, πληροφορήθηκα, ανεβοκατέβηκα, συνομίλησα, περπάτησα και νύχτα και μέρα, έζησα από κοντά τις συνθήκες των Ελλήνων στον μαρτυρικό αυτό τόπο, βίωσα, παρά την όποια ιδιοσυστασία του θεσμικού κοινοβουλευτικού-παρατηρητή του ΟΑΣΕ, μια κατάσταση διώξεων, εξώσεων, εκβιασμών και ύπουλων χαφιεδισμών πολλαπλών επιπέδων και μορφών που δε μπορεί να αποδοθεί και να γίνει κτήμα μέσα κι από την πιο έντονη δυνατή περιγραφή ! Την ίδια στιγμή, διαπίστωνα στα αυλακωμένα πρόσωπα, στις σφιγμένες γροθιές, στα μετρημένα και βαριά λόγια τους, το βάθος του κουράγιου, της δύναμης και της βούλησης αυτών των ανθρώπων, της συνείδησης τους για ένα χρέος απέναντι σε ό,τι ελληνικό, σε ό,τι δίκαιο, το στέρεο αίσθημα αποστολής ! Είναι μια παρακαταθήκη που διαρκεί και εγκαλεί …

Ναρκωτικά, πολιτική κρίση.
……………………………………..
Η Αλβανία, εμφανίζει μια εικόνα όπου η οικονομία της τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης που πλησιάζουν ακόμα και το 3% και ένα πρόγραμμα μεγάλων τουριστικών υποδομών και δραστηριοτήτων κυρίως στις περιοχές των Αγ. Σαράντα και της Χειμάρρας (απ΄όπου και ο βασικός λόγος καταπατήσεων και αποσπάσεων περιουσιών των Ελλήνων). Όμως, οι κύριοι λόγοι της οικονομικής της ενδυνάμωσης οφείλονται, από τη μιά, στην καλλιέργεια, το λαθρεμπόριο και τη διακίνηση προς την Ιταλία και τις ευρωπαϊκές χώρες (Ολλανδία, Βέλγιο κ.ά.) του χασίς και των ναρκωτικών, απ΄όπου υπολογίζεται ότι προέρχεται το 30% της εμφανιζόμενης ανόδου (τα οικονομικά εισοδήματα της ”ναρκο-οικονομίας” νομιμοποιούνται στην επόμενη φάση ως ”επενδύσεις”), και, από την άλλη, στην συνεχιζόμενη ροή εμβασμάτων από την Ελλάδα, με πάνω από 40% του συνόλου των εισροών, από την Ιταλία (περί το 30%) και τις ΗΠΑ (περίπου 10%).
Η υπόθεση του χασίς και των ναρκωτικών, κάτω κι από την πίεση ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, εξελίσσεται σε μεγάλη και σοβαρή εσωτερική πολιτική κρίση. Η σοβαρότητα του ζητήματος οδήγησε τον υπουργό Δικαιοσύνης, Ι. Μανιάνι, προερχόμενο από το συνεργαζόμενο κόμμα του Ι.Μέτα (προέδρου της Βουλής) να ζητήσει, μπροστά στην αδυναμία των αστυνομικών αρχών, την επέμβαση του στρατού για την εκκαθάριση μεγάλων περιοχών, γειτονεύουσες με το Κόσοβο και τη fYROM, όπου υπάρχουν και εξαπλώνονται καλλιέργειες χασίς, ζητώντας, παράλληλα, να συλληφθεί ο επιχειρηματίας Κ.Μπαλίλι με την κατηγορία του χρηματοδότη και υπεύθυνου για την εκτεταμένη καλλιέργεια χασίς και τη διακίνηση ναρκωτικών. Γεγονότα που οδήγησαν τον πρωθυπουργό, Ε.Ράμα, αντί να προβεί σε μέτρα που ο υπουργός-του του πρότεινε, να τον παύσει, κλιμακώνοντας, έτσι, τη σοβούσα κρίση, καταφεύγοντας στην υποστήριξη, απέναντι σε πιθανό εσωτερικό κυβερνητικό ρήγμα, στο κόμμα των Αλβανοτσάμηδων, τους οποίους έχει καταστήσει κυβερνητικούς εταίρους του. Ταυτόχρονα, ο Ε.Ράμα έδινε προς την Ε.Ε. το εξαιρετικά αρνητικό μήνυμα ότι στον τομέα αυτόν η κυβέρνησή του όχι μόνον αδυνατεί να προχωρήσει σε ουσιαστικά μέτρα εκκαθάρισης, αλλά ότι οι συμπεριφορές του στοιχειοθετούν συνυπευθυνότητα, για την οποία κατηγορείται και από τμήματα της κυβέρνησης του και από άλλες δυνάμεις στη χώρα του.

Ισλαμικός φονταμενταλισμός, διάχυτη εγκληματικότητα.
……………………………………………………………………………
Το άλλο μεγάλο και σημαντικό ζήτημα είναι η άνοδος και η επέκταση του ισλαμικού φονταμενταλισμού στη χώρα. Δεν πρόκειται για την εικόνα που τείνει να δοθεί του θρησκευτικού δικαιώματος και της δήθεν ιστορικά διαμορφωμένης τάσης της αλβανικής κοινωνίας προς τον ισλαμισμό. Πράγμα, μάλιστα, καθόλου αληθές, όταν, σήμερα, το 22% του αλβανικού πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, κάτω από την φωτισμένη, άοκνη, ευεργετική ποιμεναρχία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και Αλβανίας, Αναστασίου. Αυτά, λοιπόν, περί ιστορικής ισλαμικής τάσης αποτελούν καλοστημένα προσχήματα, πίσω από τα οποία υπάρχει και αναπτύσσεται μια πραγματικότητα ζοφερή και οδυνηρή, με τη δημιουργία ενός ευρύ δικτύου, με εστίες τα τζαμιά, καθοδηγητές θρησκευτικούς ηγέτες (ιμάμηδες κλπ), οργανώσεις προσχηματικά πολιτισμικού χαρακτήρα, ισχυρές σχέσεις με την Τουρκία και δαιδαλώδεις χρηματοδοτήσεις από σουνιτικές χώρες του Κόλπου. Το τρίγωνο Τίρανα – Πρίστινα – Τέτοβο, με κυρίαρχη πάντα την αναφορά στα ”μητρικά Τίρανα”, συγκροτεί το πλαίσιο του αλβανικού ισλαμικού φονταμενταλισμού, απ΄όπου σημαντικός αριθμός πιστών έχει μεταβεί στα πολεμικά μέτωπα του συριακού δράματος με συμμετοχή του στο ”Ισλαμικό Κράτος” και όσοι, όταν, επέστρεφαν συνέχισαν εκπαιδευμένοι, πλέον, αποφασιστικότερα το ρόλο τους.
Τον Μάϊο 2015, στο Δικαστήριο Σοβαρών Εγκλημάτων των Τιράνων η κοινή γνώμη σε Αλβανία, Ευρώπη και διεθνώς είχε μια αντιπροσωπευτική εικόνα όλων αυτών. Οι φονταμενταλιστές ιμάμηδες Genci Balla (από το τζαμί των Τιράνων) και Bujar Hysa (από τζαμί των περίχωρων των Τιράνων) μαζί με πέντε συνεργάτες τους δικάζονταν με ένα βαρύ κατηγορητήριο που στοιχειοθετούνταν από στρατολόγηση πιστών με προορισμό τις τάξεις εξτρεμιστικών οργανώσεων στη Συρία και στο Ιράκ, από συστηματικό προσηλυτισμό και ρητορική μίσους. Από εδώλιο του κατηγορουμένου, ζητούσαν να δικαστούν με το νόμο της σαρία, απειλούσαν με τον ”στρατό του Αλλάχ” που θα καταλάβει τη Ρώμη και την Περσία, προέβαλαν τις θέσεις του ”Ισλαμικού Κράτους”, ενώ, παράλληλα, πιστοί τους , εκτός του Δικαστηρίου, προσεύχονταν, εκτοξεύοντας κατάρες και απειλές.
Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα η ιταλική εφημερίδα ”La Republica” με τίτλο της : ”Τρομοκρατία, σημαίες του ISIS σε αλβανικά χωριά”. Γράφει συγκεκριμένα : ”έφηβοι από τα χωριά Leshnica, Zagorcan και Rremen είναι σαν αυτούς που έκαναν την Ευρώπη να τρέμει. Είναι πιο επικίνδυνοι από τον Almir Daci που κατάγεται από την Leshnica και έχει ριζοσπατικοποιήσει εκατοντάδες άτομα. Ο Almir Daci φέρεται νεκρός από τον περασμένο Μάρτιο στη Συρία». Το δημοσίευμα δημιουργεί την εικόνα ότι πολλοί Αλβανοί που διαβιούν την Απουλία αποτελούν παράγοντα κινδύνου για τον ιταλικό πληθυσμό, ενώ, ακόμη, προσθέτει ότι είναι γνωστό πως Αλβανοί εμπλέκονται σε εγκληματικές ομάδες που λειτουργούν κυρίως στην επαρχία του Μπάρι με τη διακίνηση ναρκωτικών και όπλων.
Έμμεσο μήνυμα για την επέκταση της ισλαμικής δραστηριότητας αποτελεί ο ταυτόχρονος συνεχής διωγμός του ελληνικού στοιχείου, της καταστροφής ορθόδοξων χριστιανικών μνημείων, εκκλησιών και μοναστηριών, καθώς και ο ωμός, απροσχημάτιστος σφετερισμός περιουσιών και της Εκκλησίας και των Ελλήνων. Χαρακτηριστικά αναφέρονται : το γκρέμισμα του Ι.Ναού του Αγίου Αθανασίου στους Δρυμάδες της Χειμάρρας, η αυθαίρετη μεταβίβαση, το 1998, 400.000 τ.μ. που περιλαμβάνει και την Ι. Μονή των Σαράντα Μαρτύρων στον Servet Ismail, που αποδείχθηκε ότι ήταν πλαστογράφος και καταδικάσθηκε ποινικά , χωρίς όμως να επιστραφεί η ιδιοκτησία στην Ι. Μονή ! Τελευταία, μαζί με την αυθαίρετη απόσπαση των περιουσίων από 19 Έλληνες της Χειμάρρας, η οικοδομικές εργασίες του πρώην γενικού διευθυντή της Αστυνομίας στον περιβάλλοντα χώρο της Ι.Μονής των Αγίων Θεοδώρων στη Χειμάρρα αποτελέι μία ακόμα τέτοια ακραία περίπτωση.
Η διάχυτη εγκληματικότητα όχι μόνο στις περιοχές της Χειμάρρας, της Δρόπολης, των Αγίων Σαράντα και του Αργυροκάστρου, αλλά και στο εσωτερικό της ελληνικής επικράτειας της Ηπείρου (Κόνιτσα, Πωγώνι, Χιονιάδες, Μολυβδοσκέπαστο, Ξηρόβαλτο, Ορεινό κλπ) είναι ένα συνοδευτικό σκληρό φαινόμενο του κλίματος παρανομίας και αυθαιρεσιών που απλώνεται στην ευρύτερη περιοχή και απαιτεί συστηματική και οργανωμένη αντιμετώπιση.

Το ελάχιστο καθήκον.
…………………………….
Η Ελλάδα έχει να αντιμετωπίσει μία γείτονα με εθνικιστικές αντιλήψεις, σε πολλές περιπτώσεις μισαλλόδοξες συμπεριφορές και με πολιτική καταπάτησης των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της μειονότητας στην ελευθέρια, την περιουσία, τον πολιτισμό, τη θρησκεία. Οφείλει να είναι αποφασιστική και ανυποχώρητη. Η Ε.Ε. βρίσκεται με μία υποφήφια προς ένταξη χώρα με κρίσιμα ζητήματα : λαθρεμπορίου, ισλαμικού φονταμενταλισμού, δημοκρατικών ελευθεριών, ανθρώπινων δικαιωμάτων, λειτουργίας της δικαιοσύνης ανοιχτά και μείζονα. Οφείλει να ασκήσει τη μέγιστη πίεση για συμμόρφωση και προσαρμογή. Και το μπορεί.
Θεσσαλονίκη, 17 Φεβρουαρίου 2017

[ Άρθρο μου στη ”ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής”, 19.2.2017 ]

 

The Evolving NATO Alliance

Από
anixneuseis
-
0
From left, Turkish Defense Minister Fikri Isik, NATO Secretary General Jens Stoltenberg, U.S. Secretary of Defense Jim Mattis and British Secretary of State for Defense Michael Fallon arrive for a meeting of the North Atlantic Council at NATO headquarters in Brussels on Wednesday, Feb. 15, 2017. NATO Secretary General Jens Stoltenberg urged allies to step up their defense spending prior to the start of a two-day meeting between the new U.S. Defense Secretary Jim Mattis and his 27 NATO counterparts in Brussels. (AP Photo/Virginia Mayo, Pool)

BY GEORGE FRIEDMAN AND JACOB L. SHAPIRO FEBRUARY 20, 2017

US Secretary of Defense James Mattis met with defense ministers from other NATO member countries in Brussels on Feb. 15. The meeting was closed to the public, but some of Mattis’s comments were released to the media. “America will meet its responsibilities, but if your nations do not want to see America moderate its commitment to this alliance, each of your capitals needs to show its support for our common defense.” He added, “America cannot care more for your children’s security than you do.”

The previous US administration criticized NATO at times but in such a way that the complaint was never taken seriously. The new administration cannot afford for this demand to not be taken seriously. From a US strategic view, the status quo is unacceptable.

A brief interlude…

Tickets are selling fast for Geopolitical Futures’ inaugural conference, The Next 4 Years: The Role of the United States in the World, which takes place April 5 in Washington, DC.

Attendees at this exclusive event will listen to authorities in the fields of geopolitics and defense discuss the geopolitical issues that confront the United States under President Trump, including its unstable relationships with Russia, China, and Europe.

Click this link to find out more and secure your place at the conference.

The Definition of an Alliance

NATO was created to be a defense alliance. Defense requires military forces. Alliance means deploying those forces to protect or support an ally. Alliances usually involve countries with varying power and capabilities, some weak and some strong. This is to be expected. But sharing the burden is also expected in an alliance. Each partner gives what it can for the greater good.

By all these measures, NATO is not currently a coherent alliance. It is instead a collection of states disproportionately dependent on the US for security guarantees. This arrangement is significantly less valuable to the US than an alliance.

The world is more unstable today than at any point since the Soviet Union’s fall. The US is still the only global power, but it is not all-powerful. The US must have the support of its allies to meet challenges such as Russia and China, as well as in the ongoing war with radical Islamism. Other NATO members also must have the support of the US.

Mattis has called attention to an unpleasant truth: NATO military capabilities are not adequate to meet all the challenges facing NATO members. This lack of capability can be attributed to three factors: the disproportionate level of NATO members’ defense spending, the decline in NATO members’ defense spending over the last seven years, and the unequal sharing of the alliance’s burdens relative to individual members’ resources.

Uneven Defense Expenditures

The chart above starts at the simplest level. Not all NATO members spend a similar amount on defense. NATO estimates that alliance members’ defense expenditures totaled $918.3 billion in 2016. More than 70% of that spending came from the United States. The US spends 2.5 times more on defense than all other NATO member states combined.

NATO is not currently a traditional military alliance. It is a list of 27 countries the US has agreed to defend.

Decline in Defense Spending

The data in the table above are taken directly from NATO’s own figures and show the problem from a different angle. Defense expenditures as a percentage of each individual ally’s GDP (including the US) have been decreasing steadily. Some claim this decline only began after the 2008 financial crisis. This is not true.

Only eight countries increased spending as a percent of GDP from 2005 to 2008. As the chart above shows, these increases were small. In 2006, NATO states agreed at a summit in Riga that all members should spend 2% of GDP on defense. In that year, six countries met that threshold: Bulgaria, France, Greece, Turkey, the UK, and the US. In 2016, only five countries met this threshold: Estonia, Greece, Poland, the UK, and the US.

In 2014, some NATO countries reaffirmed their commitment to increase spending to requisite levels by 2024. But NATO member states had already agreed to those spending levels in 2006. “Reaffirming a commitment” is code for not having fulfilled a previous promise and insisting this time will be different. Promises lose their worth when they have been broken in the past. A decade is a long enough time to wait for an ally to live up to a promise. And 18 years is an unreasonable amount of time.

The US cannot fight wars and defend NATO’s varied interests with promises. The US cannot honor commitments unconditionally. Its power has limits. The US faces a broad array of challenges in different parts of the world, and this makes having dependable allies a crucial part of US strategy.

Relative Defense Spending

Not all NATO members are created equal. For example, Croatia is never going to spend an equal amount on defense as the United States. But even when factoring in the size of the US, it spends significantly more on defense than other members. As the chart above shows, the US accounts for about 50% of NATO members’ total GDP and 32% of their total population—and yet the US makes up about 72% of defense spending.

There is only one country that spends a proportionate share on defense based on its share of overall GDP and population: the United Kingdom. The US contributes far more than its share. Every other NATO country spends less relative to its economic activity or its population. Western European countries (excluding the UK) account for 31% of NATO members’ GDP and 33%  of their population, and yet they contribute 16%  to NATO members’ total defense spending.

Eastern European countries, which account for 4.2% of NATO members’ GDP and 12.7% of their population, are much poorer and smaller than Western European countries. Eastern Europe contributes 2.7% to defense spending. In effect, Eastern Europe contributes closer to its share than its far wealthier and stronger neighbors to the west.

On one hand, this makes sense. Eastern Europe faces more immediate threats than Western Europe. Eastern Europeans still have fresh memories of Soviet domination, which means Russian aggressiveness poses a very real threat there. On the other hand, it demonstrates that some NATO members that can contribute more are not pulling their weight.

Clear Eyes

After Mattis’s closed-door meeting with defense ministers, NATO Secretary General Jens Stoltenberg said at a press conference, “This is not the US telling Europe to increase defense spending. This is 28 allies, heads of states and governments sitting around the same table in 2014, and looking into each other’s eyes and agreeing that we shall increase defense spending.”

The NATO secretary general’s analysis is wrong. This is the US telling Europe to increase its defense spending. There will be a tangible change in NATO member states’ behavior, or there will be a tangible change in US support for NATO. If the second scenario takes shape, NATO will be replaced by a greater emphasis on important bilateral relationships.

The US has asked for help and hasn’t gotten it. The US is now demanding help. NATO member states face a serious choice over whether to give the US this help. The US wants NATO meetings to be gatherings of officials from 28 allies sitting around a table, each clear-eyed about the alliance’s goals, and bearing a proportional share of the cost of achieving those goals. For the US, that is a measure of success. It is not a description of reality.

George Friedman
George Friedman

http://www.mauldineconomics.com/this-week-in-geopolitics/the-evolving-nato-alliance

Η επίθεση κατά των αδυνάτων.

Από
anixneuseis
-
9

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Μιλούν στο όνομα της ελευθερίας αλλά, εν ονόματι αυτής, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εξαφανίσουν, ακόμη και βιολογικά, μεγάλες κατηγορίες ανθρώπων που το πέρασμα του χρόνου ή, αδικίες της φύσης, τους κατέστησαν αδύναμους.

Η ζωή, και ο ανθρωπισμός, απέκτησαν αξία όταν ένα κοινωνικό σύνολο ενδιαφέρθηκε για τα αδύναμα μέλη του. Αυτή ήταν και η ελκτική δύναμη του σοσιαλισμού. Τον οποίο, η ελληνική «αριστερά», σε κάθε μορφή της– με χυδαία έκφανση το Συριζα- φρόντισε να εξευτελίσει ως προς το περιεχόμενό του. Ως συνήθως, ο ακραίος ελληνικός ατομισμός, βρήκε και στο σοσιαλισμό τον άλλο πόλο του ατομικού βολέματος.

Τα επισημαίνουμε όλα αυτά, διότι, εκείνο που προκύπτει από τη χθεσινή σύναξη του Eurogroup, είναι ότι η κυβέρνηση συναίνεσε στη μείωση- των ήδη μειωμένων- συντάξεων αλλά, προκειμένου να πουλήσει γκεμπελισμό στη χώρα, θα πάρει αντισταθμιστικά κάτι άλλο, αλλού. Έτσι, ώστε, λένε οι κάθε είδους προπαγανδιστές της των δέκα ευρώ στο διαδίκτυο, να μην υπάρξει άλλη λιτότητα.

Δηλαδή, δεν έχει σημασία αν τα πάρει από τον συνταξιούχο που δεν τα βγάζει πέρα και τα δώσει κάπου αλλού. Σημασία έχουν οι αριθμοί που θα παρουσιάσουν οι  βολεμένοι στη εξουσία αριστεροί.

Οι συνταξιούχοι, ό, τι ήταν να δώσουν το έδωσαν τα πολλά χρόνια που κατέβαλαν τις εισφορές τους. Τώρα, είναι αδύναμοι και φοβισμένοι για το μέλλον. Με λίγη τρομοκρατία από τα Μέσα Ενημέρωσης και μερικές απειλές θα αποσυρθούν στα σπίτια τους. Και αν βγούν για καμιά διαδήλωση, δεν χάλασε ο κόσμος. Τόσες γίνονται καθημερινά.

Αυτός είναι ο απεχθής σοσιαλισμός του Συριζα και ενός εσμού αριστερών στελεχών που περιφερόταν μεταπολιτευτικά στα μπαράκια και τις κομματικές σέχτες και, σήμερα, με τη λαϊκή ψήφο, απολαμβάνουν τα ολοκληρωτικής φύσης όνειρά τους.

Ταυτίστηκαν με τους νεοφιλελεύθερους που, έτσι, και αλλιώς, πιστεύουν στην ελευθερία  που σου παρέχει η δύναμη.

Ο δογματισμός του απολαμβάνω στο όνομα της ελευθερίας τη δύναμή μου αδιαφορώντας για τους αδύναμους είναι ολοκληρωτισμός.  Φάνηκε από την ιδεολογική υποστήριξη που παρείχαν στους βομβαρδισμούς στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Σ αυτόν τον ολοκληρωτισμό βαδίζουμε στο άμεσο μέλλον με μια αριστερά που λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος .

Η επίθεση κατά των αδυνάτων έχει λάβει καθολική μορφή. Μήπως και οι αδύναμοι πρέπει να συσπειρωθούν;

Η Αμερική και το Παλαιστινιακό, ο Ντ. Τραμπ και ο Νετανιάχου: Στο θολωμένο μου μυαλό…

Από
anixneuseis
-
0

 Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

Και να που το τελματωμένο θέμα  της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής διένεξης ξανάρθε στην επικαιρότητα με τις χειρότερες  συνθήκες.

Η επίσκεψη Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον και η δήλωση  Τραμπ, για επανέναρξη των συνομιλιών , αλλά και η ρήση του ότι «μπορεί να ζήσει και με την λύση ενός κράτους στην περιοχή, αν το αποδεχθούν και οι δύο πλευρές» (σιγά μην την αποδεχθούν ποτέ οι Παλαιστίνιοι) πυροδότησε αντιδράσεις όχι μόνο στον Αραβικό κόσμο, αλλά και στον Δυτικό κόσμο. Και τούτο διότι ο πρόεδρος Τραμπ υιοθέτησε ουσιαστικά τις θέσεις Νετανιάχου, στο θέμα αυτό, της λύσης ενός κράτους, που δεν αποδέχεται κανένα Αραβικό κράτος.

Η  Γαλλία θεωρεί «συγκεχυμένη και ανησυχητική» τη νέα θέση των ΗΠΑ όσον αφορά την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διένεξη, όπως δήλωσε  ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών,  σχολιάζοντας την παρέκκλιση του Προέδρου Τραμπ από τη πάγια  δέσμευση των ΗΠΑ επί δεκαετίες τώρα, για υποστήριξη της λύσης των δύο κρατών.

Μετά την  συνάντησή του με τον νέο Αμερικανό ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον, στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Είκοσι (G20) στη Βόννη, δήλωσε: «Ήθελα να του υπενθυμίσω, μετά τη συνάντηση Τραμπ -Νετανιάχου, ότι κατά την άποψη της Γαλλίας, δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, εκτός από την προοπτική μιας λύσης δύο κρατών και ότι η άλλη επιλογή που ανέφερε ο κ. Τίλλερσον δεν είναι ρεαλιστική, δίκαιη ή ισορροπημένη».

Ακόμη και ο Γερμανός ΥΠΕΞ,  προειδοποίησε ότι η οικοδόμηση περισσότερων ισραηλινών εποικισμών στα παλαιστινιακά εδάφη ενδέχεται να θέσει τέλος στην προοπτική της λύσης δύο κρατών και να πυροδοτήσει συγκρούσεις στην περιοχή.

Και η αλλοπρόσαλλη εξωτερική των ΗΠΑ συνεχίστηκε όταν  σε αντίθεση με τη σαφή προτίμηση του Προέδρου Τραμπ  για οποιαδήποτε λύση θεωρείται καλύτερη από τα δύο μέρη, η Πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλλευ, δήλωσε  ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν απολύτως μια λύση δύο κρατών για την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διένεξη και ότι όποιος πιστεύει ότι αυτό δεν ισχύει, σφάλει». Και συνέχισε δηλώνοντας  στους δημοσιογράφους: «Σκεφτόμαστε όμως και αντισυμβατικά, δηλαδή, τι πρέπει να γίνει για να καθίσουν οι δύο πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Για ποιο πράγμα πρέπει να τους πείσουμε να συμφωνήσουν;».

Σύμφωνα δε, με παλαιστινιακές πηγές, η αποκήρυξη της ιδέας των δύο κρατών θα έχει ολέθριες συνέπειες. Ο εκπρόσωπος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης [PLO], Νάσερ Ελ Κίντουα, δήλωσε: «Απόρριψη της λύσης των δύο κρατών ισοδυναμεί με απόρριψη της ειρηνευτικής διαδικασίας».

Ακόμη και ο Αραβικός Σύνδεσμος πήρε θέση στο θέμα και αρνείται να παρεκκλίνει από την πάγια θέση του, και  «επαναλαμβάνει την ακλόνητη υποστήριξή του στη λύση των δύο κρατών για τους  δύο λαούς και προειδοποιεί ότι είναι ενάντια στη μετακίνηση της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ», που ήταν προεκλογική υπόσχεση του Τραμπ.

Στο  πολιτική διελκυστίνδα  πήρε μέρος και η οργάνωση Χεζμπολάχ , η οποία σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι η συνάντηση Τραμπ – Νετανιάχου, σηματοδότησε στην ουσία το τέλος των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

Σημειώνεται επίσης ότι ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλλα , μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο της Χεζμπολάχ, al-Manar του Λιβάνου, απείλησε ότι «σε οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση με το Ισραήλ, η Χεζμπολάχ θα πλήξει όχι μόνο τη δεξαμενή αποθεμάτων αμμωνίας του Ισραήλ, αλλά και τον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ντιμόνα, στο νότιο Ισραήλ».

Επιπλέον, σχολιάζοντας την κοινή συνέντευξη Τύπου Τραμπ – Νετανιάχου δήλωσε ότι «οι Άραβες ηγέτες και όλοι όσοι είχαν υποστηρίξει τις διαπραγματεύσεις ως μια στρατηγική πρέπει να αναγνωρίσουν την αποτυχία αυτής της προσέγγισης και να τονίσουν ότι ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος της αντίστασης».

Απαντώντας στις απειλές  Νασράλλα, ο Υπουργός Πληροφοριών του Ισραήλ, Ίσραελ Κατζ , δήλωσε ότι «σε περίπτωση που υπάρξει οποιαδήποτε επίθεση σε αστικά κέντρα ή υποδομές του Ισραήλ, θα μπει στο στόχαστρο ολόκληρος ο Λίβανος», συμπεριλαμβανομένων των υποδομών της χώρας.

Διαπιστώνουμε έτσι  ότι μετά το ταξίδι Νετανιάχου στις ΗΠΑ, το Παλαιστινιακό ζήτημα πήρε στην κυριολεξία φωτιά. Αντί να αποτελέσει την αφορμή της επανεκκίνησης των συνομιλιών, μάλλον οξύνθηκε η κατάσταση, αφενός  με τις διφορούμενες και αντιφατικές θέσεις των ΗΠΑ,των θεμάτων εποικισμού του Ισραήλ στην Δυτική Όχθη και  της πρόθεσης Τραμπ να μεταφέρει την Αμερικανική Πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ και αφετέρου με  την απόρριψη της λύσης του ενός κράτους από Παλαιστινίους και Αραβικό Σύνδεσμο, καθώς και  τις απειλές Νασράλλα κατά Ισραήλ, με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές, να βρεθούν στα χαρακώματα.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά όπως αναφέρθηκε  η οργάνωση Χεζμπολάχ , η εμπειροπόλεμη και καλά εξοπλισμένη από την συμμετοχή της στον πόλεμο της Συρίας, να απειλεί  ευθέως το Ισραήλ, με πυρηνικό και βιολογικό ολοκαύτωμα, με πλήγματα σε αποθήκες με χημικό υλικό και τον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ντιμόνα.

Ωραία  λοιπόν  τα κατάφερε ο πρόεδρος Τραμπ για αρχή, αφού δεν έλαβε υπόψη, πάγιες θέσεις της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και αυτοσχεδιάζει σε έναν χώρο που αποτελεί επί δεκαετίες το πεδίο άγριων συγκρούσεων, εθνικών, θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών, ενεργειακών συμφερόντων και επιδιώξεων και την προβολή ισχύος κρατικών δρώντων, εις βάρος των λαών που ζουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Οι εξελίξεις αναμένονται και ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι οι χείριστες και θα επικρατήσει η σύνεση και η λογική, που δεν υφίσταται μέχρι τώρα.

Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος(ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση του ΕΚΠΑ. Πηγές: Times of Israel, Haaretz, The Jerusalem Post

Πηγή: Η Αμερική και το Παλαιστινιακό, ο Ντ. Τραμπ και ο Νετανιάχου: Στο θολωμένο μου μυαλό… http://mignatiou.com/2017/02/i-ameriki-ke-to-palestiniako-o-nt-trab-ke-o-netaniachou-sto-tholomeno-mou-mialo/

1...2,9862,9872,988...3,019Σελίδα 2,987 από 3,019