Αρχική Blog Σελίδα 2984

AFGHAN REFUGEE ARRESTED FOR SEXUALLY ASSAULTING AUSTRIAN BOYS

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

 

 

 

 

Austrian police have recently arrested an Afghan-born sexual delinquent who had been targeting young boys in the towns of Linz and Traun. Victims of the 36-year-old asylum seeker were harassed and even threatened with murder, after being stalked.

On February 26, the Afghan allegedly molested a 12-year-old boy in a shopping centre in Traun, Heute.at reports. He attempted to have sex with the minor, who initially managed to escape to a tram station but was followed by the attacker when leaving the mall.

After catching up with his intended victim, the migrant tried luring the boy to his house. As an alternative, the 36-year-old asked the boy to join him for a walk to the main station in order to have sex in the public toilet that is located there. According to police reports, “the accused did not leave the minor until he sought help from strangers.”

The refugee had also threatened to kill the boy if he would inform the authorities of the assault, leaving his victim completely terrified.

Attacks in Linz

Extensive police investigations linked the molestation to another incident that had happened on the same day. In a street car in Linz, this time, the migrant groped a 12-year-old boy between his legs. The victim had to forcefully push away the attacker multiple times before the man left him alone.

Apparently, the teenager had been regularly stalked and harassed by the displaced person since last December. He kissed him against his will and demanded kisses as well. Furthermore, the Afghan tried to grope, hug, and undress the minor. Another boy from Linz also fell victim to the asylum seeker in this same period.

According to Kronen Zeitung, the refugee was arrested when sitting on a bench. The suspect, who lives in the city of Leonding (Upper Austria), is still detained.

Iraqi family commits gang rape in Vienna 

In Vienna, nine suspects of an even more serious case of sexual violence were today convicted, after having been charged with gang-raping a German woman during the New Year’s Eve celebrations in Austria’s capital city 14 months ago. Eight of the accused men, who all belong to the same Iraqi family, received prison sentences from 9 up to 13 years, Kronen Zeitung reports, one was acquitted.

The 28-year-old victim was plied with drinks in a restaurant and subsequently abducted by four men, who dragged her to an apartment where five other men were waiting. She was then raped by the kidnappers, some of whom abusing her both vaginally and anally.

Selfies

After the gang rape, that lasted for more than two hours, some of the assailants took selfies with the terrified woman, while others sang and danced. When the victim’s ordeal had finally ended, she was dumped near a tram station.

The Arab rapists are between 22 to 47 years of age. Some of them have already been accepted as asylum seekers by Austria, after passing the ‘gates of Vienna’ with their families in 2015.

Sentence not final, deportation possible

Today’s sentence is not final. It furthermore remains to be seen whether Austra will be able to deport some of the men after they have served their prison sentences.

23
By David Frankenhuis
gatestone.eu

Η ορατή ΝΔ και η αόρατη, που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ

Από
anixneuseis
-
4

Γ. Παπαδόπουλος – Τετράδης  Liberal.gr Παρασκευή 03 Μαρτίου 2017

Ο κ. Μεϊμαράκης δεν είναι πρωτόβγαλτος. Ούτε αφελής. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα ποια επίπτωση έχει κάθε λέξη που λέει ένας πολιτικός. Και πότε τη λέει. Και δεν φημίζεται για αλτρουιστικό παρελθόν ούτε για υπερκομματική ιδεολογία. Το αντίθετο μάλιστα. Οι χτεσινές του δηλώσεις δεν στοχεύουν σε καμιά εθνική συναίνεση. Σε στήριξη της κυβέρνησης στοχεύουν.

Μπορεί να ακούγεται σόλικο σε όσους δεν ξέρουν το παιχνίδι της πολιτικής, αλλά το παιχνίδι αυτό δεν έχει καθαρούς όρους, ούτε ιδεολογική και προσωπική σταθερότητα. Έχει μόνο στόχους.

Ας δούμε τι λέει η πολιτική:

Ο κ. Μεϊμαράκης, σε κουβέντα του καναπέ με κοινοβουλευτικούς συντάκτες, που τους προσέγγισε ο ίδιος, χαρακτήρισε «τζάμπα μαγκιά» τη γραμμή Μητσοτάκη να καταψηφίσει η ΝΔ το τέταρτο μνημόνιο που φέρνουν οι δανειστές στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Αντ’ αυτού ζήτησε συναίνεση και υπερασπίστηκε τη γραμμή που ακολούθησε το κόμμα επί δικής του προσωρινής προεδρίας, όταν ψήφισε μαζί με τη μειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ το τρίτο μνημόνιο το 2015.

Εδώ ο αναγνώστης πρέπει να προσέξει τα εξής:

  1. Η ψήφιση τότε του μνημονίου ήταν μονόδρομος για τη ΝΔ, δεδομένου ότι υπερασπιζόταν την παραμονή της χώρας στο ευρώ και μια καταψήφισή του θα την οδηγούσε εκτός, όπως ήθελε ο δρ. Σόιμπλε.

Επομένως, ο κ. Μεϊμαράκης δεν ψήφισε τότε για λόγους καμιάς συναίνεσης, αλλά για να υπερασπιστεί τη βασική πολιτική του κόμματός του και να μην έρθει σε αντίθεση με τα πιστεύω των ψηφοφόρων του!

  1. Ξέρει καλύτερα από όλους ότι στην πολιτική, για να επιβιώσεις και να έρθεις στην εξουσία είναι απαραίτητο να έχεις έναν ιδεολογικό ή πολιτικό αντίπαλο και να του εναντιώνεσαι. Αυτό είναι νόμος. Αυτή την αλάνθαστη συνταγή ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Καμένος και μ’ αυτήν κέρδισαν την ψήφο του λαού και εξακολουθούν να κάθονται στην κυβέρνηση.

Αν είσαι όμοιος με τον αντίπαλό σου και αν ακολουθείς τη δική του πολιτική δεν έχει λόγο να σε ψηφίσει ο ψηφοφόρος. Αυτό το ξέρει κι ένα παιδάκι, πολύ περισσότερο ο κ. Μεϊμαράκης.

  1. Ξέρει καλύτερα από όλους ότι στο παραπάνω πλαίσιο εκείνο που συσπειρώνει τους ψηφοφόρους δεν είναι σώνει και καλά τι θα κάνεις όταν κυβερνήσεις αλλά αν τους εκφράζεις ΤΩΡΑ. Και οι ψηφοφόροι, όχι μόνο της ΝΔ, είναι με τα μυαλά στα κάγκελα μ’ αυτά που ψηφίζονται, μ’ αυτά που υφίστανται και μ’ αυτά που θα ψηφιστούν.

Επομένως, ο κ Μεϊμαράκης, ζητώντας δήθεν συναίνεση, ζητάει από το κόμμα του να υποστεί μαζί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την αποδοκιμασία και την απόρριψη του κόσμου γι’ αυτά που έρχονται!

Ταυτόχρονα, ζητάει από το κόμμα του να δώσει στον κ. Τσίπρα και στον κ. Καμένο το διαρκές επιχείρημα να λένε σε κάθε ευκαιρία «γιατί αντιδράτε στα μέτρα; Μαζί τα ψηφίσαμε»!

Ζητάει δηλαδή από το κόμμα του να δηλώσει στο λαό ότι δεν έχει διαφορά αν στην εξουσία είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ, αφού η διαχείριση των μνημονίων είναι δεδομένη και μονόδρομος.

Ζητάει δηλαδή από το κόμμα του να πει στους ψηφοφόρους «τι ΣΥΡΙΖΑ τι ΝΔ»!

(Εδώ θα κάνω μια παρένθεση. Σημασία δεν έχει τι πιστεύω εγώ ή άλλοι ψηφοφόροι, που πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά στη διαχείριση των μνημονίων όποια κυβέρνηση κι αν έρθει. Σημασία έχει να δει κανείς τι σημαίνει η χτεσινή παρέμβαση Μεϊμαράκη. Και ποια είναι η αλήθεια πίσω απ’ αυτήν. Κλείνει η παρένθεση).

  1. Ο κ. Μεϊμαράκης ξέρει καλύτερα από όλους ότι αυτό που κρατάει τον ΣΥΡΙΖΑ στη ζωή είναι η διαρκής σύγκρουση Μ’ αυτήν έγινε το 4% 35% και μ’ αυτήν συσπειρώνει ακόμα όσους του έχουν απομείνει. Μ’ αυτήν πορεύεται και γιατί είναι ζωτικό συστατικό της ιδεολογίας του.

Με τη συναίνεση που ξύπνησε ξαφνικά μέσα του ο πρώην υπουργός ζητάει από το κόμμα του να γίνει αρνάκι στο στόμα ενός λύκου. Ο οποίος θα συνεχίσει να είναι λύκος και μετά τη συναίνεση. Ενώ το αρνί θα είναι νεκρό.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα εισπράξει την όποια συναίνεση της ΝΔ και θα την στρέψει εναντίον της, κατηγορώντας την για παράδειγμα ότι ψηφίζει γιατί δεν μπορεί να απαρνηθεί τα μνημόνια Σαμαρά, τα οποία φταίνε και για την υπογραφή της κυβέρνησης!

  1. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υπογράψει ένα μόνο μνημόνιο, μαζί με τα άλλα κόμματα πλην ΚΚΕ και Χρυσής Αυγής. Το Τρίτο. Αυτή τη φορά καλείται να υπογράψει το παρόν, το τέταρτο, που είναι όλο δικό του και για το οποίο ευθύνεται στο 80%.

Επομένως, είναι στη χειρότερη πολιτική θέση που έχει βρεθεί ποτέ απέναντι στο λαό. Τα επιχειρήματά του είναι ισχνά και τα βάρη θα έρθουν εξ αιτίας κυρίως της δικής του πολιτικής από το 2015 μέχρι σήμερα.

Ο κ. ΜεΪμαράκης, με τη χτεσινή του παρέμβαση ζητάει από το κόμμα του να βάλει πλάτη στην πιο δύσκολη στιγμή του ΣΥΡΙΖΑ! Να τον βοηθήσει να μην επωμιστεί μόνος του με τον Καραμανλικό Καμένο το 4ο μνημόνιο, που είναι όλο δικό του και να υπονομεύσει έτσι κάθε δρόμο της ΝΔ για την εξουσία! Γιατί αυτό κάνει.

  1. Ο κ. Μεϊμαράκης δεν είναι χτεσινός. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα ότι αν ήθελε να αμφισβητήσει την πολιτική Μητσοτάκη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να το κάνει απ’ ευθείας στον πρόεδρο της ΝΔ ή στο πολιτικό γραφείο. Κανείς δεν θα του αρνιόταν την παρέμβαση.

Η επιλογή του να παρέμβει εξωθεσμικά και με τα συγκεκριμένα λόγια σημαίνει ότι δεν τον ενδιαφέρει πραγματικά η πολιτική του κόμματός του. Αντιθέτως, στόχευε στην υπονόμευσή της. Και ο υπόγειος τρόπος που επέλεξε μαρτυράει το σκοπό. Οι καθαρές πολιτικές ασκούνται με καθαρούς όρους.

Ο κ. Μεϊμαράκης σημάδεψε απ’ ευθείας αφενός τον κ. Μητσοτάκη και αφετέρου την πολιτική που θα έβλαπτε τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι στόχοι ήταν δύο και είναι ξεκάθαροι.

Έτσι κι αλλιώς η ΝΔ έχει τα χάλια της αντιπολιτευτικά. Ούτε λαό μπορεί να εμπνεύσει και να συσπειρώσει στους δρόμους, ούτε έχει κανένα ιδεολογικό πρόγραμμα σαν λαϊκή δεξιά ή φιλελεύθερη ή νεοφιλελεύθερη, όπως έχουν όλα τα μεγάλα παραδοσιακά κόμματα. Είναι μια άμορφη σούπα και μάλιστα διασπασμένη.

Το ένα κομμάτι της είναι η ΝΔ που βλέπουμε και το άλλο είναι η ΝΔ που δεν βλέπουμε και που στηρίζει την κυβέρνηση! Για εσωτερικούς και για εξωτερικούς λόγους!

Με τη χτεσινή του παρέμβαση ο κ. Μεϊμαράκης εντάχθηκε φανερά στη δεύτερη, αποδεικνύοντας ακόμα πιο περίτρανα ότι αυτή υπάρχει.

Γ. Παπαδόπουλος – Τετράδης

The Future of the European Union?

Από
anixneuseis
-
0

by Soeren Kern 

  • The document does not contemplate a scenario in which the European Union faces collapse, or in which major member states decide to follow the British example and exit the bloc.
  • The European Commission, in a rare instance of candor, admits that European federalism risks “alienating parts of society which feel that the EU lacks legitimacy or has taken too much power away from national authorities.”
  • The Commission does not consider the possibility that in 2025 it may not even exist.

The European Commission has published a document outlining five scenarios for how the European Union could evolve within the next ten years.

The so-called White Paper on the Future of Europe, which will be presented at the Rome Summit on March 25, 2017 to mark the 60th anniversary of the European Union, is intended to be “the starting point for a wider public debate on the future of our continent.”

Each of the five scenarios is based on the premise that “the 27 Member States move forward together as a Union.” The document does not consider the possibility that the EU could collapse or break apart, or even that the powers of the EU be significantly curtailed. The document states:

“Too often, the discussion on Europe’s future has been boiled down to a binary choice between more or less Europe. That approach is misleading and simplistic. The possibilities covered here range from the status quo, to a change of scope and priorities, to a partial or collective leap forward.”

Nevertheless, for the European Commission, the powerful administrative arm of the European Union, publicly to even consider alternatives to full-blown European federalism is a testament to the growing power and influence of anti-EU political movements in Europe.

A “family photo” of the European Commission, headed by Commission President Jean-Claude Juncker, in 2014. (Image source: European Parliament)

Indeed, a document such as this would have been unthinkable before Brexit — an abbreviation for “British exit,” which refers to the June 23, 2016, referendum by which British citizens voted to exit the European Union — and the rise of anti-EU populist parties in Austria, Britain, France, Germany and the Netherlands, among others. The document admits:

“Europe’s challenges show no sign of abating. Our economy is recovering from the global financial crisis but this is still not felt evenly enough. Parts of our neighborhood are destabilized, resulting in the largest refugee crisis since the Second World War. Terrorist attacks have struck at the heart of our cities. New global powers are emerging as old ones face new realities. And last year, one of our Member States voted to leave the Union.”

The five scenarios for the EU by 2025 are: 1) carrying on; 2) nothing but the single market; 3) those who want more do more; 4) doing less more efficiently; and, 5) doing much more together.

Scenario 1: Carrying On.

This scenario envisions the status quo, with the EU plodding ahead with “incremental progress” from crisis to crisis. The document explains:

“Priorities are regularly updated, problems are tackled as they arise and new legislation is rolled out accordingly. The speed of decision-making depends on overcoming differences of views in order to deliver on collective long-term priorities.”

Scenario 2: Nothing but the Single Market.

This scenario envisions a European Union re-focused on the single market, which refers to the free movement of goods, services, capital and people within the bloc:

“In a scenario where the EU27 cannot agree to do more in many policy areas, it increasingly focuses on deepening certain key aspects of the single market. There is no shared resolve to work more together in areas such as migration, security or defense. The functioning of the single market becomes the main ‘raison d’être’ of the EU27.”

Scenario 3: Those Who Want to do More.

This scenario envisions a so-called multi-speed Europe in which some member states proceed with integration in certain areas while other member states do not:

“In a scenario where the EU27 proceeds as today but where certain Member States want to do more in common, one or several ‘coalitions of the willing’ emerge to work together in specific policy areas. These may cover policies such as defense, internal security, taxation or social matters.”

Scenario 4: Doing Less More Efficiently.

This scenario envisions the EU placing greater emphasis on some policy areas, while reducing its focus on others:

“The EU27 decides to focus its attention and limited resources on a reduced number of areas…. As a result, the EU27 is able to act much quicker and more decisively in its chosen priority areas…. Elsewhere, the EU27 stops acting or does less…. The EU’s weight in the world changes in line with its recalibrated responsibilities.”

Scenario 5: Doing Much More Together

This scenario is the European Commission’s preferred option: European federalism:

“In a scenario where there is consensus that neither the EU27 as it is, nor European countries on their own, are well-equipped enough to face the challenges of the day, Member States decide to share more power, resources and decision-making across the board.

“As a result, cooperation between all Member States goes further than ever before in all domains…. Decisions are agreed faster at European level and are rapidly enforced.

“On the international scene, Europe speaks and acts as one in trade and is represented by one seat in most international fora. The European Parliament has the final say on international trade agreements. Defence and security are prioritized. In full complementarity with NATO, a European Defence Union is created. Cooperation in security matters is routine.”

The document also offers a glimpse into what European federalism may look like in practice:

“Citizens travelling abroad receive consular protection and assistance from EU embassies, which in some parts of the world have replaced national ones. Non-EU citizens wishing to travel to Europe can process visa applications through the same network.”

The European Commission, in a rare instance of candor, admits that European federalism risks “alienating parts of society which feel that the EU lacks legitimacy or has taken too much power away from national authorities.”

The document does not, however, contemplate a scenario in which the European Union faces collapse, or in which major member states decide to follow the British example and exit the bloc.

In France and the Netherlands — two of the EU’s original six founding members — anti-EU presidential candidates are leading in the polls. Marine Le Pen and Geert Wilders have both promised to call referenda on continued EU membership. If one or both of those countries were to leave the EU, this at a time when Italy and Greece are at a fiscal breaking point, a collapse of the bloc seems increasingly possible.

The European Commission says its White Paper marks “the beginning of a process for the EU27 to decide together on the future of their Union.” The Commission does not, however, consider the possibility that in 2025 it may not even exist.

Soeren Kern is a Senior Fellow at the New York-based Gatestone Institute. Follow him on Facebook and on Twitter.

  • Follow Soeren Kern on Twitter and Facebook
  • https://www.gatestoneinstitute.org/9999/european-union-future

Η αμερικανική αδράνεια επιδεινώνει τους διεθνείς κινδύνους – Τα κρίσιμα σημεία

Από
anixneuseis
-
3
  • του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
    Ο Ντόναλντ Τραμπ κατά την πρώτη του ομιλία στο Κογκρέσο. Αριστερά του ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς και δεξιά του ο πρόεδρος της Βουλής Πολ Ράιαν (φωτ.: EPA / Jim Lo Scalzo)

Η παρατεταμένη αδυναμία(;) στη διαμόρφωση της νέα εξωτερικής πολιτικής που επιθυμεί ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιτείνει την παγκόσμια αβεβαιότητα, δεδομένου του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Και αυτό καθιστά ρευστή την κατάσταση σε κρίσιμες υποπεριοχές.

Ενδεικτικά να αναφέρουμε:

Στα Βαλκάνια, τα Σκόπια αδυνατούν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Ο πρόεδρος της χώρας αρνήθηκε να δώσει εντολή σχηματισμού στον ηγέτη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ζόραν Ζάεφ, ο οποίος είχε τη συναίνεση και αλβανικών κομμάτων. Το επιχείρημα ήταν ότι  ο Ζάεφ δεσμεύτηκε να ψηφίσει στη Βουλή την αλβανική γλώσσα ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους, κάτι που ο πρόεδρος Ιβάνοφ θεώρησε εθνική προδοσία.

Στην Αλβανία εκτός από τη διαφθορά και τα ναρκωτικά ανθεί ένας επικίνδυνος εθνικιστικός παροξυσμός που συντηρείται (αν δεν προκαλείται) από τον ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος Έντι Ράμα, ο οποίος συνεργάζεται με το κόμμα των τσάμηδων.

Στη Βοσνία η συνύπαρξη των δύο μερών Σέρβων από τη μία και των Κροατομουσουλμάνων από την άλλη δεν είναι μόνο αδύνατη, αλλά συχνά παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Στη χώρα αυτή, επίσης, υπάρχουν επικίνδυνοι μουσουλμανικοί θύλακες που δημιουργήθηκαν και από την μεταπολεμική ιδεολογία που επικράτησε στους μουσουλμάνους της Βοσνίας, αλλά και από ομάδες τζιχαντιστών που ήρθαν και πολέμησαν στο πλευρό του Αλία Ιζετμπέκοβιτς και, αργότερα, των διαδόχων του. Σημαντικός αριθμός πολεμιστών από τις ομάδες αυτές παρέμεινε στη Βοσνία.


Άποψη από το μουσείο που άνοιξε πρόσφατα και είναι αφιερωμένο στη σφαγή της Σεμπρένιτσα (φωτ.: EPA / Fehim Demir)

Επικίνδυνοι τζιχαντιστές υπάρχουν και στο Κόσοβο, του οποίου την ύπαρξη ως κράτος δεν αναγνωρίζουν η Σερβία, η Ρωσία και η Κίνα. Μια σοβαρή ένταση μεταξύ Σέρβων και Κοσοβάρων στα βόρεια-βορειοανατολικά της περιοχής, τη Μητροβίτσα, δεν θα πρέπει να αποκλείεται.

Στη Μέση Ανατολή, το συριακό και ιρακινό δράμα μπαίνει σε μια νέα φάση κατά την οποία αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο.

Το Ισλαμικό Κράτος φαίνεται να έχει φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων του και υποχωρεί. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του αρχηγού του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκνάντι, ο οποίος, αφού παραδέχτηκε την ήττα της οργάνωσης του στο Ιράκ,  πρότεινε στους μαχητές του να τρέξουν και να κρυφτούν, ενώ κάλεσε τους «μη Άραβες» να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, ή να αυτοκτονήσουν με εκρηκτικά έχοντας κατά νου τις «72 παρθένες στον παράδεισο».

Ταυτόχρονα φαίνεται πως η πολιορκία της Μοσούλης αποδίδει καρπούς, και οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους αναζητούν διέξοδο προς τη Συρία, όπου ακόμη κατέχουν κάποιες κρίσιμες  περιοχές. Μεταξύ των περιοχών αυτών είναι και η Ράκα, οιονεί πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους. Η πολιορκία της προετοιμάζεται από τις ΗΠΑ και από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), υπό την ηγεσία των Κούρδων αλλά και με τη συμμετοχή και Αράβων.

Η προσπάθεια της Τουρκίας να αποκλείσει από την επιχείρηση ανακατάληψης της Ράκας τους Κούρδους της Συρίας φαίνεται ότι απέτυχε, και αυτή είναι η πρώτη σαφής θέση που παίρνει σε μείζονος σημασίας θέματα εξωτερικής πολιτικής η νέα αμερικανική κυβέρνηση. Δεν υπέκυψε, δηλαδή, στο δίλημμα που της έθεσε η μεγαλομανία του Ταγίπ Ερντογάν.


(Πηγή: infognomonpolitics.blogspot.gr)

Την εβδομάδα που πέρασε οι Κούρδοι κατάφεραν να ενώσουν τα ανατολικά καντόνια τους με τις περιοχές που κατέχει ο επίσημος συριακός στρατός, με τις οποίες εφάπτεται και το τρίτο κουρδικό καντόνι του Αφρίν. Το γεγονός αποτέλεσε  λόγο μείζονος ανησυχίας για την Άγκυρα. Ο τουρκικός εφιάλτης σιγά σιγά υλοποιείται.

Οι Κούρδοι, όπως προκύπτει από συνέντευξη του στρατιωτικού ηγέτη του PKK Μουράτ Καραγιλάν, δεν επιδιώκουν τον περιορισμό τους στα καντόνια που απελευθέρωσαν και στα οποία ζει κουρδικός πληθυσμός, αλλά μια ευρύτερη περιοχή όπου θα συνυπάρχουν με αραβικής καταγωγής Σύρους στο πλαίσιο ομοσπονδίας με την υπόλοιπη Συρία.

Από την άποψη αυτή τα καντόνια των Κούρδων θεωρούνται ήδη ενωμένα.

Και οι Τούρκοι με τη βοήθεια δυνάμεων που πρόσκεινται σ’ αυτούς τις προηγούμενες ημέρες εισήλθαν στην αλ Μπαμπ την οποία πολιορκούσαν επί μήνες. Σύμφωνα με τη συνέντευξη Καραγιλάν, οι Τούρκοι ήρθαν σε συνεννόηση με το Ισλαμικό Κράτος που κατείχε την πόλη, οι μαχητές του οποίου αποχώρησαν με τον οπλισμό τους.

Επιθυμία των Τούρκων είναι με διάφορα προσχήματα να παραμείνουν στη Συρία, αλλά μάλλον αυτό δεν θα το επιτρέψουν ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία, με την ηγεσία της οποίας ο Ταγίπ Ερντογάν θα συναντηθεί τις επόμενες ημέρες.

Για να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στη Συρία, η Τουρκία αναζητά τη συμμαχία πότε των ΗΠΑ και πότε της Ρωσίας, αλλά η πολιτική των δύο αυτών μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει πάρει λίγο πολύ τα χαρακτηριστικά της και δεν προσαρμόζεται στις τουρκικές επιθυμίες. Έτσι, τα αδιέξοδα της Άγκυρας εντείνονται και θα φανούν το επόμενο διάστημα.

Νέα πρόκληση στα Ίμια από την τουρκική Ακτοφυλακή (βίντεο)
Σκάφος της τουρκικής Ακτοφυλακής στα Ίμια (φωτ.: «Milliyet»)

Ως αντιστάθμισμα της αποτυχίας της στο μεσανατολικό θέατρο η Τουρκία επιχειρεί να κερδίσει τις εντυπώσεις και να κατοχυρώσει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, ανοίγοντας όλα τα μέτωπα ώστε να τα διαπραγματευτεί εάν επιχειρηθεί μια συνολική προσέγγιση για την αναδιαμόρφωση της περιοχής.

Από αυτή την πλευρά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή από την Ελλάδα. Ούτε υπερεκτίμηση, ούτε υποβάθμιση του κινδύνου που συνιστά η Τουρκία.

Στην οποία, ειρήσθω εν παρόδω, μετά τις διώξεις χιλιάδων Τούρκων στρατιωτικών στις οποίες προέβη ο Ταγίπ Ερντογάν, καίριες θέσεις έχουν καταλάβει πρόσωπα χωρίς ιδιαίτερη πείρα στη διαχείριση κρίσιμων καταστάσεων, κάτι που μπορεί να οδηγήσει ευκολότερα στο αποκαλούμενο «ατύχημα».

Στη βόρεια Αφρική, η Αίγυπτος έχει σημαντικά προβλήματα με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, αλλά αντιμετωπίζει και οξύτατα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Όμως η πλέον ασταθής περιοχή είναι η Λιβύη η οποία είναι χωρισμένη στα δύο, τουλάχιστον. Εδώ, το Ισλαμικό Κράτος, μετά από μια έντονη παρουσία έχασε τα ερείσματά του και δεν διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, αλλά κοινωνικοί και οικονομικοί λόγοι μπορεί να οδηγήσουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού σε συσπειρώσεις γύρω από τρομοκρατικές ομάδες, και να αναβιώσει το «όλοι εναντίον όλων».


Χαλίφα Χάφταρ (φωτ.: EPA / Jamal Nasrallah)

Ο Χαλίφα Χάφταρ που ηγείται της ανατολικής παράταξης του Λιβυκού Εθνικού Στρατού επιθυμεί και επιδιώκει να κυβερνήσει μια ενιαία Λιβύη. Ο στρατηγός υποστηρίζεται από την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Ρωσία, και προσδοκά να υποστηριχθεί και από την κυβέρνηση Τραμπ αλλά αυτό είναι δύσκολο να συμβεί.

Η υπό τον ΟΗΕ υποστηριζόμενη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας δεν μπόρεσε –και από ό,τι φαίνεται δεν μπορεί– να επικρατήσει στη διαιρεμένη χώρα. Έτσι αναζητείται η χρυσή τομή, η οποία δύσκολα μπορεί να βρεθεί αφού η στρατιωτική λύση αποκλείεται να δώσει σταθερότητα στη χώρα, και η διπλωματική διαμεσολάβηση είναι και δύσκολη και περίπλοκη, και θα πάρει χρόνο για να φέρει αποτελέσματα.

Το πρόβλημα, όμως, που ταλανίζει την Ευρώπη σε σχέση με τη λιβυκή κρίση δεν είναι μόνο το δράμα του λαού και η εσωτερική αστάθεια που δεν επιτρέπει οποιαδήποτε συνεννόηση με κάποια δύναμη, αλλά και οι προσφυγικές ροές προς την Ιταλία αλλά, γιατί όχι, και την Κρήτη. Η Ευρώπη η οποία δεν διαθέτει σκληρή ισχύ έχει αφήσει και αυτό το ζήτημα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία.


Ρεξ Τίλερσον και Σεργκέι Λαβρόφ στη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των G20 (φωτ.: EPA / Friedemann Vogel)

Σε αυτήν την αστάθεια της ευρύτερης περιοχής η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται να έχει διαμορφώσει ακόμα την εξωτερική της πολιτική, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον είναι σχεδόν άφαντος. Η Washington Post επιχείρησε με ένα άρθρό της να ερμηνεύσει την απουσία του Αμερικανού ΥΠΕΞ με το επιχείρημα ότι η εξωτερική πολιτική πρέπει να είναι αθέατη για να είναι αποτελεσματική, αλλά αυτό ήταν ευδιάκριτο στο κείμενο ήταν η προσχηματικότητα του επιχειρήματος.

Αφού η εφημερίδα αναρωτήθηκε αν ο Τίλερσον περιθωριοποιήθηκε, ανέφερε τρία «χτυπήματα» τα οποία δέχθηκε από τον Λευκό Οίκο. Το πρώτο ήταν η μη αποδοχή από τον Τραμπ του αναπληρωτή υπουργού που πρότεινε, το δεύτερο η περικοπή του προϋπολογισμού του υπουργείου, και το τρίτο η μείωση του προσωπικού.

Η έγκυρη αμερικανική εφημερίδα συστήνει στον υπουργό Εξωτερικών να αναζητήσει ερείσματα και στο Κογκρέσο και στον Λευκό Οίκο, στο περιβάλλον του οποίου κυριαρχεί ο Στιβ Μπάνον ο οποίος δεν τρέφει τα καλύτερα των αισθημάτων για τον νέο ΥΠΕΞ και το υπουργείο του.

Με δύο λόγια, σε μια επιδεινούμενη διεθνή και περιφερειακή αστάθεια, η υπερδύναμη η οποία θα είχε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας σταθερότητας έχει τα δικά της εσωτερικά προβλήματα στο υπουργείο Εξωτερικών. Ίσως όχι μόνο στο συγκεκριμένο υπουργείο.

Και σε αυτή τη συγκυρία ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να μιλήσει τηλεφωνικά με τον Ντόναλντ Τραμπ… Ας ευχηθούμε το καλύτερο.

Παντελής Σαββίδης

pontos-news.gr

Που το πάει η Τουρκία; Η διεθνής προπαγανδιστική της προσπάθεια.

Από
anixneuseis
-
1

Που το πάει η Τουρκία; Το ερώτημα παραμένει μόνιμο αλλά η τελευταία κλιμάκωση της έντασης μήπως είναι ανησυχητική; Τι σημαίνει η διεθνής προπαγανδιστική προσπάθειας της γειτονικής χώρας; Ποιός είναι ο τρόπος που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί;

Τρείς άξονες γύρω απο τους οποίους θα περιστραφεί η εκπομπή “Τομές στην Επικαιρότητα” της Πέμπτης 2 Μαρτίου στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV-100.

Η εκπομπή αρχίζει στις 9 μμ και τελειώνει 10 μμ. Επαναλαμβάνεται το Σάββατο απο τις 5μμ-6μμ. Τη δημοσιογραφική επιμέλεια έχει η Φωτεινή Στεφανοπούλου και την παρουσιάζει ο Παντελής Σαββίδης.

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΜΕΝΟΙ:

-Αθανάσιος Γαληνός Αντιστράτηγος ε.α. Επίτιμος Διοικητής Β! Σ.Σ.

–Σάββας Καλεντερίδης, Γεωπολιτικός Αναλυτής.

Το σήμα της TV-100 μεταδίδεται:

Μέσω της Digea στην Κεντρική Μακεδονία

Απο την OTE TV οπουδήποτε

Διαδικτυακά απο τη διεύθυνση:

www.anixneuseis.gr

και

www.fm100.gr

 

 

 

 

Πώς ο Trump μπορεί να αποτρέψει τον επόμενο πόλεμοΗ Λιβύη μετά το ISIS

Από
anixneuseis
-
0

Frederic Wehrey και Wolfram Lacher 24/02/2017 foreignaffairs.gr

Περίληψη:

Το ιδιαίτερα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο της Λιβύης σημαίνει ότι οι διαπραγματεύσεις είναι ένα σύνθετο εγχείρημα. Παρά το γεγονός ότι η υφιστάμενη συμφωνία του Δεκεμβρίου του 2015 μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο εκκίνησης, τα διαπραγματευόμενα μέρη θα πρέπει να επανεξεταστούν.

Ο FREDERIC WEHREY είναι ανώτερος συνεργάτης στο Πρόγραμμα Μέσης Ανατολής στο Carnegie Endowment for Peace. Το βιβλίο του για την μετα-Κανταφική Λιβύη θα εκδοθεί από τον οίκο Farrar, Straus και Giroux το φθινόπωρο του 2017.
Ο WOLFRAM LACHER είναι συνεργάτης στο Τμήμα Ερευνών Μέσης Ανατολής και Αφρικής στο Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας (SWP).

Ανάμεσα στις πολλές κρίσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η νέα διοίκηση Trump, η Λιβύη αποτελεί μια εντεινόμενη πρόκληση. Το διαλυμένο μεσογειακό κράτος είναι κοντά σε ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος θα μπορούσε να έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.

Αν και το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) απομακρύνθηκε πέρυσι από τους κύριους τομείς που ήλεγχε στην Λιβύη και η παραγωγή πετρελαίου ανέκαμψε σε ένα τριετές υψηλό, η Λιβύη είναι περισσότερο πολωμένη και κατακερματισμένη από ποτέ. Η υποστηριζόμενη από τα Ηνωμένα Έθνη κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης (Government of National Accord, GNA) στην Τρίπολη αποτυγχάνει σε βασικές λειτουργίες της και αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή πρόκληση από την ανατολική παράταξη με επικεφαλής τον στρατηγό Khalifa Hifter, που υποστηρίζεται από την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και, όλο και περισσότερο, την Ρωσία. Επιπλέον, η οικονομία οδεύει προς την κατάρρευση, και η τζιχαντιστική μαχητικότητα μπορεί ακόμα να βρει ερείσματα στο χάος της χώρας.

Τώρα είναι η ώρα για προσεκτική και ισχυρή αμερικανική διπλωματική ηγεσία. Η διοίκηση Trump πρέπει πρώτα να μάθει την πολυπλοκότητα της λιβυκής πολιτικής κατάστασης, αποφεύγοντας τις εύκολες και εσφαλμένες κατηγοριοποιήσεις των «ισλαμιστών» και των «κοσμικών» ή «εθνικιστών». Πρέπει να αποφύγει να δει την χώρα αποκλειστικά και μόνο μέσα από ένα πρίσμα αντιτρομοκρατίας και [να αποφύγει] να αναθέσει την λιβυκή πολιτική στις χώρες της περιοχής, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, της οποίας η μεροληπτική και συμφεροντολογική προσέγγιση θα παράγει περισσότερη διαίρεση και ριζοσπαστικοποίηση. Το να ανατεθεί το θέμα της Λιβύης στην Ευρώπη είναι επίσης αδιέξοδο˙ χωρίς αμερικανική υποστήριξη, ένας ευρωπαϊκός ρόλος θα στερείται αξιοπιστίας, κάτι που θα προσκαλέσει την Ρωσία να είναι ο βασικός μεσίτης ισχύος. Το να υποστηριχθεί η μια πλευρά στις συγκρούσεις της Λιβύης, όπως ορισμένοι περιφερειακοί ηγέτες επιδιώκουν να πείσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν, θα προκαλέσει σημαντική κλιμάκωση και έναν μακρύ εμφύλιο πόλεμο.

ΜΕΤΑ ΤΟ ISIS

Οι επιχειρήσεις τους μπορεί να είχαν επισκιαστεί από τις εκστρατείες στην Μοσούλη και την ανατολική Συρία αλλά, κατά το παρελθόν έτος, οι δυνάμεις της Λιβύης, υποστηριζόμενες από αμερικανική αεροπορική δύναμη και Δυτικές ειδικές επιχειρήσεις, πέτυχαν μια σκληρά κερδισμένη νίκη ενάντια στο οχυρό του ISIS στο κέντρο της πόλης της Σύρτης. Αλλού σε όλη την χώρα, οι Λίβυοι έδιωξαν πυρήνες του ISIS και μαχητές από την Ντέρνα και την Βεγγάζη στα ανατολικά, από την Τρίπολη και από την πόλη της Sabratha κοντά στα σύνορα της Τυνησίας. Σήμερα, το ISIS δεν είναι πλέον μια εδαφική δύναμη στην Λιβύη με οποιαδήποτε ουσιαστική έννοια του όρου. Τούτου λεχθέντος, η πτώση του παρουσιάζει μια σειρά από κινδύνους.

Κατ’ αρχάς, τα απομεινάρια του ISIS θα μπορούσε ακόμα να ανασυστήσουν τον εαυτό τους και να σπέρνουν προβλήματα. Ήδη, οι μαχητές έχουν καταφύγει στις έρημες κοιλάδες νότια της Σύρτης, όπου έχουν προσπαθήσει να ανασυνταχθούν σε μικρούς καταυλισμούς όπως αυτός που βομβάρδισαν οι ΗΠΑ στις 18 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους. Η οργάνωση λέγεται ότι έχει υπολειπόμενη παρουσία γύρω από την δυτική πόλη Σαμπράθα, ένα κομβικό σημείο για τους Τυνήσιους τζιχαντιστές, και οι μυστικοί πυρήνες της είναι ακόμη σε θέση να επιτεθούν μέσα και γύρω από την πρωτεύουσα.

24022017-1.jpg

Ένα μέλος των δυνάμεων της Λιβύης πιστό στον ανατολικό διοικητή Khalifa Haftar κρατά ένα όπλο όπως κάθεται σε ένα αυτοκίνητο μπροστά από την πύλη στον τερματικό σταθμό πετρελαίου Zueitina στην Zueitina, δυτικά της Βεγγάζης, στις 14 Σεπτεμβρίου 2016. ESAM OMRAN AL-FETORI / REUTERS
————————————————-

Πέρα από αυτές τις συγκεκριμένες απειλές, η Λιβύη παραμένει ένας ελκυστικός οικοδεσπότης για τζιχαντιστές, είτε από το ISIS είτε την Αλ Κάιντα είτε κάποια νέα παραλλαγή τους. Οι συνθήκες είναι ώριμες: Μια μακρά τζιχαντιστική κληρονομιά, η οικονομική απόγνωση, το κενό διακυβέρνησης, και η επιδείνωση της πόλωσης θα μπορούσε να κάνει κάποιες κοινότητες να αισθάνονται σαν να μην έχουν καμία διέξοδο εκτός από την βία. Τα δίκτυα και οι υποδομές των υπαρχουσών ομάδων τζιχαντιστών θα μπορούσαν εύκολα να δώσουν την θέση τους σε νέες μεταλλάξεις, περίπου όπως το ISIS συνεργάστηκε ή απομάκρυνε την Ανσάρ αλ-Σαρία στην Βεγγάζη, την Σαμπράθα και την Σύρτη. Το πιο σημαντικό, ο τζιχαντισμός ευδοκιμεί στις συγκρούσεις˙ το ISIS επεκτάθηκε κατά την διάρκεια του τελευταίου γύρου της λιβυκής φατριαστικής πάλης που ξεκίνησε στα μέσα του 2014, εισερχόμενο στα ρήγματα που προκλήθηκαν από την σύγκρουση μεταξύ των λεγόμενων στρατοπέδων «Αυγή» και «Αξιοπρέπεια».

Δυτικοί διπλωμάτες ήλπιζαν ότι η καταπολέμηση του ISIS θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως εφαλτήριο για την πολιτική ενότητα μεταξύ αυτών των αντιμαχόμενων στρατοπέδων. Στην πραγματικότητα, έχει συμβεί το αντίθετο.

Οι εκστρατείες κατά του ISIS ήταν φύρδην μίγδην και διενεργούνταν από ανόμοιες και εχθρικές πολιτοφυλακές χωρίς καμιά ενοποιητική αρχή. Για παράδειγμα, πολιτοφυλακές από την ισχυρή πόλη Μισράτα που νίκησαν το ISIS στην Σύρτη, είναι μόνο χαλαρά συνδεδεμένες με την GNA στην Τρίπολη -και πολλοί στις τάξεις τους αντιτίθενται έντονα σε αυτήν. Τώρα που το ISIS έχει φύγει, η Σύρτη αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις ανοικοδόμησης και συμφιλίωσης. Ορισμένες φυλές στην Σύρτη, όπως οι Qadhadhafa και Warfalla, βλέπουν την υπό την ηγεσία της Μισράτα νίκη ως κάτι λιγότερο από απελευθέρωση και περισσότερο ως μια κατάκτηση -ήταν τα παράπονά τους εναντίον της κυριαρχίας της Μισράτα που έδωσαν στο ISIS ένα άνοιγμα εξαρχής.

Αλλού στην Λιβύη, υπάρχουν και άλλα σημάδια διαφαινόμενης σύγκρουσης. Στην Βεγγάζη, ο αυτοαποκαλούμενος Λιβυκός Εθνικός Στρατός (Libyan National Army, LNA) του Hifter έχει σε μεγάλο βαθμό νικήσει το ISIS και άλλες ομάδες τζιχαντιστών, αλλά στην διαδικασία διέρρηξε σοβαρά τον κοινωνικό ιστό της πόλης, εκτοπίζοντας χιλιάδες και απελευθερώνοντας δυνάμεις αποκλεισμού όπως ο φυλετισμός και ο υπερσυντηρητικός σαλαφιτισμός. Οι απομακρυνθέντες ισλαμιστές είναι πιθανό να συνεχίσουν τον αγώνα, είτε μέσω συμβατικών επιθέσεων από έξω από την πόλη ή με τρομοκρατία στο εσωτερικό της. Μακρύτερα προς τα ανατολικά, οι δυνάμεις του Hifter πολιορκούν την Ντέρνα, κατηγορώντας τους ισλαμιστές που νίκησαν το ISIS εκεί ότι ανήκουν στην αλ Κάιντα.

24022017-2.jpg

Ο στρατηγός Khalifa Haftar, διοικητής του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA), μετά από μια συνάντηση με τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ στην Μόσχα, στις 29 Νοεμβρίου 2016. MAXIM SHEMETOV / REUTERS
——————————————————–

Πιο δυσοίωνα, όμως, η εκστρατεία εναντίον του ISIS έχει βοηθήσει στην ενθάρρυνση του Hifter και των υποστηρικτών του να κάνουν μια νέα κίνηση για να κυριαρχήσει στο έθνος, με ανησυχητικές απειλές να φέρουν τον πόλεμο στην πρωτεύουσα, Τρίπολη. Ο κίνδυνος αναζωπύρωσης της σύγκρουσης καθιστά ακόμη πιο επείγουσα την ανάγκη για την αμερικανική διπλωματική ηγεσία˙ έχοντας δανείσει την στρατιωτική ισχύ της για να βοηθήσει την κατανίκηση του ISIS, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να αφήσει την Λιβύη στην τύχη της.

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Οι πολιτικές εγγυήσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει νέες μάχες έχουν διαβρωθεί κατά το παρελθόν έτος. Η εγχώρια βάση στήριξης της GNA έχει μειωθεί σταθερά˙ οι διεθνείς υποστηρικτές του έχουν χάσει ένα μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας τους, λόγω της αδυναμίας τους να αποτρέψουν τις χώρες της περιοχής και την Ρωσία από την υποστήριξη αντιπάλων της GNA. Το πιο σημαντικό, από τότε που επετεύχθη η συμφωνία για τον σχηματισμό της GNA τον Δεκέμβριο του 2015, η ισορροπία των δυνάμεων έχει αλλάξει, με τον Hifter να εδραιώνει την εξουσία του στα ανατολικά.

Η GNA απέτυχε παταγωδώς σε ένα παιχνίδι για να αποδυναμώσει τον Hifter στηρίζοντας αντίπαλες προσωπικότητες στα ανατολικά. Από τις αρχές του 2016, ο Hifter σταδιακά έχει απελάσει ή σιωπήσει πρώην αντιπάλους του μεταξύ των ανατολικών δυνάμεων που είναι χαλαρά ευθυγραμμισμένες με τις δικές του. Για να παγιώσει την εξουσία του, ενίσχυσε ένοπλες σαλαφιτικές ομάδες, επανέφερε πολλά πρώην στοιχεία των μυστικών υπηρεσιών του πρώην ηγέτη Μουαμάρ αλ Καντάφι, και διόρισε στρατιωτικούς διοικητές για να αντικαταστήσει εκλεγμένα δημοτικά συμβούλια. Τον Σεπτέμβριο, μετά από μήνες εργασίας για να φέρει κοντά του ηγέτες των φυλών και στρατιωτικές προσωπικότητες, κατέλαβε τους μεγαλύτερους τερματικούς σταθμούς εξαγωγής πετρελαίου στην ανατολική Λιβύη χωρίς σημαντική στρατιωτική δράση. Αυτό κατάφερε ένα βαρύ πλήγμα στην GNA και προσέδωσε στον Hifter σημαντική δημοφιλία σε όλη την χώρα, καθώς οι δυνάμεις του απέφυγαν το κλείσιμο των λιμανιών για να πιεστεί η GNA.

Έχοντας εξασφαλίσει την λαβή του πέρα από τα ανατολικά, ο Hifter τώρα εντείνει τις προσπάθειές του να επεκτείνει την κυριαρχία του. Στον νότο, οι συνδεδεμένες με τον LNA μονάδες είναι σχετικά αδύναμες, αλλά έχουν αρχίσει να δρουν πιο επιθετικά. Κοντά στην Σύρτη, ο Hifter έχει αναπτύξει αξιωματικούς και πολιτοφύλακες που προέρχονται από τις φυλές της πόλης. Σε μια ενδεχόμενη αντιπαράθεση με μισρατινές δυνάμεις στην πόλη, θα μπορούσε πιθανότατα να υπολογίζει στην υποστήριξη μιας ισχυρής ταξιαρχίας σαλαφιτών που είχε πολεμήσει με τους Μισρατινούς κατά του ISIS.

Πιο ανησυχητικό, ο Hifter και οι στενοί συνεργάτες του, συχνά ανακοινώνουν ότι θα ξεκινήσουν σύντομα αυτό που αποκαλούν ως «απελευθέρωση» της Τρίπολης. Αυτή η αντίληψη είναι παρατραβηγμένη, καθώς ο LNA έχει λίγες τοπικές θυγατρικές γύρω από την πρωτεύουσα, και τα ανατολικά στρατεύματά του είναι απίθανο να πολεμήσουν στα δυτικά. Αλλά ο Hifter δεν χρειάζεται να εισβάλει όντως στην πρωτεύουσα για να κερδίσει ισχύ. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να βάλει μια σφήνα μεταξύ των παραστρατιωτικών ομάδων μέσα και γύρω από την πρωτεύουσα και να χτυπήσει τις συμμαχίες με κάποιους από αυτούς. Αυτό φαίνεται να είναι ακριβώς η στρατηγική του: Με το να χαρακτηρίσει αρκετές από τις πολιτοφυλακές της Τρίπολης ως δυνάμεις με τις οποίες θα μπορούσε να συνεργαστεί, ο Hifter έχει τροφοδοτήσει εντάσεις και συνέβαλε στην άνοδο της βίας στην πρωτεύουσα. Ο Hifter πιθανότατα υπολογίζει ότι θα επωφεληθεί από το χάος στην Τρίπολη, κάτι που θα ενισχύσει τον ισχυρισμό του ότι μόνο ο LNA μπορεί να επιβάλει την σταθερότητα.

Απέναντι στις προόδους του Hifter, η GNA καταρρέει. Από τότε που έφτασε στην Τρίπολη τον Μάρτιο του 2016, η GNA απέτυχε να εδραιώσει την εξουσία της, ακόμη και στην πρωτεύουσα, πόσω μάλλον αλλού. Μια αντίπαλη κυβέρνηση συνεχίζει να κατέχει τη νομιμοφροσύνη κάποιων πολιτοφυλακών στην Τρίπολη, και ένας συνασπισμός υπό μισρατινή ηγεσία πολιτοφυλακών εμπειροπόλεμων από μάχες στην Σύρτη, έφθασαν πρόσφατα στην πρωτεύουσα για να αμφισβητήσουν τους συμμάχους της GNA. Εν τω μεταξύ, αυτές οι πολιτοφυλακές που θεωρητικά υποστηρίζουν την GNA έχουν πυροδοτήσει συγκρούσεις με το να καταπατούν τα εδάφη των αντιπάλων γειτονιών. Οι προσπάθειες για την δημιουργία μιας υποστηριζόμενης από τον ΟΗΕ προεδρικής φρουράς που θα προστατεύσει τους θεσμούς της GNA ήταν εξαιρετικά αργή στην υλοποίησή της. Ακόμα και αν σχηματιστεί μια τέτοια δύναμη, θα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σθεναρή αντίσταση από τις καλύτερα εξοπλισμένες πολιτοφυλακές, προκαλώντας περαιτέρω βία στην πρωτεύουσα.

Για τους απλούς πολίτες της Λιβύης, η αναποτελεσματικότητα της GNA φαίνεται πιο ξεκάθαρα στην επιδείνωση της οικονομικής κρίσης και τις μεγάλες διακοπές ρεύματος στην χώρα. Παρά το γεγονός ότι πολλά από τα ίδια τα μέλη της έχουν μποϊκοτάρει την GNA από την αρχή ή παραιτήθηκαν κατά το παρελθόν έτος, ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της είναι πλέον πρόθυμοι να επαναδιαπραγματευθούν την συμφωνία στην οποία βασίζεται η GNA.

Η πρόσφατη φούρια των παρασκηνιακών συνομιλιών αντικατοπτρίζει την ευρεία αναγνώριση ότι η τρέχουσα πολιτική κατάσταση αποτυγχάνει. Υπάρχει τώρα μια άνευ προηγουμένου προθυμία να υπάρξει συμβιβασμός σε σχεδόν όλες τις πλευρές της σύγκρουσης -εκτός από εκείνη του Hifter. Ηγετικές προσωπικότητες από την Μισράτα έχουν προσεγγίσει τον στρατηγό τους τελευταίους μήνες για να διερευνήσουν την ετοιμότητά του να επιτύχει μια συμφωνία, ακόμη και προσφέροντάς του να τον ενσωματώσουν σε μια ενιαία στρατιωτική δομή στην σημερινή του θέση, η οποία είναι ανώτερη από αυτήν του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Μέχρι στιγμής, οι προσπάθειές τους ήταν μάταιες. Σε συναντήσεις με Δυτικούς διπλωμάτες, ο Hifter έχει δηλώσει ξεκάθαρα την πρόθεσή του να κυβερνήσει την Λιβύη και απέρριψε ανοίγματα για διαπραγματεύσεις.

Η αδιάλλακτη στάση του Hifter δεν συνδέεται μόνο με την υποστήριξη που λαμβάνει από την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ρωσία, αλλά και με τις προσδοκίες ότι η διοίκηση Trump θα στηρίξει την θέση της Αιγύπτου στην Λιβύη ή θα υποστηρίξει τον Hifter με την άρση του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ και την κατεύθυνση περισσότερων αμερικανικών πληροφοριών και στρατιωτικής υποστήριξης στις δυνάμεις του LNA. Αιγύπτιοι και Ρώσοι αξιωματούχοι, με την σειρά τους, προτείνουν σε Λίβυους και Δυτικούς συνομιλητές τους ότι θα μπορούσαν να παρακινήσουν τον Hifter να κλείσει μια συμφωνία. Αλλά ακόμη περισσότερο από την βούλησή τους, η ικανότητά τους να το πράξουν είναι εξαιρετικά αμφίβολη. Εκτός από την Αίγυπτο και την Ρωσία, η Αλγερία και η Τυνησία έχουν επίσης προτείνει να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως μεσολαβητές, καλύπτοντας το κενό που άφησαν οι παραπαίουσες προσπάθειες του ΟΗΕ.

ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Η προσκόλληση στην στήριξη της GNA, όπως έχουν κάνει κατά το παρελθόν έτος οι Δυτικές κυβερνήσεις, δεν είναι πλέον βιώσιμη επιλογή. Αλλά ούτε είναι η φαινομενικά εύκολη λύση της υποστήριξης ενός στρατιωτικά ισχυρού όπως ο Hifter. Οι ανανεωμένες προσπάθειες διαμεσολάβησης μιας πολιτικής συμφωνίας σε ένα νέο διαπραγματευτικό πλαίσιο προσφέρουν την πιο ελπιδοφόρα πορεία προς τα εμπρός.

Ο Hifter δεν έχει καμία ρεαλιστική προοπτική να σταθεροποιήσει την Λιβύη μέσω στρατιωτικής διοίκησης. Ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός του δεν είναι ούτε εθνικός ούτε στρατός. Ακόμη και στα ανατολικά, το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων του LNA αντλείται από μη στρατιωτικούς μαχητές -πολιτοφυλακές διαφόρων υποβάθρων που ολοένα και περισσότερο μεταμφιέζονται σε τυπικές μονάδες στρατού. Στα δυτικά και τα νότια, οι μονάδες του LNA έχουν ευδιάκριτα φυλετική σύνθεση, προκαλώντας καχυποψία μεταξύ των γειτονικών κοινοτήτων που τις βλέπουν ως κάτι ελάχιστα περισσότερο από φυλετικές πολιτοφυλακές.

Η ιδέα ότι οι δυνάμεις του Hifter θα μπορούσε να καταλάβουν την Τρίπολη και να ανοικοδομήσουν το κράτος της Λιβύης είναι συνεπώς εξαιρετικά απίθανη. Πράγματι, το να ενθαρρύνεται ο Hifter να επεκτείνει την εμβέλειά του προς την Τρίπολη δημιουργεί τον κίνδυνο να ξεσπάσει ένας πόλεμος για την πρωτεύουσα που θα μπορούσε να συνεχιστεί επί χρόνια. Με το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας να ζει στην ευρύτερη περιοχή της Τρίπολης, μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε να προκαλέσει εκτοπίσεις και ανθρωπιστική δυστυχία σε μια κλίμακα που δεν έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα στην Λιβύη. Θα προσφέρει επίσης ευκαιρίες για τζιχαντιστική κινητοποίηση. Μη-ισλαμιστικές ένοπλες ομάδες στην Τρίπολη θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με ισλαμιστικής κλίσης μαχητές για να αντιμετωπίσουν τον Hifter. Όπως και στην περίπτωση της Βεγγάζης, τα πιο ακραία και αδιάλλακτα στοιχεία θα βρεθούν σταθερά στο προσκήνιο.

Ακόμα και αν ο Hifter ήταν σε θέση να ανακτήσει τον έλεγχο στην Τρίπολη, η διακυβέρνησή του θα προκαλούσε περισσότερη, όχι λιγότερη, ριζοσπαστικοποίηση. Όπως και ο αλ-Σίσι της Αιγύπτου, ο Hifter δεν κάνει καμία διάκριση μεταξύ του ISIS, της αλ Κάιντα και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (της οποίας ο λιβυκός κλάδος έχει υποστηρίξει τον σχηματισμό της GNA). Ο δεδηλωμένος στόχος του να σκοτώσει, να φυλακίσει ή να εξορίσει ισλαμιστές όλων των ειδών ρισκάρει να προκαλέσει μετριοπαθείς, υπέρ του κράτους ισλαμιστές να κρυφτούν και να συμμαχήσουν με ριζοσπάστες τζιχαντιστές. Εν τω μεταξύ, δογματικοί Σαλαφιστές της τάσης που προωθείται από τον Hifter -που κηρύττουν την απόλυτη πίστη σε έναν εγκατεστημένο ηγεμόνα- θα επεκτείνουν περαιτέρω την επιρροή τους, και θα επιβάλουν ευρύτερα την σκληρή ερμηνεία τους για τον νόμο της σαρία.

Εν ολίγοις, η ενοποίηση μέσω στρατιωτικής δράσης δεν είναι ρεαλιστική στην Λιβύη. Αντ’ αυτού, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε συνδυασμό με τις χώρες της περιοχής, θα πρέπει να υποστηρίξουν μια ανανεωμένη ώθηση για πολιτική διευθέτηση. Αυτό απαιτεί, πρώτον, να αποτραπεί οποιαδήποτε κίνηση προς την κατεύθυνση της στρατιωτικής κλιμάκωσης με το να ασκηθεί αξιόπιστη πίεση στις αντιμαχόμενες πλευρές, συμπεριλαμβάνοντας την απειλή κυρώσεων και τον αποκλεισμό από οποιαδήποτε μελλοντική βοήθεια ασφαλείας. Δεύτερον, απαιτεί την ανοικοδόμηση της διαπραγματευτικής αρχιτεκτονικής, με τα περιφερειακά κράτη να παίρνουν το προβάδισμα. Η πρόκληση θα είναι να επιτευχθεί μια κοινή πλατφόρμα για διάλογο μεταξύ των κρατών που έχουν κατεστημένα συμφέροντα στην Λιβύη. Το πώς θα γίνει η διαχείριση μιας όλο και πιο διεκδικητικής Ρωσίας θα αποτελέσει ιδιαίτερη δυσκολία. Πρόσφατες πρωτοβουλίες από χώρες της περιοχής θα πρέπει να ενθαρρυνθούν, αλλά θα πρέπει να μεταφερθούν σε ένα πιο συνεκτικό πλαίσιο. Μια μικρή ομάδα κρατών, που θα συντονίζονται στενά μεταξύ τους, θα μπορούσαν να δράσουν ως μεσολαβητές και, τελικά, να γίνουν μάρτυρες και εγγυητές μιας συμφωνίας.

Ο ρόλος των ΗΠΑ σε μια τέτοια διαδικασία θα μπορούσε να είναι να παρέχει ισχυρή και σαφή υποστήριξη στην διαμεσολαβητική ομάδα. Το πιο σημαντικό, θα απαιτούσε να ασκηθεί πίεση στα κράτη της περιοχής που εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον Hifter. Πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να επιτευχθεί μια συμφωνία που περιλαμβάνει τον στρατηγό στο πλαίσιο ενός στρατού πολιτικά ελεγχόμενου. Αλλά αν ο Hifter αποδειχθεί δύστροπος, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι πρόθυμες να πιέσουν τους περιφερειακούς υποστηρικτές του να τερματίσουν την υποστήριξή τους.

Το ιδιαίτερα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο της Λιβύης σημαίνει ότι οι διαπραγματεύσεις είναι ένα σύνθετο εγχείρημα. Παρά το γεγονός ότι η υφιστάμενη συμφωνία του Δεκεμβρίου του 2015 μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο εκκίνησης, τα διαπραγματευόμενα μέρη θα πρέπει να επανεξεταστούν. Η τρέχουσα, αποτυγχάνουσα συμφωνία στηρίχθηκε στα δύο αντίπαλα κοινοβούλια της χώρας στην Τρίπολη και το Τομπρούκ, τα οποία είναι εξίσου ανίκανα να λαμβάνουν αποφάσεις όσο είναι και ανεπαρκείς αντιπρόσωποι των πραγματικών μερών της σύγκρουσης. Την ίδια στιγμή, η Λιβύη έχει λίγους μεσίτες πραγματικής ισχύος και η εξουσία τους είναι συχνά περιορισμένη γεωγραφικά. Ένα νέο διαπραγματευτικό πλαίσιο θα πρέπει να ασχοληθεί με το ακανθώδες ζήτημα της εκπροσώπησης για βασικές πολιτικές περιφέρειες και στρατιωτικές δυνάμεις σε όλη την χώρα. Οι συντομεύσεις είναι απίθανο να οδηγήσουν σε ένα βιώσιμο αποτέλεσμα.

Η επιδείνωση των εντάσεων στην Λιβύη θα μπορούσε να αποτελέσει για την διοίκηση Trump μια σημαντική δοκιμασία της ικανότητάς της να περιορίζει την κλιμάκωση των κρίσεων, να συμφιλιώνει συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των συμμάχων της, καθώς και να ελέγχει τις φιλοδοξίες της Ρωσίας. Οι προσδοκίες ότι η νέα διοίκηση θα στηρίξει τη μια πλευρά της σύγκρουσης έχουν αυξήσει τον κίνδυνο μιας κλιμάκωσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανοιχτό πόλεμο. Για να αποφευχθεί μια τέτοια έκβαση, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να στείλουν ισχυρά μηνύματα προς τις δυνάμεις σε όλες τις πλευρές της σύγκρουσης, καθώς και στους ξένους προστάτες τους, και να καταστήσουν σαφές ότι μια πολιτική διευθέτηση παρουσιάζει την μοναδική βιώσιμη διέξοδο από το χάος.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/libya/2017-02-22/libya-after-isis

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Where in the world is Secretary of State Rex Tillerson?  

Από
anixneuseis
-
0
 A lot of foreign policy is invisible. Unfortunately, I’m not sure that explains the rarely seen secretary of state.

By Daniel W. Drezner March 1 The Washington Post

Daniel W. Drezner is a professor of international politics at the Fletcher School of Law and Diplomacy at Tufts University and a regular contributor to PostEverything.

Secretary of State Rex Tillerson visibly meets with Chinese State Councilor Yang Jiechi before their meeting at the State Department in Washington on Feb. 28. (Yuri Gripas/Agence France-Presse via Getty Images)

Over at Foreign Affairs, James Goldgeier and Elizabeth Saunders have an excellent essay analyzing why Trump’s approach to foreign policy is so problematic. In essence, good foreign policy isn’t flashy enough for Trump:

The problem is that successful foreign policy is largely invisible. It often means paying up front for benefits that are hard to see until you lose them, or that will only be obvious when you really need them. Sometimes, successful foreign policy even means keeping real victories quiet.

Invisible foreign policy doesn’t appeal to a president who cares about showmanship and flashy successes. Although Trump’s initial storm of activity seems to have calmed in recent days, there is no evidence that he has turned to the kind of quiet, routine actions that make U.S. foreign policy run smoothly. Such efforts are not dramatic, but they are essential, and their absence could severely undermine U.S. interests. …

It’s up to those elites who still recognize and prioritize the invisible benefits that the system has provided to protect or promote it. Those inside Trump’s administration, such as Tillerson, Mattis, and recently appointed national security adviser H.R. McMaster, as well as their few allies in Congress — particularly in the Republican Party — can play a key part if they are willing to take the risk, and if Trump gives them a hearing.

Speaking of invisibility, this raises an awkward question: Where in the world is Secretary of State Rex Tillerson?

According to the State Department’s website, Tillerson made a total of one welcoming speech to Foggy Bottom and one brief readout from a meeting in his first month in office. For comparison, during John F. Kerry’s first month in office, he had delivered a similar welcoming speech, plus a speech at the University of Virginia, plus some 15 sets of readouts, plus a news conference. That’s a noticeable gap.

So is Tillerson invisibly beavering away at providing those essential but invisible components of foreign policy — or is he just invisible because he’s been marginalized?

The early signs are not promising. I noted last week that Tillerson seemed to be spending much of his time cleaning up after the president’s foreign policy foul-ups. Stories last week in Politico, Vox and The Washington Post all reported on his low profile and lack of influence within the Trump administration. The Politico article offers up particulars:

President Donald Trump promptly put the kibosh on Tillerson’s choice of a deputy, Elliott Abrams. He failed to consult with Tillerson on his policy change on Palestinian statehood or putting Iran “on notice” for its most recent ballistic missile test — whatever that may mean. The nation’s chief diplomat has been absent from the president’s key meetings with the leaders of Israel and Canada and largely invisible in Trump’s encounters with the prime ministers of Japan and the United Kingdom, as well as the White House’s diplomacy with Mexico so far. The White House’s reassurance tour of Europe, which you might expect to be helmed by the secretary of state, consisted instead of Vice President Mike Pence, Secretary of Defense Jim Mattis and Secretary of Homeland Security John Kelly. There are reports that Tillerson played a role in Trump’s walk-back on the “one China” policy. But there’s no indication that he’s been involved in high-level discussions concerning Russia.

To be fair, The Post suggests that Tillerson is doing exactly what Goldgeier and Saunders talk about in their essay: “Tillerson’s diplomacy has been conducted out of sight. He has met with several visiting foreign ministers, spoken on the phone with dozens of other diplomats and met more at the G-20 meeting.”

But for Tillerson to be good at what George Shultz called “gardening” with allies and partners, he has to be seen as having influence at home. Trump’s public rejection of Tillerson’s preferred deputy is strike one. The proposed budget cuts to State and foreign aid are strike two. And strike three is the dawning implication that maybe the Trump White House wants to gut the State Department. This would be of a piece with Stephen K. Bannon’s “deconstruction of the administrative state” as well as Trump’s suggestion that maybe he doesn’t need to appoint too many undersecretaries or assistant secretaries in his Cabinet.

Bradd Jaffy

✔ @BraddJaffy

Trump: Some say “I’ve done more than anybody in 100 days … I’ve saved billions & billions … I brought Ford back” pic.twitter.com/MUK12LuqKR

Bradd Jaffy

✔@BraddJaffy

Trump says he’s not behind in agency appointments; doesn’t want to fill many “because they’re unnecessary”

 If this is how things are, then Tillerson will have to build influence over Trump with an understaffed senior hierarchy, all while people at the White House have more loyal appointees and greater proximity to the president.

One thing that will be interesting to see is whether Tillerson starts to befriend Congress as a means of bolstering his influence. We already know that Senators Mitch McConnell and Lindsey O. Graham aren’t fans of the proposed cuts to the State Department.

Tillerson might just be moving down the learning curve at this point; it’s worth remembering his lack of experience in diplomatic protocol or in running a public organization. Given the direction the Trump White House is moving, however, he better learn fast.

Daniel W. Drezner is a professor of international politics at the Fletcher School of Law and Diplomacy at Tufts University and a regular contributor to PostEverything.

Follow @dandrezner

https://www.washingtonpost.com/posteverything/wp/2017/03/01/where-in-the-world-is-secretary-of-state-rex-tillerson/?hpid=hp_no-name_opinion-card-b%3Ahomepage%2Fstory&utm_term=.8bfe6702677f

“Πραγματικά φοβάμαι” δήλωσε ο πρέσβης Θέρος για τις απειλές της Τουρκίας στο Αιγαίο

Από
anixneuseis
-
1

Του ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΣΦΙΚΗ

Να συνεχίσει να διατηρεί «υψηλούς τόνους» έναντι της Τουρκίας για το ζήτημα του Αιγαίου κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση ο κορυφαίος ελληνοαμερικανός διπλωμάτης καριέρας Πάτρικ Θέρος, ο οποίος φάνηκε να συμφωνεί με την σκληρή γραμμή που έχει χαράξει ο ΥΠΕΘΑ Πάνος Καμμένος και ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς.

Ο κ. Θέρος έκανε λόγο για τουρκικό bullying στο Αιγαίο και αποδοκίμασε την λεγόμενη πολιτική του κατευνασμού, η οποία, όπως υποστήριξε, δεν έχει την απαραίτητη αποτρεπτική ισχύ με αποτέλεσμα η Τουρκία να αναβαθμίζει τις προκλήσεις σε τέτοιο υπερβολικό βαθμό ώστε να αυξάνεται ο κίνδυνος για την εκδήλωση ενός νέου θερμού επεισοδίου.

Λέγοντας «πραγματικά φοβάμαι», ο Αμερικανός διπλωμάτης εκμυστηρεύτηκε πως θεωρεί ότι αυτή την στιγμή υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να εκδηλωθεί ένα «ατύχημα» στο Αιγαίο κυρίως λόγω των εσωτερικών προβλημάτων που επικρατούν στο Τουρκικό στράτευμα μετά την εκδήλωση της απόπειρας του πραξικοπήματος. Αξίζει να σημειώσουμε πως μέχρι στιγμής η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει δώσει ακόμα κανένα δείγμα γραφής για το πως θα διαχειριστεί μια ενδεχόμενη διεθνή κρίση. Από την πλευρά του ο κ. Θέρος πιστεύει πως στην παρούσα συγκυρία η νέα κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να παίξει έναν πυροσβεστικό ρόλο όπως είχε συμβεί στην κρίση των Ιμίων με τον Μπιλ Κλίντον, καθώς μέχρι και αυτή τη στιγμή τα σύννεφα της εσωστρέφειας και της ακυβερνησίας πλανώνται πάνω από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Για παράδειγμα, μια σειρά κορυφαίων διπλωματικών θέσεων, όπως αυτή της αρμόδιας υφυπουργού Εξωτερικών για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις Βικτώρια Νουλάντ, παραμένουν ακόμα κενές. Ο Πάτρικ Θέρος είναι διπλωμάτης καριέρας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Έχει υπηρετήσει τις ΗΠΑ σε μια σειρά από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής, ενώ έχει αναλάβει και υψηλόβαθμες θέσεις σε κρατικές υπηρεσίες που σχετίζονται με την τρομοκρατία και την εθνική ασφάλεια.

Σε ποιους παράγοντες αποδίδετε την κλιμάκωση της έντασης που βλέπουμε αυτή τη στιγμή στο Αιγαίο εκ μέρους της τουρκικής πλευράς;

Την αποδίδω κατά πρώτον στην εσωτερική πολιτική του Ερντογάν και δεύτερον στο ότι πλέον έχουν φύγει όλοι οι ώριμοι αξιωματικοί από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Για αυτό ακριβώς τον λόγο φοβάμαι ότι είναι λίγο αυθόρμητες αυτές οι ξαφνικές ενέργειες και δεν εντάσσονται σε κάποια συγκεκριμένη στρατηγική. Τους έχει δώσει ο Ερντογάν ελευθερία κινήσεων με σκοπό να προκαλέσουν. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς αυτή η ξαφνική κλιμάκωση στην παρούσα φάση, καθώς αυτή την στιγμή με τις εκκαθαρίσεις που έχει κάνει ο Ερντογάν η επιχειρησιακή ικανότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων έχει πέσει δραματικά. Άρα δεν υπάρχει άλλος λόγος που να μπορεί να εξηγήσει γιατί γυρεύει καυγά την δεδομένη χρονική συγκυρία.

Είδαμε την κατάσταση να κλιμακώνεται και μάλιστα ορισμένους Έλληνες υπουργούς να σηκώνουν τους τόνους. Συμφωνείτε με αυτή την στρατηγική;

Η ελληνική πλευρά πρέπει να σηκώσει τους τόνους διότι φοβάμαι ότι ο Ερντογάν και το επιτελείο του δεν έχουν καταλάβει ότι παίζουν ένα επικίνδυνο παιχνίδι στο Αιγαίο. Αν δεν σηκώσουμε τώρα τους τόνους, οι Τούρκοι θα αναθαρρήσουν ακόμα περισσότερο και μια μέρα θα τραβήξουν το σχοινί λίγο παραπάνω και αναπόφευκτα θα έχουμε περαιτέρω κλιμάκωση που θα καταλήξει στην εκδήλωση ενός νέου θερμού επεισοδίου.

Δηλαδή θεωρείτε ότι η λεγόμενη πολιτική του κατευνασμού έχει αυξήσει τον κίνδυνο για ένα νέο θερμό επεισόδιο; Και πόσο πιθανό είναι να συμβεί ένα τέτοιο γεγονός υπό τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν στο Αιγαίο;

Πιστεύω ότι η πολιτική του κατευνασμού δίνει μόνο περισσότερο θάρρος στην Τουρκία για να συνεχίσει το νταϊλίκι και το bullying που κάνει στο Αιγαίο. Κάθε φορά που δεν αντιδράς δυναμικά τον ενθαρρύνεις (αυτόν που κάνει το bullying). Για αυτό είναι ανάγκη να καταλάβουν οι Τούρκοι ότι το έχουν παρακάνει διότι εγώ πραγματικά φοβάμαι τον κίνδυνο που εγκυμονεί. Φοβάμαι δηλαδή ότι θα γίνει μια σύγκρουση, την οποία κανείς δεν θα την περιμένει. Και λόγω του ότι η παλιά φρουρά των αξιωματικών του τουρκικού στρατού δεν υπάρχει πλέον, αυτοί που βρίσκονται τώρα σε θέσεις ευθύνης δεν θα έχουν την απαραίτητη εμπειρία και ωριμότητα για να την διαχειριστούν. Δεν έχουμε, λοιπόν, πλέον την κατανόηση και τους διαύλους επικοινωνίας που υπήρχαν εδώ και δέκα χρόνια (ανάμεσα στα ανώτερα κλιμάκια του ελληνικού και τουρκικού στρατού). Για παράδειγμα, θυμάμαι ότι όταν είχαν σημειωθεί επεισόδια στο Αιγαίο αμέσως τα δύο γενικά επιτελεία έκαναν ότι μπορούσαν για να υπάρξει αποκλιμάκωση. Τώρα δεν είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο.

Αν γίνουμε μάρτυρες ενός νέου επεισοδίου παρόμοιας κλίμακας με αυτό που συνέβη στην κρίση των Ιμίων, πως πιστεύετε ότι θα κινηθεί η κυβέρνηση Τραμπ; Θα δούμε την ίδια αντίδραση εκ μέρους του αμερικανικού παράγοντα;

Φοβάμαι ότι η αντίδραση θα είναι να κοντοσταθούν μην γνωρίζοντας τι να κάνουν. Και δυστυχώς σε μια τέτοια στιγμή η Αμερική είναι η μοναδική χώρα που μπορεί να παίξει έναν διαμεσολαβητικό ρόλο για να αποκλιμακωθεί η ένταση. Για παράδειγμα, φίλοι από το ελληνικό ναυτικό μου είχαν εκμυστηρευτεί ότι την βραδιά των Ιμίων υπολόγιζαν ότι σε δύο με τρεις ώρες θα είχαν εμπλακεί σε πόλεμο μέχρι την στιγμή που επενέβη ο Κλίντον. Τώρα μπορεί να φτάσουμε στο ίδιο κρίσιμο σημείο και να μην έχουμε έναν Κλίντον για να επέμβει. Πραγματικά φοβάμαι ότι όχι τόσο σκόπιμα αλλά από κάποιο ατύχημα μπορεί να χαθεί ο έλεγχος και τότε η κατάσταση θα ξεφύγει από τα χέρια και των δύο πλευρών.

Ο Πέτρος Κασφίκης είναι ανταποκριτής του “Ελεύθερου Τύπου” στην Ουάσιγκτον

Πηγή: “Πραγματικά φοβάμαι” δήλωσε ο πρέσβης Θέρος για τις απειλές της Τουρκίας στο Αιγαίο http://mignatiou.com/2017/03/pragmatika-fovame-dilose-o-presvis-theros-gia-tis-apiles-tis-tourkias-sto-egeo/

Προειδοποιεί την Αθήνα η Ουάσιγκτον για τουρκικές πολεμικές προετοιμασίες

Από
anixneuseis
-
0

«Οι κινήσεις της Αγκυρας στο Αιγαίο δεν σχετίζονται με το δημοψήφισμα και την εσωτερική πολιτική κατάσταση της Τουρκίας» αναφέρει η Ουάσιγκτον και πλέον όλοι στην Αθήνα τρέχουν καθώς όλοι οι ψευτοαναλυτές διαψεύδονται οικτρά!Γιατί κοίμιζαν τον ελληνικό λαό;

Διεθνή εκστρατεία ενημέρωσης για το “καθεστώς” του Αιγαίου και τις τουρκικές διεκδικήσεις, τις οποίες παρουσιάζουν ως “δικαιώματα” ξεκίνησαν από τις αρχές του μήνα, και συνεχίζουν μέχρι σήμερα, οι Τούρκοι, οι οποίοι πληροφόρησαν ξένες κυβερνήσεις, ανάμεσα σε αυτές και τη νέα διοίκηση, στην Ουάσιγκτον.

Σκοπός είναι να αποκτήσει η τουρκική επέμβαση νομιμοποητικό περιτύλιγμα…

Σύμφωνα με πληροφορίες της ιστοσελίδας mignatiou.com, ο δοτός πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ και ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου ενημέρωσαν τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Μάικλ Πενς και τον επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Ρεξ Τίλλερσον, για την κατάσταση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα και ειδικά την περίπτωση του “καθεστώτος του Αιγαίου”.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες οι Αμερικανοί αξιωματούχοι άκουσαν και δεν τοποθετήθηκαν επί της ουσίας, πέραν της αναφοράς για αυτοσυγκράτηση.

Στη δική τους ατζέντα βασικά θέματα συζήτησης ήταν η τρομοκρατία και συγκεκριμένα οι τρόποι καταπολέμησης των τζιχαντιστών.

Η συζήτηση του θέματος του Αιγαίου ΔΕΝ αναφέρεται στις σχετικές λιτές ανακοινώσεις, που εκδόθηκαν μετά τις συναντήσεις.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν έστειλε στην Ουάσιγκτον τον υφυπουργό Εξωτερικών, Ümit Yalçın, ο οποίος συναντήθηκε με τον υφυπουργό Τόμας Σιάννον.

Συζήτησαν όλα τα θέματα που άπτονται των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων και ο Τούρκος υφυπουργός προχώρησε σε μία διεξοδική ενημέρωση για τις τουρκικές θέσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Κεντρικό σημείο όλων των ενημερώσεων είναι ότι η Τουρκία στο Αιγαίο “προστατεύει τα δικαιώματά της”, και ότι στην Κύπρο προστατεύει τους Τουρκοκύπριους, ενώ στην πραγματικότητα υλοποιεί μία στρατηγική ελέγχου όλης της νήσου.

Η αίσθηση που αποκόμισαν διπλωματικές πηγές, είναι ότι η Τουρκία θα συνεχίσει την πολεμική της και την ίδια τακτική των προκλήσεων στο Αιγαίο με όλους τους τρόπους.

Οι ίδιες πηγές δεν μοιράζονται την άποψη Ελλήνων αξιωματούχων ότι όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην περιοχή των Ιμίων γίνονται για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους ενόψει του δημοψηφίσματος.

Πρόκειται για υλοποίηση πολιτικών, τόνισαν οι πηγές.

To σχετικό ρεπορτάζ επιβεβαιώνει πλήρως την χθεσινή αποκάλυψη του pentapostagma.gr στο άρθρο με τίτλο («Το μισό Αιγαίο αλλιώς αποσύρεται η Τουρκία από το ΝΑΤΟ» το σχέδιο εκβιασμού του Ρ.Τ.Ερντογάν – Άμεσες οι εξελίξεις στο Αιγαίο Πέλαγος).

Εκεί αναφέραμε χαρακτηριστικά:

Χοντρό πόκερ θα παίξει ο Ρ.Τ.Ερντογάν εκβιάζοντας το ΝΑΤΟ να μην εμπλακεί σε ενδεχόμενο ελληνοτουρκικό επεισόδιο. Η Τουρκία έχει άμεσο και αποφασιστικό σχέδιο που είναι ήδη σε εξέλιξη με απόφαση του Τούρκου προέδρου, να αποχωρίσει από την συμμαχία…εδώ και τώρα αν δεν αποκτήσει το μισό…Αιγαίο ως αντιστάθμισμα σε ενδεχόμενη κουρδοαμερικανική προσέγγιση και απώλειες εδαφών! Την ύπαρξη αυτού του σχεδίου αναφέρει ουσιαστικά τουρκική κυβερνητική εφημερίδα.

Όλα τα γεγονότα , οι δηλώσεις και τα δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία είχε σχέδιο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ , το οποίο ο τύπος της χώρας το αποκαλεί στα αγγλικά «North Atlantic terrorist Organization», με τις εξελίξεις πλέον να είναι καταιγιστικές και για την Ελλάδα.

Ο Ρ.Τ.Ερντογάν κατηγορεί το ΝΑΤΟ ως τρομοκράτες ενώ χώρα τρομοκρατών θεωρεί πλέον και την Ελλάδα! Τυχαίο;

Ο τύπος ο οποίος πρόσκειται στον Ερντογάν μιλάει σαφώς για μια νέα εποχή και νέες εξελίξεις.

Όλα ξεκίνησαν μετά το ταξίδι του διευθυντή της CIA στην Τουρκία στο οποίο παρουσιάστηκε ναι μεν η πρόταση των ΗΠΑ για κοινή στρατιωτική προσπάθεια για την κατάληψη της πόλης Ράκκα στην Συρία, η οποία όμως αποσύρθηκε στην συνέχεια.

Η αντιπαράθεση μεταξύ της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ άρχισε να εμφανίζεται για τα καλά, αναφέρει τουρκική εφημερίδα με ισχυρές διασυνδέσεις στο κύκλο του Ερντογάν.

Πριν λίγες ημέρες έγινε γνωστό ότι η Άγκυρα απαίτησε την απόσυρση της νατοϊκής δύναμης από το Αιγαίο λόγω του μεταναστευτικού ζητήματος, ….διότι «επηρεάζεται» άμεσα η τουρκική κυριαρχία στην ίδια περιοχή και προφανώς και τα σχέδια εναντίον ελληνικής μικρονήσου ή βραχονησίδας.

Η Τουρκία, σε κάθε συνεδρίαση του ΝΑΤΟ το 2017 ζητάει συνεχώς την ακύρωση της αποστολής της συμμαχίας στο Αιγαίο, και το ίδιο επανέλαβε πρόσφατα σε μια συνάντηση των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες πριν από μία εβδομάδα.

Οι Τούρκοι , παρά την επιμονή της Γερμανίας και της Αγγλίας δηλώνουν ότι η δύναμη του ΝΑΤΟ πρέπει να λάβει τέλος στο Αιγαίο Πέλαγος, διότι την ίδια αποστολή εκτελεί και το τουρκικό ναυτικό, πολύ καλύτερα.

Η στάση αυτή της Άγκυρας συμπίπτει με την επαναπροσέγγιση της με τις Ευρασιατικές χώρες. Ενώ όπως είναι γνωστό, η Τουρκία συμμετέχει σε εξελίξεις και επίσημες συνομιλίες με την Ρωσία για την ένταξη της στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης.

Με λίγα λόγια, η Τουρκία έχει έρθει πιο κοντά στην Ευρασία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ενώ «απομακρύνεται» συνεχώς από το ΝΑΤΟ.

Οι εξελίξεις ήδη τρέχουν «μπροστά μας» για αυτό και έρχονται συνεχώς στην Ελλάδα Αμερικανοί νατοϊκοί αξιωματούχοι.

Από τον/την pentapostagma.gr

Πολιτικός Σεισμός: ο Fillon στον Ανακριτή!

Από
anixneuseis
-
1

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected], www.kalkis.eu

Σαν πολιτική βόμβα μεγατόνων έσκασε πριν από λίγες ώρες η είδηση ότι ο ανακριτής κάλεσε τον François Fillon για ανάκριση στις 15 Μαρτίου, δηλαδή δύο μόνο μέρες πριν από την καταληκτική ημερομηνία υποβολής υποψηφιοτήτων για την προεδρία της γαλλικής δημοκρατίας που είναι στις 17 Μαρτίου.

Και τούτο διότι ο εν λόγω υποψήφιος είχε υποσχεθεί δημόσια, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο της αργομισθίας της συζύγου του, ότι θα παραιτείτο από την υποψηφιότητά του, αν τον καλούσε ο ανακριτής για αυτήν την υπόθεση.

Φρανσουά Φιγιόν.

Κι ενώ λοιπόν σήμερα το πρωί οι πολιτευτές και φίλοι του τον περίμεναν στις 8 το πρωί στην ετήσια μεγάλη έκθεση γεωργίας (salon de l’agriculture) που λαμβάνει χώρα αυτήν την περίοδο στο Παρίσι, και από την οποία παρέλασαν οι συνυποψήφιοί του, ο κ. Fillon δεν εμφανίστηκε. Στο μεταξύ οργίαζαν οι φήμες για την απουσία του και οι περισσότεροι δεν γνώριζαν το γιατί. Η ειρωνεία είναι ότι άνθρωποί του έδιναν την ίδια ώρα συνεντεύξεις υπέρ του σε διάφορα ραδιόφωνα και τηλεοράσεις μεγάλης εμβέλειας κι αιφνιδιάζονταν (επειδή δεν γνώριζαν τίποτα) από τους αντίστοιχους δημοσιογράφους για την είδηση ότι ο κ. Fillon δεν τίμησε το ραντεβού του (τελικά πήγε αργά σήμερα)!

Μπρούνο Λε Μερ.

Κατά τις 12.30 ώρα Γαλλίας κάλεσε στην έδρα του εκλογικού του στρατηγείου τα «μεροληπτικά» μέσα μαζικής ενημέρωσης στα οποία έβγαλε ένα λογύδριο (δίχως να δεχθεί ερωτήσεις) κατά το οποίο, μεταξύ άλλων, είπε :

@ για την μεθοδευμένη από τον Ολλαντισμό πολιτική του δολοφονία,

@ για την μετάβασή του στον Ανακριτή, παρόλο ότι έβαλε κατά των «σκοπιμοτήτων» και της αξιοπιστίας της γαλλικής δικαιοσύνης (ο ίδιος ο κ. Fillon είχε ζητήσει η διαδικασία να προχωρήσει άμεσα και σήμερα στιγμάτισε το αντίθετο!),

@ για την αξιολόγησή του από τους Γάλλους εκλογείς ως Υποψηφίου, αφού η δικαιοσύνη θέλει να στερήσει από τον λαό την δική του υποψηφιότητα για την οποία δεν θα κάνει πίσω,

@ για την αργομισθία της συζύγου του είπε ότι δεν έκανε παρά ό,τι έκανε και τον ένα τρίτο των κοινοβουλευτικών ανδρών και γυναικών της Γαλλίας, ήτοι το «νόμιμο ήταν και ηθικό» (ποιον μας θυμίζει, ποιον μας θυμίζει;),

@ για τα «μεροληπτικά» μέσα μαζικής ενημέρωσης που δίνουν στον κόσμο μόνο τη δική τους οπτική γωνία για την υπόθεση της συζύγου του, κι όχι το τι πραγματικά συνέβη και το οποίο θα το αποδείξει.

Στο μεταξύ, ένας από τους συμβούλους του τους πιο επώνυμους ο Bruno Le Maire παραιτήθηκε ήδη από το πόστο του εις ένδειξη διαφωνίας με τον κ. Fillon. Αν υπάρξουν κι άλλες παραιτήσεις, είναι άγνωστο μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.

Πάντως οι κακές γλώσσες θυμίζουν στον κ. Fillon ότι, φωτογραφίζοντας κατά τις ενδοπαραταξιακές εκλογές τις δικαστικές περιπέτειες του κ. Σαρκοζύ, είχε αναρωτηθεί ρητορικά για το «αν ο Ντεγκόλ θα παρέμενε στη θέση του στην περίπτωση που τον είχε καλέσει ο Ανακριτής για υπόθεσή του».

Φαίνεται ότι εδώ ισχύει η εκκλησιαστική ρήση : «μάχαιρα έδωκε, μάχαιρα λαμβάνει». Και το δραματουργικό σίριαλ του κ. Fillon φαίνεται ότι θα έχει κι άλλα επεισόδια…

 

PKK’s Karayılan: The Turkish state bluffs on Manbij and Raqqa

Από
anixneuseis
-
0

Remarking that the Turkish state would not attack Manbij without an approval of the US and Russia, Karayılan said Erdoğan pursued a bluff politics on Northern Syria due to his enmity towards the Kurds, and he would fail.

 Tuesday, February 28, 2017 10:45 AM
BEHDINAN – ANF – DENİZ KENDAL

PKK (Kurdistan Workers’ Party) Executive Council member Murat Karayılan spoke to ANF regarding the recent developments in Northern Syria and Rojava.

Calling attention to the Turkish state’s agreement with the US, Russia and ISIS for the invasion of the Shehba region, Karayılan remarked that the Turkish state would not attack Manbij without the approval of the US and Russia. He said Erdoğan pursued a bluff politics on Northern Syria due to his enmity towards the Kurds, and he would fail.

Karayılan stressed that ISIS left al-Bab to the Turkish army on the basis of an agreement, and that there was no ‘success’ in question.

The AKP officials state on daily basis they they have taken al-Bab but repeated reports of casualties are coming through from al-Bab. What is going on in al-Bab?

The Turkish army has failed in al-Bab. They have made an endeavour for 7 months, and they are now claiming to have taken the city. Turkish forces are yet to enter the entire city but they may do that soon.

Why?

Because there is an agreement in question.

What kind of agreements?

A team by the Turkish army alongside some gang groups they call FSA entering al-Bab after 7 months is not a military achievement but a result of political-diplomatic talks. We know that the Turkish state firstly received a permission from the US to advance up to 20 kilometers into Syria, and then up to 25 kilometers from Russia. It came out that Turkey also made a deal with ISIS in order to advance up to Exterîn -which equals to 35-40 km. In other words, the Turkish army entered Jarablus, Dabiq and Rai on the basis of these agreements.

“THE TURKISH ARMY DID NOT STICK TO THE DEAL”

The US-led International Coalition forces stopped their assistance to the Turkish state once it went beyond 20 kilometers and thus did not stick to the deal.

However, the Turkish state made a move and another deal with Russia over Aleppo. In the scope of this agreement in a ‘give-and-take’ manner, Turkey got permission from Russia to advance up to al-Bab on condition of giving Aleppo and taking al-Bab in return.

This time, when they advanced up to Exterîn, they got caught into the deal they had made with ISIS. Turkey had convinced ISIS to a certain extent with arguments like ‘We have to drive you away from our border, i.e. Jarablus for you will confront YPG anyway even if we don’t come’. However, when Turkey later insisted on entering al-Bab, ISIS did not accept this, which resulted in a confrontation between the two sides for the first time.

“ISIS LEFT AL-BAB WITH A DEAL”

This confrontation lasted for some two months, during which Turkey couldn’t take a single house in al-Bab, let alone a neighborhood. Turkey could hardly enter Jabal Aqil, which they bitterly repented, and thus left the area and retreated. On seeing their lack of slightest performance to advance against the ISIS resistance, Turkey made another agreement with ISIS. This means, ISIS has left al-Bab with an agreement and most probably got some other things in return. The 2-3 trucks of ammunition covered by the media is also involved in this scope. In short, MIT (Turkish intelligence) and ISIS engage in a dealing and ISIS left al-Bab with its own consent as result of a deal made in this regard. Still, ISIS must have left some traps behind them, with which the Turkish army is dealing at the moment.

In the current situation, there is no force in al-Bab. Turkish forces cannot enter some areas for fear of traps. There is no force resisting them there as ISIS has already retreated from the city. Two weeks ago, the Turkish media covered reports saying “ISIS retreats from al-Bab” and this last agreement was made during that process. ISIS put this deal into practice belatedly.

“THERE IS NO ‘SUCCESS’ IN QUESTION”

To put it simply, the main reason in the Turkish army entering al-Bab alongside these gang groups is this series of deals. Turkey is making a deal with one side, making concessions to it, and makes another deal with another side, again making concessions. In other words, Turkey has opened a space for itself in return for its concessions to each of these sides, and thus it has come up to al-Bab. All Turkey aims is to create an obstacle to the Kurds, and to build a barrier to the unification of the two cantons. Turkey calls this a success but there is no success in question. Beyond the unification of the two cantons, Kurds now seek to establish a federation in Northern Syria. In other words, Kurds aim a struggle projecting a federation in entire Northern Syria territory with the Arab people and political powers, not in an area limited with the three cantons alone. If this struggle succeeds, all the cantons will get unified anyway.

In short, the Turkish state is after narrow plans. In this way, it is purportedly planning to obviate the Rojava Revolution but this is not possible for this efforts is a synonym of rowing against the tide and it is clear that they will not manage to do so.

AKP often talks of launching an operation on Manbij or Raqqa. Meanwhile, Manbij Military Council made a statement against that and they said they will resist in every way if such a thing were to happen. On the other hand, SDF is already rapidly advancing toward Raqqa and it is apparent that the Turkish state going there is not really necessary. Under such circumstances, what are the reasons for the Turkish state to use such a narrative?

“THE TURKISH STATE CAN’T ENTER MANBIJ”

None of these are things the Turkish state can do on its own without alliances with other forces. The Turkish state can’t enter Manbij by its own strength. Those who took the city won’t let them! They are much more belligerent than ISIS. But the Turkish state wants to impose itself on the US, to force the new US administration to choose, “either me or YPG”. They insist like a spoiled child to force the US into a choice. If the US approves, they will expand to Manbij and Raqqa! How will the US approve? The people who took that city, took it with blood. But they are concerned with marketing Turkey in the international arena to gain position against Kurds. The AKP-MHP administration wants to achieve results through this narrow, chauvinist, racist and hostile policy.

This is somewhat connected to the developments in the international arena. If they go into such an inclination alone, they will most certainly fail. In any case, it is not possible for them to do it on their own. They are there on permission, it’s not possible for them to step out of bounds. All they care about is forcing the new administration of the US to open up space for them, to give them a new reference and o achieve an opening through this. Even though it has been said many times that this can’t be done, they are once more imposing themselves. The Raqqa operation has already been underway for 2 months, by the SDF. These forces are close to surrounding Raqqa. So, the Raqqa operation hasn’t not launched yet, it is a process that has begun and continues right now. Still, the Turkish state speaks of possibly entering Raqqa with the US.

“EVEN IF THE US GIVES THE GO-AHEAD, THE TURKS CAN’T GO TO MANBIJ”

What is the Turkish state’s purpose in using such a narrative?

Actually there are three reasons behind the Turkish state speaking of Raqqa and Manbij so much: First, it’s geared towards domestic politics, they mean to say, “we are very strong, we can be everywhere, but we had to be restricted to al-Bab because the US and the international forces hindered us.” But they don’t have the strength to advance, even if the US tells them “Alright, go ahead” right now. How will a force that has failed to take just one house in al-Bab go that far in and take Raqqa! The Turkish state’s discourse is just a bluff, they are bringing this up as necessitated by domestic politics.

Second, they are trying to create a basis for staying in al-Bab permanently by constantly bringing up these desires. As far as it’s known, according to their agreement with Russia, they are supposed to turn al-Bab over to regime forces after they take it. But the Turkish state won’t do that. They won’t keep their promise to Russia. That is why they now want to lean on the US, and through that, they want to become permanent in al-Bab. Their purpose is to stay in al-Bab, in this sense it is certain that they won’t adhere to the agreement they made with the regime and Russia. They are thinking, “We can swoop down on Manbij in June with permission from the US”, but many plans have been foiled in the past.

The third reason behind Turkey imposing these demands and policies, even though they know neither Russia nor the US will accept them, is to inculpate the US and seek more support against us, the PKK. Erdoğan and his group think they are so smart, they think with these tactical tricks, they will make themselves permanent in al-Bab, take Manbij if they can, and get a good deal of support against the PKK. Their talk of Raqqa is most certainly a bluff and an outright lie. They don’t have such strength. They are imposing that to pursue these three goals. To achieve these goals, they can impose themselves in several ways. For example, they might attack Manbij or Afrin.

Apparently, they already carry out attacks on the Rojava border constantly.

Yes. Through such attacks, they are making the YPG keep a portion of their forces on the border for security, in an attempt to weaken the SDF’s Raqqa operation.

And how is the US and other international forces’ attitude towards this? Do you think it’s enough?

Until now, the US and other international forces have turned a blind eye on Turkey. For example, neither the US or Russia, or other European countries, took a strong stance against the Turkish state constantly violating the Rojava border and murdering many Kurds and Arabs in Rojava. But these attacks of Erdoğan on the border are meant as a support to ISIS and they are weakening the Raqqa operation. It is interesting that nobody speaks out.

“ANTI-KURDISH POLITICS WON’T ACHIEVE RESULTS”

Of course history will show that these people can’t achieve results through such anti-Kurdish politics. Because the Kurds have been wronged greatly in the past. Now, in the current struggle in the Middle East, the Kurds are an actor and developments in all parts affect each other. For this reason, the nationalization feeling is developing further in Kurds. It is not possible now to stop this development process. You can’t cover the sun with mud, and you can’t stop the Kurds’ liberation. AKP can’t achieve that through their fascist policies of oppression and attacks. In Rojava, Bakur, Bashûr or Rojhilat, oppression won’t achieve anything anymore. Because the Kurds are more conscious, and they are armed and powerful, they have a policy and a strategy, they have a leader, and a goal for freedom. The enlightenment and consciousness developed by Leader Apo in Kurdistan today has reached a certain level. It is impossible to achieve results through ignoring that.

First part of the interview with Karayılan: http://www.anfenglish.com/features/karayilan-if-turkey-comes-at-us-they-will-get-what-s-coming-to-them

Egypt Desperately Needs a Friend Right Now

Από
anixneuseis
-
0

Egypt Desperately Needs a Friend Right Now

As Donald Trump’s administration begins to think about how best to craft a bilateral relationship with Egypt, it would do well to consider the ancient myth of the Egyptian sphinx. In Greek mythology, the sphinx, a creature with the body of a lion and the head of a man, was malevolent. But in ancient Egypt, it was thought of as a benevolent guardian of temples, armed with ferocious strength and granted deep wisdom by the gods.

The government of Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi, like the mythic sphinx, is a bundle of contradictions with the potential to either be a problem or an important partner. The Trump administration’s task will be to craft a mutually beneficial policy that nudges the relationship — and the broader Middle East — in a productive direction.

During a recent series of discussions between American defense experts and the Egyptian government, several key themes of its thinking emerged. First, Egypt sees itself as an anchor of stability and security in the Middle East. Led by a technocratic team assembled by President Sisi, the Egyptian government’s theme is “safe before perfect,” meaning it will try to improve on human rights but the top priority is ensuring day-to-day safety on the streets and freedom from terrorism.

Second, the government is seeking to drive economic growth, which was fairly robust in the last fiscal year (about 4.2 percent) despite a sharp decline in tourism. It is doing this by working to attract foreign direct investment, partnering with Israel in joint ventures and technology, and re-energizing the tourist trade.

Third, Egyptians want to ensure the protection of the Suez Canal, an important source of revenue for the nation and a symbol to the global shipping and logistics community for which Egypt feels responsible. Fourth and finally, Egypt is highly committed to its relationship with Israel and the United States but will seek additional, potentially unconventional partners.

Although Egypt is facing terrorism from within, including flickers of the so-called Islamic State trying to penetrate the country, the security and intelligence services are doing a reasonable job controlling the threat. They are watching both Libya to the west and events in Gaza to the east with a wary eye, and cooperation with both U.S. and Israeli intelligence services is good. Economically, growth may pick up if tourism improves, and unemployment has declined a full percentage point. The annual budget deficit has dropped 10 percent. Both corruption and excessive bureaucracy plague some industries (agriculture, textiles, manufacturing), but the government is well-aware of those problems and expending significant effort to correct them. Egyptians also need to improve the use of financial technology in their economy, which is still 90 percent “cash and carry,” with all the inherent inefficiencies and vulnerability to corruption.

How can the United States help Egyptians continue in a positive trajectory? Where do U.S. interests best align with Egypt’s?

First and foremost, we must ensure a good working relationship between Israel and Egypt. This is already a positive partnership that has significant security, intelligence-sharing, and commercial benefits for both sides. The United States can improve it by encouraging higher levels of military-to-military contact. Fortunately, the new U.S. defense secretary — former head of U.S. Central Command Gen. James Mattis — knows all the players well from his days in uniform. He should make a very early trip to both capitals and emphasize the importance of the relationship, backing it up with sensible levels of military funding and technology. We also need to be cautious with potentially controversial ideas like moving the U.S. Embassy to Jerusalem — something that would be explosive among ordinary Egyptians.

A second key relationship from the U.S. perspective — one that has become increasingly tense — is that between Egypt and Saudi Arabia. Riyadh seeks to lead the Sunni world and wants a willing — some would say compliant — partner in Cairo. Egyptians correctly view themselves as leaders in their own right and are unwilling to simply follow Saudi dictates on Yemen (where Riyadh has taken the lead in a war against Houthi rebels) and other difficult regional issues. The two nations also have a not inconsequential dispute over islands in the Red Sea that continues to strain bilateral ties. The United States should work hard to help these two critical allies see that the dangers posed by Shiite Iran are the main security issue in the region. New Secretary of State Rex Tillerson should make an early stop in Riyadh and Cairo.

Third, the United States can help by encouraging economic growth in Egypt. Engagement between the U.S. and Egyptian governments confers international legitimacy on the latter that can help it unlock foreign direct investment. In this sense, Trump’s call early in his presidency with Sisi was a smart move. The United States can also provide diplomatic support for Egypt in international economic bodies including the World Bank and International Monetary Fund, as well as in U.N. forums. The Trump administration should also recognize that immigration to the United States is an important economic issue for Egypt. The United States should recognize the need for legitimate travel to America for Egyptian students, business leaders, academics, and others who can help serve effectively as cultural ambassadors.

Fourth, we should work with our Egyptian partners to ensure the security of the Suez Canal, a vital global waterway and a key part of the maritime commons. This will require even better levels of intelligence sharing, developing new technological solutions for surveillance, creative counterterrorism exercises, and frequent exchanges of industrial maritime information.

Lastly, the United States can encourage regional partnerships for Egypt beyond the traditional ones with Israel and Saudi Arabia. The potential for maritime and hydrocarbon operations in the eastern Mediterranean make both Greece and Cyprus potential partners. We also shouldn’t forget that NATO has a robust program of regional cooperation in the Mediterranean for non-NATO states, called the “Mediterranean Dialogue.” This could be a good venue for cultivating such connections.

Overall, Egypt’s interests intertwine with America’s in powerful ways, most notably (though not solely) as a crucial partner for Israel. Americans should do all they can to help their Egyptian partners. Their stability and success will be essential for the eventual progress of the entire region.

Photo credit: Adam Berry/Getty Images

About James Stavridis

James Stavridis is a retired four-star U.S. Navy admiral and NATO supreme allied commander who serves today as the dean of the Fletcher School of Law and Diplomacy at Tufts University.

Egypt Desperately Needs a Friend Right Now

1...2,9832,9842,985...3,020Σελίδα 2,984 από 3,020