Αρχική Blog Σελίδα 2974

Erdogan’s International Network of Muslim Cleric Spies

Από
anixneuseis
-
0
The hidden backstory to the latest diplomatic blowup between Turkey and Europe.
COLOGNE, GERMANY 

BERLIN — This month, relations between Turkey and the two countries home to the bulk of Turkey’s European diaspora, Germany and the Netherlands, publicly exploded in a fit of acrimony and insults. But the dispute was playing out on two levels, only one of which was immediately apparent. As impossible as it was to ignore Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s repeated accusations of “Nazi practices” by Europe, it was easy to overlook the history of mutual tension leading up to that outburst — including Erdogan’s own long-running subversion of Islamic religious institutions catering to diaspora Turks in Europe.

On the surface, the fight was over the Erdogan government’s efforts to campaign in Europe ahead of a pivotal referendum vote next month aimed at remaking Turkey as a centralized presidential state. For the first time ever, German and Dutch officials banned Turkish government ministers from making stops in their respective countries to lobby for votes, claiming that Europe’s democratic systems shouldn’t be used as vehicles to aid in Erdogan’s power grab (though it seemed more than a coincidence that the governments of both European countries were about to face re-election themselves). Erdogan responded by making his Nazi accusations and threatening to annul Turkey’s refugee deal with the EU that is said to have slowed refugee inflow into continental Europe.

 That tensions reached such heights so quickly reflects the way nationalist populism can be mutually complementary across international borders. But it also reflects a longer-standing problem specific to Turkey and Europe — namely, the Turkish government’s conviction that diaspora Turks everywhere in the world owe their first allegiance to Turkey. Erdogan doesn’t just want Turkish expats’ votes; he wants their unwavering loyalty, and, to the consternation of European governments, he has proved willing to go to extreme lengths to secure it.

That includes speaking engagement by Turkish politicos and Turkish-language propaganda, and instances where the two overlap. (In an interview with a German-Turkish newspaper in 2011, Erdogan declared that “forced integration” requiring immigrants to suppress their culture and language violated international law. It wasn’t the first time Erdogan used language that Europeans felt crossed a line: A year earlier, in Cologne, Germany, he’d said, “Assimilation is a crime against humanity.”) But Erdogan’s efforts also include more subtle tactics, including shaping the religious life of Turks residing in Europe to serve his government’s political goals by using state-paid imams as spies.

The Sehitlik Camii mosque, in Berlin’s immigrant-heavy district of Neukölln, is a case in point. Until mid-July last year, it had been the site of a cautious but thoroughly progressive experiment. The mosque’s young imam, Ender Cetin, a native Neuköllner of Turkish descent, began opening up his house of worship to non-Muslim visitors: for example, holding open-house Saturdays. He began engaging in public dialogue with Jewish rabbis and Christian priests.

The Sehitlik Camii mosque, Berlin’s largest Islamic house of worship, basked in media attention for these efforts, viewed as it was by integration proponents as an exemplary initiative to cut the yawning gap between Germany’s Muslims and other Germans. But Cetin was not alone: He was part of a new generation of Muslim clerics across Germany who sought to better weave the Turkish Muslim community into the fabric of mainstream Germany. These young priests made it their business to pick up solid German or, like Cetin, hailed from Germany’s Turkish community and were born and raised here, then trained in Turkey. They reached out to the German media and ventured into German public schools to teach religion classes for Muslim pupils; a few even broached ultra-sensitive topics, such as homosexuality.

But this religious glasnost came to an abrupt halt this past summer, in the aftermath of the failed coup attempt in Turkey. The scuppered putsch prompted a crackdown across Turkey and reached into Germany, as well as other European countries with diaspora Turks.

Cetin and his allies found themselves facing the wrath of Diyanet, Turkey’s directorate for religious affairs. Diyanet is Turkey’s official Islamic authority and the paymaster of about 900 mosques in Germany — and many more across Western Europe. The directorate was created in 1924 with the aim of keeping Islam in check in secular, republican Turkey; in the era of Erdogan, critics say, it has become a political tool to further the interests of his Islamist Justice and Development Party (AKP). Diyanet’s budget covers the salaries of all of Turkey’s “export imams” active in Western Europe, every one of whom is a Turkish civil servant.

In the wake of the coup attempt, the Diyanet headquarters in Ankara — one of the Turkish state’s most powerful institutions — yanked tight the leash. Cetin and others, including the entire Sehitlik Camii governing board, were unceremoniously disposed of — accused of being followers of Fethullah Gulen, the mysterious exile whom Erdogan has blamed for the coup. A note on the mosque’s entrance gate read: “Gulen supporters unwelcome.” The brief experiment at Sehitlik Camii and other Diyanet-funded parishes was snuffed out, and the faithful returned to the well-worn path of Islam they were on before; an Islam more oriented to the culture of Turkey than Western Europe — and more loyal to the party of Erdogan than any other.

The lives of many Turkish migrants, particularly older ones of first or second generation, still revolve around the insular world of the mosque parish and the Turkish community.

The lives of many Turkish migrants, particularly older ones of first or second generation, still revolve around the insular world of the mosque parish and the Turkish community. A broad spectrum of Turkish-language newspapers and broadcast media, from the left to the far-right, are available in Germany. But most popular among those with Turkish passports, observers estimate, are probably Ankara’s official state news channels, which meticulously follow the AKP line. According to Haci-Halil Uslucan, a migration specialist at the University of Duisburg-Essen, “The Turkish media received in Germany is roughly 80 to 90 percent government-friendly, manipulative, and unilateral.” Observers say the regime’s propaganda has an even bigger impact in the diaspora: Unlike their countrymen in the homeland, the diaspora Turks don’t have the reality of everyday life in Turkey to contrast with the exaggerated reports.The long arm of Ankara also reaches beyond its borders via the network of Diyanet imams and mosques in Europe, which is managed by the Cologne-based Turkish-Islamic Union for Religious Affairs (DITIB) — the largest Muslim organization in Germany with branch offices across the country. The mosques’ function — at least until recently — has not been expressly political, nor are Turkey’s imams as a whole in the service of either Erdogan or the AKP. (There are also, in addition to Diyanet-financed mosques, independent, self-financed Turkish mosques in Germany.) But the missions of the AKP and Diyanet-funded mosques abroad dovetail ever more frequently, as the case of the Sehitlik Camii imam and a mosque-based espionage scandal in Germany last year vividly illustrate.

As the Turkish population in Germany — much of it with roots in poor, rural, and religious eastern Anatolia — swelled beginning in the 1960s, when the first Turkish gastarbeiter, or guest workers, arrived in West Germany to handle the grunt work of the booming postwar economy, makeshift mosques began to pop up in migrant districts of Germany’s inner cities, usually in the form of small prayer rooms in multistory walk-ups. There were at the time — and remain today — few sources of imams for the Anatolian workers other than Diyanet. DITIB came to life in the early 1980s in order to supply the flock with leadership and often purports to speak in the name of the Turkish community today, a fact that troubles many leftist and liberal-minded Turks in Germany.

The condition of Turks in Germany became an urgent concern in the 1980s and 1990s, when Germans belatedly took notice of the burgeoning Turkish community in their midst — and of its youngest generations filling up the classrooms of urban secondary schools. Study after study showed that Turkish children performed poorly in German schools, that Germany’s new underclass was disproportionally immigrant — and, unsurprisingly, that the Turkish community in Germany identified with Turkey and its traditions over Germany and its ways.

Observers underscored the discrimination against and exclusion of the Turkish community in Germany as the reason for the migrants’ condition. The guest workers were never meant to stay in Germany, even though 3 million eventually did so. But experts also zoomed in the use of imported imams as part of the problem — a contributing factor to Europe’s broader failures to integrate. Few of the holy men learned proper German, and their stints of four years abroad were hardly enough to understand the day-to-day lives and problems of their migrant flocks, whose lives were rooted in Germany, dealing with the German authorities, schools, employers, and neighbors. In one measure of how out of touch they were (and remain): The Friday sermons delivered weekly at the houses of worship are a one-to-one facsimile of those written by the Diyanet higher-ups in Ankara, which are delivered weekly across Turkey.

But as Erdogan has grown increasingly autocratic, Diyanet has begun to look more like a tool of the regime — and DITIB a vehicle of the conservative AKP philosophy. DITIB has become “an extended arm of the Turkish president, Erdogan,” Islam expert Susanne Schröter told Die Zeit. “Through it, the Islamic AKP ideology extends to the classrooms.”

The changed role of Diyanet and DITIB came under harsh scrutiny in Germany last year in the aftermath of the attempted coup

The changed role of Diyanet and DITIB came under harsh scrutiny in Germany last year in the aftermath of the attempted coup. Not only were reform-minded imams like Ender Cetin ousted, but preachers loyal to Erdogan were also caught red-handed by German intelligence services submitting lists of suspected Gulen supporters to Turkish authorities.The German authorities charged 16 clerics with illegal “secret service collaboration” and searched mosques and apartments, confiscating computers and reams of paperwork. One German parliamentarian with Turkish heritage called DITIB a “political proxy of Erdogan” and demanded the German government cease cooperation with it. Equally compelling evidence of activity on behalf of Ankara existed in Austria, Switzerland, Belgium, and the Netherlands. According to Turkish media, Diyanet employed imams in 38 countries to gather intelligence on suspected Gulen followers. In Germany, DITIB issued a statement categorically denying the charges of espionage and protesting the searches.

The German weekly Der Spiegel, which broke the story, claimed that the imams’ reports at their disposal underscored how far Erdogan’s power reaches into German society. One of Erdogan’s objectives, charged Der Spiegel, was to divide the Turkish community abroad between friends and foes of the regime. It concluded: “DITIB is an important part of the web of the Turkish president in terms of Turkish citizens abroad. Erdogan considers DITIB an instrument to expand his rule in Turkey.”

On April 16, the day of the referendum, there will be voting stations in 57 countries hosting the Turkish diaspora. Germany will have voting booths in 13 cities, located in the embassy and consulates — almost twice as many as during the 2015 elections. There is no polling on how Turkish nationals abroad might vote. In addition to AKP-front lobby groups organizing for Erdogan, opposition groups are campaigning against it. “Erdogan has most probably profited from the ban on Turkish government politicians,” said said the Berlin-based Turkish journalist Ahmet Külahci, which is, according to Kulahci, exactly what he intended. Indeed, caught between the politics of two worlds, Europe’s Turkish migrants might well be the decisive factor in a pivotal vote that could confirm or reject the swing to authoritarian solutions in Europe and beyond.

Photo credit: MAJA HITIJ/Getty Images

Erdogan’s International Network of Muslim Cleric Spies

Το ζευγάρι που μπορεί να σώσει την Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0

του Wolfgang Münchau Financial Times

Γιατί ο συνδυασμός Σουλτς-Μακρόν προβάλλει ως η καλύτερη δυνατή επιλογή για την ΕΕ στις επερχόμενες εκλογές. Οι περιορισμοί στο εγχώριο μέτωπο και η πιθανότητα να κάνουν τη διαφορά για την Ευρώπη.

 Τι διαφορά μπορεί να κάνει ο Μάρτιν Σουλτς αν εκλεγεί καγκελάριος; Τι θα αλλάξει ο Εμανουέλ Μακρόν ως πρόεδρος της Γαλλίας; Αυτές είναι δύο από τις πιο κοινές ερωτήσεις στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Τις βρίσκω αμφότερες μάλλον βαρετές. Μια περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι αυτή: τι επίδραση θα έχουν, αν εκλεγούν και οι δύο στην Ευρωπαϊκή Ενωση ευρύτερα και στην ευρωζώνη ειδικότερα;
Η πτώση του Φρανσουά Φιγιόν, υποψήφιου των Γάλλων ρεπουμπλικάνων, αφήνει τον Μακρόν ως τον μόνο υποψήφιο στις γαλλικές προεδρικές εκλογές που μπορεί αληθινά να ισχυριστεί ότι δεν είναι εξτρεμιστής. Από μόνο του, αυτό τον καθιστά φαβορί. Θα υπάρξουν βέβαια εξελίξεις και γεγονότα από σήμερα ως τον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών στις 23 Απριλίου, και τον δεύτερο στις 7 Μαΐου. Η Μαρίν Λε Πεν παραμένει σοβαρή και δεινή υποψηφιότητα. Μην υποτιμάτε την ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου και μη στηρίζεστε πολύ στις δημοσκοπήσεις.

Στη Γερμανία, ο αγώνας μέχρι τις εκλογές της 24hw Σεπτεμβρίου είναι ισόπαλος. Ακόμα και οι δημοσκοπήσεις δεν μας λένε πολλά: τα δ;yο μεγαλύτερα κόμματα, το CDU/CSU της Μέρκελ και το SPD του Σουλτς, είναι στήθος με στήθος.

Δεν προσφέρουν καμία πειστική απάντηση για δ;yο από τις πιο πιθανές μετεκλογικές συμμαχίες: ένα ακόμα μεγάλο συνασπισμό CDU/CSU και CPD ή μια συμμαχία μεταξύ του SPD του αριστερού κόμματος και των Πρασίνων, μια επιλογή γνωστή στη Γερμανία ως «r2g» (κόκκινο, κόκκινο, πράσινο), με βάση τα χρώματα των κομμάτων.

Τι να περιμένουμε αν και οι δυο κερδίσουν;

Ο Σουλτς και ο Μακρόν είναι συναισθηματικά και πνευματικά υπέρ της Ευρώπης, περισσότερο από κάθε άλλο ηγέτη από τις μέρες του Χελ. Κολ και του Φρ. Μιτεράν. Ο Σουλτς είναι περισσότερο έμπειρος πολιτικά. Ο Μακρόν μπορεί να παρασυρθεί από την πρώτη κρίση που θα αντιμετωπίσει. Ελπίζω να κάνω λάθος, γιατί οι εναλλακτικές στη Γαλλία είναι φρικτές.

Στην εγχώρια πολιτική, ο χώρος για ελιγμούς θα είναι περιορισμένος και για τους δύο. Οποιοσδήποτε καγκελάριος θα είναι περιορισμένος από τη συμμαχία, από τις πλειοψηφίες στην Bundestag και την Bundesrat και το γερμανικό Σύνταγμα. Ακόμα και ένας «r2g» συνασπισμός θα σεβαστεί τον κανόνα ισοσκελισμένου προϋπολογισμού: ποτέ μην υποτιμάτε την ικανότητα του SPD να απογοητεύσει όσους το στήριξαν.

Οι περιορισμοί για τον Μακρόν θα είναι ακόμα μεγαλύτεροι. Εχει ένα νέο πολιτικό σχηματισμό πίσω του, αλλά κανένα μέλος στο κοινοβούλιο. Μπορεί να υπερκεράσει τον Φιγιόν στον πρώτο γύρο των εκλογών, αλλά θα χρειαστεί το κόμμα του ή τους σοσιαλιστές για να μπορέσει να κυβερνήσει.

Ετσι, το αντίκτυπο του κάθε υποψήφιου στην εγχώρια πολιτική σκηνή θα είναι περιορισμένο, όμως μαζί μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην Ευρώπη.

Ιστορικά, το μομέντουμ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στηρίζεται στη γαλλογερμανική συνεργασία. Άλλες χώρες ποτέ δεν είχαν το ίδιο αντίκτυπο. Η Ισπανία δεν μπορεί να παίξει αυτό τον ρόλο γιατί είναι πολύ απασχολημένη με τον εαυτό της. Η Ιταλία επίσης, γιατί είναι μια εύθραυστη οικονομία. Η Μεγάλη Βρετανία φεύγει από την Ευρωπαϊκή Ενωση και η πολωνική κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως να έχει φύγει. Η «ηγεσία», αν ποτέ έρθει, θα έρθει από τη Γαλλία ή τη Γερμανία.

Ποια θα ήταν η φύση μιας νέας γαλλογερμανικής συμμαχίας υπέρ της Ευρώπης; Η προτεραιότητα και για τους δύο πρέπει να είναι να διορθώσουν την ευρωζώνη. Τα προβλήματά της παραμένουν άλυτα. Η οικονομική ανάκαμψη είναι πραγματική αλλά κρύβει την απόκλιση μεταξύ Βορρά και Νότου. Κάποιος πρέπει να κάνει τη σύγκλιση γεγονός και οι μόνοι παίκτες με μια μικρή πιθανότητα επιτυχίας είναι ο επόμενος καγκελάριος και ο επόμενος Γάλλος πρόεδρος.

Η διόρθωση της ευρωζώνης έχει σημασία αυτοτελώς αλλά και γιατί η συνεχιζόμενη αδυναμία της υπονομεύει όλες τις άλλες πτυχές της ενοποίησης. Δεν έχει νόημα η συμπλήρωση μιας ανολοκλήρωτης ευρωζώνης με μια δυσλειτουργική ένωση ασφάλειας. Η αποτυχία να επιλυθεί η κρίση της ευρωζώνης σηματοδοτεί ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά λάθη της μεταπολεμικής Ευρώπης, η κληρονομιά της Αγκελας Μέρκελ, του Νικολά Σαρκοζί, του Φρανσουά Ολάντ και όλων όσοι έπαιξαν ρόλο σε αυτή την πολιτική καταστροφή. Είναι μια από τις κύριες αιτίες για την άνοδο του λαϊκισμού. Μας άφησε όλους ευάλωτους σε επιπρόσθετα σοκ.

Η αποχώρηση μιας χώρας θα εξαπολύσει μια χρηματοοικονομική κρίση ασύλληπτων διαστάσεων. Στην επόμενη γενιά πέφτει το καθήκον να ξεκαθαρίσει το χάος μετά από μια δεκαετή προσπάθεια άτεχνης διαχείρισης. Αυτό που πρέπει να γίνει δεν είναι διαφορετικό απ’ ό,τι στο παρελθόν. Θα πρέπει να δημιουργήσουν μηχανισμούς για να δομήσουν την οικονομική διακυβέρνηση. Θα πρέπει να δημιουργήσουν μια γνήσια τραπεζική ένωση. Διαφορετικά δεν θα υπάρξει τέλος στις τραπεζικές κρίσεις.

Αυτό με τη σειρά του θα απαιτήσει αύξηση της φοροεισπρακτικής ικανότητας και τη δυνατότητα να εκδοθεί κοινό χρέος. Όλα αυτά θα καταστήσουν αναγκαία νέα νομοθεσία, ίσως ακόμα και αλλαγή συνθηκών. Ο Σουλτς και ο Μακρόν δεν θα πετύχουν θαύματα, αλλά το μέλλον της Ευρώπης θα εξαρτηθεί από το εάν είναι έτοιμοι να κάνουν την αρχή.

Η ταχύτητα του ταξιδιού έχει μικρότερη σημασία από την κατεύθυνση.

του Wolfgang Münchau
Euro2day.gr

What do Trump and Greece’s Tsipras have in common?

Από
anixneuseis
-
0

|

President Donald Trump, left, speaks to members of the media as U.S. Vice President Mike Pence stands at the Oval Office in Washington, D.C., U.S., on Friday, March 27, 2017.

Olivier Douliery | Pool via Bloomberg | Getty Images

At first glance, the two politicians seem worlds apart: firebrand businessman turned political upstart U.S. President Donald Trump, and left wing Greek Prime Minister Alexis Tsipras, elected in 2015 to turn his country’s troubled, debt-ridden economy around.

But for one strategist CNBC spoke to, the trajectories of both politicians are more similar than one might think.

This “goes back to this issue of populism,” Vasileios Gkionakis, head of global FX strategy at UniCreditBank, told CNBC’s Squawk Box Monday.

 “For populism to be able to gain acceptance, spread and potentially govern, you actually need a lot of hearsay,” he reasoned. Certain politicians rely on pulling “claims out of thin air, without really having the numbers to back them up,” a process which he related to Tsipras’ election amid the Greek debt crisis.
Why Trump's fate could equal that of Tsipras

Why Trump’s fate could equal that of Greece’s Tsipras  

Gkionakis was reflecting on Trump’s failure Friday to win the support of Republicans to reform health care in the United States.

Drama is needed to mobilize voters’ support, Gkionakis said. But when elected, leaders often find that “the majority of the things they were proposing cannot actually be implemented because of a large number of hurdles” such as “internal political dynamics.”

Gkionakis spoke of the danger of politicians cultivating a mindset in their electorate, and that “without these beliefs actually corresponding to reality, to facts … people become attached to them and it can be extremely difficult to change people’s minds.”

Follow CNBC International on Twitter and Facebook.

http://www.cnbc.com/2017/03/27/what-do-trump-and-greeces-tsipras-have-in-common.html

Μια διαφορετική μαρτυρία για το «Πίρι Ρέις» και τα γεγονότα του 1987

Από
anixneuseis
-
0

Στη Σκάλα Βουρλών της χερσονήσου της Μικρασιατικής Ερυθραίας, ακριβώς μπροστά στον ετοιμόρροπο τότε και πια ανακαινισμένο και επαναχρησιμοποιούμενο σαν ξενοδοχείο, καφενέ του Mπάτη που περιγράφει ο Γιώργος Σεφέρης, βρισκόταν δεμένο ένα πλοίο – «θρύλος» για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Tο ερευνητικό σκάφος του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Επιστήμης και Tεχνολογίας, του Σμυρνιού πανεπιστημίου της 9ης Σεπτεμβρίου. Tο «Πίρι Pέις». Δεκαεπτά χρόνια μετά τα γεγονότα εκείνου του Μαρτίου του 1987, το 2000, είχαμε «πατήσει πόδι» στο πλοίο και είχαμε συζητήσει με τους πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών. «Αν μη τι άλλο, εμείς εδώ στην άκρη του Αιγαίου, επίστρατοι εκείνων των ημερών, δικαιούμαστε να ξέρουμε τι παίχτηκε τότε από πρώτο χέρι…» σκεφτόσουν.

Ένα μικρό κομμάτι της αποκαλυπτικής συνέντευξης δημοσιεύθηκε το Μάρτιο του 2000 στην «Ελευθεροτυπία». Ολόκληρη, γιατί οι καιροί πια ευνοούν και την ιστορική έρευνα, δημοσιεύεται σήμερα 30 ακριβώς χρόνια μετά από εκείνο το Μάρτιο του 1987.

Πριν από ακριβώς 30 χρόνια, τον Mάρτιο του 1987, οι έρευνες του «Πίρι Pέις» σε θαλάσσια περιοχή νοτιοανατολικά της Θάσου, στην αμφισβητούμενη από την Tουρκία ελληνική υφαλοκρηπίδα, αποτέλεσαν την αφορμή για μία από τις πιο σοβαρές ελληνοτουρκικές εντάσεις. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις τέθηκαν σε ετοιμότητα και τα πάντα προοιωνίζονταν ένοπλη ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Στα νησιά και στη Θράκη διατάχθηκε γενική επιστράτευση και ο ελληνικός στόλος έσπευσε στις επίμαχες θαλάσσιες περιοχές. Ο τότε Eλληνας υπουργός Eξωτερικών, και μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Kάρολος Παπούλιας, επισκέφθηκε τη Bουλγαρία σε μια προσπάθεια δημιουργίας κοινού ελληνοβουλγαρικού μετώπου εναντίον της Tουρκίας. Mέρες μετά κι αφού είχε προηγηθεί παρέμβαση του NATΟ, ο τότε Eλληνας πρωθυπουργός Aνδρέας Παπανδρέου εξέφρασε «συγκρατημένη αισιοδοξία» και το «Πίρι Pέις» επέστρεψε στον κόλπο της Σμύρνης.

Μήνες μετά, ο Aνδρέας Παπανδρέου συναντήθηκε με τον ευρισκόμενο στη διάρκεια της κρίσης για λόγους υγείας στο Λονδίνο Tούρκο πρωθυπουργό, Tουργκούτ Οζάλ. H συμφωνία προσέγγισης Eλλάδας – Tουρκίας, μία ακόμα συμφωνία προσέγγισης, γνωστή και σαν συμφωνία στο Nταβός ήταν γεγονός.

Tο «Πίρι Pέις» ξεχάστηκε. Tο τι είδους έρευνες επρόκειτο να πραγματοποιήσει τότε αποτελούν άλλο ένα στερεότυπο των ελληνικών θέσεων. Θα έψαχνε λέει για πετρέλαιο στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Οι άνθρωποι

Kι όμως, εξόν από τα σίδερα, το «Πίρι Pέις» τότε κουβαλούσε κι ανθρώπους. Nαυτικούς και επιστήμονες, που 17 χρόνια μετά μίλησαν και συνεισέφεραν στοιχεία, ως η «άλλη άποψη» προς χρήση από τους ιστορικούς του μέλλοντος. Κατέθεσαν όμως και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό. Tην απορία τους… «Aν λένε εκείνο το Mάρτη, βρισκόμασταν στο βυθό του Aιγαίου, θα πεθαίναμε χωρίς ποτέ να μάθουμε το γιατί»!

Nαυπηγημένο το 1978 στη Γερμανία, το μήκους 36 μέτρων ερευνητικό σκάφος πραγματοποιεί ακόμα όποτε τα οικονομικά του Πανεπιστημίου και οι χρηματοδοτήσεις της Κυβέρνησης το επιτρέπουν, θαλάσσιες έρευνες στο Aιγαίο, στην Προποντίδα και στη Mαύρη Θάλασσα. Οι «έξοδοί» του χρησιμοποιούνται από κρατικές και ενίοτε και παρακρατικές αλλά πάντα σε ευθεία σύνδεση με το κράτος ομάδες, για τη δημιουργία εντυπώσεων. Για τη δημιουργία κλίματος εντάσεων, για την εκμετάλλευση βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα αυτού του κλίματος.

Στο ενημερωτικό φυλλάδιο, το σχετικό με τις ερευνητικές δυνατότητες του σκάφους, αναφέρεται ότι αυτό διαθέτει εξοπλισμό για ωκεανογραφικές, βιολογικές, γεωλογικές και γεωφυσικές έρευνες. Ελάχιστες όμως από αυτές τις δυνατότητες εκμεταλλεύονται οι ελάχιστοι πια επιστήμονες που το στελεχώνουν. Tα οικονομικά προβλήματα ανυπέρβλητα. Kαι οι ανάγκες του υπέργηρου πια σκάφους τεράστιες.

Στο σαλόνι του σκάφους

Mάρτης όπως και τότε, τέλη Μαρτίου του 2000. Στο σαλόνι για τους επιβαίνοντες στο «Πίρι Pέις» επιστήμονες. Kάτω από τη φωτογραφία του πανταχού στην Tουρκία παρόντα Kεμάλ Aτατούρκ, από ένα συγχαρητήριο γράμμα από τον Tουργκούτ Οζάλ, που το 1990 έκατσε στις ίδιες καρέκλες που καθόμαστε κι εμείς. Kι από μια επιγραφή: «To read or not to be»! («να διαβάζεις ή να μην υπάρχεις»). Ο καθηγητής Xουσεΐν Aβνί Mπενλί, υποδιευθυντής του Iνστιτούτου Θαλάσσιων Eπιστημών και Tεχνολογίας και επιστημονικός υπεύθυνος των ερευνών εκείνου του Mάρτη, λέει πως ένα από τα μέλη του πληρώματος έχει γεμίσει το σκάφος με τις «βιβλιοφαγικές» επιγραφές. Eίναι αυτός ο νεαρός που μας σερβίρησε ζεστό τσάι και μας ζήτησε να του πούμε αν υπάρχει αγγλική βιβλιογραφία που να αφορά τον Πόντο πριν από το 1922. «Ολη τη μέρα διαβάζει», μας είπε γελώντας ο Mπιλάλ Nουριλέρ, αρχιμηχανικός το 2000 του σκάφους και μηχανικός στο «Πίρι Pέις» το Mάρτη του 1987.

Ύστερα από μία σύντομη ξενάγηση στο πολυσυζητημένο σκάφος, η συζήτηση πήγε σε εκείνες τις μέρες. «Δεν ερευνούσαμε για πετρέλαιο», λέει ο κ. Mπενλί. H δήλωσή του αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Yστερα από 17 χρόνια μπορεί να λέει ό,τι θέλει υποθέσαμε. «Όχι, επέμεινε. Δεν ερευνούσαμε για πετρέλαιο. Tο σκάφος ούτε σήμερα ούτε και τότε διέθετε μηχανήματα για υποθαλάσσιες έρευνες βάθους άνω των 100 μέτρων. Kαι υδρογονάνθρακες βρίσκονται σε βάθος πολύ μεγαλύτερο από 100 μέτρα. Eξάλλου – λέει – δεν ξέρω τίποτα από πετρέλαια. Eίμαι περιβαλλοντολόγος ειδικευμένος στο θαλάσσιο περιβάλλον». Kαι τότε προς τι τα όσα γράφτηκαν τότε, γιατί η χρησιμοποίησή τους σε μία διακρατική διελκυστίνδα, που έφτασε τόσο κοντά στην ένοπλη σύγκρουση; Σηκώνουν με απορία τους ώμους. «Πολιτικά παιχνίδια», λέει ο κ. Nουριλέρ. Περίεργα παιχνίδια…

«Aπό το 1983 – είπε ο κ. Mπενλί – το ινστιτούτο μας με το “Πίρι Pέις” συμμετείχε στο πρόγραμμα ερευνών για τη θαλάσσια ρύπανση στο Aιγαίο, γνωστό σαν Med Pol. Στο ίδιο πρόγραμμα συμμετέχουν και Έλληνες αλλά και επιστήμονες από όλες τις άλλες μεσογειακές χώρες. Tο δε πρόγραμμα χρηματοδοτείται από το περιβαλλοντικό πρόγραμμα των Hνωμένων Eθνών UNEP (United Nations Environmental Program), του οποίου έδρα είναι η Aθήνα. Tόσο οι κινήσεις μας όσο και τα αποτελέσματα των ερευνών μας εκείνο το Mάρτιο του 1987 εγκρίθηκαν και αναφέρθηκαν στην Aθήνα».

«Bρισκόμασταν το Mάρτιο του 1987 – λέει ο κ. Nουριλέρ – και δουλεύαμε για τις ανάγκες του προγράμματος Med Pol περίπου 20 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά της Θάσου. Οι ισχυροί άνεμοι που έπνεαν τότε, μας υποχρέωσαν να κατευθυνθούμε στην Iμβρο όπου και μείναμε για μέρες. Όταν ο καιρός έφτιαξε, επιστρέψαμε στη συγκεκριμένη περιοχή και συνεχίσαμε τη δουλειά μας. Δεν ήταν τότε η πρώτη φορά που δουλέψαμε εκεί. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν ήταν ούτε η τελευταία».

Στις αρχές του Mαρτίου 1987, Eλλάδα και Tουρκία ανταλλάσσουν κατηγορίες περί προσπάθειας αποκλεισμού τού ενός από τον άλλο στα δικαιώματα του υποθαλάσσιου πλούτου στο Aιγαίο. Οι πάντες τότε πιστεύουν ότι ειδικά στην περιοχή της Θάσου υπάρχουν όχι μόνο εκμεταλλεύσιμα, αλλά και τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου. H Eλλάδα ύστερα από τον πλήρη έλεγχο της κοινοπραξίας των πετρελαίων της Θάσου, σύμφωνα με την Tουρκία, θα προχωρούσε σε ανόρυξη πετρελαίου πέρα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα και έξω από την αιγιαλίτιδα ζώνη της. Στο μάτι του κυκλώνα βρέθηκε το από μέρες στην περιοχή «Πίρι Pέις».

«Ξυπνήσαμε – λέει ο κ. Mπενλί – περικυκλωμένοι από ελληνικά πολεμικά πλοία. Σε λίγη ώρα, μια και βρισκόμασταν σε διεθνή ύδατα, ήρθαν και τουρκικά πλοία. Tότε πληροφορηθήκαμε πως η παρουσία μας και η δουλειά μας αποτέλεσε σημείο ελληνοτουρκικής τριβής. Tο ίδιο βράδυ τα μαζέψαμε και επιστρέψαμε στον κόλπο της Σμύρνης».

«Στην περιοχή – συμπληρώνει ο κ. Nουριλέρ – ξαναπήγαμε όταν η υπόθεση είχε ξεχαστεί. H επιστημονική έρευνα που είχε ξεκινήσει έπρεπε να τελειώσει. Tην τελειώσαμε ανενόχλητοι. Aυτήν τη φορά δεν γίναμε αιτία πολέμου».

Οι δύο άνδρες μίλησαν για έρευνες που πραγματοποίησαν σε διεθνή ύδατα και που, όπως είπαν τότε, συχνά γίνονται ανάμεσα σε ελληνικά και τουρκικά πολεμικά σκάφη. «Eρευνούμε – είχε πει ο κ. Mπενλί – παρέα με ένα τουρκικό κι ένα ελληνικό πολεμικό σκάφος. Aυτό όμως είναι αστείο. Όταν έρχονται στη Σμύρνη ή σε κοινές επιστημονικές συναντήσεις, οι Eλληνες επιστήμονες μπαίνουν στο σκάφος μας, συζητούν μαζί μας, γελούν κι αυτοί με τους μύθους που οι πολιτικοί έστησαν γύρω από το μικρό καραβάκι μας. Aλλά όταν τους λέμε πως μπορούμε να δουλέψουμε μαζί Έλληνες και Tούρκοι για την ποιότητα του περιβάλλοντος στο Aιγαίο τότε κουμπώνονται. Kαι πολλοί Tούρκοι κάνουν το ίδιο θεωρώντας μας σαν όργανα των Eλλήνων. Φαίνεται πως κάποιοι θέλουν να δουλεύουμε για το Aιγαίο, οι μεν από μια σκοπιά ανατολική, οι δε από μια σκοπιά δυτική. Tο περιβάλλον του Aιγαίου όμως είναι ενιαίο και δεν επιδέχεται η επιστημονική άποψη γι’ αυτό πολιτικές εκπτώσεις».

Tο «Πίρι Pέις» το Φεβρουάριο του 1999 θα ελλιμενιζόταν στον Πειραιά! Συμμετέχοντας σε συνέδριο του EKΘE (Ελληνικό Κέντρο Θαλλασίων Ερευνών) θα ερχόταν και μάλιστα ύστερα από άδεια της ελληνικής κυβέρνησης στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας όπου μάλιστα θα γινόταν και μία δεξίωση. H σύλληψη του Οτσαλάν εκείνες τις μέρες ανέβαλε την επίσκεψη. «Aπό το 1987 – είχε πει το 2000 ο κ. Nουριλέρ- έχουν περάσει πολλά χρόνια. Πολλοί έχουν ξεχάσει κιόλας το τι έγινε τότε. Kάποιοι μας ταυτίζουν και με το ιδιοκτησίας του τουρκικού υπουργείου ενέργειας ερευνητικό σκάφος “Σισμίκ 1”, το πρώην “Xόρα”. Aυτό έψαχνε για πετρέλαια, άρα κι εμείς ψάχνουμε για πετρέλαια. Έχουμε και την κακή φήμη του 1987 κι ούτε λίγο ούτε πολύ το σκάφος αντιμετωπίζεται σαν μαύρο πρόβατο».

«Aλλά αλήθεια – επέμεινε αποχαιρετώντας μας πριν 17 χρόνια ο κ. Mπενλί – αν εκείνο το Mάρτη βρισκόμασταν στο βυθό του Aιγαίου, θα πεθαίναμε χωρίς ποτέ να μάθουμε το γιατί»!

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ “Καθημερινή”

What America Stood For

Από
anixneuseis
-
0

“Where people are desperate, it is still America they count on, whether they love or scorn it, and America they blame when aid does not come.”

After Donald Trump’s victory in the U.S. presidential election in November, a foreign ambassador accosted one of my deputies at the State Department, where from 2014 to early this year I served as the assistant secretary of state for democracy, human rights, and labor. “You must be so sad!” the man, a representative of a Central Asian government, said, grinning widely. “All this talk of elections being important, of democracy being important, and now look at you!  Now even your new president says there were 3 million illegal votes in your election! … You must all feel so stupid these days.”

Since then, the global club of autocrats has been crowing about Trump. Sudan’s dictator Omar al Bashir praised him for focusing “on the interests of the American citizen, as opposed to those who talk about democracy, human rights, and transparency.” Iran’s Supreme Leader Ayatollah Khamenei thanked him for showing “America’s true face” by trying to ban Muslim immigration. The Cambodian government justified attacks on journalists by saying Trump, too, recognizes that “news published by [international] media institutions does not reflect the real situation.”

Trump, as they’ve seen, takes no interest in pestering them about their domestic issues. They’ve heard him echo their propaganda that America is too crooked and corrupt to preach moral standards to others. This makes me sad. But something in the dictators’ delight also makes me a little proud—it’s an unintended tribute to what America has stood for, until very recently at least. Those cheering a hoped-for demise of the American idea remind us how much that idea has mattered to the world.

The desire to help those struggling abroad gain the freedoms enjoyed here at home has remained a uniquely unifying force in American politics. Over the years, Democratic internationalists have found common cause with Republican anti-communists, who’ve aligned with liberal Amnesty International volunteers, who’ve sided with conservative church groups sponsoring refugees and fighting human trafficking, behind the belief that the United States should promote something beyond its immediate self-interest.

Traditionally, U.S. presidents have used their farewell addresses to bolster this vision. Barack Obama said that America’s rivals will never “match our influence unless we give up what we stand for.” George W. Bush declared that “freeing people from oppression and despair is eternally right.” Bill Clinton said that if history has “taught us anything, it is that we achieve our aims by defending our values and leading the forces of freedom and peace.” Ronald Reagan brought his presidency to a close with a story about a Vietnamese refugee, peering up from his boat at his rescuers on a U.S. aircraft carrier and calling out: “Hello American sailor. Hello freedom man.”

But through it all, the grim specter of “America First” has stalked the country. Its last, most notorious incarnation, the Charles Lindbergh-led movement to keep the United States out of World War II, was far from a fringe phenomenon. It had a seductive, twisted logic: While Hitler’s crimes were terrible, and Germany’s Jewish, British, Polish, and French victims understandably sought America’s help, the country’s responsibility was to itself, Lindbergh argued. Joining Europe’s eternal wars would not resolve them. Building up the military and defending the homeland, not wasting America’s strength abroad, would safeguard its freedom.

Americans overwhelmingly agreed with this reasoning until it was shattered—not by a more persuasive counter-argument, but by the horror of Pearl Harbor. Even then, before technology made distance near-obsolete, it became obvious that oceans alone would not protect America from far-away tyranny. So Americans went to war, not just for themselves, but for FDR’s Four Freedoms. American GIs took pride not just in winning battles, but in liberating death camps.

The war’s horrors spurred Washington to champion what is still known, somewhat clumsily, as the post-World War II liberal international order: a network of institutions and alliances founded on the idea that nations have obligations to each other, designed in principle, if not always in practice, to defend democratic ideals. The United States helped rebuild Germany and Japan as democracies so they could be pillars of this new order, backed decolonization in Africa and Asia, and persuaded the new United Nations to adopt the Universal Declaration of Human Rights.

Leading with its values gave the United States a sense of purpose in the Cold War. It won that struggle, in part, because it articulated aims that appealed to people on both sides of the Iron Curtain—independence for the Baltic States; freedom of choice for the Hungarians, Czechs, and Poles; and security guarantees to the Soviet Union that came with promises to respect human rights. Of course, America was selective, directing the rhetoric of freedom at its enemies, not its friends. What of its backing of dictators like Pinochet and the Shah of Iran, or its bombing of Vietnam and Cambodia, or its crimes of racism at home? But these wrongs provoked debate in part because they so clearly contradicted American ideals, and because Americans took their self-image seriously.

Over time, and especially as the exigencies of a bipolar world fell away, America adjusted its actions to fit that image more than the other way around. By the late 1980s, pressed by a growing international human rights movement, the United States had sanctioned apartheid-era South Africa and helped push from power both Chile’s Pinochet and the Philippines’s Ferdinand Marcos, a one-time ally. In the 1990s, human rights activists who had once denounced U.S. intervention in Southeast Asia and Central America began urging military action in Kurdistan, Bosnia, and Kosovo, to protect victims of mass violence. The U.S. government began barring aid to foreign military units that had committed human rights abuses. It doled out grants to foreign civil society groups promoting democracy and human rights, even those critical of U.S. allies (like Egypt) and policies (like its use of landmines).  

By the time I joined the Obama administration in 2014, it was widely expected that the president of the United States would raise human rights concerns in just about every meeting with a foreign leader, and meet with activists in countries he visited. If a dissident was arrested, an opposition party banned, or an atrocity committed somewhere in the world, the State Department would almost certainly have something to say. My colleagues and I were proud of our role in encouraging democratic transitions in Burma and Sri Lanka; many of us anguished over our hesitations, from Rwanda in 1994, to Syria today. We argued constantly about the means of human rights promotion, but hardly ever about the ends.

For many of us in the administration, the Arab Spring reinforced both the difficulty and necessity of leading with our values. In the short run, working with authoritarian allies like Egypt and Saudi Arabia was unavoidable. Yet we knew that every bet America had made on the stability of dictatorships in the Middle East had eventually come up short. Syria provided the ultimate demonstration: Few noticed when, in March of 2011, some children were jailed and tortured after spraying pro-democracy graffiti on a wall in a provincial town of this small, distant country. But then their government’s brutal response enabled the rise of the Islamic State and drove millions of refugees to Europe, sparking a populist backlash that upended the politics of the Western world. Surely the United States had an interest in those Syrian kids being able to speak without fear.

On top of that, we saw that sustaining the belief that America is not just a country but an idea kept it connected to every person on the planet who admires that idea. A transactional foreign policy is not what convinces people around the world to stand with America. What has bound together our closest alliances, convincing others to tolerate America’s overwhelming political and military dominance, is the sense that despite its flaws, it remains a country that generally uses its power for the common good, and views its fight as inseparable from the world’s fight.

Americans who came of age during the Iraq War might have a hard time believing anyone in the world actually views U.S. foreign policy in such a benevolent light. In many places, people don’t. But in the refugee camps and war zones that I’ve visited, I’ve never met anyone who told me they were angry at China or France or Russia for failing to help them. Where people are desperate, it is still America they count on, whether they love or scorn it, and America they blame when aid does not come. They know that the United States is the one country with both the power and predilection to stand up for them.

In 2012, I traveled to an opposition-held area in northern Syria, a rural, conservative part of the country where a hypothetical opinion poll probably would have shown an approval rating for America in the single digits. Yet in town after town, people surrounded me, demanding to know why the United States was not defending them from the Assad regime’s airstrikes. I told them about America’s losses in Iraq; I tried to explain our wariness of another Middle East war. They thought I was mad. Of course you can do something, they said—it’s your job. Barrel bombs have a way of curing people of their disdain for American exceptionalism.

Even where people hate American policies, there is a notion of America that transcends that hatred: the idea of a country where people can be who they are and say what they think; where they are basically treated fairly, whatever their race or religion; where the justice system is not corrupt; where the powerful obey the law and are punished when they don’t; where refugees and immigrants can become as much a part of society as the descendants of its first settlers. When America is blamed for compromising this ideal, it is because the world counts on the country to live up to it. This is a burden but also a blessing.

And over time, the values America stands for have become embedded in the daily business of international relations all over the world. Today, not only American leaders, but the UN secretary general, urge Russia to stop killing civilians in Syria. The UN Security Council discusses political prison camps in North Korea. The European Union gives awards to Chinese dissidents. At global gatherings, nations affirm the Western vision of a global internet that no government can censor or control. The G-20 tries to stop kleptocrats from hiding their money in Western banks. The Organization of American States censures Venezuela for abandoning democracy. The African Union documents war crimes in Sudan.

This has been a great success of American diplomacy. But if you are an authoritarian ruler of iron grip and fragile legitimacy like, say, Vladimir Putin, it is also dangerous. In every capital of diplomacy and finance, you hear talk of universal values and norms. You see the same ideas migrating onto placards held by protestors ousting strongmen from Libya to Ukraine. You fear that your own people will get the same idea.

If you’re a dictator, how do you rebut a message with such broad appeal? During the Cold War, you could trot out communism or anti-imperialism as alternatives, but today few people will believe your obviously corrupt system is better than the rule of law and democracy championed by the West. So you appeal to cynicism rather than idealism. You say that the so-called democracies of the world are just as craven and corrupt as anyone, but less honest about it; that every country kills its enemies; that all media is propaganda; that morality is just a weapon some countries use to beat up others; that in this contest, there is no objective truth, just subjective opinion, no right or wrong, just winners and losers.

And then, miracle of miracles, a man who makes your argument for you becomes president of the United States. He alleges that elections in America are “rigged,” that its government “kills plenty of people” just like Russia’s, that its “press is the enemy of the people,” that its intelligence agencies peddle fake news, that it really does reject Muslims after all, even those who risked their lives for Americans in foreign wars.

This new American president gives key government tasks to his family. He places military officers above civilians (as an Egyptian diplomat said to one of my colleagues after the election: “You are just like us now, reporting to generals!”)You realize, to your delight, that you can make business deals with his sons, rent conference rooms in his hotels, even put his future national security adviser on your payroll. What an incredible opportunity this presents, not only to buy influence, but to show that America is no better than any other country, that the world’s policeman is not only off the beat but on the take.

Of course, you hope this new American president will do something for you (that he’ll lift sanctions if you’re Putin, or resume selling you arms if you’re the king of Bahrain or Saudi Arabia). But even if that doesn’t happen immediately, you know America’s moral influence depends on the strength and appeal of its own democracy. The main reason you welcome Trump is that his words disparage American democracy and his actions discredit it.

If you’re an authoritarian leader, you can also rest assured that Trump’s America Firstism will, by definition, inspire no one outside America. It will give no one in your country a reason to look up to and align with the United States. Your people will hear from the American president exactly what they hear from you: America protects its interests; other countries protect theirs. There are no universal values. Everything is transactional.

Can America’s leadership of and for a free world ever be restored? Fewer and fewer people today lived through World War II and the Cold War, experiences that persuaded past generations to support such a role for the United States. So a pessimist might say that today’s America Firsters can be defeated only as their forebears were—by a new conflict or calamity that will scare them straight.

An optimist might say it won’t come to that, that Trump himself won’t matter so long as the adults around him are allowed to run the show. But foreign policy is, as much as anything, how America explains itself to the world—the story its words and actions tell. The president is the country’s chief storyteller. America’s friends won’t be able to unhear Trump’s debasement of its ideals. Its adversaries won’t want to. Putin would retweet him (if that were Putin’s thing).

For now, those of us who wish to save the rules- and values-based international order will have to take it upon ourselves to do so. It won’t help to churn out op-eds and think tank papers urging Trump to do this or that. We won’t change Trump. But we can try to make sure he doesn’t change America. We can try to preserve the power of America’s example, even as we work, over time, to restore the exemplary use of its power.

The tension between America’s ideals and its reality is acute today, but not new.  When, as a U.S. diplomat, I asked other governments to respect human rights, they would often throw problems in the United States back in my face. “You tortured people in Guantanamo. Your police in Ferguson, Missouri was racist. Your CIA spied on our emails.” I would reply: “Yes, we make mistakes in America. But you know this because our free press tells you. And look at how we correct them: Our Supreme Court ordered our president to heed the Guantanamo prisoners’ rights. Our independent Justice Department reformed the Ferguson police department. Our Congress restrained mass surveillance.”

America will always be the country that elected Trump, and the world won’t soon forget it. But Americans will still have a good story to tell if they can point to how their courts, their elected lawmakers, their civil society—liberals and conservatives, both—rallied to defend the Constitution, confront corruption, make refugees feel welcome, and express generosity to those in need around the world. The checks and balances in America’s system—its antibodies—have always been its best argument. If they pass the Trump test, the argument can emerge stronger.

Internationalist Republicans will have a particularly heavy responsibility here. Even if they support Trump politically, they’ll need to join with Democrats to protect civil liberties and the integrity of American democracy, and serve as an alternative voice of America. On the Hill, they can bolster America’s anti-corruption and ethics laws and the institutions that enforce them. They can protect the parts of the State Department budget essential for advancing American values, including funding for civil society groups in closed societies. That includes supporting funding for the United Nations, given that the new Secretary General Antonio Gutteres, and the High Commissioner for Human Rights, Zeid al Raad, are among the few global leaders today willing to speak up for the values the United States traditionally defends.

Democrats like me will also bear a burden. While President Obama believed the United States should stand up and sacrifice for the freedom and well-being of others, in the final years of his presidency, he was more inclined to speak to his base about the limits of American influence than its potential. It’s fine to say “don’t do stupid shit,” but as a slogan to inspire Americans to stand up for global freedom, security, and prosperity, it’s a far cry from “bear any burden.”

Trump’s alleged entanglement with Putin will clarify the stakes for many young progressives mobilizing against him. But Democratic leaders and activists will still need to mount a conscious effort to persuade their base that the answer to America First should be to put American ideals first, at home and abroad. Trump has ceded the traditional Republican ground of American patriotism and exceptionalism. Democrats should seize it.

If an internationalist president succeeds Trump, another question is whether the rest of the world will tolerate the United States reclaiming its traditional leadership role. The answer depends in part on how much damage Trump does in the interim. But I think the demand for America defending norms and values won’t go away. Even some governments that think Trump’s America First policy is a good deal for them may start to miss America’s presence.

As Trump’s proposed budget cuts suggest, an America that doesn’t care about freedom and human rights may care about little else. Few governments around the world will like the implications. Ethiopia, for example, might want fewer U.S. statements about its political prisoners, but it sure as hell wants America to support its economic development, and peacekeeping and refugees in its region. Philippine President Rodrigo Duterte wants fewer lectures about extrajudicial killings, but if a typhoon hits his country, the U.S. Navy had better show up. The Gulf monarchies are counting on U.S. help to stabilize Iraq and Syria after ISIS is gone. Sometimes, they even prod Washington to speak out for human rights—when the victims are Muslims in Burma, Sri Lanka, or Kosovo, that is.

Just before leaving the State Department, I met the Central Asian ambassador who had gloated to my deputy a few weeks before. I conceded that given Trump’s statements, it might be now harder for the State Department to talk to his government about its internal problems. But I added:  “Let’s be honest: Your small country is not that important. Much of what you count on America to do—like defend your sovereignty against Russia—we do, not because it directly benefits our people, but because we care about larger principles. What you like most about our foreign policy comes from the same place in our hearts as the conversations about repression and corruption that you don’t like. So I’m curious: How do you feel about the turn in our politics? Aren’t you a bit worried?” He admitted he was.

I’m worried, too. But I’m also a little bit hopeful. Trump has shown that even in America, the values of liberal democracy cannot be taken for granted. They must be defended, if not by the leader of America, than by the leadership of Americans themselves. Maybe, in the end, he will be the crisis that the country, and the world, need to relearn the virtues he disdains, and the essential role of the United States in defending them.

https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/03/trump-human-rights-freedom-state-department/520677/

From Russia, With Oil

Από
anixneuseis
-
0
Yonatan Zunger

Science. Politics. Economics. Ethics. Things blowing up. Forgotten history. We’ve got it all!
Explosive Details in the Trump-Russia Investigation

In the past week, there have been several startling revelations about the investigations into Donald Trump, his closest allies, and their ties to Russia. Not only has the existence of two investigations, one by the FBI and one by the House Intelligence Committee, been confirmed, but there is increasing information as to just what is being investigated: an alleged deal for Trump to advance Russian interests as President in exchange for 19% of the Russian state oil company Rosneft and Russian intelligence assistance in winning the election.

This news has been spread over a tremendous number of articles and even Twitter threads, rather than in a single big headline. So today I would like to pull together all of these reports, and make it clear what things are known for certain, what things have been reported and sourced but not confirmed, and what things are still speculation.

In, and Out, Like Flynn

Why a former three-star general may be turning state’s evidence

At the center of today’s news is Michael Flynn, a retired three-star U.S. Army general, who later worked on Trump’s campaign as a private citizen, and then served for 24 days as National Security Advisor. While he was working for Trump’s campaign, he was also a highly-paid agent of the Turkish government, receiving over $500,000 to represent their interests. (He admitted this after it became known online earlier this month, and last week filed the paperwork to retroactively declare himself as a foreign agent as required by law.)

Michael Flynn Was Paid to Represent Turkey’s Interests During Trump Campaign
The White House said that Mr. Trump did not know that Mr. Flynn was acting as a foreign agent when Mr. Trump appointed…www.nytimes.com

He is also under investigation by the Army as to whether he was being paid (illegally) by the Russian government in 2015. (Even though he retired in 2014, military officers may be called back to active duty at any time, and so are not allowed to act as foreign agents without Congressional approval.) It is definitely known that he was paid over $33,000 by Russia Today for a “speaking engagement” back in December 2015; it’s a question for the lawyers whether such payments alone would qualify him as a foreign agent, since RT is only a quasi-official arm of the government. The Army investigation is separate and predates this.

Flynn was caught on (legal) FBI wiretaps, illegally discussing U.S. sanctions with the Russian ambassador last December. Worse for him, he lied about it to quite a few people, and when it came out, this forced his resignation as National Security Advisor.

Flynn’s Turkey angle is even more fascinating. The Wall Street Journal reported, per the testimony of former CIA Director James Woolsey — who was present as an advisor to Flynn’s company — that during the campaign, Flynn attended a meeting with senior ministers from the Turkish government where they discussed (illegally) kidnapping enemies of Turkish President Erdogan living in the United States, and shipping them over to Turkey in the dead of night — including Fethullah Gülen, the Turkish cleric (who now lives in Pennsylvania) that Erdogan considers his greatest political enemy.

Ex-CIA Director: Mike Flynn and Turkish Officials Discussed Removal of Erdogan Foe From U.S.
Retired Army Lt. Gen. Mike Flynn, while serving as an adviser to the Trump campaign, met with top Turkish government…www.wsj.com

The reason Flynn’s work as a double, and possibly triple, agent is so interesting (apart from the obvious) is that in the past few days, several sources have started to report that Flynn has flipped and decided to turn state’s evidence. Through a spokesman, Flynn has stated “no comment.”

What makes this so interesting, of course, is that investigators don’t flip witnesses unless there are bigger fish to fry. And there are few fish bigger than the National Security Advisor.

The Mayflower Meetings

Central to the question of who these bigger fish might be is the so-called “Mayflower Meeting.” This was eloquently summarized by journalist Seth Abramson in a detailed (and heavily-sourced) Twitter thread on March 23rd.

The “Mayflower Meeting” was an April 27th meeting at the Mayflower Hotel, immediately before Trump gave his first foreign policy speech. In this speech, written by Russian lobbyist Richard Burt, Trump promised to “make a deal under my administration that’s great for America but also good for Russia.”

The speech, and the meeting before it, were organized by Trump’s newly-minted campaign chair Paul Manafort and Jacob Heilbrunn, the event coordinator for the Center for the National Interest, a conservative think-tank closely aligned with the Kremlin. The meeting was a 24-person “cocktail hour” held in the Mayflower’s VIP Senate Room. Trump was there, and according to Heilbrunn, so were (now Attorney-General) Jeff Sessions, Trump’s son-in-law Jared Kushner, Trump’s previous campaign chair Corey Lewandowski, Iran-Contra figure (!) Bud McFarlane, and Paul Manafort. Also present were four ambassadors — from Russia, Italy, Singapore, and the Philippines — and key figures from Rosneft, Russia’s state oil company. (The Philippines are one of Rosneft’s primary expansion targets for coming years.)

(Paul Manafort is an interesting character: prior to being Trump’s campaign manager, he worked as a “fixer” for Russian oligarch Oleg Deripaska, for the (pro-Russian) Ukrainian government, and for Ferdinand Marcos’ regime in the Philippines. Manafort has been under investigation since last August for laundering illegal payments he received from the Ukrainian government, and documents provided to CNN last week by a Ukrainian lawmaker may prove to be a smoking gun.)

It is not clear precisely what was discussed at this meeting, but several things are known for certain. Between December 5th and 7th of 2016, 19.5% of Rosneft was sold through a labyrinth of shell companies to parties unknown. The key brokers in this deal were Singapore, Italy, and the Qatari company Gencore, which on December 10th stated that it had received 0.54% of the company as its fee for facilitating the deal. What was particularly surprising about this number was that back in July of 2016, the Steele Dossier reported that Putin had offered Trump 19% of Rosneft in exchange for lifting U.S. sanctions on Russia. While there has been a great deal of talk about how nobody should trust the Steele Dossier, it’s very curious that the exact amount of the missing Rosneft shares was described publicly by this dossier five months before the deal.

The allegation is an explicit quid pro quo: Trump would as President further Russian interests, eliminating oil sanctions and ratifying Russian control of parts of Ukraine, in exchange for 19% of Rosneft and Russian intelligence assistance in winning the election.

A few other things were happening during those same few days in early December. Michael Flynn, Jared Kushner, and Russian ambassador Sergey Kislyak were meeting secretly in Trump Tower — so secretly that Kislyak was smuggled in through a freight elevator. (This meeting between Flynn and Kislyak was one of the ones which led to Flynn’s resignation.) President Obama announced that he intended to impose sanctions on Russia, in retaliation for Russian interference in the election; he did so on the 29th. Putin, to everyone’s surprise, did not retaliate as he had threatened to do. It has been widely speculated that Flynn’s reassurances were key to this.

(It is also noteworthy that during his confirmation hearing as Attorney-General in February, Jeff Sessions denied any meetings with Russian representatives during the campaign. When Sessions admitted that this was false after it was revealed that he had done so at least twice, his revised statement to Congress still did not disclose the Mayflower Meeting.)

The Russian interference in the election which Obama was retaliating for was the hacking of e-mail servers used by the Democratic National Committee (DNC) and the Clinton campaign, and the release of embarrassing e-mails at various times throughout the election. (For example, revealing the DNC leadership’s preference for Clinton over opponent Bernie Sanders immediately prior to the Democratic Convention in July, or the releases via WikiLeaks of Clinton campaign chair John Podesta’s e-mails in October.) According to the White House, the Treasury Department, and the CIA, these hacks were the joint work of the FSB (the Russian equivalent of the FBI) and the GRU (Russian military intelligence).

The above is what we know for certain about the Mayflower Meeting. The allegation which Abramson suspects may be at the center of the FBI investigation is that the meeting is where an explicit quid pro quo was negotiated: Trump would as President further Russian interests, eliminating oil sanctions and ratifying Russian control of strategic territory in Ukraine, in exchange for 19% of Rosneft and Russian intelligence assistance in winning the election. We do not know that this is true; what we have above is a collection of very interesting circumstantial evidence. It will be detailed investigation by professionals, and testimony of witnesses (like Michael Flynn) who may have been present in person for parts of this, which determines whether or not this is the case.

The Investigations

There appear to be two primary investigations going on right now: one by the FBI, which FBI Director James Comey testified about to Congress a few days ago, and one by the House Intelligence Committee, chaired by Devin Nunes, a close ally of Trump’s.

These two investigations have very different tones. The Congressional one is (unsurprisingly) highly political. But that doesn’t mean it can’t get weird; last Tuesday night, Nunes was traveling in an Uber with one of his aides when he received a message on his phone. He promptly got out of the car and vanished, only to turn up Wednesday morning announcing that, after reviewing classified reports, he found that “the intelligence community incidentally collected information about U.S. citizens involved in the Trump transition.” He then went over to the White House to brief Trump.

That last part is really the key to the story; Nunes’ independence from Trump has been, to say the least, questioned. Nunes was on Trump’s transition team, and Democrats on the House Intelligence Committee have suggested that his source for this information was the White House itself (!), released to create a distraction from Comey’s testimony that Monday.

The FBI investigation, on the other hand, has happened mostly quietly, as investigations usually do — except for a surprising number of leaks, such as the revelation of Flynn’s telephone conversations with Kisylak which prompted Flynn’s resignation. This may be related to the political pressures on that investigation: the FBI, after all, reports to Attorney-General Jeff Sessions, one of the figures at the center of the investigation. Despite Sessions’ agreement to recuse himself from this investigation, there is likely to be considerable pressure not to release anything which may be harmful to the administration.

As a result, there are two investigations with very different political flavors, and it is quite possible that they will act at cross-purposes in the coming months.

If Flynn flipped, it seems that he has been flipped by the FBI investigation — which makes it interesting that immediately afterwards, Paul Manafort announced that he would testify to the Congressional investigation.

In Summary

The things we know for certain:

  • Michael Flynn was a Turkish foreign agent during the Presidential campaign. He also received money from Russia, and the Army is investigating whether he was in fact a Russian agent as well. During this time, and while a private citizen, he negotiated with the Russian ambassador about lifting U.S. sanctions against Russia. Revelations of these negotiations (and his deceit about their existence) prompted his resignation as National Security Advisor.
  • Paul Manafort, prior to being head of Donald Trump’s campaign, was a long-time political operative for a Russian oligarch, for the (pro-Russian) Ukrainian government, and for Ferdinand Marcos’ regime in the Philippines. He is the subject of a Ukrainian investigation into receiving illegal payments and money laundering.
  • On April 27th, Trump, several of his senior aides, and the ambassadors of Russia, Italy, Singapore, and the Philippines met at the Mayflower Hotel. Shortly afterwards, Trump gave his first foreign policy speech, with a strongly pro-Russian message. The speech was written by Richard Burt, a former Russian oil lobbyist.
  • In July, the Steele Dossier reported that Putin had offered Trump 19% of Rosneft in exchange for lifting U.S. sanctions against Russia. This information was impossible to verify at the time and received little attention.
  • Also starting in July, a sequence of leaks of information stolen in computer hacks of the DNC and Clinton campaign were released at strategic moments, such as just before the Democratic Convention and just before the general election. Several branches of the U.S. government stated that these hacks were executed by Russian intelligence, and Obama imposed sanctions on Russia in retaliation.
  • In early December, 19.5% of the Russian state oil company Rosneft was sold to a web of shell companies, with Italy, Singapore, and Qatar acting as brokers. The Qatari brokers said that they received 0.54% of the company as their commission. The actual owners of the remaining 19% are unknown. During the same dates, Michael Flynn, Jared Kushner, and Russian ambassador Sergey Kislyak were having secret meetings at Trump Tower.
  • Jeff Sessions, then a U.S. Senator and senior Trump campaign member, and now Attorney-General, lied to Congress by saying that he did not meet with representatives of the Russian government during the campaign. After he admitted this and disclosed the meetings, the disclosures did not include the Mayflower Meeting, even though the event organizer has stated unequivocally that Sessions was there.

The things which have been reported with evidence, but which are not fully confirmed:

  • During the campaign, Michael Flynn attended a meeting with senior Turkish leaders, where the subject was planning to (illegally) kidnap enemies of the Turkish government living in America, and bring them over to Turkey. The evidence for this is former CIA Director James Woolsey’s description of the event (at which he was present) to the Wall Street Journal.
  • Michael Flynn may have decided to turn state’s evidence and testify as part of the FBI investigation. Reports of this have circulated online, and Flynn has responded with a “no comment.” The truth of this remains unclear.

The things which are suspected, and which are possibly the ultimate meat of the investigations:

  • The Mayflower Meeting, and the related meetings at Trump Tower, included an explicit quid-pro-quo deal in which Donald Trump would further Russian interests as President, in exchange for personally receiving some fraction of Rosneft, as well as operational assistance from Russian intelligence (in the form of timed releases of stolen information) to win the election.

This allegation is by far the most extraordinary one ever leveled against a U.S. President. Nixon was accused of covering up a burglary; Reagan, of running illegal arms deals to funnel covert money to insurgents. Never before has there been the suggestion that a sitting president has actually been suborned by a foreign power, much less that this foreign power actively worked to install him in office.

The information the public has so far is very damning against some Trump aides (such as Flynn), potentially very damning against others (such as Manafort), and is “circumstantial but intriguing” with respect to the core allegation. What needs to happen next is an open and public investigation of these matters: specifically, of the conduct of Michael Flynn, Jared Kushner, Paul Manafort, Jeff Sessions, Donald Trump, and their other allies and associates with respect to illegal payments from the Russian government.

The practical question which comes next is how the investigations will proceed. If the Nunes investigation is politically compromised, it might try to do a public “investigation” whose purpose is to exonerate the administration and focus blame on individuals such as Flynn in order to discredit their testimony elsewhere. The FBI investigation’s greatest risk is that the FBI, and the prosecutors who would pursue a case, ultimately report to Attorney-General Sessions, and one can expect substantial open and covert pressure from the administration not to release any damaging information. (It is fair to suspect that such pressure already exists, and may be related to the unusually high number of leaks from that investigation.) If a damning report were to be released by this investigation, it might put sufficient pressure on Congress that the course of its investigation might change considerably. (And, of course, only Congress is empowered to act against a sitting President, via impeachment and trial)

We must watch these developments diligently.

https://medium.com

View at Medium.com

What Mike Flynn did for Turkey.

Από
anixneuseis
-
0

By  March 16, 2017 The New Yorker

One Friday last July, as members of the Turkish military were staging a coup against President Recep Tayyip Erdoğan, Michael Flynn, the retired lieutenant general who went on to become Donald Trump’s first national-security adviser, gave a speech in Cleveland. The event was organized by a local chapter of act for America, a self-described “grassroots national security organization” that regards Muslims with considerable suspicion. “There’s an ongoing coup going on in Turkey right now,” Flynn said in his remarks. “Right now!” The country, Flynn said, was heading “towards Islamism” under Erdoğan, and the military was trying to preserve Turkey’s secular identity. The audience applauded the putschists.

A day later, the coup failed; Erdoğan proceeded to round up thousands of alleged plotters and sympathizers, including military officers, judges, and teachers. A Times editorial accused the Turkish President of staging a “counter-coup” and acting “increasingly authoritarian.” Such characterizations tend to unnerve tourists and foreign investors. In early August, Ekim Alptekin, a Turkish businessman and the chairman of the Turkey-U.S. Business Council, contacted Flynn’s consulting firm, the Flynn Intel Group, about repairing Turkey’s image in the United States. Flynn, whom I profiled for the magazine in February, was one of Trump’s most prominent supporters on the campaign trail, and often accused Hillary Clinton of “influence peddling.” Still, he agreed to help Alptekin, in exchange for a six-hundred-thousand-dollar contract.

 In order to comply with the Foreign Agents Registration Act, or fara, lobbyists working directly or indirectly on behalf of foreign governments must file paperwork with the Justice Department identifying themselves as “foreign agents.” After agreeing to work with Alptekin, Flynn and his colleagues initially considered doing this, according to a source who participated in the discussions, but they concluded that it wasn’t necessary, since Alptekin was not a Turkish official and the funds were not Turkish government funds. Instead, they filed with Congress, under the Lobbying Disclosures Act. Flynn was merely helping a businessman, they rationalized, and not acting as an agent of a foreign government.

But, last week, Flynn—who was forced to resign as Trump’s national-security adviser on February 13th—refiled his paperwork, to acknowledge that his work for Alptekin may, in fact, have benefitted the Turkish government. The disclosure put Flynn’s work with Alptekin in a new light, raising new questions about Flynn’s judgment—during both the campaign and his brief time in the Administration—and about the Administration’s handling of his entanglements.

Flynn’s work for Alptekin began in earnest in mid-September, when the businessman arranged a meeting in New York between Flynn and the Turkish foreign minister, Mevlüt Çavuşoğlu, at a New York hotel. Turkey’s energy minister, Berat Albayrak, who is also Erdoğan’s son-in-law, was there, too. On Flynn’s side, James Woolsey, a former director of the C.I.A. and a member of Flynn Intel Group’s advisory board, attended, as did Brian McCauley, a former F.B.I. agent who worked closely with Flynn in Iraq. (Woolsey told me that he had only “perfunctory involvement” with the Flynn Intel Group and “received no compensation.”) Though the full breadth of the group’s conversation is not known, the same source told me that the Turks sought, among other things, Flynn’s assistance in maligning Fethullah Gülen, a self-exiled cleric who lives in Pennsylvania, whom Erdoğan blamed for the attempted coup. Subsequently, the Flynn Intel Group paid S.G.R., a lobbying and public-relations firm, forty thousand dollars to work on a project that included designing a graphic—“Gulenopoly”—characterizing Gülen as “the Mula Mullah” whose “clandestine” movement had “mastered the game of political and economic influence.”

Yet it seemed that Alptekin was expecting more from Flynn and his colleagues. On November 2nd, Alptekin met with Bijan Kian, the vice-president of the Flynn Intel Group, and McCauley, among others, at the Flynn Intel Group’s offices, in Alexandria, Virginia. (Flynn was not present.) Alptekin stressed their need to produce something—and soon, since Election Day was approaching and the polls suggested that Trump was certain to lose. “We have to generate something to show Turkey how successful we can be,” Alptekin said, according to the source. “What success can we show them now?”

A week later, an op-ed appeared in The Hill, a Washington, D.C., newspaper, authored by Flynn. It heralded Turkey as “our greatest ally” against the Islamic State; accused Obama of “keeping Erdogan’s government at arm’s length”; and described Gülen as a “false façade,” a closet supporter of the Muslim Brotherhood—the Islamist political movement founded in Egypt—and “Turkey’s Osama Bin Laden.”

Nine days after winning the election, Trump appointed Flynn as his national-security adviser. The following day, Bill McGinley, a law partner at Jones Day who advised Trump during the campaign and transition, and who is now the White House Cabinet secretary, spoke on the phone with Kian and others working with Flynn to review the particulars of Flynn’s piece in The Hill. When asked about the article, Kian said that Flynn wrote it himself, and that it was unrelated to his work for Alptekin. “Some people seemed skeptical as to whether Flynn had really woken up the day before the election and felt compelled to write an op-ed defending Erdoğan,” the source said. “McGinley wanted to know if Turkish government dollars touched that op-ed.” (Flynn was not on the call.)

According to the Washington Post, Don McGahn, now the White House Counsel, was also notified during the transition of Flynn’s potential ties with Turkey. (In response to questions about McGinley’s conversation with Flynn Intel Group executives, the White House said, in a statement, “The transition team advised Flynn, like numerous other appointees and nominees, to retain his own counsel to ensure his own compliance with legal obligations. The transition was subsequently informed that Flynn retained counsel.”)

The Flynn Intel Group’s contract with Alptekin was terminated in November, though Turkey’s interests may have remained on Flynn’s mind. A few days before Trump assumed office, Flynn spoke with Susan Rice, Obama’s national-security adviser, to discuss her team’s ongoing initiatives against isis. An element of their plan for taking Raqqa, isis’s self-proclaimed capital, entailed aligning militarily with the Y.P.G., an armed Kurdish group that the Turkish government regards as terrorists. According to the Washington Post, Flynn told Rice not to commit to that plan. “Don’t approve it,” Flynn said. “We’ll make the decision.” Once Trump took office, the plan was put on hold.

Meanwhile, by late January, Flynn’s attorneys were again exploring the prospect of refiling under fara. They were preparing the paperwork when news emerged about contact, before the Inauguration, between Flynn and Sergey Kislyak, the Russian ambassador to the U.S., and how Flynn had supposedly misled Vice-President Mike Pence about that contact. In the wake of the scandal, Flynn was fired—but the fara discussions continued.

Three weeks ago, Flynn’s attorney Robert Kelner, a partner at Covington & Burling, a firm that specializes in political-law compliance, met with Justice Department lawyers. The Justice officials later urged that, in order to comply with the law, Flynn should register as a foreign agent: Flynn’s work for Alptekin may not have been at the behest of the Turkish government, but it served Ankara’s interest.

Last week, after Flynn’s foreign-agent status became public, Pence described the news as “an affirmation of the President’s decision to ask General Flynn to resign,” and said that the reports of Flynn’s work for Turkey had been “the first I’d heard of it.” But on November 18th—the same day McGinley spoke with Flynn Intel Group’s executives—Elijah Cummings, a congressman from Maryland, addressed a letter to Pence, expressing concern about Flynn’s “being paid to lobby the U.S. government on behalf of a foreign government’s interests.” As more details about Flynn’s work become public—on Thursday, the Wall Street Journal reported that he was paid tens thousands of dollars by Russian companies as recently as 2015—it may get harder for the Administration to maintain that he was operating in a vacuum.

The innocent lives lost amid Trump’s war on terror

Από
anixneuseis
-
0

By Ishaan Tharoor March 27 

 

Though the incident is still shrouded in confusion, reports over the weekendindicated that the United States launched an airstrike on the Iraqi city of Mosul that may have killed more than 100 people.

U.S. officials have confirmed that the coalition conducted the attack March 17 over the crowded neighborhood of Mosul al-Jadida, located near the front lines of the Iraqi-led offensive against the city’s Islamic State occupiers. The U.S. military and Iraqi authorities have both launched formal investigations into the incident. “If confirmed,” my colleagues reported, “the March 17 incident would mark the greatest loss of civilian life since the United States began strikes on Islamic State targets in Iraq and Syria in 2014.”

“We felt the earth shaking as if it was an earthquake. It was an airstrike that targeted my street. Dust, shattered glass and powder were the only things my wife, myself and three kids were feeling,” said one Jadida resident to Reuters. “We heard screams and loud crying coming from the house next door. After the bombing stopped, I went out with some neighbors and found that some houses on my street were leveled.”

The news from Mosul comes on the heels of another recently opened investigation into a U.S. airstrike, this one on an al-Qaeda target in northern Syria. That strike may have killed dozens of civilians seeking sanctuary in a nearby mosque. (Few in America would know about it: The official inquiry into the Syria strike was reported on the same day global media gave blanket coverage to a terror attack in London that killed five people.)

Rasha Al Aqeedi @RashaAlAqeedi

Friend in sent me this photo from today. Perhaps the carpet bombing isn’t so far way…

Airwars, a British-based nonprofit that monitors casualties in Iraq and Syria, believes that more than 1,000 civilians in both countries were killed by coalition airstrikes this month alone.

Analysts think this surge in deaths may be a product of a shift in the anti-Islamic State campaign under President Trump, who has called for more unfettered action against the jihadists and memorably promised to “bomb the s— out of ’em.” The first key anti-terror operation under Trump’s watch was a raid in Yemen that also likely resulted in dozens of civilian deaths.

“While the Obama administration acknowledged that its military operations resulted in a number of civilian casualty incidents in Iraq and Syria and elsewhere, the tightly spaced series of recent allegations is striking,” wrote The Post’s Loveday Morris and Missy Ryan. “Operations against Islamic State strongholds have reached a new, more intense phase in Mosul, where local forces are battling militants in heavily populated neighborhoods, and in Syria, where the United States is seeking to deal a decisive blow to several militant groups.”

The details of what took place March 17 remain difficult to confirm. As more than 100 bodies were pulled from the rubble over the weekend — a full week after the strike — Iraqi authorities offered conflicting accounts of the attack. The Iraqi military’s joint command claimed the deaths were caused by an Islamic State car bomb that collapsed houses sheltering dozens of people. But Mosul’s civil defense chief, Brig. Gen. Mohammed Mahmoud, insisted to my colleagues that, among other pieces of evidence, the absence of a crater in the road — a telltale sign of a car bombing — suggested a missile strike.

Loveday Morris

✔@LovedayM

1) Iraqi military says damage to this house not from airstrike, no “hole” & building was boobytrapped by ISIS. (pic @martinsalice for WP)

Loveday Morris

✔ @LovedayM

1) Iraqi military says damage to this house not from airstrike, no “hole” & building was boobytrapped by ISIS. (pic @martinsalice for WP) pic.twitter.com/a63ywgCfow

Loveday Morris

✔@LovedayM

2) Civil defense says damage shows direction of blast was from the air and no doubt airstrike. Burned room at back where a missile struck.

Of course, there’s nothing new about Iraqi civilians dying in American airstrikes — the country has been the target of U.S. military operations for decades. But Trump’s aggressive approach seems a poor fit for the complexity of the current fight. The Trump administration is reportedly seeking ways to bypass Obama-era operational constraints meant to prevent civilian deaths. An Iraqi special forces officer, speaking anonymously to the New York Times, said there has been a clear relaxation of the rules of engagement since Trump took office. That claim was denied by a Pentagon spokesman.

Whatever the case, Mosul’s beleaguered civilians are now trapped between a vicious militant group that’s clinging onto the city with a hideous array of tactics and an Iraqi- and U.S.-led offensive that is also putting them in harm’s way.

“The repeated mistakes will make the mission to liberate Mosul from [the Islamic State] harder, and will push civilians still living under [the Islamic State] to be uncooperative with the security forces,” said Abdulsattar Alhabu, the mayor of Mosul, to the New York Times. And there’s an even greater risk of such collateral damage as the fight inches into the older and more crowded western areas of the city.

Jeremy Bowen

✔@BowenBBC

Muna, just left IS controlled Mosul, lost 9 family members in air strike. She says 100s bodies still under rubble.

Trump’s stated focus on a military solution also obscures the trickier battle that will remain even after Mosul is fully liberated: reconciling Mosul’s embittered and traumatized majority Sunni population with Iraq’s Shiite-dominated government. Otherwise, a new version of the fundamentalist outfit could find a foothold.

“Success in Iraq is still possible but requires President Trump to reintroduce nonmilitary considerations into the campaign plan and accept that a big military victory is insufficient to attain long-term national security objectives,” concluded a new report from the Institute of the Study of War, a Washington-based think tank that has been assiduously tracking the conflicts in Syria and Iraq.

In the meantime, the dead are still being counted in Mosul. On Friday, my colleagues came across Saban Ahmed Ibrahim, a resident who claimed to have lost his relatives, including two young children, in the airstrike. He was still waiting for their bodies to be recovered.

“I blame everyone,” he told the Post. “I still have God and I trust that he will take his revenge.”

 

Ishaan Tharoor writes about foreign affairs for The Washington Post. He previously was a senior editor at TIME, based first in Hong Kong and later in New York.

Follow @ishaantharoor

https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2017/03/27/the-innocent-lives-lost-amid-trumps-war-on-terror/?utm_term=.0b7e01078001&wpisrc=nl_todayworld&wpmm=1

Keeping the Balkan Ghosts at Bay

Από
anixneuseis
-
0

VISBY, SWEDEN – European Union leaders have suddenly awoken to new realities in the Balkans. At a recent summit, they emphasized the need for increased EU engagement to maintain stability – and to push back against Russian influence – in the region.

But the Balkan countries’ geopolitical situation should not come as a surprise. After all, post-Ottoman fractures – stretching from Bihać in Bosnia’s northwestern corner to Basra on Iraq’s Persian Gulf coast – have repeatedly been a source of regional and global instability since the demise of the old empires a century ago.

When the Habsburg and Ottoman empires collapsed at the end of World War I, attempts were made to establish modern nation-states in the Balkans, despite the region’s national and cultural diversity. Since then, nationalism has repeatedly clashed with the region’s enduring mosaic of civil life, fueling one conflict after another.

Yugoslavia, like the nation-states that were established in the Levant and Mesopotamia, was created to manage these political contradictions; but atrocities – in Smyrna, Srebrenica, Sinjar, and elsewhere – remained a constant feature of post-imperial life.

Yugoslavia collapsed in the early 1990’s, triggering a decade of brutal wars from Croatia to Kosovo. The emergence of seven new – and often mutually antagonistic – states made it clear that regional stability would depend on a new framework, namely, the EU. Owing to its success in settling other longstanding national conflicts, the EU was tasked with bridging the region’s longstanding nationalist divides and quelling its ethnic conflicts.

At an EU summit in Thessaloniki in 2003, delegates solemnly vowed to bring all of the Balkan countries into the bloc as members. That promise would be as hard to keep as it was important to make. When the Balkans’ immediate problems had subsided, EU leaders assumed that they had secured peace for the region. Henceforth, their business-as-usual approach to the Balkans essentially meant maintaining the status quo.

After Jean-Claude Juncker was appointed European Commission President in 2014, he confirmed the status quo, by declaring that the EU would undergo no further expansion during his five-year term. Juncker’s statement was technically correct, but politically disastrous. With the light that had been guiding reform and integration efforts now extinguished, nationalism in the region predictably started to rise again. And the EU, meanwhile, became fixated on its ongoing financial problems, such as member-state sovereign-debt crises.

I spent a lot of time in the Balkans in the years after the Bosnian War. I was the EU’s Special Envoy to the Former Yugoslavia, then Co-chairman of the Dayton Peace Conference, High Representative for Bosnia and Herzegovina, and, finally, the United Nations Secretary-General’s Special Envoy for the Balkans.

Last year, when I returned to Bosnia in an unofficial capacity, someone asked me if war was coming back to the region. At first, I shrugged off the question. “No way,” I responded. But then others kept posing the same question; by the fifth time, I started becoming concerned.

I was certainly right to say that the wars of the 1990’s will not come back: the conditions today are very different from what they were then. But, as we have seen many times before, individual hotheads can ignite fires that are difficult to contain. Once upon a time in Sarajevo, a single person named Gavrilo Princip triggered a world war when he assassinated Archduke Franz Ferdinand of Austria. Today, the region is gradually becoming more combustible, and another spark could be lit, perhaps this time in Skopje.

So what is to be done? For Europe, the only way forward is to assert its powers of containment, while also accelerating European integration. To address the emerging risks in the Balkans, the EU should demonstrate that it has the will and means to act, by deploying EU Battle Groups to conduct military exercises in the region. This would send a powerful message that its military forces are not paper tigers, and that it is capable of wielding more than just words.

Further EU enlargement is also imperative. With only Slovenia and Croatia having joined the bloc so far, securing membership for the remaining Balkan countries obviously will take time. But the reforms needed to make these countries eligible for membership can and should be accelerated, with interim steps that have credibility with the region’s people.

For example, we should replicate the EU Eastern Partnership, with the creation of a Balkan Partnership, while always keeping membership on the table. At the same time, the EU needs to step up its political engagement in the region. It can start by mediating outstanding minor border disputes, so that these are not left to fester.

The EU, in today’s parlance, has a bandwidth problem: its challenges have multiplied in recent years, as have the summits it holds to address them. But European leaders have an obvious choice in the Balkans: either deal with the problem, or wait for it to deal with them.

https://www.project-syndicate.org/commentary/eu-balkans-growing-instability-by-carl-bildt-2017-03

Το όραμα ενός Trump σε πόλεμο

Από
anixneuseis
-
0
Πώς ο πρόεδρος θα μπορούσε να μπλεχτεί σε μια σύγκρουση
Philip Gordon foreignaffairs.gr
Ας ετοιμαστούμε να βροντήξουμε: Μια παρέλαση στην Πιονγκγιάνγκ, τον Ιανουάριο του 2016. KCNA

Όντες μόλις λίγους μήνες μέσα στην διοίκηση Trump [1], δεν είναι ακόμη σαφές ποια πορεία θα πάρει τελικά η εξωτερική πολιτική του προέδρου. Αυτό που είναι σαφές, ωστόσο, είναι ότι η παρορμητικότητα, η μαχητικότητα και η απερισκεψία που χαρακτήριζε…

Περίληψη:

Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα ηγετών που, όπως ο Trump, ήρθαν στην εξουσία τροφοδοτημένοι από μια αίσθηση εθνικής αδικίας και υπόσχονταν να αναγκάσουν τους αντιπάλους τους σε υποταγή, για να καταλήξουν βυθισμένοι σε μια στρατιωτική, διπλωματική ή οικονομική σύγκρουση για την οποία τελικά θα μετάνιωναν.

Ο PHILIP GORDON είναι ανώτερος συνεργάτης στο Council on Foreign Relations. Από το 2013 έως το 2015, διετέλεσε Ειδικός Βοηθός του Προέδρου και συντονιστής του Λευκού Οίκου για την Μέση Ανατολή, την Βόρεια Αφρική και την περιοχή του Κόλπου.

Όντες μόλις λίγους μήνες μέσα στην διοίκηση Trump [1], δεν είναι ακόμη σαφές ποια πορεία θα πάρει τελικά η εξωτερική πολιτική του προέδρου. Αυτό που είναι σαφές, ωστόσο, είναι ότι η παρορμητικότητα, η μαχητικότητα και η απερισκεψία που χαρακτήριζε την προεκλογική εκστρατεία του Donald Trump έχουν επιζήσει της μετάβασης στην προεδρία. Από την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Trump συνέχισε να αμφισβητεί τα αποδεκτά πρότυπα, έσπασε [2] διπλωματικές [3] παραδόσεις [3] και απάντησε σε αντιληπτές προσβολές ή σε προκλήσεις με προσβολές ή δικές του απειλές. Ο πυρήνας του μηνύματος της εξωτερικής πολιτικής του είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επιτρέψουν πλέον στον εαυτό τους να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από φίλους ή εχθρούς στο εξωτερικό. Μετά από δεκαετίες που «χάνει» έναντι άλλων χωρών, λέει ότι πρόκειται να θέσει την «Αμερική πρώτα» και να αρχίσει να κερδίζει και πάλι.

Θα μπορούσε να είναι ότι ο Trump απλά παίρνει μια σκληρή διαπραγματευτική θέση ως ένα ζήτημα τακτικής, την διαπραγματευτική προσέγγιση που έχει περίφημα ονομάσει ως «η τέχνη της διαπραγμάτευσης». Ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον πριν από πολύ καιρό ανέπτυξε την «θεωρία του τρελού», την ιδέα ότι θα μπορούσε τρομάξει τους αντιπάλους του αν πίστευαν ότι ήταν τόσο ασταθής που θα μπορούσε να κάνει κάτι τρελό αν αποτύγχανε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του -μια τακτική που ο Trump, του οποίου η φήμη για αστάθεια έχει εδραιωθεί [4], φαίνεται ιδιαίτερα κατάλληλος για να χρησιμοποιήσει.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι οι διαπραγματεύσεις μερικές φορές αποτυγχάνουν, και οι αντίπαλοι είναι και οι ίδιοι συχνά θρασείς και απρόβλεπτοι. Στ κάτω-κάτω, η θεωρία του τρελού του Νίξον [5] -σχεδιασμένη να αναγκάσει το Βόρειο Βιετνάμ να συμβιβαστεί- δεν λειτούργησε. Επιπλέον, το να μπει η θεωρία σε πράξη απαιτεί την ικανότητα να ενεργεί κάποιος με σύνεση την κατάλληλη στιγμή, κάτι που ο Trump, ως πρόεδρος, δεν έχει ακόμη αποδείξει. Και ενώ μια αποτυχημένη επιχειρηματική συμφωνία επιτρέπει στα δύο μέρη να φύγουν αλώβητα έστω κι αν είναι απογοητευμένα, ένα αποτυχημένο διπλωματικό τέχνασμα μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια, σε δαπανηρές εμπορικές διαφορές, στην διάδοση επικίνδυνων όπλων, ή ακόμα και σε πόλεμο. Η ιστορία είναι γεμάτη [6] με παραδείγματα ηγετών που, όπως ο Trump, ήρθαν στην εξουσία τροφοδοτημένοι από μια αίσθηση εθνικής αδικίας και υπόσχονταν να αναγκάσουν τους αντιπάλους τους σε υποταγή, για να καταλήξουν βυθισμένοι σε μια στρατιωτική, διπλωματική ή οικονομική σύγκρουση για την οποία τελικά θα μετάνιωναν.

Θα συμβεί κάτι τέτοιο στον Trump; Κανείς δεν ξέρει. Τι γίνεται όμως αν κάποιος θα μπορούσε [να ξέρει]; Τι θα συμβεί αν, όπως ο Εμπενίζερ Σκρουτζ στο A Christmas Carol του Καρόλου Ντίκενς, ο Trump μπορούσε να συναντήσει ένα φάντασμα από το μέλλον που να προσφέρει ένα όραμα για το πού θα μπορούσαν να οδηγήσουν οι πολιτικές του κατά το τέλος της θητείας του, πριν αποφασίσει επ’ αυτών κατά την έναρξη της;

Είναι πιθανό ότι ένα τέτοιο φάντασμα θα του δείξει μια εκδοχή του μέλλοντος στο οποίο η κυβέρνησή του, μετά από ένα ταραχώδες ξεκίνημα, συντονίστηκε με την πάροδο του χρόνου, αποδείχθηκε πιο συμβατική από ό,τι είχε προβλεφθεί, και μάλιστα είχε κάποια επιτυχία διαπραγματευόμενη, όπως ο ίδιος έχει υποσχεθεί, «καλύτερες συμφωνίες». Αλλά υπάρχει ένας πραγματικός κίνδυνος ότι τα γεγονότα θα αποδειχθούν πολύ χειρότερα -ένα μέλλον στο οποίο το εκκεντρικό στυλ του Trump και οι συγκρουσιακές πολιτικές καταστρέφουν μια ήδη εύθραυστη παγκόσμια τάξη και οδηγούν σε ανοιχτή σύγκρουση- στις πιο πιθανές περιπτώσεις, με το Ιράν, την Κίνα, ή την Βόρεια Κορέα.

Στις αφηγήσεις που ακολουθούν, ό, τι περιγράφεται ως σαν να έχει πραγματοποιηθεί πριν από τα μέσα του Μάρτη του 2017, συνέβη όντως στην πραγματικότητα. Αυτά που συμβαίνουν μετά την ημερομηνία αυτή είναι -τουλάχιστον κατά τον χρόνο της δημοσίευσης- φαντασίες.

ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ

Είναι Σεπτέμβριος του 2017 και ο Λευκός Οίκος αναλώνεται με μια συζήτηση σχετικά με τις επιλογές του για την κλιμάκωση με το Ιράν. Άλλοι δώδεκα Αμερικανοί έχουν σκοτωθεί σε μια υποστηριζόμενη από το Ιράν επίθεση σε στρατιώτες των ΗΠΑ στο Ιράκ, και ο πρόεδρος είναι απογοητευμένος που οι προηγούμενες αεροπορικές επιδρομές στο Ιράν απέτυχαν να αποτρέψουν αυτό το είδος της θανατηφόρου επίθεσης. Έχει μπει στον πειρασμό να εκδικηθεί πολύ πιο επιθετικά αυτή την φορά, αλλά επίσης ξέρει ότι κάνοντας κάτι τέτοιο ρισκάρει να εμπλέξει τα στρατεύματα των ΗΠΑ ακόμη περισσότερο σε ό, τι είναι ήδη ένας δαπανηρός και αντι-δημοφιλής πόλεμος –ακριβώς το είδος του «χάους» που είχε υποσχεθεί να αποφύγει. Κοιτάζοντας προς τα πίσω, τώρα βλέπει ότι η σύγκρουση αυτή ίσως έγινε αναπόφευκτη όταν διόρισε την ομάδα της εξωτερικής πολιτικής του και ξεκίνησε να εφαρμόσει την νέα προσέγγισή του προς το Ιράν.

Πολύ πριν από την εκλογή του, φυσικά, ο Trump είχε επικρίνει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν ως «την χειρότερη συμφωνία που προήλθε από διαπραγμάτευση, ανέκαθεν» και υποσχέθηκε να θέσει τέρμα στην «επιθετική ώθηση του Ιράν για να αποσταθεροποιήσει και να κυριαρχήσει» στην Μέση Ανατολή. Μερικοί από τους κορυφαίους συμβούλους του ήταν βαθιά εχθρικοί προς το Ιράν και είναι γνωστό ότι ευνοούσαν μια πιο επιθετική προσέγγιση, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου συμβούλου εθνικής ασφαλείας του, του Michael Flynn˙ του διευθυντή του στην CIA, Mike Pompeo˙ του επικεφαλής της στρατηγικής του, Steve Bannon˙ και του υπουργού του επί της Άμυνας, James Mattis. Μερικοί από τους στρατιωτικούς πρώην συναδέλφους του Mattis είπαν ότι είχε μια 30ετή εμμονή με το Ιράν, επισημαίνοντας, όπως είπε ένας πεζοναύτης [7] στο Politico [7]: «Είναι σχεδόν σαν να θέλει να πάρει εκδίκηση από αυτούς».

Κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας και τους πρώτους μήνες της θητείας του, ο Trump ξεσήκωσε τα αντι-ιρανικά συναισθήματα και παραπλάνησε συστηματικά το κοινό σχετικά με το τι συνεπάγεται η πυρηνική συμφωνία. Επέμεινε ψευδώς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν έλαβαν απολύτως τίποτα» από αυτήν, ότι επέτρεψαν στο Ιράν να αποκτήσει τελικά την βόμβα, και ότι έδωσαν 150 δισεκατομμύρια δολάρια [8] στο Ιράν (προφανώς αναφέρεται σε μια διάταξη της συμφωνίας που επέτρεψε στο Ιράν να αποκτήσει πρόσβαση σε περίπου 50 δισεκατομμύρια δολάρια από τα δικά του χρήματα που είχαν παγώσει σε λογαριασμούς στο εξωτερικό). Οι επικριτές υποστήριξαν ότι η ρητορική του θύμιζε τις υπερβολές της κυβέρνησης Μπους για τα ιρακινά προγράμματα όπλων μαζικής καταστροφής στην πορεία προς τον πόλεμο στο Ιράκ. Τον Φεβρουάριο του 2017 ως απάντηση σε μια ιρανική δοκιμή βαλλιστικών πυραύλων, ο Flynn αναιδώς [9] δήλωσε [9] ότι έθετε «επίσημα το Ιράν υπό προειδοποίηση». Δύο ημέρες αργότερα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε [10] μια σειρά από νέες κυρώσεις σε 25 Ιρανούς ιδιώτες και ιρανικές εταιρείες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων.

Ίσως εξίσου αναμενόμενα, το Ιράν απέρριψε την σκληρή ρητορική της διοίκησης Τραμπ. Συνέχισε να δοκιμάζει τους πυραύλους του, επιμένοντας ότι ούτε η πυρηνική συμφωνία ούτε τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ του απαγορεύουν να το πράξει. Ο Αλί Χαμενεΐ, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, μέχρι που χλεύασε τον Τραμπ για την αμφιλεγόμενη μεταναστευτική και ταξιδιωτική του απαγόρευση, ευχαριστώντας τον στο Twitter για την αποκάλυψη του «πραγματικού προσώπου» των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Τεχεράνη συνέχισε την πολιτική της αποστολής όπλων προς τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη και την παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ στην Συρία, κανένα από τα οποία δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα δαπανηρό για το ιρανικό Υπουργείο Οικονομικών. Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να βάλουν την Ρωσία να περιορίσει τον ρόλο του Ιράν στην Συρία αγνοήθηκαν, προσθέτοντας στην απογοήτευση του Λευκού Οίκου.

Προς έκπληξη πολλών, η αυξανόμενη πίεση των ΗΠΑ στο Ιράν δεν οδήγησε αμέσως στην κατάρρευση της πυρηνικής συμφωνίας. Από την στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Trump σταμάτησε την πρακτική της κυβέρνησης Ομπάμα να ενθαρρύνει τις τράπεζες και τις διεθνείς εταιρείες να εξασφαλίζουν ότι το Ιράν επωφελείται οικονομικά από την συμφωνία. Και εξέφρασε την υποστήριξή του στα σχέδια του Κογκρέσου για την επιβολή επιπλέον κυρώσεων σε ιρανικές οντότητες για τρομοκρατία ή για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως επέμεναν τα κορυφαία στελέχη ότι επιτρεπόταν από την πυρηνική συμφωνία. Το Ιράν κατήγγειλε ότι αυτές οι κυρώσεις «από την πίσω πόρτα» θα παραβίαζαν την συμφωνία αλλά δεν προέβη σε καμία ενέργεια. Κατά τον Μάρτιο του 2017, αξιωματούχοι των ΗΠΑ συμπέραναν εσωτερικά -και μερικοί από τους υποστηρικτές της κυβέρνησης άρχισαν να επιχαίρουν- ότι η πιο σκληρή προσέγγιση του Trump είχε επιτυχία.

24032017-1.jpg

Ιρανικά πλοία συμμετέχουν σε ναυτικά πολεμικά παιχνίδια στον Περσικό Κόλπο και στα Στενά του Ορμούζ, τον Απρίλιο του 2010. FARS NEWS / REUTERS
——————————————-

Μια διαφορετική συμπεριφορά σε κάθε πλευρά θα μπορούσε να είχε αποτρέψει την επιδείνωση των σχέσεων. Αλλά τελικά, η συμφωνία δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2017, τα πραγματικά σημάδια του προβλήματος άρχισαν να αναδύονται. Υπό την πίεση των σκληροπυρηνικών παρατάξεων εντός του Ιράν, οι οποίες είχαν το δικό τους συμφέρον να χτυπήσουν την συμφωνία, η Τεχεράνη συνέχισε την προκλητική συμπεριφορά της, συμπεριλαμβανομένης της αδικαιολόγητης κράτησης των διπλής υπηκοότητας Αμερικανο-ιρανών πολιτών καθ’ όλη την άνοιξη. Τον Ιούνιο, μετά την ολοκλήρωση της αναθεώρησης της ιρανικής πολιτικής του, ο Trump βάζει το Σώμα της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς του Ιράν στον κατάλογο των ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ανακοίνωσε ότι η συνέχιση της άρσης των κυρώσεων θα εξαρτάται από την απελευθέρωση όλων των Αμερικανών κρατουμένων από το Ιράν και από μια επιστροφή στις διαπραγματεύσεις για την αντιμετώπιση των «ατελειών» της πυρηνικής συμφωνίας. Αντί να υποταχθεί σε αυτές τις απαιτήσεις, το Ιράν απάντησε με περιφρόνηση. Ο νέος πρόεδρός του, ένας σκληροπυρηνικός που είχε νικήσει τον Χασάν Ρουχανί στις εκλογές του Μαΐου του 2017, δήλωσε ότι απέναντι στην «μη συμμόρφωση» των ΗΠΑ, το Ιράν θα επαναλάβει ορισμένες απαγορευμένες πυρηνικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων των δοκιμών προηγμένων συσκευών φυγοκέντρησης και της επέκτασης των αποθεμάτων ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού. Η Ουάσιγκτον πλημμύρισε ξαφνικά με συζητήσεις για την ανάγκη μιας νέας προσπάθειας για να καταπνιγεί το Ιράν οικονομικά ή ακόμα και ένα προληπτικό στρατιωτικό χτύπημα.

Η διοίκηση Trump ήταν σίγουρη ότι και άλλες χώρες θα στήριζαν την πιο σκληρή προσέγγισή της και είχε προειδοποιήσει συμμάχους και αντιπάλους ότι θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ τού να κάνουν δουλειές με το Ιράν και του να κάνουν δουλειές με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η πίεση δεν λειτούργησε όπως είχε προγραμματιστεί. Η Κίνα, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Νότια Κορέα και το Ηνωμένο Βασίλειο όλοι είπαν ότι η συμφωνία είχε λειτουργήσει πριν οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθήσουν να την επαναδιαπραγματευτούν, και κατηγόρησαν την Ουάσιγκτον για το ξέσπασμα της κρίσης. Η ΕΕ πέρασε ακόμα και νομοθεσία που καθιστά παράνομο για τις ευρωπαϊκές εταιρείες να συνεργαστούν με τις δευτερογενείς αμερικανικές κυρώσεις. Ο Trump θύμωσε και ορκίστηκε ότι θα πληρώσουν για την προδοσία τους.

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες τσακώνονταν με τους στενότερους συνεργάτες τους, οι εντάσεις με το Ιράν κλιμακώνονταν περαιτέρω. Απογοητευμένο από την συνεχιζόμενη ιρανική υποστήριξη προς τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη, το Πεντάγωνο εντείνει τις περιπολίες στα Στενά του Ορμούζ και χαλάρωσε τους κανόνες εμπλοκής για τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Όταν ένα ιρανικό περιπολικό σκάφος πλησίασε επιθετικά ένα ταχύπλοο σκάφος των ΗΠΑ, σε περιστάσεις που εξακολουθούν να αμφισβητούνται, το πλοίο των ΗΠΑ απάντησε με θανάσιμη αμυντική δύναμη, σκοτώνοντας 25 Ιρανούς ναύτες.

Η οργή στο Ιράν ενίσχυσε την υποστήριξη προς το καθεστώς και οδήγησε σε εκτεταμένες εκκλήσεις για εκδίκηση, στις οποίες ο νέος πρόεδρος της χώρας δεν θα μπορούσε να αντισταθεί. Λιγότερο από μια εβδομάδα αργότερα, η υποστηριζόμενη από το Ιράν ομάδα πολιτοφυλακής Kataib Hezbollah σκότωσε έξι Αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ. Με το αμερικανικό κοινό να απαιτεί αντίποινα, ορισμένοι έκαναν έκκληση για διπλωματία, υπενθυμίζοντας το πώς, τον Ιανουάριο του 2016, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, και ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ, μίλησαν απ’ ευθείας για την εκτόνωση της κατάστασης αφότου ναύτες των ΗΠΑ παρασύρθηκαν σε ιρανικά χωρικά ύδατα. Αυτή την φορά, η ΕΕ προσφέρθηκε να μεσολαβήσει στην κρίση.

Όμως, η διοίκηση δεν ήθελε να έχει να κάνει τίποτα με αυτό που θεωρείται ταπεινωτικός κατευνασμός της κυβέρνησης Ομπάμα από το Ιράν. Αντ’ αυτού, για να δώσει στο Ιράν ένα μάθημα, ο Trump ενέκρινε ένα χτύπημα με πύραυλο cruise σε ένα γνωστό αρχηγείο της υπηρεσίας πληροφοριών της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς, καταστρέφοντας τρία κτίρια και σκοτώνοντας δεκάδες αξιωματικούς και έναν άγνωστο αριθμό αμάχων.

Οι σύμβουλοι του Τραμπ προέβλεψαν ότι το Ιράν θα υποχωρήσει, αλλά καθώς οι εθνικιστικές εξάρσεις μεγάλωσαν στο Ιράν, η Τεχεράνη κλιμάκωσε την σύγκρουση, υπολογίζοντας ότι το αμερικανικό κοινό δεν είχε καμία επιθυμία να ξοδέψει περισσότερο αίμα ή χρήματα στην Μέση Ανατολή. Η Kataib Hezbollah και άλλες σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ, μερικές διευθυνόμενες από το Ιράν και άλλες που ενεργούσαν ανεξάρτητα, ξεκίνησαν περαιτέρω επιθέσεις κατά του προσωπικού των ΗΠΑ. Η Τεχεράνη ανάγκασε την αδύναμη κυβέρνηση της Βαγδάτης να απαιτήσει την αναχώρηση των Αμερικανών από το Ιράκ, κάτι που θα κατάφερνε ένα τεράστιο πλήγμα στην υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους ή ISIS.

Καθώς η Ουάσιγκτον επέβαλε εκ νέου τις κυρώσεις που είχαν ανασταλεί από την πυρηνική συμφωνία, το Ιράν εγκατέλειψε τα όρια για τον εμπλουτισμό του ουρανίου, έδιωξε τους ελεγκτές των Ηνωμένων Εθνών, και ανακοίνωσε ότι δεν δεσμεύεται από την συμφωνία. Με την CIA να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ιράν ήταν τώρα πάλι στο δρόμο για να αποκτήσει την δυνατότητα για ένα πυρηνικό όπλο, οι ανώτεροι σύμβουλοι του Τραμπ ενημέρωσαν τον πρόεδρο στο Οβάλ Γραφείο. Μερικοί συμβούλεψαν αυτοσυγκράτηση, αλλά και άλλοι, με επικεφαλής τον Bannon και τον Mattis, επέμειναν ότι η μόνη αξιόπιστη επιλογή ήταν να καταστρέψουν τις ιρανικές πυρηνικές υποδομές με μαζικά προληπτικά χτυπήματα, ενισχύοντας παράλληλα την παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ για να αντιμετωπίσουν τα πιθανά ιρανικά αντίποινα. Ο Pompeo, από παλιά υποστηρικτής της αλλαγής του καθεστώτος στο Ιράν, υποστήριξε ότι ένα τέτοιο χτύπημα θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε μια λαϊκή εξέγερση και στην εκδίωξη του ανώτατου ηγέτη, μια ενθαρρυντική ιδέα που ο ίδιος ο Trump είχε ακούσει να υποστηρίζουν ειδικοί από think-tank στην τηλεόραση.

Για άλλη μια φορά, νευρικοί σύμμαχοι επενέβησαν και προσπάθησαν να μεσολαβήσουν για μια διπλωματική λύση. Προσπάθησαν να φέρουν την πυρηνική συμφωνία του 2015 πίσω στην θέση της, υποστηρίζοντας ότι τώρα φαινόταν ελκυστική συγκριτικά. Αλλά ήταν πολύ αργά. Τα αμερικανικά χτυπήματα στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν στο Αράκ, στο Φορντόου, το Ισφαχάν, τη Νατάνζ και το Παρτσίν οδήγησαν σε ανταποδοτικά χτυπήματα εναντίον των δυνάμεων των ΗΠΑ στο Ιράκ, σε αμερικανικά αντίποινα εναντίον στόχων στο Ιράν, σε τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον Αμερικανών στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή, και σε όρκους από την Τεχεράνη ότι θα ξαναχτίσει το πυρηνικό της πρόγραμμα μεγαλύτερο και πιο καλά από ό, τι πριν. Ο πρόεδρος που είχε ορκιστεί να σταματήσει να ξοδεύει αμερικανικές ζωές και πόρους στην Μέση Ανατολή βρέθηκε τώρα να αναρωτιέται πώς είχε καταλήξει σε πόλεμο εκεί.

ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΙΝΑ

24032017-2.jpg

Η εθνική σημαία της Κίνας υψώνεται κατά την διάρκεια της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου το 2008 στο Στάδιο της Φωλιάς του Πουλιού, τον Αύγουστο του 2008. JERRY LAMPEN / REUTERS
———————————————–

Είναι Οκτώβριος του 2017, και οι ειδικοί την αποκαλούν ως την πιο επικίνδυνη αντιπαράθεση μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων από την πυραυλική κρίση της Κούβας. Αφότου κλιμακώθηκε ένας αμερικανο-κινεζικός εμπορικός πόλεμος πολύ πιο πέρα από ό, τι είχε προβλέψει κάθε πλευρά, μια σύγκρουση στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας έχει οδηγήσει σε απώλειες και από τις δύο πλευρές και βαριές ανταλλαγές πυρών μεταξύ του αμερικανικού και του κινεζικού πολεμικού ναυτικού. Υπάρχουν φήμες ότι η Κίνα έχει θέσει τις πυρηνικές δυνάμεις της σε υψηλή επιφυλακή. Η σύγκρουση που τόσοι πολλοί φοβούνταν από παλιά, έχει αρχίσει.

Από τους πολλούς ξένους στόχους της εξευτελιστικής κριτική του Trump κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του και τους πρώτους μήνες της προεδρίας του, η Κίνα ήταν κορυφαία στην λίστα. Ως υποψήφιος, ο Trump κατηγόρησε επανειλημμένα την χώρα ότι καταστρέφει αμερικανικές θέσεις εργασίας και κλέβει τα μυστικά των ΗΠΑ. «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να επιτρέπουμε στην Κίνα να βιάζει την χώρα μας», είπε. Ο Μπάνον, ο οποίος στις αρχές της διοίκησης συνέστησε ένα σκιώδες Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας στον Λευκό Οίκο, μέχρι που είχε προβλέψει μια σύγκρουση [11] με την Κίνα [11]. «Θα πάμε σε πόλεμο στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας σε πέντε με δέκα χρόνια», είπε τον Μάρτιο του 2016. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό».

Λίγο μετά την εκλογή του, ο Trump πήρε ένα συγχαρητήριο τηλεφώνημα [12] από τον πρόεδρο της Ταϊβάν, Tsai Ing-Wen, σπάζοντας δεκαετίες διπλωματικής παράδοσης και υπονοώντας [13] μια πιθανή αλλαγή στην πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών περί της «μιας Κίνας». Δεν ήταν σαφές αν η κίνηση ήταν ακούσια ή εκούσια, αλλά σε κάθε περίπτωση, ο Trump υπερασπίστηκε την προσέγγισή του και επέμεινε ότι η πολιτική ήταν προς διαπραγμάτευση, εκτός εάν η Κίνα έκανε εμπορικές παραχωρήσεις. «Μήπως η Κίνα μας ρώτησε αν ήταν ΟΚ να υποτιμήσει το νόμισμά της (γεγονός που καθιστά δύσκολο για τις επιχειρήσεις μας να ανταγωνίζονται), να φορολογήσει βαριά τα προϊόντα μας που πηγαίνουν στην χώρα τους (οι ΗΠΑ δεν τους φορολογεί) ή να χτίσουν ένα τεράστιο στρατιωτικό συγκρότημα στην μέση της Θάλασσας της Νότιας Κίνας;» έγραψε στο Tweeter [14]. «Δεν νομίζω!». Τον Φεβρουάριο του 2017 μετά από ένα τηλεφώνημα με τον Κινέζο πρόεδρο Xi Jinping, ο Trump ανακοίνωσε [15] ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα τιμήσουν την πολιτική της «μιας Κίνας» τελικά. Οι ειδικοί περί την Ασία είχαν ανακουφιστεί, αλλά θα πρέπει να εξόργισε τον πρόεδρο ότι τόσοι πολλοί πίστευαν ότι είχε αναγκαστεί να αναδιπλωθεί. «Ο Trump έχασε την πρώτη μάχη του με τον Σι και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας χάρτινος τίγρης», είπε στους New York Times ο Shi Yinhong, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Renmin της Κίνας, [16].

Υπήρχαν και άλλα προειδοποιητικά σημάδια των συγκρούσεων που έρχονταν. Κατά τις ακροάσεις επιβεβαίωσης του διορισμού του ως Υπουργός Εξωτερικών, ο Rex Tillerson φάνηκε να χαράσσει μια νέα κόκκινη γραμμή [17] στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας, σημειώνοντας ότι η πρόσβαση της Κίνας στα νησιά εκεί «δεν πρόκειται να επιτραπεί». Κάποιοι απέρριψαν την δήλωση ως παραφουσκωμένα ρητορική, αλλά το Πεκίνο δεν το έκανε. Η κρατική εφημερίδα China Daily προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να επιβληθεί μια τέτοια πολιτική θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια «καταστροφική σύγκρουση», και η εφημερίδα Global Times, δήλωσε ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε «μεγάλης κλίμακας πόλεμο».

Στην συνέχεια, υπήρχαν οι διαφωνίες για το εμπόριο [18]. Για επικεφαλής του νέου Συμβουλίου Εθνικού Εμπορίου του Λευκού Οίκου, ο Trump διόρισε τον Peter Navarro, τον συγγραφέα του The Coming China Wars, Death by China (Οι επερχόμενοι κινεζικοί πόλεμοι, Θάνατος από την Κίνα) και άλλων προκλητικών βιβλίων που περιγράφουν τις αμερικανοκινεζικές σχέσεις με όρους μηδενικού αθροίσματος και υποστηρίζουν την αύξηση των αμερικανικών δασμών και εμπορικών κυρώσεων. Όπως ο Μπάνον, ο Ναβάρο έκανε τακτικά επίκληση στο φάντασμα της στρατιωτικής σύγκρουσης με το Πεκίνο, και υποστήριξε ότι πιο σκληρά οικονομικά μέτρα ήταν αναγκαία όχι μόνο για να διορθωθεί το αμερικανοκινεζικό εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και να αποδυναμωθεί η στρατιωτική ισχύς της Κίνας, για την οποία ισχυρίστηκε ότι αναπόφευκτα θα χρησιμοποιηθεί κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αρχική ρητορική ανησύχησε πολλούς παρατηρητές, αλλά παρηγορήθηκαν με την ιδέα ότι καμία πλευρά δεν μπορούσε να αντέξει μια αντιπαράθεση.

Ήταν οι αποφάσεις που ακολούθησαν που έκαναν τον πόλεμο αναπόφευκτο. Τον Ιούνιο του 2017, όταν η Βόρεια Κορέα δοκίμασε έναν ακόμη πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς, ο οποίος την έφερε πιο κοντά στο να έχει την δυνατότητα να χτυπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Trump απαίτησε η Κίνα να ελέγξει τον μικρό σύμμαχό της και ανακοίνωσε «σοβαρές συνέπειες» αν το αρνηθεί. Η Κίνα δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για την προώθηση της πυρηνικής ικανότητας της Βόρειας Κορέας, αλλά ανησύχησε ότι η πλήρης απομόνωση της Πιονγκγιάνγκ, όπως απαιτούσε ο Trump, θα μπορούσε να προκαλέσει κατάρρευση του καθεστώτος -στέλνοντας εκατομμύρια φτωχών Βορειοκορεατών προσφύγων να ρέουν στην Κίνα και αφήνοντας πίσω μια ενωμένη Κορέα να κυβερνάται από την Σεούλ, οπλισμένη με τα πυρηνικά όπλα της Βόρειας Κορέας, και συμμάχου με την Ουάσιγκτον. Η Κίνα συμφώνησε σε μια άλλη δήλωση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που καταδίκαζε την Βόρεια Κορέα και επεξέτεινε μια απαγόρευση εισαγωγών άνθρακα από την χώρα, αλλά αρνήθηκε να προβεί σε περαιτέρω ενέργειες. Θυμωμένος από την αδιάκοπη κριτική του Trump και την αντιπαράθεση επί του εμπορίου, ο Xi είδε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μεγαλύτερο κίνδυνο για την Κίνα από όσο ήταν η Βόρεια Κορέα και είπε ότι αρνείται να φοβερίζεται από την Ουάσιγκτον.

Την ίδια στιγμή, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών των ΗΠΑ με την Κίνα είχε διογκωθεί, εν μέρει επειδή τα διευρυνόμενα ελλείμματα του προϋπολογισμού των ΗΠΑ απαιτούσαν δανεισμό από το εξωτερικό, οδηγώντας έτσι την αξία του δολαρίου προς τα επάνω. Αυτό, σε συνδυασμό με την κινεζική αδιαλλαξία σχετικά με την Βόρεια Κορέα, έπεισε τον Λευκό Οίκο ότι ήρθε η ώρα να γίνει σκληρός. Εξωτερικοί ειδικοί, μαζί με τον δικό του υπουργό Εξωτερικών και τον υπουργό Οικονομικών, προειδοποίησαν για τους κινδύνους μιας επικίνδυνης κλιμάκωσης, αλλά ο πρόεδρος απέρριψε το άγχος τους και είπε ότι οι ημέρες που άφηναν την Κίνα να επωφελείται [εις βάρος] των Αμερικανών είχαν τελειώσει. Τον Ιούλιο, η διοίκηση χαρακτήρισε επίσημα την Κίνα ως «νομισματικό εκμεταλλευτή» (“currency manipulator”) παρά τις ενδείξεις ότι είχε πράγματι δαπανήσει τα συναλλαγματικά αποθέματά της για να διατηρήσει την αξία του γουάν, και επέβαλε έναν δασμό 45% στις κινεζικές εισαγωγές. Προς τέρψη του πλήθους σε ένα προεκλογικού τύπου συλλαλητήριο στην Φλόριντα, ο Trump ανακοίνωσε ότι αυτά τα νέα μέτρα θα παραμείνουν σε ισχύ έως ότου η Κίνα αυξήσει την αξία του νομίσματός της, αγοράσει περισσότερα αμερικανικά αγαθά και επιβάλλει αυστηρότερες κυρώσεις στην Βόρεια Κορέα.

Οι πιο επιθετικοί σύμβουλοι του προέδρου τον διαβεβαίωσαν ότι η απάντηση της Κίνας θα αποδειχθεί περιορισμένη, λόγω της εξάρτησής της από τις εξαγωγές και τις μαζικές τοποθετήσεις της σε κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ. Αλλά υποτίμησαν τον έντονο εθνικισμό που ανατροφοδότησαν οι ενέργειες των ΗΠΑ. Ο Xi έπρεπε να επιδείξει δύναμη, και αντεπιτέθηκε.

Μέσα σε λίγες μέρες, ο Xi ανακοίνωσε ότι η Κίνα θα παρέπεμπε τις Ηνωμένες Πολιτείες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου για την επιβολή των δασμών (μια περίπτωση που ένιωθε ότι η Κίνα θα κέρδιζε οπωσδήποτε) και επέβαλε αντι-δασμό 45% στις εισαγωγές από τις ΗΠΑ. Οι Κινέζοι πίστευαν ότι οι αμοιβαίοι δασμοί θα πλήξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες περισσότερο από την Κίνα (δεδομένου ότι οι Αμερικανοί αγοράζουν πολύ περισσότερα κινεζικά προϊόντα από ό, τι το αντίστροφο) και ήξερε ότι ο προκύπτων πληθωρισμός -ειδικά για αγαθά όπως τα ρούχα, τα παπούτσια, τα παιχνίδια, και τα ηλεκτρονικά- θα βλάψουν το εργατικό εκλογικό σώμα του Τραμπ. Ακόμη πιο σημαντικό, αισθάνθηκαν ότι είναι πολύ πιο πρόθυμοι να κάνουν θυσίες από όσο ήταν οι Αμερικανοί.

Ο Xi έδωσε επίσης εντολή στην κεντρική τράπεζα της Κίνας να πουλήσει ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου αξίας 100 δισ. δολαρίων, μια κίνηση που αμέσως οδήγησε σε αύξηση των επιτοκίων των ΗΠΑ και εξαφάνισε 800 μονάδες από τον βιομηχανικό δείκτη Dow Jones μέσα σε μια μέρα. Το ότι η Κίνα άρχισε να χρησιμοποιεί μερικά από τα μετρητά που προέκυψαν από τις πωλήσεις για να αγοράσει σημαντικά μερίδια σε μεγάλες αμερικανικές εταιρείες σε συμπιεσμένες τιμές, μόνο τροφοδότησε μια εθνικιστική αντίδραση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Trump το αξιοποίησε αυτό, ζητώντας έναν νέο νόμο για να εμποδίσει τις κινεζικές επενδύσεις.

Με τις προσωπικές προσβολές να πηγαίνουν πέρα-δώθε πάνω από τον Ειρηνικό, ο Trump ανακοίνωσε ότι εάν η Κίνα δεν αρχίσει να αντιμετωπίζει δίκαια τις ΗΠΑ, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να επανεξετάσει την πολιτική της «μιας Κίνας» τελικά. Ενθαρρυμένος από τον Μπάνον, ο οποίος υποστήριξε ιδιωτικά ότι ήταν καλύτερα να γίνει η αναπόφευκτη αντιπαράθεση με την Κίνα όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες απολαμβάνουν ακόμα στρατιωτική υπεροχή, ο Trump πιθανολόγησε δημοσίως σχετικά με το να προσκαλέσει τον πρόεδρο της Ταϊβάν στον Λευκό Οίκο και να πωλήσει νέα αντιπυραυλικά συστήματα και υποβρύχια στο νησί.

Η Κίνα απάντησε ότι οποιαδήποτε αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ταϊβάν θα συναντηθεί με μια «εντυπωσιακή ανταπόκριση», κάτι που οι ειδικοί ερμήνευσαν ότι σήμαινε κατ’ ελάχιστο τον τερματισμό του εμπορίου με την Ταϊβάν (η οποία στέλνει το 30% των εξαγωγών της προς την Κίνα) και κατ’ ανώτερον στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον στόχων στο νησί. Με πάνω από ένα δισεκατομμύριο Κινέζους στην ηπειρωτική χώρα παθιασμένα δεσμευμένους στην ονομαστική ενότητα της χώρας, λίγοι αμφέβαλαν ότι το Πεκίνο εννοούσε αυτό που είπε. Την 1η Οκτωβρίου, η κανονικά χλιαρή γιορτή της Εθνικής Ημέρας της Κίνας μετατράπηκε σε μια τρομακτική επίδειξη αντιαμερικανισμού.

Ήταν σε αυτό το περιβάλλον που ένα περιστατικό στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας οδήγησε στην κλιμάκωση που τόσοι πολλοί φοβούνταν. Οι λεπτομέρειες παραμένουν θολές, αλλά προκλήθηκε όταν ένα αμερικανικό πλοίο επιτήρησης που επιχειρούσε σε αμφισβητούμενα ύδατα σε πυκνή ομίχλη εμβόλισε κατά λάθος μια κινεζική μηχανότρατα που το παρενοχλούσε. Στην σύγχυση που ακολούθησε, μια φρεγάτα του Ναυτικού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού άνοιξε πυρ εναντίον του άοπλου πλοίου των ΗΠΑ, ένα αντιτορπιλικό των ΗΠΑ βύθισε την κινεζική φρεγάτα και μια κινεζική τορπίλη χτύπησε και προξένησε σοβαρές ζημιές στο αντιτορπιλικό, σκοτώνοντας τρεις Αμερικανούς.

Μια ομάδα αεροπλανοφόρου έσπευσε στην περιοχή, και η Κίνα ανέπτυξε επιπλέον επιθετικά υποβρύχια εκεί και άρχισε επιθετικές υπερπτήσεις και περιπολίες σε όλη την Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Ο Tillerson προσπάθησε να προσεγγίσει τον Κινέζο ομόλογό του, αλλά οι αξιωματούχοι στο Πεκίνο αναρωτιούνταν αν μιλάει καν εκ μέρους της διοίκησης και φοβούνταν ότι ο Trump δεν θα δεχθεί τίποτα λιγότερο από τη νίκη. Εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ που διέρρευσαν έδειχναν ότι μια σύγκρουση μεγάλης κλίμακας θα μπορούσε γρήγορα να οδηγήσει σε εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, να εμπλέξει γειτονικά κράτη, και να καταστρέψει οικονομικό προϊόν αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Αλλά με τον εθνικισμό να μαίνεται στις δύο χώρες, καμιά πρωτεύουσα δεν έβλεπε έναν τρόπο για να υποχωρήσει. Αυτό που ήθελε να κάνει ο Τραμπ ήταν να κερδίσει μια καλύτερη συμφωνία από την Κίνα.

24032017-3.jpg

Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης που σηματοδοτεί την 70η επέτειο από την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Πεκίνο, τον Σεπτέμβριο του 2015. DAMIR SAGOLJ / REUTERS
————————————————–

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ

Είναι Δεκέμβριος του 2018 και η Βόρεια Κορέα έχει μόλις ξεκινήσει ένα βαρύ μπαράζ πυροβολικού εναντίον στόχων στην Σεούλ, σκοτώνοντας χιλιάδες ή ίσως και δεκάδες χιλιάδες˙ είναι πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί. Δυνάμεις των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας -τώρα ενωμένες κάτω από την διοίκηση των ΗΠΑ, σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης Αμοιβαίας Άμυνας- χτυπούν με πυροβολικό και ρουκέτες στρατιωτικές θέσεις της Βόρειας Κορέας και ξεκίνησαν αεροπορικές επιδρομές εναντίον του προηγμένου δικτύου αεράμυνάς της. Από ένα καταφύγιο κάπου κοντά στην Πιονγκγιάνγκ, ο εκκεντρικός δικτάτορας της χώρας, Kim Jong Un, εξέδωσε μια δήλωση υποσχόμενος να «ισοπεδώσει την Σεούλ και το Τόκιο» -μια αναφορά στο απόθεμα των πυρηνικών και χημικών όπλων της Βόρειας Κορέας- αν οι «ιμπεριαλιστικές» δυνάμεις δεν πάψουν αμέσως τις επιθέσεις τους.

Η Ουάσινγκτον περίμενε κάποιο είδος βορειοκορεατικής απάντησης όταν χτύπησε προληπτικά την δοκιμαστική εκτόξευση ενός διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου ικανού να μεταφέρει μια πυρηνική κεφαλή στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες, εκπληρώνοντας την δέσμευση του Τραμπ να εμποδίσει την Πιονγκγιάνγκ από το να αποκτήσει αυτή την ικανότητα. Αλλά λίγοι σκέφθηκαν ότι η Βόρεια Κορέα θα το πάει τόσο μακριά ώστε να διακινδυνεύσει την δική της καταστροφή με το να επιτεθεί στη Νότια Κορέα. Τώρα, ο Trump πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει με τον πόλεμο και τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης -ή να δεχθεί αυτό που θα θεωρηθεί ως μια ταπεινωτική υποχώρηση. Μερικοί από τους συμβούλους του τον προτρέπουν να τελειώσει γρήγορα την δουλειά, ενώ άλλοι προειδοποιούν ότι κάτι τέτοιο θα κόστιζε την ζωή σε πάρα πολλούς από τους 28.000 στρατιώτες των ΗΠΑ που σταθμεύουν στην χερσόνησο, για να μην αναφέρουμε τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους της Σεούλ. Συγκεντρωμένοι στο Δωμάτιο Κρίσεων του Λευκού Οίκου, ο Trump και οι βοηθοί του αναλογίζονται τις τρομερές επιλογές τους.

Πώς έγινε σε αυτό; Ακόμα και οι σκληρότεροι επικριτές του Τραμπ αναγνωρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν καλές επιλογές στην Βόρεια Κορέα [19]. Για περισσότερα από 20 χρόνια, το παρανοϊκό, απομονωμένο καθεστώς της Πιονγιάνγκ είχε αναπτύξει τις πυρηνικές και πυραυλικές δυνατότητές του και φαινόταν αδιαπέραστο από κίνητρα όσο και αντικίνητρα. Το λεγόμενο Συμφωνηθέν Πλαίσιο (Agreed Framework), μια συμφωνία του 1994 για να σταματήσει το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας, κατέρρευσε το 2003, όταν η Πιονγιάνγκ πιάστηκε να το παραβιάζει, οδηγώντας την κυβέρνηση George W. Bush να εγκαταλείψει την συμφωνία προς χάριν των αυστηρότερων κυρώσεων. Πολλαπλοί γύροι συνομιλιών από τότε παρήγαγαν ελάχιστη πρόοδο. Κατά το 2017, οι ειδικοί εκτιμούσαν ότι η Βόρεια Κορέα διέθετε πάνω από μια ντουζίνα πυρηνικές κεφαλές και είχε αποθηκεύσει υλικό για περισσότερες. Πίστευαν επίσης ότι η Βόρεια Κορέα είχε πυραύλους ικανούς να μεταφέρουν αυτές τις κεφαλές σε στόχους σε όλη την Ασία και δοκίμαζε πυραύλους που θα μπορούσαν να της δώσουν την δυνατότητα να χτυπήσει την δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι το 2023.

Νωρίς στην κυβέρνηση, πολλοί εξωτερικοί ειδικοί και πρώην ανώτεροι αξιωματούχοι προέτρεψαν τον Trump [20] να κάνουν την Βόρεια Κορέα ύψιστη προτεραιότητα. Η αποδοχή ότι η συνολική διάλυση των πυρηνικών και πυραυλικών προγραμμάτων της χώρας δεν ήταν ένας ρεαλιστικός βραχυπρόθεσμος στόχος, οι περισσότεροι έκαναν έκκληση για διαπραγματεύσεις που θα προσέφεραν ένα πακέτο οικονομικών κινήτρων και εγγυήσεις ασφάλειας ως αντάλλαγμα το να σταματήσουν οι περαιτέρω δοκιμές και η ανάπτυξη [των πυρηνικών και πυραυλικών όπλων]. Ένα κρίσιμο στοιχείο, υποστήριξαν, θα ήταν η προσέγγιση της Κίνας, της μόνης χώρας που θα μπορούσε να είναι σε θέση να επηρεάσει την Βόρεια Κορέα.

Όμως, η διοίκηση προτίμησε μια πιο επιθετική προσέγγιση. Ακόμη και πριν αναλάβει ο Trump τα καθήκοντά του, όταν ο Κιμ κόμπαζε ότι ανέπτυσσε την ικανότητα να χτυπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες με πυρηνικά όπλα, ο Trump απάντησε στο Twitter [21]: «Δεν θα συμβεί!». Στις 12 Φεβρουαρίου του 2017, η Βόρεια Κορέα εκτόξευσε έναν δοκιμαστικό [22] πύραυλο [22] 310 μίλια μέσα στην Θάλασσα της Ιαπωνίας, την ίδια στιγμή που Trump είχε συνάντηση με τον Ιάπωνα πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε στο κτήμα του Mar-a-Lago, στην Φλόριντα. Το επόμενο πρωί, ο Stephen Miller, ανώτερος σύμβουλος του Trump, ανακοίνωσε [23] ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σύντομα θα στείλουν ένα μήνυμα προς την Βόρεια Κορέα, με τη μορφή μιας μεγάλης στρατιωτικής συσσώρευσης που θα δείξει την «αδιαμφισβήτητη στρατιωτική δύναμη πέρα από οτιδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί». Αργότερα εκείνον τον μήνα, ο Trump ανακοίνωσε τα σχέδιά του για αύξηση στις αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ για το 2018 κατά 54 δισ. δολάρια [24], με αντίστοιχες περικοπές στον προϋπολογισμό για την διπλωματία. Και τον Μάρτιο του 2017, ο Tillerson ταξίδεψε στην Ασία και δήλωσε [25] ότι «οι πολιτικές και διπλωματικές προσπάθειες των τελευταίων 20 ετών» είχαν αποτύχει και ότι απαιτείται μια «νέα προσέγγιση».

Στους επόμενους μήνες, οι επικριτές κάλεσαν την διοίκηση να συνοδεύσει την στρατιωτική συσσώρευσή της με περιφερειακή διπλωματία, αλλά ο Trump επέλεξε το αντίθετο. Έκανε σαφές ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είχε αλλάξει. Σε αντίθεση με ό, τι είχε κάνει ο προκάτοχός του με το Ιράν, είπε, δεν επρόκειτο να ανταμείψει την κακή συμπεριφορά. Αντ’ αυτού, η διοίκηση ανακοίνωσε το καλοκαίρι του 2018 ότι η Βόρεια Κορέα ήταν «επίσημα υπό προειδοποίηση». Παρά το γεγονός ότι ο Λευκός Οίκος συμφωνούσε με τους επικριτές ότι ο καλύτερος τρόπος για να πιέσει την Βόρεια Κορέα ήταν μέσω της Κίνας, δεν κατέστη δυνατό να συνεργαστεί με το Πεκίνο ενώ επέβαλλε δασμούς και επιτίθετο εναντίον της για οικονομικό «βιασμό» των Ηνωμένων Πολιτειών.

Έτσι, το πρόβλημα διογκωνόταν κατά την διάρκεια των πρώτων δύο ετών της διοίκησης. Η Βόρεια Κορέα συνέχισε να δοκιμάζει πυραύλους και να αναπτύσσει σχάσιμα υλικά. Μερικές φορές εξερέθιζε τη Νότια Κορέα, εκτοξεύοντας βλήματα σε όλη την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη και προκαλώντας μερικά παρ’ ολίγον [επεισόδια] στην θάλασσα. Ο πόλεμος των λέξεων μεταξύ της Πιονγκγιάνγκ και της Ουάσιγκτον κλιμακώθηκε επίσης –οι σύμβουλοι δεν μπορούσαν να κάνουν τον πρόεδρο να δαγκώσει τη γλώσσα του ως απάντηση στις εξωφρενικές κοροϊδίες του Κιμ- και ο Trump επανέλαβε σε ακόμη πιο γραφική γλώσσα την προειδοποίησή του στο Twitter ότι δεν θα επιτρέψει στην Πιονγιάνγκ να δοκιμάσει έναν ικανό για πυρηνικά πύραυλο που θα μπορούσε να φθάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όταν η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών πήρε ενδείξεις ότι η Πιονγιάνγκ ήταν έτοιμη να το πράξει, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας συνεδρίασε, και ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού ενημέρωσε τον πρόεδρο για τις επιλογές του. Θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να καταρρίψουν το δοκιμαστικό βλήμα κατά την πτήση, αλλά η κατάρριψη είχε υψηλό κίνδυνο να αστοχήσει, και ακόμη και μια επιτυχημένη αναχαίτιση μπορεί να προκαλούσε μια στρατιωτική αντίδραση. Θα μπορούσε να μην κάνει τίποτα, αλλά αυτό θα σήμαινε απώλεια γοήτρου και ενθάρρυνση της Βόρειας Κορέας. Ή θα μπορούσε να καταστρέψει τον δοκιμαστικό πύραυλο στην εξέδρα εκτόξευσής του με ένα μπαράζ πυραύλων Κρουζ, κλείνοντας τον δρόμο της Πιονγιάνγκ προς μια πυρηνική αποτροπή, επιβάλλοντας την δική του κόκκινη γραμμή, και στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα προς τον υπόλοιπο κόσμο. Πηγές παρούσες στην συνάντηση ανέφεραν ότι, όταν ο πρόεδρος επέλεξε την τρίτη επιλογή, είπε, «Πρέπει να αρχίσουμε να κερδίζουμε και πάλι πολέμους».

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Αυτά τα τρομακτικά μελλούμενα απέχουν πολύ από το να είναι αναπόφευκτα. Πράγματι, παρ’ όλη την αρχική παραφορά και τις υποσχέσεις για μια δραματική ρήξη με το παρελθόν, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί όχι τόσο επαναστατική ή απερίσκεπτη όπως πολλοί φοβούνται. Ο Trump έχει ήδη αποδείξει την ικανότητά του να αλλάζει πορεία χωρίς τύψεις σε ένα πλήθος θεμάτων, από την άμβλωση μέχρι τον πόλεμο στο Ιράκ, και οι σωστές συμβουλές από μερικούς από τους πιο έμπειρους συμβούλους του θα μπορούσαν να μετριάσουν την τάση του για απερίσκεπτη συμπεριφορά.

Από την άλλη πλευρά, δεδομένων όσων έχουμε δει μέχρι στιγμής από την ιδιοσυγκρασία του προέδρου, το στυλ του στην λήψη αποφάσεων, και την εξωτερική πολιτική του, αυτά τα οράματα για το τι μπορεί να βρίσκεται μπροστά μας δύσκολα είναι απίθανα: Καταστροφές της εξωτερικής πολιτικής συμβαίνουν όντως. Φανταστείτε αν ένα φάντασμα από το μέλλον θα μπορούσε να δώσει στους ηγέτες του κόσμου το 1914 μια γεύση από τον κατακλυσμό που θα παρήγαγαν οι πολιτικές τους. Ή αν το 1965, ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον μπορούσε να δει πού θα οδηγούσε η κλιμάκωση στο Βιετνάμ μια δεκαετία αργότερα. Ή αν το 2003, ο Αμερικανός πρόεδρος George W. Bush μπορούσε να δει μια προεπισκόπηση των αποτελεσμάτων της εισβολής στο Ιράκ. Σε κάθε περίπτωση, άφρονες αποφάσεις, μια προβληματική διαδικασία, και ευσεβείς πόθοι όντως οδήγησαν σε μια καταστροφή που θα μπορούσε να είχε, και συχνά είχε, προβλεφθεί εκ των προτέρων.

Ίσως ο Trump έχει δίκιο ότι μια μαζική στρατιωτική συσσώρευση, μια φήμη περί μη προβλεψιμότητας, ένα στυλ υψηλού ρίσκου διαπραγμάτευσης, και μια άρνηση συμβιβασμού να πείσει άλλες χώρες να προβούν σε παραχωρήσεις που θα κάνουν την Αμερική ασφαλή, ευημερούσα, και μεγάλη και πάλι. Αλλά πάλι, ίσως να κάνει λάθος.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2017-03-22/vision-trump-war

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/topics/trump-administration
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2017-02-13/tr…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-01-24/trump-takes-ai…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/2016-11-20/trump-and-bomb
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/asia/1967-10-01/asia-after-viet-nam
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/2016-10-31/hitlers-reich-excerpt
[7] http://www.politico.com/magazine/story/2016/12/james-mattis-iran-secreta…
[8] http://www.politifact.com/truth-o-meter/statements/2016/mar/17/donald-tr…
[9] https://www.theguardian.com/world/2017/feb/01/iran-trump-michael-flynn-o…
[10] https://www.wsj.com/articles/trump-administration-sanctions-25-iranian-e…
[11] http://www.nybooks.com/daily/2017/03/07/trump-in-the-china-shop/
[12] https://www.foreignaffairs.com/articles/taiwan/2016-12-11/taipeis-name-game
[13] http://www.cnn.com/2016/12/11/politics/donald-trump-china-taiwan/index.html
[14] https://twitter.com/realdonaldtrump/status/805538149157969924?lang=en
[15] https://www.nytimes.com/2017/02/09/world/asia/donald-trump-china-xi-jinp…
[16] https://www.nytimes.com/2017/02/10/world/asia/trump-one-china-taiwan.html
[17] http://www.reuters.com/article/us-congress-tillerson-china-idUSKBN14V2KZ
[18] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2016-11-14/will-china-trum…
[19] https://www.foreignaffairs.com/articles/2017-02-13/trump-and-north-korea
[20] https://www.wsj.com/articles/trump-faces-north-korean-challenge-1479855286
[21] http://www.cnn.com/2017/01/02/politics/north-korea-icbm-threat-trump/
[22] http://www.cnn.com/2017/02/11/asia/north-korea-missile/
[23] http://www.dailymail.co.uk/news/article-4217940/White-House-NK-military-…
[24] https://www.foreignaffairs.com/articles/2017-03-01/trumps-54-billion-rou…
[25] https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/tillerson-stresses-reg…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Το γαλλο-γερμανικό παζάρι για την επόμενη μέρα στην Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0

του Philip Stephens Δημοσιεύθηκε: 25 Μαρτίου 2017 Financial Times.

Μετά από μια μακρά περίοδο κρίσεων η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να διαψεύσει τους αμφισβητίες του κοινού εγχειρήματος. Πως μπορεί να ανοικοδομηθεί ο γαλλο-γερμανικός άξονας. Οι κρίσιμες γαλλικές εκλογές και τα διλήμματα.

Η σημασία της Συνθήκης της Ρώμης έγκειται στο γεγονός πως ακόμα και την στιγμή της υπογραφής, πριν από 60 χρόνια, η Γερμανία και η Γαλλία δεν συμφωνούσαν.

Η Γερμανία ήθελε την κοινή αγορά, ενώ η Γαλλία ήταν περισσότερο ενθουσιώδης για την νέα υπηρεσία πυρηνικής ενέργειας, Euratom. Η Βόννη ήταν υπέρ της κατάργησης των δασμών στα μεταποιημένα προϊόντα. Το Παρίσι ήταν αποφασισμένο να προστατεύσει τα εισοδήματα των αγροτών τoυ.

Η μελλοντική ισχύς του ευρωπαϊκού εγχειρήματος βασίστηκε στην κοινή θέληση να μπουν στην άκρη τέτοιες διαφορές προς χάριν του συμβιβασμού.

Υπάρχει ο μύθος, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, που λέει ότι η Ε.Ε. αντανακλούσε πάντοτε μια στενή ταύτιση συμφερόντων και προοπτικών ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες χώρες της ηπείρου. Αυτό εξηγεί την επιτυχία του λεγόμενου γαλλο-γερμανικού άξονα.

Το αντίθετο ισχύει. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι διαφωνούσαν από την αρχή για την μορφή που θα πάρει η Ευρώπη. Στο Παρίσι, η ολοκλήρωση είχε να κάνει πάντοτε με τη δημιουργία μιας ζώνης προστασίας έναντι των πανίσχυρων ΗΠΑ. Για την φιλοατλαντική Γερμανία, η Ευρώπη ήταν ένας δρόμος προς την εθνική επανένωση και ένας τρόπος να ξορκίσει τους δαίμονες της πρόσφατης ιστορίας.

Λίγο πριν οι Κάτω Χώρες εμφανιστούν με ένα σχέδιο για μια Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η Γαλλία είχε απορρίψει τα γερμανικά σχέδια για μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Ρώμης, οι ομοσπονδιακές τάσεις της Γερμανίας συγκρούστηκαν συχνά με την γκωλική προτίμηση για εθνική κυριαρχία.

Για τη Γαλλία, το ενιαίο νόμισμα ήταν ένα εργαλείο για να περιορίσει την οικονομική κυριαρχία του εταίρου της. Για μια Γερμανία που δίσταζε να εγκαταλείψει το γερμανικό μάρκο, το ευρώ ήταν ο αναγκαίος δρόμος προς την επιθυμητή πολιτική ένωση. Το Βερολίνο είναι πιο προστατευτικό απέναντι στα μικρότερα έθνη της Ε.Ε., η Γαλλία δείχνει περιφρόνηση.

Η πρακτική του συμβιβασμού εδραιώθηκε από την Συνθήκη των Ηλυσίων, μια συμφωνία η οποία με τη θέσπιση της διμερούς συνεργασίας σε κάθε κυβερνητικό επίπεδο έχει δημιουργήσει κεντρομόλες δυνάμεις που αντισταθμίζουν τις φυγόκεντρες. Ακόμα και εδώ, ένας οξυδερκής παρατηρητής θα εντοπίσει την αναγκαστική συνύπαρξη.

Στο γραμμένο στη γερμανική γλώσσα κείμενο, η διατλαντική σχέση γίνεται αποδεκτή. Για κάποιο λόγο, το συναίσθημα αυτό δεν πέρασε ποτέ στη γαλλική εκδοχή.

Οι συμφωνίες αυτές λειτούργησαν ως ένα θεμέλιο για τα ευρύτερα παζάρια εντός της Ε.Ε. που κατεύθυναν τη διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης. Αν η Γαλλία και η Γερμανία μπορούν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους στην αναζήτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος – η μία θυσιάζοντας την εθνική κυριαρχία, η άλλη εγκαταλείποντας τελικά το πολύτιμο εθνικό της νόμισμα – πως μπορούσαν οι εταίροι τους να αρνηθούν να κάνουν τους δικούς του συμβιβασμούς;

Οι Βρετανοί πολιτικοί δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτό, σπαταλώντας το χρόνο τους σε μια μάταια προσπάθεια να δημιουργήσουν ρήξη μεταξύ των δύο εθνών. Το επιχείρημα ήταν πως τα ένστικτα της Γερμανίας είναι σχεδόν αγγλοσαξωνικά, οπότε είναι εύκολο να την κερδίσει η Βρετανία στο πλευρό της.

Η Τερέζα Μέι απέχει από τους εορτασμούς για την 60η επέτειο της Συνθήκης της Ρώμης, αλλά η πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να ακολουθήσει την ίδια τακτική του διαίρει και βασίλευε στις διαπραγματεύσεις για το Brexit. Και για άλλη μια φορά θα αποτύχει. Η Γερμανίδα Άγκελα Μέρκελ θέλει να καταλήξει σε μια λογική συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά όχι θυσιάζοντας τη σχέση της με το Παρίσι.

Οι αλλεπάλληλες κρίσεις των τελευταίων ετών έχουν στερήσει από τους Ευρωπαίους ηγέτες την ικανότητα να σκέφτονται τις διαθέσιμες ευκαιρίες. Στάσιμες οικονομίες, μια ευρωζώνη υπό πολιορκία, οι εισροές νέων μεταναστών και ο νέος λαϊκισμός έχουν στερέψει την εμπιστοσύνη. Κανείς δεν έχει χάσει χρήματα στοιχηματίζοντας κατά της Ευρώπης. Ακόμα και τώρα, μια κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Brexit θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την ένωση. Η υποψηφιότητα της Μαρίν Λεπέν για τη γαλλική προεδρία φέρνει ένα ακόμα πιο σκοτεινό σύννεφο στο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.

Αν κερδίσει η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου, τίποτα δεν θα είναι βέβαιο.

Οπότε δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να σκεφτούμε το αντίθετο. Ότι οι ουρανοί μπορεί να καθαρίζουν, ότι η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια θα ξαφνιάσει τους Ιερεμίες, έστω και σε έναν περιορισμένο βαθμό, και ότι η διαδικασία θα ξεκινήσει με ένα ακόμα πολιτικό παζάρι ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία.

Το πιο πιθανό είναι να χάσει η κα. Λεπέν από τον ανεξάρτητο κεντρώο Εμμανουέλ Μακρόν, το φαβορί στην προεδρική κούρσα, ή από τον Φρανσουά Φιγιόν του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Ο κ. Μακρόν είναι ο πιο φιλοευρωπαϊστής από τους δύο. Και ο γκωλικός κ. Φιγιόν ο πιο ριζοσπαστικός στο θέμα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό που τους ενώνει είναι πως κάτι πρέπει να γίνει για να μπει τέλος στην οικονομική στασιμότητα της Γαλλίας και την επακόλουθη πολιτική εξασθένιση. Η Γαλλία πρέπει να εκσυγχρονιστεί για να αποκτήσει και πάλι το ειδικό της βάρος.

Ακριβώς αυτό το μήνυμα είναι που περιμένει το Βερολίνο. Η αδυναμία της Γαλλίας έχει αφήσει τη Γερμανία εκτεθειμένη και την Ε.Ε. χωρίς ισορροπία. Εξ ορισμού, η κα. Μέρκελ είναι ταυτόχρονα ο διστακτικός ηγέτης της ηπείρου και ο κακός του έργου.

Η καγκελάριος θέλει πάνω από όλα να αποκαταστήσει την συνεργασία με το Παρίσι. Το ίδιο θέλει και ο Μάρτιν Σουλτς, ο Σοσιαλδημοκράτης διεκδικητής στις γερμανικές εκλογές του Φθινοπώρου. Ο κ. Σουλτς θα έβρισκε τον κ. Μακρόν έναν πιο φιλικό εταίρο. Το ίδιο και η κα. Μέρκελ. Και οι δύο θα προσπαθούσαν όμως να συνεργαστούν με τον κ. Φιγιόν.

Δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα για το πώς θα κλείσουν οι ρωγμές σε μια κατακερματισμένη ένωση. Ο γαλλο-γερμανικός άξονας έχει μικρότερη δυναμική σε μια Ε.Ε. των 27 από ότι σε μια των 6. Αλλά μια αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Παρίσι θα ήταν μια σημαντική πηγή εμπιστοσύνης. Θα μπορούσε επίσης να σηματοδοτήσει την αρχή ενός νέου «πυρήνα της Ευρώπης» με την βούληση και την ικανότητα για εμβάθυνση της συνεργασίας.

Όσο δύσκολο και αν είναι να παραμένει κανείς αισιόδοξος για την Ευρώπη, είναι ώρα να μετριαστεί η απαισιοδοξία.

Δημοσιεύθηκε: 25 Μαρτίου 2017 – 08:08

του Philip Stephens

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1526677/to-gallogermaniko-pazari-poy-tha-sosei-thn-eyroph.html

“Τραμπ σε Μέρκελ: I am the boss”

Από
anixneuseis
-
3

του Σταύρου Λυγερού

Η σκηνή στον Λευκό Οίκο, με τις κάμερες των παγκόσμιων ΜΜΕ να την μεταδίδουν live, κραύγαζε. Η Μέρκελ ζητάει από τον Τραμπ να ανταλλάξουν χειραψία και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αντιδρά. Ο εκπρόσωπός του είπε αργότερα πως δεν άκουσε, αλλά όλοι ερμήνευσαν το περιστατικό ως εσκεμμένη ενέργεια. Αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ενώπιον των πάντων ο Τραμπ είπε με τη γλώσσα του σώματός του όσα δεν ήθελε να πει με το στόμα του. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο απέφυγε τις συνηθισμένες αβρότητες, αλλά και ούτε καν έριξε ένα βλέμμα στη φιλοξενούμενή του.

Δεν πρόκειται ούτε για αμηχανία λόγω απειρίας, ούτε για απλή αγένεια. Από τα πρώτα βήματά του ως υποψήφιος και στη συνέχεια ως εκλεγμένος πρόεδρος, ο Τραμπ έχει δείξει πως δεν ακολουθεί την πεπατημένη και στο επικοινωνιακό και στο διπλωματικό επίπεδο. Η πεπατημένη είναι οι ηγέτες δημοσίως να κρύβουν τις όποιες διαφωνίες και συγκρούσεις τους πίσω από δημόσιες αβρότητες και γενικόλογες ρητορείες.

Με τις συχνές αντισυμβατικές δηλώσεις του και τα αιχμηρά τουίτ του, ο Τραμπ κινείται στον αντίποδα. Μπορεί το στυλ του να ξενίζει και σε κάποιους να προκαλεί σοκ, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ιδιότυπη δημόσια διπλωματία. Προφανώς, ταιριάζει στον χαρακτήρα του αθυρόστομου μεγαλοεπιχειρηματία, αλλά αποδείχθηκε στην πράξη ιδιαιτέρως αποτελεσματική.

Θεωρήθηκε από τους ψηφοφόρους σαν καθαρός λόγος και όχι σαν πολιτικάντικη ρητορεία. Κατ’ αυτό τον τρόπο συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της προεδρίας, παρότι είχε μαχητικά απέναντί του τον κορμό των αρχουσών ελίτ, του βαθέως αμερικανικού κράτους και της διεθνούς των απανταχού φιλελευθέρων. Είναι ενδεικτικό ότι ούτε το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος δεν τον στήριξε.

Είναι εμφανές ότι ο Τραμπ συμπεριφέρθηκε έτσι στη Μέρκελ, επειδή ήθελε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα. Δεν είχε στόχο απλώς να υπογραμμίσει τις διαφωνίες τους. Είχε στόχο να δείξει ότι η Ουάσιγκτον αλλάζει σελίδα, ότι οι ισορροπίες στις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας θα ανατραπούν. Το είχε, άλλωστε, προαναγγείλει από την προεκλογική περίοδο.

Είναι ενδεικτικό πως μερικές εβδομάδες νωρίτερα, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος είχε υποδεχθεί τη Βρετανίδα πρωθυπουργό, είχε φροντίσει να την πιάσει και χεράκι-χεράκι να εισέλθουν στον Λευκό Οίκο. Το μήνυμα τότε ήταν πως η παραδοσιακή ειδική σχέση Ουάσιγκτον-Λονδίνου όχι μόνο είναι ζωντανή, αλλά και πως στις συνθήκες του Brexit θα προσλάβει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Ο Τραμπ δεν έκρυψε ούτε την αρνητική γνώμη του για το ευρώ, ούτε την ικανοποίησή του για την αποχώρηση της Βρετανίας. Ο καθηγητής Μάλοξ, τον οποίο προορίζει για πρέσβη στην ΕΕ, έφθασε στο σημείο να τρολάρει τους Ευρωπαίους με τις δηλώσεις του για σορτάρισμα του ευρώ. Προφανώς, όχι χωρίς να έχει λάβει υπόψη του τον αέρα που φυσάει στον Λευκό Οίκο.

Θα ήταν επιπόλαιο να θεωρήσει κανείς πως ο Αμερικανός πρόεδρος είναι απλώς αντιευρωπαίος. Δεν θα είχε πρόβλημα εάν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαλυόταν, αλλά δεν πρόκειται να ξεκινήσει ο ίδιος εκστρατεία για τη διάλυσή του. Στην πραγματικότητα, με τον πραγματισμό και την ωμότητα του επιχειρηματία ανοίγει μέτωπα για να οδηγήσει τα πράγματα σε νέες πιο συμφέρουσες για τις ΗΠΑ ισορροπίες. Το λέει, άλλωστε ξεκάθαρα σε κάθε ευκαιρία.

Στο οικονομικό επίπεδο δήλωσε ότι δεν είναι απομονωτιστής, αλλά υπέρ του δίκαιου διεθνούς εμπορίου. Είπε, μάλιστα, στη Μέρκελ ότι οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές της διατλαντικής εμπορικής συμφωνίας αποδείχθηκαν πιο ικανοί από τους Αμερικανούς. Ο υπουργός του επί των Οικονομικών Μινούτσιν αποσαφήνισε ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί εμπορικούς πολέμους, αλλά την αλλαγή των εμπορικών σχέσεων, ώστε να καταστούν δικαιότερες για τους Αμερικανούς εργαζόμενους.

Η καγκελάριος, βεβαίως, επιχείρησε να οχυρωθεί πίσω από το πρόσχημα ότι τις ευρωαμερικανικές εμπορικές συμφωνίες δεν τις διαπραγματεύεται το Βερολίνο, αλλά η ΕΕ. Ο Τραμπ, όμως, δεν συνομιλεί με βάση προσχήματα. Θεωρεί την ΕΕ γερμανικό μαγαζί και πως με το ευρώ η Γερμανία εκμεταλλεύεται τους εταίρους της. Θεωρεί ότι το Βερολίνο επιδιώκει την οικονομική αδυναμία του ευρωπαϊκού Νότου με σκοπό το ευρώ να είναι σχετικά υποτιμημένο και κατ’ αυτό τον τρόπο να διευκολύνονται οι γερμανικές εξαγωγές και η συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων. Με άλλα λόγια, κατηγορεί τους Γερμανούς για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Προφανώς, εάν δεν υπήρχε το ευρώ θα είχε ενεργοποιηθεί ο νομισματικός μηχανισμός εξισορρόπησης. Λόγω μεγάλης ζήτησης, το μάρκο θα είχε αναπόφευκτα υπερτιμηθεί. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τα γερμανικά προϊόντα να γίνουν ακριβότερα και κατ’ αυτό τον τρόπο να ανοίξει χώρος για τους ανταγωνιστές εντός και εκτός ΕΕ.

Στο ίδιο πνεύμα είναι και η προσέγγιση του νέου Αμερικανού προέδρου για το ΝΑΤΟ. Μπορεί να πιστεύει ότι η Συμμαχία δεν έχει προσαρμοσθεί στις νέες προκλήσεις για τη διεθνή ασφάλεια, αλλά δεν έχει πρόθεση να την διαλύσει. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να πληρώνει για την άμυνα της Ευρώπης. Με άλλα λόγια ζητάει από τους Ευρωπαίους να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αυξάνοντας άμεσα τις αμυντικές δαπάνες τους.

Οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ πίστευαν πως δεν θα εκλεγεί και όσο αυτός πλησίαζε προς τον Λευκό Οίκο τόσο οι εναντίον του επιθέσεις προσλάμβαναν διαστάσεις υστερίας. Ο ίδιος, άλλωστε, φρόντιζε να ανταποδίδει τα χτυπήματα με την ίδια οξύτητα. Το γεγονός ότι σ’ αυτό το μπαράζ επιθέσεων εναντίον του Τραμπ πρωτοστατούσαν Αμερικανοί αποχαλίνωσε τους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα διεξήχθη ένας ιδεολογικός-πολιτικός πόλεμος. Η σύγκρουση δεν ήταν μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Διαχώρισε τη Δύση οριζοντίως. Κατά τη διάρκεια της παραβιάσθηκαν όρια και κανόνες. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα.

Συνειδητοποιώντας ότι ο Τραμπ είναι απειλή όχι μόνο για την παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, αλλά και για τη γερμανική οικονομία, οι γερμανικές άρχουσες ελίτ ευθέως ή εμμέσως πρωτοστάτησαν σ’ αυτή τη σύγκρουση. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το γερμανικό Σπίγκελ κυκλοφόρησε με εξώφυλλο που δείχνει τον Τραμπ να αποκεφαλίζει το Άγαλμα της Ελευθερίας! Πριν ακόμα αναλάβει τα προεδρικά καθήκοντά του, άρχισαν δημοσίως συζητήσεις και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ για την καθαίρεσή του! Ο Ζόφε, εκδότης-διευθυντής της σοβαρής σοσιαλδημοκρατικής εφημερίδας Ντι Τσάιτ, έφθασε στο σημείο (σε εκπομπή στο κανάλι ARD) να μιλήσει για «φόνο στον Λευκό Οίκο»! Οι επιθέσεις, όμως, δεν προήλθαν μόνο από δημοσιογράφους. Ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Σουλτς χαρακτήρισε το νέο Αμερικανό πρόεδρο «κίνδυνο για τη δημοκρατία».

Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τον Τραμπ και στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη Γερμανία λίγο πριν εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα έδωσε συμβολικά στη Μέρκελ το “δαχτυλίδι” του ηγέτη της Δύσης. Πολλά ΜΜΕ, αλλά ακόμα και πολιτικοί έκαναν σχετικές δηλώσεις.

Όταν ο νέος πρόεδρος εγκαταστάθηκε για τα καλά στο Οβάλ Γραφείο οι φαντασιώσεις άρχισαν να διαλύονται. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσει να υποχωρεί η υστερία και να αραιώνουν οι επιθέσεις, παρότι αποδείχθηκε πως ο Τραμπ εννοεί όσα έλεγε προεκλογικά. Μπορεί οι φιλελεύθερες άρχουσες ελίτ στη Δύση και όχι μόνο να αντιμετώπισαν τον Τραμπ σαν επικίνδυνη πολιτική ανορθογραφία, αλλά σύντομα υποχρεώθηκαν να προσαρμοσθούν στην πραγματικότητα.

Στο Βερολίνο νοιώθουν μεγάλη αμηχανία και ανησυχία. Η Μέρκελ πήγε στον Λευκό Οίκο με σαφώς συμβιβαστική διάθεση. Πρόσφερε, μάλιστα, τη δέσμευση ότι η Γερμανία θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της από 1,2% του ΑΕΠ της στο 2% μέχρι το 2024. Ήλπιζε πως αυτή η δέσμευσή της θα την βοηθούσε να βρει έναν κοινό παρονομαστή με τον Αμερικανό πρόεδρο ή τουλάχιστον να γεφυρώσει δημοσίως το χάσμα που έχει ανοίξει από την προεκλογική περίοδο. Είναι ενδεικτικές οι δηλώσεις της στην κοινή συνέντευξη Τύπου ότι προσπάθησαν να βρουν δίκαιες συμβιβαστικές λύσεις. Τόνισε, μάλιστα, «είναι πάντα καλύτερο να μιλάμε ο ένας με τον άλλον παρά ο ένας για τον άλλον».

Η Γερμανία είναι πολύ μεγάλη για την Ευρώπη, αλλά μικρή για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα. Ο μόνος τρόπος να το επιτύχει είναι μέσα από το σχήμα “γερμανική Ευρώπη”. Όσο οι ΗΠΑ ανέχονταν τον οικονομικό (και όχι μόνο) εθνικισμό του Βερολίνου δεν προέκυπτε σοβαρό πρόβλημα. Η μετατροπή της Γερμανίας σε “αφεντικό” της ΕΕ δεν αντέφασκε με το μεταπολεμικό δόγμα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής ότι δεν πρέπει να έρθει σε αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς.

Η εκλογή του Τραμπ άλλαξε τα πράγματα. Οι γερμανικές άρχουσες ελίτ νοιώθουν σήμερα πιο οικονομικά ισχυρές και πολιτικά χειραφετημένες, αλλά ταυτοχρόνως και απειλούμενες. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν πώς να χειρισθούν το νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. Η Μέρκελ προσπάθησε να ρίξει γέφυρες και να ρυμουλκήσει το νέο Αμερικανό πρόεδρο σε μία διαδικασία εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων. Αυτό, άλλωστε, θα το πουλούσε επικοινωνιακά εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου.

  • Πρώτον, ως επιβεβαίωση του ηγετικού ρόλου της όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στο διεθνές φιλελεύθερο στρατόπεδο.
  • Δεύτερον ως επιβεβαίωση της ικανότητάς της να χειρίζεται αποτελεσματικά “λαϊκιστές ηγέτες”, όπως ο Μπερλουσκόνι, ο Ερντογάν, αλλά και ο Πούτιν.

Ο Τραμπ, όμως, δεν ψάχνει συμβιβασμό με το Βερολίνο. Επιδιώκει να επανεγκαταστήσει την αδιαμφισβήτητη αμερικανική ηγεμονία. Και φέρεται αποφασισμένος να το επιτύχει, αφενός ανακτώντας οικονομική ισχύ με την επαναφορά των βιομηχανιών στο αμερικανικό έδαφος, αφετέρου με άσκηση διπλωματίας εθνικής ισχύος που να στηρίζεται σε ακόμα πιο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Η εξαγγελία νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων από τον Αμερικανό πρόεδρο εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο, αλλά παραλλήλως του εξασφαλίζει και την πολύτιμη συμμαχία του περιβόητου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

Δεν είναι παράδοξο, λοιπόν, ότι ο Τραμπ χρησιμοποίησε την επίσκεψη της Μέρκελ όχι για να βρει ένα modus vivendi μαζί της, αλλά για να διακηρύξει εμμέσως πλην σαφώς ότι παρά τις αντιδράσεις είναι αποφασισμένος να προωθήσει τη στρατηγική του. Δεν περιορίσθηκε, λοιπόν, στο να υπογραμμίσει τη θέση του ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να πληρώσουν για την άμυνά τους. Ούτε ικανοποιήθηκε από τη δέσμευση της καγκελαρίου για αύξηση των γερμανικών αμυντικών δαπανών. Για να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι εννοεί αυτά που λέει, κατέφυγε και στον δικό του τρόπο δημόσιας διπλωματίας.

Αφού έγραψε τουίτ ότι η συνάντηση με τη Μέρκελ ήταν «εξαιρετική», πρόσθεσε σε άλλο ότι η Γερμανία «πρέπει να πληρώσει  τεράστια χρηματικά ποσά στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ για την πολύ ισχυρή και πολύ δαπανηρή άμυνα που της παρέχεται». Η απάντηση της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας ότι «δεν υπάρχει λογαριασμός χρέους στο ΝΑΤΟ» επιβεβαίωσε ότι οι δύο πλευρές συνεχίζουν να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες. Αυτό, άλλωστε, φάνηκε και στα άλλα ζητήματα που μπήκαν στο τραπέζι.

Το μόνο που ο Τραμπ βρήκε να πει ότι έχει κοινό με τη Μέρκελ ήταν η δηλητηριώδης ατάκα πως και οι δύο είχαν πέσει θύματα υποκλοπών από την κυβέρνηση Ομπάμα. Πολλοί εστιάζουν στο γεγονός πως ο Αμερικανός πρόεδρος και η Γερμανίδα καγκελάριος είναι πολύ διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό ισχύει, αλλά η γεφύρωση του χάσματος καθίσταται δύσκολη, επειδή εκπροσωπούν δύο ισχυρά ρεύματα στους κόλπους του δυτικού κόσμου. Η μέχρι πρότινος κυρίαρχη φιλελεύθερη συναίνεση αμφισβητείται από τις κοινωνίες και αυτή η αμφισβήτηση στις ΗΠΑ βρήκε έκφραση από τον Τραμπ. Το σύνθημά του «πρώτα η Αμερική» μπορεί να έχει εθνική χροιά, αλλά έχει και οικουμενικές συνέπειες. Κι αυτό, επειδή είναι ο τρόπος του για να ανασχέσει, αν όχι να ακυρώσει, την παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειές της.

Για την Ελλάδα, η αντιπαράθεση των ΗΠΑ του Τραμπ με τη “γερμανική Ευρώπη” θέτει κρίσιμα διλήμματα εθνικού προσανατολισμού. Προς το παρόν το εγχώριο πολιτικό σύστημα αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει, αναλισκόμενο στις γνωστές ρητορείες χωρίς αντίκρισμα. Το επόμενο διάστημα εκ των πραγμάτων θα κληθεί να κάνει επιλογές.

“Πρώτο Θέμα” 25.03.17

1...2,9732,9742,975...3,021Σελίδα 2,974 από 3,021