Αρχική Blog Σελίδα 2973

Why Syria’s Kurds Are America’s Key Ally

Από
pcuser
-
0

Before the civil war, few outside the Middle East had ever heard of Syria’s Kurds. Syria has by far the smallest Kurdish population of the four countries with Kurdish minorities.

However, the Syrian Kurds have risen to international prominence as their most powerful political group, the Democratic Union Party (PYD), has built its People’s Protection Units (YPG) into one of the most formidable fighting forces in the Syrian civil war. This force has gradually become the backbone of U.S.-led anti-ISIS operations in the country, and the PYD has become the largest landowner in Syria, next to the regime of President Bashar al Assad.

Buoyed by these successes, Syria’s Kurds are now on the verge of achieving their dream of establishing a permanent and stable autonomous state in Syria. However, they face a serious obstacle in the form of the government of Turkish President Recep Tayyip Erdogan, which views the PYD as an extension of the Kurdistan Worker’s Party (PKK), the Kurdish insurgency responsible for a series of bombings and attacks on Turkish security forces.

Now, as President Donald Trump decides whether to double down on U.S. support for the Kurds and as Turkey promises to scale back its military intervention in Syria, who are the Syrian Kurds and what comes next for this new power player?

In the early years of Syria’s civil war, the Kurds played a relatively limited, cautious role. Historically, the Syrian government has not shied away from cracking down hard on the country’s Kurdish minority. In the 1960s, the Syrian regime stripped almost 20 percent of the country’s Kurdish population of citizenship. Its security forces have regularly responded to dissent or efforts to promote Kurdish autonomy with violent repression. Thus, says Bulent Aliriza, director of the Turkey Project at CSIS, the Kurds largely “kept out of the conflict in the beginning as much as they could.”

However, as the war intensified in 2012, the Kurdish Democratic Union Party (PYD) merged with the Kurdish National Council (KNC) – funded by Massoud Barzani, leader of Iraq’s semi-autonomous Kurdish region – to form a Kurdish Supreme Committee (KSC), which created the People’s Protection Units (YPG). This new Kurdish militia quickly swept through northern Syria, capturing key cities like Kobani in the northeast and Afrin in the northwest. At the same time, the PYD quickly rose to political prominence in Syrian Kurdistan, sidelining the KNC and abandoning the KSC in 2013. By 2014, the PYD had consolidated control over much of the three cantons of Kurdish Syria – Kobani, Jazira, and Afrin – and declared the creation of an autonomous “Democratic Federal System of Northern Syria.”

U.S. support for the PYD and YPG began in earnest after this semi-autonomous region, commonly known by its Kurdish name “Rojava,” came under ISIS attack in 2014. In particular, the siege of Kobani, which the YPG won decisively in early 2015, cemented this relationship by drawing more concrete American military support and by demonstrating the skill and tenacity of YPG fighters in the face of a grueling ISIS assault. Following this battle, the Kurds gradually became America’s go-to allies on the ground in Syria. And, says Barak Barfi, a research fellow at the New America Foundation, when a key component of the U.S. “train-and-equip program [in Syria] collapsed in October 2015, Washington asked the PYD and its military arm, the YPG to assemble an Arab coalition to continue the initiative under its aegis.”

This coalition, known as the Syrian Democratic Forces (SDF), has cobbled together an ethnically diverse group of militias, including Arab, Armenian, Circassian, and Chechen fighters. However, the Kurdish YPG provides the definitive backbone of SDF military capabilities. Today, as the Trump Administration accelerates the U.S.-led military campaign against ISIS in Iraq and Syria, Washington is pouring new resources into the SDF in preparation for the siege of Raqqa, ISIS’ capital. “This month,” says Barfi, the U.S. “dispatched 400 troops from the 11th Marine Expeditionary Unit” to bolster the SDF – in effect, the YPG.

This swift rise of the Syrian Kurds, and especially the outpouring of U.S. military support for the SDF, has not gone down well in Turkey. Before 2014, Ankara’s stance toward the Syrian PYD was somewhat ambivalent. According to Bulent Aliriza, “the PYD maintained contact with Ankara… [and] PYD leaders even made a number of visits to Turkey.” But that tenuous relationship began to break down once the PYD began fighting ISIS in earnest; it eventually collapsed into open hostility, especially after Turkish peace talks with the PKK ended in 2015.

The Erdogan government distrusts the PYD, considering it closely linked to the PKK and is also wary of the inspirational effect an autonomous Rojava would exert on the large Kurdish minority in Turkey.  Erdogan now defines the PYD, particularly its presence along Turkey’s southern border, as an existential national security threat to Ankara. According to Barfi, “though the Turks ostensibly entered Syria in August 2016 [in Operation Euphrates Shield] to fight ISIS, their real target was the PYD.” This intervention has driven Free Syrian Army (FSA) Arab rebels, under the Euphrates Shield coalition, and Turkish troops deep into Syria, capturing a thin column of ISIS-held territory from the Turkish border down to the strategically-located city of Al Bab.

Once Euphrates Shield captured Al Bab, Erdogan quickly turned his forces east earlier this month to advance on the SDF-held town of Manbij in an effort push the SDF and Kurds away from the western bank of the Euphrates. However, this attack quickly stalled. SDF forces withdrew from a line of towns on the border, allowing Russian and Syrian government forces to enter and create a buffer zone against Turkish-backed forces.

At the same time, Washington dispatched U.S. troops to Manbij and the surrounding area in order to deter skirmishes, while Russia agreed to place a military training base in the isolated Kurdish canton of Afrin in northwestern Syria. During U.S. Secretary of State Rex Tillerson’s visit to Ankara yesterday, Turkish Prime Minister Binali Yildirim announced that “Operation Euphrates Shield has been successful and is finished,” possibly ruling out further Turkish advances against the SDF in Manbij.

The autonomous Kurdish quasi-state in Syria is by no means secure. Afrin is surrounded by Turkey, Euphrates Shield-linked rebels, jihadist groups, and Syrian government troops. Even if Turkey cancels the Euphrates Shield operation, it still has wide scope to assault Kurdish-held territory along its southern border. And Turkey continues to request that the U.S. cut off support to the PYD, a sentiment reiterated during Tillerson’s visit. However, for the moment, the Kurds are the largest landowner in Syria beside the Assad regime, and Kurdish troops comprise the core fighting component of the only force realistically capable of taking Raqqa from ISIS. In effect, Syria’s tiny Kurdish region has risen to become the key U.S. ally in the war-torn landscape and one of its most influential power brokers.

FRITZ LODGE

Fritz Lodge is an international producer at The Cipher Brief. Follow him on Twitter @FritzLodge.

PHOTO: AP/MANU BRABO

www.thecipherbrief.com

Η Ελλάδα προσφέρει αλλά δεν ζητά ποτέ: Γεωπολιτικές ισορροπίες και ανταλλάγματα

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Γιώργος Κακλίκης, Πρέσβης επί τιμή

File Photo: Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία Andrea Bonetti APRIL 2, 2017

Μετά το κενό που παρουσιάστηκε σε σχέση με τις προθέσεις της Διοίκησης Τραμπ στις διεθνείς της σχέσεις, έχουν αρχίσει να αναδύονται ενδείξεις των προθέσεων της Ουάσιγκτον.

Εκείνο, πάντως, που φαίνεται να παραμένει ένα από τα σημεία στήριξης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι οι σχέσεις της με την Τουρκία.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη γεωστρατηγική της θέση θεωρώντας πως εξυπηρετεί τους σκοπούς τους. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον δεν διστάζει να διατυπώνει φόβους ή δυσαρέσκεια για ό,τι είναι αντίθετο στα συμφέροντά της. Ετσι, εκδόθηκε οδηγία προς τους Αμερικανούς για τον κίνδυνο να πέσουν θύματα τρομοκρατίας στην Τουρκία, απαγορεύθηκε στους επιβάτες των τουρκικών αερογραμμών, στα ταξίδια τους προς τις ΗΠΑ, να μεταφέρουν στην καμπίνα υπολογιστές και τάμπλετ, ενώ ο Αμερικανός στρατιωτικός διοικητής του NATO στην Ευρώπη εξέφρασε ανησυχία «για την απολυταρχική εκτροπή της Τουρκίας».

Και, λίγο πριν από την επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ στην Αγκυρα, συνελήφθη ο φερόμενος ως συνεργασθείς με το Ιράν, παρά το αμερικανικό εμπάργκο- αντιπρόεδρος της τουρκικής Τράπεζας Halkbank στην οποία λέγεται ότι ασκούν επιρροή κύκλοι προσκείμενοι στον Τούρκο πρόεδρο.

Από τον περίγυρό μας δεν απουσιάζει η αβεβαιότητα. Ανατολικά της Τουρκίας, η ρευστότητα φαίνεται πως θα παραχωρήσει τη θέση της σε νέες καταστάσεις. Και, όπως αναμένεται, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν τις εξελίξεις επιδιώκοντας να μη θιγούν τα συμφέροντά τους. Εάν η Τουρκία σταθεί εμπόδιο σε αυτά, υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον θα ρίξει το βάρος αλλού. Σε κράτη που συνεργάζονται όχι μόνο στον ενεργειακό και οικονομικό τομέα αλλά και τον αμυντικό. Οπως συνέβη με την άσκηση «Ηνίοχος 2017» με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Ιταλίας, του Ισραήλ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Απομένει να δούμε αν η Αθήνα θα χειρισθεί με συνέπεια και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό την πραγματικότητα που διαμορφώνεται και χωρίς να ξεχνά πως για ό,τι προσφέρει επιβάλλεται να απαιτεί αντίστοιχα ανταλλάγματα.

Πηγή: Η Ελλάδα προσφέρει αλλά δεν ζητά ποτέ: Γεωπολιτικές ισορροπίες και ανταλλάγματα http://mignatiou.com/2017/04/i-ellada-prosferi-alla-den-zita-tipota-pote-geopolitikes-isorropies-ke-antallagmata/

Ας προσφέρουν και κάτι στην πατρίδα

Από
anixneuseis
-
18
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.
Η σύνθεση της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αμάλγαμα από το «αριστερό» ΠΑΣΟΚ ως την Ακροαριστερά. Η κοινωνική οτιδήποτε. Από τη Γιάννα Αγγελοπούλου ως το κοινωνικό περιθώριο που αρέσκεται, χωρίς να το έχει πάντοτε ανάγκη, να κοιμάται τα βράδια στα παγκάκια και να σιτίζεται με κουπόνια.

Η ιδεολογική ταυτότητα της ηγετικής ομάδας είναι, επίσης, ένα κράμα λενινισμού, σταλινισμού, αναρχισμού, τριτοκοσμισμού, και μερικών εξουσιομανών αναθεωρητών του πάλαι ποτέ ευρωκομμουνισμού.

Στην ελληνική κοινωνία ο χώρος αυτός, που ηττήθηκε στρατιωτικά στον Εμφύλιο αλλά κυριάρχησε ιδεολογικά, ασκούσε μια γοητεία. Αποτέλεσε ευτύχημα το ότι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός απέφυγαν να περάσουν στο στρατόπεδο του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού και δεν βίωσαν τις τραγικές εμπειρίες των λαών που υπέστησαν τις συνέπειές του. Παρά την άμεση επαφή με τους λαούς των χωρών του Ανατολικού συνασπισμού και την εξιστόρηση των βιωμάτων τους, η ελληνική κοινωνία συνέχιζε να ενθουσιάζεται από το «αριστερό όραμα». Και τον ενθουσιασμό της αυτό τον μετουσίωσε σε ψήφο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές.

Η πολιτική αυτή εξέλιξη έχει και τα καλά και τα άσχημά της. Το καλό είναι ότι η ελληνική κοινωνία βιώνει το «αριστερό όραμα» στην πιο light εκδοχή του. Είναι άλλο πράμα ο Τσίπρας και άλλο ένας σκληρός κομμουνισμός με αρχηγούς τύπου Ζαχαριάδη. Το κακό είναι πως ακριβώς επειδή το βάθος της ιδεολογικής συγκρότησης των ανθρώπων που διαχειρίζονται σήμερα την κυβερνητική εξουσία είναι λενινιστικό, που σημαίνει πως διαμορφώθηκαν ιδεολογικά με αντίληψη κατάληψης της εξουσίας ακόμη και με τα όπλα, είναι αδιανόητο να πιστεύει κανείς πως θα την εγκαταλείψουν τώρα που την κατέκτησαν με την ψήφο του ελληνικού λαού, άρα έχουν την απαιτούμενη πολιτική νομιμοποίηση.

Για να είμαστε σαφείς: οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία δεν πρόκειται να φύγουν με τη βούλησή τους.

Δεν πρόκειται να διενεργήσουν εκλογές νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία, και αν το κάνουν, θα το κάνουν επειδή η συγκυρία θα τους ευνοεί.

Χαρακτηριστική περίπτωση ερωτικής σχέσης της Αριστεράς με την εξουσία υπήρξε ο Εμφύλιος. Δεν είναι μόνο που πήραν τα όπλα και βγήκαν στα βουνά για να την κατακτήσουν, αλλά και η κρίσιμη περίοδος προς το τέλος του πολέμου, όταν ο Δημοκρατικός Στρατός έμεινε από εφεδρείες και αναζήτησε μαχητές στα σλαβομακεδονικά τάγματα που δημιούργησε – με τις γνωστές και αμφιλεγόμενες συμφωνίες και συνέπειες. Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε.

Η κομμουνιστογενής Αριστερά –και ο ΣΥΡΙΖΑ στο βασικό ιδεολογικό αφήγημά του συγκαταλέγεται σ’ αυτήν– έχει απολέσει την αίγλη της διεθνώς. Η μαρξιστική θεωρία πέραν μιας καλής ανάλυσης της φύσης του κεφαλαίου δεν έδωσε σε οποιαδήποτε εμπειρική εκδοχή της δείγματα ότι μπορεί να εξισορροπήσει την κοινωνική δικαιοσύνη με τη δημοκρατία. Αντιθέτως, σε όλες τις περιπτώσεις οδήγησε στη διαμόρφωση νομενκλατούρας και αυταρχικών καθεστώτων. Βεβαίως, οι θεωρητικοί του μαρξισμού αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με τα καθεστώτα που βίωσε ο κόσμος στην Ρωσία, την Κίνα, την Ανατολική Ευρώπη, ή οπουδήποτε αλλού.

Είναι δυστύχημα που μια ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να διαχειριστεί σήμερα τις τύχες των λαών, διότι η επιδρομή της αγοράς απειλεί την ανθρωπότητα.

Μπροστά στο αδιέξοδο μιας κοινωνικής πολιτικής με ανθρώπινο πρόσωπο και την επέλαση της λογικής της ελεύθερης αγοράς, ο καθημερινός άνθρωπος στέκεται αδύναμος. Σ’ αυτόν τον άνθρωπο απευθύνθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, τον ξεγέλασε, και τώρα, αν και νιώθει πως έχει απολέσει την αποδοχή του, προσπαθεί να γαντζωθεί στην εξουσία υπονομεύοντας οποιαδήποτε –έστω και μικρή– ελπίδα.

Το πολιτικό δέμας και των διαφαινομένων ως διαδόχων του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται επίσης ελάχιστο, αλλά μια πολιτική αλλαγή είναι επιβεβλημένη. Η κυβέρνηση δείχνει παντελή αδυναμία να διαχειριστεί τα οικονομικά και οδηγεί την ελληνική κοινωνία σε μια τραγωδία. Δυστυχώς, ούτε και εκεί που θα μπορούσε, υποτίθεται, ως Αριστερά να προσφέρει κάτι καινούριο, όπως είναι οι θεσμοί, δεν το επιδίωξε. Ευτυχώς, καλύτερα, διότι τα δείγματα που έδωσε όπου επιχείρησε να επιφέρει κάποιες αλλαγές, είχαν μια ολοκληρωτική χροιά.

Εν είδει μαθητευόμενων μάγων αποδόμησαν ό,τι είχε αφεθεί, έστω και ελάχιστα, όρθιο από την παντελή αδυναμία και προκατόχων τους να διαχειριστούν μια δύσκολη, πράγματι, κρίση.

Ο υπουργός οικονομικών Τσακαλώτος ομολογεί πως από τα κυβερνητικά λάθη εξαφανίστηκε η μεσαία τάξη στην Ελλάδα, με την ευκολία ανθρώπου που περπατά στην παραλία και τρώει σπόρια. Και κανείς δεν αντιδρά.

Πέραν της αναπαραγωγής της νομενκλατούρας, που δεν αφορά την κοινωνία, η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει τίποτε να δώσει και δεν μπορεί τίποτε να προσφέρει στον ελληνικό λαό. Θα ήταν πράξη σωφροσύνης η προσφυγή στις κάλπες. Μια, τουλάχιστον, κάποια προσφορά στην πατρίδα.

Και κάτι τελευταίο. Εγκλήματα και πράξεις κολάσιμες διαπράχθηκαν πολλές στο παρελθόν. Μια κυβέρνηση οφείλει να αντιμετωπίσει το θέμα με σοβαρότητα. Και πρέπει να το κάνει. Όχι όμως ευκαιριακά, όπως γίνεται σήμερα για αποπροσανατολισμό.

Ήταν πολλά αυτά με τα οποία ταλάνισε την ελληνική κοινωνία η Αριστερά από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Η κυβέρνηση που αρέσκεται να καπηλεύεται τον πολιτικό αυτόν χώρο, ας κάνει κάτι ελάχιστο. Το επιχείρημα «οι άλλοι καλύτεροι ήταν;» δεν πιάνει. Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς: «οι άλλοι δεν ήταν Αριστερά. Από εσάς περίμεναν τα λαϊκά στρώματα και η μεσαία τάξη την οποία αφανίσατε».

pontos-news.gr

Τραβώντας την σκανδάλη για το Brexit

Από
anixneuseis
-
1
Και περνώντας το σημείο χωρίς επιστροφή
Matthias Matthijs foreignaffairs.gr
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, δείχνει την επιστολή της Βρετανίδας πρωθυπουργού Theresa May για το Brexit, στις Βρυξέλλες, στις 29 Μαρτίου 2017. YVES HERMAN / REUTERS
Περίληψη:

Το όνειρο των υποστηρικτών του Brexit περί ενός Ηνωμένου Βασιλείου το οποίο διεκδικεί την θέση που του αρμόζει ως ηγέτης της Κοινοπολιτείας ή των αγγλόφωνων χωρών (αυτό που οι αξιωματούχοι του νέου Υπουργείου Διεθνών Εμπορίου της χώρας αποκαλούν, χωρίς ίχνος ειρωνείας, «Αυτοκρατορία 2.0») είναι απατηλό, για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία ζήτηση για κάτι τέτοιο.

Ο MATTHIAS MATTHIJS είναι επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στην Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.

Χθες, το ρολόι των δύο ετών για το Brexit άρχισε την αντίστροφη μέτρησή του. Τώρα που η βρετανική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει επίσημα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την πρόθεσή της να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση [1], το Ηνωμένο Βασίλειο έχει περάσει το σημείο της μη [2] επιστροφής. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η μεγαλύτερη πράξη αυτο-σαμποτάζ στην σύγχρονη πολιτική ιστορία.

Παρά τα όσα έχει υποσχεθεί ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Boris Johnson, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα είναι σε θέση να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο ταυτόχρονα[3]. Οι υπόλοιποι της ΕΕ είναι αποφασισμένοι να δείξουν ότι το να αφήνεις το club έχει αρνητικές συνέπειες. Και με αυτή την έννοια, με την ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, το Ηνωμένο Βασίλειο επέλεξε να παραιτηθεί από σημαντικό έλεγχο επί του δικού του οικονομικού μέλλοντος. Οι νέες εμπορικές συμφωνίες είναι αβέβαιες και οι φυγόκεντρες δυνάμεις του ανανεωμένου σωβινισμού αρχίζουν να αμφισβητούν την ιστορική ένωση μεταξύ Αγγλίας, Ουαλίας, Σκωτίας και Βόρειας Ιρλανδίας. Ως εκ τούτου, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι βέβαιο ότι θα χάσει επιρροή [4] στην παγκόσμια σκηνή.

Και έτσι, αντί να «πάρουμε πίσω τον έλεγχο», όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του Brexit, το Ηνωμένο Βασίλειο θα χάσει κάποια αυτονομία σε οικονομικά και δημοσιονομικά θέματα. Στο κάτω-κάτω, τα μεγαλύτερα εμπόδια για μια πραγματικά «παγκόσμια Βρετανία» [5] δεν είναι οι δασμοί στο εμπόριο αλλά τα μη δασμολογικά κανονιστικά εμπόδια, τα οποία απαιτούν είτε την εναρμόνιση όλων των εμπορικών εταίρων ή, τουλάχιστον, την αμοιβαία αναγνώριση [των κανόνων]. Από αυτή την άποψη, η ενιαία αγορά της ΕΕ ήταν το πιο φιλόδοξο πείραμα της ελεύθερης αγοράς στην οικονομική ιστορία. Με την έξοδο από αυτήν, το Ηνωμένο Βασίλειο δίνει την θέση του στο ευρωπαϊκό τραπέζι και, επομένως, δεν είναι πλέον σε θέση να επηρεάσει την μελλοντική λήψη αποφάσεων στην μεγαλύτερη αγορά του, πόσω μάλλον την μορφή των μελλοντικών παγκόσμιων ρυθμιστικών προτύπων. Και, γυρίζοντας την πλάτη του στην τελωνειακή ένωση της ΕΕ, είναι βέβαιο ότι θα εισαγάγει νέους φραγμούς στο εμπόριο.

Με την έξοδο από την ΕΕ, εν τω μεταξύ, το Ηνωμένο Βασίλειο θα χάσει επίσης επιρροή στην ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική και έτσι θα δει την παγκόσμια επιρροή του να φθίνει περαιτέρω. Η λεγόμενη ειδική σχέση του με τις Ηνωμένες Πολιτείες [6] διατηρήθηκε μόνο με την ψευδαίσθηση ότι η χώρα λειτουργούσε ως γέφυρα μεταξύ της Ουάσιγκτον και της υπόλοιπης Ευρώπης. Τώρα, ακόμη και αυτή η αυταπάτη έχει κλονιστεί. Το όνειρο των υποστηρικτών του Brexit περί ενός Ηνωμένου Βασιλείου το οποίο διεκδικεί την θέση που του αρμόζει ως ηγέτης της Κοινοπολιτείας ή των αγγλόφωνων χωρών –αυτό που οι αξιωματούχοι του νέου Υπουργείου Διεθνών Εμπορίου της χώρας αποκαλούν, χωρίς ίχνος ειρωνείας, «Αυτοκρατορία 2.0» [7]- είναι απατηλό για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία ζήτηση για κάτι τέτοιο. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να προσπαθεί να προσπαθεί πέραν του βάρους του στις διεθνείς υποθέσεις μέσω του υπερμεγέθους ρόλου του στο ΝΑΤΟ, αλλά η ανοιχτή εχθρότητα των προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, και της διοίκησής του προς την Ατλαντική Συμμαχία, κάνει ακόμη και αυτό μια μάλλον επισφαλή πρόταση.

Τέλος, με το να επιλέξουν ένα «σκληρό» Brexit –δηλαδή με το να φύγουν τόσο από την τελωνειακή ένωση της ΕΕ όσο και από την ενιαία αγορά- ενάντια στις σαφείς επιθυμίες του λαού της Σκωτίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, οι Βρετανοί ψηφοφόροι έχουν βάλει ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το άμεσο μέλλον του ίδιου του Ηνωμένου Βασιλείου. Η ανεξαρτησία της Σκωτίας είναι πλέον πιο πιθανή από ό, τι το 2014, και η πιθανή επιστροφή ενός σκληρού συνόρου μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας έχει κάνει το όνειρο μιας ενωμένης Ιρλανδίας -όπως είχε οραματιστεί το ιρλανδικό ρεπουμπλικανικό κόμμα Sinn Fein- λιγότερο εξεζητημένο από όσο φαινόταν κάποτε. Το Ηνωμένο Βασίλειο μέσα σε λίγα χρόνια μπορεί να υπάρχει ως «πρώην Ηνωμένο Βασίλειο της Αγγλίας και της Ουαλίας», με το ατυχές ακρωνύμιο FUKEW (από το former United Kingdom of England and Wales).

Πριν από μερικά χρόνια, ο Ντέιβιντ Κάμερον εξέφρασε την ελπίδα του ότι θα τελειώσει ως ο Βρετανός πρωθυπουργός που θα είχε διευθετήσει δύο μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα της χώρας του: Αυτό της ένταξης στην ΕΕ και εκείνο του μέλλοντος της Σκωτίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι δίκαιο να πούμε ότι έχει πέσει έξω από τους στόχους που έθεσε ο ίδιος. Τώρα η πρωθυπουργός Theresa May έχει μπροστά της το ακόμα πιο δύσκολο έργο της επούλωσης ενός διχασμένου έθνους, ενώ επιδιώκει να οδηγήσει την χώρα έξω από την ΕΕ αλώβητη. Η ιδέα ότι θα πετύχει εκεί όπου απέτυχε Κάμερον φαίνεται αφελής, στην καλύτερη περίπτωση.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/united-kingdom/2017-03-29/pullin…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/tags/brexit
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2016-12-12/europe-after-b…
[3] https://www.foreignaffairs.com/interviews/2016-07-26/economic-consequenc…
[4] https://www.foreignaffairs.com/interviews/2016-07-10/remainer-s-lament
[5] https://www.nytimes.com/2017/01/20/opinion/theresa-mays-global-britain-i…
[6] https://www.theguardian.com/politics/2017/feb/14/will-trump-presidency-f…
[7] https://www.ft.com/content/bc29987e-034e-11e7-ace0-1ce02ef0def9

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Εκπομπή “Τομές στην Επικαιρότητα”: είναι αναγκαία η αναθεώρηση του Συντάγματος;

Από
anixneuseis
-
1

 

Στο ερώτημα αν είναι αναγκαία η αναθεώρηση του Συντάγματος και πως κρίνονται οι προτάσεις που έκανε Επιτροπή του Συριζα, θα απαντήσουν σήμερα, Πέμπτη 30 Μαρτίου, οι προσκεκλημένοι της εκπομπής “Τομές στην Επικαιρότητα”

Η εκπομπή μεταδίδεται απο τις 9μμ-10μμ κάθε Πέμπτη και επαναλαμβάνεται το Σάββατο απο τις 5μμ-6μμ απο την TV-100.

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ

Κώστας Χρυσόγονος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ευρωβουλευτής Συριζα

Γεώργιος Γεραπετρίτης, αναπλ. Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών

Μιχαήλ Παρούσης, αναπλ. Καθηγητής  Φιλοσοφίας, Θεωρίας και Επιστημολογίας του Δικαίου Πανεπιστημίου Πατρών.

Το σήμα της TV-100 μεταδίδεται:

Μέσω της Digea στην Κεντρική Μακεδονία

Απο την OTE TV οπουδήποτε

Διαδικτυακά απο τη διεύθυνση:

www.anixneuseis.gr

και

www.fm100.gr

Η Ελληνική Εξαίρεση

Από
anixneuseis
-
1

Κωστας  Βεργοπουλος

Ακομη μια φορα, ο Διοικητης της Τραπεζας Ελλαδος επανερχεται στο οδυνηρο ζητημα της αποδοσης ευθυνων για την παρατεινομενη ελληνικη κριση. Ωστοσο, κατα ποσο αρμοζει στο σπιτι του κρεμασμενου να γινεται λογος για σχοινι. Ποιος δεν γνωριζει πλεον οτι με τα τρια Μνημονια απο το 2010 μεχρι σημερα, η ελληνικη οικονομια αντι να σταθεροποιηθει, εχει ακαταμαχητα καταρρευσει και με τους πιο αδυναμους να υποβαλλονται στο βαρυτερο κοστος.  Απο την αρχη των προγραμματων διασωσης (2010) και μεχρι σημερα, δεν διασωζεται η οικονομια στην χωρα μας, αλλα μονομερως οι πιστωτες της, με τιμημα την παραταση της υφεσης και την διατηρηση της ανεργιας σε ασυγκριτα υψηλοτερα επιπεδα απο ο,τι στις ομοιοπαθεις χωρες της ευρωπαικης περιφερειας. Ο ιδιος επαναφερει το αγωνιωδες ερωτημα που αλλοι εχουν θεσει πριν απο αυτον: Γιατι αραγε η Ελλαδα παραμενει στην υφεση, ενω οι αλλες χωρες της περιφερειας εχουν ηδη εξελθει απο τα προγραμματα στηριξης και μαλιστα εμφανιζουν θετικους ρυθμους αναπτυξης; Οπωσδηποτε καιριο το ερωτημα, ομως οι απαντησεις εκτος θεματος.

Για την «ελληνικη εξαιρεση», τα αιτια αποδιδονται σε οποιοδηποτε λογο, ενω παρασιωπουν τον κυριωτερο: στην τουρκοκρατια και στον οθωμανικο ζυγο, στην ελλειψη Διαφωτισμου κατα τον 18ο αιωνα, στο πελατειακο πολιτικο συστημα του 19ου αιωνα, στο υπερδιογκωμενο κρατος κατα τον 20ο, στην διαφθορα του πολιτικου συστηματος, στον υπερκαταναλωτισμο των Ελληνων. Στον ασωτο βιο με αφρονες σπατάλες σε γυναικες και ποτα, κατα τον Ολλανδο προεδρο του Γιουρογρουπ. Για την Ελλαδα ειδικα, η καταρρευση θα μπορουσε επισης να αποδιδεται – γιατι οχι – στο «αναδελφο των Ελληνων» ή ακομη στη «δυστηνο μοιρα» και «κακοδαιμονια» της φυλης που την καταδιωκουν απο χιλιετιες. Σε «ανθελληνικες συνομωσιες» αυτων που μας μισουν κι ακομη σε παρεμβαση εξωγηινων παραγοντων και ουτω καθ’εξης.

Απο ολες τις πιθανες και απιθανες «αιτιες», ο Διοικητης ενοχοποιει  τελικα το ελλειμμα γενναιοτητος του πολιτικου συστηματος  να πει την αληθεια στον κοσμο, το δραματικο ελλειμμα ατομισμου, αλλα και ταυτοχρονα συλλογικοτητος των Ελληνων. « Αλληλομαχαιρωνομαστε, αντι να ομονοουμε στα βασικα». Ωστοσο, η οξυνση των κοινωνικων αντιπαραθεσεων  στην ιστορια εχει αποτελεσει μηχανισμο δημοκρατικης προοδου των αντιστοιχων κοινωνιων, ενω αντιθετα η απουσια αντιπαραθεσεων παραπεμπει σε ολοκληρωτικα και τριτοκοσμικα καθεστωτα.

Ομως, περα απο ολα, αυτο που ετσι παρασιωπαται  ειναι οτι: α) με τα τρια προγραμματα διασωσης απο το 2010 μεχρι σημερα (2017), η λειτουργια της ελληνικης οικονομιας δεν βελτιωθηκε, αλλα αντιθετα επιδεινωθηκε και η υπερχρεωση της χωρας δεν μειωθηκε, αλλα αντιθετα εκτιναχθηκε ακομη πιο ψηλα. β) η πολιτικη της βιαιης και εσπευσμενης εξισορροπησης των δημοσιων ελλειμματων στην χωρα μας ειχε ως αναποφευκτο αντιτιμο την νεκρωση της οικονομιας, ενω αυτο δεν συνεβη στις αλλες ομοιοπαθεις χωρες, στις οποιες η προσαρμογη παρεμεινε σαφως πιο ηπια και οπωσδηποτε σταδιακη. Συνηγορος παρομοιων θεσεων, ο Γερμανος Κλαους Ρεγκλιγκ αποδιδει την «ελληνικη εξαιρεση» στο μεγαλυτερο μεγεθος των ελληνικων ανισορροπιων. Ωστοσο, εφ’οσον αυτο ισχυει, θα οφειλαν τα προγραμματα να εφαρμοζονται με μεγαλυτερη ελαστικοτητα και κυριως να μην εξωθουν την οικονομια σε καταρρευση.

Απο το 2013, οι διευθυντες μελετων του ΔΝΤ, αρχικα ο Ολιβιε Μπλανσαρ και σημερα ο Μωρις Ομπστφελντ, ομολογουν και παραδεχονται οτι η εφαρμοζομενη «ελληνικη συνταγη» πασχει εξ αρχης απο εσφαλμενη υποεκτιμηση των υφεσιακων πολλαπλασιαστικων επιπτωσεων απο τις περικοπες δημοσιων δαπανων. Πραγμα που δεν συνεβη σε καμια αλλη χωρα απο τις ομοιοπαθεις της ευρωπαικης περιφερειας. Στην Ελλαδα οι ανεπιθυμητες συνεπειες αποδειχθηκαν περιπου 4πλασιες απο τις εκ προοιμιου αναμενομενες, με αποτελεσμα την επιταχυνομενη και μεχρι σημερα συντηρουμενη νεκρωση της οικονομιας.

Το δημοσιονομικο ελλειμμα απο -13,3% του ΑΕΠ το 2009 απορροφηθηκε σε -1% το 2017 και με πρωτογενες πλεονασμα ανωτερο του 3%, με συνεπεια η χωρα μας ηλθε πρωτη στο μεγεθος και στην ταχυτητα δημοσιονομικης προσαρμογης σε σχεση με τις αλλες ομοιοπαθεις. Ομως, η «λαμπρη επιδοση» βασισθηκε στην δραματικη καταστολη της οικονομιας, πραγμα που δεν συνεβη σε καμια αλλη ομοιοπαθη χωρα. Στην Ελλαδα εφαρμοσθηκε ο πιο ακεραιοφρων νεοφιλελευθερος τροπος προσαρμογης, με αμεση και δραματικη συρρικνωση των δημοσιων δαπανων απο 86355 δισεκατομμυρια το 2009 σε 55179 δις το 2017, ητοι περικοπη κατα 36,10%, και ταυτοχρονη δραστικη περικοπη των εισοδηματων, μισθων και συνταξεων κατα 40% εως 50%, με συνεπεια την καταρρευση της εσωτερικης αγορας και συνεπως των επενδυσεων με εκτιναξη της ανεργιας στα υψη. Στην Ισπανια, οι μισθοι και συνταξεις οχι μονον δεν μειωθηκαν, αλλα αντιθετα αυξηθηκαν κατα 4% εως 8%, στην Πορτογαλια, επισης δεν μειωθηκαν, αλλα διατηρηθηκαν και αυξηθηκαν κατα 0,4%, ενω παραλληλα οι δημοσιες δαπανες δεν περικοπηκαν παρα μονον οριακα. Στην Κυπρο, η περικοπη εισοδηματων περιορισθηκε συνολικα σε μονον 4,2%.

Κατα την «περιοδο προσαρμογης», 2009-2016, το ελληνικο ΑΕΠ συρρικνωθηκε κατα 28%, απο 242 δις σε 175, στην Κυπρο μολις κατα 0,98%, απο 18,4 δις σε 18, ενω αυξηθηκε στην Ισπανια κατα 4%, απο 1079 δις σε 1120, στην Ιρλανδια κατα 22,4%, απο 187 δις σε 229.

Η διατηρηση της εσωτερικης βασης της οικονομιας επιτρεπει σημερα την επανεκκινηση στις ομοιοπαθεις χωρες. Στην Ελλαδα, η οικονομια καταστραφηκε οχι λογω της αρχικης υπερχρεωσης, αλλα λογω της πρωτοφανους βιαιοτητος των προγραμματων δημοσιονομικης εξισορροπησης και προσαρμογης που αφαιμαξαν και αφανισαν την εσωτερικη αγορα, με συνεπεια την παρατεινομενη μεχρι σημερα και για το ορατο μελλον καταλυτικη αδυναμια επανεκκινησης.

Θα ανεμενε καποιος απο οικονομολογο, εκ των προισταμενων της ελληνικης οικονομιας, να επισημαινονται οι οικονομικες αιτιες της παρατεινομενης υφεσης στη χωρα μας, οι ιδεοληπτικοι και εσφαλμενοι στοχοι των προγραμματων προσαρμογης, που μονο στην Ελλαδα εφαρμοσθηκαν με τετοια ενταση, δριμυτητα και βιασυνη. Αντ’αυτου, μας προσφερεται, ακομη μια φορα, η ερμηνεια που ενοχοποιει τα διχαστικα παθη των Ελληνων. Ομως, εαν σημερα η χωρα κειται επι του εδαφους, αυτο δεν μπορει πλεον να αποδιδεται στο ελλειμμα πολιτικης και κοινωνικης συναινεσης, αφου ακομη και αν οι παντες ομονοουσαν στην εκτελεση των Μνημονιων, αυτα δεν θα επαυαν να διαβρωνουν την οικονομια με τις ανεπιθυμητες και ακαταμαχητες υφεσιακες συνεπειες τους.

[email protected]

Η Τουρκία στην κατηγορία των χωρών που είναι προς διαμελισμό

Από
anixneuseis
-
0

Ο Ορχάν Μπουρσαλί, αρθρογράφος της εφημερίδας Cumhuriyet, που είναι από τα κάστρα του κεμαλισμού, δημοσίευσε χθες ένα άρθρο που έχει ιδιαίτερη σημασία και πρέπει να διαβαστεί, γιατί περιγράφει τη διολίσθηση της Τουρκίας από την Ευρώπη προς τη Μέση Ανατολή.

Ο δε τίτλος, εξαιρετικά εύγλωττος:

«Η Τουρκία στην κατηγορία των χωρών που είναι προς διαμελισμό»
Τα μικρά σημάδια είναι που προμηνύουν τις άσχημες εξελίξεις. Δεν ξαφνιάστηκα όταν το διάβασα, θεώρησα ότι είναι η φυσική εξέλιξη όσων ζήσαμε, όμως ομολογώ ότι σκιάχτηκα λίγο όταν το διάβαζα.

Η Τουρκία ήταν μια χώρα που για το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών παραδοσιακά ανήκε και παρακολουθούνταν από το «Γραφείο των χωρών της Ευρώπης» ενώ τώρα μεταφέρεται στο «Γραφείο των χωρών της Μέσης Ανατολής». Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου επί διακυβέρνησης Ομπάμα αυτό ήταν κάτι που ζητήθηκε, και τώρα επί Τραμπ πραγματοποιείται!

«Ο ρόλος της στην κρίση της Συρίας, το γεγονός ότι είναι κοντά στην περιοχή, γεννά την ανάγκη να συμπεριληφθεί η Τουρκία σε μια ομάδα χωρών μαζί με το Ιράκ και τη Συρία».

Αν δούμε το όλο θέμα με την ιμπεριαλιστική του διάσταση, μια υπερδύναμη κάθεται μπροστά στον παγκόσμιο χάρτη και χαράσσει τη μοίρα των χωρών σαν να παίζει με παζλ.  Ο παγκόσμιος κυρίαρχος αποφασίζει βάσει δικών του συμφερόντων το πού πρέπει να βρίσκονται κάποιοι, και βάσει ποιων γεγονότων πρέπει να αξιολογηθούν.

Η χώρα αλλάζει κατηγορία με ιλιγγιώδεις ρυθμούς
Αυτό είναι κάτι που δεν το ξέραμε; Φυσικά και όχι. Η Τουρκία είναι μια χώρα του ΝΑΤΟ, στην άκρη της Δυτικής Συμμαχίας. Χρησιμοποιήθηκε πάντα ως ακριτική χώρα η οποία θα διαλυθεί σε μια επίθεση κατά της Ρωσίας, και με την οποία η Δύση θα κερδίσει χρόνο.

Τώρα οι συνθήκες έχουν αλλάξει και υποβιβαστήκαμε σε μια χώρα που ανήκει στη Μέση Ανατολή, τα σύνορα της οποίας αναδιαμορφώνονται.  Έτσι είναι αυτά. Αν βρίσκεσαι κάτω από μια κυβέρνηση δωσίλογων και αδύναμων, μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της και δεν ξέρει ποτέ τη θέση και τους περιορισμούς της, αυτά συμβαίνουν στη χώρα σου! Αλλάζουν  οι προτεραιότητες των ισχυρών. Κάποτε ήσουν η χαϊδεμένη τους χώρα, ενώ τώρα άλλαξες κατηγορία και έπεσες, και μάλιστα πολύ.

Τι σημαίνει αυτό; Πολλά πράγματα…

Ας πούμε, μπορείς να ξεκινήσεις από το «δεν σε θεωρούν κομμάτι της Ευρώπης». Σε αυτήν την περίπτωση κι εσύ λες ότι «Καθώς σχεδιάζονται ξανά οι χάρτες στη Μέση Ανατολή, θα συμμετέχεις και εσύ».

Ένα λεπτό, όμως, να το δούμε λίγο αυτό, γιατί το να σε πάνε στο Γραφείο της Μέσης Ανατολής, σημαίνει αυτό το πράγμα: Διαμελίστηκε το Ιράκ; Ναι, σε τρία τμήματα. Σχηματικά φαίνεται να είναι ενιαίο, για την ώρα, όμως στην πράξη έχει τριχοτομηθεί. Διαμελίστηκε η Συρία; Ναι, αλλά υπάρχει το πρότζεκτ της Ρωσίας για ενιαία Συρία. Οι ΗΠΑ θέλουν οπωσδήποτε να τη χωρίσουν σε τρία τμήματα. σουνίτες, σιίτες του Άσαντ και Κούρδοι.

Ένα είναι το σίγουρο σε όλα αυτά: Οι ΗΠΑ γκρεμίζουν άνετα τις γέφυρες, αλλά δεν φεύγουν από την περιοχή αν δεν δημιουργηθεί ένα κουρδικό κράτος.

Ο Μπαρζανί πιέζει ήδη. Όμως το πρόβλημα του Πενταγώνου και του Λευκού Οίκου δεν είναι ο Μπαρζανί, αλλά η επισημοποίηση ενός κουρδικού μορφώματος στη Συρία. Δικαιολογίες του στιλ «Πολεμάνε άψογα κατά του ΙΚ» είναι ένα πολιτικό ψέμα που καλύπτει τον τελικό σκοπό. Φυσικά και πολεμάνε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Μόλις είπε η Τουρκία «άφησε τους Κούρδους, θα πολεμήσω εγώ εναντίον του ΙΚ», φυλακίστηκε στην αλ Μπαμπ!

Η ΝΑ Τουρκία τμήμα του Σχεδίου της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής
Άλλη μια οπτική γωνία: Να αποδυναμωθεί η Ρωσία στη Μέση Ανατολή, και ειδικά στη Συρία. Η Ρωσία θα στριμωχτεί σε μια στενή λωρίδα γης, μαζί με τον Άσαντ. Όσο πιο μικρή η διαμελισμένη περιοχή και όσο πιο πολλά τα κράτη που θα δημιουργηθούν, τόσο περισσότερη η κυριαρχία των ΗΠΑ σε όλους. Και το παιχνίδι είναι να τους βάλεις όλους αυτούς να πολεμάνε μεταξύ τους.

Μόνο οι βλάκες και οι αμερικανόφιλοι μπορούν να ισχυριστούν ότι η νοτιοανατολική Τουρκία δεν είναι μέρος αυτής της αναδιαμόρφωσης του χάρτη.

Σχέδιο της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής είναι το άλλο όνομα αυτού του πρότζεκτ. Αλλά οι δικοί μας το θεώρησαν ως ένα «πρότζεκτ πολιτισμού». Αφού ήμασταν ηγέτες του κόσμου [σ.σ.: εννοεί τον Ερντογάν, που αυτοπαρουσιαζόταν ως ηγέτης παγκόσμιας εμβέλειας]. Με αυτήν τη μετατόπιση τώρα η Τουρκία εντάσσεται πλήρως στο Μεγάλο Σχέδιο για τη Μέση Ανατολή.

Η απαγόρευση του Τραμπ να παίρνουν μαζί τους στα αεροπλάνα μεγάλες ηλεκτρονικές συσκευές και από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης σε πτήσεις προς τις ΗΠΑ, είναι ένα κομμάτι της μετατόπισής μας από την Ευρώπη στη Μέση Ανατολή. Ως παράπλευρη συνέπεια, οι Τουρκικές Αερογραμμές θα χάσουν άλλα 1-2 δισ. δολάρια, ενώ ήδη καταγράφουν ζημιές 6,5 δισ. τουρκικές λίρες. Αυτή η εξέλιξη στην ουσία συνιστά την καταστροφή της εταιρείας! Είναι άλλο ένα πλήγμα από εκεί που δεν το περιμέναμε!

Το τελευταίο πλήγμα θα είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;
Με όλα όσα κάνουν οι κυβερνώντες την Τουρκία, την φέρνουν ολοένα και πιο κοντά σε αυτήν τη δυσοίωνη μοίρα. Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του δεν έχουν κανέναν φίλο στη διεθνή σκηνή. Μηδέν. Η χώρα στριμώχτηκε σε έναν κλοιό. Το σχέδιο για τη δικτατορία της προεδρίας [σ.σ.: Προεδρική Δημοκρατία] το μόνο που θα κάνει είναι να βοηθήσει στο διαμελισμό της χώρας. Αποκοπήκαμε εντελώς από την Ευρώπη. Το PKK έχει ήδη μεγάλη στήριξη από την Ευρώπη. Οι τωρινές δικαιολογίες των Ευρωπαίων είναι: «Η Τουρκία είναι μια χώρα όπου υπάρχει δικτατορία, δεν υπάρχει ελευθερία του Τύπου, δεν υπάρχει ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, οι ανθρώπινες ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται. Τι ακριβώς θα υπερασπιστείτε σε αυτή τη χώρα; Πέταξέ την έξω από την Ευρώπη, δώσε της μια στο κεφάλι να σωθείς».

Με το «Ναι» στο δημοψήφισμα, θα παρασυρθούμε σε αυτήν ακριβώς την παγίδα. Η δικτατορική προεδρία από τη μια σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι, μη έχοντας άλλη επιλογή, και από την άλλη, επειδή θα ισοπεδωθούν όλες οι ευρωπαϊκές αξίες, θα είναι πιο εύκολο να σε κάνουν να γονατίσεις.

Υπάρχει κάποιος να το εξηγήσει αυτό στον κόσμο;

Μετάφραση: Σοφία Αγγελίδου.
Σχόλιο-επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης.

Το «δύσκολο» τουρκικό δημοψήφισμα και η ετοιμότητα της Ελλάδος για τα «απόνερά του»  

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Τετάρτη 29 Μαρτίου 2017

Είναι πλέον σαφές ότι ο Erdogan προτίθεται να οικειοποιηθεί “δικτατορικές” εξουσίες για τον εαυτό του, που να έχουν επικυρωθεί από μια υποταγμένη πολιτική τάξη, και να παραμείνει στην εξουσία για τα επόμενα χρόνια. Αυτό δεν φαινόταν δυνατό μόλις το πριν από τρία περίπου χρόνια. Στα τέλη του 2013, ο Erdogan φάνηκε να στριμώχνεται για μια στιγμή στα σχοινιά του πολιτικού ρινγκ, καθώς είχε εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο τόσο ο ίδιος όσο και ο γιος του ο Μπιλάλ. Κινούμενος πονηρά κατάφερε να αποφύγει τις κατηγορίες και μάλιστα να αντιστρέψει αυτές κατά των κατηγόρων του. Στη συνέχεια, τον περασμένο Ιούλιο, του ήρθε ως ένα πολιτικό θεόσταλτο δώρο από τον ουρανό, η προσπάθεια του τουρκικού στρατού να ανατρέψουν την κυβέρνησή του με πραξικόπημα. Ο Erdogan χωρίς κάποια στοιχεία, κατηγόρησε αμέσως για την απόπειρα πραξικοπήματος το κίνημα του Fethullah Gulen, ενός μουσουλμάνου ιεροκήρυκα ο οποίος ζει εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μετά την επιτυχή καταστολή του πραξικοπήματος, ξεκίνησε μια σαρωτική εκστρατεία, που είναι ακόμη σε εξέλιξη, για την καταστροφή της δημοκρατικής αντιπολίτευσης της χώρας. Από τον Ιούλιο, περισσότεροι από σαράντα χιλιάδες άτομα έχουν συλληφθεί, και εκατό χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων δικαστών, εισαγγελέων, στρατιωτικών και ακαδημαϊκών, έχουν διωχθεί. Δεκάδες χιλιάδες παραμένουν στη φυλακή, συμπεριλαμβανομένων και εκατοντάδων δημοσιογράφων. Η κυβέρνηση έχει κλείσει τις εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς και ιστοσελίδες που πιστεύει ότι δεν συμπορεύονται. Είναι άκρως επικίνδυνο και ανθυγιεινό να έχεις αντίθετη άποψη στην Τουρκία του Erdogan.

Στις 16 Απριλίου οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα κληθούν να εγκρίνουν μια σειρά αλλαγών στο σύνταγμα που σκοπό έχουν να οπλίσουν με έκτακτες εξουσίες τον Erdogan. Στα χαρτιά, η Τουρκία εξακολουθεί να έχει ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, με σημαντικές αρμοδιότητες που απορρέουν από τον πρωθυπουργό, το κοινοβούλιο και το δικαστικό σώμα. Το δημοψήφισμα προτείνει να αλλάξει ριζικά αυτό το σύστημα, εξαλείφοντας τις αρμοδιότητες του πρωθυπουργού, περιορίζοντας δραστικά τις εξουσίες του κοινοβουλίου, ελαχιστοποιώντας την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, και κατοχυρώνοντας σαρωτικές εξουσίες στην προεδρία. Επιπλέον, το νέο σύνταγμα θα δώσει στον Erdogan το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα για δύο πενταετείς θητείες, ενδεχομένως δίνοντάς του μια ακόμη δεκαετία στην εξουσία.

Το δημοψήφισμα έρχεται, κατ’ ουσία, ως μια προσπάθεια να μετατρέψει την τουρκική δημοκρατία σε μια επικυρωμένη αυταρχική εξουσία με δημοκρατικό μανδύα που ο Erdogan έχει ήδη αναλάβει την τελευταία δεκαετία. Ωστόσο, και παρά των κινήσεων εκφοβισμού, δεν είναι καθόλου σαφές ότι οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα δώσουν το ποθητό για τον πρόεδρό τους «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα. Ο Erdogan, αντιλαμβάνεται το υψηλό διακύβευμα, γι’ αυτό προσπαθεί να ισοπεδώσει κάθε αντίθεσή στη πορεία προς την ημέρα της ψηφοφορίας.

Εν τω μεταξύ οι Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν με επιτυχίες να δώσουν έναν πολιτικό αέρα νίκης, είναι κολλημένες στα βορειο-ανατολικά της πόλης του Χαλεπίου και δεν έχουν δυνατότητα να κινηθούν πιο νότια, ανατολικά ή δυτικά. Έτσι το όνειρο του Erdogan να ελέγξει τη Ράκκα και το Χαλέπι φαίνεται να το έχουν αποκλείσει οι μεγάλοι δρώντες, ΗΠΑ και Ρωσία. Αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι η εισβολή των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ένα κομμάτι της Συρίας που δίνει στον Erdogan μικρό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, αλλά δυνητικά και ένα πολύ μεγάλο πονοκέφαλο.

Ένας ακόμη πονοκέφαλος του Erdogan είναι η όξυνση της κρίσης της Τουρκίας με την Ευρώπη και η επιθυμία του να ενισχύσει τη σύσφιξη των δεσμών με τη Ρωσία. Η Άγκυρα θέλει να δείξει σαφώς ότι διαθέτει ισχυρό σύμμαχο και ότι μπορεί να μειώσει την εξάρτησή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Αυτό λειτουργεί επίσης προς όφελος της Μόσχας, δεδομένων των προβλημάτων της με τη Δύση και της κρυφής επιθυμίας να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ. Προς το παρόν, η Άγκυρα και η Μόσχα φαίνεται να μην είναι διατεθειμένοι να παραμερίσουν τις διαφορές τους, χωρίς να έχει σημασία πόσο σοβαρές είναι αυτές, παρόλο που τα σύννεφα δεν επηρεάζουν τη θετική ατμόσφαιρα που προβάλλεται σχετικά με τους δεσμούς τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα αγκάθια στις σχέσεις τους δεν θα οδηγήσουν σε νέους μώλωπες που εκτιμάται ότι θα φουντώνουν προϊόντος του χρόνου.

Ο Erdogan είναι ο αδιαμφισβήτητος ισχυρός άνδρας της Τουρκίας. Αλλά δίνει την εικόνα ενός ισχυρού που ανησυχεί για το κεφάλι του, μια οξύμωρη κατάσταση. Η ανησυχία του τροφοδοτείται από τη μία πλευρά από ένα δυνητικά μη συμμορφούμενο και κουρασμένο στρατό και από την άλλη από ένα λαό που μπορεί να απορρίψει την προεδρική προσφορά του. Αναλύοντας όσο μπορούμε τον Τουρκικό τύπο αλλά και από επικοινωνία με συναδέλφους και φίλους Τούρκους, αντιλαμβάνομαι ότι οι μεν δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το δημοψήφισμα θα έχει την οριακή υποστήριξη του πενήντα τοις εκατό των Τούρκων ψηφοφόρων, οι δε φιλοευρωπαίοι, αριστεροί, Κούρδοι και Κεμαλιστές υποστηρίζουν το όχι. Εάν επικρατήσει το «όχι» στη ψηφοφορία, που μάλλον είναι δύσκολο, θα είναι μια συντριβή για τον Τούρκο Πρόεδρο, και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορούσε να προκαλέσει μια βίαιη αντίδραση που πιθανό να έχει αντίκτυπο και προς την πλευρά μας. Οπότε πολύ καλώς πράττουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας και βρίσκονται σε εγρήγορση με σκοπό να αποφύγουμε οποιοδήποτε αιφνιδιασμό. Όσον αφορά το εσωτερικό της Τουρκίας, αν οι Τούρκοι είναι σοβαροί και θέλουν να αποτρέψουν τη «δικτατορία του Erdogan», αυτό το δημοψήφισμα μπορεί να είναι η τελευταία τους ευκαιρία.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.

liberal.gr

Η Ελλάδα της Μέλλοντος απέναντι στην Ελλάδα του Λαϊκισμού και της Συντήρησης

Από
anixneuseis
-
7

Νίκος Χ. Βαρσακέλης Αναπληρωτής Καθηγητής Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης [email protected]

Πριν από λίγες μέρες, γιορτάσαμε την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον Οθωμανικό ζυγό. Από την απελευθέρωση, η Ελλάδα βάδισε με μια συνεχή διαμάχη μεταξύ δύο «Ελλάδων»: Την Ελλάδα της συντήρησης  και την Ελλάδα της προόδου. Η Ελλάδα της συντήρησης περιλαμβάνει τις ομάδες συμφερόντων που προσπαθούν να  διατηρήσουν τα προνόμια τους και συνεπώς δεν ενδιαφέρονται και μάλιστα παρεμποδίζουν οποιαδήποτε προσπάθεια για αλλαγή, που ενδεχομένως θα μεταβάλει τον χάρτη των συμφερόντων εις βάρος τους όμως θα βελτιώσει το επίπεδο όλης της χώρας. Η Ελλάδα της προόδου περιλαμβάνει τις ομάδες συμφερόντων που αναμένεται να βελτιώσουν την θέση τους με την αλλαγή και η αλλαγή αυτή όμως θα βελτιώσει συνολικά το βιοτικό επίπεδο της χώρας.

Η πρώτη μάχη μεταξύ των δυο «Ελλάδων» δίνεται αμέσως μετά την απελευθέρωση. Η μια Ελλάδα, του Καποδίστρια, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Έλληνες της διασποράς και τους Φαναριώτες που ήλθαν στην Ελλάδα. Η άλλη Ελλάδα περιλαμβάνει τις ομάδες συμφερόντων που αντιπροσώπευαν οι υπέρμαχοι της διατήρησης τους προϋπάρχοντος status quo, με κύριους εκπροσώπους την προτεραία «άρχουσα» τάξη όπως οι Μαυρομιχαλαίοι κ.α. Η δολοφονία του Καποδίστρια οδηγεί στην επικράτηση των ομάδων συμφερόντων της συντήρησης και της διατήρησης ενός παραγωγικού μοντέλου που ήταν συνέχεια αυτού των τελευταίων δεκαετιών της Οθωμανικής κυριαρχίας. Η συνήθης άσκηση της πολιτικής από το Ελληνικό κράτος είχε χαρακτήρα ιδιαίτερα λαϊκίστικό, με κύριο εκπρόσωπο τον Θ. Δηλιγιάννη. Όπως φαίνεται στο διάγραμμα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ως δείκτης του βιοτικού επιπέδου της χώρας, αυξήθηκε πολύ αργά, μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης από το 1833 έως το 1910 1,1%.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο λαϊκισμός οδηγεί αφενός μεν στις εθνικές χρεωκοπίες και αφετέρου στην ήττα του 1897. Η περίοδος της πολιτικής αστάθειας των αρχών του 20ου αιώνα και η αρνητική εικόνα που έχει σχηματίσει η Ελληνική κοινωνία για τον πολιτικό λαϊκισμό οδηγούν τελικά στην επικράτηση της Ελλάδας της προόδου και των επιλογών για την μεταρρύθμιση του κράτους και της οικονομίας. Η προοδευτική Ελλάδα εκπροσωπείται από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το μεταρρυθμιστικό κύμα μεταβάλει ραγδαία την παραγωγική δομή της Ελληνικής οικονομίας, με συνέπεια την απογείωση της Ελληνικής οικονομίας μετά το 1910. Παρά τους πολέμους της δεκαετίας του 1910, την μικρασιατική καταστροφή και την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και την κρίση του 1929, η Ελλάδα αναπτύχθηκε με μέσο ετήσιο ρυθμό 3,3% μέχρι την έναρξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η λήξη του πολέμου βρίσκει τη χώρα με σημαντική μείωση του εισοδήματος και υπερπληθωρισμό. Η νέα δραχμή εισάγεται στα τέλη του 1944 και χάνει μέσα σε λίγα χρόνια την αξία της κυρίως λόγω των συνθηκών που επικρατούν στην χώρα, όπως ο εμφύλιος αλλά και η λαϊκίστική άσκηση της οικονομικής πολιτικής, όπως πολύ γλαφυρά παρουσιάζεται στις διαφορές εκθέσεις της εποχής και ειδικά στην περίφημη έκθεση του απεσταλμένου της κυβέρνησης των ΗΠΑ, P. Porter. Στην χώρα πάλι παλεύουν οι δύο Ελλάδες, αυτή που βλέπει ότι το μέλλον της χώρας απαιτεί αναδιάρθρωση της παραγωγής και αυτή της συντήρησης. Το μεταρρυθμιστικό μέτωπο εκπροσωπείται αρχικά από τον Γ. Καρτάλη υπουργό οικονομικών της Κυβέρνησης Πλαστήρα, ο οποίος πρώτος έθεσε τη βάση για την σταθεροποίησης της οικονομίας και τον Σ. Μαρκεζίνη, ο οποίος με την υποτίμηση του 1953 και την αναπροσαρμογή της δραχμής, με το «κόψιμο» τριών μηδενικών, έθεσε τις τελικές βάσεις για ένα σταθερό μακροοικονομικό περιβάλλον. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είναι η ηγετική φυσιογνωμία του προοδευτικού οικονομικού μοντέλου που συνδυάζει την σταθερότητα του νομίσματος, για την προστασία των φτωχότερων στρωμάτων του πληθυσμού, με μέτρα πολιτικής για την ταχεία βιομηχανική, αγροτική και κοινωνική ανάπτυξη. Από το 1950 μέχρι την πρώτη κρίση του πετρελαίου ο μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης της χώρας ήταν 6,1%.

H δικτατορία ανακόπτει αυτή την πορεία εκσυγχρονισμού της χώρας και σε συνδυασμό με τις δύο κρίσεις, του πετρελαίου και των πρώτων υλών, επιβραδύνεται ο εκσυγχρονισμός των παραγωγικών δομών. Στην συνέχεια, η οικονομική πολιτική της πρώτης οκταετίας του ΠΑΣΟΚ και η πολιτική αστάθεια στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και των αρχών της δεκαετίας του 1990, οδήγησαν σε επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ να αυξάνει μόλις κατά 1,4% ετησίως.

Η εικοσαετία της μακροοικονομικής αστάθειας με τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, τον υψηλό πληθωρισμό και τα υψηλά επιτόκια φαίνεται να εξάντλησαν την κοινωνία η οποία αναζήτησε την πορεία του εκσυγχρονισμού και την ταχύτερη σύγκλιση προς τα αναπτυγμένα κράτη της Ευρώπης. Το 1994, ο Ανδρέας Παπανδρέου δίνει το σύνθημα για ένταξη στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και ο Κώστας Σημίτης στην συνέχεια αναλαμβάνει αυτήν την πορεία. Αποτέλεσμα από το 1993 έως το 2010, η μέση ετήσια αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ ανήλθε σε 2,4%. Το θετικό μέλλον απαιτούσε όμως σημαντικές μεταρρυθμίσεις και τόσο ο Κ. Σημίτης όσο και ο Γ. Αλογοσκούφης βρήκαν απέναντι τους σημαντικές ομάδες συμφερόντων (ακόμη και μέσα στα κόμματα τους) που τελικά δεν επέτρεψαν την εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου μεταρρυθμιστικού προγράμματος που θα οδηγούσε την Ελλάδα στην πλήρη ένταξη της στις αναπτυγμένες χώρες του πλανήτη. Αντίθετα φτάσαμε στην χρεωκοπία!

Συμπέρασμα. Η χώρα γνωρίζει ταχεία οικονομική και κοινωνική πρόοδο όταν αναλαμβάνουν την εξουσία σημαντικές μεταρρυθμιστικές προσωπικότητες, ενώ αντίθετα ο λαϊκισμός στην οικονομική και κοινωνική πολιτική επιβραδύνει την οικονομική πρόοδο και στο παρελθόν οδήγησε σε χρεωκοπία.

Σήμερα ποια Ελλάδα θα κερδίσει;

 

Το φαινόμενο Schulz αντιμετωπίζει την πρώτη δοκιμασία του

Από
anixneuseis
-
0
Θα είναι αρκετή η αναβίωση των Σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας για να ανατραπεί η Μέρκελ;
Alexander Saeedy foreignaffairs.gr
Ο αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Martin Schulz, στην Γερμανία, την 1η Μαρτίου 2017. MICHAELA REHLE / REUTERS
Περίληψη:

Ο Schulz είναι υπέρμαχος ενός οράματος για μια «δίκαιη Γερμανία» που κεφαλαιοποιεί τα τελευταία δέκα χρόνια της οικονομικής επιτυχίας της, επιβραβεύοντας όσους έχουν δει την κοινωνική προστασία τους να υποχωρεί στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας».

Ο ALEXANDER SAEEDY είναι ερευνητής δημόσιας πολιτικής και ζει στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο. Δουλειές του έχουν εμφανιστεί στο Reuters, το Vice News, το International Business Times και αλλού.

Με τον νέο ηγέτη του, Martin Schulz, το κεντροαριστερό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) της Γερμανίας πραγματοποίησε μια επιστροφή, αλλά δεν είναι σαφές κατά πόσον η ώθηση αυτή θα είναι αρκετή για να ανατρέψει την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες γερμανικές δημοσκοπήσεις [1], το SPD πέρασε μπροστά από την Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) της Μέρκελ κατά μια ποσοστιαία μονάδα αφότου ο Schulz εξελέγη ως ηγέτης, σε ένα ειδικό συνέδριο του κόμματος στις 19 Μαρτίου. Αλλά την Κυριακή, οι ψηφοφόροι στο Σάαρλαντ, ένα μικρό και παραδοσιακά υπέρ του CDU κρατίδιο στη νοτιοδυτική Γερμανία, φάνηκε να μην έλαβαν σοβαρά υπόψη τους την «ορμή Schulz» καθώς ψήφισε στις περιφερειακές εκλογές.

Το CDU της Μέρκελ ήρθε στην πρώτη θέση με περίπου το 40% των ψήφων, ενώ το SPD σύρθηκε στην δεύτερη θέση με λίγο πάνω από το 29%. Αν και το Σάαρλαντ κλίνει γενικά προς τον συντηρητισμό, αποτελεί μία από τις πολλές γερμανικές ενδοχώρες που ο Schulz και το SPD θα πρέπει να κερδίσουν αν θέλει να γίνει καγκελάριος αυτόν τον Σεπτέμβριο. Τα αποτελέσματα της Κυριακής στο Saarland ήταν σίγουρα απογοητευτικά για το SPD, αλλά η εκλογή ήταν ομολογουμένως στήθος με στήθος. Αν το γερμανικό περιβαλλοντικό Πράσινο Κόμμα λάμβανε περισσότερο από το 5% των ψήφων στο Saarland –πήρε 4%- οι συνδυασμένες δυνάμεις του SPD με το ακροαριστερό Die Linke και τους Πράσινους θα έδινε την λεγόμενη κόκκινη-κόκκινη-πράσινη πλειοψηφία στο Σάαρλαντ, που είναι ακριβώς η ίδια διαμόρφωση που ο Schulz προτίθεται να δομήσει στην γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή τον Σεπτέμβριο.

Η ΑΠΟ-ΣΡΕΝΤΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ SPD

Από την δεκαετία του 1990, το SPD έχει κατηγορηθεί ότι εγκατάλειψε τις ρίζες του στην εργατική τάξη. Ο πιο πρόσφατος καγκελάριος του κόμματος, ο Gerhard Schröder (ο οποίος είναι πολύ στενός φίλος του Βλαντιμίρ Πούτιν), πρόδωσε διαβοήτως την σοσιαλιστική ιδεολογία του κόμματος το 2003 με την «Ατζέντα 2010», μια ριζοσπαστική δέσμη μεταρρυθμίσεων που έκοψε τα επιδόματα ανεργίας και ουσιαστικά έσπρωξε προς τα κάτω τους κατώτατους μισθούς. Από τότε, η συντηρητική πτέρυγα της Μέρκελ συνέχισε να επαινεί την Ατζέντα 2010 ως μια «ανταγωνιστική» οικονομική πολιτική για την Γερμανία, ενώ το μερίδιο του SPD μέσα στο κοινοβούλιο της χώρας έχει συρρικνωθεί σε ένα κλάσμα του αρχικού μεγέθους του.

Οι ηγέτες και οι υποστηρικτές του SPD θεωρούν ότι ο Schulz είναι το αντίδοτο στην λεγόμενη αποστασία Σρέντερ. Μεγάλο μέρος της πρωτόγνωρης δημοτικότητας του SPD μπορεί να αποδοθεί στην μετεωρική άνοδο του Schulz. Ένας ταπεινός ιδιοκτήτης βιβλιοπωλείου από το Άαχεν, υπηρέτησε ως τοπικός πολιτικός του SPD στην δεκαετία του 1980 πριν ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, όπου τελικά έγινε πρόεδρος το 2012. Μετά την παραίτησή του από την θέση αυτή, ανεπίσημα ονομάστηκε ως ο υποψήφιος του κόμματος για την καγκελαρία τον Ιανουάριο, και από τότε, η υποστήριξη προς το SPD είναι σε άνοδο, ιδίως μεταξύ των νεότερων ψηφοφόρων.

Στο ειδικό συνέδριο του SPD κοντά στο πάρκο Treptower του Βερολίνου την περασμένη εβδομάδα, ο Sigmar Gabriel, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας και πρώην κυβερνήτης του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας, αναγνώρισε την συμβολή του Schulz στην πρόσφατη πρόοδο του κόμματος στις δημοσκοπήσεις. Μιλώντας σε ένα πλήθος πάνω από 3.000 μελών του SPD, παραδέχτηκε ανοιχτά ότι το κόμμα είχε παλέψει για να κερδίσει ψήφους κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά ότι «δεν [υπήρχε] καμία ανάγκη για μελαγχολία. Το SPD έχει ένα νέο όνομα, και είναι ο Martin Schulz».

Αλλά ο Schulz παραμένει μια σχετικά άγνωστη φιγούρα στο εσωτερικό της γερμανικής εθνικής πολιτικής και δεν έχει την κατάλληλη λίστα των διαπιστευτηρίων που συνήθως καθιστούν κατάλληλο έναν υποψήφιο για την κορυφαία θέση της γερμανικής πολιτικής. Η Μέρκελ, για παράδειγμα, είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στο πεδίο της φυσικής και υπηρέτησε ως μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής για 15 χρόνια πριν γίνει καγκελάριος. Ο Schulz, από την πλευρά του, ποτέ δεν φοίτησε σε πανεπιστήμιο, και η πολιτική εμπειρία του περιορίζεται σε μια αμφιλεγόμενη θητεία ως δήμαρχος μιας μικρής γερμανικής πόλης και στην θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, ένα σώμα που έχει από καιρό υποφέρει από κατηγορίες περί μη διαφάνειας και αποσύνδεσης από τους ψηφοφόρους.

Αλλά σε μια εποχή όπου η σύνδεση με την συνήθη πολιτική είναι από μόνη της σαν το φιλί του θανάτου, το SPD μπορεί να έχει δίκιο όταν συμπεραίνει ότι ο Schulz είναι «ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή». Είναι ένα ευπρόσδεκτο διάλειμμα από την τυπικά ανέμπνευστη φύση της ηγεσίας του κόμματος και διατηρεί μια βαθιά φιλοευρωπαϊκή στάση που είναι πιθανό να ευχαριστήσει τους Γερμανούς στην Αριστερά. Ο Schulz είναι υπέρμαχος ενός οράματος για μια «δίκαιη Γερμανία» που κεφαλαιοποιεί τα τελευταία δέκα χρόνια της οικονομικής επιτυχίας της, επιβραβεύοντας όσους έχουν δει την κοινωνική προστασία τους να υποχωρεί στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας». Όμως, το μεγάλο ερώτημα είναι: Οι Γερμανοί θα πεισθούν επίσης από το όραμά του;

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ SCHULZ

Γνωστός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως #SchulzSurge, ο Schulz έχει λειτουργήσει ως καταλύτης για την υποστήριξη προς το άλλοτε προβληματικό κόμμα του, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην φιλοευρωπαϊκή στάση του και την προοδευτικότητά του σχετικά με την ισότητα των μισθών και τις πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας.

«Με την βιογραφία του -ο ίδιος δεν έχει περάσει τελικές εξετάσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και είχε κάποια προβλήματα με το αλκοόλ κατά την διάρκεια της νεότητάς του– η καριέρα του ενσαρκώνει την κοινωνική δημοκρατική υπόσχεση της κοινωνικής ανόδου», μου είπε ο Michael Roth, υπουργός Επικρατείας της Γερμανίας για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις. «Η αυθεντικότητά του, η αξιοπιστία του, οι αξιοθαύμαστες ρητορικές του ικανότητες, και η τεράστια εμπειρία του ως πολιτικός, είναι πολύ εντυπωσιακά πράγματα για όλους μας».

Μεταξύ των νεαρών Γερμανών, δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της δημοτικότητας του Schulz από την εξαιρετικά ενεργή ιστοσελίδα του reddit.com που είναι αφιερωμένη σε αυτόν, όπου έχει κερδίσει τον τίτλο του «Gottkanzler» (Θεού-καγκελάριου) μεταξύ των πιο αφοσιωμένων οπαδών του. Ο Schulz βρήκε τον χρόνο για να δείξει προσωπικά την ευγνωμοσύνη του σε αυτήν την κοινότητα με ένα βίντεο τον Ιανουάριο στο YouTube, με το οποίο τους ευχαρίστησε για την «τεράστια υποστήριξή» τους και για την «απελευθέρωση ενός κύματος που είναι φυσικά μεγάλη βοήθεια για μένα».

«Ο Schulz έκανε το αδύνατο δυνατό», λέει η Tara Hadviger, πρόεδρος της Jusos Brussels, μιας πανευρωπαϊκής ομαδοποίησης για νεαρούς υποστηρικτές του SPD Γερμανίας, και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Jusos Aachen, της πόλης που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του Schulz στην Γερμανία. «Οι νέοι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουμε πραγματικά μια ευκαιρία να κερδίσουμε απέναντι στο CDU και την Μέρκελ. Χάρη σε αυτόν, το SPD έχει κερδίσει πρόσφατα περισσότερα από 13.000 νέα μέλη, πολλά από τα οποία είναι νέοι άνθρωποι που πιστεύουν στο απλό ύφος του ως πολιτικός και την υποστήριξή του για την ΕΕ. Χρειάζεται να βεβαιωθεί ότι η δυναμική αυτή συνεχίζει να προχωρά μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου».

Ο Schulz και το SPD ελπίζουν να πετύχουν ένα αποτέλεσμα τύπου «Ομπάμα» για την γερμανική κεντροαριστερά στις εκλογές του τρέχοντος έτους, χρησιμοποιώντας την γλώσσα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αισιοδοξίας για να κερδίσουν νεαρούς ψηφοφόρους, οι οποίοι παραδοσιακά έβλεπαν το SPD ως ένα γηρασμένο πολιτικό κόμμα σε σύγκριση με τα αριστερόστροφα αντίστοιχα όπως οι Γερμανοί Πράσινοι ή το Die Linke, που σφυρηλατήθηκε μέσα από τις στάχτες του πρώην Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας, του SED.

Παρά το γεγονός ότι ο Schulz δεν θα παρουσιάσει το πλήρες όραμά του για μια καγκελαρία υπό την ηγεσία του SPD παρά τον Ιούνιο, προσέφερε στα μέλη του κόμματος μια πρώτη ματιά στην πλατφόρμα του στο συνέδριο της Κυριακής με μια ομιλία πο διήρκεσε μια ώρα. Το θέμα του συνεδρίου ήταν «Zeit für mehr Gerechtigkeit» – «Καιρός για περισσότερη δικαιοσύνη»- και αντικατοπτρίζει το σκεπτικό του για ένα SPD καλύτερα εστιασμένο στα δικαιώματα των εργαζομένων και την κοινωνική δικαιοσύνη.

«Η ευημερία του κάθε άνδρα, κάθε γυναίκας και κάθε παιδιού θα πρέπει να σταθεί στο κέντρο του πολιτικού μας έργου», δήλωσε ο Schulz στο συνέδριο. «Αν επενδύσουμε στο μέλλον μας και στις δεξιότητες των εργαζομένων μας, οι άνθρωποι θα ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στην κοινωνία μας».

Αποκάλεσε επίσης τις περικοπές της Μέρκελ στα κοινωνικά προγράμματα ως «οικονομικά μη συνετές και κοινωνικά διχαστικές», μίλησε υπέρ της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης, και χαρακτήρισε το συνεχιζόμενο μισθολογικό χάσμα μεταξύ των δύο φύλων «εντελώς παράλογο». Ο Schulz υπερασπίστηκε την πρόσφατη εισαγωγή ενός ελάχιστου μισθού (που δεν ήταν νομίμως υποχρεωτικός στην Γερμανία μέχρι το 2015) και έκανε έκκληση για μια εκτεταμένη χρονική περίοδο ωφελημάτων για τους ανέργους, μια κίνηση που οι ηγέτες του CDU έχουν πει ότι «θα βλάψει την επιτυχία» του ιστορικά χαμηλού ποσοστού ανεργίας στην Γερμανία, το οποίο στο 5,9% τον Φεβρουάριο του 2017 έχει αγγίξει ένα χαμηλό ρεκόρ 27 ετών.

Ο Jan Techau, Διευθυντής του Φόρουμ Richard C. Holbrook για την Διπλωματία στην Αμερικανική Ακαδημία του Βερολίνου και πρώην διευθυντής του Carnegie Europe, δήλωσε ότι η ανανέωση της ταυτότητας της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας από τον Schulz ήταν μια έξυπνη προσπάθεια να υπερασπιστεί τον οικονομικό φιλελευθερισμό αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι υπήρχαν «νικητές και χαμένοι» στην οικονομική παγκοσμιοποίηση.

Οι προκάτοχοι του Schulz δεν είχαν μια σύγχρονη ερμηνεία της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας για την παγκόσμια οικονομία και δεν έβλεπαν πώς τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν προς όφελός τους, προκειμένου να υπερασπιστούν εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από αυτά», είπε.

«Είναι κάπως ειρωνικό το γεγονός ότι αυτός προωθεί ετούτη την ατζέντα σε μια χώρα όπου ο αριθμός των χαμένων από την παγκοσμιοποίηση δεν είναι πάρα πολύ υψηλός και όπου η φτώχεια είναι χαμηλή. Αλλά υπάρχει μια γκρινιάρικη αίσθηση ότι κάτι έχει πάει στραβά στην γερμανική οικονομία, γεγονός που βάζει το SPD σε θέση για κάποια ενδιαφέρουσα ανανέωση».

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΙΔΗΡΑ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟ

Αν ο Schulz καταλάβει την κορυφαία θέση στην γερμανική πολιτική το φθινόπωρο, θα έχει στα χέρια του κάτι περισσότερο από μια στερεότυπη εγχώρια ατζέντα αγκυρωμένη στα δικαιώματα των εργαζομένων. Επίσης θα πρέπει να μοιράζεται de facto τον έλεγχο της ΕΕ, η οποία βρίσκεται σε ένα υπαρξιακό σταυροδρόμι και παλεύει με τους γόρδιους δεσμούς του Brexit, της μετανάστευσης, μιας όλο και πιο πολεμοχαρούς και αυταρχικής Τουρκίας, και με το μέλλον της ίδιας της ΕΕ.

«Σίγουρα δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για σύνθετες εργασίες, όπως η ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και το Brexit», είπε ο Roth. «Αλλά, ως πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Martin Schulz κατανοεί την πολυπλοκότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής. Είναι σημαντικό ότι κατά την διάρκεια των τελευταίων του χρόνων στις Βρυξέλλες, έμαθε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να επιφέρει λύσεις από μόνη της».

Αλλά μερικοί αναρωτιούνται αν η εμπειρία του Schulz στις Βρυξέλλες και η έλλειψη εμπειρίας στην γερμανική πολιτική, σημαίνουν ότι θα αποδειχθεί ένας ερασιτέχνης καγκελάριος.

«Ο Schulz δεν έχει καμία πραγματική εκτελεστική εμπειρία, εκτός από την θητεία του ως βουλευτής της ΕΕ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αναμφισβήτητα τον πιο προβληματικό θεσμό μέσα στις Βρυξέλλες, όπου είναι ο κανόνας να παίρνεις θέσεις που είναι πολύ μακριά από την πολιτική πραγματικότητα», είπε ο Techau. «Η πραγματικότητα δεν σε δαγκώνει εκεί. Ως καγκελάριος, ο Schulz θα πρέπει να μάθει πως ό, τι λες και κάνεις δεν μπορεί να απέχει πολύ το ένα από το άλλο».

Το SPD θα πρέπει επίσης να είναι πρόθυμο να ακολουθήσει τις προειδοποιήσεις από τις πρόσφατες εκλογές στην Ολλανδία, ότι το status quo της κεντροαριστεράς της Ευρώπης είναι απλά μη βιώσιμο. Εκεί, οι ακροδεξιοί λαϊκιστές νικήθηκαν στις πρόσφατες εκλογές από τον κεντροδεξιό Mark Rutte του VVD (ή αλλιώς το Λαϊκό Κόμμα της Ελευθερίας της Δημοκρατίας) ενώ το ολλανδικό Εργατικό Κόμμα (Partij van de Arbeid) -το ολλανδικό αδελφό κόμμα του SPD- υπέστη την χειρότερη της ήττα του στην πρόσφατη ιστορία, ένα ατύχημα που οι φήμες αποδίδουν στην τοξική συνεργασία του με τον νεοφιλελευθερισμό και την ευρωπαϊκή λιτότητα.

Το πώς ο Schulz θα προσπαθήσει να γεφυρώσει τις ιστορικές τοξικές αντιφάσεις της σύγχρονης κεντροαριστεράς, είναι ακόμα ασαφές για το γερμανικό SPD. Αλλά φαίνεται έτοιμος να παρακάμψει την μέθοδο του Βρετανού ομολόγου του, Jeremy Corbyn, του οποίου ο επαναπροσδιορισμός του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος προσπάθησε να αναζωογονήσει το κόμμα μέσα από μια σκληρά αριστερή επιστροφή στον σοσιαλισμό, ενώ επέκρινε σιωπηλά την Ευρωπαϊκή Ένωση και την υποστήριξή της στην οικονομική φιλελευθεροποίηση.

«Η Ευρώπη βρίσκεται άμεσα στο κεντρικό συμφέρον της Γερμανίας», τόνισε με έμφαση ο Schulz στο συνέδριο του SPD. «Η ΕΕ δημιουργήθηκε παράλληλα με το πνεύμα της ενιαίας Γερμανίας μας, και εμείς πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια σε εκείνους που θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν αυτό το έργο».

Όμως, η γνώση έρχεται με την εμπειρία, πράγμα που σημαίνει ότι ο Schulz θα πρέπει να μετατρέψει σε ψήφους τον οργασμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για το πρόσωπό του. Παρά το γεγονός ότι το SPD πηγαίνει καλά στις δημοσκοπήσεις από τις αρχές του 2017, ο ίδιος δεν έχει ακόμη ξεκινήσει μια ολοκληρωμένη εκστρατεία εναντίον της Μέρκελ, η οποία νίκησε με επιτυχία το κόμμα του Schulz σε τρεις ξεχωριστές εκλογές, ενώ προσανατόλισε το κόμμα της περισσότερο προς τα αριστερά στην κοινωνική πολιτική. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο για το προοδευτικό μήνυμα του Schulz να κερδίσει αποστάτες από το πολιτικό κέντρο.

Αλλά οι προοπτικές του να χτίσει μια συμμαχία με τους Γερμανούς Πράσινους και το ακρο-αριστερό Die Linke, παρά ταύτα, φαίνονται ισχυρές. Και όσο ο Schulz μπορεί να συνεχίζει να μαγεύει τις καρδιές και τα μυαλά του γερμανικού λαού, η 12ετής θητεία της Μέρκελ στο ισχυρότερο έθνος της Ευρώπης κατά την διάρκεια μερικών από τις πιο ταραγμένες ημέρες της ηπείρου, μπορεί κάλλιστα να πλησιάζει στο τέλος της.

«Ο νέος αρχηγός του SPD είναι ένας μάγος», έγραψε ο Christian Stenzel, συντάκτης στην Bild, την εφημερίδα με τους περισσότερους αναγνώστες στην Γερμανία, τη νύχτα της ανακήρυξης του Schulz. «Έχει εξαφανίσει με επιτυχία τα πολλά χρόνια του στο ευρωκρατικό-διαστημόπλοιο των Βρυξελλών, εξασφαλίζοντας παράλληλα την προσοχή των υποστηρικτών του στην υπόσχεση της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης». Αλλά, ο Stenzel προειδοποίησε ότι η μαγεία του Schulz μπορεί να αποδειχθεί αναποτελεσματική ενάντια στην καγκελάριο, της οποίας η χαλύβδινη προσωπικότητα τής έχει προσδώσει μερικές φορές τον τίτλο της «die eiserne Kanzlerin» [2] – «της σιδηράς καγκελαρίου», έναν τίτλο που χρησιμοποιείται ιστορικά σε αναφορές στον Otto van Bismarck, και ο οποίος συνήθως χρησιμοποιείται για να επαινέσει την «σκληρή αλλά δίκαιη» προσέγγιση της Μέρκελ στην διεθνή πολιτική.

«Ο Schulz θα πρέπει να έχει ένα πολύ καλό χαρτί στο μανίκι του μέχρι τις εκλογές», έγραψε, «δεδομένου ότι θα αποδειχθεί δύσκολο να μαγέψει την Άνγκελα Μέρκελ ώστε να την βγάλει από την καγκελαρία».

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/germany/2017-03-27/schulz-effect…

Σύνδεσμοι:
[1] http://www.politico.eu/article/martin-schulzs-social-democrats-take-lead…
[2] http://www.spiegel.de/politik/ausland/fluechtlinge-brexit-syrien-angela-…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

“ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ” : το βιβλίο του Τζών Κυριακού, πρώην πράκτορα της CIA.

Από
anixneuseis
-
0

by  Μάρτιος 28, 2017

Αποκαλυπτικές δηλώσεις του για την εξέλιξη της υπηρεσίας και για την εμπλοκή της στην επιχείρηση υπονόμευσης του Προέδρου Τραμπ

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ελληνο-Αμερικανός Τζων Κυριακού, τέως πράκτορας της CIA, εξέτισε σχεδόν δυο χρόνια φυλακή στις ΗΠΑ για τις αποκαλύψεις του στο δίκτυο ABC περί βασανιστηρίων στη CIA, με το μαρτύριο του πνιγμού, μεταξύ άλλων. Με την ευκαιρία της προσεχούς έκδοσης βιβλίου με τις εμπειρίες του, απάντησε σε ερωτήσεις ανταποκριτού του ρωσικού διεθνούς καναλιού R.T., με πρώτη πως τα κατάφερε στη φυλακή:

Τζ. Κ: Είχα κάνει 20 μαθήματα επιβίωσης στα χρόνια της εκπαίδευσής μου στη CIA, ορισμένα από τα οποία είναι αστεία, όπως, λόγου χάριν, «μην ομολογείς τίποτα», «αρνήσου τα πάντα», «κάνε αντι-κατηγορίες». Αλλά υπήρχαν και άλλα σοβαρά, για παράδειγμα « Όταν η ηρεμία δεν σε ωφελεί, το χάος θα αποδειχτεί φίλος», ή ακόμη «στρατολόγησε συμμάχους/πράκτορες για να κλέψεις μυστικά ή ό,τι άλλο έχεις ανάγκη». Αυτά βασικά σημαίνουν πως τελικός στόχος είναι να μείνεις σώος και να βρεθείς στην κορυφή του κοινωνικού σωρού της φυλακής».

Σε ερώτηση πως αντέδρασε η CIA στην αίτησή του για την απαιτούμενη άδεια έκδοσης του βιβλίου, ο Κυριακού είπε:

«Στην αρχή αντιστάθηκαν στην έκδοση, όσο σθεναρά μπορούσαν, χρησιμοποιώντας τις γραφειοκρατικές μεθόδους που συνηθίζουν. Αν δεν τους αρέσουν οι απόψεις σου, τις αλλάζουν στο κείμενο, αναγκάζοντάς σε να απορρίπτεις τις αλλαγές ξανά και ξανά. Ο Νόμος δίνει 30 μέρες προθεσμία στην επιτροπή εξέτασης του χειρογράφου. Ποτέ δεν τηρούν αυτή την προθεσμία και ξέρουν πως δεν έχεις κανένα τρόπο να αντιδράσεις.» Έτσι η περίπτωση του βιβλίου του αναδείχθηκε – είπε- σε σωφρονιστικό παράδειγμα.

«Απαιτήθηκαν οκτώ μήνες για να μου απαντήσουν και μου έστειλαν ένα γράμμα που μου ανήγγελλε πως χρειάζονται ακόμη ένα χρόνο. Τους απάντησα πως δεν θα πάει έτσι, πως έχουν 30 μέρες ακόμη και το στέλνω στον εκδότη. Μια βδομάδα μετά ξαναγύρισαν και είπαν μπορεί να εκδοθεί. Άλλαξαν μια φράση, που ήμουν ευχαριστημένος που την έβγαλαν.»

Ο Κυριακού είπε ακόμη στον ανταποκριτή του καναλιού πως 23 μήνες στη φυλακή του έμαθαν πως είναι «πολύ περισσότερο υπομονετικός, επιτήδειος και αμείλικτος» από όσο φανταζόταν:

«Τη πρώτη μέρα μου στη φυλακή, ο δεσμοφύλακας μου είπε ότι αν κάποιος μπει απρόσκλητος στο κελί σου αυτό αποτελεί επιθετική ενέργεια και είσαι υποχρεωμένος να υπερασπισθείς τον εαυτό σου. Ε, λοιπόν, δεν ήμουνα 40 λεπτά στη φυλακή και δυο «Αρειανοί» μπήκαν στο κελί μου, ο ένας με μια τεράστια σβάστικα (αγκυλωτό σταυρό), που κάλυπτε όλο το μπροστινό μέρος του λαιμού του.»

Ο Κυριακού ετοιμάστηκε, λοιπόν, να αμυνθεί, όταν οι «Αρειανοί», όπως τους αποκαλεί, τον ρώτησαν αν είναι «αδελφή», καταδότης ή παιδόφιλος και όταν απάντησε αρνητικά και στα τρία τον . . . κάλεσαν να καθίσει μαζί τους στην καφετέρια.

Αργότερα συνάντησε έναν «Ιταλό» -που εδώ σημαίνει μαφιόζος- ο οποίος του δήλωσε με θεατρική έμφαση πως αυτός θα πρέπει στο εξής να κάθεται μαζί με τους Ιταλούς.

«Ήταν- εξηγεί- επειδή μπόρεσα να δημιουργήσω αυτές τις φιλίες με διάφορες ομάδες, των Ιταλών συμπεριλαμβανομένων, που κατέληξαν να με εμπιστεύονται και να εκτιμούν τη παρέα μου και τις συμβουλές μου.»

Όταν ρωτήθηκε εάν υπήρξε κάποια πολύ σκοτεινή εμπειρία του στη φυλακή που τον έκανε να μετανοήσει για τις αποκαλύψεις του σε βάρος της CIA, ο Κυριακού μίλησε στον ανταποκριτή της R.T. για ένα εφιαλτικό επεισόδιο:

«Δυο από τους δεσμοφύλακες προσπάθησαν να με εξωθήσουν να βλάψω σωματικά έναν άλλο κατάδικο, λέγοντάς μου ότι είχε πάρει εντολή να με σκοτώσει στη φυλακή. Στην πραγματικότητα είχαν καλέσει τον άλλο και του είχαν πει ότι εγώ είχα διαταγή να τον δολοφονήσω. Αυτή ήταν η πιο μαύρη ημέρα μου.»

Ο Κυριακού είχε καταδικασθεί σε 30 μήνες φυλάκιση, εγκλείσθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2013 σε φυλακή του Πίτσμπουργκ στην Πενσυλβανία και αποφυλακίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2015, για να εκτίσει το υπόλοιπο τρίμηνο της ποινής του σε περιορισμό κατ’ οίκον.

Από προγενέστερη συνέντευξή του στο ίδιο κανάλι προκύπτει ένθερμος Αμερικανός πατριώτης και παλαιός θαυμαστής της CIA, που απογοητεύτηκε από την μυστική υπηρεσία.

Τον ρώτησαν από πού πιστεύει ότι προέρχονταν οι διαρροές των ενοχοποιητικών, για το προεκλογικό στρατόπεδο της Κλίντον, μηνυμάτων που αποκάλυψε το Wikileaks και αποδόθηκαν στους Ρώσους για να εκλεγεί ο Τραμπ.

«Νομίζω –είπε- ότι προέρχονται από κάποιον υπεργολάβο της  CIA, ή τέως υπεργολάβο. Και ότι αυτός ειλικρινά πιστεύει ότι ανακάλυψε απάτη, κατάχρηση, παρανομία –που είναι το καθοριστικό κίνητρο της διαρροής αποκαλυπτικών στοιχείων.»

Όταν όμως ο ανταποκριτής του καναλιού του έθεσε το πρόβλημα της λειτουργίας του τμήματος «Σκιά» (Umbrage) , ειδικευόμενου σε ηλεκτρονικές υποκλοπές με ενοχοποιητικά αποτυπώματα τρίτων (Ρώσων, Κινέζων, Ιρανών κλπ) , ο Τζων Κυριακού απάντησε:

«Νομίζω πως πρέπει να εκλάβουμε πως ό,τι κάνει η CIA είναι το τελειότερο στον κόσμο, ή πολύ κοντά στο καλύτερο. Και νομίζω πως δεν θα έκαναν ένα τόσο ηλίθιο ή ανόητο λάθος να αφήσουν αποτυπώματα σαν κι αυτά που είδαμε στα Wikileaks από τύχη. Αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν για παράδειγμα βλέπουμε εκεί κυριλλική γραφή (ρώσικα) σε κωδικό, θα έβαζα στοίχημα το μηνιάτικό μου ότι το έβαλε εκεί η CIA.»

Τον ρώτησαν πόσο άλλαξε η CIA από τότε που έφυγε από την υπηρεσία.

Κυριακού: «Άφησα την υπηρεσία το 2004 , η παραίτησή μου επισημοποιήθηκε το 2005 και σας λέω ειλικρινά δεν την αναγνωρίζω πια. Όταν ήμουν στην υπηρεσία η αποστολή ήταν αρκετά απλή –ήταν να στρατολογεί κατασκόπους, να κλέβει μυστικά και έπειτα να αναλύει αυτά τα μυστικά και να εφοδιάζει με τις αναλύσεις τους διαμορφωτές πολιτικής, για να επιτύχουν το καλύτερο στην εξωτερική πολιτική. Τώρα η CIA είναι μια παραστρατιωτική οργάνωση, μια στρατιωτική οργάνωση ηλεκτρονικών επιχειρήσεων.

«Στην πραγματικότητα τελούμε στην Αμερική υπό συνεχή απειλή των προσωπικών ελευθεριών μας και θα πρέπει αυτό να μας ανησυχεί πάρα πολύ. Νομίζω πως η ελευθερία και η προστασία της ιδιωτικής μας ζωής έχουν υποστεί μέγα μειωτικό πλήγμα με όσα συμβαίνουν τα τελευταία κάμποσα χρόνια. Οι υπηρεσίες μας, CIA και FBI, μας κατασκοπεύουν επί πολύ καιρό και φαίνεται πως αυτό μπορεί να εξελιχθεί στο χειρότερο. Και δεν έχουν το νομικό δικαίωμα, τους έχει λεχθεί από το κογκρέσο πως δεν τους επιτρέπεται να το κάνουν.

«Συνηθίζαμε να υπερηφανευόμαστε για τις ατομικές ελευθερίες μας και την προστασία του απαραβίαστου του ιδιωτικού μας βίου, που είναι η ουσία της ελευθερίας. Και τώρα αυτό έχει κατά κάποιο τρόπο αλωθεί και οι άνθρωποι δεν μοιάζουν να διαμαρτύρονται πολύ γι’ αυτό. Αλλά πιστεύω πως οι αποκαλύψεις που μας παρουσίασαν οι Wikileaks είναι πραγματικά πολύ σημαντικές. Ο Ρον Πωλ, ιδρυτής του ομώνυμου Ινστιτούτου για Ειρήνη και Ευημερία (δις υποψήφιος Πρόεδρος) σχολίασε αρνητικά τη δήλωση του διευθυντή του FBI Τζέϊμς Κόμι, ότι οι πολίτες δεν πρέπει να περιμένουν «πλήρες απαραβίαστο» της ιδιωτικής ζωής τους…»

Ανταποκριτής του R.T.: Μήπως αυτό είναι απαραίτητο για την ασφάλεια της χώρας;

Τζων Κυριακού: «Δεν το Νομίζω. Πιστεύω πως η CIA οφείλει να επιστρέψει στις ιδρυτικές της αρχές και να κάνει αυτό που κάνει καλύτερα, και αυτό είναι να στρατολογεί κατασκόπους, όπως σας είπα. Υπάρχει ίσως μια θέση για κυβερνο-ασφάλεια, ή ηλεκτρονικό χάκινγκ, ή οτιδήποτε είναι αυτό, αλλά αυτή η θέση είναι στην NSA, στο Υπουργείο Αμύνης. Δεν είναι δουλειά της CIA. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως δεν έχουμε καμιάν εξασφάλιση ότι η CIA δεν χρησιμοποιεί αυτή την τεχνολογία με στόχο Αμερικανούς πολίτες. Λένε πως δεν το κάνουν, αλλά λένε πολλά που αποδείχτηκαν πως δεν ήταν αλήθεια.

«Είναι γραμμένο στο Σύνταγμα του 1776, ότι η ιδιωτική επικοινωνία είναι απαραβίαστη, εκτός εάν η κυβέρνηση έχει νομικά βάσιμους λόγους να παρακολουθεί κάποιον ως παραβάτη του Νόμου. Η ιδέα πως δεν υπάρχει δικαίωμα στο απαραβίαστο του ιδιωτικού ασύλου είναι εκτός τόπου.»

R.T.: Είναι σαν μια μυστική κυβέρνηση, μια νέα εκδοχή του Μεγάλου Αδελφού, μπορούν να καταστρέφουν ανθρώπους, μπορούν να δημιουργούν προσωπικότητες, μπορούν να κατασυκοφαντούν χώρες, όπως τη Ρωσία στη συγκεκριμένη περίπτωση. Και επιπλέον υπάρχουν οι πολιτικοί σχεδιασμοί. Υπάρχουν εμφύλιοι πόλεμοι στο εσωτερικό της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών;

Τζων Κυριακού: « Νομίζω πως υπάρχουν. Και αυτό είναι μια πρόσφατη εξέλιξη. Όταν εντάχτηκα στη CIA, στις αρχές του 1990 και πραγματικά μέχρι την επίθεση στους Πύργους της Ν. Υόρκης, δεν είχα ιδέα για τις πολιτικές προτιμήσεις ή πεποιθήσεις των ανθρώπων με τους οποίους συνεργαζόμουν. Μετά τις 11 Σεπτεμβρίου σημειώθηκε περισσότερη πολιτικοποίηση. Και μετά την εκλογή του Ομπάμα έλαβε μεγάλη διάσταση. Θυμάμαι πως αυτούς που βλέπουμε σήμερα κορυφαίους αξιωματούχους της υπηρεσίας, με την εξαίρεση του ίδιου του διευθυντή, είναι οι άνθρωποι του Ομπάμα, που μπήκαν τότε στην υπηρεσία. Νομίζω πως βλέπουν τον Ντόναλντ Τραμπ σαν εχθρό και στόχο πολέμου. Και ναι, νομίζω πως βλέπουμε πολιτικό ρήγμα εντός της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών.»

“ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ”, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ΠΡΩΗΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑ ΤΗΣ CIA

The post-fascism of Donald Trump  

Από
anixneuseis
-
2
By Ishaan Tharoor March 28 The Washington Post

“An analogy is haunting the United States,” writes American political scientist Sheri Berman, “the analogy of fascism.”

Before last year’s election — and even in the months since President Trump took office — many observers wrung their hands over how to understand the politics that fueled his rise. Sure, there are obvious distinctions to be made; nobody invoking the “analogy” seriously believes the hideous slaughters of another era are imminent.

But Trump is a figure who campaigned on a startlingly reactionary platform, seemingly in sync with the xenophobic rhetoric and extremist politics of Europe’s far right. The shadow of an earlier moment of demagoguery seems to unavoidably loom over the national conversation.

Lisa Goldman @lisang

Best of the memes from the Merkel-Trump meeting.

Just Google “Trump” and “fascist” and you see an endless stream of debate, commentary and expert opinion on the matter.

“This is how fascism comes to America,” declared Robert Kagan, a Washington neoconservative stalwart, warning in The Post’s op-ed pages last May of “this singular threat to our democracy.” In recent weeks, Timothy Snyder, the acclaimed Yale historian of the Holocaust and mid-20th-century Europe, has raised parallels between the present and the rise of tyrants in the 1930s.

Trump’s attacks on the mainstream media and insistence on perpetuating falsehoods are eroding democracy, Snyder argues: “Post-truth is pre-fascism.” He also is alarmed by Trump’s apparent hostility to immigrants and Muslims.

“Picking out a group of your neighbors and citizens and associating them with a worldwide threat, that’s the 1930s,” said Snyder on a popular news satire show over the weekend. “And what we have to remember about the 1930s: We think of Hitler and Stalin as supervillains, but they’re not. They could only come to power with some form of consent.”

But there’s an oft-overlooked plank of 1930s fascism that’s missing from Trump’s worldview: an anti-capitalist populism that, no matter Trump’s campaign rhetoric, is not at all reflected in the White House’s proposed policies.

Berman, who teaches at Barnard College in New York City, wrote an essay this week in Aeon magazine about the origins of fascist dictatorships in Italy and Germany. Key to fascism’s rise was its promise of vast collective projects that would redeem nations devastated by war and economic ruin.

“Fascism did not become powerful simply by appealing to citizens’ darkest instincts,” wrote Berman. “Fascism also, crucially, spoke to the social and psychological needs of citizens to be protected from the ravages of capitalism at a time when other political actors were offering little help.”

In a world racked by the Great Depression, fascists promised the promotion of social welfare, state intervention into the economy and better fortunes for the downtrodden. (The New Deal in the United States was a response to similar conditions, but without the extreme political outcomes.)

“There can be no question that violence and racism were essential traits of fascism,” wrote Berman. “But for most Italians, Germans and other European fascists, the appeal was based not on racism, much less ethnic cleansing, but on the fascists’ ability to respond effectively to crises of capitalism when other political actors were not.”

The Trump campaign’s platform of economic populism did harness a similar argument: The existing status quo left behind millions of “forgotten” Americans, sold out the nation’s interests for collusion with “globalist” elites and was weak in the face of foreign enemies. But everything we’ve seen since the inauguration — the White House’s systematic attempts to dismantle the “administrative state,” its initial moves to gut the safety net for the poor, Trump’s lavish spending of taxpayer funds at his own properties — suggests a more self-interested agenda.

Bradd Jaffy

✔@BraddJaffy

President Trump is now at Trump National Golf Club in Virginia, per pool; it’s his 12th golf course trip since taking office 9 weeks ago

For this reason, Italian historian Enzo Traverso argues in a new essay for the World Policy Journal that it’s not useful to look at Trump “through the old category of fascism.”

“The fact is there is no fascist organization behind Trump. He does not lead a mass movement; he is a TV star,” wrote Traverso, a humanities professor at Cornell University. “He does not organize and mobilize the masses; he attracts an audience in an atomized society of consumers.”

Traverso goes on: “Fascist ideas are also less widespread in America today than they were 70 or 100 years ago, during McCarthyism or the Red Scare. The Bolshevik threat no longer exists, and the specter of terrorism isn’t sufficiently frightening for Americans to readily give up their freedoms in exchange for promises of security.” Instead, we’re straying into the political unknown.

“Trump’s rise is not a sudden return to barbarism, nor is it a meteor crashing down onto a peaceful country,” wrote Traverso. “It is not a resurgence of fascism, but something new and not yet realized.” Traverso, a leftist academic, suggests we call Trump’s politics “post-fascism,” “a capitalism without a human face.”

What that means going forward is anybody’s guess, but it’s likely to involve ceaseless political struggle. Part of the appeal of historical analogies is the sense of moral and factual certainty they can give us — the sense that we know how this story goes. With Trump, we have no idea.

 

Ishaan Tharoor writes about foreign affairs for The Washington Post. He previously was a senior editor at TIME, based first in Hong Kong and later in New York.

Follow @ishaantharoor

https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2017/03/28/the-post-fascism-of-donald-trump/?utm_term=.e0df678249f1
1...2,9722,9732,974...3,021Σελίδα 2,973 από 3,021