Αρχική Blog Σελίδα 2955

Αποδόμησε την Τουρκία ο Κοτζιάς: Να δώσει στους Κούρδους τα δικαιώματα που ζητά για τους Τουρκοκύπριους

0

 O υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς (Κ), μιλάει στα εγκαίνια της λειτουργίας της Σχολής Πυροσβεστών στην Πτολεμαΐδα, Σάββατο 10 Ιουνίου 2017. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΒΟΥ JUNE 11, 2017

Τις κατευθύνσεις της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, με στόχο την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς σε συνθήκες αστάθειας, ακόμα και στη γειτονιά μας, παράλληλα με τις προσπάθειες της κυβέρνησης για να απαλλαγεί η χώρα από την επιτροπεία, παρουσίασε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς στη διάρκεια ομιλίας του στην Κοζάνη, σε εκδήλωση της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ» της οποίας είναι πρόεδρος.

«Κάποια μικρομεσαία στελέχη διεθνών οργανισμών έχουν συνηθίσει να εποπτεύουν τη χώρα μας και μπορεί να μην έχουμε καταφέρει ακόμα να βγάλουμε τη χώρα από την επιτροπεία, αλλά έχουμε σχέδιο και το ακολουθούμε, δεν λέμε σε αντίθεση με άλλους ότι η εποπτεία ευνοεί τη χώρα ή αν δεν υπήρχε έπρεπε να τη φτιάχναμε από μόνοι μας», είπε ο υπουργός Εξωτερικών και συνέχισε: «Εμείς λέμε ότι πρέπει να απαλλαγούμε από την επιτροπεία και για να απαλλαγούμε πρέπει να τελειώνουμε και να ρυθμίσουμε το ζήτημα του χρέους και της ρευστότητας», είπε ο υπουργός και σημείωσε πως σε αυτή την αποικία χρέους υπάρχει μια βουνοπλαγιά από την οποία αντιστέκεται ο ελληνικός λαός και είναι η κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, για τον οποίο είπε ότι είναι «εξαιρετικός και ταλαντούχος».

Η ΕΙΔΗΣΗ: Διεκδικεί και την υφαλοκρηπίδα της Ανατολικής Μεσογείου τώρα ο Σουλτάνος Ερντογάν

Αναφερόμενος στην εξωτερική πολιτική τόνισε πως η διεθνής θέση της Ελλάδας είναι σήμερα περισσότερο ισχυρή από ότι πριν την κρίση και διατηρεί φιλικές σχέσεις ακόμα και με χώρες οι οποίες βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Μίλησε αναλυτικά για τις εξελίξεις στις γειτονικές χώρες και πιο συγκεκριμένα:

Για την Τουρκία είπε ότι είναι μια «νευρική» και «αναθεωρητική» δύναμη, καταλόγισε «υπεροψία» και «αλαζονεία» στην ηγεσία της και έστειλε το μήνυμα στην Άγκυρα να μην εκλαμβάνει ως αδυναμία τον συνετό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της η Ελλάδα, αλλά ως δείγμα της ισχυρής προσωπικότητας και της σοβαρότητας που έχει η χώρα μας.

Σε συνέντευξη στο ραδιόφωνο του ΑΛΦΑ επισήμανε ότι πρέπει και «οι Κούρδοι να έχουν τα δικαιώματα που έχει την πρόθεση να αποδώσει η Κυπριακή Δημοκρατία στην τουρκοκυπριακή κοινότητα» υπογραμμίζοντας ότι «κάποτε πρέπει να συγκρίνουμε τι διεκδικούν κάποιοι πάνω στην Μεγαλόνησο και τι είναι διατεθειμένοι να δώσουν σε πολύ μεγαλύτερες δικές τους κοινότητες στο εσωτερικό τους».

Για το Κυπριακό ο κ. Κοτζιάς είπε ότι είναι «όνειρο ζωής να βρει μια δίκαιη και λειτουργική λύση» και εξήγησε: «Επιτέλους η Κύπρος, κράτος- μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ να γίνει ένα κανονικό και φυσιολογικό κράτος. Να μην έχει στρατεύματα κατοχής, να μη δικαιούται κανείς να επεμβαίνει, να μην παριστάνει τον εγγυητή.

Η λύση του Κυπριακού να είναι λύση για την Κύπρο και όχι για να διασφαλίσει τα συμφέροντά της η Τουρκία».

Για τη FYROM είπε ότι προϋπόθεση για να συναινέσει η Ελλάδα στην ένταξή της στο ΝΑΤΟ είναι να εγκαταλείψει τον αλυτρωτισμό και να συμφωνήσει σε συμβιβαστική λύση στο θέμα του ονόματος.

Την ερχόμενη Τετάρτη θα δεχτεί στην Αθήνα τον νέο υπουργό Εξωτερικών της FYROM και θα συζητήσουν όχι το θέμα του ονόματος, αλλά τη μέθοδο με την οποία θα το συζητήσουν. Εμφανίστηκε επιφυλακτικός απέναντι στις φιλικές δηλώσεις προς την Ελλάδας της νέας κυβέρνησης των Σκοπίων και τόνισε πως πρέπει να περιμένουμε να δούμε αν είναι επί της ουσίας ή όχι. Επισήμανε ότι η Ελλάδα επιθυμεί τη σταθερότητα της γειτονικής χώρας την οποία χαρακτήρισε «δώρο Θεού με λάθος νονό».

Για την Αλβανία τόνισε ότι είναι μια ιδιόμορφη χώρα που από τη μια λατρεύει την Ελλάδα και από την άλλη την αντιμετωπίζει με καχυποψία. Παρατήρησε ότι ένα μικρό εθνικιστικό κόμμα προβαίνει σε προκλήσεις σε βάρος της Ελλάδας σε μια προσπάθεια να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας και να πάρει ψήφους και η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να του δώσει αυτή την ικανοποίηση μέχρι να γίνουν οι εκλογές.

Δώδεκα λεπτά από όταν άρχισε την ομιλία στη Στέγη Ποντιακού Πολιτισμού της Κοζάνης έσβησαν τα φώτα στην αίθουσα που μιλούσε και σε όλο το κτίριο. Αιτία της διακοπής ρεύματος ήταν η κακοκαιρία με αστραπές και χαλάζι που μαίνονταν εκείνη την ώρα στην Κοζάνη.

Παρόλα αυτά ο υπουργός Εξωτερικών συνέχισε να μιλάει χωρίς τη μεγαφωνική εγκατάσταση για δέκα λεπτά ώσπου επανήλθε το ηλεκτρικό ρεύμα.

Την ομιλία του παρακολούθησαν ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας, ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Καπάκης, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ο περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας Θεόδωρος Καρυπίδης, ο δήμαρχος Κοζάνης Λευτέρης Ιωαννίδης κ.α.

ΑΠΕ-ΜΠΕ, του απεσταλμένου μας Ν. Ρούμπου Κοζάνη, Greece

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΛΦΑ

«Είμαστε μία χώρα που έχουμε καλές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο και προσπαθούμε να κρατήσουμε τις σωστές και δίκαιες, ταυτόχρονα, ισορροπίες, υπογραμμίζοντας ότι η χώρα μας δεν υπήρξε ποτέ μια αποικιοκρατική δύναμη, ότι τα ενδιαφέροντά μας είναι να υπάρχει σταθερότητα και ασφάλεια στην περιοχή» τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς σε συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα το πρωί στο Ραδιόφωνο του «Alpha» από την Κοζάνη όπου βρίσκεται για να μιλήσει σε εκδήλωση του ΠΡΑΤΤΩ με θέμα «Η Ελλάδα στον σημερινό κόσμο».

Ο κ. Κοτζιάς ερωτηθείς για την κρίση που ξέσπασε τις τελευταίες μέρες με επίκεντρο το Κατάρ τόνισε ότι όλες οι εμπλεκόμενες χώρες σ’ αυτή την κρίση βρίσκονταν πριν λίγες εβδομάδες στη Ρόδο και συμμετείχαν στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο με στόχο τη δημιουργία ενός ειδικού οργανισμού ασφαλείας.

Εξήγησε ότι σε αυτήν τη βάση κινείται η ελληνική διπλωματία και ότι είχε τηλεφωνικές επαφές με όλους. Κληθείς να σχολιάσει την παρούσα κρίση ο υπουργός Εξωτερικών είπε ότι αυτές οι εξελίξεις είχαν μια προϊστορία, 15-20 χρόνων, καθώς «είναι μία συζήτηση για τις σχέσεις που έχει ο αραβικός κόσμος με το Ιράν, για το ποια είναι η πηγή της τρομοκρατίας και ποια μπορεί να είναι -ή δεν μπορεί να είναι- η κοινή στάση των Αραβικών κρατών». Υπενθύμισε ότι και «το 2014 υπήρξε μια ανάλογη παρέμβαση, όχι ίδιας έντασης και έκτασης, όταν είχε αλλάξει ο επικεφαλής της βασιλικής οικογένειας του Κατάρ» επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα των εμπλεκομένων, με βάση τις δηλώσεις τους, «δεν είναι η αλλαγή προσώπου αλλά η αλλαγή της πολιτικής.

Δηλαδή, να ευθυγραμμισθεί περισσότερο το Κατάρ με την κοινή εξωτερική πολιτική των άλλων χωρών, που είναι βασικά τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος».

Απαντώντας σχετικά με τον ρόλο της Τουρκίας και του Ερντογάν στην αραβική κρίση είπε ότι «θέλουν να εμφανισθούν ως διαμεσολαβητές, έναν ρόλο που εμείς τον έχουμε, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν γιατί θεωρούνται από τις χώρες που βρίσκονται από την άλλη πλευρά ότι είναι ταυτισμένοι με το Κατάρ και με τους Αδερφούς Μουσουλμάνους».

Σχετικά με το δημοψήφισμα που έχει προκηρυχθεί για τον Σεπτέμβριο φέτος στο βόρειο Κουρδιστάν, δηλαδή στο βόρειο Ιράκ, υπενθύμισε ότι «αυτό προβλεπόταν από την αρχική συνταγματική συμφωνία του Ιράκ, αλλά δεν τέθηκε ποτέ η επιλογή πρακτικής άσκησης αυτού του δικαιώματος» και τόνισε ότι μεταξύ άλλων «υπάρχει και το ζήτημα της ζώνης των Κούρδων στη βόρεια Συρία, το οποίο αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα για την ίδια την Τουρκία». Επισήμανε δε ότι πρέπει και «οι Κούρδοι να έχουν τα δικαιώματα που έχει την πρόθεση να αποδώσει η Κυπριακή Δημοκρατία στην τουρκοκυπριακή κοινότητα» υπογραμμίζοντας ότι «κάποτε πρέπει να συγκρίνουμε τι διεκδικούν κάποιοι πάνω στην Μεγαλόνησο και τι είναι διατεθειμένοι να δώσουν σε πολύ μεγαλύτερες δικές τους κοινότητες στο εσωτερικό τους».

Τέλος, ερωτηθείς αναφορικά με τα αποτελέσματα των βρετανικών εκλογών ο κ. Κοτζιάς εκτίμησε μεταξύ άλλων ότι το βρετανικό ζήτημα και το ζήτημα του Brexit θα γίνει πιο πολύπλοκο και- στέλνοντας μήνυμα σε πολλούς αποδέκτες- υπενθύμισε ότι όλες οι διαπραγματεύσεις συνδέονται μεταξύ τους. «Πρέπει οι Βρετανοί να θυμούνται πάντα» είπε χαρακτηριστικά «ότι από τη στάση τους απέναντι στο Κυπριακό θα εξαρτηθούν και σε μεγάλο βαθμό οι ελληνικοί χειρισμοί σε ζητήματα μεγάλου δικού τους ενδιαφέροντος».

Σοφία Αραβοπούλου, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: Αποδόμησε την Τουρκία ο Κοτζιάς: Να δώσει στους Κούρδους τα δικαιώματα που ζητά για τους Τουρκοκύπριους http://mignatiou.com/2017/06/apodomise-tin-tourkia-o-kotzias-na-dosi-stous-kourdous-ta-dikeomata-pou-zita-gia-tous-tourkokiprious/

Αποκωδικοποίηση της βρετανικής κάλπης

0
KALLUM PICKERING 

Η Βρετανία θα βρεθεί με ανίσχυρη και ασταθή κυβέρνηση τη χειρότερη δυνατή στιγμή, όταν, δηλαδή, θα πρέπει να διαπραγματευτεί τη θέση της στην Ευρώπη και στον κόσμο. Η αντίστροφη μέτρηση για το Brexit έχει αρχίσει. Αφότου είχε ενεργοποιήσει το άρθρο 50 τον περασμένο Μάρτιο, η Τερέζα Μέι πήρε το ρίσκο των πρόωρων εκλογών, ώστε να αυξήσει ακόμα περισσότερο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της και στο τέλος την πάτησε. Η Βρετανία σπατάλησε τους πρώτους τρεις μήνες της διετούς προθεσμίας που έχει να συμφωνήσει το «διαζύγιο» με την Ενωση, οπότε γιατί θα συναινούσε η Ε.Ε. να επεκτείνει την προθεσμία;

Είναι, άραγε, πιθανόν η Βρετανία να αλλάξει άποψη για το Brexit; Ενδεχομένως, αλλά δεν είναι πολύ πιθανό. Περίπου τα δύο τρίτα των Βρετανών βουλευτών τάσσονται υπέρ της Ε.Ε., οπότε η έλλειψη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αποτελεί μικρή αλλά όχι αμελητέα πιθανότητα για διεξαγωγή δεύτερου δημοψηφίσματος. Τώρα που είναι σαφείς οι απειλές από το Brexit, όπως και η δυσκολία να εξασφαλίσει η Βρετανία μια καλή συμφωνία με την Ε.Ε., θα μπορούσε η Βρετανία να αλλάξει άποψη; Ισως. Οι Εργατικοί σημείωσαν εκλογικά κέρδη σε περιοχές όπου είχε επικρατήσει η άποψη της «παραμονής» στο δημοψήφισμα για το Brexit. Η Τερέζα Μέι είτε θα χάσει την πρωθυπουργία είτε θα συνεχίσει, αλλά σοβαρά εξασθενημένη. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι καταδικαστικό για την κ. Μέι, η οποία προκήρυξε εκλογές μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, ενώ οι δημοσκοπήσεις την εμφάνιζαν να προηγείται με 20%. Επειτα από μια αποτυχημένη προεκλογική εκστρατεία, που έπληξε την προσωπική της αξιοπιστία και ξανάβαλε στο εκλογικό παιχνίδι τον ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, η κ. Μέι βρίσκεται σε δεινή θέση. Πιθανότατα θα της χρεωθεί ότι έχασε το προεκλογικό προβάδισμα που είχαν οι Συντηρητικοί, και μάλιστα απέναντι σε έναν αντίπαλο που θεωρούνταν, ουσιαστικά, πως είναι αδύνατον να κερδίσει εκλογές. Θα μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας;

Μετά τις εκλογές του 2010, οι Συντηρητικοί και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες είχαν σχηματίσει κυβέρνηση εντός πέντε ημερών. Ωστόσο, τότε η Βρετανία υπέμενε τις συνέπειες της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, υπόθεση που, τελικά, κατέληξε να αποτελέσει ενοποιητικό παράγοντα. Αυτήν τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το Brexit διχάζει. Η πιθανότητα να υπάρξει συναίνεση επί σημαντικών ζητημάτων, όπως ο έλεγχος της μετανάστευσης, είναι μικρή, αλλά όχι ανύπαρκτη. Υπάρχει η φημολογία ότι οι Συντηρητικοί θα μπορούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση μαζί με το Κόμμα της Δημοκρατικής Ενωσης (DUP). Ωστόσο, τα δύο κόμματα θα διαθέτουν 329 έδρες, δηλαδή η πλειοψηφία τους θα είναι πολύ ισχνή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα κυκλοφορήσουν φήμες περί συνεργασίας των Συντηρητικών με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, ωστόσο οι δεύτεροι τάσσονται υπέρ της διεξαγωγής δεύτερου δημοψηφίσματος για τη θέση της Βρετανίας στην Ε.Ε., εξέλιξη που δύσκολα θα αποδέχονταν οι σκληροί ευρωσκεπτικιστές των Συντηρητικών.

Δεν περιμένουμε να πληγεί σοβαρά, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, η καταναλωτική ζήτηση στη Βρετανία, ιδιαίτερα η κατανάλωση από νοικοκυριά. Ωστόσο, οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν, εν μέσω γενικότερης αβεβαιότητας, να είναι πολύ πιο προσεκτικές προτού επενδύσουν ή προσλάβουν προσωπικό. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι αρνητικό για τις βρετανικές αγορές, αλλά όχι ιδιαίτερα πολύ. Η συναλλαγματική ισοτιμία της στερλίνας θα υποχωρήσει αρχικά, ωστόσο η πτώση της δεν θα είναι πολύ μεγάλη. Η πολιτική αβεβαιότητα που προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα αντισταθμίζεται εν μέρει από τη μικρή πιθανότητα να μην υπάρξει Brexit και από την ελπίδα η Βρετανία να κινηθεί προς ένα λιγότερο σκληρό Brexit. Οι πιθανότητες να διεξαχθεί δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας περιορίζονται, εξαιτίας της εκλογικής υποχώρησης του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας αλλά και της προοπτικής για ήπιο Brexit.

* Ο αρθρογράφος είναι οικονομολόγος της Berenberg Bank.

“Καθημερινή”

Macedonia’s VMRO DPMNE Spends $1 Million on US Lobbying

0

In just over a year, Macedonia’s former ruling VMRO DPMNE party spent over $1 million on lobbying services in the United States, a BIRN investigation has revealed.

Former Macedonian Prime Minister Nikola Gruevski med Joe Biden in January 11, 2016. Photo: MIA

Between November/December 2015 and January 2017, Macedonia’s former ruling VMRO DPMNE party spent more than a million dollars on US lobby groups, according to records published through the US Foreign Agents Registration Act, FARA.

Records made available by the FARA show that the VMRO DPMNE made most payments to lobbyists in one trimester, between November 2015 and January 2016, when VMRO DPMNE leader Nikola Gruevski resigned as prime minister and handed over the position to his close associate and party secretary-general Emil Dimitriev.

This coincided with the publishing of several promo articles in the US media which praised the VMRO DPMNE’s policies to the US readers. The timing also coincided with the intensification of telephone and electronic communication with representatives of the US government, the senate and the congress, as well as with Gruevski’s visit to Washington on January 11, 2016.

The second period of intensive lobbying occurred before and after the early parliamentary elections held in December 2016.

Tamara Chausidis
BIRN

Skopje

http://www.balkaninsight.com

Ο Ερντογάν υπογράφει την καταδίκη του εάν στείλει στρατεύματα στο Κατάρ

0
  • Ο Τούρκος πρόεδρος έδωσε το «πράσινο φως» για την αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στο Κατάρ. Όμως θα προχωρήσει στην ανάπτυξή τους; (φωτ.: sputniknews.com)

Του Adam Garrie, The Duran.com.

Στην αρχή της κρίσης στο Κατάρ, η Τουρκία είπε μερικά σωστά λόγια, προκειμένου να συγκαλύψει τα υπέρ του Κατάρ σχέδιά της. Επιπλέον είχε τις σωστές αντιδράσεις, με τον Ερντογάν να τηλεφωνεί στον πρόεδρο Πούτιν για την ανάληψη μιας πολυεθνικής εξωαραβικής πρωτοβουλίας για την εποικοδομητική αντιμετώπιση της κρίσης. Με την ανακοίνωση όμως ότι η Τουρκία θα επισπεύσει την αποστολή στρατευμάτων στο Κατάρ, ο Ερντογάν επέστρεψε στις γνωστές πρακτικές του. Και θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την σταθερότητα στην περιοχή αλλά και την προεδρία του.

Το 1804, η Σερβία έριξε την πρώτη τουφεκιά στις συγκρούσεις που θα οδηγούσαν στην παρακμή και την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά ήταν οι Άραβες και ιδίως εκείνου του Περσικού Κόλπου που έδωσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη χαριστική βολή. Το Κατάρ μπορεί να έχει ανάγκη όση βοήθεια μπορούν να του δώσουν, αλλά η Τουρκία είναι ένας ανεπιθύμητος παίκτης στις αραβικές υποθέσεις.

Η Συρία και το Ιράκ απερίφραστα απεχθάνονται την Τουρκία για τους παράνομους πολέμους και την κατοχή εδαφών τους.

Στην περίπτωση του Ιράκ, η Βαγδάτη είναι εξαγριωμένη με την Τουρκία για την μεταφορά του τουρκικού πολέμου εναντίον των Κούρδων στα εδάφη της. Και η Συρία δικαίως θεωρεί την Τουρκία εχθρό, που καταλαμβάνει εδάφη της και εξοπλίζει ομάδες τζιχαντιστών.


Ο Ερντογάν με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας (φωτ.: EPA / Sedat Suna)

Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Σίσι δεν πρόκειται να συγχωρήσει ποτέ την Τουρκία για την υποστήριξή της στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και η κοσμική Βουλή αντιπροσώπων της Λιβύης, που έχει την έδρα της στο Τομπρούκ, είναι σταθερά στο πλευρό της Αιγύπτου. Για τη συμμαχία της με το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, και τα Ηνωμένα Εμιράτα είναι έτοιμα να χωρίσουν τους δρόμους τους με την Τουρκία. Και έξω από τον αραβικό κόσμο, η ιστορική αντιπάθεια του Ιράν για την Τουρκία δεν μετριάστηκε φυσικά από τον τουρκικό εξοπλισμό αντι-ιρανικών ομάδων στη Συρία.

Συνέχεια στο Pontos- News.

Μετάφραση: Μ.Σ.

Η κρίση στο Κατάρ και τα ρέστα του Ερντογάν

0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Το Κατάρ είναι ένα μικρό κράτος σε εδαφική προέκταση της Αραβικής Χερσονήσου μέσα στον Περσικό Κόλπο, που απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Ηνωμένο Βασίλειο μόλις το 1971. Ο πληθυσμός του είναι περίπου 2,7 εκατομμύρια, από τους οποίους οι ντόπιοι Καταριανοί είναι περί τις 300.000. Μέχρι το 1995 ήταν ένα κράτος-προτεκτοράτο της Σαουδικής Αραβίας και η ηγεσία του ήταν πάντα της επιλογής της δυναστείας των Σαούντ. Από το 1995 που αρχίζει σταδιακά η εκμετάλλευση του εξαιρετικά σημαντικού υποθαλάσσιου κοιτάσματος φυσικού αερίου, το Κατάρ αρχίζει να απογαλακτίζεται και να απομακρύνεται από την επιρροή του Ριάντ και των Σαούντ, συνάπτοντας ισχυρές σχέσεις με τις ΗΠΑ, απ’ όπου και η εταιρεία ExxonMobil, που δραστηριοποιείται στο κοίτασμα North Field και είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στη χώρα.

Η εκμετάλλευση του κοιτάσματος αποφέρει μεγάλα κέρδη στη βασιλική οικογένεια που σταδιακά αποκτά τεράστιο πλούτο, ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα στη χώρα ανέρχεται κοντά στις 150.000 δολάρια!

Μέσα από διάφορες εταιρείες και funds το Κατάρ επενδύει και εξαγοράζει εταιρείες σε διάφορες χώρες του πλανήτη, ενώ το τηλεοπτικό κανάλι Al Jazeera γίνεται ένας από τους πιο γνωστούς ειδησεογραφικούς οργανισμούς στον κόσμο.

Με το ξέσπασμα της κρίσης στη Συρία, το 2011, το Κατάρ μαζί με τη Σαουδική Αραβία είναι από τους βασικούς χρηματοδότες των ένοπλων οργανώσεων που επιχειρούν και αποπειρώνται να ανατρέψουν τον Μπασάρ Άσαντ. Στις οργανώσεις αυτές συμπεριλαμβάνονται και η Αλ Κάιντα – Αλ Νούσρα και το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος.

Με την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης Μόρσι στην Αίγυπτο, στις 3 Ιουλίου 2013, οπότε και τίθεται υπό διωγμόν η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η Τουρκία και κυρίως το Κατάρ είναι ο κύριος υποστηρικτής της οργάνωσης αυτής, που αποτελεί απειλή για τη Σαουδική Αραβία αλλά και για όλα τα άλλα κράτη και εμιράτα του Κόλπου και της Αραβικής Χερσονήσου.

Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να προσεχθεί, είναι το γεγονός ότι το τεράστιο σε μέγεθος κοίτασμα φυσικού αερίου North Field είναι στην ουσία μέρος ενός ενιαίου κοιτάσματος, το οποίο καλύπτει την ΑΟΖ του Κατάρ και του Ιράν. (Το τμήμα που βρίσκεται στην ΑΟΖ του Ιράν λέγεται South Pars.)

Το γεγονός αυτό υποχρεώνει το Κατάρ να διατηρεί καλές σχέσεις με την Τεχεράνη, για να είναι δυνατή η απρόσκοπτη άντληση του φυσικού αερίου και γενικώς η εκμετάλλευση του κοιτάσματος.

Αυτά τα δυο ζητήματα, η υποστήριξη και παροχή προστασίας και χρήματος στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι καλές σχέσεις του Κατάρ με την Τεχεράνη, είναι τα δυο σύννεφα που σκιάζουν τις σχέσεις του πλούσιου αυτού εμιράτου με το Ριάντ και τη δυναστεία των Σαούντ.

Όσο είναι πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ομπάμα, η κατάσταση αυτή είναι υπό ψυχρή διαχείριση, μέχρι που αναλαμβάνει ο Ντόναλτ Τραμπ, ο οποίος και στα δύο αυτά ζητήματα είναι σχεδόν κάθετος.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι τρομοκρατική οργάνωση και το Ιράν πρέπει να περικυκλωθεί γεωπολιτικά, να ασκηθεί πίεση στην Τεχεράνη, με πρώτο στόχο να αποδυναμωθεί η ισχυρή της παρουσία και επιρροή στον Λίβανο και τη Συρία και να αποκοπούν οι εδαφικοί διάδρομοι που ενώνουν περιοχές τις οποίες ελέγχει ο στρατός του Άσαντ, με τις σιιτικές περιοχές του Ιράκ.

Η κρίση που ξέσπασε στο Κατάρ, στις αρχές της εβδομάδας, οφείλεται κατά βάσιν στους δυο παραπάνω παράγοντες

Συνέχεια στο Pontos- News.

Το μέλλον των Σκοπίων

0

του Γεώργιου Δουδούμη.

Τα ψέματα δεν αντέχουν στο χρόνο, και αυτό ισχύει και για το γειτονικό της Ελλάδος κράτος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, δημιούργημα της κομμουνιστικής φαντασίωσης, που επιζεί μέχρι σήμερα μόνο χάριν της ανιστόρητης και λανθασμένης πολιτικής εκτίμησης αφελών σύγχρονων σερίφηδων των ΗΠΑ. Υπενθυμίζουμε με την ευκαιρία το τηλεγράφημα του State Department, τον Δεκέμβριο του 1944, προς αμερικανικές Αρχές, με υπογραφή του τότε Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Edward Stettinius, που έγραφε ότι: «Η [αμερικανική] κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου μακεδονικό “έθνος”, μακεδονική «Μητέρα πατρίδα” ή μακεδονική “εθνική συνείδηση” αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία, που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδος».

Η σημερινή κατάσταση στη δημοκρατία του Βαρδάρη μπορεί να χαρακτηριστεί σημείο καμπής στην πορεία της, εφόσον πλέον οι κύριοι συγκάτοικοι στον συγκεκριμένο χώρο αρνούνται να συνυπάρξουν με τους όρους που συνυπήρξαν μέχρι σήμερα. Η αποκληθείσα «πλατφόρμα των Τιράνων» περιλαμβάνει τους σαφείς όρους που έθεσαν οι Αλβανοί της πΓΔΜ υπό την αιγίδα της «μητέρας πατρίδας», οι οποίοι οδηγούν σε συνδιοίκηση της χώρας από Σλάβους και Αλβανούς.

Το επόμενο βήμα της ήδη συμφωνημένης συνδιοίκησης που ξεκίνησε με την κυβέρνηση Ζάεφ, όταν θα επέλθουν τριβές και διενέξεις μεταξύ Σλάβων και Αλβανών και το σημερινό κράτος θα έχει εξελιχθεί σε ένα κράτος με δύο ταυτότητες, προβλέπεται να είναι ο οριστικός χωρισμός.

Το ερώτημα είναι αν ο χωρισμός θα είναι ειρηνικός ή αν θα συμβεί ως αποτέλεσμα αιματηρής σύγκρουσης.

Αν ο χωρισμός γίνει με πρότυπο το διαζύγιο Τσεχίας και Σλοβακίας, εκτιμάται ότι το τμήμα υπό αλβανική διοίκηση θα ενωθεί με την Αλβανία (ενδεχομένως σε συνδυασμό με την προγραμματισμένη ένταξη στην Αλβανία και του Κοσσόβου) και θα παραμείνει ως ανεξάρτητο κράτος μια ψευδομακεδονία μικρότερη της σημερινής, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αν όμως, και αυτό είναι το πιθανότερο, υπάρξουν συγκρούσεις που θα εμπλέξουν και άλλους, εκτός των σημερινών συνόρων της πΓΔΜ, τότε η κατάσταση εκτιμάται ότι θα διεθνοποιηθεί και την τύχη της περιοχής θα την κρίνουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων οι επικυρίαρχοι της περιοχής, οι οποίοι σήμερα είναι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, οι οποίες σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό συμπίπτουν.

Συνέχεια στο Pontos- News.

Το καμπανάκι χτύπησε: σε δέκα χρόνια τίποτε δεν θα μοιάζει με το σήμερα.

15

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η κριτική στην κυβέρνηση ότι δεν τήρησε τις υποσχέσεις της, είναι μια πεπαλαιωμένη προσέγγιση στην εφαρμογή μιας πολιτικής που οδηγεί τη χώρα από τραγωδία σε τραγωδία.

Τα πολιτικά σχήματα που κυβερνούν, ή θα κυβερνήσουν, έχουν, πλέον, ελάχιστη σημασία, σε κοινωνίες που βλέπουν όχι το απώτερο μέλλον αλλά το άμεσο.

Η ελληνική, δυστυχώς, δεν είναι μια τέτοια κοινωνία. Αναπαράγεται, ακόμη, με ιδεολογήματα του Εμφυλίου, τη στιγμή που σε δέκα χρόνια τίποτε δεν θα μοιάζει με το σήμερα. Ο κόσμος αλλάζει και ο Τσίπρας προσπαθεί να συσπειρώσει τους οπαδούς και ψηφοφόρους του επαναλαμβάνοντας το ηθικό πλεονέκτημα της χαμένης τιμής της αριστεράς.

Η αριστερά, όπως μπόρεσε να την μάθει και να την εκμεταλλευτεί η κυβερνώσα σήμερα νομενκλατούρα, έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Άλλη ήταν η εποχή και η κοινωνία που ανέλυσε ο Μάρξ. Εκείνο που διακυβεύεται δεν είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο αλλά η υποκατάσταση του ανθρώπου από τη μηχανή.

Σε μια ενδιαφέρουσα συνάντηση που έγινε πριν τρείς ημέρες στο OKthess, παρουσιάστηκαν από τον καθηγητή Γιώργο Μητακίδη σημεία έκθεσης του ΟΟΣΑ που θα δημοσιευτεί προσεχώς, σύμφωνα με την οποία μέχρι το 2025, το 40% των θέσεων εργασίας που γνωρίζουμε σήμερα δεν θα υπάρχουν. Αντιλαμβάνεστε τι συμβαίνει; Σε μόλις οκτώ χρόνια δεν θα υπάρχουν το 40% των σημερινών θέσεων εργασίας. Και τι θα γίνουν οι άνθρωποι αυτοί;

Η τραγική απάντηση της σημερινής κυβέρνησης είναι η… «μεταρρύθμιση» της παιδείας που διαβάσαμε πριν λίγες ημέρες. Άλλη μια μεταρρύθμιση προς τα πίσω.

Δεν είναι μόνο η εγκατάλειψη του δημόσιου πανεπιστημίου που υποβαθμίζει τις σπουδές. Είναι και ο τρόπος λειτουργίας που εισάγουν οι νέες αλλαγές.

Το ότι επαναφέρονται στις διοικήσεις οι φοιτητές είναι, απλώς, δείγμα μιας παρωχημένης πολιτικής νοοτροπίας που βλέπει την κοινωνία σαν μια μεγάλη φοιτητική συνέλευση την οποία θα πρέπει να κερδίσουν. Αυτό έμαθαν, αυτό κάνουν. Εκείνο που  ενδιαφέρει τους κυβερνώντες από τα Πανεπιστήμια είναι ο έλεγχός τους. Με τους διδάσκοντες μόνο, δεν θα μπορούσαν να το πετύχουν. Έπρεπε κάτι να κάνουν και επέλεξαν τη χειρότερη λύση.

Ο αντίλογος στην απώλεια των θέσεων εργασίας είναι ότι σε κάθε σημαντική αλλαγή, οι θέσεις εργασίας που καταργήθηκαν αντικαταστάθηκαν από άλλες. Και εδώ θα συμβεί αυτό, λένε οι αισιόδοξοι.

Ενδεχομένως, σε ένα βαθμό να έχουν δίκαιο. Νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν. Ο κόσμος, όμως, που σε οκτώ χρόνια θα αντιμετωπίσει το φάσμα της απώλειας της δουλειάς του ανήκει στη μεταβατική γενιά, από το παλιό στο καινούριο, και η προσαρμογή του στο νέο εργασιακό περιβάλλον, όχι μόνο δεν είναι δεδομένη αλλά, ίσως, είναι και αδύνατη.

Οι γενιές που μεγαλώνουν μετά την ευρεία χρήση των υπολογιστών και του διαδικτύου είναι εύκολα προσαρμόσιμες στο νέο περιβάλλον αλλά, όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και οι δομές της ανώτατης παιδείας βρίσκονται σε μεγάλη αναντιστοιχία με την πραγματικότητα. Οπότε και αυτές μεγαλώνουν σε ένα ανεπαρκές περιβάλλον.

Το νέο εργασιακό περιβάλλον απαιτεί άλλου είδους δεξιότητες.

Το 2016 για πρώτη φορά, το κόστος ενός απλού ρομπότ κατέβηκε κάτω από το κόστος ενός εργαζομένου.

Οι εργασίες  που θα αντικαταστήσουν οι μηχανές ανήκουν σ αυτό που ονομάζουμε hard skills (σκληρές δεξιότητες). Η προσαρμογή των νέων εργαζομένων γίνεται σ αυτό που ονομάζεται soft skills (ήπιες δεξιότητες). Δηλαδή, το ράψιμο μιας εγχείρησης θα το κάνει το ρομπότ. Και το κάνει πολύ καλύτερα από τον άνθρωπο. Ο χειρουργός, που χρειάζεται να παρίσταται στην εγχείρηση, θα πρέπει να μπορεί να συνεργάζεται με το ρομπότ. Εκεί κατευθύνεται, πλέον, η ικανότητα και η εκπαίδευσή του.

Στα soft skills, περιλαμβάνεται η επικοινωνία, η ικανότητα συνεργασίας, η ικανότητα να μαθαίνεις από τους άλλους, η συναισθηματική νοημοσύνη, η ικανότητα να εμπνέεις, η ικανότητα καθοδήγησης κλπ.

Μερικά, ακόμη, παραδείγματα προσαρμογής στο νέο περιβάλλον: τα νομικά έγγραφα μιας υπόθεσης θα τα διαβάζουν τα ρομπότ τα οποία και θα προτείνουν και το χειρισμό της υπόθεσης. Ο δικηγόρος θα πρέπει να μάθει να μπορεί να συνεργάζεται με το ρομπότ. Οι μεταφράσεις, που δεν έχουν καμιά σχέση με τη μετάφραση της Google,  θα γίνονται από ρομπότ. Σήμερα, με άριστα το 6 η ικανότητα των μηχανών έχει φθάσει στο επίπεδο αξιοπιστίας 5,4. Η ικανότητα αξιοπιστίας του καλύτερου μεταφραστή βρίσκεται στο 5,5.

Οι νέες ανάγκες- και η προσαρμογή των εργαζομένων σ αυτές- προκύπτουν από την παραγωγική διαδικασία. Η παραγωγική διαδικασία θα ζητήσει εξειδικευμένες θέσεις εργασίας τις οποίες θα καλύψουν νέοι επιστήμονες ή άλλοι εργαζόμενοι. Η σχέση, λοιπόν, της παραγωγής με την εκπαίδευση και, κυρίως την ανώτατη εκπαίδευση είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα, αυτή η διασύνδεση είναι, ακόμη, ιδεολογικά κολάσιμη, παρά τις μερικές, τολμηρές, εξαιρέσεις.

Η κυβέρνηση, με τις αλλαγές που προωθεί βρίσκεται πολύ μακριά από την αντίληψη αυτή. Αναπαράγει το μεταπολιτευτικό παρελθόν.

Αλλά και τα πανεπιστήμια, όχι, μόνο, δεν εκσυγχρονίζουν τις σπουδές τους αλλά πολλοί καθηγητές διακρίνονται από την αντίληψη: εμείς εκλεγήκαμε καθηγητές, εμείς θα αποφασίσουμε τι θα διδάξουμε. Και τις περισσότερες φορές αυτό που διδάσκουν βρίσκεται πολύ μακριά από αυτό που χρειάζεται. Έτσι, οι απόφοιτοί τους περιπλανώνται αναζητώντας στο εξωτερικό κάτι που μπορεί να τους φέρει κοντά στην παραγωγή.

Βεβαίως, το πανεπιστήμιο θα παράσχει τις βασικές γνώσεις για την μετεκπαίδευση ενός αποφοίτου. Αλλά και το είδος αυτό των βασικών γνώσεων αλλάζει πολύ συχνά.

Η κυρίαρχη, λοιπόν, αντίφαση της κοινωνίας μας είναι: ο κόσμος αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και εμείς (κοινωνία, πολιτεία, εκπαιδευτική κοινότητα) τον παρακολουθούμε να τρέχει.

Ή αλλάζουμε, ή δεν θα μπορούμε να κάνουμε ούτε τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Το πολύ πολύ να βγάζουμε βόλτα τους ηλικιωμένους των χωρών που μπορούν να προσαρμοστούν.

Το καμπανάκι κτύπησε.

 

 

 

 

 

Turkey: NATO’s Odd One Out

0

By June 9, 2017

BESA Center Perspectives Paper No. 491, June 9, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: Discounting the sincerity of Turkish President Erdoğan’s fiercely anti-western rhetoric ahead of the April 16 referendum is akin to disregarding bitter facts about once staunch NATO ally Turkey. NATO’s deepening “Turkey problem” is contained in the country’s Islamist ideology, conspicuous “un-likemindedness”, and democratic anomalies, which stand against NATO’s founding values of safeguarding freedom and the principles of democracy, individual liberty, and rule of law. 

Turkey-optimists in the western world tend to minimize President Recep Tayyip Erdoğan’s explosively chauvinistic, anti-western rhetoric before the April 16 referendum, which gave him sweeping new powers. They argue that he was merely attempting to appeal to an increasingly anti-western audience. That view is misleading, to put it mildly.

Erdoğan’s deep-rooted Islamist ideology and slavery to the anti-western populism he has so vigorously created make Turkey the odd one out in the West, including in NATO.

A few years ago, as NATO’s combat mission in Afghanistan came to a close, some of the conventional challenges the alliance faced included:

  • A transatlantic austerity that sparked major cuts in defense budgets, pruning allied conventional force and operational capabilities
  • A need, after Afghanistan and with Georgia and Ukraine still bitterly fresh, to shift focus towards conventional forces and move from a security understanding towards a defense understanding
  • The reality that some members were liabilities rather than assets and that the adjustment of new members was taking place very slowly
  • The risk of disruptive technologies that could enable individuals or small groups to use force in ways previously exclusive to states
  • Shifting demographics, like aging populations and diminishing recruiting pools
  • Rising powers in Asia and Eurasia and their future trajectories
  • A paradigm shift from deterrence towards prevention and resilience

The Turkey-optimists were never particularly concerned about Ankara, but even the realists largely failed to predict that as Eurasia rose, Turkey’s corresponding perception of NATO as a weakened security alliance would turn it from a staunch member into an “a la carte” member. Ankara’s political goals have diverged from those of NATO, leaving the alliance with a serious “Turkey problem”.

Taking refuge from the August heat at Alexei Kosygin’s Kremlin banquette back in Cold War-stricken 1965, Turkish Prime Minister Suat Hayri Urguplu said “he was very pleased to be witness to the gradual and confident development of mutual understanding with the Soviet Union.” The next day, an Istanbul daily commented, “Improvement of Turkey’s relations with the Soviets is fine on one condition: that we always remain an ally of the United States and in NATO.”

Forty-two years later, in 2007, bigwigs in Turkey’s defense bureaucracy were seriously considering a non-aggression pact with Russia. In April 2009, military teams from Turkey and Bashar al-Assad’s Syria crossed the border and visited outposts during joint military drills. That was the first time a NATO army had exercised with Syria’s.

In September 2010, Turkish and Chinese aircraft conducted joint exercises in Turkish airspace. That, too, was a first for a NATO air force. In 2011, a Transatlantic Trends survey revealed that Turkey was the NATO member with the lowest support for the alliance: just 37% (down from 53% in 2004). The same year, before finally providing NATO forces with logistical support, then prime minister Erdoğan angrily asked, “What business can NATO have in Libya?”

Also in 2011, the Turkish government announced plans to build a ballistic missile with a range of 2,500 kilometers. In 2012, Turkey joined the Shanghai Cooperation Organization (SCO) as a dialogue partner. (Other dialogue partners were Belarus and Sri Lanka; observers were Afghanistan, India, Pakistan, Iran, and Mongolia.) Since then, Erdoğan has said more than once that Ankara will abandon its quest to join the EU if it is offered full membership in the SCO.

In September 2013, Turkey announced it had selected a Chinese company for the construction of its first long-range air and anti-missile defense system. Turkish officials said local engineering would make the Chinese system interoperable with the US and NATO assets deployed on Turkish soil. (Later, this contract was scrapped.)

And in 2014, the Financial Act Task Force, an international body setting global rules and standards for combating terrorist financing, ruled that Turkey should remain on its gray list, along with Algeria, Ecuador, Ethiopia, Myanmar, Pakistan, Syria, and Yemen. Experts said troubling questions remained about Ankara’s relationships with Iranian gold traders, Hamas leaders, al-Qaeda in Syria, and persons designated under the US sanctions regime.

Beginning in 2015, Turkey came under international suspicion for systematically and clandestinely extending support to various jihadist groups in Syria, including, allegedly, Islamic State (IS). That support is speculated to have included logistics and arms. In the Syrian theater, Turkey and its NATO allies have divergent goals: the West’s primary goal has been to fight IS, while Turkey’s has been to topple Syria’s Nusaryi (non-Sunni) president, Bashar al-Assad, and install a Sunni, pro-Turkey regime of Islamists in his place.

The US has made clear that it will fight IS, especially in Raqqa, its so-called capital, with the help of ground troops made up of Syrian Kurds – people Ankara considers terrorists. In northern Syria, NATO and Turkey have different aims: NATO wants to help in the allied fight against IS, while Turkey wants to fight the Kurds, now part of the anti-IS campaign. Ankara’s objective is to halt the construction of a Kurdish belt along Turkey’s southern border with Syria.

The West praised Ankara when it stopped contract negotiations with the Chinese for its air defense architecture, and Western lobbyists were cheered when Turkey discreetly negotiated with US and European weapons makers for the same purpose. But all of a sudden, Turkey announced early this year that it was close to a deal to buy Russian-made S-400 air defense systems. (Iran could have been an attractive choice for co-production were it not a Shiite enemy in the eyes of Turkey’s Sunni elite.)

NATO experts have at long last begun to ask: Can Turkey, with its huge democratic deficit, be a reliable partner? After all, the founding values of NATO are the safeguarding of freedom and the principles of democracy, individual liberty, and rule of law. In today’s Turkey, the upholding of these values can earn one a “terrorist” tag and a long jail sentence.

NATO’s Turkey problem got deeper at the alliance’s Brussels summit in May, when Ankara vetoed NATO’s cooperation with Austria, a move that blocked the alliance’s partnership activities with 41 countries. The move was in retaliation against Austria’s objection to Turkish membership in the EU. Erdoğan said of the Turkish veto, “Those who veto get vetoed.” In other words, he thinks he can fairly punish NATO because an EU member state objects to Turkey’s membership due to its democratic anomalies.

On June 7, German Defense Minister Ursula von der Leyen said that Germany will pull all of its 270 troops stationed at the Incirlik base, as well as Tornado reconnaissance aircraft and a refuelling plane, out of Turkey. All German assets, including troops and platforms, will be removed to Jordan over the next two months.

With a completely different, religious (pro-Sunni), and revisionist (neo-Ottoman) agenda, Turkey – once an important ally in Cold War NATO – has become a liability for the alliance. Blame it on its newfound un-likemindedness.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Romania surpassed Greece according to the GDP adjusted value in Q1

0

Friday, June 9, 2017

Romania surpassed Greece according to the adjusted value of the GDP in Q1 this year and has all the chances to close 2017 with a value of the GDP higher than that of Greece, becoming the biggest economy in the Balkans, excluding Turkey, after almost four decades of Greek supremacy.

The series of data published on Wednesday by the European Office of statistics, Eurostat, and consulted by News.ro shows that in Q1 of this year, the value of the GDP of Romania, adjusted depending on the seasonal influences, was of 44.2 billion  euro, while the value of the Greek GDP was of43.96 billion euro.

It is for the first time since there are statistics series available regarding the quarterly GDP when the value of the adjusted GDP of Romania surpasses the value of the Greek GDP.

Similarly,  the value of the adjusted GDP of Romania in Q1 got closer to the level of the Czech Republic, 44,85 billion euro and that of Portugal of 47,37 billion euro.

In 2016, Romania had a GDP of 169,6 billion euro,under the level of that of the Czech Republic (174,4 billion euro), Greece (175,9 billion euro) and Portugal (184,9 billion euro), states which have between 10 and 11 million inhabitants according to the revised series published by Eurostat.

The three states are the only ones that Romania can surpass in the next years according to the value of the GDP, the main indicator used at the level of the world to measure the dimension of an economy.

In non-adjusted data against seasonal influences, the value of the GDP of Romania was bigger than that of the Greek GDP in the last quarter of 2016 (50.8 billion euro vs.44,2 billion euro) but lower  in Q1 of 2017 (35,3 billion euro vs.40.3 billion euro) but the figures are less relevant due to the volatility of the Romanian economy by comparison to the more mature economies.

Thus, in 2016, for unadjusted value, the Romanian GDP of Q4 was bigger by 56% against the GDP value of Q1 if 32,6 billion euro, while the difference was only 18% in the case of Greece.

According to the economists, Romania could surpass Greece in 2017 according to the value of GDP and in the years to come it could surpass the economies of the Czech Republic and Portugal getting from the 17th place to the 14th (or13th after Brexit) place among the economies of the EU.

Greece surpassed Romania according to the value of the GDP in the 1970’s according to some estimates, as the series regarding the value of the Romanian GDP exist starting with 1987.

According to the data of the World Bank in 1989, the last year of communist regime, Romania had a GDP  of 42,1 billion dollars, half the level of Greece, which had 79.2 billion dollars that same year.

The difference was reduced after the fall of communism but it was still significant  for two decades. In 2008, the historic peak for the Greek economy the Greek GDP was 242 billion euro with 70% higher than the Romanian GDP of the same year, of 142.4 billion euro.

Later, Greece got into a long period of recession, and the value of the gross GDP  of the country was reduced by 27% between 2008 and 2016 as a result of the crisis of  debts.

During the same period, despite the crisis and the recession of 2009 -2010, the Romanian GDP increased by 19%.

Besides Romania and Greece and excluding Turkey (which controls only a small portion of the Balkans with the biggest part in Asia), the other states of the Balkans have smaller economies.

Thus, Bulgaria had in 2016 a GDP of 47.4 billion euro and the next, Serbia has a much smaller economy with a value of 34 billion euro.

For 2017, the National Commission for Prognosis(CNP) estimates that the Romanian GDP will get at 182,8 billion euro, and for 2020 they estimate a level of the GDP of 229.4 billion euro.

The estimates rely on economic growth rhythm of over 5% per year for the next years which are considered non-realistic by independent economists.

http://actmedia.eu/daily/romania-surpassed-greece-according-to-the-gdp-adjusted-value-in-q1/69871

James Comey and the Predator in Chief

0

As I listened to James B. Comey, the former F.B.I. director, tell the Senate Intelligence Committee about his personal meetings and phone calls with President Trump, I was reminded of something: the experience of a woman being harassed by her powerful, predatory boss. There was precisely that sinister air of coercion, of an employee helpless to avoid unsavory contact with an employer who is trying to grab what he wants.

After reading Mr. Comey’s earlier statement, I tweeted about this Wednesday night, and immediately heard from other women who had seen that narrative emerge. How recognizable it was that Mr. Comey was “stunned” to find himself in these potentially compromising positions. His incredulity, mixed with President Trump’s circling attempts to get his way, were poignant. For a woman who has spent a lifetime wrestling with situations where men have power they can abuse, this was disturbingly familiar.

On Jan. 27, Mr. Comey received a last-minute dinner invitation from the president, and then learned it would be “just the two of us.” On Thursday, Mr. Comey revealed that he had had to break a date with his wife in order to dine with Mr. Trump. Already, something about this “setup” made him “uneasy.”

The central business of this intimate dinner was Mr. Trump’s insistence: “I need loyalty, I expect loyalty.” Mr. Comey immediately recognized that this was a press for something he did not want to give. He froze: “I didn’t move, speak, or change my facial expression in any way during the awkward silence that followed.”

“We had that thing.” Once more, the seducer asserts a shared intimacy that was not really there, attempting to ensnare his victim with an imputed complicity.

Mr. Comey expressed regret that he had not been “stronger” about it, but explained that it was all he could do to focus on not saying the wrong thing. In other words, he wanted to avoid granting any favor while avoiding the risk of direct confrontation — a problem so deeply resonant for women.

During that interminable, awkward dinner, Mr. Comey struggled to convince Mr. Trump of the danger of “blurring” boundaries. But Mr. Trump was not deterred and returned to the subject of the loyalty he must have. There you hear the eternal voice of the predatory seducer: the man who knows how hard he can make it for a woman to refuse his needs.

Mr. Comey tried to wriggle out of the trap being set for him. He offered his “honesty,” hoping this would appease his insatiable host. Mr. Trump countered with a demand for “honest loyalty.” Mr. Comey acquiesced. Yet as he documented this “very awkward conversation,” his concession of this phrase troubled him. He hoped he had not been misunderstood by the president.

The victim of sexual harassment is constantly haunted by the idea that she said or did something that gave her persecutor encouragement. Serial harassers, of course, have an intuitive sense of this, and are skilled at manipulating and exploiting it.

Mr. Comey, you are not alone. How many of us have played over and over in our minds an encounter that suddenly took a creepy, coercive turn? What did I say? Were my signals clear? Did I do something ambiguous? Did I say something compromising?

At a White House ceremony on Jan. 22, Mr. Comey reportedly tried to blend in with the curtains, so that he would not be noticed by the president. Mr. Trump called to him and pulled him, unwilling, into a hug. What woman has not tried to remain invisible from an unwelcome pursuer’s attentions?

To this series of bizarre interactions, in which he faced escalating pressure, Mr. Comey reacted with rising anxiety and distress. Time after time, Mr. Trump reverted to his questionable agenda, and Mr. Comey, at each pass, tried to parry the president’s unwanted advances.

This dynamic with the president became so disturbing to Mr. Comey that, after an Oval Office meeting in February, he implored the attorney general, Jeff Sessions, “to prevent any future direct communication between the president and me.” Mr. Comey did not want to be left alone with his boss again. We’ve been there, Jim.

In their final exchange, on April 11, Mr. Trump told the F.B.I. director, “I have been very loyal to you, very loyal; we had that thing you know.” On May 9, having rebuffed the president, Mr. Comey was fired.

In the infamous “Access Hollywood” tape, Mr. Trump said of any woman he wanted: “I just start kissing them. It’s like a magnet. Just kiss. I don’t even wait. And when you’re a star, they let you do it. You can do anything.” And he added: “Grab ’em by the pussy. You can do anything.” With the power of the presidency at his disposal, Mr. Trump thought that he could use the psychology of coercive seduction on the nation’s chief law enforcement officer.

Victims of sexual harassment often face skepticism, doubts and accusations when they tell their story. That’s part of the predator’s power. But I’m here to tell James Comey, and all the women and men who have suffered at the hands of predators, I believe you.

Israeli Commandos Heading to Cyprus for Largest-ever Drill

0

The joint drill, which involves 400 Israeli soldiers, has ruffled feathers in Ankara

Gili Cohen Jun 08, 2017 7:25 PM

A file photo showing Israeli commandos training. IDF Spokesperson

Israeli commandos will be undergoing training in Cyprus next week, the biggest joint military exercise ever undertaken between the two countries in the island nation.
Sqaudrons of Black Hawk helicopters will head to Cyprus for the joint exercise, which starts Sunday, Haaretz has learned.
The Israeli commando forces will be spending a week in the Troodos Mountains. According to Cypriot media sources, the training will involve 400 Israeli soldiers.
Cyprus and Israel have held joint exercises before, mainly in the air and sea. This time ground forces are also involved.
The exercise has ruffled feathers in Ankara, according to media reports in Cyprus.
The IDF refused to give a detailed account of the drill at this time. It could be assumed that the reason for the flying of hundreds of combatants to an overseas drill, in the Troodos Mountains of all places, is that they are similar to mountainous regions in and around Israel. The IDF has recently increased the frequency of drills conducted by its land forces, and has been trying to improve the quality of these so that they will be is similar as possible to the areas were combat could potentially take place.

Gili Cohen/ http://www.haaretz.com/israel-news/1.794599

Εκπομπή “Τομές στην Επικαιρότητα”: Κατάρ- Σκόπια- “δέλτα”

8

Με τρία θέματα θα ασχοληθεί η σημερινή, Πέμπτη 08 Ιουνίου 2017, τελευταία, εκπομπή της TV-100 “Τομές στην Επικαιρότητα”. Η εκπομπή αρχίζει στις 9μμ και τελειώνει στις 10μμ. Επαναλαμβάνεται το Σάββατο απο τις 5μμ-6μμ.

ΘΕΜΑ 1ον: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΡ; Βαγγέλης Μούσα, Δρ οικονομίας, Αραβολόγος.  

 -Κίνηση Σαουδικής Αραβίας ή ΗΠΑ;

-Ποιες οι επιπτώσεις;

-Η εμπλοκή της Τουρκίας.

-Έρχεται η σειρά της Άγκυρας;

-Ποιος θα κυριαρχήσει στην περιοχή;

ΘΕΜΑ 2ΟΝ:  ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ; Ατανάς Κίροφσκι. Αρχισυντάκτης Telma TV. Σκόπια. 

 -Τι σημαίνει εγκατάλειψη του εξαρχαϊσμού;

-Η αποδοχή της νέας κυβέρνησης.

-Υπάρχουν προοπτικές για την ονομασία;

-Θα θέσουν θέμα ομοσπονδίας οι Αλβανοί;

-Στο ΝΑΤΟ ως Fyrom;

ΘΕΜΑ ΤΡΙΤΟ: ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ: Παναγιώτης Μπαλακτάρης, στέλεχος του «δέλτα»  μέσω skype:

-Τι σημαίνει «Πολιτική πίεση».

-Μπορεί να καλυφθεί το πολιτικό αδιέξοδο;

-Προτάσεις.

Το σήμα της TV-100 μεταδίδεται:

Μέσω της Digea στην Κεντρική Μακεδονία

Απο την OTE TV οπουδήποτε

Διαδικτυακά απο τη διεύθυνση:

www.fm100.gr

και

http://www.anixneuseis.gr/?page_id=47224