Αρχική Blog Σελίδα 2954

China, Europe, and the US: Are Changes Coming to the World Order?

0

By June 13, 2017

BESA Center Perspectives Paper No. 496, June 13, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: The German Chancellor’s daily routine has been attracting wide attention of late. Angela Merkel met recently with US President Donald Trump, followed by meetings with Indian Prime Minister Narendra Modi and Chinese Prime Minister Li Keqiang. Merkel expressed some of her colleagues’ thoughts after meeting Trump by saying, “Europe can no longer completely rely on its longstanding US alliance”. The timing of the Chinese visit, shortly after Trump’s visit, was not coincidental. China has a vision of joining forces with Europe to counterbalance the US, and President Trump’s reception in Europe made this vision more plausible.

US President Donald Trump’s visit to EU headquarters in Brussels on May 24-25, 2017 caused major discomfort among members of the Union. German Chancellor Angela Merkel, the strongest leader in the EU, spoke for several of her colleagues when she said, “Europe can no longer completely rely on its longstanding US alliance.”

Merkel’s words caused a firestorm. Until recently, the strength of the transatlantic alliance had been largely taken for granted. Trump’s declaration that the US will not endorse the Paris climate treaty, signed in 2015, unless changes are made further destabilized US relations with Europe.

Indian Prime Minister Narendra Modi visited Germany a few days after Trump’s departure. (Modi’s visit was planned prior to Trump’s, so it should not be viewed as having been coordinated to strengthen Indian relations at the expense of US relations.) Modi and Merkel discussed several geopolitical issues, but their main focus was on economics and cooperation.

The tightening of relations between these two powers makes sense. Economic relations between India, the second-largest country in the world, and Germany, the strongest economy in Europe, are very limited. Both countries could benefit from a stronger relationship. After the visit, Merkel’s spokesperson announced that “the Indian prime minister is a partner who can be counted on” – language that might be interpreted as containing a pointed reference to the less satisfactory meeting with Trump.

The Chinese visit, which began the next day and lasted for two days (May 30-31), was one of a series of meetings that have been held annually by the two countries’ leaders since 2004. China has vast economic relations with Europe, and with Germany in particular – about a third of EU exports to China come from Germany. It appears that the timing of this visit, shortly after that of Trump, was not coincidental. In the meeting between Li and Merkel, they discussed the crisis in North Korea and the tightening of relations between China and Germany. This seems particularly important to the Chinese side, as both President Xi Jinping and Prime Minister Li have visited Germany recently.

After his visit to Germany, Li attended the 12th China-Europe business summit, at which he met with President of the European Council Donald Tusk and President of the European Commission Jean-Claude Juncker.

This meeting frenzy might represent a statement of intent regarding possible changes in the alliance structure of China, the US, and Europe.

China hopes to join forces with Europe as a means of counterbalancing the US. The overall reception given to President Trump during his visit, as well as to his decision regarding the Paris Climate Agreement (which he explains was intended to create jobs for Americans), brought this vision closer to fruition. The Chinese leadership, which aspires to show more dominance in the international arena by fighting climate change and air pollution (even though China is surely one of the biggest contributors to such pollution), saw an opportunity to gain international support and influence. Hence the Chinese prime minister’s visit to Germany to discuss tightening relations.

The main ways China can strengthen relations with Europe while indirectly weakening the old transatlantic alliance are: 1) ratification of the international climate agreement by China’s leaders; and 2) wide-ranging trade agreements and the Chinese Belt & Road initiative.

The Middle Eastern countries that geographically connect China and Europe must consider the consequences of these changes on their status in the new world order. It is very possible that this geographic connection can boost the region’s importance. The Belt & Road initiative, which will pass through the area, will contribute to the interests of the countries along the route as well as to those of China.

But will this be translated into a continued Chinese presence, or into intervention in local conflicts? It is hard, at this point, to imagine the Chinese taking action (rather than simply making declarations) outside eastern Asia. Moreover, is a breakthrough in the war in Syria possible if China and Europe joined forces?

Europe’s position on this is complicated. Its role in the region dates back hundreds of years and cannot be expected to change quickly. The fighting in Syria has foundations in the colonial era and decisions that took place at that time regarding national boundaries. This is not something in which the Chinese will eagerly interfere.

Israel, whose main ally is the country threatened most by enhanced China-Europe relations, must tread lightly. Israel can try to be a mediator of sorts between the three sides. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, who recently met with the American and Chinese presidents and who also keeps an open and friendly channel with Germany’s chancellor, can position himself at the highest levels of the international political arena. Success at this sort of mediation, or even a good, honest attempt, can improve all three sides’ attitudes towards Israel, both today and in the foreseeable future.

View PDF

Roie Yellinek is a doctoral student in the department of Middle East studies at Bar-Ilan University.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

How to Send the Wrong Message to Palestinians

0

Handelsblatt briefing

0
On closer inspection, French President Emmanuel Macron’s victory could become a revolution. The young innovator with his new centrist party, République en Marche, seems sure to attain an absolute majority in parliament after the second round of France’s elections. Marine Le Pen’s Front National party probably won’t even win enough seats to form a parliamentary group. The map of the election results looks like a banner for freedom.
One notable aspect of this revolution: A large number of the 400 delegates of République en Marche who are expected to win seats in the National Assembly have never held a parliamentary seat or a political office. This represents a radical new beginning, unlike any other in recent memory in the West. It is also a clear warning to members of the German Bundestag, half of whom are only around because some party functionary put them on a list and not because voters chose them. France’s lesson to them: change or die. The German electoral system may hinder democratic upheaval but can’t prevent it. In Britain, the establishment candidate Theresa May continues to fight for her political survival. The Queen’s Speech, scheduled for Monday, will be delayed “by a few days.” The speech, in which Queen Elizabeth II traditionally lays out a policy agenda in the House of Lords, cannot take place yet because neither a government nor an agenda is in place. The unmistakably gruesome scenes in London are reminiscent of Dracula. May is a dead woman walking. The blood feeding her political existence is no longer her own.

Donald Trump is not making any progress with his proposed US travel ban for citizens of six Muslim-majority countries. Another court, this time the Court of Appeal in San Francisco, has declared the presidential decree unlawful. Trump’s political authority is shrinking to the size of a golf ball. The man does not even require elaborate impeachment proceedings. Here, as ever, he remains a self-made man. A tragic end for Karl-Thomas Neumann at carmaker Opel. Yesterday, after it became known that the CEO was planning to resign on June 22, the board of directors held an extraordinary meeting. Following that, Neumann stepped down immediately. In March, General Motors agreed to sell Opel to PSA Peugeot Citroen. So within a short time, Opel has lost both its mother in the US and its best man in Germany. READ MORE

People used to emigrate from Germany, now they immigrate to it. If you wanted to build a Statue of Liberty in 2017, it would probably look like Angela Merkel. That is what the lead authors of Handelsblatt Global Magazine, just published, think anyhow.
The cover story of our Chinese edition, making its premiere today, is also dedicated to free movement, but more specifically the free movement of goods and services, which no longer seems self-evident in this era of Trump. For a taster, especially for all China experts out there, I am giving away 100 free copies: [email protected].

Wishing you a good-humored start to the day. Yours sincerely,

Gabor Steingart
Handelsblatt Global
Publisher

No Pity for the Prime Minister

0
Britain’s Prime Minister Theresa May leaves after a church service in Sonning, Britain June 11, 2017. REUTERS/Stefan Wermuth – RTS16JKS

European Union officials are unwilling to make concessions following Britain’s messy elections, upping the pressure on Theresa May to change her Brexit stance.

Britain’s Prime Minister Theresa May leaves after a church service in Sonning
Uphill battle ahead. Picture source: Reuters

Brussels most certainly won’t come to the rescue of Theresa May. As Britain’s prime minister is fighting for her political survival following chaotic election results, leading EU officials are staunchly opposing any adjustments to talks over Britain’s departure from the bloc.

“I don’t see how we could now accommodate the Brits in the upcoming negotiations,” Elmar Brok, a German conservative and chairman of the European Parliament’s foreign affairs committee, told Handelsblatt. It would “make little sense to depart from our own positions due to pity,” Mr. Brok said.

The remaining 27 EU nations insist on sorting out Brexit terms before negotiating any future trade relations, a situation Ms. May wants to avoid at all costs. She insists on negotiating issues in parallel, in hopes of currying favor with her conservative voters back home, who expect Britain to come out on top following the divorce talks. Following Thursday’s election debacle, voices across Britain, and even within the EU, have called on Brussels to make concessions.

Brexit talks are set to begin officially next week, but both sides first have to agree on organizational details, such as the structure of talks and their interval. Oliver Robbins, Ms. May’s leading civil servant in charge of Brexit negotiations, traveled to Brussels on Monday to meet Europe’s Brexit chief negotiator, Michel Barnier. Details of the talks have not become public as of yet.

Back at home in London, pressure is growing on Ms. May to deviate from her harsh stance on Brexit. The prime minister, who initially urged for Britain to remain part of the union, is now pushing for the country to exit the European single market and its tariff union to introduce tougher immigration controls. And nothing has changed about that stance following the elections, British Brexit Minister David Davis told reporters earlier this week.

“I can’t imagine that Theresa May will be able to hold on as prime minister.”

Elmar Brok, chairman of the European Parliament Committee on Foreign Affairs

But news agency Bloomberg reported that some government members are opposing Ms. May’s line, citing sources who say the prime minister has been weakened so severely that she won’t be able to push through her Brexit strategy. The fault lines within Ms. May’s Conservatives are starting to show and the prime minister hopes to smother the rebellion by appointing some of her fiercest internal critics to influential positions. One of them is Michael Gove, who ran against Ms. May in 2016 when the Tories were looking for a new party leader. As part of the plan, Mr. Gove is set to be Britain’s new environment minister.

Brexit minister Davis tried hard to shore up support for Ms. May on Monday, playing down party-internal disputes and calling speculations over a potential successor for the prime minister exaggerated and egocentric. Graham Brady, an influential Tory politician, agreed, adding that there were no calls for new elections or the appointment of a new party leader.

But officials in Brussels are doubtful that the battered prime minister will weather her party’s power struggle. “I can’t imagine that Theresa May will be able to hold on as prime minister,” Mr. Brok said. If Britain were willing to change some of its main positions, however, the EU would agree to talk about the country’s participation in Europe’s single market, the German politician added.

“But obviously the same rules as for everyone else would apply in that case,” Mr. Brok said, voicing a stance in line with that of the German government.

Till Hoppe reports on politics for Handelsblatt, with a focus on defense, domestic policy and cyber issues. Katharina Slodczyk is Handelsblatt’s London correspondent. To contact the authors: [email protected],[email protected]

https://global.handelsblatt.com/politics/no-pity-for-the-prime-minister-780409?ref=MTI5ODU1

How to Send the Wrong Message to Palestinians

0

In the eyes of many Arabs and Muslims, Trump is no longer the strong leader they feared a few months ago. Rather, he has proven to them that he too is susceptible to blackmail and intimidation. And when Trump caves, US credibility suffers. Had Trump gone ahead and fulfilled his promise to move the embassy, he would have earned the respect of many Arabs and Muslims, who would have looked to him as a proper leader.

A further point ought to be of extreme interest to the US: When the Palestinians and Arabs talk about the possibility that such a move would “harm” US interests in the region and “trigger violence and bloodshed,” they are actually threatening to launch terror attacks against American nationals and interests. That is why Trump’s recent decision not to move the embassy to Jerusalem is being understood in the Arab world as surrender to terrorism.

Consider what happened when Trump recently ordered a missile attack on Syria. Many Arabs and Muslims took to social media to heap praise on Trump for displaying courage. If and when Trump honors his promises, he will earn even more respect in the Arab and Islamic countries.

US President Donald J. Trump’s waiver delaying the relocation of the US embassy in Israel from Tel Aviv to Jerusalem accomplishes two things.

First, it disappoints many Israelis for failing to fulfill his pre-election promise. Second, and perhaps more importantly, it has sent precisely the wrong message to the Palestinians. What the Palestinians and other Arabs heard in this message is that the US president folds under pressure and threats.

This message of weakness and retreat harms not only Trump’s credibility, but also that of the US by making it appear a country that caves under threats of violence.

In general, it is Trump’s presentation of power that garners respect among many Palestinians and Arabs. The Arabs admire and respect such figures because they have been ruled for decades by ruthless tyrants and dictators such as Saddam Hussein. But the Arabs also respect leaders who keep their promises, even if they disagree with and oppose those promises.

Trump’s decision to delay the relocation of the US embassy came after repeated threats by the Palestinian Authority (PA) and some Arabs that such a move would “plunge the entire region into violence and bloodshed.” These threats began during Trump’s election campaign and escalated after he entered the White House.
President Donald Trump’s decision to delay the relocation of the US embassy in Israel (pictured) from Tel Aviv to Jerusalem came after repeated threats by the Palestinian Authority that such a move would “plunge the entire region into violence and bloodshed.” (Image source: Krokodyl/Wikimedia Commons)
Palestinian Authority President Mahmoud Abbas and his cohorts in Ramallah spearheaded the campaign of threats and intimidation. They even went as far as threatening to revoke their recognition of Israel’s right to exist if Trump dared to fulfill his promise.

Last January, Abbas was quoted as saying that the transfer of the US embassy to Jerusalem would prompt the Palestinians to withdraw their recognition of Israel.

“I wrote a letter to President Trump urging him to refrain from such a move. I made it clear to him that such a move would not only deprive the US of playing any legitimate role in solving the conflict, but would also destroy the two-state solution.”

Abbas’s mufti, Sheikh Mohammed Hussein, warned Trump that transferring the embassy to Jerusalem would be seen as an “aggression not only against the Palestinians, but against all Arabs and Muslims as well.” PLO Secretary-General Saeb Erekat joined the chorus of threats by warning Trump that moving the embassy to Jerusalem would “plunge the Middle East into violence and chaos.”

The Palestinian threats were accompanied by threats from some Arab governments and Islamic clerics. They too warned Trump that the transfer of the embassy to Jerusalem would trigger a wave of violence and jeopardize US interests in the Middle East. The former mufti of Egypt, Sheikh Ali Jum’ah, said that moving the embassy from Tel Aviv to Jerusalem would “constitute a grave escalation and threaten US interests in the region.” Another leading Egyptian Islamic cleric, Sheikh Ibahim Reda, warned that such a move would “trigger a wave of tensions in the region and constitute an aggression against Arabs and Muslims.”

Such threats on the part of Palestinians are nothing new. In fact, Mahmoud Abbas and his colleagues issue similar “warnings” whenever they do not get what they want. This is one of their favored tactics against Israel.

For example, the Palestinians used to warn that Israel’s construction of the security barrier in the West Bank would result in violence and anarchy. In reality, however, the security barrier has led to exactly opposite; it has halted suicide bombings against Israel, and saved the lives not only of Jews, but also Arabs who were killed in the wave of terrorism waged by the Palestinians during the Second Intifada.

“Palestinians warn” is one of the most popular results on Google Search.

More recently, for example, the Palestinians “warned” Israel against introducing a new curriculum for Arab schools in Jerusalem by claiming this would lead to the “Judaization” and “Israelization” of Jerusalem.

Last month, the Palestinians came out with another “warning” — this time, that if Israel does not comply with the demands of Palestinian prisoners who went on hunger strike, there would be a “new intifada.”

After 40 days of the hunger strike, the prisoners backtracked and ended their fast — although most of their demands were not met by Israel.

All this is added to the daily threats Abbas and many Palestinians have been making for the past two years regarding visits by Jews to the Temple Mount in Jerusalem. Hardly a day passes without another threat being issued by the Palestinians about these visits.

The Palestinians work hard to convince the world that routine and peaceful tours of Jewish groups and individuals to the Temple Mount are part of an Israeli “conspiracy” to destroy the Aqsa Mosque and “defile” Islamic religious sites. They have also been warning that the visits would trigger a “religious war” between Jews and Muslims and lead to a “big explosion” and an “earthquake” in the Middle East.

True, the Palestinian incitement over the Temple Mount visits has resulted in a wave of knife and car ramming attacks against Israelis, but no “religious war” has erupted and the Arab and Islamic countries do not seem overly concerned about Jewish visits to the Temple Mount.

These visits, by the way, have been taking place since 1967. The visits were suspended temporarily during the Second Intifada for security reasons, and were resumed about two years ago. It is also worth noting that Christian tourists also continue to tour the holy site — something that does not seem to bother Abbas and his PA friends.

Israel, for its part, has learned to live with the incessant Palestinian threats and warnings. But the international community continues to take these threats seriously, ignoring the fact that by doing so they are constantly sending the wrong message to the Palestinians. Surrendering to threats of violence only emboldens the extremists and paves the way for more violence and bloodshed.

How moving the US embassy to Jerusalem “destroys” the so-called two-state solution is rather a mystery.

If and when the US embassy is moved from Tel Aviv, it will be set up in the western part of the city and not in East Jerusalem, which the Palestinians are demanding as their future capital. Only one thing can be inferred from this — that the Palestinians also see the western part of Jerusalem too as part of their future capital.

The Palestinian and Arab threats of violence and chaos in the region sound laughable given the current state of affairs in many Arab countries, including Syria, Iraq, Egypt and Libya, where Muslims have been slaughtering each other — and Christians — for the past six years.

The turmoil in the Arab world — including the recent tensions surrounding Qatar — is completely unrelated to US policies in particular, and the Israeli-Palestinian conflict in general. Despite the myopia of Arab leaders and Islamic clerics, blood is already spilled at a rather alarming rate in the Arab countries.

The killings in Syria, Iraq and Libya will continue, regardless of whether Trump moves the US embassy to Jerusalem or not.

A further point ought to be of extreme interest to the US: When the Palestinians and Arabs talk about the possibility that such a move would “harm” US interests in the region and “trigger violence and bloodshed,” they are actually threatening to launch terror attacks against American nationals and interests.

That is why Trump’s recent decision not to move the embassy to Jerusalem is being understood in the Arab world as a surrender to terrorism.

From the Arab world’s point of view, it shows the US as cowing under the threat of violence.

Does anyone seriously believe that the leaders of the Arab and Islamic countries really care whether the embassy is located in Jerusalem or Tel Aviv? Don’t these leaders have enough to worry about, such as the Iranian threat to undermine the stability of their regimes and the threat of Islamic terrorism?

Does anyone seriously believe that the Arab and Muslim masses, who have to deal with massive unemployment, dictatorships and terrorism, really care whether the US embassy moves from Tel Aviv to Jerusalem?

The Palestinians were hoping that the Arab and Muslim masses would erupt over the Jewish visits to the Temple Mount, but most Arabs and Muslims remain indifferent. In fact, the Arabs and Muslims do not really care about the Palestinians; they have long turned their backs on their Palestinian brothers, who are today almost entirely dependent on American and European funding.

Moving the US embassy to Jerusalem will not lead to more anarchy. Christians in Egypt and Iraq are not being killed because of the Israeli-Palestinian conflict. Syrians are not being systematically slaughtered because of the Israeli-Palestinian conflict. The Islamic State terror group is not butchering innocent civilians in the Arab world and some Western countries because it is upset with Jewish visits to the Temple Mount or settlement construction.

Palestinians and Arabs heaved a sigh of relief upon learning of Trump’s decision to delay the transfer of the embassy to Jerusalem. They are now rubbing their hands in satisfaction and saying to themselves that threats of violence work because even someone like Trump will succumb.

In the eyes of many Arabs and Muslims, Trump is no longer the strong leader they feared a few months ago. Rather, he has proven to them that he too is susceptible to blackmail and intimidation. And when Trump caves, US credibility suffers. Had Trump gone ahead and fulfilled his promise to move the embassy, he would have earned the respect of many Arabs and Muslims, who would have looked to him as a proper leader.

Consider what happened when Trump recently ordered a missile attack on Syria, in response to the regime’s continued killing of innocent civilians, including the use of poison gas. Many Arabs and Muslims took to social media to heap praise on Trump for displaying courage. If and when Trump honors his promises, he will earn even more respect in the Arab and Islamic countries.
by Bassam Tawil

www.gatestoneinstitute.org

Bassam Tawil is a Muslim based in the Middle East.

Κύπρος, Αγγλία και Ε.Ε.: Είναι καιρός να διεκδικήσουμε δημοκρατία, ελευθερία και ειρήνη

0

Του Σταύρου Καλεντερίδη*

Αφορμή για το παρόν άρθρο αποτέλεσε αφενός η ημέρα μνήμης του μεγάλου ήρωα του ελληνικού έθνους Γρηγόρη Αυξεντίου και αφετέρου οι τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την ειλημμένη απόφαση εξόδου της Αγγλίας από την Ε.Ε. (Brexit).

Εν αντιθέσει με τις απόψεις κάποιων που, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω υποστήριξης συγκεκριμένων συμφερόντων, πρεσβεύουν την περιθωριοποίηση και υποβάθμιση της χώρας μας, στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν ανήκει απλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά συγκεκριμένα η χώρα μας αποτελεί την ψυχή αυτής της ηπείρου. Είναι μάλιστα ιστορικό καθήκον της χώρας μας να οδηγήσει το ολιγαρχικό και ανελεύθερο μόρφωμα των Βρυξελλών στην πραγματική δημοκρατία. Αντίστοιχα, είναι ηθική υποχρέωση των κρατών-μελών να εξασφαλίσουν ένα υγιές οικοδόμημα από χώρες πραγματικά δημοκρατικές, που συμβάλλουν στη διατήρηση της ειρήνης και της προόδου στη Γηραιά ήπειρο, αλλά και εν γένει στον κόσμο.

Η Αγγλία δεν είναι μια τέτοια χώρα. Στις 3 Μαρτίου του 1957 ο 29χρονος Γρηγόρης Αυξεντίου πολεμάει για τη ζωή του. Βρίσκεται παγιδευμένος στο κρησφύγετο του και μάχεται σαν λιοντάρι, ολομόναχος απέναντι σε 60 Άγγλους κατακτητές που τον έχουν περικυκλώσει.

Πολεμάει μοναχός καθώς έχει διατάξει τους τέσσερις συναγωνιστές που βρίσκονταν μαζί του να βγουν από το κρησφύγετο για να σωθούν. Ο ίδιος, αν και τραυματισμένος, θα πολεμήσει ως υπέρμαχος της ελευθερίας, αψηφώντας ηρωικά τους Άγγλους δυνάστες του ελληνισμού για 10 ολόκληρες ώρες. Αγγλικές ενισχύσεις που κατέφθασαν στην περιοχή, έριξαν βόμβες πετρελαίου στο κρησφύγετο και τότε μόνο κατάφεραν να νικήσουν τον για πάντα ανίκητο Γρηγόρη.

Δυστυχώς, 60 χρόνια μετά, ο κατακτητής παραμένει μέχρι και σήμερα στο ελληνικό νησί, και εγγυάται τη διχοτόμηση του για να εξασφαλίσει τη γεωπολιτική του παρουσία και επιρροή στην Μέση Ανατολή. Παραμένει αμετανόητος και δίχως να λογοδοτεί ή να ντρέπεται ενώπιων του ΟΗΕ, της Ε.Ε. ή άλλων διεθνών φορέων.

Όπως άλλωστε παραμένει με την ίδια ιδιότητα του κατακτητή και στο Γιβραλτάρ, και στα νησιά Μαλβίνας (Φώκλαντ κατά τους Άγγλους). Εξίσου επαχθής είναι η παραμονή του κατακτητή στην κατεχόμενη Ιρλανδία (Βόρεια Ιρλανδία κατά τους Άγγλους).

Προφανώς δεν μπορεί να μιλάει για δημοκρατία και ελευθερία μια χώρα που λειτουργεί με κατεχόμενες δυνάμεις και νέο-αποικιοκρατικές πολιτικές. Μια αμιγώς ιμπεριαλιστική χώρα, που επιτέθηκε στο Ιράκ με την ψεύτικη πρόφαση των όπλων μαζικής καταστροφής και τις επακόλουθες καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή.

Ας κρατήσει λοιπόν η αμετανόητη και επηρμένη Αγγλία τους βασιλιάδες, τους λόρδους, και τα λοιπά αναχρονιστικά ολιγαρχικά απομεινάρια και ας αρχίσουμε να καθαρίζουμε το πρόσωπο και την ψυχή της Ένωσης. Και όταν αυτή επιστρέψει για την επανένταξη της – μιας και είναι νομοτελειακά βέβαιο πως οι λύσεις της ανθρωπότητας θα δοθούν με τη συνεργασία και τη σύνθεση και όχι με την απομόνωση και την περιθωριοποίηση – ας βρει απέναντι της μια πραγματικά δημοκρατική Ένωση. Δημοκρατική κατά τα ελληνικά (και όχι νέο-ελληνικά) πρότυπα.

Και τότε ας της ζητηθούν τα αυτονόητα ως προαπαιτούμενα για την επιστροφή της στην ενωμένη Ευρώπη. Να σταματήσει μια και καλή να διχάζει και να διαφεντεύει τις ζωές των πολιτών άλλων χωρών. Να εξαφανιστεί από την Κύπρο και να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνισμό για τα εγκλήματα εναντίον μας.

Να τελειώσει με τα απομεινάρια της αποικιοκρατίας και να δώσει οριστικό τέλος στη σύγχρονη σκλαβιά που η ίδια συντηρεί.

Καθίσταται επομένως σαφές, πως μία τέτοια χώρα με τη μορφή της σημερινής Αγγλίας, που αδυνατεί να συμφιλιωθεί με το αμαρτωλό παρελθόν της και να ζητήσει συγνώμη από την ανθρωπότητα – κάτι το οποίο δεν έχει κάνει ποτέ (για την εγκληματική κατάτμηση της Μ. Ανατολής, την καταστροφή της Παλαιστίνης, την εκδούλευση της Ινδίας, τον εκμαυλισμό της Αφρικής, τους πολέμους του οπίου στην Κίνα, κ.ά.), δεν έχει καμία θέση σε μια πραγματικά δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι καιρός να επιστρέψει η ηθική στις διεθνείς σχέσεις και να προσπαθήσουμε για αυτό αντί να εξυπηρετούμε τις πολιτικές ισορροπίες, τον καθωσπρεπισμό, τη διαφθορά και το διεθνές έγκλημα. Είναι καιρός να διεκδικήσουμε δημοκρατία στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ελευθερία και ειρήνη, και να αναγκάσουμε να συμβιβαστούν και να «συνθηκολογήσουν» οι πολέμιοι αυτών των μεγαλόπνοων ιδεών και όχι οι χώρες που τις εμπνεύστηκαν και τις υποστηρίζουν.

*Πολιτικός επιστήμονας και εκ των εμπνευστών του δέλτα
Πηγή: Κύπρος, Αγγλία και Ε.Ε.: Είναι καιρός να διεκδικήσουμε δημοκρατία, ελευθερία και ειρήνη http://mignatiou.com/2017/03/kipros-anglia-ke-e-e-ine-keros-na-diekdikisoume-dimokratia-eleftheria-ke-irini/

Η ΠΓΔΜ προτείνει αλλαγή ονόματος για να μπει στο ΝΑΤΟ

1

Πρόθυμη να συζητήσει αλλαγή του ονόματος εμφανίζεται η νέα κυβέρνηση της χώρας. Σχεδιάζονται συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών εξωτερικών. Ο ρόλος της Ρωσίας και οι επιφυλάξεις μετά από μια κόντρα δυο δεκαετιών.

Η συμμετοχή στη συμμαχία θα βοηθούσε να ηρεμήσει η ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, έπειτα από μήνες πολιτικών εντάσεων που περιστασιακά έχουν οδηγήσει σε αιματοχυσία, θα τονίσει ο Νικολά Ντιμιτρόφ σε ανώτατους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες τη Δευτέρα.

Ο κ. Ντιμιτρόφ επεσήμανε ότι θα συναντήσει Έλληνες υπουργούς την Τετάρτη, προκειμένου να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών, αφότου η Αθήνα άσκησε βέτο ενάντια την αίτηση προσχώρησης της βαλκανικής χώρας το 2008.

«Θα ζητήσω από την Ελλάδα να ξανασκεφτεί τι είδους γείτονα θέλει -θέλει μια σταθερή, φιλική χώρα που προσφέρει ελπίδα για δημοκρατία και δικαιοσύνη;» ανέφερε σε συνέντευξη. «Αν είμαστε καλός γείτονας, τότε ελπίζουμε πως οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα συνειδητοποιήσουν πως αυτή είναι ιστορική ευκαιρία».

Η ΠΓΔΜ, η οποία αποκαλεί τον εαυτό της «Δημοκρατία της Μακεδονίας», εξοργίζει τους Έλληνες που πιστεύουν πως το όνομα υπαινίσσεται εδαφικές αξιώσεις στο βόρειο ελληνικό διαμέρισμα με τη ίδια ονομασία. Ο Νίκολα Γκρούεφσκι, πρώην πρωθυπουργός, συγκρούστηκε περαιτέρω με την Ελλάδα δίνοντας σε αεροδρόμια και αυτοκινητοδρόμους το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του αρχαίου Έλληνα πολεμιστή, τον οποίο το κόμμα του προσπάθησε να απεικονίσει ως δικό τους εθνικό ήρωα.

Μια αλλαγή ονόματος έχει αναφερθεί και στο παρελθόν και προηγούμενες προτάσεις περιλαμβάνουν το «Άνω Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η χώρα εξασφάλισε δικαίωμα εισόδου στα Ηνωμένα Έθνη ως ΠΓΔΜ, αλλά ενδείξεις ρωσικής ανάμειξης στα Βαλκάνια έχουν τονώσει την αποφασιστικότητα της Δύσης να επιλύσει την αντιπαράθεση και να παρατείνει τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ. Το Μαυροβούνιο προσχώρησε στη συμμαχία στις 5 Ιουνίου, μήνες έπειτα από μια απόπειρα πραξικοπήματος που υποτίθεται πως στηρίχθηκε από τη Μόσχα, η οποία έχει αρνηθεί τις κατηγορίες.

Αναλυτές στη Δύση έχουν υποστηρίξει ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ θα βοηθούσε και την νέα κυβέρνηση της ΠΓΔΜ να γεφυρώσει ένα πολιτικό χάσμα στο οποίο Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσπαθούν να μεσολαβήσουν εδώ και σχεδόν δύο χρόνια. «Η νέα κυβέρνηση χρειάζεται ενίσχυση και τίποτα δεν θα ήταν καλύτερο σημάδι επιτυχίας από μια σημαντική πρόοδο στη διαμάχη για το όνομα», τόνισε ο Florian Bieber, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Γκράτς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χαιρετίσει την κυβέρνηση στα Σκόπια ως πιο συνεργάσιμο εταίρο σε σχέση με τον σθεναρά εθνικιστικό προκάτοχό της και αξιωματούχοι έχουν καλωσορίσει με επιφυλακτικότητα τα σχόλια του κ. Ντιμιτρόφ. «Υπάρχει πλέον έδαφος για περισσότερη αισιοδοξία (στο θέμα του ονόματος) και ελπίζουμε σε πρόοδο όταν οι υπουργοί Εξωτερικών συναντηθούν στην Αθήνα την επόμενη εβδομάδα», υπογράμμισε Έλληνας αξιωματούχος.

Ωστόσο απέκλεισε τον καθορισμό ενός χρονοδιαγράμματος για την επίτευξη ενός συμβιβασμού: «Πρόκειται για ένα ζήτημα που υπάρχει στο τραπέζι για πάνω από δύο δεκαετίες και θα ήταν απερίσκεπτο να κάνουμε οποιαδήποτε πρόβλεψη».

Ο κ. Ντιμιτρόφ ανέφερε ότι οποιοδήποτε νέο όνομα θα πρέπει να γίνει αποδεκτό μέσω δημοψηφίσματος και η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει τη συναίνεση των άλλων πολιτικών κομμάτων, πριν θέσει το ζήτημα σε ψηφοφορία. Πρόσθεσε ότι μια συμφωνία, η οποία οι αναλυτές πιστεύουν ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσα σε έναν χρόνο, θα βοηθούσε να παραγκωνιστούν εκκλήσεις για επανασχεδιασμό του πολιτικού χάρτη της περιοχής, κάτι που θα ρίσκαρε την αναβίωση εκρηκτικών πολιτικών και εθνικών συγκρούσεων.

«Τα Βαλκάνια δεν είναι και πολύ ευτυχισμένο μέρος. Σε πολλά μέρη, ο κόσμος αισθάνεται πως υπάρχει ελπίδα να αλλάξει η κατάσταση των μεταπολεμικών διευθετήσεων που έγιναν μετά τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο», τόνισε. «Με το να αποδεχθεί την ΠΓΔΜ, το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να λειτουργήσει καθησυχαστικά στην περιοχή».

Από την άλλη, αξιωματούχοι από τον ΣΥΡΙΖΑ μίλησαν ανοικτά για συμφωνία σε ένα σύνθετο όνομα που θα επέλεγε η ΠΓΔΜ. Αλλά στην κυβέρνηση, ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να κινηθεί προσεκτικά. Ο κυβερνητικός εταίρος του, οι ΑΝΕΛ, είναι σκληροί εθνικιστές.

«Είναι δύσκολο να είσαι αισιόδοξος (για μια λύση) όταν σκεφτείς ότι η εθνικιστική ρητορική είναι που καθορίζει τους ΑΝΕΛ σύμφωνα με τους ψηφοφόρους τους», εξηγεί ο Θάνος Βερέμης, επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Υπάρχει επίσης μια σιωπηρά εθνικιστική πτέρυγα στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ, που θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν».

των Andrew Byrne και Kerin Hope

ΟΙ ΣΙΝΟ-ΡΩΣΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ

0

 

του Δημήτρη Ψωμιάδη, Πολιτικού Επιστήμονα.

Η μεταψυχροπολεμική φάση των διμερών σχέσεών είναι και η πιο περίπλοκη έναντι της αυτοκρατορικής, όπου η ισχυροποίηση της Ρωσίας επέτρεπε την αφ’ υψηλού υπαγόρευση των σχέσεων κορυφούμενη στις προσαρτήσεις κινεζικών εδαφών από την πρώτη και της κουμμουνιστικής φάσης όπου μετά από μια ομαλή πορεία υποστήριξης και σύμπλευσης εισήλθε σε συγκρουσιακή κατάσταση και παρέμεινε έτσι μέχρι και τα τέλη του ’80. Οι όροι της αντιστροφής είχαν τεθεί με τις μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Σιαπίνγκ, οι οποίες άνοιξαν τον δρόμο για να καταστεί σήμερα η Κίνα η δεύτερη οικονομία του πλανήτη με 21 τρις. ΑΕΠ[1]. Ο δράκος είχε ξυπνήσει.

Η ραγδαία όσο και εντυπωσιακή ανάπτυξη στηρίχθηκε όμως στο ενεργοβόρο μοντέλο ενέργειας με την ενεργειακή ‘’πίτα’’ να κυριαρχείται από την χρήση του άνθρακα (66%) και να ακολουθεί δεύτερο το πετρέλαιο  (20%) και τρίτο το φυσικό αέριο (5%) για το 2012[2]. Οι εισαγωγές του πετρελαϊκού τομέα της Κίνας για το 2014 διαμορφώθηκαν κατά σειρά προμηθευτή στο 16% από την Σαουδική Αραβία, 13%  από την Αγκόλα, 11% από την Ρωσία, 10 % Ομάν κ.α.

Παρ’ όλο που η Κίνα είναι ο τέταρτος σε μέγεθος παραγωγός πετρελαίου για το 2016[3] και έχει πετρελαϊκά αποθέματα 18,5 δις βαρέλια[4], η αυξανόμενη κατανάλωση κατά 2.5 %[5] λόγω των τεραστίων αναγκών της και της στόχευσης για δημιουργία στρατηγικών αποθεμάτων οδήγησε στην εισαγωγή 31 εκατ. τόνων ανά μήνα με τελικό αποτέλεσμα τους περίπου 372 εκατ. τόνους το 2015[6] από 308 το 2014[7].

Εικόνα 1[8]

 

Ως συνέπεια του μολυσμένου αέρα από την χρήση άνθρακα η κινεζική κυβέρνηση σκοπεύει να ελαττώσει την χρήση άνθρακα[9] και να στραφεί στο φ.α. ως πιο φιλικό καύσιμο προς το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία.

Τα εκτιμώμενα αποθέματα φ.α. της Κίνας ανέρχονται στα 56 tcm με ανακτήσιμα τα 22[10], με την BP όμως να τα εκτιμά στα 3,8 tcm στο τέλος του 2015[11].

Για το 2016 η ζήτηση της Κίνας θα ανήρχετο στους 550 εκατ. τόνους πετρελαίου, εκ των οποίων οι 220 θα παραχθούν εγχωρίως και οι 330 θα εισαχθούν  και αναφορικά με το φ.α η συνολική κατανάλωση θα ανήρχετο στα 205 bcm φ.α ανερχόμενο στο 6.2 % της πίτας με τις εισαγωγές του να διαμορφώνονται και 60 bcm.[12]

Εικόνα 2 Πηγή: Forbes[13]

Το αδιαμφισβήτητο δεδομένο είναι πως εγχώρια παραγωγή της δεν καλύπτει τις ανάγκες της με αναπόδραστη συνέπεια την αύξηση των εισαγωγών από χώρες του εξωτερικού, με την Ρωσία να αποτελεί έναν πολύ σημαντικό προμηθευτή.

Σύμφωνα με την Gazprom, την μεγαλύτερη εταιρεία φυσικού αερίου στον κόσμο, η Ρωσία κατείχε 36.147 tcm φ.α[14] και 80 δις βαρέλια πετρελαίου[15].

Συνεπώς τα δεδομένα απ’ την μια, της ταχέως αυξανόμενης ανάγκης της Κίνας για υδρογονάνθρακες και απ’ την άλλη της ύπαρξης γιγαντιαίων αποθεμάτων φ.α και πετρελαίου στο έδαφος της Ρωσίας, τις καθιστούν την ιδανική «εταιρική σχέση». Αν συνυπολογίσουμε και την γεωγραφική γειτνίαση τότε ολοκληρώνεται η πρόσληψη αυτή.

Τα δεδομένα όμως επιτρέπουν μια τέτοια θεώρηση; Όπως όλη η πραγματικότητα έτσι και η φύση της σχέσης τους είναι πολύ πιο περίπλοκη για να είναι μια μονοδιάστατη υπόθεση. Η σχέση τους είναι ένα μείγμα ιστορικής δυσπιστίας, οικονομικού υπολογισμού, μακροπρόθεσμων αποκλινουσών γεωστρατηγικών επιδιώξεων και διαφορετικών επιπέδων δυναμισμού με κοινό σημείο αναφοράς την αντίθεση στην αμερικανική διεθνή τάξη και την αναγνώριση τους ως δυνάμεων με δικαιώματα ηγεμόνευσης επί των περιοχών τους.

Αρχής γενομένης από την δεκαετία του 1990, με τις τιμές του πετρελαίου σε χαμηλά επίπεδα η Ρωσία επιθυμούσε την συνεργασία με την Κίνα, η οποία αντιθέτως ήταν απρόθυμη να κλείσει συμφωνίες με απώτερο σκοπό να αποσπάσει όσο πιο πολλά οφέλη θα μπορούσε. Με την άνοδο των τιμών οι ρόλοι αντιστράφησαν και αυτή που επιθυμούσε την συνεργασία ήταν η Κίνα[16]. Οι εισαγωγές πετρελαίου από την Ρωσία ήταν το 1995 1,000 b/d ενώ το 2016 ανήλθαν σε 1,05 εκατ. b/d[17]. Σχετικά με το φ.α ενώ μέχρι το 2008[18] η εγχώρια παραγωγή κάλυπτε σε μεγάλο μέρος τις ανάγκες της για τροφοδοσία, η αύξηση κατά 16%[19], το 2016 την ώθησε να καταναλώσει 197,3 bcm[20]. Κατέστη έτσι ο τέταρτος καταναλωτής φ.α στον κόσμο[21]. Οι προβλέψεις αναφέρουν πως μέχρι το 2020 η συνεισφορά του φ.α. στην κατανάλωση ενέργειας θα αυξηθεί στο 11% από το 2 % που ήταν το 1996[22].

Θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας πως και η Κίνα και η Ρωσία είναι κρατικοί δρώντες που επιδιώκουν την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντός τους με την μεγιστοποίηση των κερδών στην διεθνή σκακιέρα.[23] Όσο η συνεργασία τους εξυπηρετεί αυτόν τον όρο οι πολιτικές τους θα συγκλίνουν.

Αφ’ ενός, η επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ-Ευρώπη στην Ρωσία λόγω της σύγκρουσης στην Ουκρανία και της προσάρτησης της Κριμαίας, η ακύρωση του αγωγού South Stream[24], αλλά και η επιθυμία της Ευρώπης για διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών και ελαχιστοποίηση της εξάρτησης από το ρωσικό φ.α[25], αναδεικνύουν την ανάγκη η Μόσχα να βρει νέους πελάτες. Αφ’ ετέρου η κινεζική επιθυμία για ενεργειακή τροφοδοσία υπηρετώντας την ενεργειακή ασφάλεια και την οικονομική ανάπτυξη, μπορεί να επιτευχθεί διαμέσου αγωγών που θα διασχίζουν τα χερσαία κοινά σύνορά τους, αποφεύγοντας την θαλάσσια όδευση λόγω της απειλητικής κυριαρχίας αντιθετικών δυνάμεων[26]. Έτσι ένα πλέγμα αγωγών αρθρώθηκε μεταξύ των δυο χωρών. Ο κύριος αγωγός πετρελαίου είναι ο Eastern Siberia-Pacific Ocean (ESPO) Pipeline (1,2,3) της Transneft χωρητικότητας 2 m b/d[27] με τον οποίο συνδέονται και άλλοι τρεις[28]. Το 2013 η Rosneft συμφώνησε να τροφοδοτήσει με 365 εκατ τόνους πετρελαίου για τα επόμενα 25 χρόνια, αξίας $270 δις[29].

Την επόμενη χρονιά παρουσία των πρόεδρων Πούτιν και Σι Σινπίνγκ, η Gazprom και η CNPC, υπέγραψαν συμβόλαιο για παροχή 38 bcm/y φ.α για 30 χρόνια, αξίας $400 δις[30] δια του Power of Siberia[31]. Πέραν της οικονομικής βαρύτητας η συμφωνία υπήρξε μια εμφατική δήλωση εκ μέρους της Ρωσίας περί της ύπαρξης εναλλακτικών επιλογών και πως παρ’ όλη την επιδιωκόμενη απομόνωση που προσπαθούσε να της επιβάλει η Δύση, αυτή απολάμβανε ισχυρής υποστήριξης[32].

Έτσι, οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την «σύμπραξη» είναι, εκ μέρους της Ρωσίας, η επανάσταση του σχιστολιθικού αερίου[33] (shale gas) από τις ΗΠΑ[34], τα προβλήματα με τον προϋπολογισμό των εταιρειών ενέργειας[35]. Εκ μέρους τώρα της Κίνας τα μειούμενα αποθέματα πετρελαίου και φ.α[36], οι αυξανόμενες τιμές και η ανάγκη διασφάλισης της ενεργειακής ασφάλειας[37] οδήγησαν στην επίτευξη αυτής της συμφωνίας.

Η ενεργειακή στρατηγική είναι όπως είναι φυσικό, τμήμα της εθνική υψηλής στρατηγικής κάθε χώρας, αφού είναι μέσο υποβοήθησης εγχώριων στόχων που εξυπηρετούν την ασφάλεια. Για την κατανόηση των σινο-ρωσικών σχέσεων δεν επαρκεί ούτε το σχήμα του «γάμου ευκολίας» αλλά ούτε και του «ισχυρού άξονα»[38]. Είναι ακριβώς μια «ολοκληρωμένη στρατηγική εταιρική σχέση συντονισμού»[39], πράγμα που δηλώνει το βάθος αλλά και την ύπαρξη ορίων. Δεν είναι δηλαδή μια συμμαχία.

Οι ανακατατάξεις ισχύος που διαδραματίζονται λόγω, της αντιπαράθεσης Ρωσίας-Δύσης για θέματα ενέργειας, το ουκρανικό, το συριακό και της εκατέρωθεν ανάμειξης στα εσωτερικά των χωρών και της Κίνας-Δύσης για την Νότια Σινική και Ανατολική Σινική Θάλασσα, ώθησαν την Κίνα-Ρωσία να δηλώσουν την συγχώνευση της ρωσικής εμπνεύσεως Ευρασιατική Οικονομική Ένωση με την κινεζικής ‘’Δρόμο του Μεταξιού’’[40]. Όπως επίσης επέτρεψαν την εμβάθυνση των στρατιωτικών τους σχέσεων μέσω διεξαγωγής ναυτικών ασκήσεων[41] και τις πωλήσεις όπλων αιχμής στην Κίνα[42].

Παρά την εντυπωσιακή εμβάθυνση υπάρχουν ζητήματα ανταγωνιστικής φύσεως. Υπάρχει ο φόβος της κινεζικής εισχώρησης στον οικονομικό τομέα της Ρωσίας και της εποίκησης της Άπω Ανατολής από Κινέζους, απειλώντας την ασφάλεια της Ρωσίας και την εδαφική της ακεραιότητα[43]. Κυρίως οι φόβοι εστιάζονται στο ενδεχόμενο της εξάρτησης της Ρωσίας από την Κίνα όπως και της αύξουσας επιρροής της δεύτερης στην Κεντρική Ασία, χώρου του «εγγύς εξωτερικού» της πρώτης[44].

Τέλος, είναι φανερό πως ενώ η ενεργειακή συνεργασία Κίνας-Ρωσίας είναι ένα γεγονός με γεωπολιτικές προεκτάσεις που θα αναδιαμορφώσουν την περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας αλλά δεν αποτελεί πανάκεια για την υπέρβαση των σταθερών δεδομένων του διεθνούς γίγνεσθαι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] CIA, The World Factbook, China, Economy, [https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ch.html]

[2] EIA, China, Total primary energy consumption https://www.eia.gov/beta/international/analysis.cfm?iso=CHN

[3] EIA, Total Petroleum and Other Liquids Production 2016, https://www.eia.gov/beta/international/

[4] BP, Statistical Review of World Energy, Total Oil Reserves, June 2016, http://www.bp.com/content/dam/bp/pdf/energy-economics/statistical-review-2016/bp-statistical-review-of-world-energy-2016-oil.pdf

[5] Reuters, Meng Meng, China’s oil demand growth at three-year low in 2016, 7 Feb 2017, http://www.reuters.com/article/us-china-oil-demand-idUSKBN15N05B

[6] Forbes, Damon Evans, China’s Oil Imports Will Keep Surging, Rebalancing Global Market, 14 Sep 2016, https://www.forbes.com/sites/damonevans/2016/09/14/chinas-oil-imports-will-keep-surging-rebalancing-global-markets/#23326ea63483

[7][7] ΙΕΑ,China, Statistics, Oil for 2014, https://www.iea.org/statistics/statisticssearch/report/?country=China&product=oil

[8] The Fuse, China’ s Oil Supply Declines  Could Prove Critical in Rebalancing the Oil Market, 22 Apr 2016, http://energyfuse.org/chinas-oil-supply-declines-prove-critical-rebalancing-oil-market/

[9] The Diplomat, Ma Tianjie, China’ s 5 Year Plan for Energy, 6 Aug. 2016, http://thediplomat.com/2016/08/chinas-5-year-plan-for-energy/

[10] IEA, Nobuyuki Higashi, Natural Gas in China, June 2009, https://www.iea.org/publications/freepublications/publication/nat_gas_china.pdf

[11] Statistical Review of World Energy, Total Oil Reserves, June 2016, http://www.bp.com/content/dam/bp/pdf/energy-economics/statistical-review-2016/bp-statistical-review-of-world-energy-2016-oil.pdf

[12] Reuters, Adam Rose,  China sees energy consumption rising in 2016: Xinhua, 29 Dec 2015, http://www.reuters.com/article/us-china-energy-idUSKBN0UC0YN20151229

[13] Forbes, Jude Clemente, China’s Rising Natural Gas Demand, Pipelines and LNG, 24 Apr 2016 https://www.forbes.com/sites/judeclemente/2016/04/24/chinas-rising-natural-gas-demand-pipelines-and-lng/#1adf860e5d00

[14] Gazprom, Gas and Oil Reserves, http://www.gazprom.com/about/production/reserves/

[15] EIA, Russia, Oil, https://www.eia.gov/beta/international/analysis.cfm?iso=RUS

[16] Erica Downs, Sino-Russian Energy Relations, https://www.brookings.edu/wp-content/uploads/2016/06/0823_china_russia_energy_downs.pdf

[17] Reuters, C. Aizhu & Meng Meng, Russia bets Saudi Arabia as China’s top crude oil supplier in 2016, 23 Jan 2017, http://www.reuters.com/article/us-china-economy-trade-crude-idUSKBN1570VJ

[18] University of Oxford, Energy Relations between Russia and China: Playing Chess with Dragon, Aug 2016, https://www.oxfordenergy.org/wpcms/wp-content/uploads/2016/08/Energy-Relations-between-Russia-and-China-Playing-Chess-with-the-Dragon-WPM-67.pdf

[19] Duke University, Tingting Tang, China’s Natural Gas Imports and Prospects, Apr 2014, σελ, 5 https://dukespace.lib.duke.edu/dspace/bitstream/handle/10161/8459/MP_Final_Tang.pdf?sequence=1

[20] BP, Statistical Review of World Energy, Natural Gas: Consumption in bcm, Jun 2016, σελ 23 https://www.bp.com/content/dam/bp/pdf/energy-economics/statistical-review-2016/bp-statistical-review-of-world-energy-2016-full-report.pdf

[21] CIA, The World Factbook, China, Energy,Natural Gas consumption, https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ch.html

[22] RAND, Energy demand and supply in China, σελ. 5 https://www.rand.org/content/dam/rand/pubs/monograph_reports/MR1244/MR1244.ch2.pdf

[23] John Mearsheimer, Η τραγωδία της πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων, 2011

[24] Καθημερινή, Ο Πούτιν ακυρώνει τον South Stream, 2 Δεν 2014, http://www.kathimerini.gr/794108/article/epikairothta/kosmos/o-poytin-akyrwnei-ton-south-stream

[25] Foreign Affairs, Θεόδωρος Πανάγιος, 23 Οκτ 2014, http://foreignaffairs.gr/articles/70028/theodoros-panagos/eyropaiki-energeiaki-enosi?page=show

[26] Η Κίνα και οι Άλλοι..

[27] EIA, Russia, Table 3. Russia’s major crude oil pipelines, https://www.eia.gov/beta/international/analysis.cfm?iso=RUS

[28] Hydrocarbon technology, ESPO Pipeline, Siberia, Russia, http://www.hydrocarbons-technology.com/projects/espopipeline/

[29] Financial Times, C. Weaver & N. Buckley, Russia and China agree $270bn oil deal, 21 Jun 2013 https://www.ft.com/content/ebc10e76-da55-11e2-a237-00144feab7de

[30] The Guardian,  A. Luhn & T. Macalister, Russia signs 30-year deal worth $400 bn to deliver gas in China, 21 May, https://www.theguardian.com/world/2014/may/21/russia-30-year-400bn-gas-deal-china

[31] Gazprom, Power of Siberia, http://www.gazprom.com/about/production/projects/pipelines/built/ykv/

[32]University of Oxford, Keun-Wook Paik, Sino-Russian Gas and Oil  Cooperation, The Gas Deals, 2015, σελ. 7, https://www.oxfordenergy.org/wpcms/wp-content/uploads/2015/04/WPM-59.pdf

[33] EBR, Σταύρος Πετρολέκας, Η επανάσταση με τις πέτρες: Σχιστολιθικά πετρώματα και υδρογονάνθρακες, 4 Φεβρ 2011, http://www.europeanbusiness.gr/page.asp?pid=272

[34] Energypress, Ν. Τσάφος, Οι ΗΠΑ σε πόλεμο φυσικού αερίου με την Ρωσία, 24 Μαΐου 2016, https://energypress.gr/news/oi-ipa-se-polemo-fysikoy-aerioy-me-tin-rosia

[35] Harvard Kennedy School, Morena  Skalamera, Pipeline Pivot, May 2014, https://www.belfercenter.org/sites/default/files/files/publication/Skalamera%20policy%20brief.pdf

[36] Harvard Kennedy School, Morena  Skalamera, Pipeline Pivot, May 2014, https://www.belfercenter.org/sites/default/files/files/publication/Skalamera%20policy%20brief.pdf

[37] Harvard Kennedy School, Morena  Skalamera, Pipeline Pivot, May 2014, https://www.belfercenter.org/sites/default/files/files/publication/Skalamera%20policy%20brief.pdf

[38] Foreign Affairs,  J. Stokes & Alex. Sullivan, Η σινο-ρωσική προσέγγιση, 21 Αυγ. 2015 http://www.foreignaffairs.gr/articles/70465/jacob-stokes-kai-alexander-sullivan/i-sino-rosiki-proseggisi?page=show

[39] MoFA of PRC, Yang Jiechi Chairs the 12th Round of China-Russia Strategic Security Consultation, 9 De. 2016 http://www.fmprc.gov.cn/mfa_eng/zxxx_662805/t1397436.shtml

[40] RT, Russia, China agree to integrate Eurasian Union, Silk Road, signs deal, 8 May 2015, https://www.rt.com/business/256877-russia-china-deals-cooperation/

[41] Foreign Affairs, Eliz. Wishnick, Ρωσία και Κίνα σαλπάρουν, 27 May 2015 http://www.foreignaffairs.gr/articles/70344/elizabeth-wishnick/rosia-kai-kina-salparoyn?page=show

[42] Sputnik, Russia-China S-400 deal and Other Defense Agreements Unnerve Washington, 22 Mar 2017, https://sputniknews.com/military/201703221051836453-russia-china-s400-cooperation/

[43] Foreign Affairs, Fu Ying, Πως βλέπει η Κίνα την Ρωσία, 27 Δεκ. 2016, http://www.foreignaffairs.gr/articles/71030/fu-ying/pos-blepei-i-kina-tin-rosia?page=show

[44] Foreign Affairs, T.S.Eder & Mikko Huotari, Η αποτυχία της «στροφής» της Μόσχας στην Κίνα, 29 Απρ. 2016, http://www.foreignaffairs.gr/articles/70786/thomas-s-eder-kai-mikko-huotari/i-apotyxia-tis-%C2%ABstrofis%C2%BB-tis-mosxas-pros-tin-kina

Τσάμικο εθνικιστικό παραλήρημα ενόψει των εκλογών στην Αλβανία: Μίσος για την Ελλάδα

0

Tου Γιώργου Πετράκη

File Photo: Lulzim Basha, leader of Albanian opposition Democratic Party addresses protesters during an anti-government rally in front of the government building in Tirana, Albania. EPA, MALTON DIBRA JUNE 11, 2017

Ενώ τα Τίρανα προκαλούν με την πέτρα από τις Φιλιάτες ως σύμβολο της «σκλαβωμένης Τσαμουριάς» τοποθετημένη στην Πλατεία Σκεντερμπεη, κορυφώνεται συγχρόνως στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας για τις εκλογές της 25ης Ιουνίου η καμπάνια του κόμματος των Τσάμηδων, ώστε με ατζέντα εναντίον της Ελλάδας αλλά και υπερ της Μεγάλης Αλβανίας να αναδειχθούν σε ρυθμιστικό παράγοντα των εξελίξεων.

Και αυτή η ανθελληνική εθνικιστική καμπάνια ξεδιπλώνεται όταν η ελληνική μειονοτητα βρέθηκε να εκπροσωπείται από την υποψηφιότητα του Βαγγέλη Ντούλε όχι πλέον με το αυτόνομο ψηφοδέλτιο του ΚΕΑΔ αλλά ενταγμένου στο ψηφοδέλτιο Αυλώνας του Δημοκρατικού Κόμματος, όπου στο ίδιο ψηφοδέλτιο εχει βρεθεί και ο Τσάμης Ν. Ταχίρι (που αποχώρησε από το κόμμα των Τσάμηδων), δίνοντας έτσι την ευκαιρία για αρνητικά σχόλια και συκοφαντικές επιθέσεις εναντίον του ΚΕΑΔ και του κ. Ντουλε από τον ίδιο τον Ε. Ράμα.

Το Τσάμικο αποτελεί πλέον μέρος της Αλβανικής Αλυτρωτικής ατζέντας και σε αυτό συμβάλλει η παρουσία του κόμματος των Τσάμηδων και η διεκδίκηση σταθερής εκπροσώπησης του στην Αλβανική Βουλή.

Σε συνεντεύξεις του ο πρόεδρος του κόμματος των Τσάμηδων Σ. Ιντρίζι παρουσιάζει ένα πραγματικό ανθελληνικό μανιφέστο δηλώνοντας ότι το κόμμα του θα συμπράξει με όποια κυβέρνηση σχηματισθεί με μοναδικό όρο για συνεργασία την προώθηση του «Τσάμικου».

Ο κ. Ιντρίζι στοχεύοντας τις εθνικιστικές ψήφους, δήλωσε ότι το κόμμα του θεωρεί αναγκαία την «Εθνική Ένωση» (σ.σ. είναι το πλαίσιο της Μεγάλης Αλβανίας) η οποία, όπως είπε, πρέπει να επιτευχθεί με …δημοκρατικά μέσα και όχι με ένοπλο αγώνα. Δεν διευκρίνισε φυσικά το πως θα γίνει αυτή η αλλαγή συνόρων χωρίς ένοπλη βία.

Ο Αλβανός εθνικιστής περιέγραψε τα «επιτεύγματα» του κόμματος του συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά: την έκδοση Ψηφίσματος για το Τσάμικο από την Αλβανική Βουλή, την εισαγωγή του Τσάμικου στο πρόγραμμα των κυριότερων κομμάτων στην Αλβανία, την διεθνοποίηση του Τσάμικου, την πρόσληψη βρετανικού δικηγορικού γραφείου για την συγκρότηση φάκελου με προτάσεις για την επίλυση του Τσάμικου και την διαμόρφωση φακέλου με τις «μαρτυρίες επιζώντων της “γενοκτονίας” των Αλβανών της Τσαμουριάς, καθως και με τις περιουσίες που «άρπαξε το Ελληνικό κράτος μετα την …γενοκτονία».

Ο κ. Ιντρίζι μάλιστα θεωρεί δικό του κατόρθωμα ότι το Τσάμικο έφθασε στις Βρυξέλλες και ότι με την παρέμβαση του κόμματος του η διοικητική μεταρρύθμιση στην Αλβανία έγινε με τέτοιο τρόπο που «αποφεύχθηκε η δημιουργία Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία», ενώ συνέβαλε στην δημιουργία του Δήμου Κονίσπολης ως …Δήμου Τσαμουριάς!

Ο πρόεδρος του κόμματος των Τσάμηδων Σπεχτίμ Ιντρίζι έχει θέσει στόχο τις επτά έδρες σε Φιερι, Αυλώνα, Τίρανα, Ελμπασάν, Δυρράχειο, Σκόδρα, Ντιμπρα και Κορυτσά, επιδιώκοντας να αναδειχθεί σε ρυθμιστικό παράγοντα την επομένη των εκλογών.

Ο κ. Ιντριζι δήλωσε ότι θα συζητήσει με το Κόμμα που θα αναδειχθεί πρώτο για να το υποστηρίξει τον σχηματισμό κυβέρνησης, με αντάλλαγμα την προώθηση του «Τσάμικου» και την δημιουργία υπουργείου Διασποράς. Ο Ιντρίζι κάλεσε τους Αλβανούς να ψηφίσουν Κόμμα των Τσάμηδων, το μόνο που αγωνίζεται για την «Υπόθεση της Τσαμουριάς» και για την «Εθνική Ένωση των Αλβανών».

Αν και είναι μάλλον φιλόδοξοι οι στόχοι που εχει θέσει, σε περίπτωση επανεκλογής του Ράμα θεωρείται δεδομένη η συνεργασία τους ακόμη κι αν δεν είναι απαραίτητοι οι βουλευτές του κόμματος των Τσάμηδων για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Και για να πλήξει φυσικά τον Τσάμη πρώην συνεργάτη του, Ντασαμίρ Ταχίρι που συμμετέχει στις εκλογές με το ψηφοδέλτιο του ΔΚ στην Αυλώνα στην 5η θέση εστίασε την κριτική του στο γεγονός ότι τοποθετήθηκε κάτω από τον πρόεδρο του μειονοτικού κόμματος ΚΕΑΔ Β. Ντουλέ που βρίσκεται στην 3η θέση, ο οποίος όπως είπε «εχει προσβάλλει τους Αλβανούς της Τσαμουριάς και στην Βουλή ήταν ο Ταχιρι που τον συγκράτησαν με δυσκολία για να μην ασκήσει βία στον Ντούλε με τον οποίο τώρα βρέθηκε στο ίδιο ψηφοδέλτιο».

Ο Ταχίρι από την πλευρά του δηλώνει περήφανος που εκπροσωπεί τους Τσάμηδες αλλά δηλώνει ότι είναι «δεξιός» ενώ το κόμμα του Ιντρίζι είναι «αριστερό» και για τον λόγο αυτό εχει αποχωρήσει. Μέσα σε αυτό το κλίμα τα εθνικιστικά κηρύγματα, που στοχοποιούν και την Ελλάδα αλλά και την Ελληνική Εθνική Μειονοτητα έχουν ενταχθεί στην προεκλογική ατζέντα, ενώ το Τσάμικο είναι πλέον θέμα που προωθείται όχι μόνο από το μικρό κόμμα του κ. Ιντρίζι αλλά από όλες τις πολιτικες δυνάμεις της Αλβανίας και αυτό θα πρέπει τουλάχιστον να το εχει υπόψη της η Αθήνα πριν προχωρήσει σε κινήσεις στήριξης του ενός η του αλλού Αλβανού ηγέτη..
Πηγή: Τσάμικο εθνικιστικό παραλήρημα ενόψει των εκλογών στην Αλβανία: Μίσος για την Ελλάδα http://mignatiou.com/2017/06/tsamiko-ethnikistiko-paralirima-enopsi-ton-eklogon-stin-alvania-misos-gia-tin-ellada/

Αποκωδικοποιώντας τις εξελίξεις

0

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*

Το ειδησεογραφικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα, που στηρίζεται οικονομικά από τον εμίρη του Κατάρ, είναι ένα ακόμη «αγκάθι» στις σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία.

Για δεκαετίες, η Σαουδική Αραβία αντιμετώπιζε περίπου ως υποτελή τα γειτονικά της κράτη. Ενα από αυτά ήταν και το Κατάρ, που το 1991 προχώρησε σε μεγάλης κλίμακας εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του. Εν αντιθέσει προς τα υπόλοιπα κράτη της Αραβικής Χερσονήσου που παράγουν κυρίως πετρέλαιο, το Κατάρ έδωσε έμφαση στο φυσικό αέριο. Το αποτέλεσμα ήταν να αποκτήσει τεράστιο πλούτο εκμεταλλευόμενο την παγκόσμια τάση για λιγότερο ρυπογόνες πηγές ενέργειας. Παράλληλα ανέπτυξε στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Από το 1992 φιλοξενεί τη μεγαλύτερη αμερικανική βάση στη Μέση Ανατολή.

Εκτοτε τα πράγματα άλλαξαν. Το Κατάρ άρχισε να διαφοροποιείται από τη σαουδαραβική πολιτική. Το πρώτο «αγκάθι» ήταν οι σχέσεις με το Ιράν. Οι δύο χώρες μοιράζονται ένα γιγαντιαίο θαλάσσιο κοίτασμα φυσικού αερίου. Η θέση του Κατάρ ότι η στοιχειώδης λογική απαιτεί καλές σχέσεις με τον σιίτη γείτονα, αντιμετωπίσθηκε με ενόχληση από τα υπόλοιπα σουνιτικά κράτη του Κόλπου.

Το δεύτερο «αγκάθι» ήλθε το 1996 με το ειδησεογραφικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα, που στηρίζεται οικονομικά από τον εμίρη του Κατάρ. Η ελεύθερη δημοσιογραφία, η έρευνα και η κριτική στα απολυταρχικά καθεστώτα των κρατών του Περσικού Κόλπου προκάλεσε σοκ, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ενα τρίτο «αγκάθι» που ενοχλεί όχι μόνον τα κράτη του Κόλπου αλλά και το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, είναι η αντίληψη του Κατάρ να υποστηρίζει ισλαμικά κινήματα με ευρεία λαϊκή απήχηση. Ετσι έχουν χρηματοδοτηθεί στο παρελθόν οι Ταλιμπάν και εξακολουθούν να στηρίζονται οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου ή η Χαμάς στην Παλαιστίνη. Ισλαμιστές αντικαθεστωτικοί από τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα βρίσκουν καταφύγιο στην Ντόχα. Την περίοδο των διαφόρων «αραβικών ανοίξεων», το Κατάρ σε κατάσταση ευφορίας ενίσχυε τους ισλαμιστές κάθε χώρας που είχε εξεγερθεί. Εξ αυτού του λόγου το 2014 είχαν διακοπεί ξανά επί εννεάμηνο οι διπλωματικές σχέσεις του Κατάρ με τους γείτονές του. Οι αντιθέσεις μεταξύ του Κατάρ και των λοιπών σουνιτικών κρατών του Κόλπου δεν αμβλύνθηκαν από το γεγονός ότι όλοι ενίσχυσαν ποικιλοτρόπως το Ισλαμικό Κράτος κατά την κρίση στη Συρία.

Η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στη Σαουδική Αραβία στα τέλη Μαΐου συνέβαλε σημαντικά στην εκδήλωση της παρούσας διπλωματικής κρίσεως. Κατά την επικρατέστερη εκδοχή, η Σαουδική Αραβία ενθαρρύνθηκε από την αρνητική στάση Τραμπ έναντι του Ιράν και αποφάσισε να ξεκαθαρίσει το τοπίο με το Κατάρ, που επιμένει να φλερτάρει με τους Πέρσες. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη, η απαίτηση του Τραμπ να αποστασιοποιηθούν οι χώρες του Κόλπου από το Ισλαμικό Κράτος, τους επέτρεψε να εξαγνισθούν περνώντας όλες τις αμαρτίες τους στο ατίθασο Κατάρ.

Αρρητη αλλά υφέρπουσα είναι και μία τρίτη εκδοχή, που συνδέεται με τις πρόσφατες επιθέσεις των ισλαμιστών στη Βρετανία. Μετά την τελευταία επίθεση η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι είχε πει ότι είναι καιρός να γίνουν «κάποιες δύσκολες και συγχρόνως ενοχλητικές συζητήσεις» για τα δίκτυα των ισλαμιστών στη Βρετανία. Το Κατάρ έχει αγοράσει το πολυκατάστημα Harrods και κατέχει σημαντικό ποσοστό στις Βρετανικές Αερογραμμές και στο αεροδρόμιο Χίθροου. Παράλληλα, όμως, χρηματοδοτεί ισλαμικά τεμένη και δίκτυα μουσουλμανικών αδελφοτήτων στην Ευρώπη. Η φράση της Μέι συνδέεται με μια νέα αντίληψη για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας: αφού δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν οι μοναχικοί λύκοι, ας αντιμετωπισθούν οι χρηματοδότες των δικτύων που τους οδηγούν σε ριζοσπαστικοποίηση.

Η διπλωματική ένταση με το Κατάρ βάζει στο κάδρο και την Τουρκία. Τα δύο κράτη είναι οι στενότεροι περιφερειακοί σύμμαχοι και μοιράζονται πολλές κοινές αντιλήψεις. Με τις «αραβικές ανοίξεις» προσπάθησαν να τοποθετήσουν στις εξεγερμένες χώρες κυβερνήσεις προερχόμενες από ισλαμικές αδελφότητες. Στηρίζουν τη Χαμάς στη Γάζα. Στη Συρία πέραν του Ισλαμικού Κράτους ενίσχυσαν και το μέτωπο Αλ Νούσρα, που συνδέεται με την Αλ Κάιντα. Εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον ανατραπέντα Αιγύπτιο πρόεδρο Μόρσι και προσέφεραν καταφύγιο σε πολλούς Αδελφούς Μουσουλμάνους μετά το πραξικόπημα. Ο εμίρης του Κατάρ ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης που τηλεφώνησε στον Ερντογάν το βράδυ του πραξικοπήματος, όταν άλλοι σύμμαχοι δίσταζαν.

Στην τρέχουσα διπλωματική κρίση η Τουρκία προσπάθησε αρχικώς να φανεί ως ουδέτερος μεσολαβητής. Κατέληξε να στέλνει στρατιώτες στο Κατάρ. Από τις δηλώσεις του φαίνεται ότι ο Ερντογάν έχει τη βεβαιότητα πως εκτυλίσσεται μιας αμερικανο-ισραηλινής εμπνεύσεως συνωμοσία που στρέφεται εναντίον της χώρας του, του Κατάρ και του Ιράν. Στόχος είναι να ανατραπούν οι κυβερνήσεις όπως συνέβη με τον εκλεγέντα πρόεδρο Μόρσι στην Αίγυπτο.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

¨Καθημερινή”

«Μύθοι και αλήθειες για τους επιδέξιους διαπραγματευτές στις Βρυξέλλες»

0

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Εδώ και δεκαετίες, από δημιουργίας ίσως της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πάμπολλοι πολιτικάντηδες  όλων των βαθμίδων (πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, περιφερειάρχες, δήμαρχοι και πάει λέγοντας) μας έχουν συνηθίσει, για να μη πω κουράσει, να μας παριστάνουν τους επιδέξιους και πανούργους διαπραγματευτές στις Βρυξέλλες. Αρκεί να είναι αυτοί στα πράγματα κι όχι οι πολιτικοί αντίπαλοί τους φυσικά. Τηρουμένων δε των υφιστάμενων συσχετισμών στα κέντρα εξουσίας, παρόλο ότι οι άνδρες «δεξιοτέχνες» υπερτερούν αριθμητικά σε σχέση με τις γυναίκες πολιτικούς, και οι τελευταίες τον ίδιο μύθο επικαλούνται έναντι των χορτοφάγων ψηφοφόρων τους.

Ήτοι, «αν αυτοί ή αυτές ήταν στη θέση του Διαπραγματευτή στις Βρυξέλλες, η χώρα, η περιφέρεια, ο δήμος, ο φορέας, κλπ θα είχαν επιτύχει περισσότερα και καλύτερα αποτελέσματα» από τον πολιτικό τους ανταγωνιστή, προς όφελος του «Λαού» τους.

Δεν επιχειρώ βέβαια εδώ να ισχυριστώ ότι όλοι και όλες τους είναι ίδιοι κι ότι δεν υπάρχουν ή δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν μεταξύ τους σημαντικές διαφορές διαπραγματευτικής επιδεξιότητας. Όπως π.χ. η νεοελληνική μας ιστορία μας δίδαξε ότι ένας ήταν αυτός που μεγάλωσε την Ελλάδα, αξιοποιώντας τις διεθνείς του διασυνδέσεις και τις έξυπνες συμμαχίες της χώρας μας. Κι αυτός ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ένας μας έβαλε στην τότε ΕΟΚ, κι αυτός ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ένας έβαλε την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα στο τρισκατάρατο (για τους αντιμνημονιακούς) ευρώ. Ο Κώστας Σημίτης.

Όμως ζήσαμε πρόσφατα τα τελευταία τέσσερα εμβληματικά  παραδείγματα (τα οποία φυσικά δεν είναι τα μόνα) διαπραγματευτικής μυθοπλασίας των οποίων ο κοινός παρονομαστής ήταν η προεκλογική ψηφοθηρία και μόνο των εκφραστών της, δίχως να έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Το 1ο είναι η προς απόδειξη διαπραγματευτική δεινότητα της Theresa Mey για την οποία ζήτησε αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και έλαβε μειωμένη, πριν λίγες μέρες. Την αναμένει στις Βρυξέλλες το πολυμελές εξειδικευμένο υπηρεσιακό επιτελείο του ορισθέντος, από τους 27, αρμοδίου Επιτρόπου Michel Barnier για να αρχίσουν στις 19 Ιουνίου οι διαπραγματεύσεις διαζυγίου, συναινετικού ή συγκρουσιακού, της Μεγάλης Βρετανίας. Κι όλοι γνωρίζουμε από τη ζωή πως κάθε διαζύγιο, ακόμα και το πιο συναινετικό, έχει κόστος για αυτόν που το ζητάει. Πώς λοιπόν το βρετανικό διαζύγιο θα είναι επικερδές (γράφτηκε στον τύπο ανεπισήμως ότι θα  στοιχίσει περί τα 60 δις ευρώ) για τον βρετανικό Λαό τον οποίο κορόιδεψαν η ίδια η Mey και ο Cameron για ψηφοθηρικούς λόγους και τον παρέσυραν στο δημοψήφισμα του Brexit ; Θα περιμένουμε δύο χρόνια να δούμε λοιπόν το σύνολο των όποιων θετικών ή αρνητικών του επιπτώσεων, δίχως να αποκλείουμε και το αδιέξοδο σε αυτό.

Η υποτιθέμενη βαρουφάκεια διαπραγματευτική πανουργία της θεωρίας του ντόμινο, που την έμαθε και η τελευταία ελληνίδα τηλεθεάτρια, σε συνδυασμό με τον επαρχιώτικο αριστερο δεξιόστροφο τσαμπουκά του Αλέξη Τσίπρα μας οδήγησαν, ως γνωστόν, στο 4ο Μνημόνιο, αντί για την έξοδό μας από αυτό «με έναν νόμο και ένα άρθρο», με την «μονομερή διαγραφή του ελληνικού χρέους» και με την «αλλαγή της κοινοτικής ρότας προς προοδευτική κατεύθυνση με μπροστάρη μάλιστα την Ελλάδα της ελπίδας». Και εκεί που στις Βρυξέλλες «θα έβαζαν κάτω τα μολύβια» και μόνο με την παρουσία του λαοπρόβλητου Πρωθυπουργού μας και το υπερήφανο ΟΧΙ μας στο δημοψήφισμα του 2015, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είμαστε σίγουροι ούτε καν για το αν θα πάρουμε «τη δόση μας», ως αθεράπευτοι τοξικομανείς δανειολήπτες, από τους «τοκογλύφους» μας. Και τούτο διότι απεδείχθη περίτρανα ότι δεν υπήρχε ανέξοδος επαναστατικός δρόμος εξόδου μας από την κρίση, μοιράζοντας λεφτά από αυτά που δεν είχαμε.

Η περίπτωση της Marine Le Pin  συνιστά ένα άλλο παράδειγμα θηλυκού γένους διαπραγματευτικής παραμυθίας  εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ. Του κλεισίματος των οικονομικών και φυσικών συνόρων της στο όνομα του γαλλικού οικονομικού Πατριωτισμού και ιστορικού της Μεγαλείου. Όταν όμως, στο προεκλογικό débat με τον Emmanouel Macron, την ρώτησαν οι δυο Γάλλοι δημοσιογράφοι πώς θα αντικαταστήσει το ευρώ στην πράξη, δίχως να πληγούν τα συμφέροντα των συμπατριωτών της, απάντησε : «με την επιστροφή στο γαλλικό φράγκο για τις εσωτερικές συναλλαγές και με την ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα (την ECU) για τις διεθνείς συναλλαγές»! «Εισπράττοντας» άμεσα μια απώλεια ψηφοφόρων της περί το 7% για γνωσιολογική  ανεπάρκεια, το χάσιμο του πόστου της Προεδρίας, έναν τωρινό διχασμό στο κόμμα της επί αυτού το σοβαρού θέματος και μια προοπτική συρρικνωμένης κοινοβουλευτικής παρουσίας (το ποσοστό της έχει κατρακυλήσει από το 34% που πήρε στις προεδρικές εκλογές), αντί της θέσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αναφορικά δε τέλος με τον Jean–Luc Mélenchon, πρώην φίλο του Πρωθυπουργού μας και νυν της Ζωής Κωνσταντοπούλου, διαβάζουμε στην προχθεσινή εφημερίδα Liberation (Rachid Laïreche) το χαρακτηριστικό απόσπασμα : «Μετά την απόκτηση σχεδόν το 20% των ψήφων για την προεδρία, ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας ανέκτησε την χολερική εικόνα του, χάνοντας ψηφοφόρους καθοδόν» προς τις βουλευτικές εκλογές. Άλλος ένας πολιτικάντης που θα απαιτούσε από τις Βρυξέλλες, ως Ανυπότακτος αριστερός, την αλλαγή των συνθηκών λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς όφελος της εργατικής τάξης φυσικά. Προοπτική συρρικνωμένης κοινοβουλευτικής παρουσίας του έδιναν και αυτού, μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι γαλλικές δημοσκοπήσεις.

Συμπερασματικά : η διαπραγματευτική αλήθεια λέει ότι με την επίδειξη ρητορικών γενικοτήτων δεν κερδίζονται οι διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες. Ούτε με αριστερο δεξιές κορώνες, φωνασκίες και ύβρεις. Πώς κερδίζονται ;

@ Με ανθρώπινη σύνεση και διαχρονικές συμμαχίες.

@ Με συγκεκριμένο και καινοτομικό σχέδιο με άξονες και ακριβή μέτρα που να υπηρετούν εγκεκριμένες κοινοτικές πολιτικές.

@ Με πρόβλεψη συγκεκριμένων πόρων χρηματοδότησης του εν λόγω σχεδίου καθώς και των κατάλληλων τεχνικών εργαλείων υλοποίησής του.

@ Με μετρήσιμα ποσοτικά και ποιοτικά αναμενόμενα αποτελέσματα και παραδοτέα του σχεδίου που δεν θα πλήττουν το περιβάλλον και την εδαφική και κοινωνική συνοχή.

 

@ Με πρόβλεψη για την καθοδόν και εκ των υστέρων αξιολόγηση του σχεδίου, έσωθεν και έξωθεν. Η αξιολόγηση δεν είναι εθνική ντροπή, όπως θέλουν να μας την παρουσιάζουν οι αντιμνημονιακοί. Είναι ο θεμέλιος λίθος της αξιοπιστίας μας.

 

Τα παραπάνω 4 πολιτικάντικα μούσκουλα δεν συνιστούν φυσικά την επιδέξια διαπραγματευτική γραμμή πλεύσης στις Βρυξέλλες. Είναι η συνταγή της αποτυχίας.

Πως οι Τούρκοι εκτροχίασαν την πρώτη Διάσκεψη για την Κύπρο: Όλα όσα έγιναν μετά την πρώτη Γενεύη

0

Του Ηλία Στεφανάκου

File PHOTO: Στιγμιότυπο από την έναρξη της Διάσκεψης για το Κυπριακό στη Γενεύη της Ελβετίας, στην παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ JUNE 11, 2017

Στην ανελαστική στάση της Τουρκίας προσκρούουν για μια ακόμη φορά οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού, λίγο πριν τη διαφαινόμενη επανεκκίνηση της Διεθνούς Διάσκεψης για την Κύπρο, παρά την επιμονή της ελληνικής πλευράς να ανοίξει ο διάλογος μεταξύ των εγγυητριών δυνάμεων πριν από την νέα διάσκεψη.

Τα βασικά ζητήματα των εγγυήσεων και της ασφάλειας ούτε έχουν συζητηθεί περαιτέρω μετά τη Γενεύη τον Ιανουάριο, ούτε φαίνεται ότι θα προχωρήσουν μέχρι τη λεγόμενη Γενεύη ΙΙ. Αντίθετα από την πλευρά της Άγκυρας δημιουργήθηκαν προσκόμματα παρά το γεγονός ότι ασκήθηκε πίεση να συνεχιστεί τον Ιανουάριο η διαπραγμάτευση μεταξύ τεχνικών ομάδων.

Αντί αυτού στο Μοντ Πελαράν όταν συνεχίστηκε η συζήτηση σε επίπεδο τεχνικών επιτροπών, εμφανίστηκε απροθυμία αλλάζοντας «γραμμή» και ζητώντας την συνέχιση ανάμεσα σε υπουργούς Εξωτερικών. Τότε, τα ερωτηματολόγια που τέθηκαν δεν απαντήθηκαν από την τεχνική ομάδα της τουρκικής πλευράς, άρα προήλθε για μια ακόμη φορά αδιέξοδο.

Σύμφωνα με ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ που έχουμε στη διάθεσή μας, όπως φάνηκε μετά το Μοντ Πελεράν διεκόπησαν οι διαπραγματεύσεις σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, προκειμένου να προετοιμαστεί η νέα συνάντηση, παρά το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε το θέμα στην συνάντηση με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Κίνα.

Να σημειωθεί, δε, ότι σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες το ίδιο έπραξε και ο Νίκος Κοτζιάς στην ολιγόλεπτη συνάντηση που είχε με τον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στο τέλος Μαΐου του 2017.

Διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ φέρεται να απέφυγε την κρούση Κοτζιά περί συνεννόησης για το Κυπριακό, απαντώντας του γενικώς και αορίστως ότι «θα τα πούμε στη Γενεύη». Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, πλέον αναγνωρίζεται στο κείμενο παρατηρήσεων του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ κ. Γκουτιέρες πως «άπαντες συμφωνούν ότι το κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων είναι ζωτικής σημασίας για τις δυο κοινότητες.

Η πρόοδος σε αυτό το κεφάλαιο είναι ουσιαστικό στοιχείο στην αναζήτηση μιας συνολικής συμφωνίας, προκειμένου να οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των δυο κοινοτήτων σε σχέση με τη μελλοντική ασφάλειά τους.

Ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Μπάρθ Αϊντα, θα συνδιαλλαχτεί με όλους τους μετέχοντες στην προετοιμασία ενός κοινού κειμένου που θα καθοδηγήσει τον διάλογο για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις, βασισμένο στα συμπεράσματα των συναντήσεων της Διάσκεψης για το Κυπριακό, στη Γενεύη και το Μον Πελερέν». Το χρονικό μιας τεχνικής καθυστέρησης Μετά την Γενεύη Ι, ακολούθησε η συνάντηση στο Μοντ Πελεράν, των τεχνικών κλιμακίων των εμπλεκόμενων πλευρών. Εκεί δεν προχώρησε τίποτα, παρά το γεγονός ότι την πρώτη ημέρα η Άγκυρα εμφανίστηκε συγκαταβατικά. Μάλιστα ήταν η ημέρα όπου το απόγευμα ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης έφτασε στο Μοντ Πελεράν δίνοντας οδηγίες στους τεχνοκράτες και προκαλώντας συζητήσεις για την κίνησή του, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο.

Την επόμενη ημέρα, όπως ανέμεναν σχετικοί παρατηρητές υπήρξε αδιαλλαξία, καθώς τα ζητήματα που τέθηκαν αφορούσαν στα εργαλεία υλοποίησης της πτυχής της Ασφάλειας. Σύμφωνα με πληροφορίες, όταν… ζόρισαν τα πράγματα, Τούρκος διαπραγματευτής ανέφερε ότι πρέπει «να πετάξουμε το μπαλάκι στις πολιτικές ηγεσίες». Αντίθετα η Ελλάδα κατέθεσε προτάσεις επί συγκεκριμένων ζητημάτων, όπως τα «όργανα», ενώ υπήρξε απόλυτη ταύτιση απόψεων με τους εκπροσώπους της Κυπριακής Δημοκρατίας στο θέμα της Ασφάλειας στη μελλοντική Ομόσπονδη Δημοκρατία της Κύπρου (ΟΔΚ).

Αξίζει να επισημανθεί ότι ο Κύπριος εκπρόσωπος στο Μοντ Πελεράν κατέθεσε την πρόταση για κοινή διακήρυξη Ελλάδας – Τουρκίας, η οποία προέβλεπε πως σε τυχόν επίθεση κατά της ακεραιότητας και κυριαρχίας της ΟΔΚ από τρίτο κράτος θα συνεπάγεται επίθεση κατά των δυο χωρών και θα ενεργοποιεί αμυντική συνδρομή κατά της επιτιθέμενης χώρας.

Τελικώς η Άγκυρα δεν έκανε βήμα πίσω στο θέμα των συνθηκών των εγγυήσεων, ζητώντας σημαντικό μέρος του κατοχικού στρατού να μην αποχωρήσει.

Ακόμη έθεσε το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης σε περίπου 15 χρόνια μετά το νέο στάτους,  για την αποχώρηση του κατοχικού στρατού. Σε μια τέτοια προοπτική το ρίσκο είναι μεγάλο, καθότι ακόμα και ένα περιστατικό προβοκάτσιας θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τη συμφωνία για την επόμενη ημέρα, κι αυτό είναι δύσκολο να μην ληφθεί υπ’ όψιν.

Στο ίδιο πλαίσιο θα πρέπει να σημειωθεί ότι τον Μάρτιο του 2017 κατά την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ Άιντα και Γιούνκερ, φέρεται να ειπώθηκε πως η τουρκική πρόταση είναι για αποχώρηση του 90% των Τούρκων από την Κύπρο με την έναρξη της συμφωνίας και το υπόλοιπο 10% (σχεδόν 4000) να παραμείνει ανάλογα με την εφαρμογή της συμφωνίας και το εάν θα υφίστανται λόγοι παραμονής τους.

Δηλαδή ζητήθηκε η άχρι καιρού παραμονή των κατοχικών στρατευμάτων, που σημαίνει μετατροπή των κατεχομένων σε δορυφόρο της Τουρκίας  με τη συναίνεση του πληθυσμού της.

Έτσι επιβεβαιώνεται αυτό που έχει παρατηρηθεί εδώ και χρόνια ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί την Κύπρο ακόμα και για τις σχέσεις της με την ΕΕ, καθώς έχει βεβαιωθεί ότι υψηλόβαθμοι παράγοντες του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, έχουν επισημάνει σε διαβουλεύσεις πως εάν η Τουρκία ενταχθεί στην ΕΕ, δεν θα υφίσταται θέμα εγγυήσεων στην ΟΔΚ.

Είναι φανερό ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί για δικά της οφέλη την τουρκοκυπριακή κοινότητα.  Σε αυτό το πλαίσιο άλλωστε εντάσσεται και το νέο «κοσκινάκι» των τεσσάρων ελευθεριών της ΕΕ. Βέβαια ακόμα και αυτό φαίνεται να είναι υποκριτικό, αφού η Τουρκία δεν δείχνει καθόλου εμπιστοσύνη στα όργανα της ΕΕ και τις πολιτικές αποφάσεις της.

Σε κάθε περίπτωση στο θέμα της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων κοντά στις ελληνικές θέσεις έχει έρθει και η βρετανική πλευρά, ιδίως μετά τις συναντήσεις του Νίκου Κοτζιά με τον Μπόρις Τζόνσον.

Οι ΗΠΑ στο Κυπριακό

Όπως όλα έδειξαν, το αμέσως επόμενο διάστημα μετά την ορκωμοσία Τράμπ, το Κυπριακό πρόβλημα δεν αποτέλεσε προτεραιότητα για τη νέα αμερικανική διοίκηση. Το τελευταίο διάστημα ωστόσο η κατάσταση αυτή έχει αλλάξει και το ενδιαφέρον είναι αυξημένο. Σε αυτό, θα πρέπει να ληφθούν υπ΄όψιν ότι είναι στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις, αν και υπάρχει η επισήμανση ότι στην Ουάσιγκτον πολλοί «βλέπουν» με επιφύλαξη τον Ερντογάν.

Σημειώνεται, δε, ότι από τις ΗΠΑ είναι δύσκολο να προκληθεί περιπλοκή στην προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού, όμως αναγνωρίζεται από μια πλευρά Αμερικανών αξιωματούχων πως η διαδικασία που έχει ακολουθηθεί είναι αδιέξοδη.

Πάντως παραμένει η άποψη σε μια μερίδα διπλωματών στις ΗΠΑ ότι το Κυπριακό θα πρέπει να περάσει μέσα από τις σχέσεις τους με την Άγκυρα. Επειδή ακόμα και η σημειολογία έχει σημασία, το ραντεβού Αναστασιάδη-Πενς κλείστηκε μόλις έγινε γνωστό ότι ο Κύπριος Πρόεδρος θα συναντηθεί με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ και τον κατοχικό ηγέτη, ενώ παρά τις προεργασίες δεν πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο, ο οποίος όμως -και για την ιστορία- ήταν απασχολημένος με την κατάθεση του πρώην διευθυντή του FBI.

Τέλος, αναφορικά με την ΕΕ επισημαίνεται ότι από τις Βρυξέλλες έχει εκφραστεί ανησυχία ότι  μια συνιστώσα ενός κράτους-μέλους (τουρκοκυπριακή πλευρά) να παρεμποδίζει διεθνείς συμφωνίες της ΕΕ, και ακόμα χειρότερα, μέσω αυτής της συνιστώσας, η ΕΕ να καταστεί όμηρος μη κράτους-μέλους της ΕΕ, δηλαδή της Τουρκίας.

Δεν θα πρέπει, φυσικά, να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι έγκυρη γραμμή πληροφόρησης σημειώνει πως ο επικεφαλής της ΕΕ φέρεται να τόνισε στον πρόεδρο της Τουρκίας ότι πρέπει να βρεθεί λύση εντός του θέρους, και ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στην αναθέρμανση των ευρω-τουρκικών σχέσεων…
Πηγή: Πως οι Τούρκοι εκτροχίασαν την πρώτη Διάσκεψη για την Κύπρο: Όλα όσα έγιναν μετά την πρώτη Γενεύη http://mignatiou.com/2017/06/pos-i-tourki-ektrochiasan-tin-proti-diaskepsi-gia-tin-kipro-ola-osa-eginan-meta-tin-proti-genevi/