Το αποτυχημένο μεγάλο σχέδιο της Τουρκίας για τη Μέση Ανατολή

Από

June 18, 2017

(Φωτ.: EPA / Γραφείο Τύπου Προεδρίας της Τουρκίας)

Του Burak Bekdil

Η πολιορκία του Κατάρ στέλνει μηνύματα σε διάφορα μήκη κύματος, μερικά εκ των οποίων προς την Τουρκία. Δυστυχώς, ο Ερντογάν είναι υπερβολικά τυφλωμένος ιδεολογικά, για να αντιληφθεί ότι η Τουρκία στέκεται στη λάθος γωνία, στη λάθος στιγμή. Η Ντόχα μπορεί να μην είναι η ίδια, αφότου οι Άραβες του Κόλπου βρουν μια διέξοδο από την κρίση.

Ένα λιγότερο φιλικό προς την Τουρκία Κατάρ μπορεί να προκύψει.

Από πολλές απόψεις, η πρόσφατη κρίση μεταξύ του Κατάρ και του Κόλπου και άλλων μουσουλμάνων «φίλων» σηματοδότησε, μεταξύ άλλων, το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του «μεγάλου σχεδίου για τη Μέση Ανατολή» της Τουρκίας. Για άλλη μια φορά, οι ηγέτες της Τουρκίας παγιδεύτηκαν στην ιδεολογική ρηχότητά τους, στοιχηματίζοντας σε κουτσό άλογο.

Πολύ σημαντικοί Τούρκοι με σκούρα κοστούμια, είδαν την έναρξη της Αραβικής Άνοιξης ως μια χρυσή ευκαιρία για να πραγματοποιήσουν τις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες τους. Στην Τυνησία, οι ισλαμιστές αδελφοί τους, το κόμμα Ennahdha, θα έρχονταν στην εξουσία και θα εξοστράκιζε τους «κοσμικούς απίστους». Ο επικεφαλής ιδεολόγος της Ennahdha, Rachid Gannouchi, ποτέ δεν έκρυψε το θαυμασμό του για τον κρυφό εξισλαμισμό του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μέσω λαϊκής ψηφοφορίας. Ο Ερντογάν τύγχανε υποδοχής rock star, τη μία μετά την άλλη, κατά τις επισκέψεις του στη Βηρυτό και την Αίγυπτο.

Ωστόσο, απέτυχε να αντιληφθεί ότι η αφοσίωση των Λιβανέζων Μουσουλμάνων σε αυτόν, ήταν απλώς ένας έπαινος για το ειλικρινές μίσος του για το Ισραήλ.

Επίσης, δεν κατάφερε να προβλέψει τη στροφή των πολιτικών γεγονότων στην Αίγυπτο, επενδύοντας όλο το πολιτικο του κεφάλαιο στη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Στο Ιράκ, υπολόγισε ότι με λίγη δυτική υποστήριξη θα μπορούσε να θέσει τέρμα στη σιιτική εξουσία της Βαγδάτης και να οικοδομήσει στη θέση της ένα σουνιτικό καθεστώς. Στη Γάζα, η Χαμάς ήταν και εξακολουθεί να είναι ο ιδεολογικός συγγενής του Ερντογάν.

Στη Συρία, ο μη Σουνίτης [Nusayri] πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ αποτελεί την χειρότερη τοπική νέμεση του Ερντογάν. Η προσδοκία του Ερντογάν, όπως φαίνεται, ήταν ότι ο Άσαντ θα ανατραπεί και θα αντικατασταθεί από έναν συνασπισμό σουνιτών τζιχάντιστών. Τελικά, μια σουνιτική ζώνη στη Μέση Ανατολή θα διαμορφωνόταν, πλήρως υποταγμένη στην αναδυόμενη τουρκική αυτοκρατορία και στον αναδυόμενο χαλίφη της, τον Ερντογάν. Αυτός ήταν ο μεγάλος σχεδιασμός του Ερντογάν για την περιοχή. Το Κατάρ δεν ήταν απλώς το «λιπαντικό» της εύθραυστης οικονομίας της Τουρκίας, αλλά και ο βασικός ιδεολογικός συνεργάτης του Ερντογάν.

Η ιστορία όμως δεν εξελίσσεται σύμφωνα με το σενάριο αυτό. Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο αποφάσισε ότι ο Ερντογάν ήταν απλώς «πολύ σουνίτης» για τα γούστα τους, παρά την επιθετική αντι-ισραηλινή ρητορική και ιδεολογία του. Στην Τυνησία, η Ennahdha, προς απογοήτευση του Ερντογάν, υπέγραψε έναν ιστορικό συμβιβασμό με το κοσμικό μπλοκ της χώρας, αντί να αγωνιστεί για να το εξοντώσει. Η Αδελφότητα στην Αίγυπτο έχασε, όχι μόνο την εξουσία, αλλά και τη νομιμότητα της, καθώς διεθνείς πιέσεις συσσωρεύθηκαν, αναγνωρίζοντας τους δεσμούς της με τη βία.

Στη Βαγδάτη η κυβέρνηση εξακολουθεί να είναι σιιτική και να ελέγχεται από την Τεχεράνη. Στη Συρία, ο Άσαντ παραμένει στην εξουσία, υποστηριζόμενος από το Ιράν και τη Ρωσία, και οι τζιχαντιστές σύντροφοι του Ερντογάν στερούνται σχεδόν κάθε στρατηγικής αξίας.

Επιπλέον, μια αναδυόμενη κουρδική ζώνη στη βόρεια Συρία έχει γίνει ο τουρκικός εφιάλτης.

Η Χαμάς, όπως και η Αδελφότητα, χάνεται καθημερινά, τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Η φιλοδοξία του Ερντογάν να τερματίσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας είναι ήδη μια ξεχασμένη υπόσχεση. Και τώρα το Κατάρ έχει πρόβλημα, μαζί με τον ίδιο τον Ερντογάν. Δεν είναι μόνο ότι φίλοι του Ερντογάν στον Κόλπο και στον μουσουλμανικό κόσμο στραγγαλίζουν τώρα το Κατάρ μέσω μιας τιμωρητικής απομόνωσης. Ο Ερντογάν έχει ακόμη να αντιμετωπίσει τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος δήλωσε ότι το Κατάρ –ο σταθερότερος σύμμαχος της Τουρκίας– «υπήρξε υψηλού επιπέδου χορηγός της τρομοκρατίας».

Ο Ερντογάν, που εξακολουθεί να πιστεύει σταθερά στην ιδεολογία ως εξωτερική πολιτική, δεν πλησιάζει περισσότερο την πραγματικότητα. Αμέσως αφότου οι χώρες του Περσικού Κόλπου και άλλες μουσουλμανικές χώρες επέβαλλαν κυρώσεις στο Κατάρ, ο Τούρκος πρόεδρος υπέγραψε δύο συμφωνίες με το εμιράτο του Κόλπου: ένα για να στείλει στρατεύματα σε μια κοινή τουρκοκαταριανή στρατιωτική βάση στο Κατάρ και το άλλο για να παράσχει τουρκική εκπαίδευση σε μονάδες χωροφυλακής του Κατάρ. Η Τουρκία, μαζί με το Ιράν, επίσης κινήθηκε γρήγορα για να στείλει τρόφιμα στο Κατάρ, σε μια προσπάθεια να αμβλυνθούν οι κυρώσεις.

Ο Ερντογάν δήλωσε ότι οι κυρώσεις ήταν λάθος. Ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να βελτιώνει τις ήδη καλές της σχέσεις με τη Ντόχα. Και ότι «ποτέ δεν θα εγκαταλείψουμε τους αδελφούς μας στο Κατάρ». Με την αυτοπεποίθηση του χαλίφη, διέταξε να επιλυθεί η κρίση, πριν από το τέλος του ιερού μουσουλμανικού μήνα του Ραμαζανίου (δηλαδή πριν από το τέλος Ιουνίου). Όσον αφορά τη σύνδεση του Κατάρ με την τρομοκρατία, ποια σύνδεση; Ο Ερντογάν λέει ότι δεν έχει δει ποτέ το Κατάρ να υποστηρίζει την τρομοκρατία. Η δήλωση αυτή θυμίζει την προηγούμενη δήλωσή του ότι «πήγα στο Σουδάν και δεν είδα καμία γενοκτονία εκεί», προς υποστήριξιν του «καλού φίλου» του Ομάρ Μπασίρ, ο οποίος είχε κατηγορηθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία.

Το cast του δράματος του Κόλπου αποκαλύπτει ιδεολογικές συγγένειες. Στο πλαίσιο της εκστρατείας τους κατά του Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αίγυπτος, κατηγόρησαν 59 άτομα και 12 φιλανθρωπικές οργανώσεις για τρομοκρατικές συνδέσεις. Ένας από τους κατηγορούμενους είναι ο Yousef al-Qaradawi, Αιγύπτιος πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μουσουλμάνων Λογίων. Ποιος είναι ο Qaradawi; Το 2004, ο Qaradawi είπε: «Δεν υπάρχει κανένας άλλος διάλογος μεταξύ μας [Εβραίοι και μουσουλμάνοι], εκτός από το σπαθί και το τουφέκι». Το 2005 εξέδωσε ένα fatwa, που επιτρέπει τη δολοφονία εβραϊκών εμβρύων. Και το 2013, όταν εκατομμύρια κοσμικοί Τούρκοι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τις ισλαμιστικές πολιτικές του Ερντογάν, ο Qaradawi έσπευσε να βοηθήσει τον Ερντογάν, δηλώνοντας ότι οι «Τούρκοι διαδηλωτές ενεργούσαν ενάντια στο θέλημα του Αλλάχ».

Για άλλη μια φορά, η Τουρκία του Ερντογάν βρίσκεται στη λάθος γωνία, τη λάθος στιγμή.

Ο Burak Bekdil είναι αρθρογράφος με έδρα την Άγκυρα. Συχνά γράφει για το Ινστιτούτο Gatestone και το Defense News και είναι μέλος του Φόρουμ της Μέσης Ανατολής.
Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν.

Συνέχεια στο Pontos- News.

Ο αγωγός East Med κινείται και προκαλεί γεωπολιτικές ανακατατάξεις

Από

anixneuseis

June 17, 2017

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η κυβερνητική πηγή ήταν απολύτως έκθαμβη με αυτό που διαπίστωσε: Οι Ισραηλινοί είναι υπεραισιόδοξοι για την κατασκευή του αγωγού East Med, του αγωγού δηλαδή που θα μεταφέρει στην Ελλάδα μέσω Κρήτης τα ενεργειακά αποθέματα που εντοπίστηκαν στην κυπριακή και ισραηλινή ΑΟΖ, και από εδώ θα τα διοχετεύει στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Και τα αποθέματα αυτά αρκούν –πάντα κατά τους Ισραηλινούς– για να στηρίξουν τον αγωγό.

Το γεγονός είναι αναμφίβολα τεράστιας σημασίας διότι ανατρέπει γεωπολιτικές σταθερές που λίγα χρόνια πριν θεωρούνταν δεδομένες.

Η Ευρώπη η οποία ενθαρρύνει και ενισχύει αυτήν την επιλογή θα έχει τη δυνατότητα μιας εναλλακτικής πηγής τροφοδοσίας, που ναι μεν σήμερα δεν είναι αρκετή για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της, αποτελεί όμως ένα στοιχείο μέσα σε ένα διαμορφούμενο πολύπλοκο δίκτυο ενεργειακής ανεξαρτησίας. Η τροφοδοσία από τη Ρωσία προς το παρόν δεν μπορεί να υποκατασταθεί. Αλλά το σημαντικότερο είναι πως ο αγωγός αυτός μειώνει την απόλυτη κυριαρχία της Τουρκίας ως χώρα από την οποία θα διέρχονται όλοι οι αγωγοί. Και αυτήν τη μάχη η Τουρκία την έδωσε (και τη δίνει) με νύχια και με δόντια.

Η πηγή είπε και κάτι άλλο που άκουσε σε μια από τις προχθεσινές συνεδριάσεις της τριμερούς στη Θεσσαλονίκη, και το οποίο αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς: Ο σχεδιαζόμενος αγωγός μπορεί και να μην επαρκέσει για την προώθηση των ενεργειακών αποθεμάτων της ανατολικής Μεσογείου. Αν και η επισήμανση της κυβερνητικής πηγής πέρασε απαρατήρητη, έχει τη σημασία της. Από τον East Med δεν θα προωθούνται τα αποθέματα μόνο της Κύπρου και του Ισραήλ. Πολύ κοντά στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ υπάρχει το κοίτασμα Zonar της αιγυπτιακής ΑΟΖ, το οποίο θεωρείται τεράστιο. Και τα αποθέματα αυτού θα μπορούσαν να προωθηθούν προς την Ευρώπη μέσω του αγωγού, το κόστος του οποίου μέχρι πριν από λίγους μήνες ήταν απαγορευτικό για την κατασκευή του με βάση τα ενεργειακά δεδομένα που υπήρχαν.

Ας μην μας διαφεύγει, όμως, πως ένας από τους πολλούς λόγους των πολέμων στη Μέση Ανατολή είναι ο έλεγχος περιοχών κυρίως στη Μεσογειακή ακτή μέσω των οποίων (και στις οποίες) θα καταλήγουν ενεργειακοί αγωγοί που θα προωθούν τα αποθέματα στρατηγικών περιφερειακών παικτών, όπως το Ιράν. Το Ιράν θέλει να βγει στη Μεσόγειο όχι μόνο για να έχει επαφή και να παρέχει υποστήριξη στη σύμμαχό του Χεζμπολάχ του Λιβάνου, αλλά και για να οδηγήσει ενεργειακά του αποθέματα μέσω αγωγών που θα διέρχονται από Ιράκ και Συρία και θα καταλήγουν στις μεσογειακές ακτές. Την ίδια ανάγκη θα έχουν και οι Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας, οι οποίοι αναζητούν διεξόδους που θα τους ανεξαρτητοποιούν από την επιρροή της Τουρκίας.

Το ποιος θα ελέγχει τις περιοχές από τις οποίες θα διέρχονται οι αγωγοί είναι ένα από τα ζητούμενα των πολεμικών αναμετρήσεων στη Μέση Ανατολή.

Η Τουρκία επεδίωξε, και επιδιώκει, την κατασκευή ενός αγωγού από το Ισραήλ προς τα δικά της εδάφη ως εναλλακτικής πρότασης του East Med. Ο αγωγός αυτός θα διέρχεται αναγκαστικά από την ΑΟΖ του Λιβάνου και της Κύπρου. Δεν μπορεί να κατασκευαστεί αν δεν συναινέσουν οι δύο αυτές χώρες. Ο Λίβανος βρίσκεται στην αρχή μιας διαδικασίας οριοθέτησης της δικής του ΑΟΖ με το Ισραήλ, και προς το σκοπό αυτό δεν αποκλείεται και η διαμεσολάβηση του Κύπριου προέδρου Νίκου Αναστασιάδη. Και για την Κυπριακή Δημοκρατία η διέλευση ενός τέτοιου αγωγού από τη δική της ΑΟΖ αποτελεί στοιχείο στις διαπραγματεύσεις της για το Κυπριακό.

Αλλά το ζήτημα βρίσκεται αλλού. Ο East Med δεν έχει μόνο την ενθάρρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρά το γεγονός ότι με την κυβέρνηση Τραμπ αλλάζουν διεθνείς σταθερές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, στην περιοχή μας και με την τουρκική αφερεγγυότητα στο αποκορύφωμά της οι ΗΠΑ φαίνεται ότι επενδύουν στον άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα στον οποίο επιθυμούν να εντάξουν και την Αίγυπτο, αλλά προς το παρόν κάτι τέτοιο είναι δύσκολο κυρίως για λόγους εντυπώσεων στον αραβικό κόσμο. Το κενό της τετραμερούς καλύπτει η άλλη τριμερής, Ελλάδας- Κύπρου-Αιγύπτου. Παρά τα προβλήματα και τους χαμηλούς ρυθμούς της, υφίσταται και λειτουργεί.

Αυτή τη διασύνδεση πλην των ΗΠΑ και της ΕΕ την υποστηρίζουν και ο Αιγύπτιος πρόεδρος και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.

Δεν είναι, όμως, χωρίς ανταγωνιστικές δυνάμεις, κυρίως στο εσωτερικό του Ισραήλ. Ο γενικός γραμματέας του ισραηλινού υπουργείου Ενέργειας, για παράδειγμα, πριν από λίγους μήνες σε δημόσιες δηλώσεις του έδωσε έμφαση στην κατασκευή του αγωγού Ισραήλ-Τουρκίας, αντί του East Med. Το ερώτημα πώς μπορεί ένας γενικός γραμματέας υπουργείου να έρχεται σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό του απαντάται με την επισήμανση ότι πίσω από τον γραμματέα βρίσκονται ισχυρές εβραϊκές οικονομικές δυνάμεις που διαδραματίζουν καταλυτικό ρόλο στην Τουρκία. Μία από αυτές είναι η οικογένεια Ζορλού η οποία έφυγε το 1913 από τη Θεσσαλονίκη και εγκαταστάθηκε στην Τουρκία. Η οικογένεια αυτή διαδραμάτισε και διαδραματίζει σημαντικότατο ρόλο στις ισραηλοτουρκικές σχέσεις. Το αν οι εξελίξεις στην περιοχή, και κυρίως αν η πολιτική Ερντογάν ξεπέρασαν τις δυνατότητές της να επηρεάζει τις εξελίξεις, μένει να το δούμε.

Από την τριμερή της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να επισημάνουμε δύο ακόμη στοιχεία. Το πρώτο είναι η διακριτική διαφοροποίηση του Έλληνα πρωθυπουργού από την πολιτική του Ισραήλ τόσο στο θέμα των εποικισμών όσο και στην απουσία προόδου στις προσπάθειες για τη δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Εστίασα με προσοχή στις αντιδράσεις του κ. Νετανιάχου όταν ο κ. Τσίπρας αναφερόταν στο θέμα αυτό. Ούτε το βλέμμα του ούτε το πρόσωπο του ισραηλινού πρωθυπουργού άλλαξαν.

Η πρώτη εξήγηση είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει μια προεργασία, και η μία πλευρά γνωρίζει τις θέσεις που θα αναπτύξει η άλλη. Η δεύτερη είναι ότι ο κ. Νετανιάχου δεν θα έχει καμιά αντίρρηση η στρατηγική (όπως διαμορφώνεται) σύμμαχός του Ελλάδα να έχει καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο. Η σχέση αυτή θα φανεί και στον ίδιο ωφέλιμη. Άρα η ελληνική διπλωματία θα πρέπει να ακροβατήσει μεταξύ της βελτίωσης και της προώθησης των ελληνοισραηλινών σχέσεων αλλά και της διατήρησης των παραδοσιακών σχέσεων Ελλάδας – αραβικών χωρών.

Στο ερώτημα ποιών αραβικών χωρών όταν διχάζονται σε ακραίο επίπεδο μεταξύ τους η απάντηση είναι: όλων, αν είναι δυνατόν. Η Ελλάδα με την ήπια παρουσία της στην περιοχή μπορεί να φανεί χρήσιμη σε όλους.

Και αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα, αρκεί να μπορεί να το ασκήσει.

Η Αίγυπτος, όπως είναι γνωστό, ανέθεσε στην Ελλάδα την εκπροσώπησή της στο Κατάρ μετά τη ρήξη στις σχέσεις των δύο χωρών. Πληροφορίες από την αιγυπτιακή πρωτεύουσα φέρουν το Κατάρ να απελαύνει τους Αιγύπτιους διπλωμάτες από τη Ντόχα, ενώ υπάρχει φόβος για απέλαση και όλου του διοικητικού προσωπικού της αιγυπτιακής πρεσβείας το οποίο αριθμεί περί τους 250 υπαλλήλους.

Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα δύσκολα θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τους 250.000 Αιγύπτιους που βρίσκονται στο Κατάρ. Και οι αρχές του Κατάρ προχωρούν αργά τις διαδικασίες διπλωματικής εκπροσώπησης της Αιγύπτου από την Ελλάδα ώστε όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία να αποτραπεί η απέλαση των αιγυπτίων υπαλλήλων. Περιμένουμε να δούμε τις κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας.

Το άλλο σημαντικό γεγονός από την τριμερή της Θεσσαλονίκης είναι η σύσφιξη των ελληνοισραηλινών σχέσεων μέσω Θεσσαλονίκης. Αλλά το θέμα αυτό θα το θίξουμε σε επόμενο σημείωμά μας.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος της Μέσης Ανατολής: Γιατί τόσο μίσος για τους φίλους του Ερντογάν

Από

anixneuseis

June 17, 2017

Γράφει ο Σταύρος Καλεντερίδης

File Photo: A handout photo made available by the Saudi press Agency (SPA), shows Saudi Arabia’s King Salman bin Abdulaziz al-Saud (R) and King of Bahrain, Hamad bin Isa Al Khalifa (L) meeting in Jeddah, Saudi Arabia, 07 June 2017. EPA, SPA, HANDOUT, EDITORIAL USE ONLY JUNE 17, 2017 15

Η απόφαση 4+1 χωρών της Μ. Ανατολής (Σ. Αραβία, Αίγυπτος, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και κυβέρνησης της Υεμένης) να διακόψουν διπλωματικές σχέσεις με το Κατάρ, αποτελεί μια εξαιρετικά ασυνήθιστη και αποσταθεροποιητική κίνηση σε μία ιδιαίτερα ασταθή γεωπολιτικά περιοχή.

Στις 28 Φεβρουαρίου 2015 είχα αναδείξει τη συμμετοχή του Κατάρ στη χρηματοδότηση των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου (ISIS) και της Αλ Κάιντα κάτι το οποίο ήταν βέβαια γνωστό στις χώρες του Κόλπου. Συνεπώς, η απόφαση τους να διακόψουν επαφές με το Κατάρ με καθυστέρηση 2 ετών επηρεάστηκε από πρόσφατες εξελίξεις και όχι από κάποια δήθεν αποκάλυψη για την υποστήριξη των τρομοκρατών από το Κατάρ. Άλλωστε η Σ. Αραβία, που υποκίνησε και τις προκείμενες διπλωματικές εξελίξεις, είναι ο βασικός χορηγός του ISIS, και πρωτοπόρος χρηματοδότης της εν γένει σουνιτικής τρομοκρατίας.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, το Κατάρ χρηματοδοτεί το ISIS. Σύμφωνα με την πραγματικότητα, το ISIS χρηματοδοτείται επίσης από τη Σ. Αραβία, το Μπαχρέιν και τα Εμιράτα, καθώς και από την Τουρκία η οποία παρέχει στους τρομοκράτες από υλικοτεχνική υποστήριξη μέχρι ιατρική περίθαλψη. Ο πραγματικός λόγος της ρήξης με το Κατάρ ήταν η πολιτική προσέγγιση του βασιλείου με το Ιράν.

Από την απαρχή της κρίσης στο Ιράκ, την απομάκρυνση των Η.Π.Α. και την ανάληψη της ηγεσίας του κράτους από τους σιίτες, το Ιράν έχει εμφανιστεί ως παράγοντας των εξελίξεων στην περιοχή με παρουσία και έδρα τη Βαγδάτη. Το Κατάρ, προσπαθώντας επίσης να διαδραματίσει στρατηγικό ρόλο, παρουσίαζε την πρωτεύουσα του, Ντόχα, ως ουδέτερο έδαφος για διαπραγματεύσεις διαφόρων παρατάξεων, φιλοξενώντας αρκετούς εκπροσώπους των Ταλιμπάν, της Χαμάς, κτλ.

Αυτή την ουδετερότητα υποστήριζαν και τα Καταριανά ειδησεογραφικά δίκτυα (Αλ Τζαζίρα, κ.ά.) τα οποία αναδείκνυαν πολιτικές θέσεις αντίθετες από την επίσημη γραμμή της Σ. Αραβίας και έδιναν έτσι τη δυνατότητα στο Κατάρ να έχει αυξημένο λόγο στις εξελίξεις στην περιοχή. Σημαντικότερα όμως, σε μία προσπάθεια του να γίνει ρυθμιστικός παράγοντας στην περιοχή, το Κατάρ αποφάσισε να υποστηρίξει σε ένα βαθμό την πολιτική της Τεχεράνης, χρηματοδοτώντας τις σιιτικές παρακρατικές οργανώσεις (ελεγχόμενες του Ιράν) που δρουν στο Ιράκ, την ίδια στιγμή που διοχέτευε κεφάλαια στα ταμεία του σουνιτικού ISIS.

Δρούσε δηλαδή ως χορηγός και των δύο αντιμαχόμενων παρατάξεων στην περιοχή, κάτι το οποίο προφανώς ενοχλούσε τους Σαουδάραβες. Βασικός λόγος αυτού του «διπλού» παιχνιδιού ήταν βέβαια το τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου «Νοτίου Φαρς / Βορείου Οικοπέδου» το οποίο μοιράζεται το Κατάρ με το Ιράν. Με βάση λοιπόν τη γεωπολιτική της στρατηγική, η Ντόχα αρνείτο να υπακούσει στις υποδείξεις της Ριάντ για αποκοπή των σχέσεων με το Ιράν και η κατάσταση γινόταν έτσι έκρυθμη, ενώ οδηγήθηκε αρκετές φορές στη ρήξη με αποκορύφωμα την κρίση του 2014.

Πρόσφατα, υπήρξε η περίπτωση της απαγωγής μελών της βασιλικής οικογένειας του Κατάρ από σιιτικές στρατιωτικές οργανώσεις στο νότιο Ιράκ και η πληρωμή λύτρων 1 δις δολαρίων, που χαρακτηρίστηκε ως σκηνοθετημένη μεταφορά χρημάτων από το Κατάρ προς την Τεχεράνη. Η πολιτική και επικοινωνιακή υποστήριξη του τελευταίου καιρού υπέρ της Τεχεράνης και τα συγχαρητήρια που απέστειλε ο Εμίρης του Κατάρ Αλ Θανί στον Ιρανό Προέδρου Ρουχανί για την επανεκλογή του, «κλείδωσαν» την απόφαση για την διπλωματική του περιθωριοποίηση. Το μόνο που έλειπε ήταν η συγκατάθεση της Γουάσινγκτον και η επίσκεψη Τραμπ στην Σ. Αραβία στις 20 Μάϊου αποτέλεσε τη χρυσή ευκαιρία.

Η συμφωνία με την Αμερική έμελλε να κοστίσει πολύ ακριβά αλλά τελικά επετεύχθη με την υπογραφή πακέτου αγοράς Αμερικανικών αμυντικών συστημάτων το οποίο θα κοστίσει στην Ριάντ 350 δις δολάρια. Μεγάλος κερδισμένος της συμφωνίας η βαριά βιομηχανία όπλων των ΗΠΑ (Lockheed Martin, κ.ά.). Καθίσταται λοιπόν σαφές, πως ο μεγάλος αντίπαλος των δυνάμεων της περιοχής παραμένει το Ιράν και ο σουνιτικός (Σ. Αραβία), δυτικός (ΗΠΑ) και Ισραηλινός άξονας παραμένουν συνασπισμένοι απέναντι στην τελευταία εναπομείνασα απειλή στην Μ. Ανατολή.

Το Ιράν είναι αυτό που ξεσηκώνει τους σιίτες σε βορειοανατολική Σ. Αραβία και Μπαχρέιν και προκαλεί αστάθεια, και αυτό που αποτελεί ζωτικό κίνδυνο για την ύπαρξη του Ισραηλινού κράτους. Συνεπώς, ήταν η άκρατη προσέγγιση του Ιράν (και των παρακρατικών οργανώσεων του) από το Κατάρ, η οποία πραγματοποιήθηκε παρά τις διαρκείς υποδείξεις και την εκπεφρασμένη δυσφορία του συνασπισμένου αντι-Περσικού άξονα, που οδήγησαν στην πρόσφατη διπλωματική απομόνωση του Κατάρ από τα αραβικά κράτη. Σημείωση: Στο Κατάρ βρίσκεται η στρατιωτική βάση Αλ Ουντείντ όπου εδρεύει η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία στην περιοχή.

Οι δηλώσεις υποστήριξης του Αμερικανικού Πενταγώνου προς την κυβέρνηση του Κατάρ και η επιβεβαίωση της διατήρησης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη βάση, φαίνεται να υποδηλώνουν την προσωρινή φύση της διπλωματικής κρίσης στις χώρες του Κόλπου.

Πολιτικός επιστήμονας
Πηγή: Ο αποδιοπομπαίος τράγος της Μέσης Ανατολής: Γιατί τόσο μίσος για τους φίλους του Ερντογάν http://mignatiou.com/2017/06/o-apodiopompeos-tragos-tis-mesis-anatolis-giati-toso-misos-gia-tous-emirides-tou-katar/

Policewoman critically injured in coordinated shooting, stabbing attack in Jerusalem

Από

pcuser

June 16, 2017

Border Police guard, 20, stabbed at Damascus Gate; separate group of officers attacked at Zedekiah’s Cave; three assailants, residents of West Bank, killed

The scene of a terror attack at Damascus Gate in Jerusalem, June 16, 2017. (Magen David Adom)

A Border Police guard was critically wounded and four others were lightly to moderately injured on Friday in a coordinated stabbing and shooting attack in two areas in Jerusalem’s Old City.

One attacker armed with a knife stabbed and injured a female cop, 20, on Sultan Suleiman Street near Damascus Gate. She was transferred to Hadassah Hospital Mount Scopus in Jerusalem for treatment. The hospital said she was undergoing surgery in efforts to save her life.

The attacker was shot and killed.

In a nearby location, at Zedekiah’s Cave, two attackers, one of them with a knife and another with a homemade Carl Gustav sub-machine gun, attacked a group of Border Police officers.

The troops opened fire and killed the attackers.

A knife used in a terror attack on Friday, June 16 2017 near Jerusalem’s Old City. (Israel Police)

According to initial reports, the firearm held by the attacker jammed, averting a possibly much deadlier attack.

Both attackers were shot and killed by troops. Palestiniam media named the three assailants as Adel Ankush, 18, from the West Bank village of Deir Abu-Mash’al near Ramallah, Bra’a Salah, 18, from the same village, and Amar Bedui, 31 from Hebron.

In addition to the female officer, four more people were injured in the attacks, including another cop. They all sustained light to moderate wounds and were being treated in hospital.

A gun used in a June 16 Palestinian terror attack near Damascus Gate in Jerusalem (Channel 2 screenshot)

The attack took place as Muslims were marking the end of the third Friday of the fasting month of Ramadan, during which tens of thousands of Palestinians from east Jerusalem and the West Bank attended prayers at the nearby Al-Aqsa mosque compound, Islam’s third-holiest site.

Jerusalem police chief Yoram Halevy said in a briefing with reporters that police suspect they arrived from the West Bank earlier in the day for Ramadam prayers and suggested that at least some of them did not have permits to cross into Israel.

“During Ramadan there are large numbers of (Palestinian) youths who enter without permits, they take advantage of Ramadan to be in Jerusalem,” he told media at the scene of the attack, adding that in some cases “this is what we get,” in reference to the coordinated attack.

Israel last month announced that it was relaxing restrictions on the movement of Palestinians to and from the West Bank and Gaza Strip during the Muslim holy month of Ramadan, including easier access to the Al-Aqsa Mosque in Jerusalem, issuing more travel permits and allowing some to travel abroad. The measures were similar to those of previous years.

Over the past 18 months the Old City, and the Damascus Gate in particular, have seen several attacks by Palestinians, and in one case a Jordanian national.

The site of a terror attack at Damascus Gate in Jerusalem, June 16, 2017 in which a Border Police officer was critically injured. (Magen David Adom)

BY TIMES OF ISRAEL STAFF

Ένας καυγάς στον Κόλπο

Από

anixneuseis

June 16, 2017

Το νόημα της φιλονικίας των μοναρχών

David B. Roberts 15/06/2017 foreignaffairs.gr

Περίληψη:

Η Ντόχα πρέπει να συμβιβαστεί. Αλλά και οι γείτονες του Qatar δεν μπορούν να πιέζουν τόσο δημόσια την Ντόχα να αλλάξει τις πολιτικές της.

Ο DAVID B. ROBERTS είναι επίκουρος καθηγητής στο King’s College του Λονδίνου και συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Qatar: Securing the Global Ambitions of a City-State [1].

Λαμβάνοντας υπόψη τις θρησκευτικές, πολιτισμικές και ιστορικές ομοιότητες μεταξύ των μοναρχιών της Αραβικής Χερσονήσου, οι σχέσεις μεταξύ των κυβερνήσεών τους μπορεί να είναι αξιοσημείωτα φορτισμένες. Οι τελευταίες φιλονικίες επικεντρώνονται σε μια τελετή αποφοίτησης στρατιωτικής εκπαίδευσης [2] που παρακολούθησε ο εμίρης του Κατάρ, Tamim bin Hamad al-Thani, στις 23 Μαΐου. Αργότερα εκείνη την ημέρα, η κρατική υπηρεσία Qatar News Agency (QNA) ανέφερε ότι ο Tamim έκανε μια ομιλία στην τελετή, στην οποία ανέφερε την ένταση μεταξύ του Κατάρ και των Ηνωμένων Πολιτειών, αναρωτήθηκε πόσο καιρό θα παραμείνει στην εξουσία ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ [3], ισχυρίστηκε ότι η Χαμάς ήταν ο νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού, επιβεβαίωσε την υποστήριξη του Κατάρ προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, και σημείωσε τις καλές σχέσεις του Κατάρ με το Ισραήλ. Λίγες ώρες αργότερα, ο λογαριασμός της QNA στο Twitter δημοσίευσε [4] τρία tweets που ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ενός σχεδίου του Μπαχρέιν, της Αιγύπτου, του Κουβέιτ, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων [5] για να δυσφημήσουν το Κατάρ. Το Κατάρ, μετέδωσε η QNA, αποσύρει τους πρεσβευτές του από αυτά τα κράτη.

Μια συνοριακή πύλη μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας, στις 12 Ιουνίου 2017. TOM FINN / REUTERS
————————————————————–

Οι αξιωματούχοι του Qatar αρνήθηκαν ότι οι αναφορές της QNA ήταν αληθινές. Ο Ταμίμ δεν είχε καν μιλήσει στην τελετή αποφοίτησης, υποστήριζαν: Το πρακτορείο ειδήσεων της χώρας τους υπήρξε θύμα ενός προσεκτικά ενορχηστρωμένου χάκινγκ.

Οι αρνήσεις της Ντόχα δεν έκαμψαν την περιφερειακή οργή που ακολούθησε. Ούτε τα αποτελέσματα μιας έρευνας του FBI που, δύο εβδομάδες αργότερα, διαπίστωσε [6] ότι Ρώσοι χάκερ ήταν υπεύθυνοι. Πάνω από δώδεκα δημοσιεύσεις και άρθρα εμφανίστηκαν [7] στις εφημερίδες της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, επιπλήττοντας το Κατάρ για τις σφαλερές πολιτικές του, οι οποίες αντιβαίνουν τις προτιμήσεις του Ριάντ και του Αμπού Ντάμπι. Οι πλησιέστεροι γείτονες του Κατάρ -η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ)- ακολουθούμενοι από την Αίγυπτο, διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις τους με τη Ντόχα και ζήτησαν από τους Καταρινούς να επιστρέψουν στην πατρίδα τους μέσα σε δύο εβδομάδες. Οι χώρες επέβαλαν [8] επίσης τον αποκλεισμό του Κατάρ από αέρος, θάλασσας και ξηρά, δεδομένου ότι το Κατάρ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα χερσαία του σύνορα με την Σαουδική Αραβία και από τον λιμένα Jebel Ali του Ντουμπάι για εισαγωγές, ειδικά εκείνες που αφορούν φρέσκα τρόφιμα και υλικά κατασκευών.

Παρ’ όλο που οι άλλες μοναρχίες του Κόλπου δεν φαινόταν να πιστεύουν τους ισχυρισμούς της Ντόχα για το χάκινγκ της QNA, δεν υπάρχει κανένα βίντεο του Tamim να μιλά στην στρατιωτική τελετή και ο Tamim δεν μιλά συνήθως σε τέτοιες εκδηλώσεις. Και ενώ είναι κατανοητό ότι ο Tamim θα έκανε κάποια πρόχειρα σχόλια σχετικά με την άκρως δημόσια υποστήριξη του Κατάρ προς την Χαμάς, φαίνεται απίθανο να μιλούσε για τις σχέσεις του Κατάρ με το Ισραήλ ή να αναγνωρίσει ανοιχτά ότι το Κατάρ είχε κακές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες [9] , δεδομένου του κόστους που προκύπτει από αυτά.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από το αν τα έκανε πράγματι αυτά τα σχόλια, πολλά από τα αναφερόμενα ως σχόλια του Ταμίμ είναι πιστευτά, αφού δεν απέχουν πολύ από την εξωτερική πολιτική του Κατάρ. Το πρόβλημα είναι ότι το Κατάρ υποτίθεται ότι είχε εγκαταλείψει αυτές τις πολιτικές από το 2014, κατά την διάρκεια της τελευταίας διαμάχης μεταξύ των χωρών του Κόλπου. Επειδή ο Ταμίμ φαινόταν να έχει εκφράσει αυτά που σκέφτονται ιδιωτικά οι αξιωματούχοι στην Ντόχα, η μακρόχρονη διαμάχη μεταξύ του Κατάρ και των γειτόνων του επανεμφανίστηκε.

Ο Tamim bin Hamad al-Thani στο Χαρτούμ, στο Σουδάν, τον Δεκέμβριο του 2011. MOHAMED NURELDIN ABDALLAH / REUTERS
————————————————————–

ΑΝ ΑΡΧΙΚΑ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΕΙΣ…

Οι ρίζες της τρέχουσας διαμάχης ανάγονται σε τουλάχιστον τρεις δεκαετίες, στα έτη μετά το 1971, όταν το Κατάρ απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Χαλίφα Μπιν Χαμάντ αλ-Θάνι, ο παππούς του σημερινού εμίρη της χώρας, ανέλαβε την εξουσία μέσα σε έξι μήνες από την ανεξαρτησία. Εκσυγχρόνισε την οικονομία του Κατάρ, αύξησε τις συντάξεις και ενίσχυσε την απασχόληση για τους ντόπιους. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ακολούθησε επιμελώς την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας. Αυτό ταιριάζει σε ένα μακροχρόνιο μοτίβο: Η Σαουδική Αραβία θεωρούσε ιστορικά το Κατάρ, το οποίο σήμερα φιλοξενεί μόνο περίπου 300.000 Καταρινούς, εξαρτημένο και υποδεέστερο.

Οι ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας απογοητεύτηκαν από αυτή την ιδέα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, καθώς ο γιος του Χαλίφνα Μπιν Χαμάντ, ο Χαμάντ Μπιν Χαλίφα αλ-Θάνι ανήλθε στην εξουσία. Ο νεαρός Χαμάντ απέρριψε τον αυταρχικό ρόλο της Σαουδικής Αραβίας, επιδιώκοντας αντ’ αυτού να διαμορφώσει μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική βάσει της οποίας το Κατάρ θα διαφοροποιούσε τις σχέσεις του με άλλα κράτη. Με το να βελτιώσει τους δεσμούς του Κατάρ με το Ιράν και με το να ανοίξει τις σχέσεις με το Ισραήλ ενάντια στις αντιρρήσεις του Ριάντ, ο Χαμάντ επέσπευσε [10] μια εποχή κακών σχέσεων μεταξύ του Κατάρ και του μεγαλύτερου γείτονά του, η οποία είδε, μεταξύ άλλων διαφωνιών, μια σειρά συνοριακών αψιμαχιών στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Όταν ο Hamad πήρε τελικά την εξουσία από τον πατέρα του με ένα ειρηνικό πραξικόπημα το 1995, η Σαουδική Αραβία φέρεται να στήριξε ένα αντιπραξικόπημα για να αποκαταστήσει τον Khalifa. Απέτυχε.

Το 1996, το Κατάρ ίδρυσε το κανάλι ειδήσεων Al Jazeera. Ο σταθμός έσπασε τα υπάρχοντα ταμπού, παίρνοντας συνεντεύξεις από αντιφρονούντες και επικρίνοντας περιφερειακές ελίτ. Η Σαουδική Αραβία [11] ήταν ένας ιδιαίτερος στόχος την δεκαετία του 1990 και την πρώτη δεκαετία αυτού του αιώνα. Καθώς οι πολίτες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής παρακολουθούσαν το Αλ Τζαζίρα κατά δεκάδες εκατομμύρια, οι ηγέτες τους έβραζαν: Το 1999, η αλγερινή κυβέρνηση έκλεισε το ρεύμα σε τμήματα της πρωτεύουσας, Αλγέρι, για να εμποδίσει τον κόσμο να παρακολουθήσει τις συνεντεύξεις του καναλιού με έναν εξόριστο διπλωμάτη.

Μέχρι το 2002, η Σαουδική Αραβία είχε φτάσει στα όριά της. Εκείνο το έτος, απέσυρε τον πρεσβευτή της από το Κατάρ για να αναγκάσει την χώρα να συμμορφωθεί. Οι Σαουδάραβες διπλωμάτες επέστρεψαν το 2008, υπό την προϋπόθεση ότι το Κατάρ θα περιορίσει την κάλυψη του Al Jazeera σχετικά με την Σαουδική Αραβία. Αλλά με την εξαίρεση αυτής της μικρής παραχώρησης, ο Χαμάντ έδειξε ότι η χώρα του θα μπορούσε να κάνει όπως της αρέσει.

ΔΟΚΙΜΑΣΕ, ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΞΑΝΑ

Με την έκρηξη της Αραβικής Άνοιξης το 2010, η εξωτερική πολιτική του Κατάρ υπέστη έναν μετασχηματισμό. Η Ντόχα δεν θα μπορούσε πλέον να αναζητήσει ρόλο ως ένα είδος ουδέτερου διαιτητή με συνδέσμους στις περισσότερες πλευρές των διαφόρων διαφωνιών της Μέσης Ανατολής. Αντ’ αυτού, θα κάνει προτιμησιακές επιλογές και θα παρέμβει εξ ονόματός τους.

Οι ελίτ του Κατάρ ήθελαν να στηρίξουν τις λαϊκές εξεγέρσεις εναντίον των εδραιωμένων απολυταρχιών της Αιγύπτου, της Λιβύης, της Συρίας και της Τυνησίας. Αλλά το Υπουργείο Εξωτερικών της Ντόχα ήταν νέο, άπειρο και κυριαρχούμενο από τον υπουργό Εξωτερικών του, πιο επιρρεπή στην εξατομικευμένη παρά στην θεσμοποιημένη λήψη αποφάσεων. Έτσι, η ελίτ του Κατάρ μετατράπηκε σε μια ad hoc σειρά Αράβων εξόριστων που είχαν μετακομίσει στη Ντόχα στην διάρκεια των δεκαετιών, πολλοί από τους οποίους ήταν στο ισλαμικό φάσμα, ως ενδιάμεσοι. (Ο συνομιλητής του Κατάρ [12] στην Λιβύη, ο κληρικός Ali al-Salabi, είναι ένα παράδειγμα).

Οι Καταρινοί αξιωματούχοι δεν είχαν καμία τύψη να υποστηρίξουν μια ομάδα όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Ντόχα θεωρεί τα περισσότερα μέλη αυτής της οργάνωσης μετριοπαθή και λογικά. Επιπλέον, η Αδελφότητα ήταν μια μεγάλη παν-περιφερειακή ομάδα και στην αρχή της Αραβικής Άνοιξης φαινόταν ότι έφθασε ο καιρός: Η υποστήριξη στοιχείων της Αδελφότητας φαινόταν μια κατανοητή επιλογή. Ταυτόχρονα, το Κατάρ φάνηκε να αναπτύσσει σχέσεις με πιο ακραίες ομάδες, όπως η Χαμάς, η παλαιστινιακή ομάδα, και η Jabhat al-Nusra, άλλοτε μια θυγατρική της Αλ Κάιντα στην Συρία. Η απροθυμία του Κατάρ να συζητήσει αυτές τις σχέσεις ανοιχτά έβλαψε βαθιά την φήμη του. (Η πιο συναρπαστική εξήγηση για την οικοδόμηση των σχέσεων του Κατάρ με την Χαμάς και την Jabhat al-Nusra είναι ότι η Ντόχα προσπάθησε να κάνει πιο μετριοπαθείς αυτές τις ομάδες: Τον Μάιο του 2017, το Κατάρ έπεισε την Χαμάς να μαλακώσει την στάση της για την ειρήνευση με το Ισραήλ και τον Ιούλιο του 2016, το Κατάρ πιθανώς [14] διαδραμάτισε ρόλο [15] πείθοντας την Jabhat al-Nusra να τερματίσει την επίσημη σύνδεσή της με την αλ Κάιντα).

Οι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας ανησυχούσαν από καιρό [5] για την άνοδο του πολιτικού Ισλάμ, φοβούμενοι ότι η ενδυνάμωση τέτοιων ομάδων θα υπονόμευε την ασφάλειά τους και εκείνη των συμμάχων τους. Η Αραβική Άνοιξη μόνο αύξησε τις ανησυχίες τους.

Ντόχα, Κατάρ, Ιανουάριος του 2011. FADI AL-ASSAAD / REUTERS
————————————-

Οπότε όταν ο Χαμάντ Μπιν Χαλίφα άφησε την εξουσία το 2013 υπέρ του γιου του Ταμίμ Μπιν Χαμάντ αλ-Θάνι, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ είδαν άλλη μια ευκαιρία να πιέσουν το Κατάρ να αλλάξει. Στις αρχές του 2014, απέσυραν τους πρεσβευτές τους από τη Ντόχα, όπως έκανε και το Μπαχρέιν. Σε όλο τον Κόλπο, μέσα μαζικής ενημέρωσης φιλικά προς τους Σαουδάραβες έκαναν έκκληση για περαιτέρω κλιμάκωση, από το κλείσιμο των συνόρων του Κατάρ με την Σαουδική Αραβία μέχρι το να εμποδίσουν την Qatar Airways να πετάξει μέσα από τον εναέριο χώρο της Σαουδικής Αραβίας.

Μέχρι τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, το Κατάρ είχε συγκατατεθεί σε μια σειρά αιτημάτων, συμπεριλαμβανομένου του περιορισμού της υποστήριξής του στην Μουσουλμανική Αδελφότητα˙ αρκετά υψηλού επιπέδου μέλη της Αδελφότητας έφυγαν [16] από τη Ντόχα. Αλλά μια θεμελιώδης αλλαγή στην ευρύτερη εξωτερική πολιτική του Κατάρ δεν ερχόταν, αφού το Κατάρ δεν ήθελε να εγκαταλείψει τις επαφές στις οποίες είχε επενδύσει εδώ και δεκαετίες. Ούτε ο νέος εμίρης της χώρας ανέχθηκε να ταπεινωθεί με το να εγκαταλείψει μακρόχρονες θέσεις τόσο σύντομα μετά την ανάληψη της εξουσίας.

Παρ’ όλο που η παροχή στρατιωτών και στρατιωτικού εξοπλισμού από το Κατάρ για τον πόλεμο που διεξάγουν η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα στην Υεμένη έμοιαζε να δηλώνει ένα νέο modus vivendi, ήταν στην πραγματικότητα ένα είδος βιτρίνας: Οι συνεισφορές της Ντόχα ήταν αμελητέες.

ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ;

Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί οι μοναρχίες του Κόλπου αύξησαν τόσο γρήγορα την πίεση αυτή την φορά. Ήταν η αντίδρασή τους προϊόν των πρόσφατων εξελίξεων ή μια απάντηση στην αντιληπτή αποτυχία του Κατάρ να τηρήσει από πλευράς του την συμφωνία του 2014; Είτε έτσι είτε αλλιώς, η τελευταία σταγόνα θα μπορούσε να ήταν η προθυμία του Κατάρ να πληρώσει τεράστια λύτρα [17] σε μια ιρακινή σιιτική πολιτοφυλακή, τον Απρίλιο, για να εξασφαλίσει την επιστροφή 26 Καταρινών, συμπεριλαμβανομένου ενός αριθμού μελών της οικογένειας al-Thani οι οποίοι είχαν απαχθεί κατά την διάρκεια κυνηγίου με γεράκια στο νότιο Ιράκ, 16 μήνες νωρίτερα. (Η πολύπλοκη συμφωνία που έφερε την απελευθέρωσή τους περιλάμβανε επίσης τεράστιες μεταφορές ομήρων [18] στην Συρία). Παρ’ όλο που ορισμένες αναφορές [19] υπονοούν ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων παραμένει στην ιρακινή κυβέρνηση στην Βαγδάτη, για ορισμένους παρατηρητές της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων [20], η συμφωνία ήταν περαιτέρω απόδειξη της προθυμίας του Κατάρ να συνωμοτεί με τον εχθρό.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η διαμάχη φούντωσε σύντομα μετά το πρώτο ταξίδι του Trump στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με οποιονδήποτε νέο πρόεδρο πριν από αυτόν, ο Trump έκανε την πρώτη στάση του στην Σαουδική Αραβία. Οι μοναρχίες του Κόλπου, μετά την δύσκολη σχέση τους με την διοίκηση του Μπαράκ Ομπάμα, δεν θα μπορούσαν να έχουν δεχθεί καλύτερη επίσκεψη. Η παρουσία του Trump αντιπροσώπευε μια εκπληκτική ψήφο εμπιστοσύνης και η ομιλία του προς τους Άραβες ηγέτες στο Ριάντ ήταν υποστηρικτική στο έπακρο. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αισθάνθηκαν ενθουσιασμένοι.

Το Κατάρ, εν τω μεταξύ, είναι γνωστό στους πολιτικούς κύκλους της Ουάσιγκτον λιγότερο ως αξιόπιστος συνεργάτης και ως η πατρίδα του Al Jazeera (που συχνά επικρίνει την αμερικανική πολιτική), από όσο ένας υποστηρικτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (στην οποία πολλοί Αμερικανοί παρατηρητές [21] αντιτίθενται), και ένας ανταγωνιστής του υποστηριζόμενου από την αμερικανική κυβέρνηση Αιγύπτιου προέδρου Abel Fattah el-Sisi.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ωστόσο, η χώρα φιλοξένησε δυνάμεις των ΗΠΑ σε ολοένα και μεγαλύτερους αριθμούς και αγόρασε αυξανόμενες ποσότητες στρατιωτικού εξοπλισμού των ΗΠΑ. Η στρατιωτική βάση Al-Udeid της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ, νοτιοδυτικά της Ντόχα, αποτελεί βασικό τμήμα της παγκόσμιας στρατιωτικής υποδομής της Ουάσινγκτον. Λόγω του μεγέθους και της σημασίας της αμερικανικής βάσης στο Κατάρ, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να μετακινηθεί σε οποιοδήποτε λογικό χρονικό πλαίσιο. Αλλά αυτό δεν αποκλείει άλλες παρεμβάσεις εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Στις 6 Ιουνίου, ο Trump έγραψε στο Tweeter για την υποστήριξή του στην πίεση προς το Κατάρ. Μια μέρα αργότερα, κάλεσε για ηρεμία και διάλογο.

Μέχρι στιγμής, το Κατάρ έχει αποδειχθεί ανθεκτικό. Η πιστοληπτική του ικανότητα έχει υποβαθμιστεί από δύο αξιολογητικούς οίκους, αλλά παραμένει οικονομικά ισχυρό. Τα λιμάνια του Ομάν, Sohar και Salalah, λειτουργούν ως σταθμοί για τα εμπορεύματα που προορίζονται για το Κατάρ, ανακουφίζοντας κάποια από την πίεση. Η Τουρκία και το Ιράν προμήθευαν την χώρα με [22] εκατοντάδες τόνους φρούτων, λαχανικών και γαλακτοκομικών προϊόντων την ημέρα. Και το υγροποιημένο φυσικό αέριο του Κατάρ είναι κρίσιμο για κράτη σε όλο τον κόσμο, από το Ηνωμένο Βασίλειο έως την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα: Ένα σημαντικό σύνολο συμμάχων, εάν η κατάσταση κλιμακωθεί περαιτέρω.

Αλλά η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι στον αφρό, με αυτοπεποίθηση ως περιφερειακές δυνάμεις [23] και λόγω των σχέσεών τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Βεβαίως, αυτή η διαμάχη δεν είναι χωρίς κόστος για τις δύο χώρες: Χάνουν στο εμπόριο και έχουν βλάψει την δική τους φήμη με το να θυσιάσουν διεθνή επιχειρηματικά συμβόλαια προς χάριν των τοπικών πολιτικών αντιπαραθέσεων. Αλλά το Κατάρ πληγώνεται περισσότερο. Και με κρίσιμο τρόπο, είναι παγιδευμένο από τον χρόνο. Κάποια στιγμή, το σχέδιο του κράτους να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA το 2022 θα απειληθεί εάν το Κατάρ δεν μπορέσει να εισαγάγει τα υλικά για να τελειώσει την προετοιμασία για αυτό.

Το Κατάρ δεν μπορεί να αλλάξει την τοποθεσία του˙ πρέπει να βρει έναν τρόπο να φθάσει σε μια διευθέτηση με τους τρεις πλησιέστερους γείτονές του. Η Ντόχα πρέπει να συμβιβαστεί. Αλλά και οι γείτονες του Qatar δεν μπορούν να πιέζουν τόσο δημόσια την Ντόχα να αλλάξει τις πολιτικές της. Είναι πιθανό ότι τα άλλα κράτη του Κόλπου θα απαιτήσουν από το Κατάρ να κλείσει το Al Jazeera ως προϋπόθεση συμφιλίωσης. Αλλά αυτό θα ήταν μια επαχθής απαίτηση, και η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ μπορούν να πιέσουν τη Ντόχα μόνο μέχρι τόσο, αν οι σχέσεις πρόκειται να επανέλθουν ποτέ στο φυσιολογικό. Πρέπει να αφήσουν στο Κατάρ έναν αξιοπρεπή τρόπο να αποκλιμακώσει, όπως ακριβώς και το Κατάρ πρέπει να πείσει τους πρώην συμμάχους του ότι αυτή την φορά έλαβε πραγματικά το μήνυμά τους.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/middle-east/2017-06-13/dustup-gulf

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/Qatar-Securing-Global-Ambitions-City-State/dp/184…
[2] https://www.facebook.com/QNAEN/posts/1351338211598380
[3] https://www.foreignaffairs.com/topics/trump-administration
[4] https://dohanews.co/hackers-take-aim-at-qatar-by-publishing-fake-news-on…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-arab-emirates/2016-03-18/…
[6] https://www.theguardian.com/world/2017/jun/07/russian-hackers-qatar-cris…
[7] http://al-bab.com/blog/2017/05/blow-blow-gulfs-extraordinary-war-words-o…
[8] http://www.agsiw.org/wp-content/uploads/2017/06/Qatar-crisis-infograph.p…
[9] https://www.foreignaffairs.com/regions/united-states
[10] https://rusi.org/publication/newsbrief/examining-qatari-saudi-relations
[11] https://www.foreignaffairs.com/regions/saudi-arabia
[12] https://www.foreignaffairs.com/articles/libya/2011-09-28/behind-qatars-i…
[13] https://www.theguardian.com/world/2017/may/01/hamas-new-charter-palestin…
[14] http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-31764114
[15] http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-36922079
[16] https://www.theguardian.com/world/2014/sep/16/qatar-orders-expulsion-exi…
[17] https://www.ft.com/content/dd033082-49e9-11e7-a3f4-c742b9791d43
[18] http://www.thenational.ae/world/middle-east/qatar-says-iraq-had-full-kno…
[19] https://www.nytimes.com/reuters/2017/06/11/business/11reuters-mideast-cr…
[20] http://gulfnews.com/news/gulf/qatar/secret-qatari-iranian-meeting-held-i…
[21] http://www.defenddemocracy.org/events/qatar-and-muslim-brotherhood/
[22] http://www.reuters.com/article/us-gulf-qatar-iran-idUSKBN1920EG?il=0
[23] http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/00396338.2016.1257202

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Γενιά Corbyn

Από

anixneuseis

June 16, 2017

Γιατί οι Εργατικοί κέρδισαν την βρετανική νεολαία

David Adler 15/06/2017 foreignaffairs.gr

Περίληψη:

Γιατί οι Εργατικοί υπεραπέδωσαν στην βρετανική νεολαία; Τρεις ήταν οι κεντρικοί παράγοντες. Ο πρώτος ήταν η πολιτική. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η θέση της ηγεσίας του Εργατικού Κόμματος έξω από το πολιτικό κατεστημένο. Τρίτον, οι Εργατικοί επωφελήθηκαν από ένα κύμα αποδοχής από πολιτιστικούς ηγέτες.

Ο DAVID ADLER είναι μελετητής της έδρας Rhodes στο Τμήμα Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ακολουθήστε τον στο Twitter @davidrkadler [1].

Τις εβδομάδες πριν από τις εκλογές της 8ης Ιουνίου στο Ηνωμένο Βασίλειο [2], οι δημοσκόποι προέβλεπαν ότι το Εργατικό Κόμμα θα έχανε μέχρι και 56 έδρες, παραδίδοντας στην πρωθυπουργό Theresa May μια τεράστια πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Στο άρθρο «μην κατηγορείτε τον Corbyn» (25 Μαΐου 2017) [3], υποστήριξα ότι οι φτωχές προοπτικές των Εργατικών δεν προήλθαν από την ηγεσία του κόμματος αλλά από την αποστράτευση της παραδοσιακής βάσης του -ειδικά της βρετανικής νεολαίας. Το ποσοστό των νεαρών Βρετανών που δεν έχουν κομματική σχέση, σημείωνα, αυξήθηκε από 14,7% το 1989 σε περισσότερο από 41% το 2014. «Εάν οι πρόωρες εκλογές αποφασίζονταν από τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων ηλικίας κάτω των 40 ετών, οι Εργατικοί θα ήταν σαφώς νικητές», έγραψα. «Ωστόσο, πολλοί από αυτούς θα παραμείνουν στα σπίτια τους την ημέρα των εκλογών και η αποχή τους θα αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για την πιθανή νίκη της Μέι».

Ο Jeremy Corbyn σε εκδήλωση της προεκλογικής εκστρατείας στο Λιντς, τον Μάιο του 2017. PHIL NOBLE / REUTERS
———————————————–

Υπό την ηγεσία του Τζέρεμι Κόρμπιν, οι Εργατικοί ανέτρεψαν αυτές τις τάσεις. Αντί να χάσουν δεκάδες έδρες, οι Εργατικοί κέρδισαν 30, αρνούμενοι στο κόμμα της Μέι την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο και καταδικάζοντας τους επικριτές του Corbyn να καταπιούν την γλώσσα τους [4]. Από το 43% στις γενικές εκλογές του 2015, η προσέλευση των νέων αυξήθηκε στο 66% στις εκλογές της περασμένης εβδομάδας, καθιστάμενη το βασικό συστατικό της πρόσφατης ανόδου των Εργατικών.

Γιατί οι Εργατικοί υπεραπέδωσαν στην βρετανική νεολαία; Τρεις ήταν οι κεντρικοί παράγοντες. Ο πρώτος ήταν η πολιτική. Για την βρετανική νεολαία, οι εκλογές ήταν ένα δημοψήφισμα όχι για το Brexit [5] αλλά για το κράτος πρόνοιας [6]: Σύμφωνα με μια μετεκλογική δημοσκόπηση [7], ενώ το 27% των ψηφοφόρων ηλικίας μεταξύ 18 και 24 ετών δήλωσε ότι η Εθνική Υπηρεσία Υγείας (National Health Service, NHS) ήταν το «πιο σημαντικό ζήτημα» στις εκλογές, μόνο το 15% δήλωσε ότι ήταν το Brexit. (Μεταξύ των ψηφοφόρων ηλικίας 65 ετών και άνω, οι αριθμοί αυτοί ήταν αντίστροφοι: 38% για το Brexit και μόνο 13% για την NHS). Το εκλογικό μανιφέστο του Εργατικού Κόμματος απέρριψε ηχηρά τις περικοπές των συντηρητικών. Το κόμμα δεσμεύτηκε για την κατασκευή δημόσιων κατοικιών, την εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων, και –κρίσιμα- δωρεάν πανεπιστημιακά δίδακτρα. Αυτός ο μυώδης σοσιαλισμός προσέλκυσε νεαρούς ψηφοφόρους που αναζητούσαν μια εναλλακτική λύση για την λιτότητα με έναν τρόπο που δεν το έκανε η ασθενική πλατφόρμα του πρώην Εργατικού ηγέτη Ed Miliband το 2015.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι η θέση της ηγεσίας του Εργατικού Κόμματος έξω από το πολιτικό κατεστημένο. Το Ηνωμένο Βασίλειο [8], όπως και πολλές ώριμες δημοκρατίες, υποφέρει από μια κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική των κομμάτων, κυρίως μεταξύ των νεολαίων του. Όπως σημείωσα τον περασμένο μήνα, το 90% των Εργατικών ψηφοφόρων δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς. Ο θυμός τους απέναντι στο κατεστημένο έπληξε τον Μίλιμπαντ, έναν Εργατικό απαράτσικ, στις γενικές εκλογές του 2015 -αλλά έπληξε ακόμη περισσότερο την Μέι στις εκλογές της περασμένης εβδομάδας. Από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο, οι καθαροί δείκτες προτίμησης για αυτήν μειώθηκαν κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες [9], καθώς το λούστρο του λαϊκισμού της ξεθώριασε για να αποκαλύψει μια παραδοσιακή Συντηρητική πλατφόρμα. Η μακρόχρονη θέση του Corbyn στο περιθώριο του Εργατικού Κόμματος -άλλοτε θεωρούμενη ευρέως ως απόδειξη της ανικανότητάς του να ηγηθεί του κόμματος- αποδείχθηκε πηγή δύναμης για την κινητοποίηση νεαρών ψηφοφόρων. Οι καθαροί δείκτες προτίμησης για αυτόν έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί [9] από τον Απρίλιο, από μόλις 15% σε 42%.

Ο Jeremy Corbyn παρακολουθώντας τα παιδιά της τοπικής υποψήφιας Anneliese Dodds σε παιδική χαρά κατά την διάρκεια μιας στάσης της προεκλογικής εκστρατείας στην Οξφόρδη, τον Μάιο του 2017. DARREN STAPLES / REUTERS
—————————————————-

Τέλος, οι Εργατικοί επωφελήθηκαν από ένα κύμα αποδοχής από πολιτιστικούς ηγέτες. Ο Corbyn έχει παλέψει επί μακρόν για να κερδίσει θετική κάλυψη στον κεντρικό Τύπο του Ηνωμένου Βασιλείου. Τις ημέρες πριν τις εκλογές της περασμένης εβδομάδας, βρήκε έναν τρόπο να παρακάμψει αυτό το ζήτημα βασιζόμενος σε καλλιτέχνες και μουσικούς για να διαδώσουν την πλατφόρμα του και να διαφημίσουν τις εκλογές. Ο Corbyn μπορεί να συνδέεται με τις πολιτικές των Παλαιών Εργατικών [10], αλλά η καμπάνια του ήταν καινοτόμα στην χρήση των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης για την ενεργοποίηση της βάσης των νεαρών. Ο υπαρχηγός των Εργατικών, Tom Watson, έχει ήδη ευχαριστήσει το #Grime4Corbyn [11] -το κίνημα hashtag στο οποίο ηγήθηκαν τραγουδιστές του μουσικού είδους Grime- για τον ρόλο τους στην κινητοποίηση των ψηφοφόρων.

Οι εκκλήσεις για παραίτηση του Κόρμπιν -κάποτε ηχηρές μεταξύ των επικριτών του, πιο ήσυχες μεταξύ των συμμάχων του- σώπασαν. Αλλά τα βαθιά ρήγματα στο κόμμα παραμένουν, μεταξύ των ηλικιωμένων και των νέων, των «εκτός» και των «εντός» [στην ΕΕ], και το σημαντικότερο, μεταξύ της ακροαριστερής φατρίας του Corbyn και των πιο κεντρώων Εργατικών βουλευτών.

Μπορεί τώρα να μοιάζει με μια «νεκρή γυναίκα που περπατά» [12] στην Downing Street, όπως το έθεσε πρόσφατα ο πρώην Συντηρητικός υπουργός Οικονομικών, George Osborne. Αλλά η αδυναμία της δεν εγγυάται ότι κάποιες άλλες γενικές εκλογές βρίσκονται κοντά. Οι ψηφοφόροι στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν συνηθίσει σε έναν ασυνήθιστο ρυθμό πολιτικής ζωής: Η χώρα διεξήγαγε δύο γενικές εκλογές και ένα μεγάλο δημοψήφισμα τα τελευταία τρία χρόνια, σε σύγκριση με τρεις εκλογές κατά τα προηγούμενα 15 χρόνια. Ένας πιο αργός ρυθμός θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλά τους Εργατικούς, καθώς ο Κόρμπιν προσπαθεί να συμφιλιώσει τις αντίπαλες φατρίες στο κόμμα του. Παρουσιάζει όμως τον κίνδυνο να εξασθενήσει η νεανική ενέργεια που προώθησε την εκπληκτική επίδοση των Εργατικών. Η πρόκληση για τον Corbyn θα είναι να την διατηρήσει.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/united-kingdom/2017-06-14/genera…

Σύνδεσμοι:
[1] https://twitter.com/davidrkadler
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-kingdom/2017-06-09/mays-b…
[3] http://www.foreignaffairs.gr/articles/71284/david-adler/min-katigoreite-…
[4] http://www.standard.co.uk/news/politics/politics-expert-matthew-goodwin-…
[5] https://www.foreignaffairs.com/tags/brexit
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/2015-06-16/next-safety-net
[7] http://lordashcroftpolls.com/2017/06/result-happen-post-vote-survey/
[8] https://www.foreignaffairs.com/regions/united-kingdom
[9] https://yougov.co.uk/publicopinion/archive/?category=political-trackers
[10] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-kingdom/2015-09-14/new-ol…
[11] https://www.grime4corbyn.com/
[12] https://www.theguardian.com/politics/2017/jun/11/george-osborne-says-the…

Turkey’s Failed Grand Design for the Middle East

Από

anixneuseis

June 16, 2017

By Burak BekdilJune 16, 2017

President Erdogan of Turkey, AMISON Public Information

BESA Center Perspectives Paper No. 499, June 16, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: The siege of Qatar is sending messages on many wavelengths, some intended for Turkey. Sadly, Erdoğan is too ideologically blind to see that Turkey is standing on the wrong corner at the wrong moment. Doha may not be the same place after the Gulf Arabs find a way out of their crisis. A less Turkey-friendly Qatar may well emerge.

In many ways, the recent crisis between Qatar and its Gulf and other Muslim “friends” marked, among other things, the last nail in the coffin of Turkey’s “grand Middle Eastern design”. Once again, Turkey’s leaders were trapped by their own ideological shallowness into betting on a losing horse.

Very important Turks in dark suits saw the start of the Arab Spring as a golden opportunity to realize their neo-Ottoman ambitions. In Tunisia, their Islamist brothers in arms, the Ennahdha Party, would come to power and annihilate the “secular infidels”. Rachid Gannouchi, Ennahdha’s chief ideologue, never hid his admiration for Turkish president Recep Tayyip Erdoğan’s stealth Islamization by popular vote.

Erdoğan received one rock-star welcome after another on his visits to Beirut and Egypt. He failed, however, to detect that Lebanese Muslims’ devotion to him was merely praise for his outspoken hatred of Israel. He also failed to predict the turn of political events in Egypt, investing all his political resources in the Muslim Brotherhood. In Iraq, he calculated that with some western backing, he could end the Shiite rule in Baghdad and build a Sunni regime instead. In Gaza, Hamas was, and still is, Erdoğan’s ideological next of kin.

In Syria, the non-Sunni [Nusayri] president, Bashar al-Assad, is Erdoğan’s worst regional nemesis. Erdoğan’s expectation, it appears, was that Assad would be toppled and replaced by a coalition of Sunni jihadists. Eventually, a pro-Sunni belt in the Middle East would take shape, totally subservient to the emerging Turkish empire and to its emerging caliph, Erdoğan.

Such was Erdoğan’s grand design for the region. Qatar was not simply the “lubricant” of Turkey’s fragile economy but also Erdoğan’s main ideological partner.

The story is not progressing according to that script, however. Hezbollah in Lebanon decided Erdoğan was simply “too Sunni” for their tastes, notwithstanding his virulent anti-Israeli rhetoric and ideology. In Tunisia, Ennahdha, to Erdoğan’s disappointment, signed a historic compromise with the country’s secular bloc instead of fighting to annihilate it. The Brotherhood in Egypt lost not only power but also legitimacy as international pressure mounted in recognition of the group’s links with violence. In Baghdad, the rulers are still Shiite and controlled by Tehran. In Syria, Assad remains in power, backed by Iran and Russia, and Erdoğan’s jihadist comrades are almost entirely devoid of strategic importance. Moreover, an emerging Kurdish belt in northern Syria has become a Turkish nightmare. Hamas, like the Brotherhood, is getting squeezed day by day, both regionally and internationally. Erdoğan’s ambition to end the naval blockade of Gaza is already a long-forgotten promise. And now Qatar is in trouble, along with Erdoğan himself.

It is not just Erdoğan’s other friends in the Gulf and the Muslim world that are now strangling Qatar through a punishing isolation. Erdoğan must also contend with US President Donald Trump, who declared that Qatar – Turkey’s staunchest ally – “had been a high-level sponsor of terrorism.”

Erdoğan, still a firm believer in ideology as foreign policy, is not getting any closer to reality. Immediately after the Gulf and other Muslim sanctions were placed on Qatar, the Turkish president signed two treaties with the Gulf state: one to send troops to a joint Turkish-Qatari military base in Qatar, and the other to provide Turkish training for Qatari gendarmerie units. Turkey, along with Iran, also quickly moved to send food stocks to Qatar in an attempt to ease the sanctions.

Erdoğan said the sanctions were wrong; that Ankara would continue to improve its already good relations with Doha; and that “we will never abandon our Qatari brothers.” With a caliph’s self-confidence, he ordered that the crisis be resolved before the end of the holy Muslim month of Ramadan (i.e., the end of June). As to Qatar’s connection to terror, what connection? Erdoğan says he has never seen Qatar supporting terrorism. This declaration is reminiscent of his past statement that “I went to Sudan and did not see any genocide there,” made in support of his “good friend” Omar Bashir, who was wanted by the International Criminal Court on charges of crimes against humanity and genocide.

The cast of the Gulf drama reveals ideological kinships. As part of their anti-Qatar campaign, Saudi Arabia, Bahrain, the United Arab Emirates, and Egypt accused 59 individuals and 12 charity organizations of terror links. One of the accused is Yousef al-Qaradawi, the Egyptian chairman of the International Union of Muslim Scholars. Who is Qaradawi?

In 2004, Qaradawi said, “There is no dialogue between us [Jews and Muslims] except by the sword and the rifle.” In 2005, he issued a fatwa permitting the killing of Jewish fetuses. And in 2013, when millions of secular Turks took to the streets to protest Erdoğan’s Islamist policies, Qaradawi rushed to Erdoğan’s aid by declaring that the “Turkish protesters were acting against Allah’s will.”

Once again, Erdoğan’s Turkey stands on the wrong corner at the wrong moment. Some of his men fear Turkey may be next in line for international sanctions for standing in solidarity with what Washington views as a high-level sponsor of terror. This may be unlikely, but Erdoğan is ignoring two potential dangers. First, he is operating on the flawed assumption that business as usual will resume no matter how the Gulf crisis ends, and that the Turkish-Qatari alliance will be up and running according to the same ideals. Second, he believes the West is too weak to sanction Turkey either politically or economically, so it has little to fear on that front.

He is wrong on both counts. Doha may not be the same place after the Gulf Arabs find a way out of their crisis. A less Turkey-friendly Qatar may well emerge. Turkey’s two staunchest ideological allies, the Brotherhood and Hamas, will likely be further pruned in their own corners of the Arab world, with non-Arab Turkey possibly remaining their only vocal supporter. And the impending “slap” Ankara is ignoring may come not from Washington but from Erdoğan’s Muslim friends in the Gulf.

Shortly before the Qatar campaign, Turkey’s defense bureaucracy was curious as to why the Saudis kept delaying a ceremony for a $2 billion contract for the sale of four Turkish frigates to the Kingdom in what would have become Turkey’s largest-ever single defense industry export. Now they have an idea why. That deal, if scrapped, may be just one of the starters on a rich menu.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Tillerson unites D’s and R’s — they all ridicule his testimony

Από

anixneuseis

June 16, 2017

By Jennifer Rubin June 15 at 2:15 PM THE WASHINGTON POST

Secretary of State Rex Tillerson with Russian Foreign Minister Sergei Lavrov in in April. (Sergei Chirikov/European Pressphoto Agency)

The president’s draconian budget cuts to the State Department have virtually no defenders outside the White House. Many lawmakers and outside experts acknowledge that the State Department is not immune to waste and that a relook at its organization and staffing would not be unreasonable. However, slashing roughly 30 percent of the budget is no way to begin a serious reform process.

The ranking Democrat on the Senate Foreign Relations Committee, Ben Cardin (Md.), lambasted the budget proposed by the White House at a hearing on Tuesday. “Slashing our foreign operations and foreign assistance makes the world more dangerous for Americans and for America,” he said. “Yet that is precisely what that budget would do. The budget takes a penny wise, pound foolish approach that would cost lives and endanger Americans here at home.” Chairman Bob Corker (R-Tenn.) also gave it the back of the hand. “The budget that’s been presented is not going to be the budget that we’re going to deal with.” Senators from both parties tore into the budget as diminishing America’s “soft power” and creating a “Fortress America.” Sen. Lindsey Graham (R-S.C.) was among the strongest inquisitors. He told Secretary of State Rex Tillerson that he was risking lives around the world.

Nevertheless, there was Tillerson defending the absurd counter-productive proposal that would decimate his department’s mission. Tillerson argued, “Throughout my career I have never believed, or experienced, that the level of funding devoted to a goal is the most important factor in achieving it. Our budget will never determine our ability to be effective — our people will.” Even when spending categories were literally reduced to zero. he tried arguing that other countries could fund programs that the United States has supported under Democratic and Republican presidents.

That’s the quintessential straw man. Certainly, money is not the only determinate of success, but with such meager funds, the State Department won’t be able to accomplish most of its goals and will cement its status as the second, much smaller fiddle to the military in the conduct of national security. For Tillerson to defend the budget so earnestly, when it obviously is dead on arrival, only serves to demoralize his department and reinforce the view that he has no real influence with the president.

“The State Department is largely people and foreign assistance is a small fraction of the Federal budget,” Eric Edelman, former ambassador to Turkey, tells me. “Together they make up the fundamental tools of American diplomacy. The U.S. diplomatic platform around the world is already scandalously underfunded for a country with the international responsibilities shouldered by the United States.” He adds, “A 30 percent budget cut will cripple the institutions’ ability to carry out the tasks with which Secretary Tillerson is charged. He is, in effect, undercutting his own ability to do his job.”

Rather than defend the ludicrous budget, he might have extended his hand to work through the budget with members of the committee or to ask them to be clear about priorities. He could have come prepared with a list of noncontroversial cuts what would have bolstered his case that there are areas that can be eliminated with little or no effect on the department’s mission. Instead, he played the part of the dummy to the White House ventriloquists.

Even more shocking, Tillerson told the committee that he did not plan on completing his reorganization and filling the slew of empty slots until next year — next calendar year. That seemed to stun lawmakers, who might rightly wonder whether Tillerson will last that long and whether he has any sincere interest in making his department effective. Tillerson seems to have no feel for how his lackadaisical approach plays to lawmakers and to allies abroad.

If Tillerson believes what he is saying, he still has not learned much about his job or the role of the State Department. (Maybe if he had been allowed to fill top slots there would be experienced advisers to tutor him.) If Tillerson knows what he is saying is nonsense, he should resign and explain precisely why he cannot do the job. That would be the greatest service he could provide to the department and the country.

Jennifer Rubin writes the Right Turn blog for The Post, offering reported opinion from a conservative perspective.

Follow @JRubinBlogger

Οι έξι (6), το Κατάρ και οι Έλληνες

Από

anixneuseis

June 16, 2017

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ.

Αυτή την περίοδο είναι …κατάρα να βρίσκεσαι για δουλειές, για αναψυχή ή να …υπηρετείς στην αμερικάνικη ή την τούρκικη στρατιωτική βάση στο Κατάρ (Κ)! Όλη η Σαουδική Αραβία και οι λοιποί της ομάδας των έξι (6) είναι εναντίον του. Και ποιοί είναι αυτοί οι (6); Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος, η Λιβύη και η Υεμένης. Αυτή η μισή δωδεκάδα αδελφών κρατών με λόγο αυστηρά καταγγελτικό και ενίοτε σκληρό, το κατηγορεί ευθέως, χωρίς επιφυλάξεις και αστεράκια, ότι τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε κράτος -τρομοκράτη, αφού σχεδόν φανερά δείχνει να χρηματοδοτεί και να στηρίζει ποικιλοτρόπως το ISIS, την Αλ Κάϊντα και το Μέτωπο Αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα), συνεργαζόμενο προς τούτο με το Ιράν, με το οποίο ακολουθούν κοινή γραμμή και πλεύση. Ήδη οι (6) διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το (Κ) από τις 5/6/2017, κλείνοντας τα σύνορά τους από και προς αυτό.

Η Μέση Ανατολή συνεπώς βρίσκεται σε αναταραχή, αφού το (Κ) το αγαπημένο “πουλέν” των ΗΠΑ, με το οποίο οι εκατέρωθεν επενδύσεις έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα εσκαμμένα των …χρηστών (συναλλακτικών) ηθών, τελεί υπό …διωγμόν. Τούτο σημαίνει ότι τα εκατομμύρια δολλάρια δεν …σώζουν τον “Αφέντη”. Ή τον σώζουν, πλην για να το μάθουμε πρέπει να δούμε το έργο μέχρι το τέλος; Επ’ αυτού φρονώ ότι …ισχυρότερο λόγο έχουν οι προσφάτως επισυναφθείσες επενδύσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων δολλαρίων μεταξύ ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας, οι οποίες κατ’ αρχήν (και κατ’ αρχάς) δεν συνισορροπούνται (δεν αντιλογίζονται αν θέλετε) με αυτές του (Κ), αφού τις υπερκαλύπτουν καταφανώς. Όλα συνέβησαν την 20/5/2017, ημέρα κατά την οποία ο πλανητάρχης Τράμπ επεσκέφθη την μεγάλη και πλούσια χώρα της Σαουδικής Αραβίας…

Η νέα κατάσταση που καλούνται να βιώσουν οι Καταριανοί, δεν έχει προκαλέσει πανικό μόνον σ’ αυτούς τους ίδιους, που -δικαίως- έχουν ξεχυθεί στις αγορές τροφίμων και …οπωροκηπευτικών, αδειάζοντας τα ράφια των σούπερ μάρκετ και τα κοφίνια των οπωροπωλών (καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των ειδών πρώτης ανάγκης και των τροφίμων προέρχεται από εισαγωγές). Έχουν θορυβηθεί οι κάτοικοι και πολλών άλλων κρατών που δραστηριοποιούνται και συναλλάσσονται με τις αντιμαχόμενες πλευρές και φυσικά και εμείς οι Έλληνες. Τέσσερις χιλιάδες (4.000)συμπατριώτες μας εργάζονται στο (Κ). Αν –ό μη γένοιτο– μεθαύριο βρεθούν μεταξύ διασταυρουμένων πυρών (ουδόλως το αποκλείουν οι έγκυροι αναλυτές), θα προκύψει και πάραυτα θα προστεθεί, ένα σοβαρότατο πρόβλημα στα ήδη υπάρχοντα των δικών μας ανθρώπων, του δικού μας κράτους.

Πάντως, διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι η θρυαλλίδα έσπασε στις αρχές Ιουνίου και προκάλεσε ελεγχόμενες -προς το παρόν- εντάσεις και εστίες συγκρούσεων, που όμως με τη σειρά τους είναι πιθανόν να πυροδοτήσουν έναν ολοκληρωτικό καταστροφικό πόλεμο, που γρήγορα θα επεκταθεί στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας. Οι αραβικές χώρες και ιδιαίτερα η Σαουδική Αραβία, έχουν συνάψει κολοσσιαίες συμφωνίες με τις ΗΠΑ και αποτελούν -κατά παραδοχή και εικασία- παραδοσιακό πλέον σύμμαχό τους. Όσα και αν τους καταλογίζουν οι μη Άραβες γείτονές τους, δεν μπορεί παρά να διατηρούν φιλικές σχέσεις με τον Αμερικανό Πρόεδρο, ο οποίος πρέπει να εμφανίζεται τουλάχιστον αμερόληπτος στη σχέση του με τους (6). Οι ειδικοί αναλυτές από την πλευρά τους θεωρούν ότι, ο απώτερος στόχος των (6) είναι να απομακρύνουν με κάθε τρόπο το (Κ) από την επικίνδυνη επιρροή του Σιιτικού Ιράν, το οποίο συν τοις άλλοις αποτελεί παλαιόθεν σύμμαχο και της Συρίας(;), την ίδια στιγμή που στην Υεμένη, ο υπό τη Σαουδική Αραβία αραβικός συνασπισμός βομβαρδίζει θέσεις Σιιτών που ενισχύονται -κατά τους Σουνίτες Σαουδάραβες- από την Τεχεράνη, προκειμένου να ρίξουν την παρούσα κυβέρνηση και να αναλάβουν αυτοί την εξουσία. Πρωτεϊκές, γριφώδεις και παράδοξες εν πολλοίς καταστάσεις και εν ταυτώ αντιφατικές και αμετροεπείς, περίπλοκες και δυσερμήνευτες για τα ελληνικά δεδομένα. Στο βάθος διακρίνονται σαφώς τα πολυπρόσωπα -σε κάθε περίπτωση- συμφέροντα που καταλύουν συγγενικούς δεσμούς, φιλίες αιώνων και πολύχρονη ιστορική συμπορεία.

Η διαμάχη μεταξύ του (Κ) και άλλων Αραβικών κρατών θα μπορούσε να οδηγήσει σε πόλεμο, δήλωσε σε συνέντευξή του στην Frankfurter Allgemeine ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, προσθέτοντας ότι με τις ανησυχίες του συμφώνησαν και οι υπουργοί Εξωτερικών του Ιράκ και του Κουβέιτ κατά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί τους. Ωστόσο, υποστήριξε, ότι εξακολουθεί να είναι αισιόδοξος για αποκλιμάκωση της κρίσης.

Στις ελληνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο (Κ), ο αποκλεισμός του από τους (6) δεν έχει κάποια σοβαρή επίπτωση επ’ αυτών, (φυσικά) επί του παρόντος. Εν όψει δε της διοργάνωσης του παγκόσμιου κυπέλλου ποδοσφαίρου το 2022, το Κατάρ αποτελεί σημαντικό επενδυτικό προορισμό για τις ελληνικές τεχνικές εταιρείες, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν αναλάβει και έχουν φέρει εις αίσιον πέρας σημαντικά και παγκοίνως αναγνωρίσιμα έργα.

Βέβαια, οι θαλάσσιες και εναέριες αεροπορικές οδοί μεταξύ του Κατάρ και των γειτόνων του παραμένουν κλειστοί. Τούτο, αν δεν διευθετηθεί, θα αποτελέσει συντόμως πρόβλημα για τη μεταφορά του αναγκαίου υλικοτεχνικού εξοπλισμού και των πρώτων υλών. Προ ημερών, ο δανέζικος κολοσσός Maersk (πρόκειται για μια ολοκληρωμένη εταιρεία μεταφορών και εφοδιαστικής και θεωρείται παγκοσμίως ως ο ηγέτης στην μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων στην ναυτιλία) ανακοίνωσε ότι, δεν είναι σε θέση να διακινήσει φορτία προς το Κατάρ, με τη διαμεταφορά να πραγματοποιείται μέσω του λιμανιού Jebel Ali των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Στο site από το οποίο αρύομαι κάποια από τα στοιχεία του κειμένου που προηγήθηκε και τα περισσότερα από αυτά που ακολουθούν, διαβάζω ότι στο (Κ) έχουν ενεργό παρουσία περισσότερες από 150 εταιρείες ελληνικών συμφερόντων στις κατασκευές και στον τομέα παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών και προμήθειας βιομηχανικών υλικών. (Τέτοια ας ακούομεν). Στη λίστα των ελληνικών τεχνικών εταιρειών, πλην αυτών που διαθέτουν τη μεγαλύτερη παρουσία στο Εμιράτο, συμπεριλαμβάνεται και αριθμός ελληνικών ναυτιλιακών ομίλων. (Και τέτοια).

Αλήθεια, γνωρίζετε ότι ο όμιλος Ελλάκτωρ στο (Κ) έχει αναλάβει, ως επικεφαλής κοινοπραξίας, τη μελέτη και κατασκευή της γραμμής “Gold Line Underground” του μετρό; Εγώ όχι∙ και τώρα που το μαθαίνω νιώθω -ειλικρινά- περήφανος. Το έργο αποτελεί τμήμα του σιδηροδρομικού δικτύου του (Κ) και η Gold Line (Χρυσή Γραμμή) είναι το μεγαλύτερο αυτοτελές κατασκευαστικό κομμάτι του μετρό της Ντόχα [=πρωτεύουσα του(Κ)]. Η αξία της σύμβασης είναι 3,2δισ.ευρώ, με το χρονοδιάγραμμα να προβλέπει την ολοκλήρωση του project (=έργου) τον Αύγουστο του 2018.

Παρ’ όλο που του προσωπικό μου αρχείο περιέχει σωρία φακέλων με χιλιάδες αποκόμματα εντός τους από εφημερίδες, βιβλία, περιοδικά, ημερολόγια, φυλλάδια, διάφορα φ/α και σημειώσεις, μια δεξαμενή -θα λέγαμε- πληροφοριών με παλαιά και καινούργια πρόσωπα, γηρασμένα αλλά και νέα και οι βιβλιοθήκες μου αριθμούν μερικές δεκάδες χιλιάδες τόμους, εξ ών μια 12δεκάδα εγκυκλοπαίδειες γεμάτες κι’ αυτές με πληροφορίες πάσης φύσεως, είναι απορίας άξιον που η ανωτέρω -περί …“Ελλάκτορος“(όχι, δεν υπήρξε αρχαίος Έλλην βασιλεύς ή ημίθεος∙ η γενική απλώς θέτει υπό αμφισβήτηση τις γνώσεις μας)- πληροφορία και μερικές ακόμη που θα αναφέρω στη συνέχεια, ουδέποτε υπέπεσαν στην αντίληψή μου. Μου ήσαν άγνωστες. Κι’ αν άνακαλύπτοντάς τες στην απύθμενη πλέον -προειρημένη- “δεξαμενή” μου ή σε αυτή του υπολογιστού μου, δεν ένιωθα την ανάγκη να τις μεταφέρω στους συμπατριώτες μου, τότε θα ήμουν άξιος της μομφής τους.

Να, λοιπόν, ο σκοπός της συγγραφής του μικρού αυτού πονήματος: «Να συμβάλει στην γνωριμία μας με τις δυνατότητες της έκλαμπρης φυλής μας». Μεταφέρετε συνεπώς ο ένας στον άλλο ό,τι ελληνικό, έντιμο και επιφανές σας εντυπωσιάζει. Έτσι ίσως επανακάμψουμε στο δρόμο της πνευματικής μας αλκής.

Okay, ο Ελλάκτωρ σας ήταν άγνωστος, η J&P Άβαξ; Ο εταιρικός αυτός όμιλος είναι ένας από τους ισχυρότερους κατασκευαστικούς ομίλους στην Ελλάδα. Ως επικεφαλής κοινοπραξίας ανέλαβε την κατασκευή σημαντικών έργων στο (Κ) αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Σε εμένα πάντως και αυτή ήταν άγνωστη. Ομοίως και η παρακάτω.

Η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ -αντιγράφω από το site- ανέλαβε, κοινοπρακτικά με άλλες εταιρείες έργο ύψους 300 εκατ. ευρώ. Περιλαμβάνει την ανακατασκευή τομέων αστικής οδοποιίας και, μεταξύ άλλων, την κατασκευή νέου δικτύου ομβρίων, καθώς και έξυπνων δικτύων διαχείρισης κυκλοφορίας κι επικοινωνιών. Η παράδοση του έργου αναμένεται για το 2018. Με σταθερή διαχρονικά παρουσία πιστώνεται και η Archirodon που έχει υλοποιήσει μεγάλο αριθμό έργων στην περιοχή. Δυστυχώς και αυτή μου ήταν άγνωστος.

Μεταφέρω όπως ακριβώς το διάβασα: Ηχηρό “παρών” στο Κατάρ, όπως και στη Σαουδική Αραβία, διαθέτει η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία συμβούλων τεχνικών έργων SALFO & Associates, η

οποία έχει υπογράψει σύμφωνο συνεργασίας με την KBW Investments για το σχεδιασμό και την μελέτη έργων μεγάλης κλίμακας σε όλα τα κράτη του Περσικού Κόλπου, την ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Σημειώνεται ότι ο Πρίγκιπας Khaled bin της Σαουδικής Αραβίας είναι ο Ιδρυτής και πρόεδρος της ΚBW που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επενδυτικές εταιρείες παγκοσμίως, όντας μεταξύ άλλων, η μεγαλύτερη μέτοχος της Citigroup, που είναι ιδιοκτήτρια ξενοδοχείων όπως το Four Seasons στο Παρίσι και το Plaza Hotel στη Νέα Υόρκη.

Για την Exalco συστήματα Αλουμινίου, το Κατάρ αποτελεί έναν από τους βασικούς προορισμούς δραστηριοποίησης εκτός Ελλάδας, όπως και για την Εταιρεία Συμβούλων Μηχανικών Lysys.

Εκ των ανωτέρω εκτεθέντων σεβαστοί και φίλτατοι συνέλληνες, μάλλον θα έπρεπε να ανησυχούμε για τα διαδραματιζόμενα στο (Κ), αφού δικοί μας άνθρωποι συνεχίζουν την επιτυχημένη επαγγελματικής τους πορεία προς δόξαν των Πανελλήνων, σ’ έναν χώρο όπου ακονίζονται οι πέλεκεις του πολέμου∙ αν και εκτιμώ ότι η απειλούμενη ρήξη μεταξύ των αραβικών κρατών ουδέποτε θα εκδηλωθεί.

Παντελής Γιαννακόπουλος

Η ΕΕ προβληματίζεται σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας

Από

anixneuseis

June 15, 2017

**Του Δημήτρη Τσαϊλά* Πέμπτη 15 Ιουνίου 2017, 00:03**

Στις 7 Ιουνίου 2017, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε το έγγραφο σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας που παρουσιάζει τρία διαφορετικά σενάρια όπως αναφέρονται, αλλά είναι βασικοί παράγοντες, για τη μετάβαση προς μια Ένωση Ασφάλειας και Άμυνας. Την ίδια ημέρα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε πρόταση για να ξεκινήσει ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας με σκοπό να στηρίξει πιο αποτελεσματικά τις αμυντικές δαπάνες των κρατών μελών.

Από την εθελοντική κατά περίπτωση συνεργασία με κοινή άμυνα, τα σενάρια /παράγοντες που παρουσιάζονται στο έγγραφο προβληματισμού δεν αλληλοαναιρούνται, αλλά περιγράφουν διαφορετικά επίπεδα φιλοδοξίας για τα κράτη μέλη της ΕΕ που μπορούν να αποφασίσουν να υιοθετήσουν και να εφαρμόσουν με την υποστήριξη των θεσμικών οργάνων της ΕΕ στα επόμενα χρόνια.

Το έγγραφο προβληματισμού αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης συζήτησης, την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ξεκινήσει σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης με τη δημοσίευση της Λευκής Βίβλου για το μέλλον της Ευρώπης το Μάρτιο 2017. Το έγγραφο προβληματισμού συμπληρώνει επίσης τις προσπάθειες που γίνονται από τα όργανα της ΕΕ στο τομέα της ασφάλειας και της άμυνας, δηλαδή το σχέδιο εφαρμογής μιας παγκόσμιας στρατηγικής από την πλευρά της ΕΕ για την ασφάλεια και την άμυνα, το σχέδιο δράσης της Ευρωπαϊκής άμυνας και τη συνεργασία ΕΕ-ΝΑΤΟ.

Προσωπικά εκτιμάται ότι τα κράτη μέλη θα πρέπει να επιδιώξουν το υψηλότερο επίπεδο φιλοδοξίας, δηλαδή μια κοινής αμυντικής πολιτικής της Ένωσης με ισχυρή κοινωνική διάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα θα πρέπει να υποστηρίξει την αναφορά στην ανάγκη για την ανάπτυξη μιας κοινής ευρωπαϊκής στρατιωτικής και κουλτούρας στρατηγικής, που θα προωθείται μέσω κοινών εκπαιδεύσεων, σε έναν τομέα στον οποίο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο. Επίσης εκτιμάται ότι πρέπει να υποστηριχθούν πλήρως οι θέσεις της Βίβλου σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας . Καθώς το εν λόγω έγγραφο αναφέρει, «στενότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της άμυνας» θα απαιτήσει επίσης την εναρμόνιση των ευρωπαϊκών ενόπλων δυνάμεων, τη διευκόλυνση της συνεργασίας μεταξύ του στρατιωτικού προσωπικού κάτω από την ομπρέλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε αυτή τη διαδικασία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες του πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού χρειάζεται προσοχή ώστε να τηρούνται πλήρως. Προσοχή πρέπει επίσης να δοθεί στην κοινωνική διάσταση του προσωπικού που συμμετέχει στον τομέα της άμυνας, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και των κοινών προτύπων για τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας στις διάφορες αποστολές. Κοινή κατάρτιση και εκπαίδευση θα πρέπει επίσης να επιδιωχθεί, η οποία θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής Στρατιωτικής Ακαδημίας.

Σε περίληψη το έγγραφο προβληματισμού σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας θέτει τους τρεις παρακάτω παράγοντες για το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας:

Α. Παράγοντας Ασφάλειας και Αμυντικής Συνεργασίας

Οι χώρες της ΕΕ θα εξακολουθούν να αποφασίζουν σχετικά με την ανάγκη για την ασφάλεια και την άμυνα της συνεργασίας σε βάση εθελοντική και για κάθε περίπτωση ξεχωριστά, ενώ η ΕΕ θα συνεχίσει να συμπληρώνει τις εθνικές προσπάθειες. Η αμυντική συνεργασία θα ενισχυθεί, αλλά η συμμετοχή της ΕΕ στις πιο απαιτητικές επιχειρήσεις θα παραμείνει περιορισμένη. Το νέο Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας θα βοηθήσει στην ανάπτυξη κάποιων νέων κοινών δυνατοτήτων, αλλά οι χώρες της ΕΕ θα εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο λόγο στο μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξης και προμήθειας αμυντικών δυνατοτήτων. Η συνεργασία ΕΕ / ΝΑΤΟ θα διατηρηθεί στη σημερινή μορφή και δομή.

Β. Παράγοντας Διανομής Ασφάλειας και Άμυνας

Κάτω από αυτόν τον πολύ φιλόδοξο παράγοντα οι χώρες της ΕΕ θα συγκεντρώσουν από κοινού ορισμένα οικονομικά και λειτουργικά περιουσιακά στοιχεία για να αυξήσουν την αλληλεγγύη στην άμυνα. Η ΕΕ θα προσπαθήσει να αποκτήσει πιο ενεργό ρόλο στην προστασία της Ευρώπης τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων της. Θα αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο σε τομείς όπως στον κυβερνοχώρο, την προστασία των συνόρων, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την ενίσχυση της άμυνας και της ασφάλειας στη διάσταση των εσωτερικών πολιτικών της ΕΕ όπως η ενέργεια, η υγεία, και τελωνειακές διασυνδέσεις. Αυτό θα πρέπει να συνδυαστεί με την πολιτική βούληση, καθώς και τη λήψη αποφάσεων για ένα ταχέως μεταβαλλόμενο πλαίσιο. Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα αυξήσει επίσης την αμοιβαία συνεργασία και το συντονισμό σε ένα πλήρες φάσμα θεμάτων.

Γ. Παράγοντας Κοινής Άμυνας και Ασφάλειας

Το πιο φιλόδοξο σενάριο προβλέπει την προοδευτική διαμόρφωση μιας κοινής αμυντικής πολιτικής της Ένωσης, οδηγώντας σε κοινή άμυνα με βάση το άρθρο 42 της Συνθήκης της ΕΕ, η οποία επιτρέπει σε μια ομάδα από κράτη μέλη, με κοινό συμφέρον, να προβάλλουν ευρωπαϊκή άμυνα σε επόμενο επίπεδο. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, οι χώρες της ΕΕ θα αναλάβουν μεγαλύτερες δεσμεύσεις για την ασφάλεια των άλλων, καθιστώντας την προστασία της Ευρώπης κοινή ευθύνη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Η ΕΕ θα είναι σε θέση να διευθύνει τις επιχειρήσεις ασφάλειας και άμυνας, υποστηριζόμενη από ένα ορισμένο επίπεδο ολοκλήρωσης των ενόπλων δυνάμεων των κρατών μελών. Η ΕΕ θα υποστηρίξει τα κοινά προγράμματα άμυνα με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, καθώς και θα δημιουργήσει ένα ειδικό Ευρωπαϊκό Οργανισμό Έρευνας Άμυνας. Αυτό θα ενισχύσει επίσης τη δημιουργία μιας πραγματικής αμυντικής ευρωπαϊκής αγοράς, και θα είναι σε θέση να προστατεύσει βασικές στρατηγικές δραστηριότητες της από εξωτερικές εξαγορές.

Οι παραπάνω παράγοντες δεν αποκλείουν, αλλά απεικονίζουν τρία διαφορετικά επίπεδα φιλοδοξίας όσον αφορά την αλληλεγγύη. Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής ασφάλειας μπορεί να παρουσιαστεί όπως ο μούστος. Οι χώρες της ΕΕ είναι στη θέση του οινοπαραγωγού, που καθορίζει το επίπεδο φιλοδοξίας με την υποστήριξη των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Κοιτώντας προς το μέλλον, θα πρέπει να αποφασίσει τώρα τη διαδρομή που θέλουμε να πάρουμε και την ταχύτητα που θέλουμε να πάνε στην προστασία των πολιτών της Ευρώπης.

*O Δημήτρης Τσαιλάς είναι Υπονάυαρχος ε.α. ΠΝ.

liberal.gr

Συρία- Το τέλος του πολέμου είναι σήμερα ορατό

Από

anixneuseis

June 15, 2017

Μια ματιά στις πρόσφατες εξελίξεις στη Συρία.

Πηγή: Al Watan on-line

Moon of Alabama (USA)
Η πιο σημαντική αλλαγή κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών ήταν ότι οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις κινήθηκαν (κόκκινες περιοχές και βέλη) στα νότιο-ανατολικά προς τα σύνορα με το Ιράκ. Το αρχικό σχέδιο ήταν να ανακτήσουν την αλ-Τανφ περαιτέρω νοτιο-δυτικά για να εξασφαλιστεί ο σταθμός διέλευσης των συνόρων της εθνικής οδού Δαμασκός-Βαγδάτη εκεί.

Αλλά η αλ-Τανφ είχε καταληφθεί από τους εισβολείς των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Νορβηγίας και ορισμένες από τις δυνάμεις δι’ αντιπροσώπων τους (μπλε). Τα αεροπλάνα τους επιτέθηκαν σε πομπές του συριακού στρατού όταν πλησίασαν.

Το σχέδιο των ΗΠΑ ήταν να κινηθούν από την Αλ-Τανφ βόρεια προς τον ποταμό Ευφράτη και έτσι να καταλάβουν και να ελέγχουν το σύνολο της νοτιο-ανατολικής Συρίας. Όμως, η Συρία και οι σύμμαχοί της, έκαναν μια απροσδόκητη κίνηση και εμπόδισε το εν λόγω σχέδιο.
Οι εισβολείς είναι πλέον αποκομμένοι από τον Ευφράτη από μια συριακή γραμμή από δυτικά προς ανατολικά που καταλήγει στα σύνορα με το Ιράκ. Από την ιρακινή πλευρά στοιχεία από τις Λαϊκές Στρατιωτικές Μονάδες (PMU, Popular Military Unites) υπό τις διαταγές της ιρακινής κυβέρνησης κινούνται για να συναντήσουν τις συριακές δυνάμεις στα σύνορα.

Οι Αμερικανοί εισβολείς κάθονται τώρα στη μέση ενός μέρους μιας μάλλον άχρηστης έρημου γύρω από την αλ-Τανφ όπου η μόνη επιλογή τους είναι να πεθάνουν από ανία ή να να μετακινηθούν προς τα πίσω στην Ιορδανία από όπου ήρθαν. Ο ρωσικός στρατός έχει καταστήσει πολύ σαφές ότι θα παρέμβει δυναμικά αν επιτεθούν οι ΗΠΑ κατά της συριακής γραμμής και προχωρήσουν πιο βόρεια. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν έχουν καμία εντολή για είναι στη Συρία. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ή νομικό έδαφος για να επιτεθούν σε οποιαδήποτε συριακή μονάδα. Η μόνη επιλογή τους τώρα είναι να οπισθοδρομήσουν.

Η κίνηση των ΗΠΑ προς την αλ-Τανφ καλύφθηκε από μια επίθεση των δυνάμεων δι’ αντιπροσώπων των ΗΠΑ στα νότιο-δυτικά της Συρίας. Μια μεγάλη ομάδα «ανταρτών», η οποία περιλαμβάνει στοιχεία της Αλ Κάιντα και τροφοδοτείται από την Ιορδανία, κινήθηκε για να καταλάβει την πόλη της Νταριγία υπό τον έλεγχο της συριακής κυβέρνησης. Αναμενόταν ότι η επίθεση αυτή θα αποσπούσε τις συριακές δυνάμεις από την κίνηση τους στα ανατολικά. Αλλά, παρά τη χρήση των βομβιστών αυτοκτονίας η επίθεση στην Νταριγία απέτυχε να συντρίψει τις ισχυρές άμυνες των συριακών δυνάμεων. Δενπαρείχε την ζητούμενη εκτροπή. Η συριακή θέση στη Νταριγία ενισχύθηκε με μονάδες από τη Δαμασκό οι οποίες επιτίθενται τώρα στις συμμορίες δι’ αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Σημαντική πρόοδος σημειώθηκε σήμερα (13/6/2017) στα νότια προάστια της Νταριγία και ο συριακός στρατός θα συνεχίσει πιθανότατα την επίθεση του μέχρι να φτάσει στα σύνορα με την Ιορδανία.

Τα σχέδια των ΗΠΑ στη νότια Συρία, επίσης στα δυτικά και στα ανατολικά, έχουν αποτύχει προς το παρόν. Εκτός αν η διοίκηση Trump θέλει να εμπλέκονται σημαντικά περισσότερες δυνάμεις και να διεξάγει πόλεμο, ανοιχτά και εναντίον όλων των νόμων, κατά της κυβέρνησης της Συρίας και των συμμάχων της, η κατάσταση εκεί είναι υπό πλήρη έλεγχο. Οι συριακές δυνάμεις θα ανακαταλάβουν, με την πάροδο του χρόνου, όλα τα (μπλε χρώματος) εδάφη στο νότο, που σήμερα κατέχονται από τους διάφορους αντιπροσώπους μισθοφόρους των ΗΠΑ και άλλες τρομοκρατικές ομάδες.

Στα βόρειο-δυτικά οι ομάδες τακφιριστών «ανταρτών» συγκεντρώνονται γύρω από το Ιντλίμπ και βορειότερα. Αυτές οι ομάδες χρηματοδοτούνται με σαουδαραβικά, καταριανά και τουρκικά χρήματα. Ο πρόσφατος καυγάς μεταξύ του Κατάρ και άλλων χωρών του Κόλπου έχει ωθήσει την κατάσταση στο Ιντλίμπ σε περαιτέρω χάος. Οι ομάδες που χορηγούνται από τη Σαουδική Αραβία μάχονται κατά των ομάδων που χορηγούνται από το Κατάρ και από τη Τουρκία. Οι συγκρούσεις αυτές προσθέτονται στις ήδη υπάρχουσες συγκρούσεις μεταξύ των ομάδων που ευθυγραμμίζονται με αλ-Κάιντα και εκείνων της Αχράρ αλ-Σαμ. Οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις περικυκλώνουν την και η Τουρκία, στο βόρειο τμήμα, κρατά τα σύνορά της ως επί το πλείστον κλειστά. Οι τακφιριστές «αντάρτες» στο Ιντλίμπ θα βράσουν στη δική τους τη σάλτσα μέχρι να γίνουν καλά και να εξαντληθούν τελείως. Εν τέλει, οι κυβερνητικές δυνάμεις θα κινηθούν και θα καταστρέψουν ό, τι θα έχει απομείνει από αυτούς.

Στο κέντρο του χάρτη ο συριακός στρατός είναι (κόκκινα) βέλη δείχνουν προς τις περιοχές της κεντρικής ερήμου που κρατιούνται από τις δυνάμεις του Νταές-ISIS που υποχωρούν προς τα ανατολικά (μαύρα βέλη). Προχωρώντας ταυτόχρονα από τα βόρεια, δυτικά και νότια, οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις κάνουν γρήγορη πρόοδο με ανακατάληψη αρκετών τετραγωνικών χιλιόμετρων εδάφους κάθε μέρα. Κατά τον τελευταίο μήνα έχουν ανακτηθεί 4.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πάνω από 100 οικισμούς και πόλεις. Μέσα σε λίγες εβδομάδες θα έχουν ανακτηθεί όλα τις (καφέ) περιοχές υπό το σημερινό έλεγχο του Νταές μέχρι τις όχθες του ποταμού Ευφράτη και τα συρο-ιρακινά σύνορα.

Ρώσικος στρατιωτικός εξοπλισμός για γέφυρες άρχισε πρόσφατα να φτάσει στη Συρία. Θα χρειαστεί για να διασχίσουν τον Ευφράτη και να ανακτήσουν τις περιοχές βορείως του ποταμού.

Εν τω μεταξύ, οι κουρδικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ (κίτρινα βέλη) επιτέθηκαν στη πόλη της Ράκκα που ελέγχεται από το Νταές. Το ρωσικό στρατιωτικό επιτελείο ισχυρίζεται ( βίντεο ) ότι οι Κούρδοι και οι ΗΠΑ έκαναν μια συμφωνία με το Νταές/ISIS για να αφήσουν τους μαχητές του να διαφύγουν από τη Ράκκα προς τα νότια και ανατολικά. Η γρήγορη επέλαση των Κούρδων για την ανακατάληψη της πόλης υποστηρίζει αυτό τον ισχυρισμό. Φαίνεται να μην υπάρχει σχεδόν οποιαδήποτε αντίσταση από το Ισλαμικό Κράτος που παρέμεινε εκεί.

Όλες οι δυνάμεις του Νταές/ISIS που παραμένουν στη Συρία, αυτές που προέρχονται από τη Ράκκα, καθώς και εκείνες που προέρχονται από τις περιοχές της ερήμου, κινούνται ανατολικά κατά μήκος του Ευφράτη προς την πόλη της Ντέιρ εζ-Ζορ. Εκεί >100.000 πολίτες πιστοί στη κυβέρνηση και ένα στρατόπεδο της συριακής φρουράς, εδώ και πολύ καιρό έχουν περικυκλωθεί από τις δυνάμεις του Νταές/ISIS. Οι πολιορκημένοι τροφοδοτούνται από αεροπορικές ρίψεις. Η συριακή στρατιωτική φρουρά κράτησε για πολύ καιρό έναντι των επιθέσεων των δυνάμεων του Νταές/ISIS. Αλλά με χιλιάδες νέες δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους που έρχονται προς την πόλη, τα κυβερνητικά στρατεύματα βρίσκονται σε πραγματικό κίνδυνο να συντριβούν. Ενισχύσεις πρέπει να αερομεταφερθούν στην πόλη για να κρατηθεί το Νταές/ISIS μακριά και για να αποφευχθεί μια πολύ μεγάλη σφαγή. Μια πολύ καλύτερη εναλλακτική λύση είναι μια εφεδρική γραμμή στο έδαφος. Αλλά η κούρσα του συριακού στρατού προς την πόλη καθυστέρησε από τις ανοησίες των ΗΠΑ στο νότο. Μια νέα μεγάλη χερσαία κίνηση των κυβερνητικών δυνάμεων προς την Ντέιρ εζ-Ζορ βρίσκεται σε στάδιο προετοιμασίας.

Ας ελπίσουμε μόνο να φτάσουν εγκαίρως.

Οι δυνάμεις δι’ αντιπροσώπων του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας, που διοικούνται από τη CIA, έχουν εξαπολύσει για έξι χρόνια ένα μακροχρόνιο πόλεμο κατά της Συρίας και του λαού της. Με το Κατάρ και η Τουρκία τώρα σε αντίθετα στρατόπεδα από τους Σαουδάραβες και τους συμμάχους τους των ΗΠΑ, η συμμορία που επιτέθηκε στη Συρία καταρρέει. Το ισλαμικό κράτος συρρικνώνεται γρήγορα και σχεδόν νικήθηκε. Η προσπάθεια των ΗΠΑ να κερδίσουν έδαφος στο νότο έχει διακοπεί. Εκτός αν οι ΗΠΑ αλλάζουν τακτική και ξεκινάνε μια μεγάλης κλίμακας επίθεση εναντίον της Συρίας με τις δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις, ο πόλεμος στη Συρία έχει τελειώσει. Πολλές περιοχές πρέπει ακόμη να ανακτηθούν από τις συριακές δυνάμεις. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο εσωτερικό της χώρας θα συνεχιστούν για πολλά χρόνια. Οι πληγές θα χρειαστούν δεκαετίες για να επουλωθούν. Διαπραγματεύσεις θα πραγματοποιηθούν για τις περιοχές στα βόρεια σήμερα υπό τουρκικό ή αμερικανικό (δι’ αντιπροσώπων) έλεγχο. Περαιτέρω διακανονισμός θα πρέπει να επιτευχθεί. Αλλά ο στρατηγικός πόλεμος μεγάλης κλίμακας κατά της Συρίας τώρα τελείωσε.

Κανείς δεν κέρδισε τίποτα. Οι Κούρδοι, οι οποίοι ενώ φαίνονταν σαν μοναδικό νικητή του πολέμου, μόλις πέταξαν στον αέρα τα κέρδη τους.

Οι κουρδικές δυνάμεις του YPG υπό την υποστήριξη των ΗΠΑ έκαναν ένα τραγελαφικό λάθος ζητώντας ανοικτά την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας. Οι αναρχο-μαρξιστές τουYPG, πάντα περήφανοι να επιδεικνύουν το φεμινισμό τους, ξαφνικά υποκλίνονται μπροστά στους μεσαιωνικούς Ουαχαμπιτές ανώμαλους. Με τον τρόπο αυτό κατέστρεψαν την εμφάνισή τους ως προοδευτική αριστερίστικη δύναμη. Η κίνηση αυτή θα ενισχύσει την τουρκική και τη συριακή, ιρακινή και ιρανική συμπεριφορά και εχθρότητα εναντίον τους.

Όλες οι πολιτικές επελάσεις που πραγματοποίησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου με την επί το πλείστον ουδέτερη στάση τους μεταξύ των «ανταρτών» και της συριακής κυβέρνησης βρίσκονται πλέον σε κίνδυνο. Η κίνηση αυτή είναι τρελή. Η κουρδική κρατούμενη περιοχή περιβάλλεται όλη από περισσότερο ή λιγότερο εχθρικές δυνάμεις. Η υποστήριξη από τις ΗΠΑ η τη Σαουδική Αραβία για το χερσαία κλειδωμένο και περικυκλωμένο κουρδικό θύλακα δεν είναι βιώσιμη για οποιοδήποτε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Οι Κούρδοι, για ακόμη μια φορά απόδειξαν ότι οι ίδιοι είναι οι χειρότεροι εχθροί τους στην επιδίωξη τους για ένα (ημι) κυρίαρχο κουρδικό κράτος. Θα ριχτούν πίσω στην αρχικές περιοχές τους και πάλι θα διπλωθούν εντός του συριακού κράτους.

Μετάφραση στα ελληνικά από Κριστιάν Άκκυριά για τον Ινφογνώμονα Πολιτικά, Αθήνα, 14.6.2017

«Ο François Bayrou από πιονιέρος ηθικοποίησης της πολιτικής ζωής, εγκαλούμενος για εικονική απασχόληση»

Από

anixneuseis

June 14, 2017

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]u www.kalkis.eu

Υπενθυμίζω στους αναγνώστες των Ανιχνεύσεων το άρθρο μου στις 22.2.2017 με τίτλο «Αέρας στα πανιά του Emmanuel Macron», http://www.anixneuseis.gr/?p=162999 την καθοριστική συμβολή του γάλλου αρχηγού του MoDem François Bayrou, νυν Υπουργού Δικαιοσύνης, στην εκλογή του νυν προέδρου Γαλλίας στην πρόκρισή του στον καθοριστικό 2^ο γύρο των προεδρικών εκλογών. Τι έκανε τότε ο Bayrou ; Παραιτήθηκε από υποψήφιος πρόεδρος που ήταν, προς όφελος του Macron στο όνομα «μιας ισότιμης συνεργασίας» (όχι συγχώνευση των δυο πολιτικών ρευμάτων) με την παράταξη En marche. Μία από τις «απαιτήσεις» , και μάλιστα η 1^η απαίτηση του Bayrou, ήταν η άμεση ψήφιση ενός νόμου για την «ηθικοποίηση της πολιτικής ζωής» στη Γαλλία. Το σχετικό προσχέδιο νόμου το σκιαγράφησα σε άρθρο μου στις 4.6.2017 στις Ανιχνεύσεις http://www.anixneuseis.gr/?p=168911 και ο Bayrou είχε προβλεφτεί να το παρουσιάσει στο υπουργικό συμβούλιο, κάτι που έγινε με συνέπεια σήμερα.

Πού βρίσκεται η ασυνέπεια ; Πού βρίσκεται ο κινσορισμός ; Στο γεγονός ότι οι αρμόδιες γαλλικές δικαστικές αρχές έχουν διατάξει προκαταρκτική έρευνα σε βάρος του κόμματος MoDem, του Bayrou δηλαδή, για «εικονική απασχόληση» ως δήθεν βοηθών των ευρωβουλευτών του, αλλά και του ιδίου με την ιδιαιτέρα του (όπως δημοσιεύει σήμερα η σατιρική εφημερίδα Canard enchaîné), σε βάρος του προϋπολογισμού του Ευρωκοινοβουλίου, δηλαδή του ευρωπαίου φορολογουμένου, και προς όφελος του κόμματός του για το οποίο πραγματικά εργάζονταν. Ίδια υποψία που βαρύνει επίσης και την Marine Le Pin, όπως είχα γράψει στις 30.5.2017 σε άλλο άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις http://www.anixneuseis.gr/?p=168570 αλλά ενδεχομένως και 19 συνολικά ευρωβουλευτών από την δεξιά, την αριστερά ή τους οικολόγους και των 30 βοηθών τους.

Ο ίδιος ο François Bayrou, σε συνέντευξή του στο RTL σήμερα, παραδέχθηκε μερικώς ότι η ιδιαιτέρα του απασχολούνταν μερικώς για το κόμμα του και μερικώς για το Ευρωκοινοβούλιο! Η ευρωβουλευτίνα του ιδίου κόμματος Corine Lepage κατήγγειλε σε βιβλίο της αλλά και στην τηλεόραση ότι ζητήθηκε και από τους συναδέλφους της να προσλάβουν βοηθούς που θα πληρώνονται από το Ευρωκοινοβούλιο και θα δουλεύουν για το MoDem ! Κάτι που ίδια αρνήθηκε να το αποδεχτεί.

Στο μεταξύ στα γαλλικά ΜΜΕ αρχίζει να βγαίνει ένας προβληματισμός αναφορικά με την στάση που θα κρατήσει στη νέα Εθνοσυνέλευση ο François Bayrou, του οποίου οι έδρες μπορεί να μην είναι απαραίτητες για την προεδρική πλειοψηφία, λόγω της προβλεπόμενης σαρωτικής νίκης της Κυριακής. Θα πειθαρχεί στην γραμμή πλεύσης στην νέα Μακρονική πλειοψηφία ή προαλείφεται ήδη για εσωτερική αντιπολίτευση, ως παλαιός ατίθασος πολιτικός που είναι ;

Έχω τη γνώμη ότι μετά και τον 2^ο γύρο των βουλευτικών εκλογών στις 18 Ιουνίου και την οριστικοποίηση του συνολικού αριθμού των εδρών που θα εκλέξει το κόμμα του Emmanuel Macron, ο νέος πρόεδρος, αν δεν θέλει να σκορπίσει στους πέντε ανέμους την απίστευτη εμπιστοσύνη αλλά και προσδοκία που του έδειξαν οι ψηφοφόροι του, κι όχι μόνο, θα πρέπει να είναι αμείλικτος με τέτοια φαινόμενα, παρόλο ότι δεν είναι και τόσο εύκολο. Είτε πρόκειται για τον αρχιτέκτονα της προεκλογικής του καμπάνιας, είτε πρόκειται για την υπουργό των ευρωπαϊκών υποθέσεων, είτε πρόκειται για τον ίδιο τον François Bayrou, στον βαθμό φυσικά που ευσταθούν και αποδειχθούν οι υποψίες που τους βαρύνουν.

1...2,9522,9532,954...3,022 Σελίδα 2,953 από 3,022

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Το αποτυχημένο μεγάλο σχέδιο της Τουρκίας για τη Μέση Ανατολή

Ο αγωγός East Med κινείται και προκαλεί γεωπολιτικές ανακατατάξεις

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος της Μέσης Ανατολής: Γιατί τόσο μίσος για τους φίλους του Ερντογάν

Policewoman critically injured in coordinated shooting, stabbing attack in Jerusalem

Border Police guard, 20, stabbed at Damascus Gate; separate group of officers attacked at Zedekiah’s Cave; three assailants, residents of West Bank, killed

Ένας καυγάς στον Κόλπο

Το νόημα της φιλονικίας των μοναρχών

Γενιά Corbyn

Γιατί οι Εργατικοί κέρδισαν την βρετανική νεολαία

Turkey’s Failed Grand Design for the Middle East

Tillerson unites D’s and R’s — they all ridicule his testimony

By Jennifer Rubin June 15 at 2:15 PM THE WASHINGTON POST

Οι έξι (6), το Κατάρ και οι Έλληνες

Η ΕΕ προβληματίζεται σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας

**Του Δημήτρη Τσαϊλά* Πέμπτη 15 Ιουνίου 2017, 00:03**

Συρία- Το τέλος του πολέμου είναι σήμερα ορατό

Μια ματιά στις πρόσφατες εξελίξεις στη Συρία.

«Ο François Bayrou από πιονιέρος ηθικοποίησης της πολιτικής ζωής, εγκαλούμενος για εικονική απασχόληση»