Αρχική Blog Σελίδα 2952

«Οι Γάλλοι δεν ψήφισαν την απολυτότητα του Μακρόν αλλά την εξυγίανση»

Από
anixneuseis
-
1

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Ο 2ος γύρος των γαλλικών κοινοβουλευτικών εκλογών διενεργήθηκε κι έτσι ολοκληρώθηκαν οι 4 συνολικά διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, περιλαμβανομένων και των προεδρικών, όπως προβλέπει ο εκλογικός νόμος. Ο σχετικός κουρνιαχτός θα αρχίσει, σιγά-σιγά, να κατακάθεται μετά τον ορισμό της νέα κυβέρνησης σήμερα βράδυ. Κάποιοι μιλούν ήδη για έναν δομικό, κι όχι οριακό, ανασχηματισμό, δεδομένου ότι 5 εν ενεργεία υπουργοί εγκαλούνται για «υποθέσεις» τους, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση του υπουργού Δικαιοσύνης

François Bayrou ο οποίος παραιτήθηκε ήδη, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές,  μαζί με τις συντρόφισσές του υπουργούς Marielle de Sarnez και

Sylvie Goulard.

Όλοι τους υψηλόβαθμα στελέχη του συμπράξαντος στην πρόσφατη εκλογική επιτυχία κεντροδεξιού κόμματος MoDem. Όλοι τους εγκαλούμενοι σήμερα για «πλασματική απασχόληση» βοηθών τους στο ευρωκοινοβούλιο που στην πραγματικότητα φέρονται να δούλευαν για το κόμμα τους και τους πλήρωνε ο ευρωπαίος φορολογούμενος.

Όμως η αναμενόμενη σήμερα κυβερνητική αναδόμηση δεν αφορά μόνο τους ανωτέρω απερχόμενους 3 υπουργούς. Αφορά σίγουρα τον υπουργό εδαφικής συνοχής Richard Ferrand (εγκαλούμενο  για μεροληπτική προικοδότηση της πρώην και νυν συζύγου του με νόμιμες αλλά επιλήψιμες συμβάσεις) και πιθανόν την υπουργό εργασίας Muriel Penicaud (εγκαλούμενη για ευνοιοκρατική διοργάνωση συγκέντρωσης με επιβάρυνση της εταιρείας από την οποία προέρχεται), όπως απαίτησε σήμερα το πρωί εκπρόσωπος του Ρεπουμπλικανικού δεξιού κόμματος.

Το εν λόγω κόμμα, ως γνωστόν, ήταν ο μεγαλύτερος χαμένος, σε μια εκλογική αναμέτρηση που δεν χανόταν (imperdable), πολιτικά χώρος  των προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών, εξαιτίας της  συγκρίσιμης  «πλασματικής απασχόλησης» της συζύγου και των παιδιών του François Fillon, βεβαρημένης με αργομισθία.

Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, οι Γάλλοι αναλυτές  θεωρούν, κι έτσι πρέπει να είναι, ότι όσοι πήγαν να ψηφίσουν, όσοι έκαναν αποχή (57% περίπου) και όσοι έριξαν άκυρο ή λευκό ψηφοδέλτιο (2.000.000 περίπου) απέφυγαν την απολυτότητα της ηγεμονίας του Emmanouel Macron, διαψεύδοντας έτσι τις τελευταίες δημοσκοπήσεις που προέβλεπαν πάνω από τις 400 έδρες (σε σύνολο 577) για την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία (355 έδρες τελικά).

Σήμερα λοιπόν ο Emmanouel Macron, στον ανασχηματισμό που θα κάνει,  διευκολύνεται αφάνταστα και αναίμακτα να απαλλαγεί από τα παραπάνω «βαρίδια», ικανοποιώντας έτσι από την αρχή της θητείας του το λαϊκό αίτημα για «ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής». Δεν του κοστίζει πολιτικά γιατί διαθέτει 308 έδρες δικές του, δίχως να υπολογίζονται και έδρες που πιθανότατα να προέλθουν από τον διεμβολισμό που κατάφερε να κάνει στα αντίπαλα κόμματα. Νομίζω ότι θα ενισχύσει το προφίλ του ως αναμορφωτή ενάντια στις πολιτικές πρακτικές νεποτισμού και κολλητιλικίου, για να περάσει στη συνέχεια με περισσότερη κοινωνική ανοχή στην δύσκολη ελαστικοποίηση του γαλλικού κώδικα εργασίας. Διαφορετικά; Ποιος ξέρει από σήμερα…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πυρηνικοποίηση της Γερμανίας;

Από
anixneuseis
-
12

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΥ Ιούνιος 21, 2017

Αναπλ. Καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών, Τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ

«Μία γερμανική ατομική βόμβα (Eine deutsche Atombombe) Οι Γερμανοί συζητούν το ενδεχόμενο να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα. Η αμφισβήτηση από τον Ν. Τραμπ του ρόλου του ΝΑΤΟ κάνει τo Βερολίνο  να σκέφτεται το αδιανόητο». Το άρθρο του Economist [1] τον Μάρτιο του 2017 έφερε στην επιφάνεια-έστω και σε επίπεδο ρητορικής- τη μεγαλύτερη πρόκληση για τις ενδο-ευρωπαϊκές ισορροπίες τον 21ο αιώνα. Το ενδεχόμενο πυρηνικοποίησης της Γερμανίας.

Η εκλογή του Ν. Τραμπ και η αμφισβήτηση του ρόλου του ΝΑΤΟ αποτέλεσε μία πρόκληση για το ιστορικό-στρατηγικό πλαίσιο των σχέσεων Ευρώπης και ΗΠΑ. Οι τάσεις απομονωτισμού που εξέφρασε ο αμερικανός πρόεδρος έθεσαν διλήμματα όσον αφορά τον μεταπολεμικό άξονα σύζευξης των δύο στρατηγικών συμμάχων. Παράλληλα έφεραν στην επιφάνεια ένα ζήτημα που αποτελεί ταμπού για τις ευρωπαϊκές χώρες. Την ανάγκη της πλέον εύρωστης ευρωπαϊκής οικονομίας να επιλύσει ένα επαπειλούμενο ή πιθανολογούμενο δίλημμα ασφαλείας με άξονα τη ρωσική εξωτερική πολιτική.

Όσο κι αν το ζήτημα έχει υποβαθμιστεί, σταδιακά διαμορφώνεται μία επιχειρηματολογία υπέρ της απόκτησης πυρηνικών από το Βερολίνο. Μάλιστα ένας άξονας των επιχειρημάτων των υπέρμαχων της πυρηνικοποίησης της Γερμανίας είναι το Brexit και η αποδυνάμωση της συνολικής ευρωπαϊκής πυρηνικής αποτροπής έναντι της Ρωσίας. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει τις ευρωπαϊκές χώρες, ειδικότερα αυτές της Βαλτικής να πέσουν θύματα πυρηνικού εκβιασμού (nuclear blackmail).

Ιστορικά, το γερμανικό ζήτημα και ο τρόπος ένταξης της χώρας στο πλαίσιο έκφρασης πυρηνικής αποτροπής έναντι των Σοβιετικών αποτέλεσε κρίσιμο σημείο διαμόρφωσης επιλογών. Τη δεκαετία του ’60 στο κοινό ανακοινωθέν που ακολούθησε τη συνάντηση Johnson-Erhard οι δύο ηγέτες δήλωσαν ότι «θα πρέπει να βρεθεί κάποιος τρόπος να ενταχθεί η Γερμανία στο πλαίσιο αμυντικής θωράκισης της Δύσης με πυρηνικά».[2] Για κάποιους η εξάρτηση από τις ΗΠΑ συνιστούσε μία αδυναμία χωρίς ωστόσο να υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική λύση που να εξασφαλίζει πρώτον την έκφραση αξιόπιστης αποτροπής έναντι της Σοβιετικής Ένωσης και δεύτερον να μην δημιουργεί εκ νέου ένα γερμανικό ζήτημα.

Σήμερα Γερμανοί αναλυτές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης εκτιμούν ότι η ρητορική του Ν. Τραμπ έναντι της ΕΕ και του ΝΑΤΟ παρέχει τουλάχιστον κίνητρα στη Γερμανία να αναζητήσει περαιτέρω ασφαλιστικές δικλείδες έναντι της πυρηνικής προβολής ισχύος της Ρωσίας. Αυτό στα πλαίσια της λογικής της αυτοβοήθειας που επιβάλλει στα κράτη να φροντίζουν τα ίδια για την ασφάλεια τους.

Μεταπολεμικά ο παραδοσιακός άξονας πυρηνικής αποτροπής της Δύσης θεμελιωνόταν στις εγγυήσεις των ΗΠΑ και στις πυρηνικές δυνατότητες Γαλλίας και Ηνωμένου Βασιλείου. Το δεδομένο αυτό αμφισβητήθηκε από τον Ν. Τραμπ, έστω και συγκυριακά, αφού ο ίδιος ανασκεύασε τις αρχικές δηλώσεις του.  Οι πρώτες αντιδράσεις στην εκλογή Τραμπ ήταν ενδεικτικές των προσδοκιών αλλά και ανησυχιών του Βερολίνου. Ο Roderich Kiesewetter, σύμβουλος της Α. Μέρκελ δήλωσε στο πρόσφατο παρελθόν (Financial Times) ότι αν οι ΗΠΑ δεν ήταν πρόθυμες να συνεχίσουν να αποτελούν τον άξονα πυρηνικής αποτροπής της Ευρώπης τότε αυτόν τον ρόλο θα όφειλαν να αναλάβουν Παρίσι και Λονδίνο.  Με τους βρετανούς να αποχωρούν από την ΕΕ και τη Γαλλία να αναζητά ένα πλαίσιο επαναπροσδιορισμού του ρόλου της ως ευρωπαϊκή δύναμη το Βερολίνο αναζητά πρακτικούς τρόπους να ενισχύσει την ασφάλεια του διαφυλάσσοντας την οικονομική πρωτοκαθεδρία του στην Ευρώπη. Η άποψη ότι πλέον το Βερολίνο εισέρχεται σταδιακά σε μία περίοδο σημαντικών αποφάσεων όσον αφορά τη θωράκιση του έναντι των ρωσικών πυρηνικών ενισχύεται. Ουσιαστικά η επαμφοτερίζουσα ρητορική Τραμπ δημιούργησε πιέσεις για ενίσχυση της ασφάλειας της Γερμανίας. Για αυτό το λόγο μετά την άνοδο του Ν. Τραμπ στην εξουσία η γερμανίδα Υπουργός Άμυνας Ursula von der Leyen δήλωσε ότι η νίκη Τραμπ δείχνει ότι η Ευρώπη και η Γερμανία θα πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης όσον αφορά την άμυνα τους.

Τον Φεβρουάριο του 2017 ο Πολωνός ηγέτης Καζίνσκι, μίλησε θετικά για την ιδέα να καταστεί η ΕΕ «μία πυρηνική υπερδύναμη» ώστε να εκφράζει ουσιαστική αποτροπή έναντι της Ρωσίας. Παρά την ιστορική γερμανο-πολωνική αντιπαλότητα ο Καζίνσκι φαίνεται να στηρίζει την προοπτική απόκτησης πυρηνικών από πλευράς Γερμανίας. Με τη σειρά του ο Berthold Kohler, εκδότης της γερμανικής FAZ πρότεινε τη δημιουργία ενός «γερμανικού μέσου πυρηνικής αποτροπής». Αυτό σύμφωνα με τον ίδιο ήταν επιθυμητό με βάση δύο προσδιοριστικές παραμέτρους. Πρώτον, τον απομονωτισμό των ΗΠΑ και δεύτερον την ανεπάρκεια των πυρηνικών οπλοστασίων Γαλλίας και Ηνωμένου Βασιλείου να λειτουργήσουν ως αξιόπιστη αποτροπή έναντι της Μόσχας. Ο Thorsten Benner, επικεφαλής του Global Public Policy Institute, στο Βερολίνο αλλά και ο αναλυτής Maximilian Terhalle, σε άρθρο του Foreign Policy (Απρίλιος 2017) εκτίμησαν ότι η «Γερμανία χρειάζεται πυρηνικά όπλα» [3].

Επί του παρόντος οι πιέσεις αυτές διαμορφώνονται με βάση ιστορικο-στρατηγικά και νομικού χαρακτήρα δεδομένα που δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από πλευράς Βερολίνου. Ωστόσο η διεθνοπολιτική και γεωπολιτική πραγματικότητα καταδεικνύει ότι καμία οικονομική δύναμη δεν μπορεί να προασπίσει επαρκώς και να προβάλλει τα συμφέροντα της χωρίς στρατιωτικά μέσα.

Αν η πολιτική Τραμπ συνιστά μία εφήμερη επιλογή από πλευράς Ουάσινγκτον και συνδέεται αποκλειστικά με την παραμονή του στην εξουσία, τότε οι διατλαντικές σχέσεις θα επανέλθουν σε μία ομαλότητα. Ωστόσο και σε αυτή την περίπτωση η προσπάθεια ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων της Ευρώπης μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει το κάρο που θα εκκινήσει μία διαδικασία πυρηνικοποίησης της Γερμανίας.

Μια τέτοια εξέλιξη προϋποθέτει υπερβάσεις σε επίπεδο συνταγματικών ρυθμίσεων στη χώρα. Σε διεθνές επίπεδο η Δυτική Γερμανία υπέγραψε τη Συνθήκη για μη Διασπορά των Πυρηνικών Όπλων (NPT) τη δεκαετία του ’60 και επαναδιατύπωσε τη δέσμευση της σε αυτήν με την ενοποίηση των δύο Γερμανιών το 1990. Πιθανή αποχώρηση από την NPT (κάτι μάλλον απίθανο) θα δημιουργούσε κοσμογονία σε επίπεδο ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Ωστόσο το Brexit προσφέρει επιχειρήματα στη γερμανική πλευρά να προωθήσει αργά αλλά σταθερά αιτήματα για ανάπτυξη πυρηνικών. Θα μπορούσε μάλιστα κάποιος να ισχυριστεί ότι αποτελεί ορθολογικό αίτημα για την ΕΕ και την ίδια τη Γερμανία. Η πολωνική πρόταση δια στόματος Καζίνσκι αποδίδει στη Γερμανία κατά κύριο λόγο το ρόλο του χρηματοδότη της προσπάθειας δημιουργίας ευρωπαϊκής πυρηνικής ομπρέλας.

Ο εκδότης της Frankfurter Allgemeine Zeitung, Roderich Kiesewetter σε ένα editorial του υποστήριξε ότι «ηρθε ο καιρός να σκεφτούμε το αδιανόητο για το μέσο Γερμανό, την απόκτηση από τη χώρα πυρηνικών ικανοτήτων ώστε να εξασφαλιστούμε από τις ασαφείς προθέσεις των ΗΠΑ». Ο Kiesewetter εκτιμά ότι στη συζήτηση για τον στρατηγικό προσανατολισμό της Γερμανίας και την απόκτηση πυρηνικών «δεν θα πρέπει να υπάρχουν ταμπού». Η δημόσια επιχειρηματολογία υπέρ της πυρηνικοποίησης της Γερμανίας ενόχλησε την Α. Μέρκελ η οποία ζήτησε να τεθεί στο περιθώριο το ζήτημα καθώς το 2017 αποτελεί χρονιά εκλογών στη χώρα. Αν και οι γερμανικές δεξαμενές σκέψεις συνέχισαν να αναπτύσσουν την επιχειρηματολογία τους  η γερμανική κοινή γνώμη με συντριπτικά ποσοστά επιθυμεί την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων. [4]

Η επιχειρηματολογία του Kiesewetter διαμορφώνεται σε ένα διττό άξονα ρεαλισμού και ορθολογισμού: «Η Γερμανία θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο να πείσει τις ευρωπαϊκές πυρηνικές δυνάμεις Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο να προσφέρουν εγγυήσεις για ολόκληρη την Ευρώπη. Η πυρηνική ασπίδα των ΗΠΑ είναι απαραίτητη για την Ευρώπη. Αν η Ουάσινγκτον δεν επιθυμεί πλέον να παράσχει αυτές τις εγγυήσεις η Ευρώπη θα πρέπει να εξεύρει πυρηνικές εγγυήσεις για αποτρεπτικούς λόγους». Τις ανησυχίες αυτές προκάλεσε ο Ν. Τραμπ με τις προεκλογικές δηλώσεις του περί μη στήριξης κρατών μελών του ΝΑΤΟ που δεν συνεισφέρουν οικονομικά στη Συμμαχία. Ο Kiesewetter υποστήριξε ότι «η Ευρώπη θα πρέπει να αρχίσει να σχεδιάζει το δικό της πλαίσιο ασφάλειας σε περίπτωση που οι Αμερικανοί αυξήσουν δραστικά το κόστος άμυνας της Ευρώπης ή αποφασίσουν να αποσυρθούν από αυτό το πλαίσιο εγγυήσεων». Η έκφραση ευρωπαϊκής (γαλλο-βρετανικής) πυρηνικής αποτροπής κατά τον Kiesewetter θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από έναν «ευρωπαϊκό αμυντικό προϋπολογισμό. Ωστόσο η αποχώρηση των Βρετανών από την ΕΕ αφήνει μοναδική χώρα με πυρηνική ισχύ τη Γαλλία, οπότε αυτό ίσως να γίνει επιχείρημα από όσους Γερμανούς επιθυμούν το Βερολίνο να κάνει το μεγάλο βήμα εμπρός.

Ωστόσο ο Kiesewetter υποστηρίζει ότι η Γερμανία δεν θα πρέπει να επιδιώξει την απόκτηση πυρηνικών ώστε να μην συμβάλλει στη διασπορά τους. Αυτή είναι μάλλον ήσσονος σημασίας αιτιολόγηση του εγχειρήματος. Τα σημαντικότερα επιχειρήματα του αντίλογου αφορούν το ιστορικό-στρατηγικό πλαίσιο δράσης της Γερμανίας και τα αισθήματα ανασφάλειας που θα δημιουργούσε ακόμα και στους εταίρους της. Ο τρόπος με τον οποίο έχει διαχειριστεί μέχρι σήμερα το Βερολίνο την οικονομική ισχύ του προκαλεί ανησυχία σε ένα ενδεχόμενο στρατηγικής αναβάθμισης του στο πυρηνικό πεδίο.

Το ζήτημα πιθανολογείται ότι θα επανέλθει σε δημόσιο διάλογο μετά τις γερμανικές εκλογές. Η ένταση με την οποία θα τεθεί εξαρτάται από αλληλένδετους παράγοντες όπως: οι επιλογές του Ν. Τραμπ, το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών, το πλαίσιο διαμόρφωσης των ευρω-ρωσικών σχέσεων, η στρατηγική αποστασιοποίηση ή μη του Ηνωμένου Βασιλείου από την ηπειρωτική Ευρώπη. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο πρόσφατο παρελθόν η Τ. Μει άφησε να υπονοηθεί ότι η πυρηνική ασπίδα της χώρας θα μπορούσε να μπει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το Brexit.

Η γερμανική πλευρά επιθυμεί να ενισχύσει την ασφάλεια της αλλά ταυτόχρονα διαψεύδει ότι σχεδιάζει να ηγηθεί της προσπάθειας δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής πυρηνικής αποτρεπτικής ομπρέλας [5]. Αναμφίβολα το δίδυμο Πούτιν – Τραμπ αποτελεί μία πρόκληση για τους Ευρωπαίους, ιδιαίτερα για την πλέον ανεπτυγμένη οικονομία της Ευρώπης, τη Γερμανία. Όπως το θέτει ο  Karl-Heinz Kamp του  Federal Academy for Security Policy το κρίσιμο ερώτημα είναι το «πως να εκφράσουμε αποτροπή, έναντι ποιού και πως».

[1] “Eine deutsche Atombombe, Germans are debating getting their own nuclear weapon”, The Economist, 2-3-2017

[2] Nuclear Weapons Sharing and «The German Problem», Foreign Affairs, July 1966

[3] «German Nukes would be a national tragedy:, Foreign Policy, April 10, 2017

[4] German public rejects nuclear weapons, ICAN, 23-3-2016

[5] «Merkel forced to deny Germany planning to lead a European nuclear superpower», The Telegraph, 9/2/2017

http://www.presspublica.gr/pyrinikopiisi-tis-germanias/

Τριάντα εννέα χρόνια απο το μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης.

Από
anixneuseis
-
1

Ηταν 20 Ιουνιου 1978 στις 11:03 το βραδυ οταν ισχυρος σεισμος 6.5 ριχτερ χτυπησε την Θεσσαλονικη με επικεντρο το χωριο Στιβος. Οι νεκροι ηταν τουλαχιστον 52 και οι περισσοτεροι απο την 8ωροφη πολυκατοικια που κατερρευεσε στην Πλατεια Ιπποδρομιου.

Κ. Γαβρόγλου: Κατώτερος των φοιτητών του

Από
anixneuseis
-
1

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

Αναρμόδιος δηλώνει ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου στο να συμβάλει να βρεθεί λύση στα όσα συμβαίνουν στο campus του ΑΠΘ με τη διακίνηση ναρκωτικών.

Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις, οπότε δεκτό!

Ωστόσο, αντί να περιορισθεί σε αυτό, ο κ. Γαβρόγλου στην συνέντευξή του στο ΣΚΑΙ, παρότι αναρμόδιος, δήλωσε ότι υπερβάλλουν οι 471 φοιτητές που περιγράφουν τα όσα αντικρίζουν καθημερινά γύρω από τη σχολή τους. «Τα φαινόμενα δεν είναι της έκτασης που αναφέρει η επιστολή των φοιτητών» είπε ο υπουργός. Θαρρείς πως η κοινή γνώμη δεν έχει σοκαριστεί με τους δύο πρόσφατους θανάτους χρηστών στους «επίμαχους» χώρους.

Θαρρείς πως ο κ. Γαβρόγλου ξέρει πως νιώθει ένα 20χρονο παιδί που πάει να σπουδάσει και αντικρίζει χρήστες και διακινητές στους χώρους απ’ όπου περνά για το μάθημά του!

Ωστόσο, αφού δεν είναι αρμόδιος για το θέμα, ως πολιτικός ινστρούχτορας είπε πως «ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα θα δώσει τη λύση και οι διδάσκοντες, και όχι οι αστυνομικές αρχές».

Δηλαδή, δεν είναι αρμόδια η πολιτεία να αντιμετωπίσει την διακίνηση των ναρκωτικών μέσα σε ένα πανεπιστήμιο αλλά ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα και οι καθηγητές του ιδρύματος; Μα το έκαναν οι 471. Έδειξαν τη ρώμη τους σε αντίθεση με τους όποιους αρμόδιους-αναρμόδιους. Αυτοί, τους οποίους ο κ. Γαβρόγλου χαρακτηρίζει «καλοθελητές», επιχειρώντας να εκμεταλλευθεί πολιτικά τη δήλωσή τους επιτιθέμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο κ. Γαβρόγλου αποδεικνύεται κατώτερος των φοιτητών του που δεν φοβήθηκαν να βάλουν την υπογραφή τους σε ένα κείμενο κατά της βίας.

“Καθημερινή”

Η ελευθερία των άλλων και τα όρια της βλάβης

Από
anixneuseis
-
0
ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΑΤΖΗΣ* 18.06.2017
Α​​ν αναρωτιέστε τι ακριβώς είναι ο φιλελευθερισμός και ποιος είναι φιλελεύθερος, σας έχω έναν εξαιρετικό ορισμό και μάλιστα από έναν Ελληνα συγγραφέα, τον Ανδρέα Λασκαράτο: «Φιλελεύθερος είναι βέβαια εκείνος που αυθορμήτως ζητεί να δώσει ελευθερίες. Εκείνος οπού ζητεί να λάβει ελευθερίες, ημπορεί να είναι, αλλά μπορεί και να μην είναι φιλελεύθερος». Με λίγες λέξεις, ο Λασκαράτος ορίζει άριστα τον φιλελευθερισμό και ταυτόχρονα μας προειδοποιεί. Ενώ φιλελεύθερος είναι αυτός που αδιάκοπα προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τις ελευθερίες των άλλων, αυτός που δεν διαθέτει αυτό το φιλελεύθερο ένστικτο πιθανόν δεν είναι.

Είναι μια χρήσιμη διάκριση όπως μπορείτε και μόνοι σας να διαπιστώσετε. Θα διακρίνετε τότε αυτούς που χρησιμοποιούν την ελευθερία εργαλειακά. Που αγωνίζονται για τα δικά τους δικαιώματα ή των ομάδων στις οποίες ανήκουν. Αντιμετωπίζουν την ελευθερία ως ένα μοχλό εξουσίας και γι’ αυτό έχουν την τάση να τον αρνούνται στους άλλους. Δεν θεωρούν ότι στα δικαιώματα υπάρχει κάποιας μορφής αμοιβαιότητα (έχεις το δικαίωμα να κάνεις το Α και το ίδιο ακριβώς δικαίωμα έχω κι εγώ), αλλά συχνά τα συνδέουν με αποκλειστικότητα (έχω μόνο εγώ το δικαίωμα να κάνω το Α γιατί εσύ δεν έχεις την ικανότητα να κάνεις κάτι τόσο υψηλό αλλά μόνο κάτι κατώτερο ποιοτικά, το Β – το οποίο πρέπει να απαγορεύεται). Με απλά λόγια, υποστηρίζουν ότι για να μπορείς να ασκήσεις ένα δικαίωμα θα πρέπει να πληροίς κάποιες προϋποθέσεις. Αν δεν τις πληροίς δεν το αξίζεις.

Ας χρησιμοποιήσουμε ένα μονίμως επίκαιρο παράδειγμα, για να καταλάβετε καλύτερα τη διαφορά. Ενώ σχεδόν όλοι συμφωνούμε ότι ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα είναι εκείνο που προστατεύει τον λόγο και την έκφραση, πολλοί αμφισβητούν ότι όλα τα είδη λόγου και έκφρασης αξίζουν αυτήν την προστασία. Θεωρούν ότι κάποια είναι κατώτερης ποιότητας ή ακόμα και επικίνδυνα. Γι’ αυτό θα πρέπει να απαγορευθούν: ο ρατσιστικός, ο μισαλλόδοξος, ο βλάσφημος και γενικά ο λόγος που θίγει «ιερά και όσια» κάθε μορφής.

Ομως, αποτελεί επαρκή αιτία απαγόρευσης το γεγονός ότι κάτι μας ενοχλεί και ίσως μας προσβάλλει; Οχι βέβαια. Γιατί ακριβώς αυτός ο λόγος είναι που πρέπει να γίνεται ανεκτός. Κανείς δεν επιχειρεί άλλωστε να απαγορεύσει τον ανώδυνο λόγο. Κανείς δεν θέλει να εμποδίσει μορφές έκφρασης που ανακουφίζουν αντί να προκαλούν. Ετσι, ενώ ο πραγματικός φιλελεύθερος αγωνίζεται για την προστασία αυτού ακριβώς του λόγου που απεχθάνεται, που έρχεται σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές του περί ανθρωπισμού, ελευθερίας, ισότητας και δικαιοσύνης, ο μη φιλελεύθερος αγωνίζεται να τον περιορίσει, αναζητώντας ενισχυτικά επιχειρήματα μιας προειλημμένης απόφασης.

Η δεύτερη στάση, όμως, είναι συχνότατα υποκριτική. Ετσι, για παράδειγμα, όσοι θεωρούν ότι ο μισαλλόδοξος και ρατσιστικός λόγος πρέπει να απαγορεύεται, σπάνια υποστηρίζουν το ίδιο για τον βλάσφημο λόγο. Ενώ και οι δύο μπορεί να προσβάλλουν, και μάλιστα με ακραίο τρόπο, το δεύτερο είδος λόγου δεν ενοχλεί συνήθως όσους δεν ανέχονται τον ρατσισμό. Και φυσικά ισχύει και το αντίστροφο. Αυτοί που αγανακτούν με τη βλασφημία και θέλουν να την ποινικοποιήσουν, γίνονται συχνά οι ίδιοι φορείς μισαλλόδοξου λόγου. Αλλά δεν πρέπει αυτό να μας εκπλήσσει. Οσοι θέλουν να περιορίσουν τον λόγο των άλλων, θεωρούν ιερές και άξιες προστασίας τις δικές τους απόψεις.

Ενα φαινομενικά ισχυρό επιχείρημα υπέρ του περιορισμού είναι το εξής: όλοι δεχόμαστε ότι κάποιες μορφές λόγου πρέπει να απαγορεύονται. Π.χ. εξύβριση, συκοφαντία, εκβιασμός, απάτη. Αυτές είναι εγκληματικές πράξεις που τελούνται κυρίως με τον λόγο και προκαλούν βλάβη. Γιατί να μην εντάξουμε και άλλες παρόμοιες πράξεις σε αυτήν την κατηγορία; Ειδικά όταν προκαλούν βλάβη σε κατά τεκμήριο αδύναμες ομάδες ή ομάδες που αποτελούν διαχρονικά θύματα διακρίσεων;

Ενώ ακούγεται ισχυρό αυτό το επιχείρημα, στην πραγματικότητα είναι σαθρό. Είναι ανόητο να μιλάμε για βλάβη σε ομάδες ή γενικά συλλογικότητες. Μόνο τα άτομα βλάπτονται. Τα παραπάνω εγκλήματα που τελούνται με λόγια βλάπτουν συγκεκριμένα άτομα με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Οι απόψεις, όσο ακραίες κι αν είναι, όσο και να προσβάλλουν κατηγορίες πολιτών, δεν βλάπτουν άμεσα κανέναν. Η προσπάθεια αιτιακής σύνδεσης της διατύπωσης μιας άποψης με συγκεκριμένη πράξη γίνεται καταχρηστικά και είναι άτοπη. Εάν χαρακτηρίσεις προδότη έναν πρωθυπουργό, δεν είσαι υπεύθυνος για την τρομοκρατική επίθεση εναντίον του. Εάν γράψεις ένα ισλαμοφοβικό άρθρο δεν είσαι υπεύθυνος για ρατσιστικά εγκλήματα κατά μουσουλμάνων μεταναστών. Και τα δύο είδη λόγου είναι ενοχλητικά, προσβλητικά και (αν σας ενδιαφέρει η άποψή μου) χυδαία. Ομως ακριβώς αυτά τα είδη λόγου έχουν ανάγκη προστασίας. Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης προηγείται της «ελευθερίας» να μην ενοχλείσαι, να μη σε προσβάλλουν, να μη σε κάνουν να αγανακτείς.

«Πολλοί θεωρούν ότι βλάπτονται από οποιαδήποτε συμπεριφορά δεν τους αρέσει και δυσανασχετούν καθώς προσβάλλει τα αισθήματά τους. […] Δεν υπάρχει όμως σύγκριση μεταξύ όσων αισθάνεται κάποιος για την άποψή του με την προσβολή που η άποψή του προκαλεί σε κάποιον άλλον. Οπως δεν συγκρίνεται η επιθυμία ενός κλέφτη να κλέψει μια τσάντα με την επιθυμία του ιδιοκτήτη της τσάντας να την κρατήσει».

Ετσι απαντά ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, ο σημαντικότερος υπερασπιστής της ιερής ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης. Για τον Μιλ, ο ακραίος και επιθετικός λόγος πρέπει να προστατεύεται ακόμη και όταν προκαλεί οδύνη. Οταν απαγορεύεις τη διατύπωση μιας άποψης, γράφει, είναι σαν να ληστεύεις την ανθρωπότητα. Μόνο με την απόλυτα ελεύθερη αγορά των ιδεών μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ανοικτά τον μισαλλόδοξο λόγο και μόνο έτσι μπορούμε να ελέγχουμε τις αρχές μας και τις αντιλήψεις μας συνεχώς, χωρίς να εφησυχάζουμε. Μόνο έτσι μπορούμε να έχουμε μια καθαρή και ζωντανή εικόνα της αλήθειας, όταν αυτή παράγεται μέσα από τη σκληρή σύγκρουσή της με το σφάλμα.

Εχει μεγάλο κόστος αυτή η ιερή ελευθερία. Αλλά οφείλουμε να το αντέξουμε αν θέλουμε να παραμείνουμε ελεύθεροι.

* Ο κ. Αριστείδης Χατζής είναι αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το βιβλίο του «Φιλελευθερισμός» κυκλοφορεί στη σειρά «Μικρές Εισαγωγές» των εκδόσεων Παπαδόπουλος.

“Καθημερινή”

The Irony of High Tech

Από
anixneuseis
-
0

Technology is a major foundation of national power. Its uses are obvious. But the path from innovation to obsolescence is frequently less obvious.

Technologies that define an era usually come from a major geopolitical power. Roman engineering, for example, helped shape the Mediterranean world. British technology created and sustained the industrial revolution. These empires could absorb the cost of innovation because they had the money to do so and because they knew it would only reinforce their power. And because technologies are meant to reinforce power, even the most benign were invented for military purposes.

The Origins of the iPhone

Consider the iPhone, an invention of Apple, the genius of Steve Jobs, and a helpful, hip, and harmless product. Or so it would seem.

The centerpiece of the iPhone, as is the case with so many electronics today, is the microprocessor. The microprocessor was the fruit of the labor of a variety of scientists and engineers who were sponsored by the US government, which needed a lightweight computer for missiles, aircraft, and other systems. The technology quickly found use in the F-14 fighter aircraft, intercontinental ballistic missiles, and submarine-launched nuclear missiles.

Fast forward to 1985. General Dynamics, known at the time as GTE, helped the US Army create an advanced network for a device invented some 12 years earlier. The device was the cellphone, which would face its first true test in Operation Desert Storm. The Army needed a reliable wireless communications system that could be easily deployed, and the cellphone fit the bill.

Many of the iPhone’s accessories and ancillary functions were developed for similar purposes. The idea of digital photography was developed by the National Reconnaissance Office, which needed a better way to produce photographs taken by their satellites. (Chemical photography required developing, and that meant that the film had to be ejected by the satellite and caught by an aircraft in the air.) The NRO, therefore, developed a digital camera that could stream pictures back to earth. The descendants of this camera—this tool of spycraft—are found in every iPhone.

Maps and location services—a fixture on every iPhone—likewise have military forebears. GPS was originally meant to accurately guide the systems and vehicles of the armed forces, not Uber drivers. The satellites that make GPS possible, even today, are operated by the US Air Force.

And then there is the Internet, which is available literally at our fingertips. It was developed by the Defense Advanced Research Projects Agency, more commonly known as DARPA.

The more recent generations of iPhones, meanwhile, feature voice recognition software. SIRI, as we’ve come to know her, was originally a DARPA-funded project of SRI International, an American research institute.

The Mature and the Obsolete

A few points follow. The first and most obvious is that the iPhone, an icon of innovation, is actually a composite of older technologies; only SIRI was invented this century. To its credit, Apple updated those technologies, fused them into a single platform, and turned that platform into a brilliantly packaged and marketed product. Still, what is called “high tech” is frequently an older innovation updated for modern use. It’s evolutionary, but it isn’t revolutionary.

Second, the military is a primary source of innovation in our society. The 50 or so years the Cold War was fought, for example, was a heyday of technological growth. The technology needed to support global war—in space, in the air, on the sea, under the sea, and on land—required unbound creativity. In this regard, the United States, with its intellectual and financial resources, had the advantage. But the public is either unaware of or indifferent to the fact that much of the technology we now consider peaceful was designed to allow the US to wage global thermonuclear war.

Third, we are reminded not just of the age of technologies but of their maturity. Maturity is different from obsolescence. The microprocessor cannot be considered cutting edge—it was put to practical use before 1970. But neither can it be considered obsolete—it is still widely used. It has become a foundation of society even though it is no longer being radically innovated. The same could be said of the automobile and the internal combustion engine. It was incredibly useful and would be sold for more than a century, but the basic innovations were in place around 1970, and the industry mostly became about marketing thereafter. The microprocessor has a bright future, but its heroic days are behind it.

The greatest innovations follow this loose pattern: A handful of scientists create possibilities, which are later developed for military use before being sold in consumer markets. Governments, which are responsible for national defense, typically underwrite the research; private industry, which eventually benefits from it, is too risk averse. Put differently, the private sector builds off the foundation created by the government.

As well the government should underwrite this research: New generations of technology are needed to raise productivity. If the model that has been in place since before World War II continues, then another generation of entrepreneurs will take advantage of military research and development, deploy it, and announce how much they dislike government interference in their work. Selling products is important, but we need to understand the role that war plays in consumer products. For the pacifists who love technology, and the libertarians who love it at least as much, there is a deep irony at work.
George Friedman
Editor, This Week in Geopolitics

Τα όρια της Γαλλίας με τον Μακρόν

Από
anixneuseis
-
5

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Οι θριαμβολογίες για τη νίκη του Μακρόν έχουν επικαλύψει κάθε άλλη εκτίμηση για τα αποτελέσματα των προεδρικών και των κοινοβουλευτικών εκλογών αποπροσανατολίζοντας από την αντικειμενική ανάγνωσή τους. Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστημα υιοθετεί κάθε φορά ένα αφήγημα ως την ανανέωσή του για να διασφαλίσει τη μακροημέρευσή του. Ο Εμανουέλ Μακρόν έλαβε το ποσοστό του 24% των ψήφων του εκλογικού σώματος στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών εξασφαλίζοντας έκτοτε την προεδρία αφού στον δεύτερο γύρο αντίπαλός του ήταν η Μαρί Λεπέν. Στο πρώτο γύρο των κοινοβουλευτικών εκλογών το νεοσύστατο κόμμα του έλαβε το 28% των ψήφων ενώ η αποχή ανήλθε στο 51%, ενώ στον δεύτερο γύρο η αποχή άγγιξε το 57%!. Με άλλα λόγια, αν αναγάγετε το ποσοστό που έλαβε το κόμμα του Μακρόν (REM) στο 43% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους που ψήφισαν, θα διαπιστώσετε ότι μια ισχνή μειοψηφία του γαλλικού λαού ψήφισε το REM. Βέβαια, ας μη γελιόμαστε. Ο  Εμανουέλ Μακρόν εξελέγη πρόεδρος λόγω της απαξίωσης της υποψηφιότητας του Φρανσουά Φιγιόν, ο οποίος εφέρετο μετά βεβαιότητος ως ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας αμέσως με την εκλογή του ως υποψηφίου της Δεξιάς.

Αναμφισβήτητα, η αλήθεια είναι ότι έχει ανατραπεί το κοινοβουλευτικό τοπίο, όμως αυτό δεν εγγυάται και την ανατροπή της πολιτικής προς θετική κατεύθυνση για τον γαλλικό λαό. Το ίδιο είχε συμβεί και στην Ιταλία το 1992  με την επιχείρηση «Καθαρά Χέρια», όταν ανατράπηκε συθέμελα το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Στη θέση των Αντρεότι –Κράξι που αποπέμφθηκαν κατηγορούμενοι ήλθαν οι Μπερλουσκόνι – Γκρίλο. Είναι καλύτερο το σημερινό πολιτικό σκηνικό της Ιταλίας ή μήπως κατόρθωσε να την οδηγήσει στην οικονομική ανάπτυξη; Ποιο είναι το κοινό σημείο ανάμεσα στην τότε Ιταλία και τη σημερινή Γαλλία του Μακρόν; Στην Ιταλία, η πολυδιαφημισμένη απλή αναλογική επέτρεπε σε έναν πεντακομματικό κυβερνητικό σχηματισμό που αναπαράγονταν μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση να κρατά μονίμως εκτός εξουσίας το ΚΚΙ του 30% και άνω, ενώ στη Γαλλία το πολιτικό σύστημα διασώζεται προβάλλοντας ως αντίπαλο δέος το Εθνικό Μέτωπο των Λεπέν με κάθε τίμημα. Όταν όμως η δημοκρατία βιάζεται με τίμημα την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων συνήθως ακολουθούν τερατογενέσεις. Ίδωμεν λοιπόν …

Το θριαμβευτικό κλίμα για τις επιτυχίες του Μακρόν καλλιέργησαν οι αγορές αναμένοντας μεγαλύτερη συσσώρευση κεφαλαίου από τις μεταρρυθμίσεις που είχε εξαγγείλει προεκλογικά. Σε τι όμως συνίσταται το περιεχόμενο των μεταρρυθμίσεων στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού σε μία προηγμένη χώρα η οποία έχει ήδη ενσωματώσει την τεχνολογική εξέλιξη στη λειτουργία της; Στην απαλλοτρίωση των κοινωνικών λειτουργιών του κράτους από το κεφάλαιο. Διότι μεταρρυθμίσεις ονομάζονται και οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί στην αντίθετη κατεύθυνση στη δημιουργία ενός κοινωνικού κράτους. Όμως αυτό σήμερα χαρακτηρίζεται ως αναχρονισμός και οπισθοδρόμηση  και το ΔΝΤ μαζί με το Βερολίνο καθορίζουν την κατεύθυνση και το περιεχόμενο των “μεταρρυθμίσεων”.

Ποιο είναι σήμερα το σωσίβιο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής; Σήμερα, το σύγχρονο κράτος, χάνοντας τη νομιμοποίησή του όσο οι κοινωνίες βυθίζονται στη λιτότητα και στην παρακμή, λόγω της αδυναμίας του να ανταποκριθεί στον κοινωνικό του ρόλο, αναζητά τη νομιμοποίησή του  σε άλλες μη οικονομικές εκδοχές. Ως εναλλακτική εκδοχή έχει επιλέξει το θέμα της προσωπικής ανασφάλειας. Όμως αυτή η εναλλακτική ανασφάλεια, μας λέει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, «πρέπει να δραματοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία το κράτος δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα». Με άλλα λόγια χάνεται η κοινωνική νομιμοποίηση του κράτους, γιαυτό αντ’ αυτής προβάλλει την ανασφάλεια. Αυτό δεν έπραξε ο Ολάντ με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και στις Κάννες με την κατάσταση ανάγκης που επέβαλε; Αυτό δεν έκανε ο Μακρόν πραγματοποιώντας το πρώτο του ταξίδι μετά τη Γερμανία στο Μάλι, όπου είναι εγκατεστημένοι 4.000 στρατιώτες στο όνομα καταπολέμησης της τρομοκρατίας;

Το σύνθημα του Μακρόν «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά, Εμπρός!» είναι παραπλανητικό. Διότι, όπως έγραφε ο Μαρξ στη «Φτώχεια της φιλοσοφίας»: «Μη λέτε πως τα κοινωνικά κινήματα αποκλείουν τα πολιτικά κινήματα. Δεν υπάρχει κοινωνικό κίνημα που να μην είναι ταυτόχρονα πολιτικό. Μόνον όταν φθάσουν σε τέτοιο σημείο οι συνθήκες, ώστε να μην υπάρχουν πια τάξεις και ανταγωνισμός μεταξύ των τάξεων, οι κοινωνικές εξελίξεις θα πάψουν να είναι και πολιτικές εξελίξεις». Πού οδηγεί λοιπόν την κοινωνία το κόμμα του Μακρόν; Σε υψηλότερους δείκτες της οικονομίας με μεγαλύτερη ανισοκατανομή στην κοινωνία;

Μάλιστα η κοινοβουλευτική υπεροχή του REM με την περιορισμένη έως περιθωριακή παρουσία των συντηρητικών και των σοσιαλιστών θα υποβαθμίσει τη Δημοκρατία. Διότι, όπως σημειώνει η Σαντάλ Μουφ: «Η εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας απαιτεί μία σύγκρουση νόμιμων δημοκρατικών πολιτικών θέσεων. Αυτό ακριβώς πρέπει να είναι το αντικείμενο της αντιπαράθεσης μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Αν λείπει αυτή η συγκρουσιακή δομή, τα πάθη δεν μπορούν να βρουν δημοκρατική διέξοδο και η αγωνιστική δυναμική του πλουραλισμού παρεμποδίζεται…. Όταν θολώνουν οι πολιτικές διαχωριστικές γραμμές, ο κόσμος αρχίζει να αποξενώνεται από τα πολιτικά κόμματα και παρατηρείται η ανάπτυξη άλλων τύπων συλλογικής ταυτότητας, με άξονα εθνικιστικές, θρησκευτικές, ή εθνοτικές μορφές ταύτισης». Με άλλα λόγια την επόμενη φορά η Λεπέν θα διεκδικήσει με μεγάλες αξιώσεις την προεδρία αφού το δίπολο Δεξιά – Αριστερά θα αντικατασταθεί από το δίπολο Μακρόν – Λεπέν.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν.6947-771412

19-6-2017

 

 

Πώς Κύριλλος και Μεθόδιος έβαλαν φωτιά στα Βαλκάνια

Από
anixneuseis
-
1

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ

  • Στη συνάντησή του με τον πρόεδρο της FYROM, Γκεόργκι Ιβάνοφ, στη Μόσχα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν πάτησε το κουμπί της «έκρηξης» και οι ρητορικοί κανονιοβολισμοί ήχησαν στη Σόφια, στα Σκόπια και στην Αθήνα, ακόμη και στο Βερολίνο.

Στη συνάντησή του με τον πρόεδρο της FYROM, Γκεόργκι Ιβάνοφ, στη Μόσχα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν πάτησε το κουμπί της «έκρηξης» και οι ρητορικοί κανονιοβολισμοί ήχησαν στη Σόφια, στα Σκόπια και στην Αθήνα, ακόμη και στο Βερολίνο.

Μετά τον τσάρο Σαμουήλ, για την «ιδιοκτησία» του οποίου μαλώνουν οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ, ξέσπασε τώρα «ιερός» βαλκανικός πόλεμος… τίνος είναι οι εκ βυζαντινής Θεσσαλονίκης ορμώμενοι Αγιοι της Εκκλησίας, αδερφοί Κύριλλος και Μεθόδιος. Το κουμπί της «έκρηξης» πάτησε ο Βλαντιμίρ Πούτιν στη Μόσχα και αμέσως ήχησαν ρητορικοί κανονιοβολισμοί στη Σόφια, τα Σκόπια και την Αθήνα. Μάλιστα, η «αγία διαμάχη» έφτασε μέχρι και το Βερολίνο, με την καγκελάριο Μέρκελ να αφήνει για λίγο τις προεκλογικές και ευρωπαϊκές σκοτούρες της για να ασχοληθεί με τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο και να αποφανθεί, 1.000 και πλέον χρόνια μετά, σε ποιον ανήκουν οι δύο χριστιανικές προσωπικότητες, οι οποίες χάρισαν στους Σλάβους τη σημερινή γραφή τους.

Ολα άρχισαν με τη βράβευση, στα τέλη Μαΐου στη Μόσχα, του προέδρου της FYROM, Γκεόργκι Ιβάνοφ, από τον Πατριάρχη Κύριλλο. Παρασημοφορήθηκε, λέει, για τη συνεισφορά του στην ενότητα των ορθοδόξων λαών, την ώρα που στην ίδια τη χώρα του η ορθόδοξη εκκλησία είναι χωρισμένη στα δύο, με τους διαφωνούντες να διώκονται και να φυλακίζονται. Στην πραγματικότητα μόνο θρησκευτική σημασία δεν είχε το ταξίδι του Ιβάνοφ στη Μόσχα. Ηταν μια καλά μελετημένη κίνηση για να συναντηθεί ο Ιβάνοφ με τον Πούτιν, σε μια στιγμή κατά την οποία τα Σκόπια έβραζαν στην πολιτική κρίση, και να λάβει ρωσική πολιτική «ευλογία» στην εν εξελίξει αντιπαράθεση με τον νικητή των εκλογών Ζόραν Ζάεφ και τους δυτικούς συμμάχους του.

Η «βόμβα»

Καλωσορίζοντας, λοιπόν, στο Κρεμλίνο τον Ιβάνοφ, ο Πούτιν τον ευχαρίστησε μεταξύ άλλων και για το ότι «η (κυριλλική) γραφή ήλθε σ’ εμάς (σ.σ. τους Ρώσους) ακριβώς από τη “μακεδονική” γη». Αυτό ήταν, τα αίματα άναψαν στα Βαλκάνια. Ο ηγέτης του μεγαλύτερου και ισχυρότερου σλαβικού έθνους, ο πολύς Βλαντιμίρ Πούτιν, πίστωσε τους πατέρες της κυριλλικής γραφής και δασκάλους του εκχριστιανισμού των Σλάβων στα Σκόπια, «υποκλινόμενος» στον πρόεδρο Ιβάνοφ. Στα Σκόπια φούσκωσαν από υπερηφάνεια, αλλά στη Σόφια προκλήθηκε υστερία, με τους πολιτικούς ηγέτες της, αρχής γενομένης από τον πρωθυπουργό Μπορίσοφ, να «ανεβαίνουν στα κάγκελα».

«Το να συνεχίζουμε να έχουμε διαμάχες για την ιστορία, ενώ οι ιστορικοί έχουν εκφράσει προ πολλού τις απόψεις τους σχετικά μ’ αυτά τα θέματα, δεν αποτελεί ευρωπαϊκή προσέγγιση», δήλωσε ο Μπορίσοφ. Και ο αναπληρωτής του, Καρακατσάνοφ, πρόσθεσε: «Προκαλεί απορία το γεγονός ότι ο πρόεδρος του μεγαλύτερου σλαβικού κράτους δεν γνωρίζει την ιστορία των σλαβικών λαών. Η Ρωσία που μιλάει συνέχεια για τους σλαβικούς λαούς και τις χώρες, για την ορθοδοξία, δεν ξέρει την ιστορία». Στο ίδιο μήκος κύματος και η ηγέτις της αντιπολίτευσης, πρόεδρος του σοσιαλιστικού (φιλορωσικού) κόμματος, Κορνέλια Νίνοβα, που είπε πως «δεν δεχόμαστε παρόμοια συμπεριφορά και πρέπει να υπερασπιστούμε την ιστορία μας», ενώ ο πρωθυπουργός Μπορίσοφ διαμαρτυρήθηκε στον πρέσβη της Ρωσίας στη Σόφια, Ανατόλι Μακάροφ. Καθώς το θέμα απειλούσε να διαταράξει τις ήδη κλονισμένες ρωσοβουλγαρικές σχέσεις, η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Μαρία Ζαχάροβα, με δήλωσή της επιχείρησε να ρίξει τους τόνους κάνοντας λόγο για παρερμηνεία των δηλώσεων Πούτιν και «τεχνητά δημιουργημένο σκάνδαλο που δεν πρέπει να αποτελέσει αιτία αναζωπύρωσης παθών».

Και ενώ θα περίμενε κανείς να περιοριστούν οι αντιδράσεις στη Βουλγαρία και τα Σκόπια, αυτές διέβησαν τον Αίμο και έφτασαν στην ελληνική Βουλή. Με ερώτησή του προς τον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά, ο βουλευτής της Ν.Δ. και εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της «Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας», Μάξιμος Χαρακόπουλος, τον κάλεσε «να θέσει προς τη ρωσική πλευρά το ζήτημα της ανιστόρητης αναφοράς στους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο ως σλαβικής καταγωγής, καθώς και της βράβευσης από τον Πατριάρχη Μόσχας του προέδρου της ΠΓΔΜ για τη συμβολή του στην ενότητα των Ορθοδόξων, ενώ στη χώρα του επικρατεί μια σχισματική Εκκλησία, που δεν έχει κοινωνία με καμία Ορθόδοξη Εκκλησία». Οπως αναφέρει, «αποτελεί κραυγαλέα ιστορική ανακρίβεια να θεωρούνται οι Ελληνες Θεσσαλονικείς αδελφοί, Αγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, που εφηύραν τη γραφή για τους Σλάβους, ως σλαβικής καταγωγής».

Και στον Βορρά

Και αν νομίζετε ότι η ένταση εκτονώθηκε προς τον Νότο, σας πληροφορούμε ότι ένα μέρος της διάβηκε τα Καρπάθια και τον Ρήνο και εισέβαλε στην καγκελαρία, με τον Μπορίσοφ να ζητάει τη συνδρομή της Μέρκελ για να «κατοχυρώσει» την αποκλειστικότητα των Φωτιστών των Σλάβων. Ετσι μετά τη συνάντησή του με την καγκελάριο στις Βρυξέλλες, στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ, διαβεβαίωσε τους δημοσιογράφους πως οι Γερμανοί πολιτικοί είναι ενήμεροι για τις δηλώσεις του Ρώσου προέδρου στη συνάντησή του με τον Ιβάνοφ και πρόσθεσε περιχαρής: «Η Μέρκελ μού είπε, όμως, ότι στο σχολείο τούς δίδαξαν ότι οι δημιουργοί του αλφαβήτου είναι οι Βούλγαροι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος και μου υποσχέθηκε ότι την επόμενη 24η Μαΐου (σ.σ. όταν τιμάται η εορτή του σλαβικού αλφαβήτου) θα με συγχαρεί ειδικά για τη λαμπρή αυτή γιορτή», ανέφερε, σύμφωνα με την Deutsche Welle.

Σε ποιον ανήκουν τελικά οι δύο επιφανείς ιεραπόστολοι; Ο Πούτιν τους χάρισε στους Σλαβομακεδόνες. Και επειδή ηγέτες όπως εκείνος δεν ξεστομίζουν τίποτα τυχαία, έκανε ταυτόχρονα εις το όνομα των αγίων και το παιχνίδι του στο επίπεδο της προπαγάνδας στο εσωτερικό της FYROM. Η Μέρκελ από την πλευρά της, τους πίστωσε στον Μπορίσοφ, προσφέροντάς του έτσι και πολιτική στήριξη που τόσο έχει ανάγκη. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στην Αθήνα ζητάει εξηγήσεις από τον κ. Κοτζιά, θεωρώντας πως «η προβολή αυτής της θέσης (σ.σ. ότι προήλθαν από μακεδονικά εδάφη) ενισχύει τον ανιστόρητο εθνικισμό των γειτόνων μας και την προσπάθειά τους να οικειοποιηθούν το όνομα και το παρελθόν της ελληνικής Μακεδονίας».

Μια απάντηση στο προαναφερθέν ρητορικό ερώτημα, ίσως βρίσκεται σε αυτό που πολλοί υποστηρίζουν: Οτι, δηλαδή, στα Βαλκάνια σημασία δεν έχει η αλήθεια, αλλά το τι πιστεύουν οι άνθρωποι ότι είναι αλήθεια. Μακριά από το «θέατρο του πολέμου», και εν γαλήνη αναπαυόμενοι στους τάφους τους, στη βασιλική του Αγίου Κλήμεντος στη via Labicana κοντά στο Κολοσσαίο της Ρώμης ο Κύριλλος και κάπου στη Μοραβία (Τσεχία) ο Μεθόδιος, μάλλον θα αναπέμπουν δεήσεις και προσευχές υπέρ της «άνωθεν ειρήνης».

“Καθημερινή”

Η Στρατηγική Προσαρμογή του ΝΑΤΟ σε μια μεταβαλλόμενη Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Τσαιλά* Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017, 00:03

Καθώς το περιβάλλον ασφαλείας στο οποίο λειτουργούν οι Σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχει βιώσει σημαντικές μεταβολές και μεταμορφώσεις τα τελευταία χρόνια, μάλιστα αρκετές από τις οποίες προκλήθηκαν από τους ίδιους τους διατλαντικούς εταίρους, είναι απαραίτητη η εξέταση των νέων παραγόντων και των προϋποθέσεων λειτουργίας και επιχειρησιακών αναγκών της συμμαχίας. Η επιτυχία για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η επιβίωση της αν όχι η εμβάθυνση της με τα υφιστάμενα μέλη και η ευέλικτη διαχείριση  κάποιων νέων συνεργασιών. Για να επιτευχτεί αυτό η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τις καταιγίδες τώρα με σκοπό να αποφύγει το δυσοίωνο νεφοσκεπή ορίζοντα για να μην απειληθεί με διάλυση. Οτιδήποτε λιγότερο θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη που θα είναι τελείως διαφορετική από αυτό που γνωρίζουμε.

Lessons Learned

Σίγουρα τα διδάγματα που προέκυψαν από τους πρόσφατους στρατηγικούς αιφνιδιασμούς και η μελλούμενη αφύπνιση είναι αντιφατικές έννοιες από τη φύση τους. Τα διδάγματα όμως που αποκομίσαμε είναι, ότι η στρατηγική κοινότητα σπανίως μπορεί να προβλέψει προσεχείς εντάσεις και κρίσεις. Την ίδια στιγμή, οι πρόσφατοι αιφνιδιασμοί επιβεβαίωσαν την ανάγκη για τη χάραξη πολιτικής με σκοπό να προετοιμαστούμε καλύτερα για όλες τις απροσδόκητες αλλαγές στρατηγικής, προκειμένου να μετατρέψουμε μελλοντικά τις ταραχές προς όφελός μας. Αντιμέτωποι με μια πολλαπλότητα και πολυπλοκότητα των προκλήσεων ασφαλείας στα ευρωπαϊκά σύνορα, οι διατλαντικοί εταίροι έχουν συχνά αποτύχει να είναι προβλεπτικοί και οι πολιτικοί ηγέτες είναι απρόθυμοι να επιλέξουν ανάμεσα, στην παρέμβαση ή τη μη παρέμβαση.

Μεταβλητές του Συστήματος

Μετά το σοκ που προκάλεσε η εκλογή του Donald Trump και τις κρίσιμες εκλογές και δημοψηφίσματα στην Ευρώπη, οι όροι της διατλαντικής εταιρικής σχέσης έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση. Οι Ευρωπαίοι, σήμερα εξετάζουμε τις μεταβλητές που θα πρέπει να αποδεχθούμε προκειμένου να διαφυλαχθούν τα συμφέροντά μας στο νέο πλαίσιο που διαμορφώνεται. Από την άλλη πλευρά στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κύριο ζήτημα αφορά τη στάση απέναντι στη φιλελεύθερη διεθνή τάξη και τον τρόπο που η Ουάσιγκτον θα υποστηρίξει τους κανόνες και τις αξίες στις οποίες έχει οικοδομηθεί η συμμαχία από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αντιλαμβανόμαστε ότι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το πολιτικό τοπίο χαρακτηρίζεται από μια οξεία αίσθηση αβεβαιότητας, και πολλοί αναλυτές μοιράζονται την ιδέα ότι κατά την τρέχουσα περίοδο βρισκόμαστε σ’ ένα κρίσιμο σημείο καμπής στην ιστορία της διατλαντικής εταιρικής σχέσης.

Μερικοί από τους βασικούς παράγοντες που θα καθορίσουν ποια Ευρώπη θα υπάρχει στο μέλλον τίθενται κυρίως από τους ίδιους τους Ευρωπαίους, από τις διαπραγματεύσεις του Brexit μέχρι την αποφυγή των πειρασμών του εθνικισμού και μιας νέας συμφωνίας για την οικονομική πολιτική για την τελική σταθεροποίηση της ευρωζώνης. Υπάρχουν και εξωτερικές μεταβλητές, συμπεριλαμβανομένων των αρνητικών πολιτικών των Η.Π.Α. και η περαιτέρω οικονομική αναταραχή, θα καθορίσουν επίσης τη μοίρα της Ευρώπης. Εάν τα εμπόδια αυτά ξεπεραστούν, ο χρόνος θα είναι ώριμος για τους Ευρωπαίους ηγέτες να επανεξετάσουν την ισχύ με την αύξηση της αποτρεπτικής ικανότητας ώστε να επινοήσουν κάτι διαφορετικό από αυτό της ΕΕ του 2017.

Συμπεράσματα

Κεντρικής σημασίας για την εξέλιξη αυτής της διατλαντικής σχέσης, είναι η άρθρωση και εμβάθυνση τόσο μιας εσωτερικής πολιτικής, όσο και εξωτερικής πολιτικής στην ευρωπαϊκή σφαίρα. Είναι απαραίτητο να απαντηθεί με ειλικρίνεια και σαφήνεια εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στην τρέχουσα κατάσταση, τι στιγμή που λαϊκίστικα και ρεβιζιονιστικά κόμματα έχουν αυξήσει την επιρροή τους σε εθνικό επίπεδο σε πολλές χώρες μέσα στην Ευρώπη. Οι πιθανές επιπτώσεις από την ευρωπαϊκή αμυντική αναβάθμιση, η οποία είναι προ των πυλών, και ο ρόλος της Ευρώπης στη Συμμαχία δεν μπορούν, ούτε να υποτιμηθούν μηδέ να υπερτιμηθούν.

Η «Ρωσική Γεωπολιτική Επικράτηση» μετά την επέμβαση στη Γεωργία, αργότερα στην Ουκρανία, στη συνέχεια στη συριακή κρίση και η αυξημένες εντάσεις μεταξύ Μόσχας και διατλαντικών συμμάχων, κυρίως από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και χώρες της Βαλτικής, οδήγησε σε μια κατάσταση άγνωστη μετά τον ψυχρό πόλεμο. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump ενδέχεται να αλλάξει σημαντικά τους όρους αυτής της σχέσης, που θα συνεχίσει να είναι καθοριστική για το μέλλον της Συμμαχίας.

Επίσης, το μέλλον των διατλαντικών στρατιωτικών επεμβάσεων είναι ένα ακόμη ακανθώδες ζήτημα μελέτης. Τα διδάγματα από τις πρόσφατες επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, το Μάλι, και τη Συρία θα καθορίσουν τον τρόπο των διατλαντικών επιχειρήσεων  τόσο από δυνάμεις του συνασπισμού του ΝΑΤΟ αλλά και από συγκυριακούς φίλιους συνασπισμούς στο ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό πρέπει να εξεταστούν οι στρατιωτικές επεμβάσεις στα επόμενα χρόνια, και γενικότερα, τα εργαλεία που οι φορείς χάραξης πολιτικής θα έχουν διαθέσιμα να χρησιμοποιήσουν προκειμένου να διευθύνουν τις δυνητικές κρίσεις εκτός περιοχής.

Οι Ευρωπαίοι μπορούν να καταστήσουν την Ευρώπη πιο ισχυρή. Πάρα πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, όχι μόνο για την ΕΕ αλλά κυρίως, για το ευρωπαϊκό πυλώνα του ΝΑΤΟ, ότι πρέπει να γίνει ο οδηγός προς το μέλλον. Με την αβεβαιότητα που υφίσταται σήμερα για τα ζωτικά συμφέροντα στον πυρήνα της Ευρώπης, όπως είναι η ασφάλεια και η ευημερία, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι ασταθείς σχετικά με τις δεσμεύσεις της στο ΝΑΤΟ, καθώς και στο ελεύθερο εμπόριο, εκτιμάται ότι έφτασε ο χρόνος για τα ευρωπαϊκά κράτη να κάνουν τα θαρραλέα βήματα που προηγουμένως ήταν απρόθυμοι να κάνουν. Ωστόσο, αυτό πρέπει να το πράξουν ως συμβολή στην ευρύτερη διατλαντική κοινότητα, και όχι εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Η κοινωνία των ΗΠΑ είναι πολύ πιο διαφοροποιημένη από ότι εκφράζει ο τωρινός πρόεδρος της χώρας, και οι δύο πλευρές του Ατλαντικού είναι ακόμα καλύτεροι φίλοι και σύμμαχοι. Αν, στο τέλος αυτής της προεδρίας των ΗΠΑ, παρουσιαστεί μια ισχυρότερη, πιο ενωμένη Ευρώπη θα χρησιμεύσει ως πηγή έμπνευσης για τις Ηνωμένες Πολιτείες και όχι ως σάκος του μποξ.

Αντί επιλόγου

Πόσο σύντομα και πόσο ριζοσπαστικά ο Πρόεδρος Trump θα απαντήσει στο μη γραμμικό πόλεμο του Προέδρου Putin εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων Συμμάχων είναι ένα βασικό ερώτημα που θα καθορίσει την εικόνα του μέλλοντος. Η απάντηση, εκτιμάται ότι θα αρχίσει να δίνεται από τη Συρία, στην καταπολέμηση του αυτοαποκαλούμενου ισλαμικού κράτους.

Επίσης η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη για την ενεργειακή ασφάλεια είναι απαραίτητη για τη δημιουργία του γεωπολιτικού χώρου για τους αισιόδοξους. Αλλά δεν μπορούμε να αμελήσουμε την Τουρκία και τη γεωγραφική σύγκλιση της προσπάθειας του Putin να εμβαθύνει την επιρροή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τη Συρία και τον Νότιο Καύκασο. Εάν η διατλαντική κοινότητα μπορεί να παραμείνει ενοποιημένη και σταθερή στη μείωση των ευκαιριών και την αύξηση του κόστους στη ρεβανσιστική Ρωσία, να υπονομεύσει τον κόσμο και το φιλελεύθερο δημοκρατικό σύστημα, μπορεί να είναι σε θέση να πείσει τον Putin και τους σύμμαχους του  ότι μια περισσότερο συνεταιριστική  Δύση είναι πιο πιθανή στην οικονομική ανάπτυξη που απαιτείται για τη διαφύλαξη τις ισχύος από το μη γραμμικό πόλεμο.

Αρνούμενος τη γενική αίσθηση της απαισιοδοξίας, πιστεύοντας σε ένα θετικό και ρεαλιστικό όραμα για τα επόμενα χρόνια γύρω από μια σειρά διατλαντικών σχέσεων, το Ευρωπαϊκό Αμυντικό σύστημα, και οι εξωτερικές μεταβλητές, εκτιμώ ότι θα δημιουργηθούν οι προοπτικές για δυνατή πολιτική, οικονομική, στρατιωτική και περιβαλλοντική δυναμική που θα είναι σε θέση να επηρεάσουν την διατλαντική συνεργασία και το ΝΑΤΟ προς το συμφέρον της ανθρωπότητας.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.

liberal.gr

Stories of agony ad absurdum: The Judge, the Painter and the News Ombudsman

Από
anixneuseis
-
0

 by Y  Posted on June 18, 2017

‘‘My friend Güray Öz – You lived in Germany for many years. You have lived to learn democracy and freedom. In Turkey, one learns about those only by reading the books! In Turkey, a new breed of people emerged; those who don’t even understand what they read. Democracy and freedom have remained trampled on. A free individual wants also the entire society to be free. You know that during medieval ages a lot of people were subjected to inhuman treatment, torture, persecution because of their philosophical, political views and creed. Today your freedom is taken away, but never your honour…”

_________________________________________________

‘My dear fellow Güray – So many sins must have been committed on this soil that there are always people in prisons here. Tyrants who have forcefully seized the ‘land title’ of this country, have never been done with us at home or abroad; it doesn’t seem to end. No matter how many years we are in this struggle, there have always been greetings sent to those ‘inside’. Today I send you those…”

These two published letters – first by Cezmi Doğaner, the second by Rahmi Yıldırım – have been sent to a peculiar ‘political’ prisoner.

oz

Our colleague Güray Öz, is one of the 13 top figures of Cumhuriyet daily held behind bears for 230 days – nearly 8 months – and he is the newspaper’s ‘ombudsman’.

He was serving for years in this noble role as ‘readers’ editor’ – taking in complaints about the content of the daiy and conducting independent inquries, writing a free column every week. ‘News ombudsman’ post has been a rarity in Turkish context – a tough job.

I remember it more than well, since I was the first ever readers’ editor in Turkey, serving as such for 15 years from 1999 until I was fired during Gezi protests. I met Güray, many years later, during a conference organized by Ebert Stiftung in Istanbul. It was early 2015; and we somehow knew that the calamity that would turn Turkey upside down was on the march. Although we disagreed in certain issues, I knew that I was talking to a gentle soul, open to listen to all sorts of ideas.

I am writing this because it should be noted that what makes Öz’s peculiar case is that he will go down in history as the first news ombudsman in the world to be jailed as part of a witch hunt.

This means that Turkish authorities have indicted a colleague with charges between 9 – 29 years of prison, alleging absurdly, ‘aiding a terror organisation without being its member’ – now along with the top editors of Cumhuriyet, also its conscience is behind bars; uncertain when he will be free. Irony upon irony: Öz and his friends’ first trial is set for July 24, which is celebrated by Turkish journalists as the anniversary ‘lifting of censorship’ – dating back to 1908.

No wonder that the deeper oppressive measures in Turkey become, the more absurd the tyrannic mindset exposes itself. It’s a well known pattern of history; but in current Turkish case, it simply boggles the minds.

dogan

Have you heard about the recent case of (Ms) Zehra Doğan?

Let me tell you. Zehra is both a painter and a journalist who served as reporter and editor with the now-closed Kurdish Jin Haber Agency until she was arrested on June 12 and put on jail. She was sentenced to two years, nine months, and 22 days in prison.

The reason?

”For her paintings, for reporting about a Kurdish kid during the curfew, and for some social media notes” according to her lawyer.

Zehra had stayed in Kurdish town of Nusaybin during the security operations between 2015 and 2016 and was very intense in painting about the ‘siege’ of town. A week after the coup attempt she was arrested, and during her time in prison she continued to paint more, which she later displayed in an exhibition.

According to artnet.com website, the court handed down the sentence because she drew Turkish flags on buildings destroyed by Turkish force and it was Doğan’s sharing of the image of her work was the cause for her prison sentence.

“I was given two years and 10 months [jail time] because I painted Turkish flags on destroyed buildings. However, [the Turkish government] caused this. I only painted it,” Doğan posted in a now-deleted tweet.

“Art and paintings can never be used in such a way,” said Doğan’s lawyer, Asli Pasinli, according to an international organization committed to freedom of expression and creative activism.

“This is an attack on art and artistic expression.”

It is arguments like this coming from the defence of the accused that make the least impression or impact in today’s Turkey.

Or outside.

How could it, even when the most representative body in today’s world, the UN, begs to no avail to release a Turkish judge serving at the Hague-based UN Mechanism for the International Criminal Tribunals (MICT)?

Have you heard about the case of the case of Aydın Sefa Akay?

akay

Aydin Sefa Akay, Judge at UN Special Human Rights Court

His story is among thousands in the twilight zone called Turkey.

Let me tell you more.

Akay is a 66-year-old judge who is member of a five-member UN panel assigned in July to review the judgment of former Rwandan planning minister Augustin Ngirabatware. He was appointed to the position due to his impeccable credentials, until the nightmare began in late September last year when he was arrested for having a messaging application on his phone that was allegedly used by many of the plotters in the coup.

”Manslaughter”, ”membership of the Gülenist Terror Organisation (FETO)” and ‘attempt to overthrow the constitutional order” are the charges he was jailed for.

As a member of the MICT, Akay was granted full diplomatic immunity. In January, MICT gave Turkey a deadline till mid February to release Akay and halt legal proceedings; because he had the immunity.

To no avail.

Ankara claims the arrest has nothing to do with his official position, thus no immunity. He is still in prison, probably indefinitely.

Meanwhile, MICT is paralysed, unable to proceed in Rwandan case. All Theodor Meron, MICT’s President, can do is to complain that Ankara ignores his requests. The United Nations even referred Turkey to the Security Council for its continued incarceration, but as with many other instances in the world about Turkey, it equals to talking to a thick wall.

The grand irony is – there is an irony in almost every case in the pile of tragic purges in Turkey – that Akay is a man of the so-called ‘white elite’ in his homeland. Staunchly republican, his family is resident in one of Istanbul’s hardcore secular districts.

Outspoken as he is, he had made clear two points when he was arrested. He had downloaded the messaging app (‘bylock’) out of the blue, from Google Play Store, he said; he had no idea that many Gülenists were accused of being part of the coup plot because of it. ‘Not every one who uses it can be a FETO member. I am definitely not one. I did not even put a password on it’ he said.

His second point was, to say the least, profound.

Akay made it clear that, if any organisation, he was a member of the ‘Grand Lodge of Free and Accepted Masons of Turkey’. (This was repeated by his wife, in a lengthy interview done later with a western publication.)

Had there been any hint of an insight, memory or intelligence left among his interrogators, they should have known.

A ‘Gülenist’ being at the same time a ‘Mason’ is exactly like a Likud member being part of Hamas.

When I was finishing this blog, news ticker told me that Akay was found ‘guilty’ of FETO membership, because he had the app. He was sentenced to 7 and half years of prison. On waiting for appeals decision Akay was released, but he will remain banned from travelling abroad. So Meron and IMCT unfortunately will have to wait more to oversee Rwandan genocide case.

Öz, Doğan, Akay…

Reminiscent of the Rod Stewart album title, ‘every portrait in Turkish twilight zone tells a story’ these days.

I could tell you more. I will. It is only through those human stories this despicable Turkish nightmare will vividly be remembered years later.

Stories of agony ad absurdum: The Judge, the Painter and the News Ombudsman

Δείτε ποιοι και πώς μοιράστηκαν το πετρέλαιο της Συρίας

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Yeni Şafak (που είναι ιδιοκτησίας του συμπέθερου του Ερντογάν), την προηγούμενη εβδομάδα και συγκεκριμένα στις 10 Ιουνίου έγινε μια κρίσιμη σύσκεψη, η οποία διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών, στην πόλη Κάμισλο της ΒΑ Συρίας, όπου βρίσκονται και τα περισσότερα διοικητικά κέντρα των Κούρδων της Ροζάβα.

 Στη σύσκεψη, την οποία διοργάνωσαν από κοινού κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας, σε συνεργασία με τις τοπικές Αρχές των Κούρδων, συμμετείχαν εκπρόσωποι των ΗΠΑ, της Σ. Αραβίας, της Αιγύπτου, των ΗΑΕ, της συριακής αντιπολίτευσης και των Κούρδων του PYD. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι συμμετείχαν αρκετοί αξιωματικοί του στρατού των ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων και ο συνταγματάρχης John Dorrian.

Κύριο αντικείμενο της σύσκεψης ήταν ο καθορισμός κοινής στρατηγικής για το θέμα της εκμετάλλευσης και της μεταφοράς στις διεθνείς αγορές των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Συρίας, την μετά ΙΚ εποχή.

Συμφώνησαν στο δρομολόγιο του αγωγού
Στη σύσκεψη λήφθηκαν σοβαρές αποφάσεις για την εκμετάλλευση των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που βρίσκεται στις περιοχές Χασάκα, Ράκας και Ντερ εζ Ζορ, αλλά και για το δρομολόγιο που θα ακολουθήσει ο αγωγός μεταφοράς τους. Συγκεκριμένα, οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι ο αγωγός θα ακολουθήσει το δρομολόγιο έρημος περιφέρειας Χομς – Τενεφ – Ιορδανία – Ισραήλ και εκείθεν θα κατευθυνθεί προς την Ευρώπη. Σημειώνεται ότι εκτός από κρατικούς αξιωματούχους, συμμετείχαν και εκπρόσωποι πετρελαϊκών εταιρειών των ΗΠΑ και της Αγγλίας, οι οποίοι τόνισαν ότι διεκδικούν μερίδιο από τα αποθέματα της Συρίας και ότι ο αγωγός αυτός θα χαλάσει τα σχέδια του Ιράν και της Συρίας για το ίδιο θέμα.

Θα πάρει μερίδιο και το ΡΚΚ
Στην προαναφερθείσα σύσκεψη του Κάμισλο αποφασίστηκε να δοθεί μερίδιο στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) των Κούρδων της Συρίας, το οποίο εκπροσώπησαν οι Aldar Halil και Halil Foze. Οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας σημείωσαν ότι ο αγώνας που δίνουν οι Κούρδοι του PYD εναντίον της τρομοκρατίας του ΙΚ είναι σημαντικός και υποσχέθηκαν ότι θα παραχωρήσουν μερίδιο από τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της περιοχής.

Μέχρι εδώ αυτά που συνέβησαν στη σύσκεψη. Από δω και πέρα οι προβληματισμοί και τα συμπεράσματα. Κατ’ αρχάς η σύσκεψη θα πρέπει να θεωρηθεί ως αλληλουχία των εξελίξεων που ακολούθησαν την επίσκεψη Τραμπ στη Σαουδική Αραβία. Που σημαίνει η κρίση με το Κατάρ και ο αποκλεισμός του από τις χώρες που συμμετείχαν στην κλειστή σύσκεψη του Κάμισλο.

Το δεύτερο αξιοσημείωτο είναι ότι στη σύσκεψη δεν συμμετείχε η Τουρκία, παρότι θεωρεί τη Συρία ως επαρχία του νεοοθωμανικού της «οράματος».

Το τρίτο, ότι δεν συμμετείχαν όλες εκείνες οι χώρες, δηλαδή Ιράν και Ρωσία, που στηρίζουν το Κατάρ. Το  τέταρτο είναι ότι περίπου την ίδια μέρα οι Κούρδοι του Ιράκ ανακοίνωσαν την 25η Σεπτεμβρίου ως ημέρα διεξαγωγής του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν (Β. Ιράκ). Το πέμπτο, είναι ότι το δρομολόγιο του αγωγού δεν είναι το αναμενόμενο, δηλαδή κατά μήκος του λεγόμενου «κουρδικού διαδρόμου» με διέξοδο στη Μεσόγειο μέσω Συρίας ή Τουρκίας, αλλά μέσω Ιορδανίας-Ισραήλ.

Άρα, από τα παραπάνω μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα για τα μέτωπα που δημιουργούνται στην περιοχή και να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους για άλλη μια φορά η Τουρκία επέλεξε την οδό της σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, παίρνοντας το μέρος του Ιράν και της Ρωσίας, στην κρίση του Κατάρ. Όλα τα παραπάνω είναι ενδείξεις, και η κατάσταση στη Συρία, που είναι ακόμα ρευστή, αφού οι εξελίξεις… τρέχουν, μπορεί να οδηγήσει στην τροποποίησή τους. Όμως το περίγραμμα και η τάση είναι εξαιρετικά σημαντική για την Κύπρο και την Ελλάδα.

Τέλος, ένα άλλο συμπέρασμα που μπορούμε να εξάγουμε από τα παραπάνω, είναι το γεγονός ότι στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, τα κράτη κομματιάζονται για ένα βαρέλι πετρέλαιο, που λέει ο λόγος, και όλα αυτά γιατί εκεί είναι Μέση Ανατολή.
Γι’ αυτό θα πρέπει να αντιληφθούμε πόσο σημαντικό είναι που η Ελλάδα και η Κύπρος είμαστε ακόμα μέρος της ΕΕ και δεν διολισθήσαμε προς τη Μέση Ανατολή, και πόσο επικίνδυνα ήταν τα παιχνίδια που έπαιζαν και συνεχίζουν να παίζουν ορισμένοι τζογαδόροι της πολιτικής, που μας οδηγούν προς τα κει και εκτός Ευρώπης.

pontos-news.gr

Νετανιάχου: Μεγάλα αποθέματα αερίου σε Ισραήλ, Κύπρο, Κρήτη

Από
anixneuseis
-
0

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

  • «Υπάρχει ήδη μία συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Ισραήλ πολύ φυσική, που αντανακλάται σε κάτι που επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων», τονίζει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. «Ελληνες πιλότοι ήρθαν πρόσφατα και στην ουσία έσωσαν ένα μέρος της Χάιφας, της δικής μας “παραθαλάσσιας Θεσσαλονίκης”».

«Υπάρχει ήδη μία συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Ισραήλ πολύ φυσική, που αντανακλάται σε κάτι που επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων», τονίζει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. «Ελληνες πιλότοι ήρθαν πρόσφατα και στην ουσία έσωσαν ένα μέρος της Χάιφας, της δικής μας “παραθαλάσσιας Θεσσαλονίκης”».

Την πεποίθησή του ότι τα αποδεδειγμένα και πιθανά ενεργειακά αποθέματα που υπάρχουν σε Ισραήλ, Κύπρο και στα νότια της Κρήτης μπορεί να στηρίξουν εξαγωγές φυσικού αερίου στην Ευρώπη, ακόμη και μέσω του EastMed, εκφράζει με συνέντευξή του στην «Κ» ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο κ. Νετανιάχου τονίζει ότι ο EastMed είναι πλέον μια ορατή πιθανότητα, ενώ αναφέρεται στις ιδιαιτέρως στενές σχέσεις που έχουν αναπτύξει η Ελλάδα και το Ισραήλ σε ζητήματα συνεργασίας στους τομείς της ασφάλειας και της στρατιωτικής εκπαίδευσης. Δεν παραλείπει να μιλήσει για τη βοήθεια της Πολεμικής Αεροπορίας στην πυρόσβεση των πυρκαγιών που απείλησαν τη Χάιφα τον περασμένο Νοέμβριο, ενώ τονίζει τη σημασία ανάπτυξης της καινοτομίας και του τομέα της υψηλής τεχνολογίας στο Ισραήλ. Ο κ. Νετανιάχου δεν αποκλείει ισραηλινές επενδύσεις στην Ελλάδα, ενώ μιλάει και για τον εξαιρετικά υψηλό συμβολισμό τον οποίο διατηρεί στο συλλογικό εβραϊκό υποσυνείδητο η πόλη της Θεσσαλονίκης.

Στο καφέ Πούσκιν

– Κύριε πρωθυπουργέ, σας ευχαριστούμε πολύ που είστε μαζί μας. Να σας ρωτήσω κατ’ αρχάς, όταν πρωτοξεκινήσατε αυτή τη σχέση με την Ελλάδα πριν από 6-7 χρόνια, είχατε πιστέψει ότι θα μπορούσαμε να έρθουμε τόσο κοντά;

– Στην πραγματικότητα, πίστευα πως δεν ήταν φυσικό να μην είμαστε τόσο κοντά. Γιατί το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι τρεις δημοκρατίες στο δυτικό άκρο της Μεσογείου και έχουμε κοινές πολιτισμικές ρίζες. Η εβραϊκή και η ελληνική κουλτούρα βασικά έβαλαν τα θεμέλια του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Το παράλογο ήταν που δεν ήμασταν τόσο κοντά και ήμασταν σε απόσταση για λόγους που δεν έβγαζαν νόημα. Οταν λοιπόν συνάντησα τον Γιώργο Παπανδρέου κατά τύχη σε ένα εστιατόριο στη Μόσχα…

– Επομένως είναι αλήθεια ότι τυχαία ξεκίνησαν όλα…

– Πήγα στο καφέ Πούσκιν, αφού είχα ολοκληρώσει μία επίσκεψη στη Μόσχα. Καθόμουν με τη σύζυγό μου και ένας σερβιτόρος ήρθε και μου είπε «ο πρωθυπουργός της Ελλάδας θα ήθελε να σας μιλήσει» και απάντησα «ασφαλώς». Και ξεκινήσαμε μια συζήτηση. Είχαμε μείνει οι τελευταίοι πελάτες στο εστιατόριο, το κρατήσαμε ανοιχτό… Καταλήξαμε στο ότι ήταν απολύτως λογικό να δημιουργήσουμε σχέσεις στον πολιτισμό, στην οικονομία, την ασφάλεια, στον τουρισμό. Υπήρχε κάθε λόγος να το κάνουμε και κανένας λόγος για να μην το κάνουμε. Πολύ σύντομα ο Παπανδρέου ήρθε στο Ισραήλ, εγώ ήρθα εδώ και τα υπόλοιπα είναι –δεν θέλω να πω Ιστορία, γιατί συνεχίζουμε να γράφουμε Ιστορία–, αλλά μοιάζει τόσο φυσικό σήμερα. Και παρά την αλλαγή των κυβερνήσεων, παραμένει μια πολύ σταθερή σχέση.

– Και πώς αναπτύχθηκε αυτή η σχέση;

– Πρώτα απ’ όλα, πολλοί Ισραηλινοί έχουν έρθει εδώ. Εννοώ ότι 400.000 Ισραηλινοί επισκέπτονται την Ελλάδα κάθε χρόνο και αυτό είναι ένα τεράστιο ποσοστό, που πολλαπλασιάζεται και στην Κύπρο. Δεύτερον, ξέρετε ότι ο στρατός μας κάνει περιστασιακά κοινές ασκήσεις και συνεργαστήκαμε στα ζητήματα της τρομοκρατίας. Τρίτον, συζητούμε αυτήν την περίοδο κάτι που, εφόσον πραγματοποιηθεί, θα έχει πιστεύω τεράστιες προοπτικές συνολικά για τις χώρες μας και αυτό είναι ο ανατολικός αγωγός της Μεσογείου που θα συνδέει τα ενεργειακά πεδία του Ισραήλ και της Κύπρου, διαμέσου της Ελλάδας στην Ιταλία και την Ευρώπη. Τέταρτον, είναι όλα τα υπόλοιπα, κάνουμε σχεδόν τα πάντα, ακόμη και στο πλαίσιο αυτής της επίσκεψης συζητήσαμε την πρακτική εξάσκηση των νέων Ελλήνων και Κυπρίων μαθητών και μηχανικών, όχι μόνο στα ισραηλινά πανεπιστήμια, αλλά και στις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, και αυτή είναι η καλύτερη μορφή μεταφοράς τεχνολογικής γνώσης που γνωρίζω.

– Δώστε μας μια αίσθηση των ενεργειακών προοπτικών που έχει η περιοχή, διότι γίνεται πολλή συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα παγκοσμίως. Και γιατί είναι συνδεδεμένες η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ;

– Εχουμε ενεργειακά αποθέματα, σημαντικά ενεργειακά αποθέματα στο Ισραήλ, που είναι ήδη αποδεδειγμένα, αποδεδειγμένα μικρότερα ενεργειακά αποθέματα –αλλά εντούτοις σημαντικά– στην Κύπρο, πιθανά ενεργειακά αποθέματα κάτω από τις ακτές της Κρήτης. Επομένως, μιλάμε για μεγάλα αποθέματα που μπορούν να φτάσουν στην ευρωπαϊκή αγορά. Εάν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, θα κοστίσει στις ενδιαφερόμενες εταιρείες πολύ λιγότερο να κατασκευαστεί ένας αγωγός παρά να φτιάξουν ένα για κάθε πεδίο. Αυτό προφανώς ακούγεται λογικό.

– Για τον αγωγό EastMed πότε πιστεύετε ότι θα ληφθεί μια τελική απόφαση για το εάν είναι εφικτός ή όχι; Μήπως η υλοποίησή του αποκλείει την κατασκευή αντίστοιχου αγωγού που θα περνάει μέσω Τουρκίας;

– Οχι, έχουμε αρκετό αέριο για να υποστηρίξουμε πολλαπλούς αγωγούς. Ο EastMed εθεωρείτο αδύνατος πριν από ενάμιση χρόνο και έκτοτε έχουμε ξεκινήσει να το ερευνούμε πιο συστηματικά και μεθοδικά. Είχε γίνει μια αρχική έρευνα από μία ελληνική εταιρεία, συγκεκριμένα μία ελληνοϊταλική εταιρεία, και επέστρεψαν και είπαν «όχι, είναι εφαρμόσιμο και είναι εφικτό και είναι κερδοφόρο». Επομένως, τώρα πηγαίνουμε στην επόμενη φάση και πάμε να το ελέγξουμε ακόμη πιο προσεκτικά. Αλλά εάν είναι Ο.Κ., θα το ξεκινήσουμε.

Εντάσεις και Κυπριακό

– Οπως γνωρίζετε, ελλοχεύει μια κρίση στον ορίζοντα, διότι η Κύπρος έχει ανακοινώσει ότι θα κάνει κάποια εξόρυξη και η Τουρκία έχει αντιδράσει. Ανησυχείτε για πιθανή ένταση στην περιοχή;

– Πάντα ελπίζουμε ότι τα θέματα θα επιλυθούν ειρηνικά.

– Πιστεύετε ότι το κυπριακό ζήτημα θα επιλυθεί; Πρέπει να επιλυθεί;

– Εχουν περάσει 44 χρόνια, κάτι τέτοιο νομίζω. Εάν μπορέσουν να ξεκινήσουν και να το ολοκληρώσουν τους επόμενους τέσσερις μήνες, θα είμαστε ευτυχείς, πιστέψτε με.

– Πόσο πιο μακριά πιστεύετε ότι θα μπορούσε να φτάσει η σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ισραήλ σε θέματα ασφαλείας;

– Πιστεύω ότι υπάρχει μια συνεργασία πολύ φυσική, που αντανακλάται τώρα σε κάτι που επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων, ακόμη και στο ζήτημα της ζωής: κι αυτό είναι η δυνατότητά μας να στέλνουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα ο ένας στον άλλο. Κι αυτές δεν είναι στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά επιχειρήσεις διάσωσης. Είχαμε λοιπόν κάποιες πυρκαγιές στο Ισραήλ και Ελληνες πιλότοι ήρθαν πρόσφατα και στην ουσία έσωσαν ένα μέρος της Χάιφας, της δικής μας «παραθαλάσσιας Θεσσαλονίκης».

Και οι Ελληνες πιλότοι ήρθαν με τα αεροπλάνα σας, τα οποία έχουν συγκεκριμένες ικανότητες που τα δικά μας δεν έχουν και, σε μια μελλοντική κρίση, μπορεί να χρειαστείτε τα δικά μας αεροπλάνα που έχουν δυνατότητες· αντί ο καθένας από εμάς να αγοράζει αυτούς τους στόλους, έχουμε έναν κοινό στόλο δικό σας, δικό μας και της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένης της Κροατίας. Πολύ πρόσφατα, οι πιλότοι μας πέταξαν έως την Κύπρο και κατέσβεσαν σοβαρές δασικές πυρκαγιές. Αυτό είναι ένα παράδειγμα για το γεγονός ότι έχουμε κοινά ενδιαφέροντα που επηρεάζουν την ευημερία μας. Σίγουρα, στα θέματα ασφαλείας και στο ζήτημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, είναι πάντα ωραίο να έχεις φίλους.

Υψηλή τεχνολογία

– Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποια περίπτωση να γίνει κάποια ισραηλινή επένδυση στην Ελλάδα; Εχετε έναν πολύ καλά αναπτυγμένο τομέα υψηλής τεχνολογίας στο Ισραήλ και μας ενδιαφέρει πολύ αυτό. Βλέπετε κάποια δυνατότητα;

– Ναι, πιστεύω ότι είναι πιθανό, αλλά πρέπει να δούμε πώς γίνονται αυτά τα πράγματα. Πώς δημιουργήθηκε ο τομέας υψηλής τεχνολογίας του Ισραήλ; Δημιουργήθηκε από Ισραηλινούς που πήγαν να εργαστούν σε νεοφυείς επιχειρήσεις της Σίλικον Βάλεϊ και ήρθαν και τα αντέγραψαν στο Ισραήλ. Αμερικανικές επενδύσεις ακολούθησαν αυτούς τους Ισραηλινούς καινοτόμους επιχειρηματίες, που επέστρεψαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και έφτιαξαν αυτές τις εκπληκτικές επιχειρήσεις.

Πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος να το αντιγράψετε αυτό στην Ελλάδα είναι να κάνετε ακριβώς αυτό που κάναμε εμείς. Να στείλετε μερικές δεκάδες ή και περισσότερους Ελληνες μηχανικούς και φοιτητές να έρθουν και να περάσουν χρόνο στο Ισραήλ, σε εταιρείες του Ισραήλ. Να τους αφήσετε να απορροφήσουν την ιδιαίτερη κουλτούρα, την κουλτούρα των νεοφυών επιχειρήσεων και να κάνουν γνωριμίες με Ισραηλινούς του τομέα τους. Μερικοί από αυτούς θα γίνουν επιχειρηματίες και άλλοι θα θελήσουν να ζήσουν εδώ, μπορεί και όλοι να θέλουν να ζήσουν εδώ ή ίσως να θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με την ελληνική κουλτούρα και την ελληνική γλώσσα, να ζήσουν στην πατρίδα τους. Αυτό συνέβη και με εμάς. Ισραηλινοί επέστρεψαν στο Ισραήλ. Και οι Ελληνες μπορούν να γυρίσουν αφού περάσουν μερικούς μήνες ή και χρόνια στο Ισραήλ. Και θα μείνετε έκπληκτοι από το αποτέλεσμα, είμαστε η ζωντανή απόδειξη σε αυτό.

Συνέβη στην περίπτωσή μας και είμαστε πλέον το επόμενο μέρος μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες που συγκεντρώνει τόσο σπουδαία τεχνολογική αιχμή. Θα χαρούμε πολύ αν το ίδιο συμβεί και στην Ελλάδα γιατί θα σας δώσει τεράστια αίσθηση ελπίδας για το μέλλον και για μια φοβερή οικονομία.

Ο Τραμπ, το Ιράν και το διπλωματικό «σπριντ» του Ισραήλ

– Πείτε μας για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση Τραμπ προσεγγίζει με περισσότερο ρεαλισμό την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών σε ό,τι έχει να κάνει με τη Μέση Ανατολή; Και αυτό θα επιβραδύνει ή θα επιταχύνει μια πιθανή λύση για το Παλαιστινιακό;

– Νομίζω ότι το σημαντικότερο που συμβαίνει είναι η αλλαγή της στάσης απέναντι στο Ιράν. Πιστεύω υπάρχει μια εκτίμηση τώρα ότι το Ιράν δεν είναι η λύση, αλλά η πηγή πολλών προβλημάτων της περιοχής και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι μια σωστή εκτίμηση και την καλωσορίζω. Και το δεύτερο είναι ότι υπάρχει ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον και δέσμευση να πολεμήσουμε το ISIS, το άλλο πρόσωπο του ισλαμικού φονταμενταλισμού, που απειλεί τόσο τις αραβικές όσο και τις μη αραβικές χώρες στην περιοχή και στον κόσμο, όλο τον κόσμο. Και νομίζω ότι αυτό είναι οπωσδήποτε το επίκεντρο της τρέχουσας πολιτικής μας και αυτό το καλωσορίζω. Νομίζω ότι αυτό υπηρετεί την ειρήνη διότι πιστεύω ότι όταν πολεμάς αυτούς τους τρομοκράτες και αυτούς τους εξτρεμιστές, δημιουργείς έναν χώρο για την ειρήνη. Και θα σας πω κάτι άλλο που έγινε κατά παράξενο τρόπο. Η ιρανική συμφωνία, η οποία πιστεύω ότι δεν ήταν μια καλή συμφωνία –για να το πω γλυκά–, νομίζω ότι έφερε τις αραβικές χώρες και το Ισραήλ πιο κοντά μεταξύ τους και κυρίως μπορεί να συμβάλει στις ειρηνευτικές προσπάθειες με τους Παλαιστινίους.

– Υπάρχει κάτι «στα σκαριά» εκεί, πρόκειται να υπάρξει μια νέα προσπάθεια για ειρήνη;

– Εύχομαι καλή επιτυχία στις συνομιλίες σας για την Κύπρο και ευχηθείτε και σε εμάς καλή επιτυχία στις προσπάθειές μας με τους Παλαιστινίους.

– Πώς είναι να είστε πρωθυπουργός του Ισραήλ τη στιγμή που υπάρχει μια πραγματική «μαύρη τρύπα» όσον αφορά την ασφάλεια με τη Λιβύη, τη Συρία κ.λπ.; Πόσο σας απασχολεί αυτό;

– Πιστεύω ότι απασχολεί όλο τον κόσμο, επειδή ολόκληρες χώρες έχουν καταρρεύσει. Οταν κοιτάζουμε γύρω μας –και όχι μόνο εμείς, και οι αραβικές χώρες κοιτάζουν γύρω τους– και αναρωτιούνται «ποιος μπορεί να μας βοηθήσει απέναντι σε αυτό το κενό που αναπληρώνεται από το μαχητικό Ισλάμ, και τους διάφορους σουνίτες καθοδηγούμενους από το ISIS, που καταστρέφει». Απαντούν, το Ισραήλ. Επομένως, δεν θεωρούν το Ισραήλ πλέον εχθρό τους αλλά τον σύμμαχό τους, θα έλεγα ακόμη τον αναγκαίο σύμμαχό τους στη μάχη αυτή υπέρ της κοινής πρόκλησης για την ασφάλεια και το μέλλον. Επομένως, αυτή είναι μια καλοδεχούμενη αλλαγή. Αλλά πώς σε κάνει να νιώθεις; Σε κάνει να νιώθεις με έναν διαφορετικό τρόπο ότι είσαι επιθυμητός και ευπρόσδεκτος. Και καταλαβαίνω ότι αυτό μπορεί να σας ακουστεί παράξενο, αλλά αυτό συμβαίνει στο Ισραήλ. Εξαιτίας της δραστικότητας της τεχνολογίας του και της στρατιωτικής του πληροφορίας και της προόδου του στην οικονομία και την καινοτομία, το Ισραήλ επαναφέρει τις διεθνείς του σχέσεις με τις μεγάλες δυνάμεις της Ασίας. Επισκέφθηκα μόλις την Κίνα, ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι σε μερικές εβδομάδες επισκέπτεται το Ισραήλ και το ίδιο συμβαίνει και με άλλες ασιατικές χώρες και την Αφρική. Ημουν πρόσφατα, μέσα σε έναν χρόνο, για δεύτερη φορά περιοδεία στην Αφρική, για να συναντήσω δεκάδες αρχηγούς. Ολοι θέλουν πίσω το Ισραήλ και το ίδιο ισχύει για τις υπόλοιπες ηπείρους. Και είμαι εδώ τώρα στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια όμορφη πόλη στην Ελλάδα, για να συναντηθώ με τους φίλους μου, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον πρόεδρο της Κύπρου. Το Ισραήλ βρίσκεται σε ένα διπλωματικό «σπριντ» θα έλεγα.

«Η απόφαση να χτιστεί Μουσείο Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη απηχεί στις καρδιές μας»

Ο κ. Μπέντζαμιν Νετανιάχου με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη στα αποκαλυπτήρια της πλακέτας για το Μουσείο Ολοκαυτώματος.

– Και μία τελευταία ερώτηση. Γιατί είναι τόσο σημαντική η Θεσσαλονίκη στην εβραϊκή κουλτούρα;

– Γιατί είναι μία από τις παλαιότερες εβραϊκές πόλεις στον κόσμο. Εκεί ζούσαν Εβραίοι από τον 3ο αιώνα π.Χ., που σημαίνει ότι μιλάμε για 2.400 χρόνια πριν. Και υπήρχε μια δραστήρια εβραϊκή κοινωνία, που δημιουργήθηκε αφότου οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τους Ισπανούς. Ο πατέρας μου ήταν σημαντικός ιστορικός, μου εξηγούσε πώς ήρθαν οι Εβραίοι από την Ισπανία, πολλοί από αυτούς στη Θεσσαλονίκη. Οπότε η Θεσσαλονίκη θεωρούνταν εξαιρετικά σημαντικό μέρος για την εβραϊκή κουλτούρα, είχε μια φοβερή εβραϊκή κοινότητα. Και φυσικά σχεδόν καταστράφηκε ολοκληρωτικά την περίοδο του Ολοκαυτώματος. Αυτοί που επέζησαν θυμούνται τη Θεσσαλονίκη με πολύ μεγάλη στοργή και η απόφαση να χτιστεί Μουσείο Ολοκαυτώματος απηχεί στις καρδιές μας, αλλά είναι και ένα σημάδι καλής συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ισραήλ. Ηθελα να φέρω έναν επιζώντα από τη Θεσσαλονίκη που είναι 93 ετών και του υποσχέθηκα ότι θα ερχόμασταν μαζί σε αυτή την επίσκεψη, που θα ήταν για αυτόν το κλείσιμο ενός κύκλου. Χθες, καθώς ήταν έτοιμος να μπει στο αεροπλάνο, ο γιατρός τού είπε «δεν πας πουθενά», έπρεπε να μείνει στο νοσοκομείο. Ετσι ζήτησα από την κόρη του και τον γιο του να έρθουν και να τον αντιπροσωπεύσουν. Αλλά το μουσείο δεν είναι μόνο κάτι που τιμά μια εξαιρετικά σημαντική κοινότητα που χάθηκε, αλλά την ίδια στιγμή μάς δεσμεύει να βεβαιωθούμε ότι δεν θα συμβεί ποτέ ξανά μια τέτοιου είδους τραγωδία. Παρ’ όλα αυτά, θα επισκεφθώ την εβραϊκή κοινότητα, η οποία βρίσκεται ακόμη εδώ. Το εκτιμώ πολύ, θέλω να ευχαριστήσω εκείνους, τον δήμαρχο και την κυβέρνηση για την πρόταση και την εκτέλεση αυτής της ιδέας του μουσείου. Τιμούμε το παρελθόν μας και μαθαίνουμε από αυτό.

“Καθημερινή”

1...2,9512,9522,953...3,022Σελίδα 2,952 από 3,022