Αρχική Blog Σελίδα 2956

«Το στοίχημα της μεταρρύθμισης του γαλλικού κώδικα εργασίας»

2

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected],  www.kalkis.eu

Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα αναφερθεί στο 1ο υπεσχημένο νομοθέτημα της κυβέρνησης του Emmanuel Macron αναφορικά με την προωθούμενη εύπεπτη για την γαλλική κοινή γνώμη μεταρρύθμιση «για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης στη δημοκρατική ζωή» της Γαλλίας, όπως παρουσιάστηκε από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, την 1η Ιουνίου François Bayrou (Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά, βλέπε : http://www.anixneuseis.gr/?p=168911).

Σήμερα θα ασχοληθώ μόνο επί της αρχής, και δεν θα μπω σε ευμετάβλητες λεπτομέρειες, με την πλέον δύσπεπτη μεταρρύθμιση από εκατομμύρια Γάλλους μισθωτούς, και ταυτόχρονα ψηφοφόρους της 11ης και 18ης Ιουνίου των επικείμενων βουλευτικών εκλογών : την «μεταρρύθμιση του κώδικα εργασίας» ο οποίος είναι πολυσέλιδος και δαιδαλώδης. Νομοθέτημα «υψηλού ρίσκου», κατά τους μεν (Le Figaro). Εννέα μεγάλων μεταρρυθμίσεων, κατά τους δε (Le parisien),  που εντάσσονται σε «μια συνολική κίνηση της αποκαλούμενης ευελιξίας με ασφάλεια (flexi–security)», αλά γαλλικά. Και μάλιστα το εν λόγω νομοθέτημα προβλέπεται να συζητηθεί με τους κοινωνικούς εταίρους σε 48 σχετικές διαβουλεύσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και να κυρωθεί από τη νέα Βουλή στις 21 Σεπτεμβρίου.

Ήταν κάτι το κρυφό ; Όχι βέβαια. Αντίθετα, ο Emmanuel Macron είχε υποσχεθεί (με βάσιμο κίνδυνο πολιτικού κόστους) κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας των προεδρικών εκλογών ότι το εν λόγω Νομοθέτημα θα είναι το δεύτερο, και μάλιστα με την μορφή των προεδρικών διαταγμάτων (ordonnances), του κατεπείγοντος που θα λέγαμε στην Ελλάδα, για να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος ανόρθωσης της πεσμένης γαλλικής ανταγωνιστικότητας ! Δεν αναβάλει δηλαδή  τη σχετική διαδικασία ούτε καν για μετά τις εκλογές που έχει μπροστά του σε 3 μέρες. Και παρόλο που πολλοί προβάλουν ότι, αν ψηφιστεί και εφαρμοστεί η εν λόγω μεταρρύθμιση, θα επέλθει «πλήρης απορρύθμιση της γαλλικής αγοράς εργασίας» ή «άγριος υπερ-φιλελευθερισμός» αγγλοσαξονικού τύπου, ή «σφαγή της εργασίας», ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Πρόκειται για ένα σκληρό τεστ δοκιμασίας, λένε άλλοι. Το πρώτο της πενταετούς θητείας του Emmanuel Macron που θα τον ενθρονίσει ή όχι ως τον Ευρωπαίο μεταρρυθμιστή. Οι Βρυξέλλες, από την πλευρά τους, παρακολουθούν από πολύ κοντά αυτή τη χώρα – τη Γαλλία – που είναι  «αδύνατον να μεταρρυθμιστεί», όπως λένε (οι σχετικοί συνειρμοί για την Ελλάδα είναι ελεύθεροι από τον αναγνώστη). Στις «συστάσεις της ανά χώρα», που δημοσιεύτηκαν στις 22 Μαΐου 2017, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι προσβλέπει στη μελλοντική μεταρρύθμιση του γαλλικού κώδικα εργασίας.

Πέρα από τις σχετικές διαδηλώσεις που έγιναν πριν τις προεδρικές εκλογές, προς το παρόν, όλα πάνε ήρεμα με τους κοινωνικούς εταίρους τους οποίους δέχθηκαν στις 23 Μάιου στο προεδρικό μέγαρο Elysé ο Πρόεδρος, ο Πρωθυπουργός και η Υπουργός Εργασίας :  Το πλαίσιο των συζητήσεων ήταν ήδη γνωστό: η επέκταση του πεδίου εφαρμογής των εταιρικών συμβάσεων εργασίας, η μείωση αποζημίωσης για την απόλυση ενός εργαζομένου και η συγχώνευση των αντιπροσωπευτικών οργάνων των εργαζομένων. Δηλαδή συνολικά 3  μεταρρυθμίσεις. Όμως στις 5 Ιουνίου η εφημερίδα Le Parisien δημοσίευσε έναν κατάλογο 9 μέτρων τα οποία αναφέρονται σε σημεία τα οποία ποτέ δεν είχαν μνημονευθεί από την κυβέρνηση, όπως π.χ. : η σύμβαση εργασίας, η διάρκεια της εργασίας, η υγεία ή η ασφάλεια των μισθωτών… που θα μπορούν να είναι διαπραγματεύσιμα εντός της επιχείρησής τους, σε βάρος φυσικά των κλαδικών συμβάσεων εργασίας.

Τελικά για να αντιμετωπιστούν οι διαρροές στον τύπο, η κυβέρνηση, με τον Πρωθυπουργό Edouard Philippe και την αρμόδια Υπουργό Εργασίας Muriel Pénicaud, έδωσαν μια συνέντευξη τύπου την περασμένη Τρίτη και δημοσίευσαν έτσι την επιστολή πλαίσιο της προτεινόμενης μεταρρύθμισης του κώδικα εργασίας. Το νομοσχέδιο δηλαδή που επιτρέπει τα διατάγματα τα οποία θα παρουσιαστούν στις 28 Ιουνίου στο Συμβούλιο των Υπουργών «πριν από το τέλος του καλοκαιριού».

Συμπερασματικά : 3 μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές οι γαλλικές δημοσκοπήσεις, στο βαθμό που θα αποδειχθούν ακριβείς, προβλέπουν μια σαρωτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία της νεόδμητης παράταξης του Emmanuel Macron. Στις 10 από τις 11 εκλογικές περιφέρειες των Γάλλων, που ψήφισαν ήδη για τον 1ο γύρο στο εξωτερικό, οι υποψήφιοί του προηγούνται με μη αναστρέψιμες διαφορές στο 2ο γύρο από τους αντιπάλους τους. Κάποιοι μιλούν πλέον για Macronmania (L’Express) ή για «Κοπερνίκεια Επανάσταση των κοινωνικών σχέσεων» ή για μια «Ριζική Εξέλιξη του υπάρχοντος Μοντέλου» (Le Parisien) !

Τι συμβαίνει λοιπόν ; Οι Γάλλοι των απειλούμενων, ανοιχτά και ξάστερα, ιερών κεκτημένων τους παραφρόνησαν ; Κι έγιναν μαζοχιστές μοιρολάτρες ; Κατάλαβαν μήπως ότι η χρόνια ανελαστικότητα στην αγορά εργασίας τους είναι πλέον σε βάρος τους και αντιστρατεύεται την ανταγωνιστικότητα της χώρας τους ; Επιθυμούν μήπως να απαλλαγούν από τους αριστερο δεξιούς αντιπάλους του Emmanuel Macron στον οποίο έχουν επενδύσει όλες τις προσδοκίες τους ;

Υπομονή μέχρι τις 18 Ιουνίου και θα έχουμε τις απαντήσεις μας.

 

 

Ο τζόγος της Τουρκίας στο Κατάρ: Γιατί ο Ερντογάν προτίμησε τα λεφτά των Εμίρηδων;

1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

A handout photo made available by Turkish President Press office shows Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif (L), meeting with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) in Ankara, Turkey, 07 June 2017. EPA, TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE HANDOUT, EDITORIAL USE ONLY JUNE 8, 2017

Που το πάει ο Ταγίπ Ερντογάν; Και γιατί στρέφεται εναντίον των πατρώνων του στο Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας; Μα είναι εύκολη η απάντηση: Τα λεφτά των Εμίρηδων είναι πολλά…

Αμέσως μετά την απόφαση της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και άλλων αραβικών χωρών να διακόψουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Εμιράτο του Κατάρ, με τη δικαιολογία ότι υποθάλπει τους διεθνείς τρομοκράτες και ειδικά τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, ο Πρόεδρος της Τουρκίας προσφέρθηκε να μεσολαβήσει.

Λόγω της συμμετοχής της Αιγύπτου στην ομάδα των αντιπάλων του Κατάρ, η προσπάθεια του έπεσε στο κενό. Ποια ήταν η αντίδραση του Ερντογάν. Ξεκίνησε ένα μπαράζ αρνητικών δηλώσεων και έσπευσε να υποστηρίξει τους Εμίρηδες του Κατάρ προχωρώντας χθες ένα βήμα παραπάνω. Ανακοίνωσε ότι θα ενισχύσει τις στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας στο Εμιράτο -ως γνωστόν η Άγκυρα διαθέτει στρατιωτική βάση εκεί.

Ας παραδεχθούμε ένα πράγμα: ότι ο Ταγίπ Ερντογάν, όσο και αν άρεται και φέρεται από το ταραγμένο του μυαλό, είναι ταυτόχρονα και ένας τολμηρός ηγέτης. Διότι χρειάζεται θάρρος για να τα βάλεις με τους βασιλιάδες και τους υπόλοιπους Εμίρηδες του Κόλπου, απαιτείται τόλμη να βρεθείς -ξανά και ξανά -απέναντι από την υπερδύναμη Αμερική.

Ως γνωστόν, -καθ’ ομολογίαν των αξιωματούχων του Λευκού Οίκου- ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε από τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας και από τους ηγέτες των αραβικών χωρών που είχαν συναντηθεί μαζί του, κατά την περιοδεία του στη Μέση Ανατολή, να τελειώνουν τα παιγνίδια με τους διεθνείς τρομοκράτες.

Η απάντηση τους ήρθε στις αρχές της εβδομάδας. Όλοι στράφηκαν εναντίον του Κατάρ για να διασώσουν τους εαυτούς του. Ο Ερντογάν υποστήριξε το Εμιράτο, που βρέθηκε να βάλλεται από παντού…

Την ίδια στιγμή, δεν μπορούμε παρά να σκεφθούμε ότι οι δικοί μας ηγέτες έχουν συνηθίσει στο μόνιμο «ναι». Ό,τι απαιτούν οι δανειστές γίνεται. Ό,τι ζητήσει η Αμερική, η Αθήνα ανταποκρίνεται. Τα κέρδη, από την άλλη πλευρά, της Ελλάδας, είναι περισσότερα δανεικά και μεγαλύτερη εξάρτηση, στρατιωτική και διπλωματική.

Η αλήθεια είναι ότι το Εμιράτο δεν υποστήριζε μόνο του και με αποκλειστικά δική του απόφαση, τους τζιχαντιστές. Συμμετείχε στη συμμαχία μαζί με τη Σαουδική Αραβία στη χρηματοδότηση, και τα υπόλοιπα, ανέλαβε η Τουρκία. Η τελευταία, λάμβανε πολλά δισεκατομμύρια ετησίως για την προσφορά των υπηρεσιών της στη Συρία και το Ιράκ. Τον Ταγίπ Ερντογάν δεν πρέπει να τον υποτιμούμε. Διότι, μέχρι τώρα, έχει συγκρουστεί με τους πάντες, έχει απέναντί του όλους, αλλά γίνεται κάθε μέρα και πιο ισχυρός. Και στο τέλος επιβάλλεται.

Δύο τινά θα συμβούν: Ή θα επιβληθεί η συμμαχία των αντιπάλων του Κατάρ και θα αναβαθμιστεί η Αίγυπτος, που αποτελεί τον θανάσιμο εχθρό για την Άγκυρα -για την ώρα είναι το πιο εύκολο στοίχημα Ή στο τέλος θα τα βρουν και η Τουρκία θα αποτελέσει τον κρίκο μεταξύ του Εμιράτου και των όψιμων εχθρών του.

Στην περίπτωση αυτή ο Ταγίπ Ερντογάν θα είναι ο κερδισμένος, αν και αποτελεί προϋπόθεση ο τερματισμός της πολεμικής εναντίον της Αιγύπτου. Ο Ερντογάν που γνωρίζουμε δεν θα το πράξει. Δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας «θρέφει» τον εγωϊσμό του με κόντρες, συγκρούσεις, αλλά και πολέμους. Αυτή τη φορά θεωρείται υπερβολική η αντίδρασή του και η επιλογή του Κατάρ έναντι των ισχυρών της Μέσης Ανατολής. Στην Ουάσιγκτον λένε πως «παίζει με τη φωτιά».

Την ίδια στιγμή, οι αντίπαλοί του δεν κάνουν το ίδιο; Και χειρότερα κάνουν, είναι η απάντηση. Τις τελευταίες 48 ώρες άρχισαν να κυκλοφορούν πάλι οι φήμες για επερχόμενο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν, αλλά και του Εμίρη του Κατάρ. Ο δεύτερος βρίσκεται ενώπιον πραγματικού κινδύνου, ενώ ο πρώτος θα μπορούσε να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει βρεθεί, εάν κατάφερνε -όπως συνέβη και στις 15 Ιουλίου 2016- να ελέγξει ένα πραξικόπημα.

Η τύχη αυτή καθ’ αυτή δεν είναι ένα καθημερινό φαινόμενο, που πάει, χάνεται, αλλά επιστρέφει ανάλογα με τα κύματα. Ο Ταγίπ Ερντογάν συνήθως έχει την τύχη με το μέρους του. Όμως, αυτή τη φορά γιατί νοιώθουμε ότι τον εγκαταλείπει;

Η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα στον Περσικό και γύρω, και αναφορικά, με το Κατάρ. Το δικό μας ενδιαφέρον έγκειται στις απειλές εναντίον της Κύπρου και του Αιγαίου από την Τουρκία. Η εκβιαζόμενη Αθήνα υποκύπτει μονίμως ενώπιον του Ερντογαν και η Κύπρος, αν και αντιστέκεται, υποχωρεί στο τέλος στις διαπραγματεύσεις. Με τέτοια νοοτροπία πως θα μπορέσει η χώρα μας να εκμεταλλευθεί το πιθανό στραβοπάτημα της Τουρκίας…
Πηγή: Ο τζόγος της Τουρκίας στο Κατάρ: Γιατί ο Ερντογάν προτίμησε τα λεφτά των Εμίρηδων; http://mignatiou.com/2017/06/o-tzogos-tis-tourkias-sto-katar-giati-o-erntogan-protimise-ta-lefta-ton-emiridon/

Σκόπια: Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια

3
  • (Φωτ.: EPA / Georgi Licovski)

Όπως είναι γνωστό, η FYROM (πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) είναι δημιούργημα του στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο (1892-1980), ο οποίος αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, με την πλήρη υποστήριξη του Ιωσήφ Στάλιν (1878-1953), έφτιαξε μέσα στην τότε Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας ένα ομόσπονδο «κρατίδιο» στην ευρύτερη περιοχή του Άνω Αξιού με πρωτεύουσα τα Σκόπια, το οποίο ονόμασε «Μακεδονία».

Το κατασκεύασμα αυτό άρχισε να δημιουργεί συστηματικά και με μεθοδική συνέπεια ένα κάλπικο όραμα, μια μελλοντική υποθήκη αλυτρωτισμού και επεκτατισμού εναντίον της Ελλάδος (κυρίως) αλλά και άλλων γειτόνων της περιοχής.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι νέες γενιές των Σκοπιανών άρχισαν να διδάσκονται πως «είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου» και να φανατίζονται με απίθανες και «ιερές» ψευδαισθήσεις αλυτρωτισμού. Έτσι όταν το 1991 διαλύθηκε η Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, δημιουργήθηκε –με τις ευλογίες και την υποστήριξη όλων των μεγάλων συμμάχων μας– στην περιοχή που ο Τίτο ονόμασε «Μακεδονία» ένα νέο κρατίδιο το οποίο έσπευσε να αναγνωρίσει, πρώτη και καλύτερη, η Τουρκία.

Το νεαρό κρατίδιο, με πολύ γερές «πλάτες» που τις παρείχαν εξαιρετικά ύποπτοι «προστάτες», δεν άφησε καμιά απολύτως πρόκληση που να μην κάνει απέναντι στην Ελλάδα:

  • Αυτοονομάστηκε «Δημοκρατία της Μακεδονίας» κατέχοντας μόνο το 37% της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας (η Ελλάδα κατέχει το 51%, η Βουλγαρία το 11% και η Αλβανία το 1% περίπου). Προφανώς θεωρούσε πως το υπόλοιπο 63% της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας που της έλειπε, θα της το «χάριζαν» οι ύποπτοι προστάτες της!
  • Έσπευσε χωρίς καθυστέρηση να τυπώσει και να μοιράσει ανά τον κόσμο χάρτες που περιλαμβάνουν και την αρχαία Μακεδονία, δηλαδή την Ελλάδα. Τύπωσε και μοίρασε χαρτονομίσματα με τον Λευκό Πύργο, το έμβλημα της Θεσσαλονίκης – της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας. Δημιούργησε σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας, το σύμβολο που βρέθηκε πάνω στον τάφο του Φιλίππου στη βόρεια Ελλάδα. Γέμισε σταδιακά χώρους και πλατείες με «μεγαλοπρεπή» αγάλματα-κακέκτυπα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Και άρχισε να χύνει ποταμούς από κροκοδείλια δάκρυα σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς επειδή η Ελλάδα αντιδρούσε στην απροκάλυπτη κλοπή του ονόματος ολόκληρης της Μακεδονίας!

Οι ισχυροί «προστάτες» του γειτονικού κρατιδίου κατάφεραν να εξασφαλίσουν την αναγνώριση του κάλπικου ονόματος από 130 χώρες του κόσμου οι οποίες είναι απόλυτα φυσικό να μην γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες του θέματος της ονομασίας, αλλά όχι της Ελλάδας η οποία πρόβαλε βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ – φυσικά ούτε λόγος για πιθανή ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το φθινόπωρο του 2008 οι εθνικιστές των Σκοπίων υπέγραψαν με τυμπανοκρουσίες μια «στρατηγική συμφωνία» με την Τουρκία αφενός μεν για να αισθάνονται πιο «ασφαλείς» σε σχέση με τους συνεχείς τυχοδιωκτισμούς εναντίον της Ελλάδας, αφετέρου δε για να διαβεβαιώνουν το λαό τους πως οι αχυρένιες πλάτες των Τούρκων στρατηγών τους εξασφαλίζουν «ατιμωρησία».


Γκέοργκε Ιβάνοφ (EPA / Georgi Licovski)

Έναν χρόνο αργότερα (Οκτώβριος 2009) ο νεοεκλεγείς τότε πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκε Ιβάνοφ (παραμένει και σήμερα), έσπευσε στην Τουρκία για να ευχαριστήσει τους Τούρκους «προστάτες», επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά πως οι πολιτικοί απατεώνες διακρίνονται πάντοτε για τις χωρίς περιεχόμενο μεγαλοστομίες τους: «Η χρησιμοποίηση του συνταγματικού ονόματος, η υποστήριξη της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η σθεναρή υποστήριξη για την ενσωμάτωση στο ΝΑΤΟ, αποδεικνύουν τις ειλικρινείς προθέσεις των πραγματικών μας φίλων!» έλεγε απευθυνόμενος στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας.

Την εποχή που η Ελλάδα περνούσε μια ακόμα περίοδο αστάθειας με τις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 (Μάιος και Ιούνιος), ο τότε ΥΠΕΞ των Σκοπίων Νίκολα Πόποσκι βρισκόταν πάλι στην Τουρκία όπου με μεγάλη ικανοποίηση άκουγε τον θρασύτατο Εγκεμέν Μπαγίς (παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2013 κάτω από το βάρος του τεράστιου σκανδάλου διαφθοράς που συγκλονίζει έκτοτε την Τουρκία παρά τη δικτατορία που έχει επιβληθεί) να απευθύνεται στην Ελλάδα με ύφος αυθεντικού «προστάτη» της νεοοθωμανικής Πύλης: «Ελπίζω η Ελλάδα, αντί να ασχολείται με την ονομασία της “Μακεδονίας”, με κάποια προβλήματα στα νησιά και με το συρματόπλεγμα στα σύνορα, να δώσει βάρος στα οικονομικά προβλήματά της […]. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου κατέστησε δύσκολη υπόθεση το σχηματισμό κυβέρνησης στην Ελλάδα, αλλά η Τουρκία θα σεβαστεί τις αποφάσεις του ελληνικού λαού!» (πω-πω, απίστευτη μεγαλοψυχία από τη νεοοθωμανική… Υψηλή Πύλη!).


Αχμέτ Νταβούτογλου και Νίκολα Πόποσκι στις 21/12/2012 (φωτ.: EPA / Georgi Licovski)

Την εικόνα της εποχής συμπληρώνει ο θεωρητικός του νεοοθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος στις 20 Μαΐου 2012 κραύγαζε σε ακροατήριο αλαλαζόντων ψευτομακεδόνων: «Δεν είμαι μόνο μεγάλος και ειλικρινής φίλος της Μακεδονίας, αλλά είμαι επίσης Μακεδόνας»! (Μήπως ορθώς «ηλίθιο» τον ανεβάζει ο Έντουαρντ Λούτβακ του CSIS1 και «βλάκα» τον κατεβάζει ο αρχηγός του τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου;)

Φυσικά, Τούρκοι «προστάτες» και ολόκληρη η κουστωδία των εθνικιστών ψευτομακεδόνων προσποιούνται ότι γνωρίζουν ιστορία και λένε αυτήν που θα ήθελαν ή αυτήν που ονειρεύονται. Δεν είναι όμως πιο απλό να ακούσουν προσεκτικά και να μάθουν τι ακριβώς λέει ένας από τους επιφανέστερους μελετητές της Αρχαίας Ιστορίας της Μακεδονίας, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Robin Lane Fox; Αν δεν κλείσουν μόνοι τους τα αυτιά τους, ας ακούσουν: «Η Μακεδονία είναι ένα βασίλειο της Βορείου Ελλάδας, που κατοικείται από ανθρώπους που μιλούν την ελληνική γλώσσα, χρησιμοποιούν ελληνικά ονόματα, έχουν το ελληνικό ημερολόγιο και λατρεύουν τους Θεούς των Ελλήνων. Εκείνοι που ζουν στα Σκόπια και υποστηρίζουν ότι εκεί είναι η Μακεδονία, η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι αμαθείς και αποτρόπαιοι.

»Είναι σαν να λέει κανείς ότι το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης έχει τις ρίζες του στη Λευκορωσία κι ότι η Οξφόρδη ήταν το Μινσκ!».

Η Οξφόρδη λοιπόν δεν είναι το Μινσκ και τα σκοπιανά ψέματα έχουν και αυτά, όπως όλα τα άλλα ψέματα, κοντά ποδάρια. Το 2016 ο Νίκολα Γκρούεφσκι, του εθνικιστικού VMRO-DPMNE, παραιτήθηκε αφού για μια ολόκληρη δεκαετία έσυρε το γειτονικό κρατίδιο στην πιο μαύρη περίοδο της σύντομης ιστορίας του. Στις εκλογές του Δεκεμβρίου 2016 συγκέντρωσε ποσοστό 39%, έλαβε εκ νέου εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά απέτυχε να παραμείνει στην εξουσία. Μετά από ολόκληρους μήνες ατέρμονων συζητήσεων και αφού η χώρα έφθασε στα πρόθυρα του εμφύλιου, στις 29 Μαΐου 2017 ανακοινώθηκε η σύνθεση της νέας κυβέρνησης συνεργασίας της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης (SDSM) και των αλβανικών DUI και «Συμμαχία για τους Αλβανούς», υπό τον σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ. Στη νέα κυβέρνηση των Σκοπίων ένας εκ των τριών αντιπροέδρων είναι Αλβανός, (Μπουγιάρ Οσμάνι) και υπουργός Εξωτερικών ο Νίκολα Ντιμιτρόφ, πρώην διπλωμάτης.


Ζόραν Ζάεφ (φωτ.: EPA / Georgi Licovski)

Τα δύο περίπου εκατομμύρια των κατοίκων της γειτονικής χώρας είναι κυρίως Σλάβοι, Αλβανοί, Ρομά και Σέρβοι. Στις μέρες μας, το δηλητήριο του εθνισμού που έσπειρε μέσα στη χώρα το VMRO, οι έντονες εθνοτικές διαφορές και οι συχνές απροκάλυπτες επεμβάσεις των «μεγάλων δυνάμεων» έχουν δημιουργήσει μια έκρυθμη κατάσταση και χειροπιαστές προϋποθέσεις διαμελισμού της νεαρής χώρας.

Συμπέρασμα: Η πιο σώφρων, αναίμακτη και πολιτισμένη λύση για το γειτονικό κράτος και τη νέα κυβέρνηση του, είναι χωρίς αμφιβολία η άμεση συνεννόηση με την Ελλάδα, σε μια κοινά αποδεκτή συμφωνία για νέα ονομασία, νέα σύμβολα και εξάλειψη των φαντασιώσεων της «εθνότητας» και της «γλώσσας» που επιχειρήθηκε να «επιβληθεί» με το ζόρι σε Σλάβους, Αλβανούς, Ρομά, Σέρβους κ.ά. Η Ελλάδα πάντα είχε απλωμένο και ανοικτό χέρι συνεννόησης και συνεργασίας, παρά τις συνεχείς προσβολές που έχει υποστεί από ύποπτους «εθνικιστές» που επιχείρησαν (και επιχειρούν) να βάλουν δυναμίτη στην ειρήνη της περιοχής, παρόλο που η χώρα μας αποτελεί τον μεγαλύτερο ξένο επενδυτή της γειτονικής χώρας!

Η άμεση αλλαγή του ονόματος που «οικειοποιείται» τη γεωγραφική περιοχή ολόκληρης της Μακεδονίας, η συμφωνία στα υπόλοιπα θέματα των συμβόλων, της εθνότητας και της γλώσσας είναι βέβαιο πως θα οδηγήσει αμέσως το γειτονικό κράτος στην Ατλαντική Συμμαχία εξασφαλίζοντας πλήρως την ασφάλειά του και θα δημιουργήσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την μελλοντική ένταξή του στους κόλπους της ΕΕ με την αμέριστη υποστήριξη της Ελλάδας.

«Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία» είναι ένα πιθανό νέο όνομα για τα Σκόπια, το οποίο έχουν ήδη προτείνει, με ανοικτή παρέμβαση προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και τους πολιτικούς αρχηγούς, οι Παμμακεδονικές Ενώσεις της Υφηλίου.

 

Συνέχεια εδώ.

 

Λεωνίδας Κουμάκης2

___
1. Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (Center for Strategic and International Studies) με έδρα την Ουάσινγκτον, ΗΠΑ.
2. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επί τρεις δεκαετίες, με την ιδιότητα του Διευθυντή Εξαγωγών Ελληνικής Οινοβιομηχανίας, ταξίδευσε στις τέσσερις από τις πέντε ηπείρους, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο διανομής σε 32 χώρες.
Είναι συγγραφέας των βιβλίων Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία (α΄ έκδ. 1992, δ΄ έκδ. 2008) και Ματιές στις ρίζες του ελληνισμού (1997). Τον Δεκέμβριο του 1996 κυκλοφόρησε τον σύντομο Αποχαιρετισμό. Το τελευταίο του βιβλίο Η Τουρκία στις φλόγες κυκλοφόρησε το 2017 μέσα από την πλατφόρμα της Create Space και διατίθεται από το Amazon.com.
  • Αναδημοσίευση από το analyst.gr/pontos-news.gr

Εχει “πιάσει φωτιά” η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα: Ήρθε η ώρα της Κρήτης και της Ελλάδας

0

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Φαίνεται ότι, ξαφνικά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει πιάσει φωτιά και τρέχει, με δυο χρόνια καθυστέρηση, να παραχωρήσει για έρευνα και εκμετάλλευση θαλάσσια οικόπεδα στους πετρελαϊκούς κολοσσούς νότια της Κρήτης. Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι η αμερικανική ExxonMobil ( επικεφαλής της οποίας ήταν μέχρι πρότινος ο ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον) και η γαλλική TOTAL ενδιαφέρονται για θαλάσσια οικόπεδα, που πιστεύουν ότι ανήκουν στην ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας.

Την Τετάρτη 31 Μαΐου 2017 ένα σημαντικό γεγονός πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων και της τηλεόρασης. Έτσι μάθαμε από το ΑΠΕ μια είδηση που περίμενα ανυπόμονα να ακούσω, τουλάχιστον, μία δεκαετία: «Κατατέθηκε σήμερα η αίτηση των εταιρειών Total, ExxonMobil και ΕΛΠΕ για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, η οποία, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, αφορά δύο θαλάσσιες περιοχές της Κρήτης.

Η αίτηση κατατέθηκε στον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γιώργο Σταθάκη. Θα ακολουθήσει η προκήρυξη διαγωνισμού με στόχο -σύμφωνα με το καταρχήν χρονοδιάγραμμα- να υπάρξει κατακύρωση έως το τέλος του χρόνου και έναρξη των σεισμικών ερευνών στις αρχές του 2018. Η περιοχή ενδιαφέροντος των εταιρειών καθορίστηκε με βάση τα δεδομένα από προηγούμενες έρευνες, τα οποία επεξεργάστηκαν με νεότερες μεθόδους οι τρεις εταιρείες.»

Επιτέλους τώρα στρέφουμε το ενδιαφέρον μας στην Κρήτη, όπου από τις τελευταίες έρευνες Αμερικανών, Νορβηγών, Γάλλων και Ιταλών διαφαίνεται ότι τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης είναι τα μεγαλύτερα της Ανατολικής Μεσογείου.

Αυτό ήταν αδιανόητο μέχρι χθες και αποτελεί ένα μεγάλο χαστούκι στην Τουρκία, διότι όταν η Τουρκία προσκάλεσε ξένες εταιρείες για παραχώρηση οικοπέδων έξω από το Καστελόριζο, αυτές αρνήθηκαν, διότι γνώριζαν ότι τα οικόπεδα αυτά δεν ανήκουν στην Τουρκία.

Ουσιαστικά, οι πετρελαϊκοί κολοσσοί αποδέχονται την ρύθμιση που έκανε ό τότε Υπουργός Ενέργειας Γιάννης Μανιάτης με τον νόμο 4001/2011, που ορίζει ότι «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη … το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή…». Φαίνεται ότι το ενδιαφέρον των δυο κολοσσών (μαζί με τα ΕΛΠΕ) εστιάζεται σε μια περιοχή δυτικά της Γαύδου.

Αναμφίβολα, οι εταιρείες είναι πεπεισμένες ότι η περιοχή αυτή ανήκει στην ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας και, σίγουρα, υπομειδιούν, όταν ακούν ότι η θάλασσα της Γαύδου ανήκει ….στην Τουρκία!

Βέβαια, κάποιοι φανατικοί οπαδοί της ΑΟΖ αρθρογραφούσαν, πολύ λανθασμένα, λέγοντας ότι χωρίς ΑΟΖ δεν μπορούμε να ψάξουμε για υδρογονάνθρακες. Ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος θα μπορούσε να κάνει οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και στο μαρτυρικό νησί αλλά δεν το έκανε διότι γνώριζε την υπεροχή της ΑΟΖ έναντι της υφαλοκρηπίδας και διότι γνώριζε ότι η Τουρκία μισούσε αφάνταστα την ΑΟΖ.

Η υφαλοκρηπίδα, βάσει του UNCLOS, έχει ειδικά αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα ipso facto and ab initio (αυτοδικαίως και εξ υπαρχής) και για αυτό δεν υπάρχει λόγος ανακήρυξης της παρά μόνο οριοθέτησής της. Εδώ, πάντως, θα χρειαστεί να κάνουμε μια ανασκόπηση του Δίκαιου της Θάλασσας, για να είμαστε σε θέση να προστατέψουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, όταν έρθουν κάποιες δύσκολες ώρες.

Διακήρυξη Τρούμαν για Υφαλοκρηπίδα

Η ιδέα της διεύρυνσης της δικαιοδοσίας σε μια θαλάσσια ζώνη ξεκίνησε με την Διακήρυξη του Προέδρου Τρούμαν της 28ης Σεπτεμβρίου 1945. Η διακήρυξη αναφερόταν σε όλους τους φυσικούς πόρους της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως εκ τούτου, υποστήριξαν την δημιουργία ζώνης φυσικών πόρων στις περιοχές της ανοικτής θάλασσας παρακείμενες στις ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Διακήρυξη του Τρούμαν έδειξε σαφώς ένα σχέδιο εκμετάλλευσης των θαλάσσιων πόρων σε απροσδιόριστες περιοχές, η οποία αποτελούσε απόκλιση της παραδοσιακής έννοιας της mare-liberum, που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα.

Η έννοια της υφαλοκρηπίδας που, όπως είδαμε υφίσταται από το 1945, διατηρήθηκε και στη νέα Σύμβαση του 1982, παρά την καθιέρωση της νέας έννοιας της ΑΟΖ και παρόλο που η ΑΟΖ των περισσότερων κρατών υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα τους.

Επιπλέον η υιοθέτηση της αρχής της απόστασης, αντί αυτής της γεωλογικής, φέρνει την έννοια της υφαλοκρηπίδας ακόμη πιο κοντά σ’ αυτήν της ΑΟΖ.

Κατά τη διάρκεια του UNCLOS IIΙ υπήρξαν τρεις διαφορετικές θέσεις σχετικά με το θέμα της διατήρησης της υφαλοκρηπίδας μετά τη δημιουργία της ΑΟΖ.

Η πρώτη υποστήριξε τη συγχώνευση των δύο ζωνών σε ένα νέο καθεστώς, το οποίο θα ρύθμιζε τους ζωντανούς και μη πόρους μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ.

Η δεύτερη ήθελε να ισχύει το καθεστώς της ΑΟΖ μέχρι τα 200 ν.μ. και πέραν αυτού να ισχύει το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας.

Η τρίτη θέση, που τελικά επικράτησε, ήθελε τα δύο καθεστώτα να διατηρήσουν την αυτονομία τους. Νομίζω ότι ήταν σφάλμα της ελληνικής αντιπροσωπείας να ταχθεί με την τρίτη θέση και όχι με την πρώτη, την οποία υποστήριζαν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Έτσι θα αφαιρούσαμε την υφαλοκρηπίδα από τις ατέρμονες συζητήσεις με την Τουρκία, που διαρκούν πάνω από 40 χρόνια.

Η Υπεροχή της ΑΟΖ

Ο καθηγητής Συρίγος στο εξαιρετικό, 895 σελίδων, βιβλίο του «Ελληνοτουρκικές σχέσεις» αναφέρει επτά λόγους που επιβάλλουν την ανακήρυξη ΑΟΖ: 1. Διασφαλίζει και επιβεβαιώνει την πολιτική και οικονομική ενότητα του ελλαδικού χώρου, τις ηπειρωτικές περιοχές με τα νησιά. 2. Προστατεύει το θαλάσσιο περιβάλλον πέραν των χωρικών υδάτων (π.χ. από πετρελαιοκηλίδες), που είναι και ο μόνος πλούτος του Αιγαίου, τον οποίο μέχρι σήμερα εκμεταλλεύεται η Ελλάδα μέσω του τουρισμού. 3. Βοηθά στην αντιμετώπιση της καταστροφής των αλιευτικών πεδίων του Αιγαίου, που υπεραλιεύονται συστηματικά πέραν των 6 μιλίων από τις ελληνικές ακτές. 4. Προσφέρει δυνατότητες οικονομικής εκμεταλλεύσεως πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης, μέσω, π.χ., της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ρεύματα, ύδατα και ανέμους. 5. Έχει ως βάση της το στοιχείο της αποστάσεως από τις ακτές και μόνον. Έτσι καταρρίπτει οποιοδήποτε τουρκικό επιχείρημα για γεωμορφολογικά στοιχεία του βυθού της θάλασσας, που θα μπορούσαν να συνδεθούν με την υφαλοκρηπίδα. 6. Κλείνει θέματα που δυνητικά θα μπορούσαν να εγερθούν στο μέλλον στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως αυτό της ΑΟΖ. 7. Προσφέρει μεγαλύτερη ισχύ σε ένα κράτος η πρόσκτηση αυξημένων αρμοδιοτήτων στις θάλασσες που το περιβάλλουν.

Η ανακήρυξη της ΑΟΖ μπορεί να γίνει με δυο τρόπους. Με Προεδρικό Διάταγμα ή με ψήφιση νόμου από την Ελληνική Βουλή. Είναι προτιμητέο το προεδρικό διάταγμα, διότι μια εκτενής συζήτηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο θα δώσει την ευκαιρία στην Τουρκία να αυξήσει στο μέγιστο τις γνωστές απειλές της. Οι ΗΠΑ ανακήρυξαν ΑΟΖ με προεδρικό διάταγμα το 1983 και η Ρωσία, τότε Σοβιετική Ένωση, ανακήρυξε ΑΟΖ, επίσης, με προεδρικό διάταγμα το 1984. Το δεύτερο και επίσης πολύ σημαντικό βήμα είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ. Η Ελλάδα πρέπει να προβεί σε έξη οριοθετήσεις μια και έχει θαλάσσια σύνορα με έξη κράτη, δηλαδή την Αλβανία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτο, Κύπρο και Τουρκία. Όπως έχω γράψει αρκετές φορές καμία από τις οριοθετήσεις αυτές δεν έχουν πραγματοποιηθεί, ούτε καν αυτή με την Ιταλία, που είναι και η ευκολότερη, αφού υφίσταται ήδη η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας των δύο κρατών από το 1977.

Όπως είναι γνωστόν, τα όρια της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ συμπίπτουν. Επειδή η συζήτηση για την ανακήρυξη της ΑΟΖ έχει γίνει ψωμοτύρι στις ημέρες μας, καλόν θα είναι να μη νομίσουμε ότι κάνοντας ανακήρυξη τελειώσαμε. Βέβαια κάποιοι ισχυρίζονται ότι εάν δεν είναι δυνατή η οριοθέτηση της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας, περιττεύει η ανακήρυξή της. Δηλαδή συνεχίζουν να πάσχουν από το φοβικό σύνδρομο και να δειλιάζουν να υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα ασκεί τα δικαιώματά της που προβλέπονται από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) που υπέγραψε και επικύρωσε.

Όπως πολύ σωστά εξηγεί ο Άγγελος Συρίγος: «Σε περίπτωση που η Ελλάδα περιορισθεί να κηρύξει απλώς την ΑΟΖ και να μη λάβει άμεσα συγκεκριμένα μέτρα εφαρμογής της, υπάρχει σημαντικός κίνδυνος η κήρυξη να μείνει κενό γράμμα.» Μπορεί η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ να δημιουργήσει κρίση; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη, γιατί πάνω απ’ όλα η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι μονομερής πράξη.

Απόδειξη τούτου αποτελεί και το γεγονός ότι μέχρι σήμερα έχουν γίνει 137 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και όλες αυτές ήταν μονομερείς. Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ την 10η Μαρτίου 1983 και φυσικά έδωσαν ΑΟΖ σε όλα τα νησιά τους. Η τότε Σοβιετική Ένωση έδειξε τη δυσαρέσκειά της για την ανακήρυξη της αμερικανικής ΑΟΖ, αλλά γρήγορα άλλαξε γνώμη και ανακήρυξε τη δική της ΑΟΖ στις 28 Φεβρουαρίου 1984, ενώ ακολούθησαν δεκάδες κράτη και αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ. Και βέβαια μην ξεχνάμε ότι τον Απρίλιο του 2004 ο πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου και δεν δημιουργήθηκε καμία κρίση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η ΕΕ αποδέχτηκαν την ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ, η δε Τουρκία εξέδωσε μια ανακοίνωση ότι δεν την αποδέχεται αλλά τίποτε παραπάνω. Ήρθε η ώρα οριοθέτησης με την Αίγυπτο Μετά από αυτή την κοσμογονική εξέλιξη πρέπει να βοηθήσουμε τους πετρελαϊκούς κολοσσούς να ζητήσουν την παραχώρηση και θαλασσίων οικπέδων ανατολικά της Κρήτης, μετά τα οικόπεδα 19 και 20 του παραπάνω χάρτη. Όπως έχω γράψει επανειλημμένα, η οριοθέτηση με την Αίγυπτο ξεκίνησε στραβά από το 2009.

Σήμερα, φαίνεται, ότι με την αλλαγή καθεστώτος στην Αίγυπτο έχει ανοίξει ένας νέος δρόμος, που γεννά αισιοδοξία για μια οριοθέτηση που θα είναι επωφελής και για τα δύο κράτη. Θα πρέπει τα οικόπεδα που θα δημιουργήσει η Ελλάδα να είναι τέτοια, που δεν θα προβάλει καμία αντίρρηση η Αίγυπτος. Μετά από πολλές συνομιλίες, που διαρκούν επί οκτώ χρόνια, οι δυο πλευρές γνωρίζουν τι ακριβώς επιθυμούν.

Η Ελλάδα, έστω και με καθυστέρηση δεκαετιών, φαίνεται να προσαρμόζει τις κινήσεις της στην νέα γεωπολιτική σκακιέρα και το επόμενο βήμα της πρέπει να είναι η συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο εκμεταλλευόμενη την κοσμογονία που παρατηρείται στην περιοχή. Οι εταιρείες ExxonMobil, TOTAL και ENI θα έρθουν να πάρουν οικόπεδα ανατολικά της Κρήτης μόνο όταν γνωρίζουν ότι μας ανήκουν.

Επίλογος

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα πρέπει να στείλει ένα μήνυμα, χωρίς καθυστέρηση, στον Ρεξ Τίλλερσον και να του υπενθυμίσει την δήλωση που είχε κάνει στην Ουάσιγκτον στις 23 Ιανουαρίου 2013 όταν ήταν απλώς αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ: «Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».

Ο Ρεξ Τίλλερσον κατανοεί πλήρως την αξία της δημιουργίας ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες, γνωρίζοντας ότι αυτή η ενέργεια θα φέρει σε πλεονεκτική θέση τους αμερικανικούς κολοσσούς σαν την ExxonMobil, που έχουν τα στοιχεία για τους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου.

Μας έχουν περικυκλώσει οι υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο και εμείς χαζεύουμε τους Κύπριους, τους Αιγύπτιους και τους Ισραηλινούς που τους εκμεταλλεύονται. Εάν οι κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή δεν αντιπαθούσαν την έννοια της ΑΟΖ και την είχαν ανακηρύξει στην αρχή του 21ου αιώνα, ίσως η Ελλάδα θα απέφευγε την οικονομική τραγωδία των τελευταίων επτά ετών. Σήμερα, ο Αλέξης Τσίπρας ακολουθεί την πεπατημένη των προκατόχων του. Τ ο μοναδικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που πιστεύει στην αξία της ΑΟΖ είναι η Περιφερειάρχης Ρένα Δούρου. Οι υδρογονάνθρακες που βρίσκονται στα βάθη των θαλασσών μας είναι η πιο σημαντική επένδυση της Ελλάδας, που θα οδηγήσει σε μια πραγματική ανάπτυξη. Μπορεί οι αριθμοί του καθηγητή Φώσκολου για τα κοιτάσματα υδρογονθράκων να φαίνονται αστρονομικοί, αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια, εάν δεν αρχίσουμε την εξερεύνηση ενός πλούτου, που κρύβουν ιδιαίτερα οι περιοχές στα νότια της Κρήτης.

Πηγή: ‘Εχει “πιάσει φωτιά” η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα: Ήρθε η ώρα της Κρήτης και της Ελλάδας http://mignatiou.com/2017/06/aoz-ke-ifalokripida-irthe-i-ora-tis-kritis/

Ποιος ωφελείται από τις αλλαγές στη Μέση Ανατολή;

2

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η ρήξη 5+1/2  χωρών της Μέσης Ανατολής με το Κατάρ ήταν μια αναμενόμενη το τελευταίο διάστημα κίνηση που εισάγει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή στην τελική φάση τους.

Όλα άρχισαν από την ανακήρυξη του δόγματος αναδόμησης της ευρύτερης Μέσης Ανατολής πριν αρκετά χρόνια και τείνουν να λάβουν την οριστική τους μορφή. Η εικόνα που θα διαμορφωθεί, εν πρώτοις, δεν είναι αρνητική για την Ελλάδα. Υπάρχει, όμως, μια δυναμική των εξελίξεων που αφορά, κυρίως, την Τουρκία, η οποία δεν αποκλείεται να επηρεάσει και τη χώρα μας.

Με δύο λόγια, πέντε χώρες (Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτος, Υεμένη και η μισή, η Ανατολική, Λιβύη) διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις τους με το Κατάρ. Του καταλογίζουν βαρύτατες ευθύνες για την υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων στη Μέση Ανατολή.

Η αλήθεια είναι ότι το Κατάρ υποστήριξε αυτές τις ομάδες που αρχίζουν από τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» και καταλήγουν στο «Ισλαμικό Κράτος» αλλά δεν το έκανε μόνο του. Βρισκόταν σε στενή συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία αλλά και την Τουρκία.

Τα στοιχεία που υπάρχουν είναι αδιάσειστα και η επόμενη κίνηση που θα δούμε να κλιμακώνει η διεθνής κοινότητα θα αφορά την Τουρκία. Εκτός και αν ο Ερντογάν αποδεχθεί να «παίξει» το παιχνίδι της Δύσης οπότε, απλώς, θα πάρει παράταση χρόνου.

Το σύνθημα δόθηκε κατά την επίσκεψη του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τράμπ στη Σαουδική Αραβία. Το Βασίλειο προειδοποιήθηκε να συνεργαστεί οικονομικά και πολιτικά με τη Δύση και, κυρίως, τις Ηνωμένες Πολιτείες, διαφορετικά, θα υφίστατο τις συνέπειες των επιλογών του τα τελευταία, αρκετά, χρόνια.

Η αλλαγή γραμμής ήταν ραγδαία. Το Ριάντ, θα συνήπτε συμφωνία αγοράς όπλων από τις ΗΠΑ, θα δημιουργούσε ένα Κέντρο για την προβολή της ήπιας αντίληψης του Ισλάμ, (ποιος; η Σαουδική Αραβία, της οποίας η ισλαμική εκδοχή είναι η πιο ακραία) και θα αναλάμβανε το ρόλο της ηγεμονεύουσας δύναμης στην περιοχή.

Η δημιουργία του Ισλαμικού Κέντρου στη Σαουδική Αραβία, που θα προωθήσει την ήπια εκδοχή του Ισλάμ, θα εξιλεώσει, υποτίθεται, κατά τους σχεδιαστές της πολιτικής αυτής, τη Σαουδική Αραβία στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Την ευθύνη, όμως, της υποστήριξης της τρομοκρατίας, κάποιος θα έπρεπε να τη χρεωθεί. Τη χρεώνονται οι δύο άλλες χώρες που πρωτοστάτησαν σ αυτό. Το Κατάρ και η Τουρκία. Για το Ιράν, δεν γίνεται λόγος. Θεωρείται εξ ορισμού δεδομένο. Περισσότερο το Κατάρ και θα δούμε πότε και πως η Τουρκία. Η απειλή επικρέμαται στο κεφάλι του Ερντογάν. Οι συνέπειες από τη χρέωση αυτή μπορεί να είναι καταλυτικές.

Τον Ερντογάν, η Δύση τον χρειάζεται. Έχει μαζί του ανοικτές υποθέσεις, από τη δημιουργία κουρδικής οντότητας στη Συρία, την ανεξαρτητοποίηση των Κούρδων του Ιράκ και αρκετές στο εσωτερικό της χώρας του. Για πρώτη φορά, ίσως, από το 1922, θα δούμε να υφίσταται πίεση ο τεχνητός, αλλά, αποτελεσματικός, τουρκικός εθνικισμός. Η αλαζονεία του είναι προκλητική.

Θετικές επιπτώσεις ίσως δούμε και στα Βαλκάνια, όπου η Σαουδική Αραβία, κυρίως, αλλά και το Κατάρ και το Ιράν, από την έναρξη των πρόσφατων Βαλκανικών Πολέμων, δημιούργησαν πολιτιστικά κέντρα και τζαμιά, τα οποία χρησιμοποίησαν ως πυρήνες ανάπτυξης του ισλαμικού φανατισμού. Τέτοια κέντρα είναι διάχυτα σε όλα τα Βαλκάνια, από τα Σκόπια, την Αλβανία, το Κοσσυφοπέδιο, ως τη Βοσνία Ερζεγοβίνη.

Τα κέντρα αυτά δεν καθοδηγούνται από την Άγκυρα. Καθοδηγούνται, όμως, από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Ιράν.

Η υποχώρηση της Σαουδικής Αραβίας αδρανοποιεί τα βαλκανικά της κέντρα. Το ίδιο και η ενοχοποίηση του Κατάρ. Το Ιράν είναι μια ιδιόμορφη περίπτωση.

Η Τουρκία στη Βαλκανική της πολιτική επιχείρησε να χρησιμοποιήσει θύλακες τουρκικών μειονοτήτων αλλά δεν είχε αποτελέσματα. Περισσότερο αποτελεσματικός ήταν ο χρηματισμός πολιτικών ηγετών όπως ο Έντι Ράμα στην Αλβανία αλλά και το δικαστικό σύστημα στη γειτονική χώρα.

Η σχέση αυτή της Τουρκίας με βαλκάνιους ηγέτες θα πρέπει να αναδειχθεί. Ο φόβος του Ερντογάν για το προσωπικό του μέλλον (δεν αποκλείεται ακόμη και η προσαγωγή του στο Διεθνές Δικαστήριο) αλλά και η υποχώρηση της δυναμικής της Τουρκίας ως δύναμης της περιοχής θα περιορίσει την επιρροή της σε ηγέτες των Βαλκανίων που προσβλέπουν σε ίδιον όφελος. Ο κ. Ράμα είναι ένας από αυτούς που κάποια στιγμή θα πρέπει να δώσει λόγο στη διεθνή κοινότητα.

Τέλος, ορισμένοι αναλυτές, εκτιμούν πως οι απώλειες που θα έχει η Τουρκία στη Μέση Ανατολή θα επιχειρηθεί να εξισορροπηθούν δυτικά, με την Ελλάδα.

Δεν είναι εύκολο. Παρά την κρίση που διέρχεται, η Ελλάδα είναι, ακόμη, σε θέση να προβάλλει ισχύ, αν χρειαστεί. Και, έπειτα, μια διεθνώς απαξιωμένη Τουρκία δεν είναι εύκολο να μπει σε τέτοιου είδους περιπέτειες.

Άλλωστε, η αμφισβήτηση εδαφών της Τουρκίας στις Νοτιοανατολικές περιοχές της- που θα αποτελέσει αιτία  αναζήτησης διεξόδων προς τα δυτικά- δεν είναι κάτι που θα γίνει αμέσως. Και οι εξελίξεις στη Συρία και το Ιράκ δεν μπορούν να δικαιολογήσουν πολεμικές περιπέτειες και, μάλιστα, με την Ελλάδα.

 

“The GCC States Led By Saudi Arabia Will Collapse Into Oblivion”

0

Moon of Alabama (USA)
Emboldened by U.S. backing Saudi Arabia launched a campaign to finally subjugate Qatar into client state status. The plan has now reached a high point. A few hours ago Bahrain, Egypt, the United Arab Emirates and Saudi Arabia severed all ties with Qatar.

All sea- and airspace have been closed for Qatari traffic and the land-routes severed. All Qataris will have to leave those countries within 14 days. Qatari diplomats were given just 48 hours.
The immediate consequences are huge. Some 37 million passengers cross through Doha each year. But Qatar Airways now has to fly through Iranian, Iraqi and Turkish airspace to reach Europe. (If the situation persists the UAE owned Emirates Airways will likely order a huge bunch of new planes.) Half of the food in Qatar comes via Saudi Arabia through Qatar’s only land border. 600-800 trucks per day can no longer pass. The 19 flights per day between Doha and Dubai are called off.  Oil prices rose some 1.6% and the Qatari stock exchange tanked.

The reasons for the immediate spat are manifold. It has only little to do with Iran.
The Saudis accuse Qatar of supporting terrorists. That is like Britain accusing the U.S. of imperialism, or the mafia cutting ties with the mob over gangsterism. As Joe Biden remarked (vid) when still Vice President, both Wahhabi countries, Qatar and Saudi Arabia, have been funding and fueling terrorism in Syria, Iraq and elsewhere. But the Saudi view is that the more “liberal” Qatar is simply supporting the “wrong” kind of terrorists.
The Qatari government and its mouthpiece Al-Jazeera installed and supported the Muslim Brotherhood government in Egypt. The Saudis put that government down by financing a military coup against it. Qatar is supporting the Muslim Brotherhood government of Turkey. It is supporting the Palestinian Hamas, also a Muslim Brotherhood affiliate. Qatar is financing various al-Qaeda aligned groups in Libya, Syria and Afghanistan. The Taliban have their only diplomatic mission in Doha. Until recently the Saudis have been financing ISIS. They are now mainly back at financing various other Jihadi groups in Syria under CIA control. The UAE is sponsoring the Libyan general Hiftar who is fighting Qatari supported al-Qaeda aligned groups. The Saudis are making nice with Israel and have no interest in the Palestinian cause which Qatar supports.
There are diverting interests in hydrocarbons. Qatar is the world’s biggest exporter of natural gas – a serious competition to Saudi oil exports. It has recently intensified its relations with other producers and customers in the Gulf region and beyond.
More local and personal dimensions of the spat include many intermarriages and competitions between Saudi and Qatari tribes and families. There are rumors that significant tribal groups in the Saudi’s Najd desert, especially the al-Tamim, have recently renewed their ties to Qatar under its current emir Prince Tamim Bin Hamad al-Thani. This was an “in your face” for the al-Sauds.
Oman and Kuwait have taken no position in the fight and try to mediate. Turkey is allied with Qatar but has stayed suspiciously quiet. There is a new defense agreement between Qatar and Turkey promising Turkish support if Qatar is attacked. The Turkish military has a base in Qatar with some 600 soldiers. A huge share of foreign investment in Turkey has come from Qatar. The Turkish and Qatari government coordinate tightly in their common support for al-Qaeda and other Takfiris in the war on Syria.
The current standoff between Qatar and other Arab countries in the Gulf Cooperation Council were enabled by the Trump administration:

Whereas the Obama administration sought to enhance U.S. engagement with the GCC as a bloc, Trump focused instead on Saudi Arabia and the UAE as the twin pillars of its regional approach. Strong bonds reportedly have formed between Trump’s adviser and son-in-law Jared Kushner and Mohammed bin Salman in Saudi Arabia as well as Yusuf al-Otaiba, the influential UAE ambassador in Washington.Key principals within the Trump administration, such as Defense Secretary Jim Mattis and CIA Director Mike Pompeo, hold views on Iran and the Muslim Brotherhood that are virtually indistinguishable from those in Riyadh and Abu Dhabi.

Trump fell into a Saudi-Israeli trap. The Pentagon hawks have dreamed of an “Arab NATO” to fight Iran. The envisioned “Arab NATO” may soon have its first war but it will be against one of its members. The (not-satanic) “Orb” show and the unlimited U.S. support for Saudi Arabia have exacerbated the fissures within the GCC and will hinder any common operations.
The U.S. military has huge interests in Qatar and other Gulf countries. Al-Udeid in Qatar is the biggest U.S. airbase in the Middle East. It is also the forward headquarter of the U.S. Central Command with some 10,000 U.S. soldiers and leads the fight against ISIS. The U.S. Navy fifth fleet is hosted in nearby Bahrain which has now declared a cold war with Qatar. Any spat or difficulty between the Gulf countries hinders U.S. military operations.
In Washington an intense Saudi and UAE lobbying campaign against Qatar has been ongoing for months. A Saudi lobbyist threatened the Qatari ruler with the “same fate as Egypt’s Morsi”. In a reprisal hacked emails between the UAE ambassador Yusuf al-Otaiba and Israeli lobbying organizations in Washington were recently published. The documents show that the Zionist lobby organization “Foundation for the Defense of Democracy” is advising the dictatorship of the UAE on how to fight the dictatorship of Qatar.
At the end of the “orb” show the Saudis and the U.S. pushed a document declaring various organizations and Iran “terrorist supporters.” Qatar refused to sign it. Saudi clerics then declared that the Qatari al-Thani rulers are no longer considered to be “part of the Abdel Wahhab clan”. That takes away the Wahhabi rulers religious legitimacy.
Qatar had tried to calm the situation down. It announced that six of its soldiers had been wounded while fighting for the Saudis near Yemen. It expelled a few Hamas leaders from the country. A mediator was sent to Kuwait – so far to no avail.
The extreme bullying of Qatar by the Saudis and the UAE, with total closure of all its borders, is designed to create an immediate capitulation. So far Qatar holds onto its course but in the end it is likely to fold. It will have to stop its support for “terrorism” i.e. the Muslim Brotherhood. Another scenario is a putsch in Doha with some Saudi puppet prepared to take over the realm. If that is unsuccessful a military move could follow. Qatar has little capabilities to withstand a potential Saudi invasion.
For Iran this is a chance to further blow up the GCC by intensifying its relations with Qatar. It could increase its food exports to the country and host Qatar airline flights. This in exchange for a Qatari retreat from Syria. The U.S./Saudi plan of confronting Iran through the GCC would then be in complete jeopardy.

The Imam says: “More popcorn please.”
No matter how the spat with Qatar ends, the GCC unity has (again) been exposed as a sham. It can not be repaired. Saudi “leadership” is shown to be just brutal bullying and will be resisted. U.S. plans for a united GCC under Saudi leadership and U.S. control are in shambles.
The linch pin of all this is the Saudi war on Yemen. The Saudis support the Hadi puppet government of Yemen and two years ago aligned the other Gulf states, including Qatar, to fight against the Houthi in north Yemen. They accuse the Houthi of receiving Iranian support. There is zero evidence for that claim. The war and the coalition have failed. Houthi resistance continues unabated. With Yemen sinking into a famine thanks to a Saudi border blockade and a Cholera epidemic rapidly extending, the war must come to a close. Kuwait, Oman and Qatar are talking with the Houthi in Sanaa. Last week troops from the UAE used helicopters to again fight Saudi supported militia around the southern airport in Aden. The U.S. and Britain urge for the war to end and, behind closed doors, threaten to withdraw their support for it. The Saudi under their new leadership overestimate their capabilities. So did Trump when he raised their role. The Saudi “apes with Macbooks” do not have the capabilities needed for a serious political actor in this world. Their money can paper over that for only so long.
The above all reminds of a prediction made nearly two years ago by a Yemeni lawyer in Sanaa :

@Bafana3
At the end of this war on #Yemen, the GCC states led by Saudi Arabia will collapse into oblivion. I do not know what will replace them.
9:29am · 15 Aug 2015

moonofalabama.org

Saudi, Egypt lead Arab states cutting Qatar ties, Iran blames Trump

0
 

Από τον Χάρι Τρούμαν στον Ντόναλτ Τράμπ: Ο μύθος της νατοϊκής αλληλεγγύης  

0


FILE PHOTO. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ. ΚΥΠΕ/ EPA/ Alex Wong
 
Του Μάριου Ευρυβιάδη
«Ένας για όλους και όλοι για ένα». Από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, με τη Συνθήκη της Ουάσινγκτον το 1949, ο άξονας αξιοπιστίας και αλληλεγγύης της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας υπήρξε το παραπάνω σλόγκαν, το οποίο εντοπίζεται στο Άρθρο 5 του καταστατικού της.
Ωστόσο, από ό,τι διαβάζουμε, στη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ευρώπη και τη συμμετοχή του στη συνάντηση κορυφής του ΝΑΤΟ στις 25 Μαΐου, ο Πρόεδρος Τράμπ αρνήθηκε  να επαναλάβει την υποστήριξη των ΗΠΑ για το «Ένας για όλους και όλους για ένα» σλόγκαν του ΝΑΤΟ. Για την άρνησή του αυτή ο Αμερικανός Πρόεδρος επικρίθηκε και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει απόλυτο δίκιο. Παρά το γεγονός πως η επίκληση του Άρθρου 5 γίνεται κατά κόρον, πουθενά μέσα στο άρθρο δεν υπάρχει η οποιαδήποτε δέσμευση για συλλογική ασφάλεια. Η περιβόητη ρήτρα συλλογικής ασφάλειας είναι ένας προπαγανδιστικός μύθος που σημαίνει πολλά και αποσκοπεί σε άλλα τόσα, όχι όμως και στη συλλογική ασφάλεια των μελών του την οποία επικαλείται. Στο τέλος της μέρας το κάθε μέλος μπορεί και να παραμείνει μόνο του. 
Το ΝΑΤΟ, ποτέ δεν υπήρξε στρατιωτική συμμαχία, κακώς αναφέρεται κατά κόρον ως τέτοια και είναι σημαντικό αυτό να είναι κατανοητό. Τέτοιες συμμαχίες με ρήτρες πολέμου, όπως υπονοείται από το περιβόητο σλόγκαν, δεν υφίστανται στη μετά τον Β´Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή. Ο πόλεμος για την επίλυση διαφορών είναι παράνομος βάσει του καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.
Το ΝΑΤΟ είναι ένας Διακρατικός (Intergovernmental Organization) πολιτικός Οργανισμός, ο οποίος αντλεί τη διεθνή του νομιμότητα στο πλαίσιο του Κεφαλαίου 7 (Άθρο 43 παρα. 3) του ΟΗΕ. Ως πολιτικός οργανισμός λειτουργεί στη βάση της ισοτιμίας. Όλα του τα μέλη έχουν δικαίωμα αρνησικυρίας επί των αποφάσεών του. Είναι για τον λόγο αυτό που οι επικεφαλής σε συναντήσεις του ΝΑΤΟ δεν είναι στρατιωτικοί αλλά πολιτικοί – Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί ή υπουργοί Εξωτερικών.
Συνεπώς κανένα μέλος του ΝΑΤΟ δεν δεσμεύεται να συνδράμει κάποιο άλλο που επικαλείται το Άρθρο 5, απαιτώντας στρατιωτική συνδρομή σε περίπτωση χρήσης βίας εναντίον του. Μπορεί, βέβαια, να προσφέρει όλων των μορφών «αλληλεγγύης»,  εφόσον, αξιολογώντας το συμφέρον του, αποφασίσει πως αυτό απαιτούν οι περιστάσεις, όπως π.χ. σε περίπτωση αυτοάμυνας- κάτι που επιτρέπεται από τον ΟΗΕ. Όχι όμως επειδή υποχρεώνεται από το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ.
Η εσκεμμένη άρνηση του Τραμπ να οπισθογραφήσει το σλόγκαν παραπέμπει σε μια μακρά παράδοση των ΗΠΑ (που μαθαίνει ο κάθε πρωτοετής που διδάσκεται τις αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής) να αποφεύγουν διεθνείς δεσμεύσεις και να δρουν με μονομερισμό σε ζητήματα που θεωρούν πως άπτονται των ζωτικών τους συμφερόντων.
Υπάρχει μια καταπληκτική και απόλυτα ενημερωτική συζήτηση σε Ακροάσεις του Κονγκρέσου το 1949, όταν υπήρξε έντονη συζήτηση κατά πόσο η Αμερική έπρεπε να ενταχτεί στο ΝΑΤΟ. Ο λαός ήθελε την απόσυρση όλων των αμερικανικών στρατευμάτων από την Ευρώπη και δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για παραμονή τους και τη συμμετοχή τους και σε «συμμαχίες» τύπου ΝΑΤΟ. Η θέση αυτή εύρισκε μεγάλη ανταπόκριση στο Κογκρέσο.
Ωστόσο, άλλα επεδίωκε η κυβέρνηση Τρούμαν και η αμερικανική ευρωατλαντική ελίτ με επικεφαλής τον ΥΠΕΞ Ντιν Άτσεσον, που ουσιαστικά «παραπλάνησε» το Κονγκρέσο για να υποστηρίξει τη θέση της.
Όταν μέλη του Κονκρέσου, σε συζήτηση, υπέδειξαν σε Αμερικανούς αξιωματούχους πως το ΝΑΤΟ δεν ήταν παρά μια στρατιωτική συμμαχία που δέσμευε τις ΗΠΑ να συνδράμουν, στρατιωτικά, μέλη του που πιθανόν να δεχτούν επίθεση από τη Σοβιετική Ένωση, η συζήτηση πήρε «σουρρεαλιστικές» διαστάσεις. Οι Αμερικάνοι αξιωματούχοι προσπαθούσαν να πείσουν, α) πως το ΝΑΤΟ δεν ήταν στρατιωτική συμμαχία αλλά ένας Διεθνής/Διακρατικός Οργανισμός που λειτουργούσε στο πλαίσιο του ΟΗΕ, β) πως οι ΗΠΑ δεν δεσμεύονταν να συνδράμουν κανένα μέλος του ΝΑΤΟ που δέχεται επίθεση, και γ) πως η όποια απόφαση για τυχόν συνδρομή θα λαμβάνεται με βάση τους συνταγματικούς θεσμούς των ΗΠΑ!
Μάλιστα σε μια απάντησή τους οι αμερικάνοι αξιωματούχοι δήλωσαν πως ανάλογα με τα συμφέροντά τους θα μπορούσαν είτε να συνδράμουν είτε να αποστείλουν μια καρτ ποστάλ στο κράτος που ζητούσε τη βοήθεια των ΗΠΑ, ευχόμενοι… καλή τύχη! Αυτό ας το έχουν υπόψη κρατίδια στην Ανατολική Ευρώπη όπως η Σλοβενία, η Λιθουανία κ.λπ.
Εργαλείο ελέγχου
Το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε, υφίσταται και λειτουργεί ως το κατ’ εξοχήν εργαλείο ελέγχου του ευρωατλαντικού χώρου από τις ΗΠΑ. Γι’αυτό και δεν καταλύθηκε με τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου. Και ο μύθος της αλληλεγγύης λειτουργεί ως συγκολλητικός παράγοντας  που διευκολύνει αυτό τον έλεγχο.
Υστερόγραφο: Η απόλυτη ειρωνεία είναι πως η μοναδική περίπτωση που έγινε επίκληση του Άρθρου 5 ήταν το 2001 μετά την επίθεση εναντίον των Δίδυμων Πύργων. Όλα τα Νατοϊκά μέλη έτρεξαν να συνδράμουν τις ΗΠΑ. Η κίνηση ήταν πολιτικα ορθή, αλλά οι ΗΠΑ δεν είχαν καμιά ανάγκη. Αντίθετα, όλες τους οι αποφάσεις μετά-Αφγανιστάν, Ιράκ, κ.λπ. λήφθηκαν μονομερώς!
Τι λέει το άρθρο 5
Συγκεκριμένα το Άρθρο 5 λέει τα εξής: «Τα Συμβαλλόμενα Μέρη συμφωνούν ότι ένοπλος επίθεση εναντίον ενός ή περισσοτέρων εξ αυτών θα θεωρηθεί επίθεση εναντίον όλων και συνεπώς συμφωνούν ότι σε περίπτωση μιας τέτοιας επίθεσης το κάθε μέλος, εξασκώντας το δικαίωμα αυτοάμυνας που αναγνωρίζεται από το άθρο 51 της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών, θα συνδράμει αυτούς που υφίστανται επίθεση, ένα ή όλους, με την άμεση λήψη τόσο ατομικά όσο και κατόπιν συμφωνίας, εκείνων των μέτρων τα οποία θεωρεί αναγκαία, περιλαμβανομένης της χρήσης βίας για την αποκατάσταση και διατήρηση της ασφάλειας της περιοχής του Βορείου Ατλαντικού.
Κάθε τέτοια ένοπλος επίθεση καθώς και κάθε μέτρο που λαμβάνεται ως συνέπειά της θα τίθενται αμέσως σε γνώση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τα μέτρα αυτά θα λήξουν όταν το Συμβούλιο Ασφαλείας θα έχει λάβει τα αναγκαία μέτρα προς αποκατάσταση και διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας».
*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων
apopseis.com/infognomon.gr

West vs ISIS

0

του Γιώργου Μουρουζίδη, ταξίαρχου ε.α.

Επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περίπου 50 διακομίστηκαν τραυματισμένοι σε νοσοκομεία, από το διπλό τρομοκρατικό χτύπημα στο Λονδίνο προχθές το βράδυ, παραμονές εκλογών  στη Μεγάλη Βρετανία. Το τελευταίο τρομοκρατικό χτύπημα,  αποτελεί το τρίτο τρομοκρατικό χτύπημα στην Αγγλία το τελευταίο τρίμηνο, σε συνέχεια  13 + 1 μεγάλων τρομοκρατικών χτυπημάτων στην Ευρώπη από το 1985, με 1400 και πλέον περίπου άτομα να έχουν χάσει την ζωή τους, όπως παρακάτω:

22/5/2017, Μάντσεστερ – 22 νεκροί

22/3/2017, Λονδίνο – 5 νεκροί

14/7/2016,  Νίκαια – 84 νεκροί

22/3/2016,  Βρυξέλλες – 34 νεκροί

13/11/2015,  Παρίσι – 129 νεκροί

22/7/2011,  Νορβηγία – 77 νεκροί

24/1/2011,  Μόσχα – 35 νεκροί

23/3/2010,   Μόσχα – 39 νεκροί

11/3/2006,  Μαδρίτη – 191 νεκροί

7/7/2005,  Λονδίνο – 52 νεκροί

6/9/2004,   Μπεσλάν – 385 νεκροί

6/2/2004,   Μόσχα – 42 νεκροί

21/12/1988,  Σκωτία – 259 νεκροί

 (+1 ) … 2/8/1985,  Ιταλία  –  85 νεκροί 

Η επέμβαση όλων των μεγάλων δυνάμεων, οι εξελίξεις στην Τουρκία, όσα προοιωνίζονται μεταξύ Κίνας, ΗΠΑ, Ρωσίας και των άλλων μεγάλων δυνάμεων, αναφορικά με τις προθέσεις τους για τον διαμελισμό και την επανασχεδιασμό των συνόρων της Μέσης Ανατολής, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια στις εκτιμήσεις για το τι πρόκειται να συμβεί. Οι μεγάλες πολεμικές επιχειρήσεις επιχαίρουν και επικροτούν. Ο κυνισμός των επεμβατικών δυνάμεων έβγαλε στην πασαρέλα του πολέμου, τα F-35, τους Τomaxawk, τους S-400, τα Su – 35, κλπ….

Το ερώτημα όμως που ανακύπτει είναι τι θα συμβεί μετά, που θα κατατροπωθεί το χαλιφάτο και οι υποστηρικτές του.  Ο πληγωμένος εγωισμός του Αραβικού κόσμου θα δεχθεί ακόμα ένα πλήγμα, όπως συνέβη με τις σταυροφορίες, με τις αποικίες και στη συνέχεια με τις μετεξελιγμένες οικονομικές μονοκρατορίες των ολιγοπωλίων και των πολυεθνικών συμφερόντων. Οι νίκες στα πεδία των μαχών δεν διασφαλίζουν την επιβολή και την εγκαθίδρυση της ειρήνης, άλλωστε οι επεμβάσεις των τελευταίων δεκαετιών, όπως στο Ιράκ, τη Λιβύη, κ.α., μόνο όλεθρο και καταστροφή επέφεραν. Το ISIS αποτελεί ένα κοινωνικό μόρφωμα και δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με όπλα και οικονομικά μέτρα. Θα εξακολουθήσει να υπάρχει ως γενικευμένη απειλή του πολιτισμένου κόσμου, αφού για μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού κόσμου αποτελεί ένα επαναστατικό κίνημα με βαθιά κοινωνικά και αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Κανένας επίσης δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η νίκη των συμμάχων στον πόλεμο αυτό, θα περιορίσει τις επιθέσεις αυτοκτονίας στις ευρωπαϊκές και ρωσικές πόλεις, αντιθέτως η ζωή για πολλούς φανατικούς μουσουλμάνους θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη “υπεραξία” στο βωμό της υπεράσπισης της τιμής, του προσβεβλημένου τους Αλλάχ.
Αν υποτεθεί ότι η δύση και ο βορράς παράγουν πνεύμα, πολιτισμό και δημοκρατία, τότε θα πρέπει να επιλέξουν τις πιο λογικές επιλογές προσέγγισης για την αντιμετώπιση της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας. Μια πιθανή διέξοδος στο αδιέξοδο της παραφροσύνης που έχει εγκαταστήσει ο τζιχαντισμός είναι ο διάλογος των θρησκειών, προκειμένου να εκτεθεί στις συνειδήσεις του μουσουλμανικού κόσμου η ακραία έκφανση του. Ο διάλογος αυτός βέβαια μοιάζει αδύνατος και σχεδόν απαγορευτικός σήμερα, αλλά μετά από μια σαρωτική στρατιωτική νίκη και όταν θα υποχρεωθούν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι πιο μετριοπαθείς φωνές των ακραίων μουσουλμάνων, ο θρησκευτικός και πολιτιστικός διάλογος θα καταδείξει την μεσαιωνική αντίληψη των τζιχαντιστών, για τον κόσμο και τις πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Παρακάτω παρατίθενται διάφορα παραδείγματα ιστορικών προσεγγίσεων που κάποτε φάνταζαν ανέφικτες.

1950: ΗΠΑ / ΕΣΣΔ
1950 -70: ΗΠΑ / Κίνα
1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, Νότια Αφρική, Απαρτχάιντ
1960 – 2014: ΗΠΑ / Κούβα
1969 – 1990: Ιρλανδία
1979 – 2013: ΗΠΑ / Ιράν
1980-1988: Ιράν / Ιράκ
1990: Αγγλία / Λιβύη

Τα επόμενα χρόνια, αν η δύση και ο βορράς δεν επιχειρήσουν να καλλιεργήσουν τη δημοκρατία και δεν επενδύσουν στην οικονομική ανάπτυξη του ΄΄χαλιφάτου΄΄ και της ευρύτερης περιοχής και επιχειρήσουν να επιβληθούν στην αρρωστημένη θρησκευτική παράνοια μόνο με την ισχύ των όπλων τους, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο περαιτέρω περιστολής των ατομικών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών τους, στο θυσιαστήριο μιας κοινωνίας που θα ενδιαφέρεται κυρίως για την “ασφάλεια” της, σε μια κοινωνία δηλαδή που θα διολισθαίνει συνεχώς στην καχυποψία και τον ολοκληρωτισμό.

Εάν ένας εξαντλητικός, ειλικρινής και  “επί ίσοις όροις”  διάλογος δεν αποδώσει, τότε η  Δύση θα πρέπει να επανεξετάσει το μέλλον της.

 

 

«Μεταρρύθμιση για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης στη δημοκρατική ζωή της Γαλλίας».

1

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Σύμφωνα με την προωθούμενη μεταρρύθμιση «για την εμπιστοσύνη στη δημοκρατική ζωή» που παρουσιάστηκε από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, την 1η Ιουνίου, θα είναι αδύνατο πλέον για έναν κοινοβουλευτικό ή αιρετό  «περιφερειακής ή τοπικής αυτοδιοίκησης» να συσσωρεύσει πάνω από τρεις συνεχείς θητείες στην ίδια θέση. Εξαιρούνται μόνο οι μικροί Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ), στους οποίους το σχετικό όριο μένει να καθοριστεί, όπως αναφέρει ο Aurélien Hélias στο αυτοδιοικητικό έντυπο «Courrier des Maires».

Οι Emmanuel Macron και  François Bayrou, Υπουργός Δικαιοσύνης, και υπέρμαχοι της «ηθικοποίησης της πολιτικής ζωής», φιλοδοξούν να καταργήσουν, πριν το 2ο γύρο των βουλευτικών εκλογών στις 18 Ιουνίου, το υπάρχον κοινοβουλευτικό αποθεματικό και να δημιουργήσουν μια «τράπεζα της δημοκρατίας» για να χρηματοδοτεί τα πολιτικά κόμματα και να τα απομακρύνει έτσι από τα «ιδιωτικά συμφέροντα».

Έτσι δεν θα πρόκειται για μια απλή μεταρρύθμιση «ηθικοποίησης της πολιτικής», αλλά για μια βαθιά μεταρρύθμιση «για την εμπιστοσύνη στη δημοκρατική ζωή» της Γαλλίας. Η πολιτική βούληση των παραπάνω πρωτεργατών είναι να αναγνωρίσουν  «ότι τα θεσμικά όργανα δεν έγιναν για να κάνουν δίκαια τα άτομα, αλλά για να αποτρέψουν τις ανθρώπινες αδυναμίες  που μολύνουν το κοινωνικό σώμα». Με άλλα μη φιλοσοφικά λόγια, θα πρόκειται για μια μεταρρύθμιση «που δεν θα αφήνει να νομισθεί ότι θα λυθεί η ατομική ηθική μέσα από ένα νομικό κείμενο. Η ηθική είναι ένα ζήτημα προσωπικής συνείδησης του καθενός».

Τρεις είναι οι στόχοι της μεταρρύθμισης

«Διακοπή ενός συστήματος στο οποίο η πολιτική ευθύνη απαλλάσσεται από τους κανόνες τους οποίους οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να σέβονται», κι έτσι να τερματιστούν τα «δυο μέτρα και δυο σταθμά».

«Ρύθμιση της σύγκρουσης συμφερόντων ώστε να εμποδιστεί η απόφαση η οποία οφείλει να είναι γενικού συμφέροντος και που  στην πράξη καπελώνεται συνήθως από τα ιδιωτικά συμφέροντα».

«Εξυγίανση και εξασφάλιση της ισορροπημένης εξάσκησης της δημοκρατίας».

Όχι πια πάνω από τρεις συνεχείς πανομοιότυπες θητείες

Αυτό το τελευταίο κεφάλαιο της μεταρρύθμισης φαίνεται να σχετίζεται με το μέτρο ναυαρχίδα που επηρεάζει την αυτοδιοίκηση : το προωθούμενο πρώτο νομοθέτημα θα απαγορεύει πλέον στον ίδιο πολιτικό τη συσσώρευση πάνω από τρεις διαδοχικές και πανομοιότητες θητείες. Και αυτό θα ισχύει για τους βουλευτές, τους γερουσιαστές και τους «τοπικούς αιρετούς άρχοντες». «Το Κοινοβούλιο θα επανεξετάσει το όριο για τους μικρούς πληθυσμιακά Δήμους» που θα εξαιρούνται από την απαγόρευση αυτή συσσώρευσης θητειών, δήλωσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Παρά ταύτα, τόλμησε να αναφέρει τρεις πιθανές εκδοχές : μέχρι 1.000 κατοίκους, μέχρι 3.500 ή ακόμα και μέχρι 9.000 κατοίκους. Ο λόγος για αυτές τις εξαιρέσεις για τους μικρούς και μεσαίους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης; «Η δυσκολία στην εξεύρεση υποψηφίων» αιρετών αρχόντων σε αυτούς. Μια άλλη καινοτομία του νόμου : ουδείς υπουργός θα μπορεί πλέον να είναι ταυτόχρονα υπουργός και πρόεδρος μιας περιφέρειας ή Δήμαρχος δήμου, όπως ισχύει σήμερα στη Γαλλία.

Τέλος στον Νεποτισμό στα ιδιαίτερα γραφεία των πολιτικών…

Δεύτερο μεγάλο κεφάλαιο της μεταρρύθμισης : η πρόληψη της σύγκρουσης συμφερόντων των πολιτικών. Θα απαγορευθεί «στο Κοινοβούλιο και στους μεγάλους ΟΤΑ» η απασχόληση μελών της οικογένειας των αιρετών. Δηλαδή «οι γονείς, τα παιδιά και οι σύζυγοι-συμβίες». Κάθε κοινοβουλευτική περίοδος θα έχει να εισαγάγει τους σχετικούς αντισταθμιστικούς κανόνες, όπως θα πρέπει να γίνεται και στους ΟΤΑ όπου θα μπορούσε να προκύψει για ένα έργο μια σύγκρουση συμφερόντων.

Το ισχύον σύστημα  αποζημίωσης για τα έξοδα παραστάσεως των πολιτικών θα τροποποιηθεί και θα αντικατασταθεί από την «Αποζημίωση πραγματικών εξόδων : δηλαδή την προσκόμιση τιμολογίων και παραστατικών». Το κοινοβούλιο και τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια θα είναι αρμόδια για τον καθορισμό των σχετικών ελέγχων. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης  ενθαρρύνει επίσης τη δημιουργία «Δεοντολόγων ή Επιτροπή δεοντολογίας».

…και στο κοινοβουλευτικό απόθεμα

Θέμα πολεμικής διαμάχης σχετικά με τη χρήση του από τους βουλευτές και τους γερουσιαστές για πολλά χρόνια, αποτελεί το κοινοβουλευτικό αποθεματικό που θα καταργηθεί για να «τελειώσουν οι πελατειακές καταχρήσεις». Για το σκοπό αυτό, η κυβέρνηση θέλει να τροποποιήσει το οργανικό νόμο τον σχετικό με τους νόμους της χρηματοδότησης (la « Lolf »). Τα κεφάλαια του αποθεματικού δεν θα χάνονται για τους ΟΤΑ, αφού το ισοδύναμο αυτού θα μεταφερθεί «σε ένα ταμείο δράσης για τα εδάφη, συμπεριλαμβανομένων των έργων της υπαίθρου κυρίως, και σχεδίων δημοσίου συμφέροντος. Με συγκεκριμένα και δημόσια κριτήρια που θα ορίζονται από την Εθνοσυνέλευση».

Μια Δημόσια Τράπεζα για τα πολιτικά κόμματα

Τέλος, η κεντρική εξουσία θέλει να αντιμετωπίσει την αναμόρφωση της χρηματοδότησης της πολιτικής ζωής. Από την πλευρά του ελέγχου, η Εθνική Επιτροπή για την Πολιτική Χρηματοδότηση  (CNCCFP) θα δει να αυξάνονται οι πόροι της και τα πολιτικά κόμματα θα υποχρεούνται να πιστοποιούν τις δαπάνες τους «πάνω από ένα ορισμένο σημείο».

Όμως, η κυβέρνηση θέλει επίσης να διευκολύνει τη χρηματοδότηση των κομμάτων «για να αποφεύγουν ενίοτε την  ταπεινωτική διαδικασία χρηματοδότησής τους από τις ιδιωτικές τράπεζες». Το βασικό μέτρο θα είναι : η δημιουργία μιας «τράπεζας της δημοκρατίας», με την υποστήριξη του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, για τη χρηματοδότηση της δημόσιας ζωής, ώστε τα πολιτικά κόμματα να ασκούν τη συνταγματική τους δράση με τον καλύτερο τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών τους. Προβλέπεται σχετικά ένας «μηχανισμός ασφάλισης» που θα χορηγείται από την εν λόγω τράπεζα, σε περίπτωση άρνησης χορήγησης δανείου από μια ιδιωτική τράπεζα. Προβλέπεται επίσης η καθιέρωση των «κοινών εγγυήσεων» και των «κοινών χρηματοδοτήσεων». Όλα  αυτά θα έχουν ως στόχο την «αποστασιοποίηση των πολιτικών κομμάτων από τα ιδιωτικά συμφέροντα».

Όμως η υπεσχημένη πρώτη νομοθετική πράξη του Emmanuel Macron, που προωθείται από το υπουργικό συμβούλιο στο νέο κοινοβούλιο το καλοκαίρι για ψήφιση, επισκιάζεται από την υπόθεση (affaire) του αρχιτέκτονα της προεκλογικής καμπάνιας του Richard Ferrand (βλέπε σχετικό άρθρο μου στις 25-5-2017 http://www.anixneuseis.gr/?p=168247 ) ο οποίος βάλλεται για οικογενειακή ευνοιοκρατία πλουτισμού. Την ώρα δε που γράφονται αυτές οι γραμμές το 54% των ερωτηθέντων Γάλλων σχετικά ζητάει από τον Macron να τον καρατομήσει, αν και δεν κατηγορείται ακόμα δικονομικά. Θα τον κρατήσει ; Θα τον παύσει από υπουργό ; ‘Η θα τον αφήσει να τον κρίνει ο Λαός της εκλογικής του περιφέρειας της Βρετάνης στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές; Πάντως οι τελευταίες δημοσκοπήσεις προβλέπουν άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Macron και αύξηση της προσδοκίας των Γάλλων απέναντί  του.

 

Infamy at Sea: Israel’s Attack on the USS Liberty 50 Years Later

0

by Damaged USS Liberty. Photo: US Navy.

In early June of 1967, at the onset of the Six Day War, the Pentagon sent the USS Liberty from Spain into international waters off the coast of Gaza to monitor the progress of Israel’s attack on the Arab states. The Liberty was a lightly armed surveillance ship.

Only hours after the Liberty arrived it was spotted by the Israeli military. The IDF sent out reconnaissance planes to identify the ship. They made eight trips over a period of three hours. The Liberty was flying a large US flag and was easily recognizable as an American vessel.

Soon more planes came. These were Israeli Mirage III fighters, armed with rockets and machine guns. As off-duty officers sunbathed on the deck, the fighters opened fire on the defenseless ship with rockets and machine guns.

A few minutes later a second wave of planes streaked overhead, French-built Mystere jets, which not only pelted the ship with gunfire but also with napalm bomblets, coating the deck with the flaming jelly. By now, the Liberty was on fire and dozens were wounded and killed, excluding several of the ship’s top officers.

The Liberty’s radio team tried to issue a distress call, but discovered the frequencies had been jammed by the Israeli planes with what one communications specialist called “a buzzsaw sound.” Finally, an open channel was found and the Liberty got out a message it was under attack to the USS America, the Sixth Fleet’s large aircraft carrier.

Two F-4s left the carrier to come to the Liberty’s aid. Apparently, the jets were armed only with nuclear weapons. When word reached the Pentagon, Defense Secretary Robert McNamara became irate and ordered the jets to return. “Tell the Sixth Fleet to get those aircraft back immediately,” he barked. McNamara’s injunction was reiterated in saltier terms by Admiral David L. McDonald, the chief of Naval Operations: “You get those fucking airplanes back on deck, and you get them back down.” The planes turned around. And the attack on the Liberty continued.

After the Israeli fighter jets had emptied their arsenal of rockets, three Israeli attack boats approached the Liberty. Two torpedoes were launched at the crippled ship, one tore a 40-foot wide hole in the hull, flooding the lower compartments, and killing more than a dozen American sailors.

As the Liberty listed in the choppy seas, its deck aflame, crew members dropped life rafts into the water and prepared to scuttle the ship. Given the number of wounded, this was going to be a dangerous operation. But it soon proved impossible, as the Israeli attack boats strafed the rafts with machine gun fire. No body was going to get out alive that way.

After more than two hours of unremitting assault, the Israelis finally halted their attack. One of the torpedo boats approached the Liberty. An officer asked in English over a bullhorn: “Do you need any help?”

The wounded commander of the Liberty, Lt. William McGonagle, instructed the quartermaster to respond emphatically: “Fuck you.”

The Israeli boat turned and left.

A Soviet destroyer responded before the US Navy, even though a US submarine, on a covert mission, was apparently in the area and had monitored the attack. The Soviet ship reached the Liberty six hours before the USS Davis. The captain of the Soviet ship offered his aid, but the Liberty’s conning officer refused.

Finally, 16 hours after the attack two US destroyers reached the Liberty. By that time, 34 US sailors were dead and 174 injured, many seriously. As the wounded were being evacuated, an officer with the Office of Naval Intelligence instructed the men not to talk about their ordeal with the press.

The following morning Israel launched a surprise invasion of Syria, breaching the new cease-fire agreement and seizing control of the Golan Heights.

Within three weeks, the Navy put out a 700-page report, exonerating the Israelis, claiming the attack had been accidental and that the Israelis had pulled back as soon as they realized their mistake. Defense Secretary Robert McNamara suggested the whole affair should be forgotten. “These errors do occur,” McNamara concluded.

***

In Assault on the Liberty, a harrowing first-hand account by James Ennes Jr., McNamara’s version of events is proven to be as big a sham as his concurrent lies about Vietnam. Ennes’s book created a media storm when it was first published by Random House in 1980, including (predictably) charges that Ennes was a liar and an anti-Semite. Still, the book sold more than 40,000 copies, but was eventually allowed to go out of print. Now Ennes has published an updated version, which incorporates much new evidence that the Israeli attack was deliberate and that the US government went to extraordinary lengths to disguise the truth.

It’s a story of Israel aggression, Pentagon incompetence, official lies, and a cover-up that persists to this day. The book gains much of its power from the immediacy of Ennes’s first-hand account of the attack and the lies that followed.

Now, decades later, Ennes warns that the bloodbath on board the Liberty and its aftermath should serve as a tragic cautionary tale about the continuing ties between the US government and the government of Israel.

The Attack on the Liberty is the kind of book that makes your blood seethe. Ennes skillfully documents the life of the average sailor on one of the more peculiar vessels in the US Navy, with an attention for detail that reminds one of Dana or O’Brien. After all, the year was 1967 and most of the men on the Liberty were certainly glad to be on a non-combat ship in the middle of the Mediterranean, rather than in the Gulf of Tonkin or Mekong Delta.

But this isn’t Two Years Before the Mast. In fact, Ennes’s tour on the Liberty last only a few short weeks. He had scarcely settled into a routine before his new ship was shattered before his eyes.

Ennes joined the Liberty in May of 1967, as an Electronics Material Officer. Serving on a “spook ship”, as the Liberty was known to Navy wives, was supposed to be a sure path to career enhancement. The Liberty’s normal routine was to ply the African coast, tuning in its eavesdropping equipment on the electronic traffic in the region.

The Liberty had barely reached Africa when it received a flash message from the Joint Chiefs of Staff to sail from the Ivory Coast to the Mediterranean, where it was to re-deploy off the coast of the Sinai to monitor the Israeli attack on Egypt and the allied Arab nations.

As the war intensified, the Liberty sent a request to the fleet headquarters requesting an escort. It was denied by Admiral William Martin. The Liberty moved alone to a position in international waters about 13 miles from the shore at El Arish, then under furious siege by the IDF.

On June 6, the Joint Chiefs sent Admiral McCain, father of the senator from Arizona, an urgent message instructing him to move the Liberty out of the war zone to a position at least 100 miles off the Gaza Coast. McCain never forwarded the message to the ship.

A little after seven in the morning on June 8, Ennes entered the bridge of the Liberty to take the morning watch. Ennes was told that an hour earlier a “flying boxcar” (later identified as a twin-engine Nord 2501 Noratlas) had flown over the ship at a low level.

Ennes says he noticed that the ship’s American flag had become stained with soot and ordered a new flag run up the mast. The morning was clear and calm, with a light breeze.

At 9 am, Ennes spotted another reconnaissance plane, which circled the Liberty. An hour later two Israeli fighter jets buzzed the ship. Over the next four hours, Israeli planes flew over the Liberty five more times.

When the first fighter jet struck, a little before two in the afternoon, Ennes was scanning the skies from the starboard side of the bridge, binoculars in his hands. A rocket hit the ship just below where Ennes was standing, the fragments shredded the men closest to him.

After the explosion, Ennes noticed that he was the only man left standing. But he also had been hit by more than 20 shards of shrapnel and the force of the blast had shattered his left leg. As he crawled into the pilothouse, a second fighter jet streaked above them and unleashed its payload on the hobbled Liberty.

At that point, Ennes says the crew of the Liberty had no idea who was attacking them or why. For a few moments, they suspected it might be the Soviets, after an officer mistakenly identified the fighters as MIG-15s. They knew that the Egyptian air force already had been decimated by the Israelis. The idea that the Israelis might be attacking them didn’t occur to them until one of the crew spotted a Star of David on the wing of one of the French-built Mystere jets.

Ennes was finally taken below deck to a makeshift dressing station, with other wounded men. It was hardly a safe harbor. As Ennes worried that his fractured leg might slice through his femoral artery leaving him to bleed to death, the Liberty was pummeled by rockets, machine-gun fire and an Italian-made torpedo packed with 1,000-pounds of explosive.

After the attack ended, Ennes was approached by his friend Pat O’Malley, a junior officer, who had just sent a list of killed and wounded to the Bureau of Naval Personnel. He got an immediate message back. “They said, ‘Wounded in what action? Killed in what action?’,” O’Malley told Ennes. “They said it wasn’t an ‘action,’ it was an accident. I’d like for them to come out here and see the difference between an action and an accident. Stupid bastards.”

The cover-up had begun.

***

The Pentagon lied to the public about the attack on the Liberty from the very beginning. In a decision personally approved by the loathsome McNamara, the Pentagon denied to the press that the Liberty was an intelligence ship, referring to it instead as a Technical Research ship, as if it were little more than a military version of Jacques Cousteau’s Calypso.

The military press corps on the USS America, where most of the wounded sailors had been taken, were placed under extreme restrictions. All of the stories filed from the carrier were first routed through the Pentagon for security clearance, objectionable material was removed with barely a bleat of protest from the reporters or their publications.

Predictably, Israel’s first response was to blame the victim, a tactic that has served them so well in the Palestinian situation. First, the IDF alleged that it had asked the State Department and the Pentagon to identify any US ships in the area and was told that there were none. Then the Israeli government charged that the Liberty failed to fly its flag and didn’t respond to calls for it to identify itself. The Israelis contended that they assumed the Liberty was an Egyptian supply ship called El Quseir, which, even though it was a rusting transport ship then docked in Alexandria, the IDF said it suspected of shelling Israeli troops from the sea. Under these circumstances, the Israeli’s said they were justified in opening fire on the Liberty. The Israelis said that they halted the attack almost immediately, when they realized their mistake.

“The Liberty contributed decisively toward its identification as an enemy ship,” the IDF report concluded. This was a blatant falsehood, since the Israelis had identified the Liberty at least six hours prior to the attack on the ship.

Even though the Pentagon knew better, it gave credence to the Israeli account by saying that perhaps the Liberty’s flag had lain limp on the flagpole in a windless sea. The Pentagon also suggested that the attack might have lasted less than 20 minutes.

After the initial battery of misinformation, the Pentagon imposed a news blackout on the Liberty disaster until after the completion of a Court of Inquiry investigation.

The inquiry was headed by Rear Admiral Isaac C. Kidd. Kidd didn’t have a free hand. He’d been instructed by Vice-Admiral McCain to limit the damage to the Pentagon and to protect the reputation of Israel.

The Kidd interviewed the crew on June 14 and 15. The questioning was extremely circumscribed. According to Ennes, the investigators “asked nothing that might be embarrassing to Israeland testimony that tended to embarrass Israel was covered with a ‘Top Secret’ label, if it was accepted at all.”

Ennes notes that even testimony by the Liberty’s communications officers about the jamming of the ship’s radios was classified as “Top Secret.” The reason? It proved that Israel knew it was attacking an American ship. “Here was strong evidence that the attack was planned in advance and that our ship’s identity was known to the attackers (for it its practically impossible to jam the radio of a stranger), but this information was hushed up and no conclusions were drawn from it,” Ennes writes.

Similarly, the Court of Inquiry deep-sixed testimony and affidavits regarding the flag-Ennes had ordered a crisp new one deployed early on the morning of the attack. The investigators buried intercepts of conversations between IDF pilots identifying the ship as flying an American flag.

It also refused to accept evidence about the IDF’s use of napalm during the attacks and choose not to hear testimony regarding the duration of the attacks and the fact that the US Navy failed to send planes to defend the ship.

“No one came to help us,” said Dr. Richard F. Kiepfer, the Liberty’s physician. “We were promised help, but no help came. The Russians arrived before our own ships did. We asked for an escort before we ever came to the war zone and we were turned down.”

None of this made its way into the 700-page Court of Inquiry report, which was completed within a couple of weeks and sent to Admiral McCain in London for review.

McCain approved the report over the objections of Captain Merlin Staring, the Navy legal officer assigned to the inquiry, who found the report to be flawed, incomplete and contrary to the evidence.

Staring sent a letter to the Judge Advocate General of the Navy disavowing himself from the report. The JAG seemed to take Staring’s objections to heart. It prepared a summary for the Chief of Naval Operations that almost completely ignored the Kidd/McCain report. Instead, it concluded:

that the Liberty was easily recognizable as an American naval vessel; that it’s flag was fully deployed and flying in a moderate breeze; that Israeli planes made at least eight reconnaissance flights at close range; the ship came under a prolonged attack from Israeli fighter jets and torpedo boats.

This succinct and largely accurate report was stamped Top Secret by Navy brass and stayed locked up for many years. But it was seen by many in the Pentagon and some in the Oval Office. But here was enough grumbling about the way the Liberty incident had been handled that LBJ summoned that old Washington fixer Clark Clifford to do damage control. It didn’t take Clifford long to come up with the official line: the Israelis simply had made a tragic mistake.

It turns out that the Admiral Kidd and Captain Ward Boston, the two investigating officers who prepared the original report for Admiral McCain, both believed that the Israeli attack was intentional and sustained. In other words, the IDF knew that they were striking an American spy ship and they wanted to sink it and kill as many sailors as possible. Why then did the Navy investigators produce a sham report that concluded it was an accident?

Twenty-five years later we finally found out. In June of 2002, Captain Boston told the Navy Times: “Officers follow orders.”

It gets worse. There’s plenty of evidence that US intelligence agencies learned on June 7 that Israel intended to attack the Liberty on the following day and that the strike had been personally ordered by Moshe Dayan.

As the attacks were going on, conversations between Israeli pilots were overheard by US Air Force officers in an EC121 surveillance plane overhead. The spy plane was spotted by Israeli jets, which were given orders to shoot it down. The American plane narrowly avoided the IDF missiles.

Initial reports on the incident prepared by the CIA, Office of Naval Intelligence and the National Security Agency all reached similar conclusions.

A particularly damning report compiled by a CIA informant suggests that Israeli Defense minister Moshe Dayan personally ordered the attack and wanted it to proceed until the Liberty was sunk and all on board killed. A heavily redacted version of the report was released in 1977. It reads in part:

“[The source] said that Dayan personally ordered the attack on the ship and that one of his generals adamantly opposed the action and said, ‘This is pure murder.’ One of the admirals who was present also disapproved of the action, and it was he who ordered it stopped and not Dayan.”

This amazing document generated little attention from the press and Dayan was never publicly questioned about his role in the attack.

The analyses by the intelligence agencies are collected in a 1967 investigation by the Defense Subcommittee on Appropriations. Two and half decades later that report remains classified. Why? A former committee staffer said: “So as not to embarrass Israel.”

More proof came to light from the Israeli side. A few years after Attack on the Liberty was originally published, Ennes got a call from Evan Toni, an Israeli pilot. Toni told Ennes that he had just read his book and wanted to tell him his story. Toni said that he was the pilot in the first Israeli Mirage fighter to reach the Liberty. He immediately recognized the ship to be a US Navy vessel. He radioed Israeli air command with this information and asked for instructions. Toni said he was ordered to “attack.” He refused and flew back to the air base at Ashdod. When he arrived he was summarily arrested for disobeying orders.

***

How tightly does the Israeli lobby control the Hill? For the first time in history, an attack on an America ship was not subjected to a public investigation by Congress. In 1980, Adlai Stevenson and Barry Goldwater planned to open a senate hearing into the Liberty affair. Then Jimmy Carter intervened by brokering a deal with Menachem Begin, where Israel agreed to pony up $6 million to pay for damages to the ship. A State Department press release announced the payment said, “The book is now closed on the USS Liberty.”

It certainly was the last chapter for Adlai Stevenson. He ran for governor of Illinois the following year, where his less than perfect record on Israel, and his unsettling questions about the Liberty affair, became an issue in the campaign. Big money flowed into the coffers of his Republican opponent, Big Jim Thompson, and Stevenson went down to a narrow defeat.

But the book wasn’t closed for the sailors either, of course. After a Newsweek story exposed the gist of what really happened on that day in the Mediterranean, an enraged Admiral McCain placed all the sailors under a gag order. When one sailor told an officer that he was having problems living with the cover-up, he was told: “Forget about it, that’s an order.”

The Navy went to bizarre lengths to keep the crew of the Liberty from telling what they knew. When gag orders didn’t work, they threatened sanctions. Ennes tells of the confinement and interrogation of two Liberty sailors that sounds like something right out of the CIA’s MK-Ultra program.

“In an incredible abuse of authority, military officers held two young Liberty sailors against their will in a locked and heavily guarded psychiatric ward of the base hospital,” Ennes writes. “For days these men were drugged and questioned about their recollections of the attack by a ‘therapist’ who admitted to being untrained in either psychiatry or psychology. At one point, they avoided electroshock only by bolting from the room and demanding to see the commanding officer.”

Since coming home, the veterans who have tried to tell of their ordeal have been harassed relentlessly. They’ve been branded as drunks, bigots, liars and frauds. Often, it turns out, these slurs have been leaked by the Pentagon. And, oh yeah, they’ve also been painted as anti-Semites.

In a recent column, Charley Reese describes just how mean-spirited and petty this campaign became. “When a small town in Wisconsin decided to name its library in honor of the USS Liberty crewmen, a campaign claiming it was anti-Semitic was launched,” writes Reese. “And when the town went ahead, the U.S. government ordered no Navy personnel to attend, and sent no messages. This little library was the first, and at the time the only, memorial to the men who died on the Liberty.”

***

So why then did the Israelis attack the Liberty?

A few days before the Six Days War, Israel’s Foreign Minister Abba Eban visited Washington to inform LBJ about the forthcoming invasion. Johnson cautioned Eban that the US could not support such an attack.

It’s possible, then, that the IDF assumed that the Liberty was spying on the Israeli war plans. Possible, but not likely. Despite the official denials, as Andrew and Leslie Cockburn demonstrate in Dangerous Liaison, at the time of the Six Days War the US and Israel had developed a warm covert relationship. So closely were the two sides working that US intelligence aid certainly helped secure Israel’s devastating and swift victory. In fact, it’s possible that the Liberty had been sent to the region to spy for the IDF.

A somewhat more likely scenario holds that Moshe Dayan wanted to keep the lid on Israel’s plan to breach the new cease-fire and invade into Syria to seize the Golan.

It has also been suggested that Dayan ordered the attack on the Liberty with the intent of pinning the blame on the Egyptians and thus swinging public and political opinion in the United States solidly behind the Israelis. Of course, for this plan to work, the Liberty had to be destroyed and its crew killed.

There’s another factor. The Liberty was positioned just off the coast from the town of El Arish. In fact, Ennes and others had used town’s mosque tower to fix the location of the ship along the otherwise featureless desert shoreline. The IDF had seized El Arish and had used the airport there as a prisoner of war camp. On the very day the Liberty was attacked, the IDF was in the process of executing as many as 1,000 Palestinian and Egyptian POWs, a war crime that they surely wanted to conceal from prying eyes. According to Gabriel Bron, now an Israeli reporter, who witnessed part of the massacre as a soldier: “The Egyptian prisoners of war were ordered to dig pits and then army police shot them to death.”

The bigger question is why the US government would participate so enthusiastically in the cover-up of a war crime against its own sailors. Well, the Pentagon has never been slow to hide its own incompetence. And there’s plenty of that in the Liberty affair: bungled communications, refusal to provide an escort, situating the defenseless Liberty too close to a raging battle, the inability to intervene in the attack and the inexcusably long time it took to reach the battered ship and its wounded.

That’s but par for the course. But something else was going on that would only come to light later. Through most of the 1960s, the US congress had imposed a ban on the sale of arms to both Israel and Jordan. But at the time of the Liberty attack, the Pentagon (and its allies in the White House and on the Hill) was seeking to have this proscription overturned. The top brass certainly knew that any evidence of a deliberate attack on a US Navy ship by the IDF would scuttle their plans. So they hushed it up.

In January 1968, the arms embargo on Israel was lifted and the sale of American weapons began to flow. By 1971, Israel was buying $600 million of American-made weapons a year. Two years later the purchases topped $3 billion. Almost overnight, Israel had become the largest buyer of US-made arms and aircraft.

Perversely, then, the IDF’s strike on the Liberty served to weld the US and Israel together, in a kind of political and military embrace. Now, every time the IDF attacks defenseless villages in Gaza and the West Bank with F-16s and Apache helicopters, the Palestinians quite rightly see the bloody assaults as a joint operation, with the Pentagon as a hidden partner.

Thus, does the legacy of Liberty live on, one raid after another.

A version of this essay appeared in The Politics of Anti-Semitism by Alexander Cockburn and Jeffrey St. Clair.

 

 

Infamy at Sea: Israel’s Attack on the USS Liberty 50 Years Later

After Middle East, Will Islamists Uproot Christians in Europe?

0