Αρχική Blog Σελίδα 2942

La popularité d’Emmanuel Macron en net recul

Από
pcuser
-
0

Le président de la République a perdu 10 points en un mois, selon un sondage Ifop pour le “JDD”. Forte baisse également pour Édouard Philippe (- 8 points).

Emmanuel Macron enregistre une forte baisse de sa cote de popularité.
Emmanuel Macron enregistre une forte baisse de sa cote de popularité. 

How ISIS nearly stumbled on the ingredients for a ‘dirty bomb’

Από
pcuser
-
0

A classroom at the University of Mosul after the city’s liberation in June. Islamic State occupiers tried to use labs to build weapons. (Mohamed El-Shahed/AFP/Getty Images)
On the day the Islamic State overran the Iraqi city of Mosul in 2014, it laid claim to one of the greatest weapons bonanzas ever to fall to a terrorist group: a large metropolis dotted with military bases and garrisons stocked with guns, bombs, rockets and even battle tanks.But the most fearsome weapon in Mosul on that day was never used by the terrorists. Only now is it becoming clear what happened to it.

Locked away in a storage room on a Mosul college campus were two caches of cobalt-60, a metallic substance with lethally high levels of radiation. When contained within the heavy shielding of a radiotherapy machine, cobalt-60 is used to kill cancer cells. In terrorists’ hands, it is the core ingredient of a “dirty bomb,” a weapon that could be used to spread radiation and panic.

Western intelligence agencies were aware of the cobalt and watched anxiously for three years for signs that the militants might try to use it. Those concerns intensified in late 2014 when Islamic State officials boasted of obtaining radioactive material, and again early last year when the terrorists took over laboratories at the same Mosul college campus with the apparent aim of building new kinds of weapons.

In Washington, independent nuclear experts drafted papers and ran calculations about the potency of the cobalt and the extent of the damage it could do. The details were kept under wraps on the chance that Mosul’s occupiers might not be fully aware of what they had.

Damage is shown at the University of Mosul amid a military operation by Iraqi security forces against Islamic State fighters in January. (Dimitar Dilkoff/AFP/Getty Images)

Iraqi military commanders were apprised of the potential threat as they battled Islamic State fighters block by block through the sprawling complex where the cobalt was last seen. Finally, earlier this year, government officials entered the bullet-pocked campus building and peered into the storage room where the cobalt machines were kept.

They were still there, exactly as they were when the Islamic State seized the campus in 2014. The cobalt apparently had never been touched.

“They are not that smart,” a relieved health ministry official said of the city’s former occupiers.

Why the Islamic State failed to take advantage of its windfall is not clear. U.S. officials and nuclear experts speculate that the terrorists may have been stymied by a practical concern: how to dismantle the machines’ thick cladding without exposing themselves to a burst of deadly radiation.

More certain is the fact that the danger has not entirely passed. With dozens of Islamic State stragglers still loose in the city, U.S. officials requested that details about the cobalt’s current whereabouts not be revealed.

They also acknowledged that their worries extend far beyond Mosul. Similar equipment exists in hundreds of cities around the world, some of them in conflict zones.

Islamic State fighters celebrate while traveling in vehicles in Mosul, Iraq, in June 2014. (Reuters)

“Nearly every country in the world either has them, or is a transit country” through which high-level radiological equipment passes, said Andrew Bieniawski, a vice president for the Washington-based Nuclear Threat Initiative who once led U.S. government efforts to safeguard such materials.

“This,” he said, “is a global problem.”

A lethal dose in three minutes

The worries began within hours of the Islamic State’s stunning blitz into Iraq’s second-largest city.

As TV networks showed footage of triumphant terrorists parading through Mosul’s main thoroughfares, intelligence agencies took quiet inventory of the vast array of military and material wealth the Islamist militants had suddenly acquired. The list included three Iraqi military bases, each supplied with U.S.-made weapons and vehicles. It also included bank vaults containing hundreds of millions of dollars in hard currency, as well as factories for making munitions and university laboratories for mixing chemicals used in explosives or as precursors for poison gas.

U.S. officials also were aware that the Islamic State had gained control of small quantities of natural or low-enriched uranium — the remnants of Iraq’s nuclear projects from the time of Saddam Hussein’s presidency — as well as some relatively harmless radioactive iridium used in industrial equipmen

But a far bigger radiological concern was the cobalt. Intelligence agencies knew of the existence in Mosul of at least one powerful radiotherapy machine used for cancer treatment, one that could potentially provide the Islamic State with a potent terrorist weapon.

Outside experts were becoming aware of the threat as well.

In 2015, the Institute for Science and International Security, a nonprofit organization in Washington that monitors global nuclear threats, began conducting research to answer the basic questions: How many machines were in Mosul? Where were they deployed? And exactly how powerful were they?

The group obtained documents showing that two different medical centers in Mosul had obtained cobalt-60 machines in the 1980s. Other records showed that at least one of the devices was in active use as recently as 2008 and that in the following year Iraqi officials had sought replacement parts, including new cobalt-60 cores, for both.

From the records, the institute’s experts could draw broad conclusions about the cobalt inside the machines. In a draft report written in November 2015, research fellow Sarah Burkhard calculated that the radioactive cores, when new, contained about nine grams of pure cobalt-60 with a potency of more than 10,000 curies — a standard measure of radioactivity. A person standing three feet from the unshielded core would receive a fatal dose of radiation in less than three minutes.

The institute quietly shared its findings with U.S. intelligence and military officials in late 2015 but declined to publish its report, fearing that Islamic State occupiers would benefit from the information. The Washington Post became aware of the report last year but agreed to a U.S. government request to delay writing about it until after Mosul’s liberation.

Because cobalt-60 decays over time, the potency of the Mosul machines’ 30-year-old cobalt cores would have been far less than when the equipment was new, but still easily enough to deliver a lethal dose at close range, the report said.

David Albright, the president of the institute, noted that groups such as the Islamic State have long discussed the possibility of using such material in a dirty bomb, a simple device that uses conventional explosives to spread radioactive debris across densely populated urban terrain. Such a bomb would probably not cause large numbers of casualties, but it can be enormously effective, he said, as a weapon of terror.

“The worst case would have been the Islamic State widely dispersing the radioactive cobalt in a city, causing panic and an expensive, disruptive cleanup,” said Albright, a nuclear weapons expert and former U.N. weapons inspector. “There would likely not have been that many deaths, but the panic could have been profound, leading to the emptying of parts of the city as residents fled, fearful of the effects of radiation.”

Hidden away

There was one question that U.S. officials and private researchers could never conclusively answer during the months of Islamic State occupation: Where was the cobalt exactly?

In strife-torn Mosul, there were no publicly available records about the city’s two radiotherapy machines since 2008, when one of them was mentioned in a scholarly article. The last known addresses were a teaching hospital and a cancer-treatment clinic, both on the western side of the city, in neighborhoods that were heavily contested by Islamic State fighters and were among the last to fall to Iraqi liberators.

Finally, recently, Iraqi officials offered an explanation, saying that both machines had been in Mosul throughout the Islamic State’s occupation, but not in the places where the terrorists might have thought to look for them. They had been placed out of commission for several years because of a lack of parts and had been put in storage in a building owned by the University of Mosul, somewhere in the city’s eastern side.

They were still there when health officials from Nineveh province went to look for them after that sector of the city was secure, said Laith Hababa, a physician and head of the provincial health ministry.

The machines are now in secure storage and “weren’t used by Daesh,” Hababa said, using a common Arabic acronym for the Islamic State.

U.S. officials and nuclear experts expressed relief over what, by all accounts, had been a near-miss. Some speculated that the terrorists never learned of the whereabouts of the machines, although that explanation seemed unlikely, given the terrorists’ efficiency in looting university buildings across the city.

Albright said the task of removing the cobalt cores may have been viewed as too difficult or too risky. Or maybe the group’s commanders were just too busy, especially during the later months of the occupation, as government troops closed in.

“Its leaders were preoccupied elsewhere,” he said, “and [perhaps] did not learn about the sources in Mosul, or have a chance to think through the opportunities.”

Leaders of the Islamic State and al-Qaeda are known to have sought materials for a dirty bomb, a threat that has added urgency to efforts by U.S. agencies and private groups to improve security for machines with heavy concentrations of cobalt-60, or other radioactive elements such as cesium-137, which comes in a powdery form that is even easier to disperse.

The machines are a necessary fixture in many cancer clinics around the world, but in Western countries efforts are underway to replace the most dangerous models with new technology that cannot be easily exploited by terrorists, said Bieniawski, the former Energy Department official. His organization, the Nuclear Threat Initiative, has raised money to try to speed up the transition, but for now, he said, older machines such as the ones in Mosul are commonly found in developing countries where the risk of theft or terrorism is greatest.

“The ones we see overseas are in the highest category — the highest levels of curies — and they are also portable,” he said. “They are exactly the ones we are most worried about.”

By Joby Warrick and Loveday Morris

Morris reported from Beirut. Mustafa Salim in Irbil, Iraq, contributed to this report.

washingtonpost.com

Israel’s Possible Paths to Nuclear War

Από
pcuser
-
0

The Baker explosion, part of Operation Crossroads, a nuclear weapon test by the US military at Bikini Atoll, Micronesia, 25 July 1946. Image by US DOD via Wikipedia

 

EXECUTIVE SUMMARY: North Korea’s nuclearization has implications for Israel’s nuclear deterrence posture. There are several plausible means by which a nuclear conflict could arise in the Middle East. It may be time to consider a phase-out of Israel’s “deliberate nuclear ambiguity” and to focus Israeli planning around evaluations of enemy rationality.

In the end, we still depend upon creatures of our own making.

Goethe, Faust

For the moment, at least, global concern about nuclear war is focused on North Korea. The Middle East nevertheless remains a possible site for future nuclear conflict, and Israel’s strategy for dealing with this prospect warrants close examination. Worth pointing out, too, is that these two seemingly discrete theaters of potential nuclear belligerency are not mutually exclusive.

Quite the contrary. Nuclear warfare events in these two distant places could become mutually reinforcing.

Any conceivable resort to nuclear weapons on the Korean peninsula would almost certainly affect nuclear incentives elsewhere. At a minimum, any breaking of the longstanding nuclear taboo in Asia (southwest as well as northeast Asia, if coup-vulnerable Pakistan is factored in) could enhance the presumed usability of nuclear weapons in the Middle East.

There are overarching questions to be asked. How, precisely, might Israel find itself in some form or other of a nuclear war? Under what circumstances might it use nuclear weapons?

For the moment, at least, any such concerns might appear baseless. After all, Israel remains the only presumptive nuclear state in the region.

But Tehran, like Pyongyang, will not desist from its nuclear ambitions. Iranian membership in the Nuclear Club is more than likely to occur within the next several years, the Vienna 2015 Iran Agreement notwithstanding. Moreover, even in the absence of a single regional nuclear adversary, the Jewish State could still find itself having to rely upon nuclear deterrence against certain biological and/or massive conventional threats.

To answer its most basic nuclear questions, Jerusalem’s strategic planners will need to adhere closely to well-established canons of systematic inquiry, logical analysis, and dialectical reasoning. There are four plausible, intersecting narratives that “cover the bases” of Israel’s nuclear preparedness: 1) nuclear retaliation; 2) nuclear counter-retaliation; 3) nuclear preemption; and 4) the fighting of a nuclear war.

1)     Nuclear retaliation                          

Should an enemy state or alliance of enemy states ever launch a nuclear first strike against Israel, Jerusalem would respond, to whatever extent possible and cost-effective, with a retaliatory nuclear strike. If an enemy first strike were to involve some other form of unconventional weapon, such as high-lethality biological weapons of mass destruction, Israel might still launch a nuclear reprisal. This response would depend in large measure on Jerusalem’s calculated expectations of follow-on aggression, and also on its assessments of comparative damage limitation.

If Israel were to absorb “only” a massive conventional attack, a nuclear retaliation could not be ruled out, especially if: (a) the state aggressor(s) were perceived to hold nuclear and/or other unconventional weapons in reserve; and/or (b) Israel’s leaders were to believe that exclusively non-nuclear retaliations could not prevent annihilation of the Jewish State. A nuclear retaliation by Israel could be ruled out entirely only in those circumstances in which enemy state aggressions were conventional, “typical” (that is, sub-existential, or consistent with previous historical instances of enemy attack in both degree and intent), and directed solely at hard targets (i.e., Israeli weapons and military infrastructures and not at “soft” civilian populations).

2)     Nuclear counter-retaliation

Should Israel feel compelled to preempt enemy state aggression with conventional weapons, the response of the target state(s) would largely determine Jerusalem’s next moves. If the response were in any way nuclear, Israel could plausibly turn to nuclear counter-retaliation. If the enemy retaliation were to involve other weapons of mass destruction, Israel might feel pressed to escalate.

Any such initiative would necessarily reflect the need for what is more formally described in orthodox strategic parlance as “escalation dominance.”

All pertinent decisions would depend upon Jerusalem’s early judgments of enemy intent, and on accompanying calculations of essential damage limitation. Should the enemy state’s response to Israel’s preemption be limited to hard-target conventional strikes, it is unlikely that the Jewish State would move on to nuclear counter-retaliation. If, however, the enemy’s conventional retaliation were “all-out” and directed against Israeli civilian populations, not just Israeli military targets, an Israeli nuclear counter-retaliation could not be excluded.

It would appear, then, that such a counter-retaliation could be ruled out only if the enemy state’s conventional retaliation were proportionate to Israel’s preemption, confined exclusively to Israeli military targets, circumscribed by the legal limits of “military necessity” (a limit codified in the law of armed conflict), and accompanied by explicit and verifiable assurances of non-escalatory intent.

3)     Nuclear preemption

It is exceedingly implausible that Israel would ever decide to launch a preemptive nuclear strike. Although circumstances could arise wherein such a strike would still be rational, it is unlikely that Israel would ever allow itself to reach such dire circumstances. Unless the nuclear weapons involved were somehow used in a fashion consistent with the laws of war, this all-out form of preemption would represent an especially serious violation of international law.

Even if such consistency were possible, the psychological/political impact on the world community would be fiercely negative and far-reaching. This means an Israeli nuclear preemption could be expected only when (a) Israel’s state enemies have acquired nuclear and/or other weapons of mass destruction judged capable of annihilating the Jewish State; (b) these enemies have made clear that their military intentions parallel their capabilities; (c) these enemies are believed ready to begin an active “countdown to launch;” and (d) Jerusalem believes Israeli non-nuclear preemptions cannot possibly achieve minimum levels of damage limitation – that is, levels consistent with physical preservation of the state and nation.

4)     Fighting a nuclear war

Should nuclear weapons ever be introduced into an actual conflict between Israel and its enemies, either by the Jewish State or by an Arab/Islamic foe, the fighting of a nuclear war could ensue at one level or another. This would be true so long as: (a) enemy first strikes against Israel do not destroy Jerusalem’s second-strike nuclear capability; (b) enemy retaliations for an Israeli conventional preemption do not destroy Jerusalem’s nuclear counter-retaliatory capability; (c) Israeli preemptive strikes involving nuclear weapons do not destroy adversarial second-strike nuclear capabilities; and (d) Israeli retaliation for enemy conventional first strikes does not destroy enemy nuclear counter-retaliatory capability.

It follows that in order to satisfy its most essential survival requirements, Israel must take immediate and reliable steps to ensure the likelihood of (a) and (b) and the unlikelihood of (c) and (d).

In all cases, Israel’s nuclear strategy and forces must remain fully oriented towards deterrence and never towards the actual fighting of a war. With this in mind, Jerusalem has likely already taken steps to reject tactical or (relatively) low-yield “battlefield” nuclear weapons and, as corollary, any corresponding plans for counter-force targeting. For Israel, nuclear weapons can make sense solely for deterrence ex ante, not for revenge ex post.

These four core scenarios should remind Israel of the overriding need for coherent nuclear strategy and doctrine. Among other things, this need stipulates a counter-value targeted nuclear retaliatory force that is secure from enemy first strikes, and simultaneously capable of penetrating any enemy state’s active defenses. To best meet this imperative security expectation, the IDF would be well advised to continue with sea-basing designated portions of its nuclear deterrent force (that is, placing them on submarines). Naturally, to best satisfy the equally important requirements of penetration capability, Tel Aviv will have to stay well ahead of all enemy state air defense refinements.

Sooner rather than later, Jerusalem will need to consider a partial end to its historical policy of “deliberate nuclear ambiguity.” By incrementally removing the “bomb” from the “basement,” Israel’s planners would be better able to enhance the credibility of their very small country’s nuclear deterrence posture. However counterintuitive, the mere possession of nuclear forces does not automatically bestow credible nuclear deterrence.

Always, in strategic nuclear planning, reason must hold pride of place. Would-be aggressors, whether nuclear or non-nuclear, must be encouraged to believe that Israel has the willingness to launch measured nuclear forces in retaliation, and that these forces are invulnerable to first-strike attacks. Additionally, these enemies must be made to expect that Israel’s designated nuclear forces would penetrate their already deployed ballistic missile and related air defenses.

It follows that Israel could benefit substantially from releasing certain broad outlines of relevant strategic information. Without a prior and well-fashioned strategic doctrine, no such release would make any sense.

All such information could support the perceived utility and security of Israel’s nuclear retaliatory forces. Released solely to maximize Israeli nuclear deterrence, it would center purposefully upon the targeting, hardening, dispersion, multiplication, basing, and yield of selected ordnance. Under certain conditions, it must be understood, the credibility of Israeli nuclear deterrence could vary inversely with the perceived destructiveness of its relevant weapons.

In the end, Israel, heeding Goethe, must depend upon policies and calculations of its own making. Accordingly, what is currently happening on the Korean peninsula could have serious implications for what eventually happens in the Middle East. One especially crucial and common focus in both theaters of potential nuclear conflict is the presumed rationality or irrationality of the adversarial state leaderships. The same questions that now surround Kim Jong un could soon pertain to Iran’s decision-making elite.

Israel, like the US vis-à-vis North Korea, will need to prepare very differently for a rational nuclear adversary than for an irrational one. In such bewildering circumstances, Jerusalem decision-makers would need to distinguish between genuine enemy irrationality and pretended enemy irrationality. In actual practice, operationalizing such a subtle distinction will not be easy.

By

Louis René Beres is Emeritus Professor of International Law at Purdue and the author of twelve books and several hundred articles on nuclear strategy and nuclear war. His newest book is Surviving Amid Chaos: Israel’s Nuclear Strategy (Rowman & Littlefield, 2016).

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

«Βόμβες» Βαρουφάκη κατά Τσίπρα

Από
anixneuseis
-
0
|Nikos Libertas / SOOC
Στο βιβλίο του ο πρώην υπουργός παρουσιάζει τον Πρωθυπουργό σε πανικό, με παλινωδίες και άγνοια συνθηκών. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε ζητήσει σχέδιο Grexit, φοβόταν πραξικόπημα και σκεφτόταν να «αρπάξει» τα λεφτά της ΕΚΤ που υπήρχαν στο Νομισματοκοπείο!
Protagon TeamProtagon Team 22 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017, 21:04  

Πανικός, παλινωδίες, ερασιτεχνισμοί και επικίνδυνες ακροβασίες αποδίδονται από τον Γιάνη Βαρουφάκη προς τον Αλέξη Τσίπρα και το περιβάλλον του κατά την περίοδο της κρίσιμης διαπραγμάτευσης το καλοκαίρι του 2015, όταν η χώρα οδηγήθηκε σχεδόν εκτός Ευρωζώνης.

Οι αποκαλύψεις ή, τέλος πάντων, οι ισχυρισμοί του Γιάνη Βαρουφάκη που περιλαμβάνονται στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ενήλικες στο Δωμάτιο» δημοσιεύονται στον κυριακάτικο Τύπο. Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση και τα πρόσωπα που αναφέρονται στο βιβλίο δεν έχουν κάνει κανένα σχόλιο.

 Για άλλη μία φορά, ο πρώην υπουργός περιγράφει την εικόνα μίας κυβέρνησης και ενός Πρωθυπουργού που, ουσιαστικά, δεν ξέρουν τι θέλουν. «Καλό παιδί, αλλά δεν έχει τα προσόντα για Πρωθυπουργός, του είπα να μάθει αγγλικά». Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να μη γνωρίζει πώς λειτουργεί το παγκόσμιο οικονομικό και τραπεζικό σύστημα, θεωρούσε ότι είχε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει ευρώ που ήταν εκτός κυκλοφορίας, έδινε στον Βαρουφάκη την εντολή να επεξεργαστεί σχέδιο για την περίπτωση του Grexit και ταυτοχρόνως ανησυχούσε για πραξικόπημα και «νέο Γουδή», κοινώς για το ενδεχόμενο να βρεθεί υπόλογος με ποινικές ευθύνες. Ο πρώην υπουργός σπεύδει, πάντως, να σημειώσει ότι ήταν κατά του Grexit, λέγοντας στον Πρωθυπουργό πως κάτι τέτοιο χρειάζεται χρόνο και παράλληλη κυκλοφορία εθνικού νομίσματος.

Επίσης ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυρίζεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήθελε να βλέπει μπροστά του τον Γιώργο Σταθάκη, σκόπευε να «πετάξει με τις κλωτσιές» τον Γιάννη Στουρνάρα από την Τράπεζα της Ελλάδας, ενώ είχε πλήρη εμπιστοσύνη στον Γιάννη Δραγασάκη – ο οποίος, κατά τον Βαρουφάκη, επιθυμούσε ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στο δημοψήφισμα προκειμένου να εφαρμοστούν οι όροι των δανειστών.

Ο Βαρουφάκης γράφει ότι θύμωσε όταν είδε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αφού δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αποκαλύπτει ότι μοίρασε σε μέλη της κυβέρνησης «στικάκι» με τις συνομιλίες από το Eurogroup στη Ρίγα, ενώ αποκαλύπτει ότι έχει κρατήσει ημερολόγιο και σε μορφή βίντεο.

«Πάμε να πάρουμε τα λεφτά!»

Σύμφωνα με το βιβλίο, το καλοκαίρι του 2015 ο Πρωθυπουργός μαθαίνει πως υπάρχουν 16 δισ ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Τράπεζα της Ελλάδος. Τότε, σύμφωνα πάντα με τον Γ. Βαρουφάκη, διημείφθη ο εξής διάλογος:

Τσίπρας: Τι; Υπάρχουν 16 δισ. ευρώ στην ΤτΕ και δεν τα φορτώνουμε στα ΑΤΜ;
Βαρουφάκης: Αλέξη, αυτό είναι κλοπή.
Τσίπρας: Οταν το παιδί μου πεινάει, έχω δικαίωμα να κλέψω ένα κουτί γάλα.
Φλαμπουράρης: Εχουμε κάθε δικάιωμα να πάρουμε αυτά τα λεφτά.
Βαρουφάκης: Αν θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη, δεν μπορούμε να κατάσχουμε τα λεφτά της ΕΚΤ…

«Τα κάναμε σαλάτα»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι διάλογοι στην τελευταία συνάντηση του υπουργού με τον Αλέξη Τσίπρα, το βράδυ του δημοψηφίσματος.
«Στη 1.30 π.μ. μπήκα στο γραφείο του. Με κοίταξε και μου είπε: «Τα κάναμε σαλάτα.»

«Με ρώτησε αν θα άνοιγαν σύντομα οι τράπεζες -αναζητώντας δικαιολογίες για τη συνθηκολόγησή του». Ο πρώην υπουργός Οικονομικών από τη μεριά του πρότεινε για πολλοστή φορά να ξεκινήσουν την έκδοση ηλεκτρονικών IOUs στη βάση μελλοντικών τόκων και να «κουρέψουν» τα ομόλογα SMP του Ντράγκι. «’Η ενεργοποιείς το σχέδιό μας ή παραδίνεσαι» είπε στον Πρωθυπουργό.

Κατόπιν ο Τσίπρας τού είπε:

«Κοίταξε, Γιάνη, οι προβλέψεις σου ήταν σωστές. Αλλά να ποιο είναι το πρόβλημα. Αν άλλες κυβερνήσεις έδιναν αυτά που έδωσα εγώ, η τρόικα θα είχε κλείσει τη συμφωνία. Τους έδωσα περισσότερα από όσα τους έδωσε ποτέ ο Σαμαράς και ακόμη θέλουν να με τιμωρήσουν, όπως είχες πει. Ας δούμε το θέμα κατάματα. Δεν θέλουν να δώσουν συμφωνία ούτε σε εσένα ούτε σε εμένα… Με το 62% εμένα δεν μπορούν να με αγγίξουν. Εσένα μπορούν να σε καταστρέψουν.»

Και συνεχίζει ο κ. Βαρουφάκης στο βιβλίο του: «Εκείνη τη στιγμή ο Αλέξης μού εκμυστηρεύθηκε κάτι που δεν περίμενα. Μου είπε ότι φοβόταν να μην πάμε στο Γουδή, αν επιμέναμε. Μετά υπαινίχθηκε ότι ετοιμαζόταν κάτι σαν πραξικόπημα και ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας και οι μυστικές υπηρεσίες ήταν σε συναγερμό.»

Σε άλλο σημείο του βιβλίου, ο πρώην υπουργός Οικονομικών μεταφέρει την πρώτη εντύπωση που αποκόμισε όταν γνώρισε τον μετέπειτα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. «Οταν τον γνώρισα, είπα στη Δανάη  «ευχάριστος τύπος, αλλά δεν έχει τα προσόντα»».

Ενώ προσθέτει πως του είχε τονίσει«αν θες να γίνεις πρωθυπουργός, πρέπει να μάθεις αγγλικά».

Ο κ. Βαρουφάκης προχωρά και σε αποκαλύψεις για τις συμπάθειες και τις… αντιπάθειες του κ. Τσίπρα. Όπως αναφέρει ο Αλέξης Τσίπρας είχε αναφέρει σε κάποιο χρονικό σημείο πως «θα χαρώ πολύ να μην ξαναδώ μπροστά μου τον Σταθάκη».

Τέλος, ο πρώην υπουργός Οικονομικών χαρακτηρίζει τον Γιώργο Χουλιαράκη ως «αποστάτη» και «τον ιδανικό άνθρωπο για να υπογράψει την παράδοση μας στην Τρόικα»

ΝΔ: «Δεν αργεί η ώρα της αλήθειας»

«Οι αλλεπάλληλες αποκαλύψεις ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για τα σχέδια εξόδου από την ευρωζώνη εκθέτουν ανεπανόρθωτα τον κ. Τσίπρα» τονίζει σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΝΔ.

Η ΝΔ κατηγορεί τον πρωθυπουργό πως «συνεχίζει να σιωπά και να απέχει» κάτι που, όπως λέει, κάνει και «με το σκάνδαλο Καμμένου και τις συνεχείς παρεμβάσεις του στον κατάδικο ισοβίτη για ναρκωτικά. Δεν αργεί η ώρα που οι Έλληνες θα μάθουν όλη την αλήθεια για τους υπεύθυνους της κατρακύλας της χώρας. Για το τεράστιο κόστος που εξαιτίας τους πληρώνει ο ελληνικός λαός» καταλήγει η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

protagon.gr

Ο Μαρξ πέθανε, ζήτω ο νέος Μαρξ

Από
anixneuseis
-
7

του Παντελή Σαββίδη.

Η οικονομική κρίση έχει διαλύσει την ελληνική κοινωνία και ωθεί ακόμη και το συντηρητικό κόμμα της κ. Μέρκελ να αναζητά νέες κατευθύνσεις στην ευρωπαϊκή περιπέτεια. Η ελληνική κοινωνία υπολείπεται χρονικά των πολιτικών εξελίξεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αναζητά, συνήθως, πολιτικές επιλογές προς την κατεύθυνση που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μόλις εγκατέλειψαν.

Όταν ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός είναι προς τα δεξιά ο ελληνικός ανιχνεύει στα αριστερά, και το αντίστροφο.

Μοιραία κατάληξη είναι νη μην υπάρχει ελληνικός συγχρονισμός όταν επί ευρωπαϊκού επιπέδου τίθενται και συζητούνται ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη δομή του κράτους, τις ελευθερίες και τις οικονομικές επιλογές.

Αυτή η διαφορά φάσης είναι καταλυτική για την πορεία του «ελληνικού παραδείγματος».

Επί του πρακτέου, συνήθως η Δεξιά μέμφεται την Αριστερά ότι με την κυριαρχία της δεν επέτρεψε να εκσυγχρονιστούν –και να προσαρμοστούν– οι πολιτικές και οικονομικές δομές στα σύγχρονα πρότυπα. Αλλά και η παρουσία της Δεξιάς στη διακυβέρνηση της χώρας δεν υπολειπόταν σε τίποτε από την αριστερή λογική κατοχής, νομής και αξιοποίησης της εξουσίας προς όφελος των ημετέρων. Απλώς οι ημέτεροι αλλάζουν.

Οι επιπτώσεις στη μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι τραγικές.

Ακόμη και σήμερα, μετά από τόσες περιπέτειες, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο, προσώρας, θεωρείται ως η διάδοχη κατάσταση, σφαδάζεται από εσωτερικές έριδες και αδυναμία άρθρωσης πολιτικού και ιδεολογικού λόγου. Οι κατά καιρούς προτάσεις δεν συγκροτούν συνεκτική πολιτική πρόταση, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν. Η κυβέρνηση, εισπράττει τη δυσαρέσκεια του κόσμου από μια ερμαφρόδιτη κυβερνητική πλειοψηφία που ανήλθε ανέτοιμη στην κυβερνητική εξουσία και δεν γνωρίζει ούτε τι θέλει ούτε τι μπορεί να επιτύχει, ούτε πού οδηγεί τη χώρα.

Συλλέγοντας διάφορα ιδεολογικά θραύσματα της Μεταπολίτευσης προσπαθεί να αρθρώσει μια αναχρονιστική πολιτική, ενισχύοντας το ρόλο του κράτους και του δημόσιου τομέα εκεί που απέτυχαν, και αναπαράγοντας μια εκλογικίστικη λογική «ημετέρων» που θα δώσουν την νίκη στην επόμενη αναμέτρηση. Και όλα αυτά τη στιγμή που η οικονομία καταρρέει, και οι μεσοαστοί και μικροαστοί –ο κορμός, δηλαδή, της ελληνικής κοινωνίας– εξέλιπαν ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης την οποία και η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ διαχειρίστηκε το ίδιο αποτυχημένα με τη Δεξιά.

Αυτό δείχνει μια τρομερή ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού το οποίο όχι μόνο δεν διέβλεψε την τραγική πορεία που είχε πάρει η ελληνική κοινωνία και οικονομία ώστε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα, αλλά δεν μπόρεσε να διαφυλάξει τίποτε όταν εκδηλώθηκε.

Δεν είχε –και δεν μπορούσε– να κάνει προτάσεις, δεν είχε το εκτόπισμα και την εμβέλεια να εγγυηθεί πολιτικές και οικονομικές αλλαγές που να κρατήσουν σε στοιχειώδες επίπεδο διαβίωσης την ελληνική κοινωνία.

Μπροστά σ’ αυτήν την παταγώδη αποτυχία, η μεν Δεξιά αναμασά προτάσεις που στην Ευρώπη υλοποιήθηκαν σε προγενέστερο χρόνο και με άλλες προϋποθέσεις, η δε Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να διαλύσει θεσμούς που, παρά τις αδυναμίες τους, κράτησαν σε στοιχειώδη λειτουργία τη θεσμική λειτουργία του ελληνικού κράτους. Οι θεσμοί αυτοί, όπως η Δικαιοσύνη, δεν είναι αρεστοί στην πολιτική εξουσία, άρα πρέπει να υπονομευθούν και να διαλυθούν, όπως έγινε με τον κοινωνικό αυτοματισμό τον οποίο καλλιέργησε η κυβέρνηση εναντίον κοινωνικών τάξεων και θεσμών και στο παρελθόν, για να πετύχει την κυριαρχία της.

Η τραγωδία είναι ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι ένας συνήθης θεσμός, αλλά μια από τις τρεις θεμελιώδεις εξουσίες, η ανεξαρτησία της οποίας, παρά τις αδυναμίες της, εγγυάται τη λειτουργία της κρατικής υπόστασης.

Ο πολιτικός αμοραλισμός της κυβέρνησης φθάνει μέχρι του σημείου να της επιτίθεται ωμά, χωρίς να έχει τίποτε να προτείνει για να διορθώσει τις αδυναμίες που παρουσιάζει. Προφανώς οι πολιτικοί ιθύνοντες δεν έχουν κανένα πρόβλημα από τον εγκλωβισμό της Δικαιοσύνης σε ένα αδιέξοδο και την αδυναμία της να λειτουργήσει και να παραδοθεί, συνεπώς, στις εντολές της εκτελεστικής εξουσίας.

Οι συνέπειες θα είναι τραγικές.

Από της πλευράς αυτής, όχι μόνο οι επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης είναι επικίνδυνες για το δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά και η συμπεριφορά ανώτατων στελεχών της με την παράδοσή τους στη γοητεία της εκτελεστικής εξουσίας υπονομεύουν το όποιο κύρος του θεσμού. Ίσως στο νέο αναθεωρημένο σύνταγμα θα πρέπει να προβλεφθεί –και να απαγορευτεί ρητώς– οποιαδήποτε ανάμιξη δικαστικού στα πολιτικά τεκταινόμενα, ακόμη και ως μεταβατικού πρωθυπουργού.

Η παρακμή της κυβερνώσας σήμερα στην Ελλάδα Αριστεράς έρχεται σε μια στιγμή που στην Ευρώπη αναζητείται μια νέα αριστερή πρόταση που θα διαμορφώσει μια νέα ταξική πολιτική. Η έννοια της τάξης επανέρχεται στο ευρωπαϊκό πολιτικό λεξιλόγιο, μετά την έκπληξη που προκάλεσε η διαπίστωση ότι στις εκλογές ευρωπαϊκών χωρών τα παραδοσιακά εργατικά στρώματα προτίμησαν να ψηφίσουν φιλελεύθερα –ή ακόμη και ακροδεξιά– πολιτικά κόμματα.

Τι οδηγεί τα στρώματα αυτά σε μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά; Έχει μέλλον η Αριστερά στην Ευρώπη; Ποιο είναι το πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο στο οποίο πρέπει να αποταθεί;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν το διάλογο που άνοιξε στην Ευρώπη, και που προφανώς δύσκολα θα αγγίξει τον ελληνικό δημόσιο λόγο ο οποίος κυριαρχείται από μια εν αναμονή κυβερνητικής διαχείρισης Δεξιά, και από την άλλη από μια Αριστερά που ασκεί την εξουσία και είναι έτοιμη να καταγγείλει οποιονδήποτε αμφισβητήσει τον αναχρονιστικό πολιτικό και ιδεολογικό της λόγο και την παντελώς αποτυχημένη πολιτική της.

Η κυρίαρχη σήμερα ελληνική Αριστερά, όπως και η ευρωπαϊκή, συγκροτήθηκαν από τη δεκαετία του ’70 και εντεύθεν από μεσαία και μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα τα οποία διαμόρφωσαν ένα πλαίσιο «αριστερών» διεκδικήσεων συμβολικού κυρίως χαρακτήρα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη το μετασχηματισμό της οικονομίας από βιομηχανική σε οικονομία υπηρεσιών, και τη διαμόρφωση ενός ιδεολογικοπολιτικού πλαισίου που οδηγούσε στην εξατομίκευση της ζωής και της κοινωνικής συμπεριφοράς.

Τα φαινόμενα αυτά όχι μόνο δεν μπόρεσε να τα αντιμετωπίσει, αλλά σε μεγάλο βαθμό υιοθετήθηκαν από τα στελέχη της Αριστεράς τα οποία συνεργάστηκαν, πολλές φορές, με τον «προοδευτικό φιλελευθερισμό» και εξαργύρωσαν την πολιτική τους αλλοτρίωση με την προσωπική τους καριέρα σε εθνικούς και διεθνείς θεσμούς.

Αυτήν την Αριστερά και αυτό το πρότυπο πολιτικού στελέχους της αμφισβητεί η νέα αναδυόμενη Αριστερά η οποία αναζητά το πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο στο οποίο θα πρέπει να βασιστεί.

Αυτή η αναζήτηση απαιτεί, πρωτίστως, μια ιδεολογική αναφορά η οποία δεν μπορεί να περιοριστεί στη μαρξιστική παράδοση διότι το πρότυπο του βιομηχανικού εργάτη αν δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί, έχει περιοριστεί. Εμφανίζονται όμως άλλα κοινωνικά στρώματα τα οποία έχουν συμφέρον να υπηρετήσουν μια νέα εκδοχή της.

Ποιο θα μπορούσε να είναι το νέο κοινωνικό υποκείμενο, πέραν του παραδοσιακού; Ένας συνδυασμός φύλου, φυλής, ετερότητας, εργαζομένων του Νότου οι οποίοι υφίστανται μεγάλη εκμετάλλευση, εργαζομένων του Βορρά, εργαζομένων σε πρώην αποικιακές χώρες, γκασταρμπέιτερ και απογόνων τους, γυναικών που παρέχουν υπηρεσίες στο σπίτι, ανθρώπων που κάνουν τις δύσκολες και βρόμικες εργασίες, προσφύγων που θα προσδιορίσουν σε σημαντικό βαθμό το ευρωπαϊκό μέλλον.

Όλο αυτό το μίγμα διαμορφώνει νέα πολιτικά και ιδεολογικά δεδομένα τα οποία δεν υπάρχει κάποιος Μαρξ να τα αναλύσει και να τα συνθέσει.

Είναι μια διεργασία που γίνεται ήδη σε πυρήνες ευρωπαϊκού επιπέδου και τα αποτελέσματά του θα φθάσουν έτοιμα και στην Ελλάδα, όπου τα «προοδευτικά» κοινωνικά στρώματα εξαντλούν την πολιτική συμμετοχή τους στο «ωσαννά» μιας κυβέρνησης που τα ξεγέλασε για να αναλάβει την εξουσία και να την διαχειριστεί με τρόπο επικίνδυνο.

Το τραγικό είναι ότι και η εναλλακτική λύση είναι το ίδιο αναποτελεσματική, και οι οπαδοί της περιμένουν, απλώς, να αντικαταστήσουν τους σημερινούς κυβερνώντες.

 

Η Τουρκία είναι σήμερα εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου;

Από
anixneuseis
-
1

του Σάββα Καλεντερίδη.

Η Τουρκία, στις 20 Ιουλίου 1974, εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλαβε με τον πρώτο Αττίλα το 8% και με τον δεύτερο το 38% του εδάφους της, καταλύοντας στο βόρειο τμήμα του νησιού την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία υποτίθεται ότι πήγε να προστατέψει επικαλούμενη τα επεμβατικά δικαιώματα που της αναγνωρίζει η συνθήκη εγγύησης, το άρθρο 4 της οποίας λέει ότι «Εκάστη των εγγυητριών δυνάμεων επιφυλάσσει εις εαυτήν το δικαίωμα να ενεργήσει [to take action] προς τον αποκλειστικό σκοπό της αποκατάστασης της τάξης των πραγμάτων της καθιερουμένης διά της παρούσης συνθήκης».

Καταρχάς να σημειώσουμε ότι ακόμα και σύμφωνα με τη νομική υπηρεσία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, όπως αποκάλυψε ο Άγγλος ιστορικός και πρώην διπλωμάτης Ουίλιαμ Μάλινσον, η συνθήκη εγγυήσεων είναι καταφανώς παράνομη και αποικιοκρατική και έρχεται σε αντίθεση με τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ. Μάλιστα οι νομικοί του αγγλικού ΥΠΕΞ, από το 1967, σημείωναν ότι αν καταγγελθεί ως παράνομη και καταπέσει, κινδύνευαν και οι ίδιες οι αγγλικές βάσεις στην Κύπρο, το καθεστώς των οποίων ήταν διασυνδεδεμένο με την ως άνω συνθήκη.

Πάντως, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε μέλος του ΟΗΕ, η συνθήκη εγγύησης κατετέθη στη Γραμματεία του ΟΗΕ, συμφώνως με το άρθρο 102 του καταστατικού του χάρτη, η οποία την απέστειλε στη νομική υπηρεσία του Οργανισμού προκειμένου να γνωματεύσει στο κατά πόσο η φράση «to take action» περιλάμβανε και το ενδεχόμενο ανάληψης στρατιωτικής δράσης. Η απάντηση της νομικής υπηρεσίας, σύμφωνα με τον εκ Κύπρου διεθνολόγο Χρήστο Ιακώβου, ήταν κατηγορηματική και έχει ως εξής:

«Σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ανάληψη στρατιωτικής δράσης».

Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974, λοιπόν, η Τουρκία πραγματοποίησε στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο παραβιάζοντας τη συνθήκη εγγυήσεων, η οποία ούτως ή άλλως είναι προϊόν επιβολής από αποικιοκρατική δύναμη και άρα παράνομη. Και όχι μόνο την παραβίασε, αλλά συνεχίζει να την παραβιάζει τα τελευταία 43 χρόνια.

Από το 1974 μέχρι σήμερα υπάρχουν πέντε (5) ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης και 17 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τα περισσότερα από τα οποία καλούν την Τουρκία να αποχωρήσει άνευ όρων από την Κύπρο, για να αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη στο σύνολο του νησιού. Ειδικά, το Ψήφισμα 37/253 του 1983 αναφέρει:

  • Παρ. 2: Επιβεβαιώνει το δικαίωμα της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας να ασκήσει κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη την Κύπρο και εκφράζει υποστήριξη στις συμφωνίες ’77 και ’79.
  • Παρ. 7: Καλεί την άμεση αποχώρηση των στρατευμάτων από όλη την Κύπρο σαν προϋπόθεση επίλυσης του Κυπριακού.
  • Παρ. 8: Απαιτεί την αποχώρηση όλων των στρατευμάτων κατοχής από την Κυπριακή Δημοκρατία.
  • Παρ. 11: Καλεί για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος διακίνησης, εγκατάστασης, περιουσίας και επιστροφής των προσφύγων στα σπίτια τους.
  • Παρ. 12: Θεωρεί ότι η κατάσταση κατοχής δεν πρέπει να επηρεάσει τη λύση του κυπριακού προβλήματος.

Όλα αυτά τα χρόνια, από το 1974 μέχρι το περίφημο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου 2016, όλες οι κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας αμφισβητούσαν κυρίως σε πολιτικό επίπεδο και τη συνθήκη εγγυήσεως και σίγουρα το ότι η Τουρκία, που παραβίασε βάναυσα όχι μόνο τη συνθήκη αλλά και κάθε αρχή διεθνούς νομιμότητας, συνεχίζει να είναι εγγυήτρια δύναμη.

Επίσης, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαιρέτως, αρνούνταν μετά βδελυγμίας την σύγκληση της λεγόμενης Πενταμερούς για το Κυπριακό, μόνιμη επιδίωξη της Τουρκίας αλλά και του διεθνούς παράγοντα.

Συνέχεια στο Pontos- News.

Μα, να μιλά ο άλλος για διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας

Από
anixneuseis
-
0
21 Ιουλίου 2017, 12:01 μμ
Άκου κύριε αφορμή τώρα για να ανεβαίνουν οι προεκλογικοί τόνοι! Δεν άρεσε στο ΑΚΕΛ η ομιλία του Κρις Τριανταφυλλίδη στο επίσημο μνημόσυνο για τους πεσόντες της εισβολής και εξέδωσε ανακοινώσεις να τον βάλει στη θέση του. Πρώτα η νεολαία του υπό τον υιό Χριστόφια και μετά το κόμμα απευθείας. Η ομιλία, λέει, «ήταν επιεικώς απαράδεκτη και προκλητική», διότι «δεν μπορεί το βήμα του επίσημου μνημοσύνου, να χρησιμοποιείται για την κατάθεση απόψεων που καμία σχέση δεν έχουν με τις επίσημες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς και εν γένει της Κυπριακής Δημοκρατίας». Κι ακόμα, «πολλά από αυτά που είπε συνιστούν συνταγή, όχι για επίλυση του Κυπριακού, αλλά για διαιώνιση της διχοτόμησης».

Μας έκαναν να διαβάσουμε την ομιλία να δούμε τι στο καλό είπε κι αυτός ο Τριανταφυλλίδης και τους χάλασε πάλι την ψυχική ηρεμία. Είπε ότι «πρέπει να διαφυλάξουμε την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σαν κόρη οφθαλμού. Με ξεκάθαρες κουβέντες και όχι εποικοδομητικές ασάφειες». Ότι «η ύπαρξή της είναι η τελευταία γραμμή άμυνάς μας αλλά και το εφαλτήριο για μια σωστή λύση». Είπε ότι «πρέπει να αξιοποιήσουμε τους Οργανισμούς στους οποίους ανήκουμε». Ότι «στόχος πρέπει να είναι να επαναφέρουμε το Κυπριακό στην πραγματική, στη σωστή του βάση. Εκείνη της παράνομης εισβολής από την Τουρκία και τη συνεχιζόμενη έκτοτε παράνομη κατοχή». Ότι δεν πρέπει «να μιλούμε μόνο για επανένωση αλλά για επανένωση διά μέσου της απελευθέρωσης της πατρίδας μας» και «να γίνει μια ειλικρινής συζήτηση μεταξύ των πολιτικών ηγετών με γνώμονα το καλό της πατρίδας και μόνο. Όχι το δικό τους.»

Μήπως, αυτό το τελευταίο τους ενόχλησε; Διότι όλα τα άλλα, είναι αδύνατο να καταλάβουμε με ποιο τρόπο συνιστούν συνταγή για διαιώνιση της διχοτόμησης. Τα ίδια δεν λένε οι ηγέτες μας ένας προς ένα; Και το Εθνικό Συμβούλιο με ομόφωνες αποφάσεις τις οποίες δήθεν ακολουθεί σήμερα κι ο νυν Πρόεδρος; Αλλά, μάλλον, άλλα λένε κι άλλα εννοούν. Κι όταν μπροστά στην ηγεσία τα λέει κάποιος που δείχνει να τα εννοεί θίγονται τα κεκτημένα τους. Διότι, θεωρούν κεκτημένο να μιλούν μόνο οι κομματικοί εκπρόσωποι και να λένε παχιά λόγια επετειακά κι ας ξέρουν όλοι ότι δεν τα πιστεύουν. Μήπως, δεν επαναλαμβάνουν όλοι καθημερινά ότι διαφυλάσσουν την Κυπριακή Δημοκρατία ως κόρην οφθαλμού; Μήπως, δεν λένε όλοι στις επετείους ότι η σωστή βάση του Κυπριακού είναι ότι πρόκειται για πρόβλημα εισβολής και κατοχής; Ποιες είναι επιτέλους οι επίσημες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες παραβίασε ο Κρις Τριανταφυλλίδης; Παρά να μας λένε συνεχώς ότι όποιος διατυπώνει καθαρές απόψεις, χωρίς εποικοδομητικές ασάφειες, οδηγεί στη διχοτόμηση, ας μας πουν πού οδήγησαν μέχρι τώρα οι δικές τους ιδέες; Και πού θα οδηγήσουν στο μέλλον αν συνεχίσουν να τις εφαρμόζουν χωρίς δεύτερη σκέψη μετά τα αποκαλυπτήρια του Κραν Μοντάνα. Αυτοί που μας υπόσχονταν ότι θα κάνει εντυπωσιακές υποχωρήσεις η Τουρκία και ότι οσονούπω έρχεται η λύση, αντί να απολογηθούν που μας οδήγησαν βαθύτερα στα τετελεσμένα της διχοτόμησης, διαθέτουν ακόμα το θράσος να επιτίθενται σε όσους διαφωνούσαν με την πορεία τους και όσους τους προειδοποιούσαν για τα επερχόμενα και, δυστυχώς, δικαιώθηκαν.

Υ.Γ.: Η νεολαία του ΑΚΕΛ, η ΕΔΟΝ, που εξέδωσε ανακοίνωση πιο υπερφίαλη από το κόμμα, φρόντισε να σημειώσει ότι ο δικηγόρος Κρις Τριανταφυλλίδης είναι και πρώην πρόεδρος του ΑΠΟΕΛ. Τι σχέση έχει το ΑΠΟΕΛ με όλα αυτά, αδύνατο να κατανοήσουμε και δεν νομίζουμε να φταίει το δικό μας μυαλό. Ο Τριανταφυλλίδης ήταν πρόεδρος του ΑΠΟΕΛ την περίοδο 1998-2000. Πριν από 17 χρόνια! Ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ή πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου είναι παλιά αμαρτία. Αλλά, η γηπεδοποίηση και των διαπραγματεύσεων του Κυπριακού με αυτό τον τρόπο είναι φαινόμενο πανεπιστημιακού επιπέδου. Πάμε ολοταχώς για τουρκοποίηση της Κύπρου κι αυτοί το βιολί τους.

http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/417089/ma-na-mila-o-allos-ga-diafylaxi-tis-kypriakis-dimokratias

Beware of new provocations

Από
anixneuseis
-
0
A group gathered and demonstrated in front of the Neve Shalom synagogue in Istanbul’s Beyoğlu district late on July 20 to protest the Israeli government’s recent move to place metal detectors at the entrance to al-Aqsa mosque in Jerusalem.
If it had remained as a peaceful protest, you may have said it was the wrong address but was still legal.Everyone has and should have the right to protest as long as it’s peaceful and doesn’t turn violent; this is what article 34 of the Turkish constitution says. However, demonstrators stoned and kicked the door of the synagogue, according to news agencies. The person who introduced himself as the Istanbul district head of the ultra-nationalist Alperen Hearths, Kürşat Mican, spoke on behalf of the group that protested outside the synagogue.

“Zionists should pull themselves together. They shouldn’t prevent our brothers from the freedom to worship. We will prevent your freedom to worship here just like you are preventing ours there. We can come here tomorrow just like we are standing here today. You will not be able to go inside,” he said.

Thus, in this act, there is violence and the threat to continue violence increasingly, as well as the threat of blocking the freedom of worship, which is guaranteed under article 24 of the constitution. No one was detained nor were their testimonies taken by police at the end of the protest.

The fact that the protesters, who mobilized in the streets after the Israeli government’s move against al-Aqsa mosque, targeted the Jewish community in Turkey and freedom of worship is not only wrong but also damaging.

President Tayyip Erdoğan is involved in the developments at al-Aqsa at the highest level. Erdoğan on July 20 called both Palestinian President Mahmoud Abbas and his Israeli counterpart, Reuven Rivlin, to voice his reaction. Presidential Spokesperson İbrahim Kalın spoke about the reactions that may surface during and after the Friday prayers on July 21.

Several associations and pressure groups have called for a protest after Friday prayers on July 21 regarding this issue. It’s their constitutional right as long as it doesn’t include violence. However, the reactions shouldn’t be directed at the Jewish community, who are a part of the Turkish society and are the country’s citizens, in a way that includes the threat of violence.

Such actions bring to minds the disaster of Sept. 6 and 7, 1955, when (though the numbers were not able to be determined yet) at least 14 Turkish citizens, of whom 13 were Greeks and one was Armenian, were killed mostly in Beyoğlu as a result of an uprising that stemmed from news regarding a person, who was later understood to be connected to the deep state in Turkey, planting a bomb at the house of Mustafa Kemal Atatürk, founder of modern Turkey, in Thessaloniki, Greece. Moreover, over 400 houses, 100 businesses, 73 churches, one synagogue and 26 schools were destroyed by provoked crowds, and as a result, another migration wave took place from Turkey to Greece.

It is beneficial to draw lessons from the past. In order to prevent a similar scene, all the necessary precautions should be taken and the masses that show reactions must be calmed down rather than provoked.

The problem at al-Aqsa mosque is serious. The issue is not the problem of metal detectors only. If it was, then the metal and explosive detectors placed at the entrance to Kaaba in Mecca in 2011 would also have to be perceived as an obstacle to freedom of worship.

Erdoğan does not draw attention to this detail, but he lays more emphasis on the necessity to protect the rights of the Palestinian people. That’s why it’s beneficial for the government to be careful and take precautions against those who want to violently take to the streets before it’s too late.

July/22/2017

http://www.hurriyetdailynews.com/beware-of-new-provocations-.aspx?PageID=238&NID=115813&NewsCatID=409

Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΠΡΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ:

Από
anixneuseis
-
0

-Οι ελληνικές πόλεις νοσούν.

Οι πολιτευόμενοι και διαχειριστές των κοινών δωροδοκούνται και εξαγοράζονται.

Κι όσο για τη μεγάλη μάζα των πολιτών, είτε δεν αντιλαμβάνονται τα όσα διαπράττουν οι κυβερνώντες,

είτε τα αντιλαμβάνονται αλλά δεν αντιδρούν, βυθισμένοι όπως είναι στη  ραστώνη και την άνεση της καθημερινότητας.
Από τούτη την αρρώστια έχουν προσβληθεί παντού οι πάντες – απλώς, ο καθένας τρέφει την ψευδαίσθηση ότι η συμφορά δεν θα χτυπήσει τη δική του πόρτα, αλλά θα διασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα εκμεταλλευόμενος τους κινδύνους των άλλων (…)

– Κι ενώ κανονικά όλες οι συζητήσεις γίνονται πριν απ’ τα όποια γεγονότα, εσείς διαβουλεύεστε πάντα κατόπιν εορτής (…)

– Αφήσατε όλον αυτό τον καιρό να κυλήσει με συνεχείς αναβολές, μετάθεση των ελπίδων σας σε άλλους, αλληλοκατηγορίες και καταγγελίες.   Αυτά συνεχίζετε να κάνετε και σήμερα (…)

– Όλοι πρέπει να εξοργίζεστε εξίσου όταν βλέπετε ότι πολύ εύκολα κινδυνεύουν να κακοποιηθούν οι πιο φτωχοί και αδύναμοι πολίτες, ενώ οι βδελυροί και πλούσιοι μπορούν να αδικοπραγούν ατιμωρητί και να εξαγοράζουν πρόσωπα για να εκβιάζουν καταστάσεις (…)

– Στρέψτε το βλέμμα προς τους σημερινούς πολιτικούς: άλλοι από φτωχοί έγιναν πάμπλουτοι, άλλοι από άσημοι χόρτασαν τιμές, ορισμένοι έφτιαξαν σπίτια δίπλα στα οποία τα δημόσια οικοδομήματα είναι πιο σεμνά, κι όσο ο πλούτος της πόλης ελαττωνόταν, τόσο ο δικός τους αύξανε(…)

– Δεν είναι ασφαλώς ένα και δύο τα αίτια ένεκα των οποίων έφθασαν τα πράγματα εδώ.  Αλλά την κύρια αιτία θα τη βρείτε στο πρόσωπο    εκείνων που προτιμούν να σας είναι ευχάριστοι παρά να σας συμβουλεύουν ορθά.   Απ’ αυτούς, πολλοί προσπαθούν να συντηρούν τη σημερινή κατάσταση γιατί αντλούν από αυτή δημοτικότητα και εξουσία – κι έτσι ούτε οι ίδιοι προνοούν για το αύριο, ούτε νοιάζονται για το αν εσείς προνοείτε (…)

– Βρίσκονται σε τέτοια εγκατάλειψη και σε τέτοια χάλια τα πράγματα, ώστε ακόμη όσοι μιλούν από τούτο το βήμα πρότειναν συνειδητά τα πιο βλαβερά μέτρα κι εσείς τα ψηφίζατε, πάλι δεν θα μπορούσαμε να βρεθούμε σε χειρότερη θέση (…)

Γιατί η Τουρκία αποκάλυψε ευαίσθητες στρατιωτικές πληροφορίες των ΗΠΑ και της Γαλλίας;

Από
anixneuseis
-
0

«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»

του Παναγιώτη Μπαλακτάρη

Είναι κοινός τόπος ότι η Τουρκία έχει εισέλθει, εδώ και κάποια χρόνια, σε ολισθηρό δρόμο. Μετά τα γεγονότα και τις λαϊκές διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν άλλαξε άρδην τη μέχρι τότε μετριοπαθή πολιτική του. Ήταν τότε που αντιλήφθηκε ότι, πλέον, στόχος του βαθέος κράτους της γείτονος είναι ο ίδιος και τα στενά συγγενικά του πρόσωπα. Άφησε, λοιπόν, κατά μέρους τη μετριοπάθεια και σκλήρυνε τη στάση του απέναντι στους αντιφρονούντες, κρατικούς λειτουργούς και μη.

Κρισιμότερο σημείο είναι η ήττα του Ερντογάν στις εκλογές του Ιουνίου του 2015. Τότε, που έχασε την αυτοδυναμία στην εθνοσυνέλευση και συγχρόνως εισήλθε στην τουρκική βουλή το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών. Χάνοντας το έδαφος κάτω από τα πόδια του, διέκοψε τις ειρηνευτικές συνομιλίες με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν και συνέχισε την αιματηρή ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων της νοτιοανατολικής Τουρκίας.

Δυνατό ράπισμα ήταν και η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, όταν συνειδητοποίησαν οι Τούρκοι αξιωματούχοι ότι είναι αναλώσιμοι.

Προστιθέμενα όλα τα παραπάνω, ωστόσο, δεν παράγουν άθροισμα μεγαλύτερο από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Αυτές είναι που έχουν δημιουργήσει πραγματικό πανικό στις τουρκικές αρχές και όχι τώρα, αλλά από το φθινόπωρο του 2014. Εκείνη την εποχή, που το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος πολιορκούσε την πόλη Κομπάνι, η οποία βρίσκεται στα κουρδικά καντόνια της βόρειας Συρίας. Με τις ευλογίες της Άγκυρας, οι τζιχαντιστές είχαν περικυκλώσει τους υπερασπιστές της πόλης και αναμενόταν η κατάκτησή της. Όπως και η ματαίωση των κουρδικών σχεδίων για την ολοκλήρωση της Ροζάβα, που θα έφερνε ικανοποίηση στην Άγκυρα, διότι θα απέφευγε τον κουρδικό κίνδυνο στο μαλακό της υπογάστριο. Οι ΗΠΑ πίεσαν σε εκείνο το χρονικό σημείο την Τουρκία και ταυτοχρόνως, οι μαχητές του Κομπάνι υπερέβαλαν εαυτούς, έχοντας ως πρότυπο τον θυσιασθέντα Ντιγιάρ Μπακόκ. Κατόπιν και μέχρι σήμερα, οι Κούρδοι έχουν κερδίσει έδαφος από το ΙΚ και έχουν αποδειχθεί οι πιο αξιόμαχοι σύμμαχοι, επί του εδάφους, του συνασπισμού κατά του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους. Έχουν αποκτήσει βάσιμες και νόμιμες προσδοκίες για να συμπεριληφθούν στο νέο Σύνταγμα της Συρίας και αυτό έχει ανοίξει τον ασκό του αιόλου, που κατά τα φαινόμενα θα συμπαρασύρει και την Τουρκία στις επόμενες δεκαετίες.

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή – αρνητικές για την Τουρκία – επισκιάζουν και την εσωτερική πολιτική και ίσως έως έναν βαθμό εξηγούν και την αλλοπρόσαλλη πολιτική που ακολουθεί ο Ερντογάν. Ήτοι, η εσωτερική πολιτική στην Τουρκία υπαγορεύεται από τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εκτός αυτής και συγκεκριμένα, στα νότια σύνορά της.

Για τον λόγο αυτόν, και επειδή η νεοεισερχόμενη στον συριακό εμφύλιο Ρωσία υποστήριζε τους Κούρδους και κατέλαβε ένα κρίσιμης σημασίας ύψωμα, το Μπαγίρνταγ, όπου κατοικούσαν Τουρκομάνοι, στις 24 Νοεμβρίου 2015 τουρκικά μαχητικά κατέρριψαν ένα ρωσικό βομβαρδιστικόSukhoi Su-24. Το ρωσικό αεροσκάφος πετούσε στα τουρκοσυριακά σύνορα και δόθηκε εντολή από την ηγεσία της τουρκικής κυβέρνησης να βληθεί. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου είχε δηλώσει: «Είναι δικαίωμά μας να αμυνθούμε». Της ενέργειας αυτής ακολούθησε αμείλικτος οικονομικός αποκλεισμός της Άγκυρας από τη Μόσχα, εωσότου η πρώτη λύγισε και υπέκυψε στις ορέξεις της δεύτερης.

Παρόμοιας αξίας είναι και το γεγονός της αποκάλυψης, από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadoluτης Τουρκίας, των βάσεων των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ και Γαλλίας, καθώς και του αριθμού των μονάδων αυτών. Εν προκειμένω, το μίσος του τουρκικού κράτους κατευθύνεται κυρίως εναντίον αυτών των δύο χωρών για δύο διαφορετικούς λόγους. Οι Τούρκοι είναι δυσαρεστημένοι αφενός μεν από τις ΗΠΑ, επειδή μονίμως αυτές εφοδιάζουν με όπλα, πυρομαχικά και πολεμικό υλικό τους Κούρδους της Συρίας που μάχονται στη Ράκκα. Για την ακρίβεια, η διοχέτευση στον Τύπο φωτογραφιών που δείχνουν βαρέα όπλα και βαρέα οχήματα να παραδίδονται στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις είναι καρφιά στα μάτια του τουρκικού κράτους. Επιπροσθέτως, προσφάτως αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές αιτίες για τις οποίες οι ΗΠΑ δεν επέλεξαν την Τουρκία για την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ράκκας. Κι αυτές ήταν η δειλή πρόταση της Τουρκίας να προηγηθούν των τουρκικών στρατευμάτων δεκάδες χιλιάδες αμερικανικών και επίσης, η διαπίστωση από τις ΗΠΑ των κακών επιχειρησιακών επιδόσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη». Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι η διαρροή των μυστικών τοποθεσιών των αμερικανικών βάσεων έγινε μία ημέρα μετά τις παραπάνω αποκαλύψεις.

Η Γαλλία πώς και γιατί μπαίνει στο στόχαστρο της Άγκυρας; Μα, φυσικά, περισσότερο λόγω των εξελίξεων στην κυπριακή ΑΟΖ. Πριν λίγες ημέρες η Γαλλίδα υπουργός ενόπλων δυνάμεων Φλωρένς Παρλύ επισκέφθηκε την Κύπρο και, παρά τις τουρκικές προκλήσεις, με ελικόπτερο ανέβηκε στο πλωτό γεωτρύπανο της TOTAL στο οικόπεδο 11. Αυτή ήταν μια επίσκεψη ισχυρού συμβολισμού και αταλάντευτης επιβεβαίωσης εκ μέρους της Γαλλίας των αποφάσεών της να συμμαχήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία στο ενεργειακό πεδίο.

Οι εξελίξεις στα ανωτέρω μέτωπα έχουν απογοητεύσει και θυμώσει την Άγκυρα, η οποία αντιλαμβάνεται ότι οι τραμπουκισμοί δεν περνούν. Μόνος τρόπος να εκδικηθεί η Τουρκία τις ΗΠΑ και τη Γαλλία ήταν να προβεί σε διαρροές ευαίσθητων στρατιωτικών πληροφοριών, αδιαφορώντας ότι έτσι στρέφεται εναντίον νατοϊκών της συμμάχων. Κι αυτή είναι μια πράξη για την οποία θα κληθεί να καταβάλει αντίτιμο…

Το στάτους της Brigitte Macron εκνευρίζει και παρέχει όπλα στους βουλτευτές»

Από
anixneuseis
-
2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]   www.kalkis.eu

Στις 4-6-2017 είχα σκιαγραφήσει στις Ανιχνεύσεις το σχέδιο νόμου, αναφορικά με την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας ή με την ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής :

http://www.anixneuseis.gr/?p=168911.

Μια από τις διατάξεις του εν λόγω νομοσχεδίου που συζητείται ήδη στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, και πολύ γρήγορα θα ψηφιστεί, αναφέρεται στον αυστηρό οικονομικό έλεγχο, από αρμόδιους ελεγκτές της, των πραγματικών, κι όχι ενίοτε εικονικών, οδοιπορικών και λοιπών εξόδων των νέο-εκλεγέντων βουλευτών. Θα ελέγχονται δηλαδή οι δαπάνες τους για την επιλεξιμότητά τους ή όχι, με βάση τα σχετικά προσκομιζόμενα παραστατικά τους.

Αυτό το Μέτρο του νομοσχεδίου και απαντάει στον λαϊκό θυμό για τις σπατάλες («όλοι τους είναι σάπιοι οι πολιτικοί», λένε στο καφενείο πολλοί Γάλλοι) που πιθανόν κάνουν οι αιρετοί, αλλά και για τις οικονομίες που θα μπορούσε να επιφέρει προς όφελος του, για χρόνια, ελλειμματικού προϋπολογισμού. Ποιος νοήμων και ηθικός Γάλλος πολίτης δεν θα ήθελε την εφαρμογή αυτού του Μέτρου ; Το οποίο βέβαια, εξ ορισμού, και σε κάποια γραφειοκρατία ελέγχου των βουλευτών και γερουσιαστών θα οδηγήσει αλλά και σε κάποιες απορρίψεις δαπανών τους, με ενδεχόμενα γαργαλιστικά σχόλια στον τύπο και στα κοινωνικά δίκτυα, αν λάβουμε υπόψη μας την βρετανική εμπειρία που εφαρμόζει παρόμοιο σύστημα ελέγχου δαπανών.

Και από εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τον Emmanuel Macron και την ερίτιμο σύζυγό του Brigitte.

Νέο-εκλεγέντες βουλευτές της αντιπολίτευσης, της αριστεράς συμπεριλαμβανομένης, «εκνευρίζονται», γράφει στις 19-07-2017, η εφημερίδα Le journal du dimanche, «από την πιθανή χορήγηση ειδικού στάτους στην Brigitte Macron» στο προεδρικό Μέγαρο Elysée.

Τι είναι πάλι ετούτο θα με ρωτήσετε, γιατί εκνευρίζει τους βουλευτές και πώς το συσχετίζουν με τον εξονυχιστικό έλεγχο των δικών τους δαπανών ;

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Πρόκειται για μια προεκλογική υπόσχεση του Emmanuel Macron, σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα. «Είναι απαραίτητο ότι το πρόσωπο που ζει μαζί σας να μπορεί να έχει ένα ρόλο, και  να αναγνωρίζεται σε αυτόν τον ρόλο», δήλωνε ο Macron τον περασμένο Απρίλιο  στην τηλεοπτική εκπομπή Elysée 2017  στο κανάλι TF1. Ο Πρόεδρος θα πρέπει να καθορίσει, με δήλωσή του που θα δημοσιευθεί τον Σεπτέμβριο, το περίγραμμα αυτού του στάτους της Πρώτης Κυρίας της Γαλλίας για να μπει στο οργανόγραμμα των υπηρεσιών του προεδρικού μεγάρου (κατά το αμερικανικό πρότυπο), να διαθέτει έναν ελάχιστο ειδικό προϋπολογισμό από τον οποίο να πληρώνονται οι μάξιμουμ 5 συνεργάτες της, αναφέρει η  Le journal du dimanche.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι η Πρώτη Κυρία, που μέχρι και το 2015 ασκούσε το επάγγελμα της Φιλολόγου, ασχολείται ήδη στο Elysée, δίχως στάτους ακόμα, με τα αυτιστικά παιδιά και τον αυτισμό (βλέπε σχετική φωτογραφία του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων  από  την πρόσφατη επίσκεψή τους στον Μακρόν), με το 4ο εθνικό πρόγραμμα για τον αυτισμό (και το πώς θα αποζημιώνονται οι γονείς τους για τα έξοδα θεραπείας τους), δέχεται κατά μέσο όρο 200 επιστολές την ημέρα, σχετικές με τα εν λόγω άτομα και ευρύτερα με τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Τομέας με τον οποίο επιθυμεί να ασχοληθεί η Πρώτη Κυρία.

Έρχονται λοιπόν οι «εκνευρισμένοι» βουλευτές τις αντιπολίτευσης και λένε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή : καλά εμάς μας αφαιρείτε τις διάφορες αποζημιώσεις  που εισπράτταμε τα προηγούμενα χρόνια, μας απαγορεύετε την πρόσληψη στα Γραφεία μας συγγενικών μας προσώπων, και η Πρώτη Κυρία θα έχει ειδικό στάτους, ειδικό προϋπολογισμό και ειδικούς συνεργάτες ; Αυτό είναι δυο μέτρα και δυο σταθμά.

Η παράλληλη διασύνδεση των δύο αυτών καταστάσεων είναι αναμενόμενη και ας ομνύουν οι πάντες για την προστασία των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των οικογενειών τους. «Στην ιστορία των προεδρικών ζευγαριών, οι Πρώτες Κυρίες είχαν εθελοντικά πάντοτε δραστηριότητες», ξεφούρνισε ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς Luc Carvounas την περασμένη Τρίτη. «Δεν καταλαβαίνω γιατί η σύζυγος του αρχηγού του κράτους  θα έχει έναν προϋπολογισμό σε βάρος του δημοσίου. Μας λένε ότι πρέπει να προσλάβουν κάποιους ελεγκτές στην Εθνοσυνέλευση  για να ελέγχουν  όλα τα παραστατικά μας εξόδων, και θα διαθέσουμε  έναν προϋπολογισμό στη σύζυγο του αρχηγού του κράτους, δεν συμφωνώ», πρόσθεσε. Ο Thierry Mariani, πρώην βουλευτής και κάθετα αντίθετος με την πολιτική του Macron, ενοχλείται λέγοντας : «είναι το επίσημο στάτους που υποσχέθηκε στην Πρώτη Κυρία, και ο προϋπολογισμός που θα της διατεθεί, ενώ το καθεστώς των βουλευτών έχει ξηλωθεί στην Εθνοσυνέλευση». Κατηγορεί μάλιστα τον Macron ότι εφαρμόζει το «Κάντε  αυτό που λέω, όχι αυτό που κάνω».

Συμπερασματικά :

Καλώς ο  Macron ξεκίνησε να νομοθετεί για να εφαρμόσει Μέτρα υπέρ της ανάκτησης της αξιοπιστίας της γαλλικής πολιτικής. Αυτό απαντάει στο λαϊκό αίτημα και θα εξοικονομήσει σημαντικούς πόρους, όταν μειωθούν κατά ένα τρίτο οι αιρετοί της χώρας του (βουλευτές, γερουσιαστές, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι) αλλά και οι λειτουργικές τους δαπάνες. Όμως χρειάζεται μεγάλη προσοχή ως προς τις λειτουργικές δαπάνες της συζύγου του. Θα μπορούσε ενδεχομένως να αποκτήσει στάτους με αποσπασμένους Συνεργάτες, δημοσίους υπαλλήλους οι οποίοι πληρώνονται ήδη από τον κρατικό προϋπολογισμό και να περνάει με τα ευρύτερα λειτουργικά έξοδα του προεδρικού μεγάρου. Αυτό συνιστά μια έξυπνη οικονομική διαχείριση που ορθώς ζήτησε από τους δημάρχους και τον παραιτηθέντα στρατηγό. Διαφορετικά θα δώσει τροφή στην αντιπολίτευση, στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα, ενδεχομένως και στο εσωτερικό του κόμματός του. Ας μη ξεχνά ο Macron την πολιτική καταστροφή που έπαθε ο François Fillon και η παράταξή του πρόσφατα από την κ. Πηνελόπη. Κι ότι τον περιμένουν στη γωνία για να τον κατασπαράξουν, αφού τους διάλυσε σχεδόν όλους…

 

Οι θεσμοί και οι «καναπέδες»

Από
anixneuseis
-
5
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ “Καθημερινή”
Εμαθαν την τέχνη του τσαμπουκά στο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο, όπου δεν υπήρχαν κανόνες. Διέκοπταν το μάθημα όποτε τους έκανε κέφι, έκαναν καταλήψεις, δημιουργούσαν στέκια χωρίς κανέναν έλεγχο, περνούσαν μαθήματα με απειλές. Είδαν ότι «τους παίρνει» και το συνέχισαν ως μέλη ενός μικρού κόμματος. Ο τσαμπουκάς έφερε δημοσιότητα και τους έδειξε ότι η χώρα είναι, κυριολεκτικά, ξέφραγο αμπέλι. Απέναντί τους είχαν ένα σαθρό αλλά και ψοφοδεές κατεστημένο. Το μισό ήταν ασπόνδυλο – δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το περιγράψει κανείς. Οπως ακριβώς έκαναν και οι διάφοροι συμβιβασμένοι καθηγητές και ψευτοπρυτάνεις που ήθελαν απλά την ησυχία τους, πολιτικοί, επιχειρηματίες και άλλοι άρχιζαν να υποχωρούν με μεγάλη ταχύτητα στις απειλές και στον τσαμπουκά.

Ενα άλλο κομμάτι του κατεστημένου ήταν σάπιο. Είχε τόσους σκελετούς που το παρελθόν του καθενός προσωπικά δεν χωρούσε… στο οστεοφυλάκιο του Α΄ Νεκροταφείου. Συμβιβάσθηκαν γρήγορα, όπως φάνηκε από τα εκδοτικά ζιγκ ζαγκ που απαιτούσαν τη χρήση δραμαμίνης για να τα παρακολουθήσεις. Η αρχική παρέα έφτασε έτσι στην εξουσία. Τους φαντάζομαι μερικές φορές απλωμένους στους καναπέδες του Μαξίμου την  πρώτη μέρα να αναρωτιούνται πώς ακριβώς έφτασαν εκεί.

Μετά τον θρίαμβο και την πλήρη επικράτηση, επιχείρησαν τον τσαμπουκά και στην παγκόσμια σκηνή χρησιμοποιώντας τον Γιάνη Βαρουφάκη. Δεν τα κατάφεραν γιατί εκεί, σε αντίθεση με το εγχώριο σύστημα, υπάρχουν κανόνες και «κόκκινες γραμμές». Τους πήρε λίγο καιρό, αλλά τελικά το αντιλήφθηκαν. Ηταν το ακριβό φροντιστήριο από το οποίο πέρασε όλη η χώρα.

Ο πρωθυπουργός σίγουρα δεν είναι ο Τσίπρας ούτε του 1991 ούτε του 2008, ούτε καν του 2012 και του 2015. Οταν όμως πανικοβάλλεται, είτε από τις δημοσκοπήσεις είτε από κάποιες κακές ειδήσεις, επιστρέφει με μεγάλη ταχύτητα στην αρχική παρέα και στην παλιά τεχνική του τσαμπουκά. Είναι σαν να μπαίνει ένα ορμητικό τσούρμο μέσα στο Μαξίμου την ώρα της μεγάλης ανασφάλειας και να αρχίζει να φωνάζει «τώρα θα δεις, θα τους δείξουμε, θα τους τσακίσουμε» κ.λπ. κ.λπ. Εν ριπή οφθαλμού ανακαλύπτονται ή κατασκευάζονται εχθροί.

Τελευταίο παράδειγμα, η Δικαιοσύνη. Προφανώς κάποιοι υποστηρίζουν ότι με τσαμπουκά θα φοβηθούν οι μη ελεγχόμενοι δικαστές. Δεν μαθαίνουν όμως από τα λάθη τους. Ισως δεν κατάλαβαν, για παράδειγμα, ότι η υπόθεση του ΣτΕ πήγε πολύ πιο στραβά γι’ αυτούς από την ώρα που προχώρησαν σε ένα μακαρθικό χειρισμό εναντίον ενός στέρεου και ακέραιου δικαστή. Ούτε αντιλαμβάνονται ότι συνήθως αυτοί οι τσαμπουκάδες και οι μεθοδεύσεις σκάνε στο κεφάλι όποιου τους μεταχειρίζεται.

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι λείπει εντελώς η σοφία και η ταπεινοφροσύνη που προστατεύει από την ύβρι. Γιατί, πού θα πάει, θα καταλάβουν και αυτοί ότι είναι περαστικοί από το Μαξίμου. Και πως μετά από ένα διάστημα αράγματος στους καναπέδες του, είναι σημαντικό να καταλαβαίνεις ότι η Δημοκρατία είναι φτιαγμένη για να τους σέβεσαι, και τους «καναπέδες» και –το κυριότερο– τους θεσμούς.

1...2,9412,9422,943...3,023Σελίδα 2,942 από 3,023