Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

File Photo: US President Donald J. Trump (2-R) and First Lady Melania Trump (2-L) walk out of the South Portico behind a US Marine, before the arrival of President of South Korea Moon Jae-in and his wife Kim Jeong-suk at the White House in Washington, DC, USA, 29 June 2017. EPA, MICHAEL REYNOLDS JULY 27, 2017

«Υπήρχαν πάντα δύο CIA. Η κανονική, που αναλύει την πραγματικότητα για να ενημερώσει την ηγεσία των ΗΠΑ και η … άλλη, που φτιάχνει την πραγματικότητα που χρειάζεται για να δικαιολογηθεί μια πολιτική».

Ο άνθρωπος που μας τα λέει αυτά δεν είναι τυχαίος. Πρώην ανώτερος αναλυτής της CIA, ο Ray McGovern ήταν ο άνθρωπος που ενημέρωνε πέντε διαδοχικούς Αμερικανούς Προέδρους για αυτά που έπρεπε να γνωρίζουν για το τι έκανε και τι σχεδίαζε η Μόσχα.

Οι ΗΠΑ είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη, με τη δυνατότητα να καταστρέψει τον πλανήτη σε μερικές ώρες. Το ποιος ελέγχει πραγματικά το κράτος αυτό, το πως και από ποιόν παίρνονται για παράδειγμα αποφάσεις όπως η επίθεση κατά της Συρίας του Άσαντ ή οι απειλές πολέμου κατά της Βορείου Κορέας τον περασμένο Απρίλιο, είναι ένα θέμα ζωτικής, παγκόσμιας σημασίας. Πολύ περισσότερο σε μια εξαιρετικά χαοτική διεθνή κατάσταση, όπου τίποτα δεν μοιάζει σταθερό, όπου έντονες φήμες κάνουν λόγο για πιθανό νέο πόλεμο στον Λίβανο, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί νέο πραξικόπημα στην Τουρκία ή άλλες, πολύ «απρόβλεπτες» εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο.

Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία της ιστορίας τους και δεν υφίσταται το πλαίσιο και οι κώδικες συνεννόησης του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ τους.

Από το Commentary στους Νεοσυντηρητικούς

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αίφνης, ένα ιδεολογικό ρεύμα γύρω από το περιοδικό Commentary, εργαζόταν συστηματικά για να υπερμεγενθύνει τη «σοβιετική απειλή», παραποιώντας τα στοιχεία γύρω από το σοβιετικό οπλοστάσιο για να υπονομεύσει όλα τα σχέδια ύφεσης και κάποιας συνεννόησης μεταξύ των υπερδυνάμεων και να προετοιμάσει αν ήταν δυνατό, ακόμα και ένα αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα εναντίον των Σοβιετικών.

Ήταν πραγματικά πρόσωπα, οι εκπρόσωποί του, που ενέπνευσαν τον σκηνοθέτη Στάνλευ Κούμπρικ στην κλασική παρωδία του, μεγαλοφυή ανατομία της ψυχολογίας της πυρηνικής αντιπαράθεσης, το «Dr. Strangelove» («ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα», στα ελληνικά).

Στα καθ΄ ημάς, πολλοί εκτιμούν ότι διάφορα γεγονότα όπως η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του 1967 στην Ελλάδα και ιδίως το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, υπό τη γενική διεύθυνση του Χένρι Κίσσινγκερ, ήταν επίσης έργο μιας ριζοσπαστικής «φράξιας» στο εσωτερικό της υπερδύναμης. Τα προβλήματα ιδίως του Νίξον με το Watergate επέτρεψαν στον Κίσσινγκερ να «ασχοληθεί» με την Κύπρο χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και με τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε.

Πάντα βέβαια, υπήρχε και το plan Β της Αυτοκρατορίας. Η χρήση δηλαδή της απειλής για να οδηγήσει τους αντιπάλους της στις επιθυμητές από την ίδια αντιδράσεις. Λέγοντας ότι θα πατήσει ένα κουμπί και θα εξαφανίσει την «Αυτοκρατορία του Κακού», ο Ρήγκαν δημιουργούσε, όπως ξέρουμε εκ των υστέρων, τις συνθήκες για να επηρεαστούν προς την επιθυμητή κατεύθυνση οι σοβιετικοί μεταρρυθμιστές, μια στρατηγική που απέδωσε απρόβλεπτα ακόμα και για τους εμπνευστές της αποτελέσματα, προκαλώντας την τελική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Αυτή, λένε ορισμένοι μελετητές του, είναι και η αγαπημένη μέθοδος του Χένρι Κίσσινγκερ, του δολοφόνου της Κύπρου, που είναι και σήμερα μια πολύ ισχυρή φιγούρα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και στις διεθνείς υποθέσεις.

Χρησιμοποιεί ενσυνειδήτως την παραφροσύνη και τον παραλογισμό για να «ζαλίσει» και να τρομάξει τους αντιπάλους του, φέρνοντάς τους στο σημείο που εκείνος επιθυμεί. Ενα «μοντέλο» που είδαμε να εφαρμόζεται τον περασμένο Απρίλιο, άγνωστο ποίου τη εμπνεύσει, από τον Πρόεδρο Τραμπ, με τον βομβαρδισμό του Άσαντ και τις έμμεσες ή άμεσες πολεμικές απειλές κατά της Ρωσίας, της Κορέας και της Κίνας.

Πολλοί περίμεναν ότι η πτώση της ΕΣΣΔ, το 1989-91, θα οδηγούσε σε παρακμή τέτοια ρεύματα, σε ένα είδος «Τέλους της Ιστορίας», περιλαμβανομένων των μεγάλων αντιπαραθέσεων που Εικοστού Αιώνα, δίκης Καντιανής «Διαρκούς Ειρήνης». Το αντίθετο όμως συνέβη. Η εξαφάνιση του «Μεγάλου Εχθρού», απλώς οδήγησε σε αποχαλίνωση αυτά τα ρεύματα, που επανεμφανίζονται με τη μορφή του Νεοσυντηρητισμού και που τα βρίσκει κανείς και πάλι παρόντα και κυρίαρχα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Ένας Ιμπεριαλισμός της Καταστροφής

Τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών είναι γνωστά και δημοσιοποιημένα εδώ και δεκαετίες. Περιλαμβάνουν την αλλαγή καθεστώτος σχεδόν όλων των κρατών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας, ενώ στην πορεία προσετέθησαν και οι «επιχειρήσεις» κατά της Ρωσίας, βαθιά στο εσωτερικό της πρ. ΕΣΣΔ (Γεωργία το 2008, Ουκρανία το 2013). Ούτως ή άλλως όμως, και ευθύς εξ αρχής, τα σχέδια αυτά αν ήταν άμεσα ένας πόλεμος κατά του ισλαμικού κόσμου, εμμέσως πλην σαφώς ήταν και μια άσκηση πλανητικής αυτοκρατορικής εξουσίας, με αποδέκτες τη Μόσχα, το Πεκίνο και … όλους τους υπόλοιπους.

Πας μη μεθ? ημών, καθ’ ημών, ήταν το δόγμα του Μπους του νεότερου. Η κατίσχυση των νεοσυντηρητικών στην Ουάσιγκτον, αλλά και άλλα διεθνή κέντρα όπως το Παρίσι (που χρησιμοποιήθηκε ιδιαιτέρως για την εκστρατεία κατά της Λιβύης) επέτρεψε να μπουν σε εφαρμογή τα σχέδια αυτά, με αποτέλεσμα την ολοσχερή ή μερική καταστροφή του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, της Υεμένης, του Σουδάν, του Μαλί κλπ., τους πολέμους σε Γεωργία και Ουκρανία και την καταστροφή των σχέσεων ΕΕ και Ρωσίας.

Η αντίθεση μέρους του αμερικανικού και ισραηλινού «βαθέος κράτος», του Ομπάμα και του Πούτιν, επέτρεψαν μόνο να αποτραπεί ένας πόλεμος κατά του Ιράν, που θα εξελισσόταν πιθανότατα σε πυρηνικό, όπως και μια αμερικανική μαζική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.

«Παρακράτος» στην υπερδύναμη!

Αυτά όλα έγιναν δυνατά με διάφορα μέσα και ένα από αυτά ήταν η διείσδυση του νεοσυντηρητικού «Κόμματος του Πολέμου», ο «εισοδισμός» του στον ίδιο τον κυβερνητικό και κρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ.

Oι νεοσυντηρητικοί δημιούργησαν ένα κανονικό «παρακράτος» στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους. Ο ίδιος ο αρχηγός της CIA George Tennet, αναγνώρισε, καταθέτοντας στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας ότι «μια ειδική ομάδα πληροφοριών στο Πεντάγωνο έκανε ιδιωτικά μπρήφινγκ προ του πολέμου στο Ιράκ σε ανώτερους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, για τις υποτιθέμενες σχέσεις του Ιράκ με την Αλ Κάιντα, χωρίς να το γνωρίζει ο Διευθυντής της CIA”.

Οπως σημείωσε ο δημοσιογράφος Greg Miller των Los Angeles Times (9.3.2004), «η αποκάλυψη αυτή υποδεικνύει ότι ένα αμφιλεγόμενο γραφείο στο Πεντάγωνο έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από ότι προηγουμένως γινόταν κατανοητό στο να διαμορφώσει τις απόψεις της κυβέρνησης για τους υποτιθέμενους δεσμούς του Ιράκ με το τρομοκρατικό δίκτυο πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και παρέκαμψε τα συνήθη κανάλια για να υποστηρίξει μια υπόθεση που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμπεράσματα της CIA”.

Η δύναμη αυτών των μηχανισμών απεδείχθη ισχυρότατη και διαχρονική. Αν και ο Ομπάμα εξελέγη και εξαιτίας της προσπάθειας ενός τμήματος του αμερικανικού και διεθνούς κατεστημένου να περιορίσει τον νεοσυντηρητικό εξτρεμισμό, μόνο μερικά τα κατάφερε.

Ο ίδιος ομολόγησε ότι οι επιφυλάξεις του δεν ήταν αρκετές για να μην γίνει η επέμβαση στη Λιβύη, χάρη σε μια συμμαχία της Υπουργού Εξωτερικών Κλίντον και του Νικολά Σαρκοζί, ενώ δεν μπόρεσε να κλείσει, όπως είχε ο ίδιος ανακοινώσει ότι θα κάνει, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκουαντάναμο, σύμβολο για πολλούς του επερχόμενου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

Κέντρα παραεξουσίας

Μετά την εκλογή Τραμπ όλα αυτά ήρθαν ξανά δραματικά στην επικαιρότητα, καθώς η επίθεση κατά της Συρίας του Άσαντ και οι απειλές κατά της Ρωσίας και του Ιράν, όπως και οι απειλές κατά της Βορείου Κορέας, που είναι εμμέσως και απειλές κατά της Κίνας έδειξαν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναζωπύρωση του νεοσυντηρητικού προγράμματος σε μια ακόμα πιο ρηξικέλευθη και επικίνδυνη εκδοχή του.

Επανεμφάνιση των «παρακέντρων εξουσίας». Όσο πιο «ριζοσπαστικό» είναι το «πρόγραμμα», τόσο πιο μεγάλη είναι και η ανάγκη να παρακάμπτονται οι συνήθεις μηχανισμοί λήψης αποφάσεων. Μια πληθώρα αποκαλυπτικών δημοσιευμάτων από δημοσιογράφους και αναλυτές εγνωσμένου κύρους στις ΗΠΑ, αλλά και βετεράνους των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αρχίζουν να ρίχνουν ένα μάλλον ανησυχητικό φως στους μηχανισμούς που παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής και ιδίως στον ρόλο του ειδικού προεδρικού συμβούλου για μεσανατολικά θέματα και γαμπρού του Προέδρου Τραμπ Jared Kushner.

«Ξέρει τίποτα για τις χώρες με τις οποίες ασχολείται;» ο Kushner, διερωτάται χαρακτηριστικά το πολύ γνωστό αμερικανικό περιοδικό The Nation. Αλλά ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι το άρθρο του έγκυρου και κριτικού αναλυτή Μάντσεν (ΕΔΩ), σύμφωνα με τον οποίο ο Kushner υποστηρίζει μια ισχυρή νεοσυντηρητική ομάδα που λειτουργεί στον Λευκό Οίκο και που είναι υπεύθυνη τόσο για τις κατηγορίες εναντίον του Άσαντ ότι δήθεν χρησιμοποίησε χημικά όπλα τον Απρίλιο, όσο και για τις πρόσφατες προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον στη Συρία, το Ιράν και τη Ρωσία να μη χρησιμοποιήσουν χημικά, όπως δήθεν σχεδιάζουν, που προκάλεσαν την πολύ έντονη διάψευση και αντίδραση της Δαμασκού και της Μόσχας.

Σημειωτέον ότι δεν έχει εμφανισθεί καμία απόδειξη για τη βασιμότητα όλων αυτών των ισχυρισμών. (ΕΔΩ) Σύμφωνα με τον Mandsen, ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών Tillerson είναι έξαλλος με τον Kushner αλλά και με τον επιτελάρχη του Λευκού Οίκου Reince Priebus, γιατί κανείς δεν τον ενημέρωσε για αυτές τις κατηγορίες και προειδοποιήσεις, ούτε και για τα στοιχεία στα οποία υποτίθεται ότι βασίζονται πριν εκδοθούν.

Σύμφωνα πάντα με το άρθρο η νεοσυντηρητική ομάδα κυρίως δρα μέσω του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (NSC), με επικεφαλής τον υπεύθυνο πληροφοριών του Ezra Cohen-Watnick και τον Derek Harvey, τον άνθρωπο του NSC για τη Μέση Ανατολή και στενό συνεργάτη του στρατηγού Petraeus.

H ομάδα αυτή χρησιμοποιεί την πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Nikki Haley ως δημόσια εκπρόσωπό της, συχνά παρακάμπτει τον ίδιο τον McMaster και αναφέρεται απευθείας στον Kushner.

Ο Cohen-Watnick συνδέεται, σύμφωνα με το άρθρο, στενά με τον «αρχιερέα» του νεοσυντηρητισμού» Frank Gaffney και τον David Horowitz, στενό συνεργάτη του συμβούλου του Τραμπ και ενός από τους στενότερους συμμάχους του Kushner στον Λευκό Οίκο, τον Stephen Miller.

Τον Cohen-Watnick τον έφερε ο Flynn στο NSC, αλλά παρέμεινε εκεί και μετά από αυτόν παρόλο που ο McMaster ήθελε να τον αντικαταστήσει, λόγω της υποστήριξης που είχε και από τον Kushner, αλλά και επίσης από τον Miller και τον σύμβουλο του Τραμπ Sebastian Gorka.

To άρθρο του Madsen χαρακτηρίζει επίσης παράξενους τους δεσμούς του Miller με τον Αμερικανό νεοναζιστή Richard Spencer και του Gorka με ηγετικά στελέχη των Ούγγρων νεοναζιστών, τη στιγμή μάλιστα που διατηρούν και ισχυρούς δεσμούς με έντονα αντιμουσουλμάνους και σιωνιστές νεοσυντηρητικούς όπως οι Cohen-Watnick, Gaffney και Horowitz.

Τα σχέδια του «νεοσυντηρητικού πυρήνα φαίνεται ότι περιλαμβάνουν, κατά το άρθρο, τη συνέχιση των προσπαθειών να πληγούν από τους Αμερικανούς συριακοί στρατιωτικοί στόχοι αλλά και να επεκταθεί το «πρόγραμμα» εναντίον της Χεζμπολά, των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης, ακόμα και ρωσικών μονάδων στη Συρία! Στη συνέχεια, οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν δυνάμεις της Χεζμπολά νοτίως του ποταμού Λιτανί. Το άρθρο προβλέπει επίσης την κρίση με το Κατάρ που σημειώθηκε στο μεταξύ.

Αλλά δεν είναι μόνο ο έλεγχος του μηχανισμού λήψης αποφάσεων που ελέγχεται από Κύριος Οίδε ποιές δυνάμεις. Μια άλλη υπόθεση, ανέδειξε την πραγματικότητα ενός βαθμού ελέγχου, από αφανή κέντρα, των αμερικανικών και βρετανικών ΜΜΕ που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Ο δημοσιογράφος Σέιμουρ Χέρς, ο άνθρωπος που αποκάλυψε τη σφαγή του Μάι Λάι στο Βιετνάμ, παγκόσμια γνωστός και τιμημένος με το βραβείο Πούλιτζερ, θεωρείται περίπου συνώνυμο της εγκυρότητας, το κατ’ εξοχήν παράδειγμα των λαμπρότερων παραδόσεων της αμερικανικής ερευνητικής δημοσιογραφίας.

Ο Σέιμουρ Χερς υποστήριξε ότι όλη η ιστορία για χρήση πρόσφατα χημικών όπλων από τον ‘Ασαντ, που δικαιολόγησε την επίθεση των ΗΠΑ κατά της Συρίας, δεν στέκεται και υποστήριξε μετά από έρευνα ότι το όλο περιστατικό οφείλεται σε συμβατικό βομβαρδισμό θέσεων τζιχαντιστών, που έπληξε δικό τους απόθεμα χημικών ουσιών που διεσπάρησαν στο περιβάλλον.

Μπορεί να είναι σωστή ή μπορεί να μην είναι η έρευνα του Χερς. Κι όμως. Κανένα αμερικανικό ή βρετανικό main stream έντυπο δεν βρέθηκε να θέλει να δημοσιεύσει μια τέτοια έρευνα, για ένα τόσο κεντρικό θέμα, από τον κορυφαίο Αμερικανό ερευνητή δημοσιογράφο, που αναγκάστηκε να τη δημοσιεύσει τελικά στη γερμανική Welt. Είναι ίσως η πιο κραυγαλέα ένδειξη πόσο κοντά βρισκόμαστε στον ολοκληρωτισμό. Να σημειώσουμε επίσης, ότι τα φαινόμενα αφανών κέντρων που καθορίζουν την αμερικανική πολιτική δεν περιορίζεται στην εξωτερική πολιτική. Κατά το περιοδικό Nation, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει περιβάλει ουσιαστικά με εξουσίες «Πρωθυπουργού» για την οικονομία τον επικεφαλής της Goldman Sachs (γνωστό και από την ανάμειξή του στο ελληνικό) Γκάρι Κον, ενώ οι αδερφοί Κοχ φαίνονται οι εμπνευστές της πολιτικής του για τον κλίμα, που συνιστά, για πολλούς επιστήμονες, τεράστια απειλή για την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη μετά τον 21ο αιώνα (και εφόσον τη γλυτώσουμε από τα πυρηνικά!)

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με αντικείμενο της σχέσεις Ανατολής-Δύσης και τον έλεγχο των εξοπλισμών.

Πηγή: Πόσο κοντά βρισκόμαστε στον ολοκληρωτισμό; Το ερώτημα είναι ποιος κυβερνά τις Ηνωμένες Πολιτείες… http://mignatiou.com/2017/07/poso-vriskomaste-konta-ston-oloklirotismo-to-erotima-ine-pios-kiverna-tis-inomenes-polities/

 Σχόλιο του “Βήματος”.

Η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές μετά από τρία επώδυνα χρόνια είναι ένα ακόμα βήμα για την επιστροφή της χώρας στην  ομαλότητα. Χρειάζονται βέβαια πολλά βήματα ακόμα και κυρίως συνέπεια, για να μπορέσει να έχει  συνέχεια και κυρίως ουσία η χθεσινή έξοδος.

του Παναγιώτη Μπαϊλακτάρη.

Ο βόρβορος που έχει αμοληθεί τις τελευταίες ημέρες είναι ανεπανάληπτος. Μόνο διεστραμμένος νους θα μπορούσε να φανταστεί ό,τι έχουν εξεμέσει πρώην υπουργοί και επί χρόνια πολιτικά πρόσωπα. Συγχρόνως, προκαλούν τρόμο οι αποκαλύψεις. Και το περιεχόμενό τους, αλλά και οι προοπτικές ανομίας και κατάλυσης της Δημοκρατίας.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης σε πρόσφατη συνέντευξή του αποκαλύπτει ότι το σχέδιο που κατάστρωνε η Πρώτη Φορά Αριστερά βασιζόταν σε τρεις πυλώνες. Στην εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος, σε χρήματα που υποτίθεται θα λάμβανε η χώρα από τη Ρωσία ως προκαταβολή για την κατασκευή αγωγού και στην προμήθεια πετρελαίου από τη Βενεζουέλα.

Μάλιστα, ο ίδιος ο Λαφαζάνης τα δήλωσε αυτά με χαρακτηριστική ευκολία, προφανώς θεωρώντας ότι θα τον αποθεώσουν τα καταπονημένα και απογοητευμένα «πλήθη». Ούτε καν του έχει περάσει από το μυαλό, πως αυτά που αποκάλυψε κάλλιστα επιβεβαιώνουν υπόνοιες για σχεδιασμό και οργάνωση πραξικοπήματος. Εξέλιξη, την οποία ούτε η αντιπολίτευση, αξιωματική και ελάσσονα, φαίνεται να αντιλαμβάνεται. Διότι, εάν εθνικοποιούσαν την Τράπεζα της Ελλάδος, ποιός θα μεριμνούσε για την καταβολή μισθών, συντάξεων και αμυντικών δαπανών; Το νέο νόμισμα που θα έκοβαν; Αυτό το νόμισμα που δεν θα είχε καμία απολύτως αξία;

Ή για την ακρίβεια, θα είχε την αξία του αέρα, όπως και τα περίφημα IOU; Και τις κοινωνικές διαμαρτυρίες πώς θα τις καθυπέτασσαν; Με την Αστυνομία και τον Στρατό; Επίσης, για να λάβουν το ποσό των 5 δις από τη Ρωσία, πιστεύει κάποιος ότι αυτό δεν θα συνδεόταν με μιας άλλης μορφής Μνημόνιο με τη Μόσχα, η οποία έτσι θα «έδενε τον γάϊδαρό της»; Υπάρχει λογικός άνθρωπος, ο οποίος να νομίζει ότι η Ρωσία θα έδινε 5 δις στην Ελλάδα, ως προκαταβολή, για ένα έργο, του οποίου η αποπεράτωση θα ήταν τόσο αμφίβολη, όσο και η διαπραγμάτευση του Τσίπρα; Αλήθεια, υπάρχει κάποιος που δεν φαντάζεται πόσο χειροπόδαρα θα έδεναν τη χώρα, αποπειρώμενοι συγχρόνως και γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό;

Η Ελλάδα, χώρα μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, θα άλλαζε μονομιάς γεωπολιτικό στρατόπεδο αζημίως; Έπειτα, ποιά ακριβώς Βενεζουέλα θα μας προμήθευε πετρέλαιο; Η χώρα, η οποία μαστίζεται από τη φτώχεια και τις αναταραχές του λαού της εναντίον ενός τυράννου; Και εντάξει, ας υποθέσουμε ότι η Βενεζουέλα είχε συμφωνήσει – πιστή στα ιδεώδη του κομμουνισμού και της ενίσχυσης των χρήσιμων ηλίθιων – να στέλνει πετρέλαιο στην Ελλάδα, ουδείς εκ των κυβερνώντων δεν είχε δει τις Συμπληγάδες, τις οποίες θα περνούσε η Βενεζουέλα; Και όλοι αυτοί διεκδίκησαν και θα συνεχίσουν να διεκδικούν τη ψήφο του λαού; Χωρίς να ντρέπονται;

Από την άλλη μεριά, ο Γιάννης Βαρουφάκης (να με συμπαθά, αλλά καταντά πληκτική η αναγραφή του ονόματός του με ένα ν) έχει θέσει στο στόχαστρό του την κυβέρνηση και προσωπικά κάποια επιφανή μέλη της. Η λογική λέει, πως Τσίπρας, Παππάς, Φλαμπουράρης κ.λπ. δεν πρέπει να κοιμούνται τα βράδυα. Η πιθανότητα να ξημερώνει κάθε ημέρα με νέες αποκαλύψεις που να τους αφορούν πρέπει να τους εμποδίζει.

Ο Βαρουφάκης, λοιπόν, ήδη από την εισαγωγή του βιβλίου του προειδοποιεί απειλητικά όποιον τολμήσει να τον αμφισβητήσει, πως έχει καταγραφές με το κινητό του, σημειώσεις και δι’ άλλων τρόπων διατηρημένες μνήμες. Επί της ουσίας, οι σχολαστικοί τρόποι με τους οποίους ο ίδιος ισχυρίζεται ότι διαφυλάσσει την ακρίβεια των όσων γράφει είναι ανατριχιαστικοί, εάν σκεφτούμε ότι το καθήκον του δεν ήταν…κατασκοπικό, αλλά να διαχειρίζεται τα οικονομικά της χώρας μας.

Σημειωτέον εν προκειμένω, ότι οι καταγραφές που υπαινίσσεται ότι έχει κάνει και αφορούν δημόσια πρόσωπα δεν απαγορεύονται! Όμως, ο Βαρουφάκης που έχει ξεμπροστιάσει Τσίπρα, Παππά και Φλαμπουράρη και τους εμφανίζει ούτε λίγο ούτε πολύ, συμμο(ή –ω-)ρία, δεν θα σταματήσει. Όσο θα τολμούν να του απαντούν, τόσο εκείνος θα τους ξεγυμνώνει.

Γιατί, τί άλλο είναι η παράθεση της προτροπής του Παππά, ότι υπάρχουν και πιο «δραστικές λύσεις», ώστε να απομακρυνθεί από τη θέση του ο Στουρνάρας;

Όπως και να’ χει, είναι γεγονός, ότι η αναμόχλευση αυτών των γεγονότων αυτήν την περίοδο, αντικειμενικά δεν βλάπτει μόνο τα κυβερνητικά πρόσωπα, αλλά αυτή καθ’ εαυτή την προσπάθεια (την όποια) κάνει η χώρα.

Σε κάθε περίπτωση, εκτός από Λαφαζάνηδες, Τσίπρηδες, Παππάδες και Βαρουφάκηδες, υπήρχαν και υπάρχουν κι άλλα ακατάλληλα πρόσωπα στην πολιτική ζωή της χώρας μας. Πρόσωπα, τα οποία δεν έκαναν όχι για υπουργοί ή βουλευτές, αλλά ούτε για τη σημαντική θέση του κλητήρα.

Όλη αυτή τη σάρα, τη μάρα και το κακό συναπάντημα, την εκλέγει ο λαός, διότι το σύστημα εξουσίας είναι έτσι διαμορφωμένο, ώστε να επικρατούν οι φελλοί, οι ανίκανοι και όσοι έρπουν. Γι’ αυτό έχουμε φτάσει στο μη παρέκει της καταστροφής…

Του Αλκη Καλλιαντζίδη  Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Στις 9 Ιουλίου 2017 έγραφα στις Ανιχνεύσεις πως ένας Γάλλος αναλυτής είπε στο κανάλι France 24 : «οι Γάλλοι είναι μεν υπέρ των επαναστάσεων, είναι όμως κατά των επαναστατικών αλλαγών που πρέπει να τις συνοδεύουν και τους αφορούν» ! http://www.anixneuseis.gr/?p=170927. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών τους, προεδρικών και βουλευτικών, σχηματικά απέρριψαν τον δικομματισμό Δεξιάς-Αριστεράς, που κυριάρχησε από το 1958 μέχρι το 2017 στα πλαίσια της αποκαλούμενης 5^ης Δημοκρατίας, απέκλισαν από την εξουσία την Marine Le Pin και τον Jean–Luc Mélenchon, ως ακραίους, και έδωσαν (έστω και δια της αποχής ή της αρνητικής ψήφου τους) μια καθαρότατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στον Emmanuel Macron για να τους κυβερνήσει απερίσπαστος για τα επόμενα 5 χρόνια.

Τρείς μήνες μετά, η παραπάνω ρήση του αναλυτή φαίνεται μάλλον να επιβεβαιώνεται από τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης της περασμένης Κυριακής 23-07-2017 που διεξήγαγε ο φορέας δημοσκοπήσεων Ifop για λογαριασμό της εφημερίδας Le journal du  dimanche. Τι έδειξαν ; «Μια πτώση κατά 10 μονάδες σε σχέση με τον Ιούνιο, ή κατά 8 μονάδες από την εκλογή του Macron στην προεδρία της Δημοκρατίας. Η αντιπαράθεση των τελευταίων ημερών σχετικά με τον προϋπολογισμό των ενόπλων δυνάμεων ή το μη προσδιορισμένο επακριβώς χρονοδιάγραμμα των φορολογικών μεταρρυθμίσεων, έχουν βυθίσει τη δημοτικότητά του, η οποία μετριέται κάθε μήνα από το Ifop. Μόνο το 54% των Γάλλων είναι πλέον ικανοποιημένο από τη δράση του. Και η πτώση αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί, λόγω της άσκησης της εξουσίας, αλλά και των μέτρων που ανακοινώθηκαν και αυτών που θα έρθουν στο μέλλον. Θα πρέπει να επηρεάσουν άμεσα τα αποτελέσματα  των δημοσκοπήσεων». Αυτή είναι η μετριοπαθής σύνοψη της πτώσης από  τους δημοσκόπους.

Ιδού ορισμένοι λόγοι. επιθετικοί, που επικαλείται ο Laurent Joffrin στο editorial της ηλεκτρονικής αριστερής εφημερίδας Libération στις 23-07-2017 που εμπεριέχουν και στοιχεία ειρωνείας, όπως :

@ «Μήπως ο νέος πολιτικός κόσμος μοιάζει τόσο πολύ με τον παλιό», διερωτάται ρητορικά και ειρωνικά ο χρονογράφος ; «Από την εκλογή τους, οι στρατιώτες πεζικού του κόμματος Εμπρός υπόσχονται την έλευση μιας ριζικά νέας δημοκρατίας. Εν τω μεταξύ, πέντε υπουργοί παραιτήθηκαν λόγω περισσότερο ή λιγότερο ανορθολογικών χρηματοδοτήσεων».

@ «Οι υπεσχημένοι μειωμένοι Φόροι  αυξήθηκαν σε μια ομιλία του πρωθυπουργού Edouard Philippe και στη συνέχεια μειώθηκαν  σε μια επεξήγηση του Προέδρου» (παλινωδία κατά τον αρθρογράφο).

@ «Ο παραιτηθείς Αρχηγός του Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων διαμαρτυρήθηκε  ενάντια στις περικοπές (850 εκατ. Ευρώ), αντίθετες με τις προεκλογικές υποσχέσεις, πριν τη σχετική διόρθωση από τον Emmanuel Macron για να κατευναστεί η οργή των στρατιωτικών».

@ «Κατηγορούν – εν συντομία – την ομάδα Macron ότι είναι μια κυβέρνηση του γαλλικού χρηματιστηριακού δείκτη  CAC 40. Μάλλον πρόκειται για κυβέρνηση της «παραφωνίας 40».

@ «Η ανακοίνωση από την κυβέρνηση, για μια μείωση κατά 5 ευρώ το μήνα του ατομικού βοηθήματος για τη στέγαση (PLA) δεν θα σταματήσει την ταραχή». «Εντοπίζουμε μάλλον  σε αυτή την απόφαση το χέρι ενός ζηλωτή τεχνοκράτη, αποφασισμένου  να βρει οικονομίες  παντού, ακόμα και στις τσέπες των φτωχών που χάνουν 60 ευρώ το χρόνο, μια οριακή προσπάθεια στα μάτια της αφ’υψηλού Γαλλίας, πολύ πιο επώδυνη όμως για τα χαμηλά εισοδήματα».

@ «Φανταζόμαστε τι θα λέγαμε για το πολιτικό δίδυμο Hollande-Ayrault,  υποτιθέμενα σύμβολα του παλιού κόσμου, μετά από μια τέτοια διαδοχή παλινωδιών …».

@ «Μέχρι τώρα, τα κυβερνητικά σφαιρίδια έπεφταν στον σκουπιδοτενεκέ της μετεκλογικής αδιαφορίας. Τα προβλήματα γλιστρούσαν επί του Προέδρου  ως σταγόνες λαδιού σε μια σόμπα που δεν κολλάει. Η επεισοδιακή παραίτηση του στρατηγού Villiers τερμάτισε την ασυλία. Η  κοινή γνώμη δεν τα εκτιμά αυτά».

@ «Ο λογαριασμός βαρέων βαρών  που είχε δημιουργηθεί από τον Ολάντ, ο οποίος  λαμβάνει υπόψη του τη σκληρότητα της δουλειάς μιας καριέρας για να ρυθμίσει την ηλικία συνταξιοδότησης (γνωρίζοντας ότι το προσδόκιμο ζωής αλλάζει εντελώς, ανάλογα με το αν δουλεύουμε σε καλές ή κακές συνθήκες) μειώθηκε κατά τέσσερα βασικά κριτήρια».

Ο Laurent Joffrin, παραδέχεται παρά ταύτα ότι : «Δεν είναι παρά μια μεμονωμένη  δημοσκόπηση. Πρέπει να περιμένουμε κι άλλες έρευνες για να μετρήσουμε την αρχή της μη ανοχής. Ο Macron απέδειξε την ικανότητά του να διορθώνει τις αστοχίες του».

Από την πλευρά του ο Cédric Pietralunga στην ηλεκτρονική εφημερίδα Le Monde γράφει, μεταξύ άλλων, στις 24-07-2017 : «Αν και το ντεμπούτο του νέου προέδρου είχε εκτιμηθεί, ιδίως αναφορικά με τις διεθνείς κινήσεις του (όπως π.χ. η σημερινή συνάντησή του στο Παρίσι με τους 2 αρχηγούς της Λιβύης!), αυτό δεν φαίνεται αρκετό την ώρα των πρώτων μέτρων. Και η βουτιά φαίνεται γρήγορη».

Ο γράφων δεν είναι δημοσκόπος. Έγραφε όμως στις Ανιχνεύσεις στις 15-07-2017

http://www.anixneuseis.gr/?p=171209 : «Αν θέλει ο Emmanuel Macron να επιτύχει, η κυβέρνησή του οφείλει να προσδιορίσει το χρονοδιάγραμμα των μεταρρυθμίσεων που έχει εξαγγείλει και να το τηρήσει απαρέγκλιτα . Και επίσης να μη χάσει τον ρυθμό των μεταρρυθμίσεων αυτών, τώρα που τα αντιπολιτευτικά κόμματα τα έχουν χαμένα. Μόνον έτσι θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των Γάλλων και των επενδυτών, ημεδαπών και αλλοδαπών. Οι ψηφοφόροι του, 20.000.000 περίπου κι όχι μόνο, θέλουν να δουν ότι οι δεσμεύσεις, π.χ. ενάντια στην οικογενειοκρατία, τηρούνται. Και θα πρέπει να δοθούν σαφή μηνύματα από την αρχή. Διαφορετικά το πουλάκι θα πετάξει, η απογοήτευση θα αντικαταστήσει την σημερινή προσδοκία και οι απανταχού καλοθελητές θα δικαιωθούν στο ότι ο Macron είναι ένας αχυράνθρωπος των ομίλου  Rothschild» και τίποτα περισσότερο».

Σήμερα διαπιστώνω ότι ο Macron έχει τρια μέτωπα ανοιχτά και σκληρά σε εξέλιξη, δίχως άλλη περίοδο χάριτος :

Α) την άρνηση των βουλευτών της αντιπολίτευσης να χάσουν το προνόμιο για την «αντιπροσωπευτική αποζημίωση δαπανών της λαϊκής τους εντολής» (IRFM) ύψους 5840 ευρώ μεικτά το μήνα ανά βουλευτή, που μέχρι τώρα δαπανιόταν με μια βέβαιη αοριστία και αδιαφάνεια αλλά και δεν φορολογούνταν. Στο εξής θα ελέγχεται αυτή η αποζημίωση με παραστατικά. Τα άλλα 2 κονδύλια που καταβάλλονται από την Εθνοσυνέλευση στους αιρετούς είναι η βουλευτική τους αποζημίωσης 7 209,74 ευρώ μεικτά το μήνα και οι  αποδοχές των συνεργατών τους 9.618 ευρώ το μήνα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ηλεκτρονική έκδοση των Alternatives Economiques στις 21-07-2017.

Β) τα συνδικάτα που ετοιμάζουν τις πρώτες αντιδράσεις τους στις 12 Σεπτεμβρίου αναφορικά με τη μεταρρύθμιση του ισχύοντος «κώδικα εργασίας» επί δεκαετίες για να μη χάσουν τα κεκτημένα τους οι εργαζόμενοι.

Γ) τους αιρετούς  της αυτοδιοίκησης που καλούνται να χάσουν 13 δις από τις λειτουργικές τους δαπάνες σε βάθος πενταετίας και τον έλεγχο του «Φόρου κατοίκισης» που μέχρι τώρα τον επιβάλουν και τον εισπράττουν οι ίδιοι, ως τοπικό φόρο.

Είναι φανερό ότι ο Μακρόν θέλει να εξοικονομήσει πόρους από παντού για να καταφέρει επιτέλους η Γαλλία να ελέγξει το δημόσιο έλλειμμά της και συνακόλουθα το δημόσιο χρέος της που ανέρχεται σε 2,21 τρις ευρώ. Να καταστήσει τη γαλλική οικονομία πιο ανταγωνιστική, κι άρα πιο βιώσιμη. Να ρίξει την ανεργία στο 7% από το 10% που την παρέλαβε. Να σταθεί ισάξια απέναντι στη Γερμανία στα πλαίσια του γαλλο-γερμανικού άξονα στην Ευρώπη για να μπορέσει να θέσει με αξιώσεις τις κοινοτικές αλλαγές που προτείνει.

Για να τα επιτύχει, πρέπει να σπάσει αυγά τώρα. Θα προχωρήσει, παρά την μεγάλη πτώση της δημοτικότητας του ο Μακρόν ; Θα του το επιτρέψουν οι Γάλλοι επαναστάτες που είναι κατά των επαναστατικών αλλαγών που τους αφορούν ; Η απαντήσεις προσεχώς…