Iran Doesn’t Need a Land Route to the Mediterranean

Από

August 30, 2017

by Aymenn Jawad al-Tamimi The American Spectator August 22, 2017

^{Originally published under the title “The Iranian Land Route to the Mediterranean: Myth or Reality?”}

According to recent New Yorker article, Iranian-backed militias appear to have secured control of an overland route stretching from Iran to the Mediterranean, which ostensibly will allow Tehran to “resupply its allies in Syria by land instead of air.”

As the Islamic State continues to lose ground in Iraq and Syria, one of the more common talking points for debate is the supposed prospect of an Iranian “land-route” running through Iraq and Syria to Lebanon and the Mediterranean, and what the U.S. response should be. But how seriously should the idea of the land-route be taken? If the land-route concept is taken seriously, what are the viable U.S. policy responses, if any?

When it comes to supporting clients and allies in Syria and Lebanon, Iran has relied on aircraft (mostly traveling to Damascus) and naval routes, both during and prior to the Syrian civil war even when a theoretical land-route passing through Iraq and Syria to Lebanon existed. Broadly speaking, the U.S. and its allies have been unable to prevent the use of aircraft and naval routes, and indeed there is little that can be done about those routes.

The prospect of a pure land route as an additional guarantee in the event of loss of access to all airbases and naval ports (which seems highly unlikely anyway) might sound attractive. However, using such a route as the primary means to move important supplies and weapons would have to take into account the problem of an Islamic State insurgency that will remain potent in the Syria-Iraq desert border areas even after the organization loses its formal territorial holdings.

Air transport is the easiest and safest way for Iran to supply its clients in Syria and Lebanon.

For the Islamic State, attacking Iranian military convoys using a land route through the Syria-Iraq border areas would be worthwhile for two reasons. First, the attacks would allow the group to bolster a propaganda message of fighting Iran. Second, the convoys could offer chances for seizing valuable war booty.

It is true that Iranian forces and Iranian-backed Shi’a militias (e.g. Hezbollah and multiple Iraqi groups) have been participating in the Syrian regime’s broader offensive pushing eastwards towards the borders with Iraq. Yet this should not obscure the fact that the regime has its own vital reasons for pushing eastwards that tend to be ignored in favor of a simplistic view of the Syrian civil war as primarily proxy warfare between international powers. For instance, the regime wants to restore land trade routes with Iraq that existed before the war, and wants to reclaim the country’s most valuable oil resources as well as important agricultural resources. Otherwise, the regime will face difficulties in trying to secure reconstruction and will be left too economically dependent on its allies Russia and Iran.

For native Syrian militias fighting for the regime, there are reasons to want to push eastwards: for example, among those militias participating in the fighting are Sha’itat tribesmen with origins in the eastern Syrian province of Deir az-Zor. The Sha’itat tribe rose up in revolt against the Islamic State, which seized control of its areas in 2014, only to be brutally crushed. Now, many of those tribesmen who fled to regime-held areas are seeking to return home and exact revenge.

Pro-regime forces hope to reclaim oil and gas fields in the east of the country.

The Iraqi Shi’a militias in particular also have their own reasons for participating in the offensive. Their ideological allegiance to Iran and service to Iranian interests should not be denied, but participating in the fight to take eastern Syria is something they genuinely view as being in Iraq’s interests by securing the borders and reducing the Islamic State threat. As Ja’afar al-Husseini, the military spokesman for the Iraqi Shi’a militia Kata’ib Hezbollah, explained to me: “Linking up [on both sides of the borders] secures the borders of Iraq, prevents the movement of the armed men [Islamic State] and helps to liberate the land of Syria, which is part of our belief that the battle is one in Iraq and Syria.”

One may ask why the regime and its allies are only conducting these operations now. The most important point is that from the standpoint of the regime’s immediate survival, the insurgency concentrated in the western half of the country posed by far the bigger threat than the Islamic State in the east. When the insurgency, led by jihadists and Salafists with CIA-backed groups functioning as auxiliaries, made major gains in the northwest of Syria by expelling the regime from all major towns in Idlib province in spring 2015, the regime lost a provincial capital (Idlib city) and was at risk of losing another one (Hama city), and faced the prospect of insurgent advances into important Alawite constituent communities for the regime in Latakia and the al-Ghab plain.

Blocking the possibility of these advances, and then inflicting a decisive defeat on the insurgency by retaking Aleppo city, served as the impetus for the Russian intervention in the fall of 2015. With those insurgent threats in the west now largely neutralized, the priorities have simply shifted. A lot of the discourse though failed to anticipate the eastward shift, believing that the regime and its allies did not have the manpower to retake the eastern areas and were only interested in “useful” Syria, rather than taking the regime’s declarations on multiple occasions about retaking the whole country seriously.

In short, the Iranian land-route angle is being overplayed in the current events. But even supposing that such an ambition were driving the current offensive, one must ask whether the U.S. could actually stop this prospect from being realized. In the current circumstances, the Iranian forces and their allies would either have to take the Albukamal-al-Qa’im crossing between Deir az-Zor and Anbar, or construct a new route entirely. U.S. forces, meanwhile, would have to maintain an indefinite presence in the areas of Syria that could function as land-routes for Iran but are currently blocked off by the American presence.

Since before the Trump administration, U.S. policy had intended for Syrian rebel forces trained by the U.S. and Jordan from the remnants of the Deir az-Zor insurgency destroyed by the Islamic State to retake the eastern regions from the Islamic State. These forces initially came under the moniker of the New Syrian Army, which captured the Tanf border crossing with Iraq in the Syrian desert from the Islamic State in March 2016. Yet these rebels failed to make any meaningful advances beyond that, notably botching a raid on Albukamal. The rebels holding the Tanf border crossing have since been reconstituted as the Revolutionary Commandoes Army (RMA), but it is clear these forces and similar groups that were intended to retake Deir az-Zor province do not have the capability to do so.

Indeed, their spokesmen seem to exaggerate their numbers. A spokesman for RMA, one of whose commanders fled recently to regime-held areas, claimed his group has more than 1,000 fighters. It was further claimed that within a month, the group would have 4,000-5,000 fighters. A spokesman for the Qaryatayn Martyrs Brigade, a group that recently broke with the U.S. on account of a disagreement on fighting the regime’s forces, similarly claimed to me that his group has 4,000 fighters. RMA, on the other hand, says that the Qaryatayn Martyrs Brigade only consists of approximately 300 fighters. Whatever the truth of these claimed figures, these groups are not sufficient in manpower to take Deir az-Zor province.

The Trump administration should resist calls to engage in a major escalation in the east of Syria.

Thus, in the case of the Tanf border crossing, the American presence would be set to be stuck there indefinitely, likely subject to harassment by Iranian-backed forces falling short of all-out war. The only alternatives are either to try to pressure the Kurdish-dominated Syrian Democratic Forces (SDF) currently assaulting the Islamic State’s de facto capital of Raqqa to launch a major offensive to take all of Deir az-Zor province (an unlikely prospect) and maintain a permanent U.S. presence and substantial economic commitment to SDF areas, or unilaterally deploy thousands of U.S. troops to take Deir az-Zor, only to face an insurgency that will either bolster the Islamic State or take on a different form. After all, the province was a source of fighters who ended up going to Iraq to fight the American presence there during the Iraq War.

In sum, the notion of confronting Iran in the east of Syria and blocking a supposed Iranian land-route may sound tough rhetorically but lacks a basis in reality. The idea of claiming a U.S. stake in the east of Syria and thus somehow being able to push for a political transition in the long run away from the Assad regime is fantasy. The Trump administration should resist calls to engage in a major escalation for a poorly defined objective that does not actually reverse what my colleague Kirk Sowell of Inside Iraqi Politics describes as “Iran’s position as the pre-eminent player between Iran and the Mediterranean.” Any U.S. policy-making should focus instead on dealing with the reality as it is and deterring threats that arise from it: that is, making clear that any actual attacks on U.S. assets and allies will be met with severe retaliation.

Aymenn Jawad Al-Tamimi is a research fellow at Middle East Forum’s Jihad Intelproject.

And the Winner in Syria Is … Iran

Από

anixneuseis

August 30, 2017

by Jonathan Spyer The Jerusalem Post August 26, 2017

A flurry of diplomatic activity is currently taking place in the Syrian and Iraqi arenas. While the moves are occurring on separate and superficially unrelated fronts, taken together they produce an emergent picture. That picture is of two camps, one of which works as a united force on essential interests, the other of which at present does not.

Prime Minister Benjamin Netanyahu this week travelled to Sochi to discuss the issue of Syria with Russian officials. Specifically, Jerusalem is concerned with Iranian advances in the country. Israel considers that the de-escalation agreement for south west Syria reached by Washington and Moscow makes inadequate provision for ensuring that Teheran and its militia allies do not establish themselves along the borderline with the Israeli-controlled part of the Golan.

It is noteworthy that this visit followed an apparent failure by a senior Israeli security delegation to Washington DC to ensure a US commitment in this regard.

As the officials were talking, the fighting fronts were on the move. Sunday saw the opening of the offensive to take the town of Tal Afar, 60 kilometers west of Mosul city, from the now crumbling Islamic State. Among the forces taking part in the offensive are the Hashd al-Sha’abi/Popular Mobilization Units. The PMU is the alliance of Shia militias mobilized to fight IS in the summer of 2014. Most prominent among them are Iranian-supported groups such as the Badr Organization, Ktaeb Hizballah and the Asaib Ahl al-Haq.

Iraqi Kurds are on track to overwhelmingly vote for independence in a referendum next month.

An additional notable process now under way is the attempt to induce the Iraqi Kurds to abandon their proposed independence referendum, scheduled to take place on September 25. Iran is fiercely opposed to any Kurdish move toward independence. Teheran is in the process of moving forward to a clearly dominant position in Iraqi politics, through its sponsorship of the Shia militias and the ruling Dawa party. The last thing Teheran wants would be for a major part of the country to split away.

But as has become clear, the European and US allies of the Kurds are also hostile to any Kurdish bid for independence. Both German Foreign Minister Sigmar Gabriel and US Secretary of State Rex Tillerson have made their respective countries’ opposition to the referendum and any hopes of Kurdish exit from Iraq plain.

Last week saw evidence of the growing closeness between Iran and Turkey. Iran’s chief of staff, General Mohammad Hossein Bagheri, met with President Recep Tayepp Erdogan. Following the meeting, Erdogan announced that the two countries have agreed on joint military action against the Kurdish PKK and its Iranian sister organization, PJAK. Bagheri’s visit to Ankara was the first by an Iranian chief of staff since the Islamic Revolution of 1979.

PMU deputy commander Abu Mahdi al-Muhandis (right) with Iranian Quds Force commander Qassem Suleimani.

An additional new development came to light in the course of last week – namely, the new role of Egypt as a player in the Syrian arena. Egypt has in recent weeks played a role as a mediator in de-escalation agreements in the eastern Ghouta area and in Homs, with the permission and approval of both the Russians and the Saudis.

Finally, the recent period saw the surprising visit of Iraqi Shia leader Muqtada al-Sadr to Riyadh, where he met with Saudi Crown Prince Mohammed Bin Salman. Sadr, a sectarian Shia figure who retains ties to Iran, has nevertheless sought to position himself as an Iraqi patriotic leader in recent months.

So what does all this diplomatic and military activity mean?

In looking to locate the pattern of events, one becomes immediately aware that the activities of only one player add up to a unified whole. That player is Iran. In backing the Shia militias as political and military forces, opposing Kurdish aspirations to independence, seeking by all possible means to establish forces along the border with Israel, and seeking to draw Turkey away from the west and toward itself, Teheran is pursuing a coherent, comprehensive policy and strategy. This strategy ignores any distinction between Iraq, Syria and Lebanon, treating all three as a single arena of conflict. Allies and assets are all utilized to build the project of maximizing Iranian geographic reach and political and military potency within this space.

The Russians have limited goals in Syria, and little interest in Iraq.

Russia should not be considered a strategic ally in this. The Russians have more modest goals in Syria, and little interest in Iraq. Moscow favors the increased Egyptian role in Syria which Teheran surely opposes. Russia is also not indifferent to Israeli and Saudi concerns and interests, hence the Netanyahu visit to Sochi.

The US also does not currently seem to wish to be a primary player in this arena. Washington does not appear to be developing a real strategy for containing the Iranians in eastern Syria. The internal strains and turmoil in the US may indeed be a core factor preventing any real possibility of a US focus on this contest.

Washington doesn’t appear to be developing a real strategy for containing Iran in eastern Syria.

This leaves the local players. The components of the Iran-led alliance in this space are Iran itself, the Assad regime, Hizballah, the Iraqi Shia militias and important elements within the Iraqi government. Turkey appears to be moving in the direction of this bloc, though its size and Sunni nature mean it will never fully be a part of it.

Perhaps most notable of all in this emergent strategic picture, in which a clear shape is discernible as the waters settle, is the absence of a really powerful Sunni Islamist bloc. The once ascendant group of Muslim Brotherhood type states and movements is effectively no more – with Qatar besieged, Turkey moving closer to Iran, and Hamas also attempting to rebuild its relations with Teheran.

The Salafi jihadis are also reduced back to the level of a terrorist irritant – a sometimes lethal one, to be sure, but far from a contender for power. The Islamic State is on the verge of destruction. The core al-Qaeda leadership is dominant only in Idleb Province in Syria.

This is an anomalous situation. Political Islam continues to dominate Sunni Arab politics at street level. But the resilience and return of relatively stable Sunni Arab autocracies in Cairo, Riyadh, Abu Dhabi and Amman, and the eclipse of the Sunni Arab rebellion in Syria have removed it – for now at least – from the real power game in the Middle East.

The Sunni Arab bloc lacks the organization and broad ideological commonality of the Iran axis.

What is as a result facing the cohesive and coherent Iran-led bloc is a much more nebulous gathering, but one which if combined possesses more power, more population and more wealth than the Iranians. It lacks, however, the binding organizational capacity provided by the Revolutionary Guards Corps. It also does not possess the broad ideological commonality of the Teheran-led group.

Observe the forces mentioned in this article: Israel, Saudi Arabia, the UAE, the Kurdish Regional Government, Egypt, the Kurdish paramilitary forces in Turkey and Iran. (Add in Jordan and the remaining non-jihadi Syrian rebels to complete the picture) These are the core elements, each on its own relevant front, standing in the way of Iranian advancement in the Middle East. There are differences, disputes, in some cases sharp rivalries between them. Much will depend on the creation of lines of communication and cooperation in this camp. The contest between these two groups in the Iraq-Syria space is today the core strategic conflict in the Middle East.

Jonathan Spyer, a fellow at the Middle East Forum, is director of the Rubin Center for Research in International Affairs and author of The Transforming Fire: The Rise of the Israel-Islamist Conflict (Continuum, 2011).

Assessing the North Korean Crisis

Από

anixneuseis

August 30, 2017

By Jose V. CiprutAugust 30, 2017

Kim Jong un, photo by driver Photographer via Flickr CC

BESA Center Perspectives Paper No. 574, August 30, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: When mischief transfigures into menace, and plausible deniability gets in the way of the immediate concerted action necessary to punish state criminality in a decisive and conclusive manner, strategic patience becomes inversely proportional to strategic purpose. The North Korean crisis is a testament to the lamentable current state of a dysfunctional international system in need of a monitored ethical code, of decency and candor, of sincerity, humanity, wisdom and justice, at every echelon. It is time for diplomats and state leaders to heed the urgency.

The DPRK is neither a “democracy” nor a “republic,” and it is surely not a “people’s” democratic republic. It is a closed tyrannical system, the Stalinist fruit of a ceasefire that froze the 1950-53 Korean conflict.

To date no amount of cajoling, bribing, warning, or punishing has succeeded in deterring the DPRK from pursuing its military nuclearization, though the country would stand to benefit if it did abandon that pursuit.

A glance at the geographic disposition of its nuclear wherewithal prompts suspicions as to whether the DPRK is riding this suicidal rollercoaster on its own or in coordination with China. The DPRK is politically, economically, socially, and otherwise dependent on China, and its sovereignty is insufficient to convince that its defiance stems entirely from its own audacity.

North Korea’s aggressiveness is that of a surrogate; a third-striker; a bogeyman to China’s historical nemesis, Japan. Pyongyang does not appear bent on annihilating the Republic of Korea, despite hostile rhetoric and countless artillery pieces and tunnels along the length of the demilitarized zone.

The DPRK’s map of its nuclear facilities shows systematic, sustained planning beyond the acumen and lifespan of the young tyrant in charge. They seem to be the result of years of collaboration with a mightier power pursuing its own strategic advantages.

The DPRK’s insolence is an affront to all its neighbors except China. It is a criminal threat to international peace and a discredit to humanity.

Because of the locus of many of the DPRK’s critical installations, conclusive punitive deletion would be consequential, as it would risk collateral damage to China proper. The awareness that inaction (perceived paralysis, prolonged hesitation, sheepish resignation) would be read as capitulation by the likes of Iran and Pakistan, by future imitators, and by ill-wishers hiding in the aisles, exacerbates the dilemma. Success through military liquidation is iffy: China’s Mutual Aid & Cooperation Friendship Treaty with the DPRK in 1979 was extended in 1981 and in 2001, and remains valid until 2021. In it, Beijing pledges to provide all military and other assistance Pyongyang should require when under enemy attack.

This solidarity dates from the early 1950s, when Stalinist northern Korea invaded southern Korea with Maoist China’s advance knowledge. The northward repulsion of north Korean forces above the 38^th parallel by the US-led UN coalition triggered China’s intervention, resulting in the loss of a quarter million north Korean and one hundred thousand Chinese soldiers’ lives. This shared high cost remains indelibly chiseled in the institutional memory of both countries, in tribute to the revolutionary thrust and ideological struggle they continued to share against all things American.

During the Cold War, and after the mutation of the USSR into Russia, the DPRK remained a useful tool of vicarious diplomatic pressure in the mellowing triangular relations among China, Russia, and the US. Beijing and Moscow continued to overlook Pyongyang’s often inconvenient, sometimes reckless behavior for as long as the price did not exceed the cost.

North Korea’s aggressive display of nuclear might and bellicose rhetoric, apart from causing concern in the West, is leading its sponsors to weigh the costs for their other interests, and the worth for their global strategy of its threat to world stability. Repercussions of Pyongyang’s menace are reaching levels unaffordable by an ascending major power like China, which seeks international recognition as a new superpower.

Yet the DPRK realizes full well that at least until 2021, it can behave as if it were an integral part of China. It is that cocky belief that may ultimately push the cost too far for Pyongyang’s sponsors, leading to its abandonment. The US and the West should play their part in their drawing this conclusion.

Xi Jinping’s July meeting with Putin in Moscow produced a joint statement of their unshakable mutual insistence on a “non-military solution” for the North Korean crisis. Their remark in passing that “the current international system is moving towards multi-polarization” may signal an inclination to maintain Pyongyang’s spoiler role in their future triangular power equations with Washington. This tends to reinforce suspicions over the role to incumb on Russia (therefore Iran) and China (therefore the DPRK) in the surreptitious gnawing at the merits and qualifications of the US as the globe’s only superpower.

Some attribute Beijing’s call for “a diplomatic solution” as the only way out to the shudder created at the thought of a sudden collapse of the DPRK, and the unleashing of a flood of North Koreans into China – with all the “unpredictable destabilizing consequences” that such an influx would likely occasion. This theory is absurd. Turkey, home to 80 million people, has absorbed more than 3 million Syrian refugees (about 4% of its population). The ratio of 25 million North Koreans to 1.3 billion Chinese (2%) pales by comparison. A better reason must reside elsewhere.

If the DPRK faced extinction, by implosion or by explosion, the ensuing reunification would likely be on capitalist terms. China would be compelled to share a long border with a mighty new neighbor, whose frontiers would be patrolled exclusively by a US ally that would be not only a democratic capitalist powerhouse but a sizeable frenemy. No nuclearized buffer zone anymore; no dirty third hand for bad cop/good cop scenarios. This prospect may be reason enough for China to want to keep the Korean peninsula divided forever.

Yet should not the reunification of the Koreas under any circumstances encourage denuclearization in East Asia and foster repatriation of US troops from Korea and Japan, as soon as all regional stakeholders (China, Russia, Japan, a reunified Korea – and the US) agree to let East Asia enter the 21^stcentury? Would that alone not usher in a century of peace, cooperation, and prosperity for all?

View PDF

Jose V. Ciprut is a conflict analyst, social systems scientist, and international political economist.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Μια συζήτηση με το Φώτη Τερζάκη.

Από

anixneuseis

August 30, 2017

Ο ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ γεννήθηκε το 1959 στην Πάτρα. Έχει εργαστεί πολλά χρόνια στον χώρο του βιβλίου (ως επιμελητής σειρών και μεταφραστής), και ερευνητικά, στο πλαίσιο σεμιναρίων, σε ποικίλους τομείς των Επιστημών του Ανθρώπου. Έχει δημοσιεύσει εκτεταμένο αριθμό δοκιμίων και κριτικών σε διάφορα έντυπα (Σημειώσεις, Λεβιάθαν, Ήχος, Πλανόδιον, Πανοπτικόν, κ.ά.) και συνεργαστεί κατά περιόδους ως βιβλιοκριτικός με τις εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Καθημερινή και Αυγή. έχει επίσης διδάξει μετάφραση φιλοσοφίας στο Αγγλικό Τμήμα του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μετάφρασης (ΕΚΕΜΕΛ). Απότο 2005 έχει οργανώσει ένα θεσμό εναλλακτικής επιμόρφωσης ενηλίκων, το Κέντρο Διαπολιτισμικών Σπουδών (και, από το 2009, Εταιρεία Διαπολιτισμικών Σπουδών), στα πλαίσια του οποίου παραδίδει σειρές μαθημάτων στη φιλοσοφία, την αισθητική, τη συγκριτική θρησκειολογία και ανθρωπολογική/ ψυχαναλυτική θεωρία. Το δημοσιευμένο του έργο περιλαμβάνει ποίηση, ταξιδιωτική πρόζα, δοκίμια και μεταφράσεις (βλ. πλήρη εργογραφία στο www. fotisterzakis.gr).

Πώς οι ΗΠΑ προωθούν τον εξτρεμισμό στο όνομα της θρησκευτικής ελευθερίας

Από

anixneuseis

August 30, 2017

Επανεξετάζοντας τον ρόλο της επιτροπής USCIRF

S. Frederick Starr, Brenda Shaffer και Svante Cornell foreignaffairs.gr

29/08/2017

Περίληψη:

Την ώρα που οι δυνάμεις των ΗΠΑ βομβαρδίζουν τις βάσεις των Ισλαμιστών ανταρτών στο Ιράκ και την Συρία, η επιτροπή USCIRF επιτίθεται σε συμμάχους στον μουσουλμανικό κόσμο που έχουν κοσμικές κυβερνήσεις, κοσμικούς νόμους και δικαστήρια και κοσμικά συστήματα εκπαίδευσης. Η αμαρτία τους; Προσπάθησαν να κρατήσουν αυτούς τους ίδιους εξτρεμιστές σε απόσταση.

Ο S. FREDERICK STARR είναι πρόεδρος και ο SVANTE CORNELL είναι διευθυντής του Προγράμματος Σπουδών του Ινστιτούτου Κεντρικής Ασίας-Καυκάσου και του Δρόμου του Μεταξιού, ένα Κοινό Κέντρο που συνδέεται με το American Foreign Policy Council και το Institute for Security and Development Policy.
Η BRENDA SHAFFER είναι επισκέπτρια ερευνήτρια στο Κέντρο Ευρασιατικών, Ρωσικών και Ανατολικοευρωπαϊκών Σπουδών (CERES)του Πανεπιστημίου Georgetown.

Στις 26 Ιουλίου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ [1] ανακοίνωσε τον διορισμό του κυβερνήτη του Κάνσας, Σαμ Μπράουνμπακ, ως πρεσβευτή των ΗΠΑ για την διεθνή θρησκευτική ελευθερία. Η θέση δημιουργήθηκε από τον Διεθνή Νόμο περί Θρησκευτικής Ελευθερίας του 1998, ο οποίος ίδρυσε επίσης την Επιτροπή των ΗΠΑ για την Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία (U.S. Commission on International Religious Freedom, USCIRF), με την οποία συνεργάζεται στενά το γραφείο του πρεσβευτή. Ο πρόεδρος Trump και μέλη του Κογκρέσου θα διορίσουν νέους επιτρόπους στην USCIRF το 2018. Η επιτροπή αναφέρει τις παγκόσμιες παραβιάσεις της θρησκευτικής ελευθερίας [2] και κάνει συστάσεις προς τον πρόεδρο και το Υπουργείο Εξωτερικών για δράση, συμπεριλαμβανομένων των κυρώσεων.

Προσευχή στο Μεγάλο Τζαμί στο Στρασβούργο της Γαλλίας, τον Νοέμβριο του 2015. VINCENT KESSLER / REUTERS
———————————————————–

Παρά τις καλύτερες προθέσεις του Κογκρέσου, η USCIRF έχει απομακρυνθεί από την εντολή της. Στην έκθεσή της για το 2017 [3], η Επιτροπή υποστηρίζει ουσιαστικά το δικαίωμα των Ισλαμιστών εξτρεμιστών να επιχειρούν σε πολλές χώρες μουσουλμανικής πλειοψηφίας, των Ιρανών μουλάδων να διαδίδουν τον ριζοσπαστισμό στο εξωτερικό, και των ισλαμιστικών σκληροπυρηνικών οργανώσεων να λαμβάνουν ξένες χρηματοδοτήσεις. Στηλιτεύει επίσης πολιτικές που προωθούν τον κοσμικό χαρακτήρα, όπως οι απαγορεύσεις της μαντίλας για τα κορίτσια στα δημόσια σχολεία. Στην προσπάθειά της να προστατεύσει την θρησκευτική ελευθερία, η USCIRF υπερασπίζεται τα δικαιώματα των ομάδων που επιδιώκουν να επιβάλουν θρησκευτικούς εξαναγκασμούς σε άλλους.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

Παρ’ όλο που επιχειρεί σε όλο τον κόσμο, τα τελευταία χρόνια η USCIRF ήταν ιδιαίτερα σκληρή στην καταδίκη των μουσουλμανικής πλειοψηφίας, πρώην σοβιετικών κρατών του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας -το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, το Κιργιζιστάν, το Τατζικιστάν, το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Η επιτροπή τα έχει επικρίνει για υπερβολικούς περιορισμούς στην θρησκευτική ελευθερία και για την καταστολή των μη παραδοσιακών θρησκευτικών ομάδων. Όλες αυτές οι χώρες τηρούν τον αυστηρό διαχωρισμό της εκκλησίας και του κράτους [4], αρνήθηκαν να ορίσουν το Ισλάμ ως επίσημη κρατική θρησκεία και διατηρούν κοσμικούς νόμους και δικαστήρια. Και σε έντονη αντίθεση με την μεταχείρισή τους στο μεγαλύτερο τμήμα της Μέσης Ανατολής, οι μη Μουσουλμάνοι σε αυτές τις χώρες μπορούν να ζήσουν ως ίσοι πολίτες.

Αυτά τα κράτη, με την σοβιετική τους κληρονομιά [5], μερικές φορές χρησιμοποίησαν βαρύ χέρι στον χειρισμό θρησκευτικών ζητημάτων. Για παράδειγμα, οι αρχές του Τατζικιστάν ξυρίζουν βιαίως τις γενειάδες των ανδρών και δίνουν οδηγίες στις γυναίκες να φορούν το κάλυμμα της κεφαλής τους μόνο με τον παραδοσιακό τρόπο των Τατζίκων. Δεν είναι μυστικό, εξάλλου, ότι καμία από τις εν λόγω χώρες δεν είναι ομαλά λειτουργούσες δημοκρατίες. Αλλά πρέπει επίσης να αναγνωριστεί ότι οι κανόνες τους βοηθούν στην προστασία των κοσμικών Μουσουλμάνων, των γυναικών και των μειονοτήτων από τον θρησκευτικό εξαναγκασμό. Στους Ισλαμιστές που θα ήθελαν να ανατρέψουν αυτήν την κοσμική τάξη και να επιβάλουν ένα θρησκευτικό κράτος, δεν τους επιτρέπεται να το κάνουν. Ωστόσο, η USCIRF δεν αποδίδει καμία προσοχή σε αυτές τις αποχρώσεις και απλώς δηλώνει ότι τα κράτη παραβιάζουν την θρησκευτική ελευθερία των πολιτών τους.

Στην έκθεση του 2017, για παράδειγμα, η USCIRF, ως μέρος της αιτιολόγησής της για την κατηγοριοποίηση του Τατζικιστάν ως κορυφαίο παραβάτη της θρησκευτικής ελευθερίας, παραθέτει τη νομοθεσία της χώρας που απαιτεί την αδειοδότηση από το κράτος των θρησκευτικών ιδρυμάτων και σπουδών. Ωστόσο, το Τατζικιστάν, το οποίο μοιράζεται μακρά και πορώδη σύνορα με το Αφγανιστάν, αναφέρει ότι ο σκοπός του νόμου είναι να αποτρέψει τις επιχειρήσεις των τρομοκρατών στην χώρα υπό το πρόσχημα της νόμιμης θρησκευτικής δραστηριότητας -μια κατανοητή ανησυχία. Η έκθεση της USCIRF επίσης επικρίνει το Τατζικιστάν για έναν νόμο που απαιτεί την συγκατάθεση των γονέων προτού να μπορέσει ο ανήλικος να λάβει θρησκευτική διδασκαλία. Ωστόσο, ο εν λόγω νόμος θεσπίστηκε για να προστατεύσει τους ευάλωτους νέους από το να πέσουν στα χέρια των εξτρεμιστών, οι οποίοι συχνά προσπαθούν να τους στρατολογήσουν σε δημόσιους χώρους όπως τα γήπεδα ποδοσφαίρου και οι αγορές. Τέλος, η έκθεση της USCIRF αντιτίθεται στην απαγόρευση από το Τατζικιστάν του διεθνούς ισλαμιστικού οργανισμού Hizb ut-Tahrir. Ωστόσο, αυτή η οργάνωση υποστηρίζει την χρήση βίας για την ίδρυση ενός ισλαμικού χαλιφάτου και είναι κατάφωρα αντισημιτική. Έχει απαγορευτεί στην Γερμανία καθώς και στις περισσότερες αραβικές χώρες.

Η USCIRF διαμαρτύρεται επίσης στις πρόσφατες εκθέσεις της ότι τα δημόσια σχολεία στο Αζερμπαϊτζάν και το Τατζικιστάν δεν επιτρέπουν στα κορίτσια να καλύπτουν τα κεφάλια τους στο σχολείο. Παραπονείται ότι ο νόμος του Τατζικιστάν «απαγορεύει τις μαντίλες στα εκπαιδευτικά ιδρύματα» και αναφέρει την οδηγία κατά της μαντήλας από τον υπουργό Παιδείας του Αζερμπαϊτζάν ως «καταστολή ανεξάρτητων Μουσουλμάνων». Ωστόσο, η εν λόγω νομοθεσία είναι παρόμοια με τους νόμους της Γαλλίας [6] και, μέχρι το 2014, της Τουρκίας. Και στις δύο τελευταίες περιπτώσεις, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επιβεβαίωσε το δικαίωμα των χωρών να απαγορεύουν τις μαντίλες στο σχολείο, με το σκεπτικό ότι για να επιβεβαιώσουν τον κοσμικό χαρακτήρα τέτοιοι περιορισμοί «μπορούν να θεωρηθούν αναγκαίοι για την προστασία του δημοκρατικού συστήματος» και για να αμυνθούν ενάντια σε «εξτρεμιστικά πολιτικά κινήματα» που «επιδιώκουν να επιβάλουν στην κοινωνία στο σύνολό της τα θρησκευτικά τους σύμβολα». Η USCIRF, ωστόσο, απορρίπτει την συλλογιστική του δικαστηρίου και εξακολουθεί να καταδικάζει νόμους που εμποδίζουν την κάλυψη κεφαλών των κοριτσιών. Παρ’ όλο που μερικοί γονείς αντιτίθενται, οι χώρες που υιοθετούν αυτούς τους νόμους δικαιολογούν τις πολιτικές τους ως μέρος της υποχρέωσης του κράτους να παρέχει στα κορίτσια πλήρη, χωρίς διακρίσεις εκπαίδευση. Στο περίπλοκο ζήτημα των θρησκευτικών δικαιωμάτων των γονέων σε σχέση με το καθήκον των κυβερνητικών σχολείων να προστατεύουν τα νεαρά κορίτσια, οι γραφειοκράτες της Ουάσινγκτον έχουν λίγα να προσθέσουν και θα ήταν καλύτερο να επιτρέπουν στα ξένα κράτη να επεξεργαστούν αυτό το ζήτημα μόνα τους.

Ακόμη πιο ανησυχητική από την κριτική του USCIRF για τον επίσημο κοσμικό χαρακτήρα είναι η υπεράσπιση της ελευθερίας του Ιράν να διαδίδει ριζοσπαστική ιδεολογία στα γειτονικά κράτη. Μια από τις παραβιάσεις του Αζερμπαϊτζάν, κατά την άποψη της Επιτροπής, είναι ένας νόμος του 2015 που απαγορεύει στους ξένους πολίτες να υπηρετούν ως κληρικοί στην χώρα -ένας νόμος που υπάρχει με μοναδικό σκοπό να αποτρέψει Ιρανούς και άλλους ξένους ριζοσπάστες κληρικούς να κηρύττουν τον εξτρεμισμό [7]. Αναρωτιέται κανείς γιατί η Επιτροπή πιστεύει ότι είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών ή του λαού του Αζερμπαϊτζάν να υπερασπίζεται κληρικούς από ένα θεοκρατικό, αντιαμερικανικό κράτος, το οποίο η Ουάσιγκτον θεωρεί κρατικό χορηγό της τρομοκρατίας.

Η USCIRF επικρίνει επίσης διάφορα κράτη για την αποτροπή της εισόδου ξένων κεφαλαίων σε τοπικές ισλαμικές οργανώσεις. Για παράδειγμα, η έκθεσή της του 2017 καταδικάζει το Καζακστάν για το μπλοκάρισμα των τραπεζικών λογαριασμών των ατόμων που περιλαμβάνονται στον κατάλογο του Υπουργείου Οικονομικών «που συνδέονται με την χρηματοδότηση της τρομοκρατίας ή του εξτρεμισμού». Αλλά όχι μόνο αυτές οι πολιτικές ανταποκρίνονται στην πραγματική απειλή της εξάπλωσης του ριζοσπαστισμού από τις χώρες του Κόλπου ή το Ιράν, είναι επίσης σύμφωνες με την αμερικανική νομοθεσία που αποσκοπεί στην καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας. Ως εκ τούτου, η USCIRF αντιτίθεται ενεργά σε ένα βασικό στοιχείο των αντιτρομοκρατικών πολιτικών της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Νεαροί Αζέροι στην όχθη της Κασπίας Θάλασσας στο Μπακού, στο Αζερμπαϊτζάν, τον Ιούνιο του 2015. STOYAN NENOV / REUTERS
—————————————————

ΕΙΚΑΣΙΕΣ

Ένα εγγενές πρόβλημα με το ισχύον σύστημα αφορά στην ακρίβεια των αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων βασίζεται η USCIRF για να βγάλει τα συμπεράσματά της. Επειδή η εντολή της Επιτροπής είναι να καλύπτει ολόκληρη την υδρόγειο, σπάνια διεξάγει πρωτότυπες έρευνες, βασιζόμενη αντ’ αυτού σε αναφορές από τοπικές και διεθνείς ΜΚΟ. Στην συνέχεια ανακυκλώνει αυτές τις αναφορές, χωρίς να επαληθεύει με ανεξαρτησία την ακρίβειά τους, και θέτει την σφραγίδα έγκρισης της κυβέρνησης των ΗΠΑ σε αυτές. Ακόμη χειρότερο, η USCIRF δεν παρέχει συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τις πηγές των δεδομένων πέρα από την ονομασία των ΜΚΟ και των μέσων ενημέρωσης της [εκάστοτε] αντιπολίτευσης. Με άλλα λόγια, ο αναγνώστης δεν έχει καμία βάση για να επαληθεύσει τα δεδομένα της επιτροπής. Ένα άλλο πρόβλημα με αυτήν την προσέγγιση είναι ότι πολλές ΜΚΟ είναι ιδιαίτερα κομματικοποιημένες ομάδες που δεν κάνουν καμία προσπάθεια να κρύβουν την ατζέντα τους, είτε πρόκειται να υποστηρίξουν ενεργά μια κυβέρνηση είτε να την ανατρέψουν. Στην παρούσα έκθεσή της, οι περισσότερες αναφορές σχετικά με την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο αντλούνται από την ιστοσελίδα ενός νορβηγικού οργανισμού που ονομάζεται Forum 18. Αυτή η οργάνωση δεν διαθέτει ερευνητικό τμήμα και δηλώνει [8] ότι είναι μια «χριστιανική πρωτοβουλία» που «επιβεβαιώνει στο σώμα της ενσάρκωσης του Ιησού Χριστού» το δικαίωμα στην ελευθερία της θρησκείας -όχι αναγκαστικά μια συνταγή για μια αταλάντευτη και αυστηρή έρευνα.

Εξάλλου, το προσωπικό της USCIRF δεν διαθέτει ούτε τις γλωσσικές δεξιότητες ούτε την περιφερειακή εξειδίκευση που απαιτούνται για να κατανοήσουν πραγματικά τις πολυπλοκότητες των σχέσεων εκκλησίας-κράτους ανά τον κόσμο. Αυτό είναι κατανοητό, δεδομένου ότι η Επιτροπή έχει μόνο δεκαπέντε υπαλλήλους. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι ο James J. Zogby, ο οποίος υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της επιτροπής μέχρι τον Μάιο, δήλωσε με την μειοψηφούσα γνώμη του για την έκθεση του 2017 ότι, λόγω ανεπαρκών πόρων «το προσωπικό της επιτροπής αναγκάζεται να συντάξει το προσχέδιο της έκθεσής της βασισμένο σε μεγάλο βαθμό σε δευτερεύουσες πηγές ή αναφορές από ομάδες υπεράσπισης ή από τα αποτελέσματα λίγων ταξιδιών των επιτρόπων διάρκειας τριών ή τεσσάρων ημερών που γίνονται κάθε χρόνο σε ορισμένες χώρες. Μετά την παραλαβή του προσχεδίου, οι επίτροποι στην συνέχεια καλούνται να το ξαναδούν και να σχολιάσουν κεφάλαια που ασχολούνται με χώρες, για πολλές από τις οποίες γνωρίζουμε ελάχιστα».

ΚΑΡΟΤΑ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΜΑΣΤΙΓΙΑ

Όλα τα κράτη στην Κεντρική Ασία και στον Καύκασο που έχουν αντιμετωπίσει κατηγορίες από την USCIRF διατηρούν θετικές και εποικοδομητικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως αποτέλεσμα αυτών των θερμών σχέσεων, μπορούν να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες και τις συμβουλές των ΗΠΑ σχετικά με ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, υπό την προϋπόθεση ότι οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ προσφέρουν την κριτική σε ένα πνεύμα συνεργασίας -και είναι ακριβείς σε όσα υποστηρίζουν. Αλλά αντί να σέβεται τις δύσκολες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτές οι χώρες και να συνεργάζεται με τις κυβερνήσεις τους για την επίλυση αυτού του «κύβου του Rubik», η USCIRF φαίνεται να ενδιαφέρεται μόνο να ονοματίζει και να ντροπιάζει. Αφού ακολούθησε αυτή την τακτική χωρίς επιτυχία για σχεδόν δύο δεκαετίες, είναι καιρός η επιτροπή -και το Κογκρέσο- να αναγνωρίσει ότι δεν λειτουργεί.

Διάφορες φιλελεύθερες δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο έχουν υιοθετήσει διαφορετικά μοντέλα για τον διαχωρισμό της εκκλησίας και του κράτους. Για παράδειγμα, υπάρχει έντονη αντίθεση μεταξύ του αμερικανικού και του γαλλικού μοντέλου. Τα μουσουλμανικής πλειοψηφίας κράτη της Κεντρικής Ασίας και το Αζερμπαϊτζάν υιοθέτησαν κάτι κοντά στο γαλλικό μοντέλο, το οποίο υποστηρίζει την δημόσια κοσμικότητα και εστιάζει στην υπεράσπιση του κράτους και της κοινωνίας από τον θρησκευτικό εξαναγκασμό. Έτσι, η Γαλλία και τα κράτη που ακολουθούν το μοντέλο της περιορίζουν την έκφραση της θρησκείας στην δημόσια σφαίρα. Αυτό το μοντέλο μπορεί να φαίνεται σκληρό για τους Αμερικανούς, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μια κυρίαρχη θρησκευτική εξουσία και ασχολήθηκαν περισσότερο με την εξασφάλιση της ελευθερίας των εκκλησιών τους στο να λειτουργούν, παρά με την προστασία των πολιτών τους από τον θρησκευτικό εξαναγκασμό. Ωστόσο, η USCIRF και άλλα αμερικανικά θεσμικά όργανα που ασχολούνται με την θρησκευτική ελευθερία σε παγκόσμιο επίπεδο πρέπει να είναι πιο ανεκτικά στην ποικιλομορφία των διαφόρων προσεγγίσεων στην διαχείριση της σχέσης εκκλησίας και κράτους και να δεχθούν ότι διαφορετικά κράτη με διαφορετικές ιστορικές προκλήσεις θα υιοθετήσουν διαφορετικά μοντέλα.

Αντί να οδηγούν σε θετική αλλαγή, οι τρέχουσες τακτικές της Ουάσιγκτον προκαλούν σύγχυση και θυμό. Ένας Τατζίκος πρώην υπουργός διερωτήθηκε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιτάχθηκαν στην πάλη της χώρας του ενάντια στους εξτρεμιστές και ρώτησε ιδιωτικά έναν από τους συγγραφείς αυτού του άρθρου αν οι ΗΠΑ σχεδίαζαν να θυσιάσουν την Κεντρική Ασία στο ISIS σε κάποια μελλοντική συμφωνία με την οργάνωση. Πράγματι, την ώρα που οι δυνάμεις των ΗΠΑ βομβαρδίζουν τις βάσεις των Ισλαμιστών ανταρτών στο Ιράκ και την Συρία, η USCIRF επιτίθεται σε συμμάχους στον μουσουλμανικό κόσμο που έχουν κοσμικές κυβερνήσεις, κοσμικούς νόμους και δικαστήρια και κοσμικά συστήματα εκπαίδευσης. Η αμαρτία τους; Προσπάθησαν να κρατήσουν αυτούς τους ίδιους εξτρεμιστές σε απόσταση.

Δεδομένου ότι η διοίκηση Trump και το Κογκρέσο διορίζουν νέους επιτρόπους και σταθμίζουν την τελευταία έκθεση της USCIRF, είναι σημαντικό να επανεξετάσουν διεξοδικά τον σκοπό και τις πρακτικές της επιτροπής. Προχωρώντας προς τα εμπρός, πρέπει να γίνουν πολλά βήματα. Πρώτον, η USCIRF θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η προσέγγιση των Ηνωμένων Πολιτειών στις σχέσεις εκκλησίας-κράτους δεν είναι το μόνο έγκυρο μοντέλο -ειδικότερα, θα πρέπει να δεχθεί τη νομιμότητα των μοντέλων που εμπνέονται από την Γαλλία και αποσκοπούν στην προστασία του κράτους και της κοινωνίας από τον θρησκευτικό εξαναγκασμό. Περαιτέρω, η USCIRF θα πρέπει να αναφέρει μόνο πληροφορίες που μπορεί να επαληθεύσει με ανεξάρτητο τρόπο. Οι ξένες κυβερνήσεις θα είναι πολύ πιο συγκαταβατικές στις συστάσεις των ΗΠΑ εάν επικεντρωθούν μόνο σε παραβιάσεις που έγιναν καλόπιστα.

Τέλος, η USCIRF πρέπει να επικεντρωθεί περισσότερο στα καρότα απ’ ότι στα μαστίγια. Αντί να ταξινομεί και να καταδικάζει τους εταίρους των ΗΠΑ ή να απαιτεί κυρώσεις, θα πρέπει να επικεντρωθεί σε εποικοδομητικά βήματα που θα μπορούσαν να αναλάβουν διάφοροι φορείς της αμερικανικής κυβέρνησης σε συνεργασία με εκείνες τις κυβερνήσεις προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και να βελτιώσουν την διακυβέρνησή τους όσον αφορά την θρησκευτική ελευθερία.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/central-asia/2017-08-24/how-us-p…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/topics/trump-administration
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/2015-08-31/equal-opportunity-opp…
[3] http://www.uscirf.gov/reports-briefs/annual-report/2017-annual-report
[4] https://www.foreignaffairs.com/reviews/capsule-review/1994-09-01/resurge…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2014-02-06/mo…
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/france/2006-09-01/france-and-its…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/azerbaijan/2016-08-11/bakus-choice
[8] http://www.forum18.org/forum18.php

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η άλλη πυρηνική απειλή από την Βόρεια Κορέα

Από

anixneuseis

August 30, 2017

Γιατί έχουμε περισσότερα να φοβόμαστε εκτός από τις βόμβες

Bennett Ramberg foreignaffairs.gr

Οι αντιδραστήρες Kori No. 1 και No. 2 της κρατικής επιχείρησης Korea Electric Power Corp στην Ulsan, περίπου 255 μίλια νοτιοανατολικά της Σεούλ, 3 Σεπτεμβρίου 2013. LEE JAE-WON / REUTERS

Περίληψη:

Δεκάδες πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα είναι ευάλωτοι σε επίθεση εάν ξεσπάσει πόλεμος στην περιοχή. Οι εμπορικοί πυρηνικοί αντιδραστήρες δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για να επιβιώσουν από βλήματα πυραύλων.

Ο BENNETT RAMBERG υπηρέτησε ως αναλυτής πολιτικής στο Γραφείο Πολιτικο-Στρατιωτικών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του George H.W. Μπους. Είναι συγγραφέας, μεταξύ άλλων βιβλίων, του Nuclear Power Plants as Weapons for the Enemy.

Καθώς ο κόσμος ασχολείται με την πυρηνική απειλή που προέρχεται από την Βόρεια Κορέα, δεν πρέπει μόνο να μας απασχολούν οι βόμβες. Υπάρχουν επίσης οι δεκάδες πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα που είναι ευάλωτοι σε επίθεση εάν ξεσπάσει πόλεμος στην περιοχή. Οι εμπορικοί πυρηνικοί αντιδραστήρες δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για να επιβιώσουν από βλήματα πυραύλων που θα μπορούσαν να παραβιάσουν τα κτίρια που περιβάλλουν τους αντιδραστήρες, να κόψουν τις γραμμές του ψυκτικού μέσου, να καταστρέψουν τον πυρήνα του αντιδραστήρα και τις δεξαμενές αναλωμένου καυσίμου -όλα αυτά που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια πυρηνική κατάρρευση. Επιπλέον, πολλοί αντιδραστήρες στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα χτίστηκαν σε συστοιχίες, πράγμα που σημαίνει ότι η καταστροφή τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε επίπεδα μόλυνσης μεγαλύτερα από ό, τι στο Τσερνομπίλ και την Φουκουσίμα.

Οι αντιδραστήρες Kori No. 1 και No. 2 της κρατικής επιχείρησης Korea Electric Power Corp στην Ulsan, περίπου 255 μίλια νοτιοανατολικά της Σεούλ, στις 3 Σεπτεμβρίου 2013. LEE JAE-WON / REUTERS
——————————————————————-

Ιστορικά, τα έθνη στον πόλεμο τείνουν να προσβάλλουν μη λειτουργικούς αντιδραστήρες και όχι τους λειτουργούντες εξαιτίας των προβλημάτων ακτινοβολίας. Όταν το Ισραήλ βομβάρδισε τα εργοστάσια Osirak του Ιράκ και Al Kibar της Συρίας το 1981 και το 2007, αντίστοιχα, το έκανε πριν αρχίσουν να λειτουργούν οι ύποπτοι για πολεμική χρήση πυρηνικοί αντιδραστήρες. Κατά την διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ την δεκαετία του 1980, το Ιράκ έπληξε δύο Ιρανικούς αντιδραστήρες πυρηνικής ενέργειας που βρίσκονταν ακόμη υπό κατασκευή. Αλλά αυτή η προσεκτική προσέγγιση άλλαξε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες χτύπησαν ένα μικρό, ερευνητικό συγκρότημα αντιδραστήρων που λειτουργούσε έξω από την Βαγδάτη στην αρχή του πολέμου του Περσικού Κόλπου το 1991, παρ’ όλο που ο πυρήνας του αντιδραστήρα παρέμεινε ανέγγιχτος. Στην συνέχεια, υπήρξε η επίθεση του Σαντάμ Χουσεΐν το 1991 με Scud, και μικρά χτυπήματα της Χαμάς με ρουκέτες το 2014 στον αντιδραστήρα Dimona του Ισραήλ -αλλά και οι δύο απέτυχαν.

Σε άλλες περιπτώσεις, υπήρξαν απειλές αλλά ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν. Κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων στην δεκαετία του 1990, η Σλοβενία έκλεισε τον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής στο Krsko φοβούμενη ότι η αεροπορία της Σερβίας θα τον βομβαρδίσει. Το Βελιγράδι επίσης θεώρησε ότι ο μεγάλος ερευνητικός πυρηνικός αντιδραστήρας του ήταν ευάλωτος και ζήτησε διεθνείς διαβεβαιώσεις ότι η Ουάσιγκτον δεν θα έπληττε την εγκατάσταση. Ευτυχώς, δεν σημειώθηκαν επιθέσεις σε καμία από τις δύο χώρες. Στη Νότια Ασία, όπου ο πόλεμος και η απειλή του πολέμου έχουν προβληματίσει την περιοχή εδώ και δεκαετίες, τόσο η Ινδία όσο και το Πακιστάν έχουν προβλέψει επιθέσεις εναντίον των αντιδραστήρων του άλλου, αλλά κατέληξαν σε συμφωνία το 1988 για να μην το πράξουν.

Το ότι δεν υπήρξε απελευθέρωση ραδιενεργού υλικού σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αποτελεί λόγο εφησυχασμού. Σε έναν πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έχουν κανέναν περιορισμό να σταματήσουν την χρήση των πυρηνικών όπλων της Βόρειας Κορέας, ακόμη και αν το Συμφωνημένο Πλαίσιο (Agreed Framework) της Ουάσινγκτον με την Πιονγιάνγκ του 1994 αποκλείει κάθε σκέψη για επίθεση στον πολεμικό πυρηνικό αντιδραστήρα Yongbyon. Αυτό θα άνοιγε την πόρτα για επιθέσεις αντιποίνων σε αντιδραστήρες (αν δεν ήταν ήδη μέρος του γενικού σχεδίου μάχης της Βόρειας Κορέας). Παρ’ όλο που η Σεούλ έχει τοποθετήσει τα εργοστάσιά της στο νότιο τμήμα της χώρας, μακριά από τα σύνορα, η ομαδοποίηση έως και έξι αντιδραστήρων ανά τοποθεσία σημαίνει ότι ένα στρατιωτικό χτύπημα [εκεί] θα απαιτούσε σχετικά λίγη προσπάθεια, αλλά θα είχε ισχυρό αντίκτυπο. Στην Ιαπωνία, τα εργοστάσια επίσης συγκεντρώνουν μαζί έως και επτά [αντιδραστήρες] ανά τοποθεσία.

Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας επίθεσης θα ήταν σημαντικά, αν όχι καταστροφικά. Τόσο στο Τσερνομπίλ όσο και στην Φουκουσίμα, το οικονομικό κόστος ανήλθε σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Υπήρχε απώλεια εσόδων από την γεωργία, την αλιεία και το εμπόριο στην Ιαπωνία εκτός από την τεράστια δαπάνη για την συγκράτηση των εκλύσεων των αντιδραστήρων, την σφράγιση των αντιδραστήρων, την διάθεση των ραδιενεργών υπολειμμάτων, τον καθαρισμό του περιβάλλοντος, την μετάβαση σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας και την μετεγκατάσταση των πληθυσμών. Ο ανθρώπινος αντίκτυπος θα ήταν λιγότερο σαφής. Οι συνέπειες του ατυχήματος στο Τσερνομπίλ για την υγεία εξακολουθούν να αποτελούν θέμα συζήτησης. Υπήρξαν χιλιάδες συχνά θεραπευόμενοι καρκίνοι του θυρεοειδούς, ενώ οι εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι από καρκίνο που είχαν προβλεφθεί από μερικούς ειδικούς δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, παρά την έκθεση μεγάλου μέρος της Ευρώπης σε αυξημένες, αν και πολύ χαμηλές δόσεις ακτινοβολίας. Στην Φουκουσίμα, η οποία απελευθέρωσε το 10% της ποσότητας [ραδιενέργειας] του Τσερνομπίλ, οι υπεράκτιοι άνεμοι έφεραν μεγάλο μέρος του ραδιενεργού υλικού πάνω στον ωκεανό, σώζοντας τους τοπικούς πληθυσμούς από πιο έντονη έκθεση. Το ψυχολογικό τραύμα ανάμεσα στους εκτοπισμένους και άλλους έχει αναφερθεί ευρέως επί χρόνια μετά από το σοβιετικό και το ιαπωνικό ατύχημα.

Η Κορέα και η Ιαπωνία μπορούν βέβαια να δημιουργήσουν πυραυλική άμυνα γύρω από τους αντιδραστήρες. Το να βγουν οι αντιδραστήρες εκτός λειτουργίας θα μείωνε επίσης την θερμική παραγωγή και θα επέκτεινε το σημείο τήξης του πυρήνα. Αλλά καμία από αυτές τις μεθόδους δεν είναι απολύτως αποδεδειγμένη. Η πυραυλική άμυνα είναι ατελής. Επιπλέον, τα εργοστάσια που λειτουργούν εδώ και πολύ καιρό περιέχουν πολύ μεγάλα αποθέματα εξαιρετικά ραδιενεργών αναλωμένων καυσίμων, τα οποία, εάν κοπεί το ψυκτικό υγρό, θα απελευθερώσουν τα τοξικά τους στοιχεία. Και δεν είναι δυνατό όλα αυτά τα εργοστάσια να σταματήσουν όντως να λειτουργούν. Στη Νότια Κορέα, τα πυρηνικά εργοστάσια παράγουν περίπου το ένα τρίτο της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. (Η Ιαπωνία λειτουργεί μόνο μερικά από τα 42 λειτουργικά της εργοστάσιά της αυτήν τη στιγμή, αλλά σκοπεύει να ενεργοποιήσει περισσότερα καθώς η κληρονομιά της Φουκουσίμα ξεχνιέται).

Η παρουσία μεγάλου αριθμού αντιδραστήρων σε λειτουργία και εκτός λειτουργίας στην περιοχή απαιτεί από τις Αρχές να καταρτίσουν σχέδια για την μείωση των δημόσιων κινδύνων σε περίπτωση επίθεσης. Αυτό περιλαμβάνει την διανομή χαπιών ιωδιούχου καλίου για να εμποδίσει την πρόσληψη ραδιοϊωδίου προλαμβάνοντας τον καρκίνο του θυρεοειδούς. Οι Αρχές πρέπει να εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους σχετικά με το αν η στέγαση σε ασφαλές μέρος ή η απομάκρυνση με ίδια μέσα αποτελεί την καλύτερη στρατηγική για την μείωση της έκθεσης στην ακτινοβολία. Πρέπει να ληφθούν υπόψη ρυθμίσεις για την απομάκρυνση μεγάλων πληθυσμών από ζώνες που έχει προβλεφθεί ότι θα μολυνθούν σοβαρά, καθώς και μέτρα για τον περιορισμό και τον τερματισμό των εκπομπών από τα κατεστραμμένα εργοστάσια. Το να γίνει όμως αυτό εν μέσω πολέμου θα είναι δύσκολο.

Κάποιοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι οι άμεσες συνέπειες μιας επίθεσης σε πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής ωχριούν σε σύγκριση με τους συμβατικούς βομβαρδισμούς από την Βόρεια Κορέα, οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους. Ο αριθμός των νεκρών θα αυξανόταν δραματικά εάν η Πιονγιάνγκ χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα. Αλλά οι αντιδραστήρες σε κίνδυνο, ακόμα και αν δεν είναι μηχανές θανάτου, παραμένουν όπλα μαζικής διαταραχής και τρόμου. Καθώς η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και οι Ηνωμένες Πολιτείες σχεδιάζουν για το μέλλον, δεν πρέπει να αγνοηθεί η ευπάθεια των πυρηνικών σταθμών στις επιθέσεις.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2017-08-28/north-kor…

What would nuclear war with North Korea look like?

Από

anixneuseis

August 30, 2017

If Kim Jong-Un launches a missile, it’d take only 40 minutes to reach Manhattan—and the death toll would be in the hundreds of thousands.

Aaron Hutchins

August 29, 2017

North Korean leader Kim Jong Un reacts during the long-range strategic ballistic rocket Hwasong-12 (Mars-12) test launch in this undated photo released by North Korea’s Korean Central News Agency (KCNA) on May 15, 2017. (KCNA/Reuters)

For the moment, the world holds fast to the hope that North Korean leader Kim Jong-Un won’t attack the United States—not withstanding the launch Tuesday of a midrange ballistic missile over Japan before it broke up and landed in the Pacific Ocean.

Any sign of escalation is a concern at this juncture—especially given President Donald Trump’s previous tweets that his military is “fully in place, locked and loaded” should North Korea continue with its threats. With two leaders armed with nuclear weapons and fond of brash rhetoric and macho posturing, it’s conceivable that a few rash words from either one or one missile landing anywhere near the Korean Peninsula could set off a chain of events that could look like—as Trump himself put it—“fire and fury.”

Which raises the question: What would nuclear war with North Korea look like?

For starters, it is highly unlikely Kim would launch an unprovoked nuke straight for Washington D.C. Experts suggest the North Koreans are more likely to use nuclear weapons to try and stop a U.S. invasion—which is exactly why they are putting so much work into developing their arsenal. America is equally trying to use whatever means it has to convince North Korea to stop its pursuit of nuclear weapons, including Trump saying “all options are on the table.”

What you end up with is two sides showcasing how ready and willing they are to use military action— though neither side really wants it.

“It’s really about political coercion, that the other side is not going to get their way so let’s move into the next phase of this,” says Rodger Baker, vice president of strategic analysis at the U.S. geopolitical intelligence firm Stratfor. “These build-ups lend themselves to small shows of action by each side. At this moment, the environment is such that those can get out of control rather quickly.

“You’re playing chicken—expect with missiles, guns and big ships,” Baker adds.

North Korean leader Kim Jong Un supervised a ballistic rocket launching drill of Hwasong artillery units of the Strategic Force of the KPA on the spot in this undated photo released by North Korea’s Korean Central News Agency (KCNA) in Pyongyang March 7, 2017. (KCNA/Reuters)

The launch

Amid the build-up, Baker sees a scenario, however unlikely, that North Koreans fire four missiles near Guam, home to U.S. naval and air force bases, to prove their capabilities in hopes of deterring America from attacking. But North Korean missiles aren’t exactly the most accurate, so if one lands too short or too long—or gets a bit too close to Guam that Uncle Sam perceives it not as an attempted deterrent but rather offensive action on a U.S. territory—America could respond by striking North Korean missile launchers or launch facilities, Baker adds. “And then it just starts escalating.”

Trump could decide to take out Kim Jong-Un like his predecessors did for Saddam Hussein in Iraq, but that could force Kim’s hand. “What North Korea is going to do is nuke U.S. forces in South Korea, Japan, and probably Guam too,” says Jeffrey Lewis, director of the East Asia nonproliferation program at the Middlebury Center of International Studies at Monterey. “They’re hoping we’ll be so shocked that we’ll stop.”

Should the U.S. keep going for Pyongyang, the capital, or attempt a direct strike targeting North Korean leadership, that could be enough to prompt Kim to hit the launch codes for intercontinental ballistic missile (ICBMs) aimed at mainland United States.

Supposing North Korea makes such a radical decision, where would it strike? Pyongyang has already unveiled a map of potential targets, notably Hawaii, San Diego (because of its major naval bases), Barksdale Air Force Base in Louisiana (home of the Air Force Global Strike Command Headquarters) and, yes, Washington.

But the first target with an ICBM might be a more symbolically important one, says Lewis, who is also the founding publisher of ArmsControlWonk.com. He predicts the North Koreans would aim for New York City—and Trump Tower.

In all-out nuclear war, leaders can’t expect themselves or even their families to be spared, Lewis adds. “If you’re Kim Jong-Un, you know that you and your entire family will be killed so you will try to kill Trump and his whole family. That’s how deterrents work.”

With North Korea launching ICBMs carrying nuclear warheads towards Manhattan, America would only have about a half-hour, maybe 40 minutes, to save millions of lives.

It wouldn’t take long—about a minute—until satellites and X-Band radars located in Japan picked up on the bright flames from the launching missile. The satellite would send a warning to a receiving station the U.S. has in Germany, Lewis says, which in turn would forward the information to U.S. Strategic Command located near Omaha, Neb. If they determine it was indeed a threat, the next person they’d contact is whoever is designated as the president’s crisis coordinator.

It would be eight minutes into the missile’s 40-minute flight towards Trump Tower before President Trump even knew about it.

“That’s why the president doesn’t need a second vote [to launch a counter strike] and doesn’t tell the secretary of defence,” Lewis says. “The command to launch can go right to the National Military Command Center and then out to the launch unit.”

There’s no time for a second vote. Nor would he necessarily have time to consult with any other political leaders.

But even before the president finds out about a threat, there are defence mechanisms in place. By the eight-minute mark, North Korea’s ICBM is no longer actively burning from its booster, yet is still visible to radars as it travels towards America. Once it reaches the vacuum of space, it will release its warhead—along with a final booster and some decoys to throw off detection systems.

“One way the adversary tries to confuse the defence is to add additional objects that might break apart at the final stage, so there’s a bunch of chaff and junk to confuse the radars,” says Laura Grego, a senior scientist at the Global Security Program of the Union of Concerned Scientists.

The decoys could look like warheads. The actual warheads could be disguised. And since most of the journey happens above the atmosphere, there’s room for plenty of lightweight decoys. Together, the final booster, debris, decoys and warhead are called a “threat cloud.”

U.S. President Donald Trump (R), flanked by Secretary of Health and Human Services (HHS) Tom Price, delivers remarks on North Korea during an opioid-related briefing at Trump’s golf estate in Bedminster, New Jersey, U.S., August 8, 2017. (Jonathan Ernst/Reuters)

The defence

How do you stop a warhead? It is, in fact, rocket science.

“Right now, there’s one system designed for that defence called the Ground-based Midcourse Defense (GMD) system,” Grego says. “These are big powerful interceptors, meaning a big rocket launches a kill vehicle very quickly.”

The bulk of these GMDs are housed in underground silos in Alaska, and are designed to launch the interceptors—with sensors and adjustment thrusters—at the incoming missile before releasing what’s called a kill vehicle designed to ram directly into the target and destroy it from the high-speed impact. The kill vehicle is about the size of a standard refrigerator. But it’s not easy hitting a target about 1,000 km above the earth. “These objects are going so fast—it’s described as hitting a bullet with a bullet,” Grego says.

No wonder, then, that the interceptor’s current success rate in optimal testing conditions hovers around 50 per cent, which explains why America would shoot four or five interceptors at each target.

To increase the odds of intercepting the right target, a sea-based X-Band radar can give good look at the threat cloud to distinguish the warhead from the other junk—if it’s in the right position at the time, Grego adds. “You’re trying to look at is as long as you can to try and figure out the mystery of which is the [warhead].”

But if it can’t pick out the warhead, the defence system will have to try and intercept every target. Or at least as many as it can.

Under such a disastrous scenario, Lewis predicts the North Koreans would launch six to eight ICBMs carrying warheads—not just one. It’s impossible to predict how many would successfully launch. So far, North Korea claims to be two for two in tests with ICBMs, but even if true, that doesn’t mean they’re a sure-thing. Small samples sizes aren’t a reliable measure of performance.

Nonetheless, under the scary scenario that even one ICBM successfully launches en route for America, the window for intercepting it, Grego adds, is about 20 minutes.

Meanwhile, because Manhattan-bound missiles would be following the shortest flight path from North Korea, the interceptors could be trying to take out the warheads above Canadian soil.

Not that Canadians should worry, Grego stresses. If the interceptor indeed hits its target, it’d be around 1,000 km above the surface—more than twice as far away as the International Space Station, which hovers around 400 km.

And if it misses? “I would think most of the interceptor would burn up before it hits the ground,” Grego says. “That’s not really endangering Canada in a significant sense. It’s not a nuclear weapon and it’s not explosive. These trajectories would likely land above the Arctic Circle in Canada—very low population density.”

Besides, the bigger worry for Canadians would be a nuclear warhead hitting its target near the U.S.-Canada border, or falling short in its path to America and striking Canada directly.

The damage

Needless to say, if North Korea managed to indeed hit New York City directly—a long shot considering how far the warhead would have to travel and its accuracy over such a distance—the damage would be frightening.

If a 10-15 kiloton improvised nuclear weapon set off in Times Square, 75,000 to 100,000 people would die within seconds, according to a June 2017 paper published by the Bulletin of the Atomic Scientists. (For comparison’s sake, the size of the atomic bomb that dropped on Hiroshima was 15 kilotons.) Human ashes would be indistinguishable from building ashes among those closest to the explosion.

Then there’s the injured from the blast alone—another 100,000 to 200,000 more—suffering burns from the heat or struck by some flying object by the pressure waves that span over a kilometer in all directions.

“People on the ground will literally be lifted up and thrown against buildings and cars,” says the paper’s author, Jerome Hauer, the former acting assistant secretary for the Office of Public Health Emergency Preparedness at the U.S. Department of Health and Human Services.

Everything within a one-kilometre radius of the blast would be destroyed or seriously damaged—including hospitals, power lines and water pipes. The electromagnetic pulse from the blast could even wipe out communications systems, leaving medical personnel and first responders unable to coordinate with one another—as if overcrowded hospitals (and other hospitals no longer existing) wasn’t enough of a challenge—not to mention loved ones unable to let each other know there whereabouts or if they are safe.

Hospitals would be overwhelmed by walk-in patients alone, never mind the seriously injured being brought in via ambulance, Hauer says. “Think about 30,000 people needing IVs put in. Who’s going to do that? And can you get it done in time to salvage these people?” Meanwhile, anywhere from one-third to half of all first responders, doctors, nurses and other health care professionals will be unable—or potentially unwilling— to go to work, he adds. Bridges and tunnels could be either destroyed or unusable that getting to Manhattan from New Jersey or Long Island will be virtually impossible.

“Then there are those who will say I got to get the heck out of here,” Hauer says. “You’ll have this mass exodus.”

Meanwhile, more people would die from radiation exposure over the course of weeks and months. Survivors with acute radiation syndrome—depending on the dose—could deal with something as simple as diarrhea and vomiting to something as complex as bone barrow no longer producing either white blood cells for fighting off infections or platelets, the blood cells that help with clotting.

As for restoring the New York City’s greatness, “it could be years before you even begin to clean up the city,” Hauer adds. “Once you start, it takes decades to rebuild.” Large parts of the city, he explains, will become a ghost town.

Again, that’s if a 10 -15 kiloton improvised nuclear device went off in Times Square.

Now if we assume Kim Jong-Un’s warheads have the strength of their latest rounds of testing, they’d be around 20-30 kilotons, explains Alex Wellerstein, a historian of nuclear weapons at the Stevens Institute of Technology. If a 30-kiloton warhead were to explode above Times Square, according to a NukeMap created by Wellerstein, there’d be nearly 700,000 total fatalities and another 800,000 injured. The blast would wipe out most heavily built concrete buildings within a one-kilometre radius and radiation that—if untreated medically—would kill the majority of people standing within 1.5 km of the detonation. The thermal radiation would be widespread enough—23 square-km around the blast site—that third-degree burns could potentially hit those just across the East River in Queens.

All in less than 40 minutes from when North Korea pushed the button—and there will be no advanced warning for those on the ground, Lewis says. “They’ll find out when it goes off and they see the flash of light.”

South Koreans participate in an disaster exercise held by South Korean Metropolitan Government on May 16, 2016 in Seoul, South Korea. Chung Sung-Jun/Getty Images)

The fallout

Fear and revenge aside, the retaliation against North Korea would have to be calculated instead of “fire and fury”, explains Lewis. “Why would you take the victimized people of North Korea living under this horrible dictator and incinerate them? What are you going to do, nuke people in a labour camp? Kim Jong-Un clearly doesn’t care about those people. You need to get Kim himself and a nuclear weapon is probably not your best way to do that.”

Baker predicts one of two options in retaliation—if they aren’t already underway. The first would be a military response. “U.S. would do a very strike hard campaign to take out the regime and as much of its capacity as possible—everything shy of rolling across the border,” he says. The alternative? “You call up China and basically tell them here are your two options: We’re going to respond with the full force of the U.S. military on North Korea or you’re going to intervene in the north half of North Korea, go in on the ground and change this regime.”

North Korea loses the war—there’s no way around that—but it could still inflict serious damage on South Korea, Japan and America, which is exactly why the best case scenario is: no one launches a nuke.

Should North Korea fire a nuclear weapon, however, the best alternative scenario is America’s missile defence systems work and the warheads explode in space. A counter attack ends up wiping out several North Korean cities and military bases, and the war ends swiftly.

The worst-case scenario is North Korean nuclear weapons hit the U.S., America retaliates with nuclear weapons of its own, North Korea ramps up its attacks on South Korea in response—and tens of millions of people die.

“It’s a situation that should be avoided at virtually all costs,” Wellerstein says.

Which is why no one has been crazy enough to even entertain the threat of nuclear war. That is, until now.

http://www.macleans.ca/politics/worldpolitics/what-would-nuclear-war-with-north-korea-look-like/

How China Sees North Korea

Από

anixneuseis

August 30, 2017

The Atlantic

“China is prepared to keep the peace on the Korean peninsula—whether the White House likes it or not.”

Chinese vendors sell North Korea and China flags on the boardwalk next to a bridge that connects China and North Korea. — Chinese vendors sell North Korea and China flags on the boardwalk next to the Yalu river in the border city of Dandong, northern China, across from the city of Sinuiju, North Korea, on May 24, 2017.Kevin Frayer / Getty

- ADAM MOUNT

AUG 29, 2017

As President Donald Trump trades threats with North Korea, China is staying idle. Through assertive military exercises and statements, Beijing has warned repeatedly that it could defend North Korea if it is attacked by the United States. Yet at the same time, a series of shifts in China’s military posture near the North Korean border suggest a military increasingly willing to send forceful signals to Kim Jong Un: At times of heightened tensions, the Chinese military appears to be preparing itself for the fall of Pyongyang. Though America cannot know precisely when and how it would intervene, this much is certain: China is prepared to keep the peace on the Korean peninsula—whether the White House likes it or not.As China says tensions with North Korea are “now at a tipping point approaching a crisis” following its firing of a ballistic missile over Japan, a close look at Beijing’s military signaling reveals that it is quietly working to sharpen the U.S. choice on North Korea. If Trump opts for a military option, he could find himself not only in a damaging war with North Korea but also, potentially, with China. On the other hand, if the United States can set aside his unrealistic military options, China may help to deter the Kim regime from exploiting its new long-range missiles to act aggressively in the region or escalating a crisis already out of control. If China will not help America eliminate North Korea’s nuclear arsenal, it may help it to keep it from being used.

Beijing’s primary concern with respect to the Korean peninsula remains the stability of the region. If Pyongyang collapsed, refugees and armed North Korean soldiers, fissile material, or even nuclear fallout, could stream over the Yalu and Tumen rivers, which form the border with northeast China, presenting a major challenge to its own stability. To prevent this, China has historically acted to ensure that the regime in Pyongyang remains economically viable and that the United States and its allies do not attack. Some in Beijing still see North Korea as a buffer against American power: if U.S. forces invaded, the result could be a peninsula unified under a pro-American liberal democracy, with U.S. troops stationed on China’s border. Over the years, these concerns have caused China to back North Korea against American threats. However, in recent years, there have been an increasing number of voices in Beijing who see North Korea less as a pillar for regional stability and more as a threat to it.In recent years, China’s military has begun preparations for instability with North Korea, starting at the border. Since at least 2013, Chinese military units in the Jilin and Liaoning provinces that border North Korea have received considerable resources. A new border-defense brigade has conducted publicized drills and exercises, reinforcing the existing border guards. A 24-hour video surveillance system and drones watch the river for signs of intrusion. If an economic crisis in North Korea sent refugees to the Chinese border, these units would attempt to seal it.

These steps send strong signals to both Pyongyang and Washington. For years, China has resisted American overtures to discuss and jointly plan for collapse scenarios, a stance that, in effect, supported the Kim regime. By remaining ambiguous about its intentions, Beijing kept Washington from applying maximum pressure to Pyongyang or planning for a conflict. It’s not difficult to imagine U.S. and Chinese forces coming into contact as both race to secure North Korea’s nuclear facilities, leading to a wider conflict. Border fortifications are a sign that the debate in Beijing is evolving to recognize that North Korea is a source of instability and therefore a threat.China took another major step towards addressing the North Korean menace in August when General Joseph F. Dunford, the highest-ranking U.S. military official, visited China and was shown live fire drills at its northern theater command in Shenyang, not far from the North Korean border. Dunford also reported that he had discussed a North Korea “contingency” with China, and the two sides signed an agreement to improve communication between the militaries. Though any coordination would surely be slow to develop, from Pyongyang, this could all look like an ominous sign of an emerging united front.

Yet China is not just defending its border; it is also preparing to fight inside North Korean territory. China’s drills in its Northern district involve not only border-defense forces, but also expeditionary forces—including mobile brigades equipped with some of China’s most advanced military equipment, airborne units, and special-operations forces. At periods of heightened tension in August 2015 and April 2017, there were credible rumors that China moved significant concentrations of forces to its border. In April, U.S. military officials told CNN that China alerted its bomber forces. In July and August, China’s navy repeatedly staged live-fire exercises across the Yellow Sea from the Korean peninsula, practicing engaging targets above, on, and beneath the surface of the sea, as well as ones on land. China customarily denies all such alerts and redeployments, making them difficult to confirm, but some are backed by suggestive video evidence from inside the country or confirmed by reputable outlets speaking to U.S. or Chinese defense officials.

But if China were to fight in North Korea, would it be fighting with the regime or against it? A recent editorial in China’s Global Times reiterated the terms of the 1979 China-DPRK alliance commitment: if the United States were to strike North Korea first, China should defend it; but if North Korea strikes against Guam or otherwise precipitates a conflict, China should remain neutral. In other words, if North Korea starts a war, they’re on their own.

Yet, declining relations between the countries and China’s military posturing raise the possibility that it could enter a war fighting against North Korea. At an internal meeting in May, a North Korean official reportedly told a group of state officials that the country’s missiles could reach all of China. Such threats have some in Beijing quietly concerned that North Korea could pose a direct threat to their country. In a crisis, Kim Jong Un could attempt to force China’s hand, or perceive its defensive operations as an invasion. Either could lead to North Korean missiles deliberately falling on Chinese territory. Around Shenyang, it is not only fences and outposts that are going up but also hardened bunkers capable of shielding against nuclear or chemical attacks.China’s enhanced military posture is meant to convey one simple message: If war breaks out on the peninsula, it won’t be Donald Trump or Kim Jong Un shaping the terms of the conflict, but Beijing. China has not been and in all likelihood will never be willing to endanger the economic viability of the North Korean regime, because doing so would imperil its own security. Beijing has calculated that it cannot force the regime in Pyongyang to disarm, but what it can do is try to deter the use of those weapons.

The United States and its allies can never depend on China for their defense. As long as North Korea remains a nuclear state, it will be necessary to maintain and even strengthen the U.S. presence on the peninsula, to deter North Korea and to resist China’s attempts to eject American forces from the region. Yet the United States and China share an interest in regional stability—stopping North Korea from starting a war. China’s recent military moves suggest it is willing to threaten force to keep the peace. If U.S. officials explored the issue, they might find Chinese military officers willing to deconflict military operations, to coordinate deterrent threats and military operations with their U.S. counterparts, or even to finally open the crucial dialogue on planning for a North Korean collapse. When Kim Jong Un looks out from Pyongyang in coming years, he may find himself without an ally to hide behind, and think twice about acting aggressively.

Coordinated deterrence is only possible if Beijing sees Washington as dedicated to stability. The Trump administration will have to abandon its quixotic theory that it can create a crisis so intense that North Korea will fall to its knees and volunteer to abandon its nuclear weapons. Instead, the United States must follow the path that Seoul, Tokyo, and now Beijing have laid out: to contain and deter the regime in Pyongyang and preserve a stable Northeast Asia.

The Hajj and the Struggle for Islamic Hegemony

Από

anixneuseis

August 30, 2017

By Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai KedarAugust 29, 2017

Farewell tawaf around the Kaaba at end of Hajj, photo by Fadi El Binni, Al Jazeera, via Flickr CC

BESA Center Perspectives Paper No. 573, August 29, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: The ethnic Sunni-Shiite rift parallels the Saudi-Iranian political rift, the Wahhabi-Muslim Brotherhood ideological rift, and the historic rift between Turkey and Saudi Arabia. Tensions over Islamic hegemony arising from these rifts are likely to come to a boil at the 2017 Hajj.

Wednesday, August 23, 2017, is the first day of Zhu–l-Hijjat, the Muslim month in which two important events take place: the pilgrimage to Mecca, one of the most central of the five Islamic commandments; and the Holiday of the Offering, Id al-Adha, with which it comes to an end. This month is notable in the Muslim world as a result of its religious content, but also due to the political aspects that accompany that content.

It is well known that in Islam, there can be no separation between religion and state, between religious factors, public issues, and politics.

The Hajj ceremonies in Mecca and its environs last for nine days, from the first to the ninth of the month, with each day having its own specific rituals. The tenth day marks the start of Id al-Adha, the holiday of the offering, which lasts for four days, until the 13th.

The House of Saud appointed itself “guardian of the holy places” in 1925 when it took over the Hajj. It manages the Hajj with a powerful hand, making sure that all pilgrims observe the rituals in the traditional Islamic manner as interpreted by the Saudi monarchy. This fact is of great significance, because it proves that the Saudi ruler, and no one else, is the most important figure in the Islamic world.

The decision about when the month of the Hajj begins is an example of this power. The first day of each of the months making up the Islamic year is set by the Sharia court in each country, using the testimony of witnesses who see the new moon with their own eyes and testify to the court. That naturally leads to the months and the 30-day Ramadan fast beginning on different days in various countries, because if it is cloudy and the moon cannot be seen in a specific country, the month is 30 days long, while somewhere else it might be of only 29 days’ duration. That is why Ramadan, which begins on the first day of the ninth Hajjidic month, does not start on the same day everywhere in the Islamic world.

In addition, there are cities, such as Baghdad, where there are both Sunni and Shiite residents with separate courts. Sometimes the Sunnis begin a new month on the last day of the previous month for the Shiites living in the same city or vice versa, depending on the different decisions of their respective courts. This is most conspicuous during Ramadan, when one sect begins to fast while the other is still eating; then, at the end of the month, when the Eid al Fitr holiday begins, the first group celebrates with food and drink while the second is still fasting.

The month of the Hajj differs from other months because the entire Islamic world takes part in the pilgrimage and has to accept the Saudi calendar in order to participate in the date-dependent ceremonies. This includes the Shiites, who refuse to recognize Sunni hegemony over holy Islamic sites but have no choice but to accept Saudi dictation.

The Saudis take advantage of their power and stress the unity of Islam achieved during the period of their control. There were years when the Shiites, mainly Iranians, refused to accept Saudi rule and carried out rituals foreign to Sunni tradition, leading to riots and the deaths of a large number of pilgrims.

Rising tensions between Iran and Saudi Arabia as a result of their major conflicts over Syria, Yemen, Iraq, and Lebanon caused Iran’s Supreme Leader, Ayatollah Ali Khamenei, to fear a bloodbath at the Hajj of 2016. He accordingly moved the pilgrimage site to Karbala, Iraq, where in 680 C.E. Mohammed’s grandson Hussein ben Ali was beheaded by the Sunni Caliph Yazid ben Mu’awiya’s army. One million Iranian pilgrims arrived in Karbala and celebrated the holiday in memory of Hussein ben Ali.

Sunni elders, including Egyptian Sheikh Alazar, publicized opinions criticizing the Iranian move, accusing Khameini of deepening the schism in Islam. Other Sunnis, mostly Saudi, said the Shiites had followed the devil, not Allah, in moving the Hajj from Mecca.

The import of this remark is that it implies that the Shiites are not part of Islam and their blood can be spilled with impunity. Last year’s dispute poured oil on the fire of inter-Islamic hate and on the wars between Saudi Arabia, representing the Sunnis, and Iran, representing the Shiites.

What can we look forward to this year as the Hajj to Mecca approaches? I do not know, but I will not be surprised if the political tension between the Saudis and Iran, particularly after the Sunni ISIS defeats, Shiite Hezbollah victories, and moves by Iran into Iraq, Syria, and Lebanon, finds an outlet during the Hajj. It could be in the form of a Shiite boycott of Mecca or Saudi violence against Shiites who attempt the pilgrimage to Mecca.

In June, Jerusalem became the site of the struggle (“ribat”) between Islam, the religion that expects to take the place of Judaism and Christianity, and Judaism, which is in the midst of a return to its former status as a living, worthy religion. The background of the struggle is the renewal of Jewish sovereignty on the Temple Mount. During the short period of Muslim demonstrations for the right to enter the Al Aqsa Mosque without “Jewish” security checks, Saudi Arabia’s voice was conspicuously absent.

The reason for the Saudi silence was the fear that the Muslim Brotherhood and those over whom they hold sway would raise the Al Aqsa Mosque to a level of importance that could contest the centrality of Mecca in Islam.

This plan has been heard in Muslim Brotherhood media pronouncements. In 2012, for example, Safwat Higazi, the Muslim Brotherhood’s chief spokesman in Egypt, said the capital of the Islamic Caliphate that can unite all the Arab nations “is not Mecca, not Medina, not Cairo, but Jerusalem:”

A similar pronouncement was made in 2014, at a demonstration in Jerusalem, by Kamal Khatib, Deputy Head of the Northern Branch of the Islamic Movement in Israel, headed by Sheikh Raad Salah:

Sheikh Raad Salah himself declared that he intends to bring water from the Zamzam spring in Mecca to pour into the cistern on the Temple Mount in order to sanctify the Al Aqsa Mosque with the holiness of Mecca. The Saudis see this as unacceptable competition and did not permit Salah to attend the Hajj in Mecca.

Jerusalem’s challenge to Mecca is also evident in the boycott the Saudis have declared on Qatar. Qatar publicly supports the Muslim Brotherhood’s offshoots, such as Hamas, for whom the struggle for Jerusalem and Falestin – which they call Aknaf Bayt al-Maqdis, or “the sectors of Jerusalem” – is the raison d’être.

Qatar has even set aside half a billion dollars for the purpose of removing Jerusalem from within Israel’s boundaries. It is using those funds to buy the media, political figures, and organizations like UNESCO.

Turkey’s Erdoğan is also playing a role in the struggle for Islamic hegemony by working ceaselessly to strengthen his status as the all-powerful Sultan bringing Turkey back to its status prior to WWI. Erdoğan’s hegemonic aspirations clash with the Saudis on points of Muslim memory. They know full well that for 400 years, Turkey ruled the Hijaz – the territory that included Mecca and Medina – until it was defeated by Christian heretics (i.e., the British). The victors promptly handed over the Hijaz (Iraq and historic Palestine, which includes today’s Jordan) to the Arabs who had cooperated with them, stabbing the Turks in the back. Today, unsurprisingly, Erdoğan supports Qatar, the country the Saudis are trying to bring to its knees.

Saudi sensitivity over the Hijaz stems from the fact that the ruling Al-Saud family is not originally from the part of the Hijaz situated in the western Arabian Peninsula, but from the centrally located Najd Heights. They conquered the area in 1925 from the Sharif’s Notables, who claim to be direct descendants of Mohammed. This history casts a shadow on the Saud family’s legitimacy, and is the reason the Saudi king calls himself “Protector of the holy sites” – a title intended to grant him “kosher” Islamic status.

However, many people in the Sunni world do not buy that. They do not entirely accept the Saud family’s right to rule and force their Wahhabi Islamic traditions to be the norm at sites that are holy to all Muslims.

The Saudis invest large sums to maintain the sites so as to gain legitimacy for their rule over Mecca and Medina. They build roads, bridges, railways, and amenities to ensure the comfort and security of the two million Muslims whose annual pilgrimages they allow. Saudi Arabia also imports hundreds of thousands of sheep, mainly from Australia, and hands them out to the pilgrims for the holiday celebrated on the tenth of the Hajj month.

Next month, the Hajj is likely to bring tensions over Islamic hegemony to a boil, as the ethnic Sunni-Shiite rift parallels the Saudi-Iranian political rift, the Wahhabi-Muslim Brotherhood ideological rift, and the historic rift between Turkey and Saudi Arabia.

Hopefully, these deep differences will not lead once again to dead and wounded pilgrims, most of whom come only in order to be close to Allah, keep the fundamental commandments connected to the Hajj, and obtain forgiveness for their transgressions. They are not interested in the ethnic, political, ideological, and historical considerations; all they desire is to come closer to the heavens, keep Allah’s commandments, and do Allah’s will.

I wish the pilgrims to Mecca Haj mabroor wa-saiy mashkoor wa-dhanb maghfoor – a pure holiday, hearts full of gratitude, and forgiven sins. May they return safely to their homes.

View PDF

Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar is a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served for 25 years in IDF military intelligence specializing in Syria, Arab political discourse, Arab mass media, Islamic groups, and Israeli Arabs, and is an expert on the Muslim Brotherhood and other Islamist groups.

https://besacenter.org/perspectives-papers/hajj-islamic-hegemony/

Η Ελλάδα του Ογκουνσότο

Από

anixneuseis

August 29, 2017

Γράφτηκε από τον Πλάμεν Τόντσεφ

Ο ποδοσφαιριστής Ογκουνσότο, όταν έπαιζε στον Λεβαδειακό.Φωτογραφία αρχείου

Με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, περιπλανώμενοι από θεωρία συνωμοσίας σε θεωρία συνωμοσίας (όπως ακριβώς ο Ογκουνσότο από ομάδα σε ομάδα), ευέξαπτοι και καβγατζήδες, οι Αγανακτισμένοι/Ψεκασμένοι/Αφιονισμένοι παραμένουν πλειοψηφία στην ελληνική κοινωνία.

Σκίσιμο των μνημονίων πάπαλα (υπογράψαμε και τρίτο), εκδίωξη της τρόικας κλωτσηδόν πάπαλα (αν και της αλλάξαμε τα φώτα και την αναγκάσαμε να πάρει το όνομα «θεσμοί»), διαγραφή του χρέους πάπαλα (δεσμεύσαμε, μάλιστα, δημόσια περιουσία για έναν αιώνα), κατάργηση του ΕΝΦΙΑ πάπαλα (άσε που η εξαγγελία αυτή έγινε «περσινά ξινά σταφύλια»… Όλα πάπαλα, έστω και με την ομολογία για «αυταπάτες».

Παρ’ όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξαερώνεται. Συρρικνώνεται, αλλά δεν πέφτει στο μονοψήφιο ποσοστό το οποίο προέβλεπαν διάφοροι αυτόκλητοι «προφήτες» που γράφουν με στόμφο και ύφος χιλίων καρδιναλίων. Ούτε είναι πιθανή κάποια θεαματική μεταπήδηση ψηφοφόρων του στη ΝΔ, παρά τα κατά καιρούς ευρήματα στις ιδιαιτέρως αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις. Και, πέραν του σκληρού πυρήνα που διατηρεί μέσω της άλωσης του κράτους, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακόμη εφεδρείες στις μάζες των Αγανακτισμένων/Ψεκασμένων/Αφιονισμένων, αρκεί να επαναφέρει την κατάλληλη στιγμή το «ριζοσπαστικό» αφήγημα που περισσότερο σε μίσος για τον αντίπαλο θα βασίζεται παρά κάποια οραματικά στοιχεία θα περιέχει.

Πώς γκένεν αυτό, που θα ’λεγε ο Πάτρικ Ογκουνσότο; Η ειρωνεία είναι ότι η εξήγηση ενδέχεται να βρίσκεται στην ψυχοσύνθεση του αξιολάτρευτου Νιγηριανού ποδοσφαιριστή που φαίνεται να χαρακτηρίζει πολλούς Ελληνες πολίτες εν έτει 2017. Με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, περιπλανώμενοι από θεωρία συνωμοσίας σε θεωρία συνωμοσίας (όπως ακριβώς ο Ογκουνσότο από ομάδα σε ομάδα), ευέξαπτοι και καβγατζήδες, οι Αγανακτισμένοι/Ψεκασμένοι/Αφιονισμένοι παραμένουν πλειοψηφία στην ελληνική κοινωνία.

Όπερ δεν σημαίνει ότι πρέπει –και μπορείς– να αλλάξεις κοινωνία. Μ’ αυτήν θα πορευτείς και μ’ αυτήν θα ζήσεις. Αλλά για να τη διαχειριστείς, πόσο μάλλον να την καθοδηγήσεις, πρέπει να τη γνωρίζεις – με τον παραλογισμό της και τις αταβιστικές παρορμήσεις της. Σ’ αυτό φαίνεται να πέφτουν έξω οι «γραμματιζούμενοι» με τις πομπώδεις διατυπώσεις και τη λεκτική ακράτεια, για να εισπράξουν likes και εγκώμια για τα «εξαιρετικά» γραπτά τους από μια κλειστή και αιμομικτική ψευτοελίτ. Το δράμα τους είναι ότι, μέσα στη μακαριότητά τους, δεν αντιλαμβάνονται πως οι Ογκουνσότο είναι απείρως περισσότεροι από τους εν λόγω προφήτες και τους μειοψηφικούς οπαδούς τους.

Πλάμεν Τόντσεφ

Διεθνολόγος και πολιτικός αναλυτής.

http://booksjournal.gr/slideshow/item/2590-h-ellada-tou-ogounsoto

Αρχίζει το παζάρι για τη μεταρρύθμιση της Ευρώπης

Από

anixneuseis

August 29, 2017

Η σύνοδος των ηγετών Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας θα «ανοίξει την αυλαία» της ευρύτερης συζήτησης για το μέλλον της ΕΕ. Οι διαφορετικές απόψεις για τις μεταρρυθμίσεις και το «αγκάθι» των εκλογών.

Δημοσιεύθηκε: 28 Αυγούστου 2017 – 11:13

Άννα Φαλτάιτς[email protected]

Την τελευταία δεκαετία, διάφορες πολιτικές και οικονομικές κρίσεις εμπόδισαν την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιδιώξει την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Και μόλις υποχώρησαν τα προβλήματα, οι εκλογές φέτος σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία απέσπασαν για μια ακόμα φορά την προσοχή του μπλοκ, αναβάλλοντας εκ νέου τις συζητήσεις για το μέλλον της ΕΕ. Όμως, καθώς οδεύει προς το τέλος της η εκλογική περίοδος, οι συνθήκες στην Ευρώπη έχουν γίνει πιο ευνοϊκές για μεταρρύθμιση και ορισμένα από τα ισχυρότερα κράτη του μπλοκ είναι έτοιμα να μαζευτούν και να πιάσουν δουλειά.

Προς τον σκοπό αυτό, οι ηγέτες της Γερμανίας, της Γαλλίας της Ιταλίας και της Ισπανίας συγκεντρώνονται σήμερα στο Παρίσι, για να συζητήσουν διάφορα θέματα που σχετίζονται με τη μεταρρύθμιση αυτή. Όμως, αν και όλοι συμφωνούν στην ανάγκη αλλαγής, έχουν διαφορετικές απόψεις ως προς το πώς θα την πετύχουν.

Το πρόβλημα της Μεσογείου

Ένα από τα δύο βασικά ζητήματα που θα τεθούν, είναι το ποιος θα πρέπει να είναι ο χειρισμός των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Μεσόγειος.

Η μετανάστευση θα μπορούσε να αποδειχθεί ένα ιδιαίτερα ακανθώδες ζήτημα. Τα μέλη της ΕΕ έχουν συμφωνήσει κατά το παρελθόν να αυξήσουν τη στήριξη προς τις Αφρικανικές χώρες για να προσπαθήσουν να σταματήσουν τη μετανάστευση στην πηγή της: μάλιστα, στη σύνοδο θα βρίσκονται εκπρόσωποι του Τσαντ, του Νίγηρα και της Λιβύης, για να παραθέσουν τις απόψεις τους για το ζήτημα. Όμως το μπλοκ απέτυχε να αναθεωρήσει τις πολιτικές του για τη μετανάστευση, με αποτέλεσμα χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα να επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της μεταναστευτικής κρίσης.

Η Ιταλία, ένα κοινό σημείο εισόδου για τους μετανάστες, θέλει τα άλλα μέλη της ΕΕ να βοηθήσουν συνεισφέροντας μεγαλύτερη χρηματοδότηση για τη διαχείριση της μετανάστευσης και φιλοξενώντας περισσότερους μετανάστες. Η Γαλλία, όμως, πρόσφατα τάχθηκε κατά του ιταλικού σχεδίου να ανακατευθύνει καράβια που μεταφέρουν μετανάστες προς τις ακτές της Γαλλίας και, πίσω από την πλάτη της Ρώμης, συναντήθηκε με ηγέτες της Λιβύης, που είναι πρώην ιταλική αποικία. Η Ισπανία επίσης ενδιαφέρεται για το ζήτημα της μετανάστευσης, δεδομένου του αυξανόμενου αριθμού μεταναστών που εισέρχονται στα σύνορά της από το Μαρόκο. Και μετά την επίθεση στη Βαρκελώνη, η Μαδρίτη πιθανότατα θα θέλει να συζητήσει τα σχέδια της ΕΕ και για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Μιλάει το χρήμα

Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα που θα τεθεί, η μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, πιθανότατα θα προκαλέσει ακόμα πιο έντονη συζήτηση στη σύνοδο. Οι τέσσερις συμμετέχοντες στη συνεδρίαση έχουν διαφορετικές προτεραιότητες για τη μεταρρύθμιση και τα αποκλίνοντα συμφέροντά τους θα καταστήσουν δύσκολο τον συμβιβασμό.

Οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης θέλουν μεγαλύτερο έλεγχο επί των δημοσιονομικών πολιτικών της Ευρώπης -κυρίως αυτών της Νότιας Ευρώπης. Οι χώρες του Νότου, από την άλλη πλευρά, φοβούνται καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Η Γαλλία, που βρίσκεται στη μέση, λόγω των δεσμών της με τη Νότια Ευρώπη και τη συμμαχία της με τη Γερμανία. Όπως η Ιταλία και η Ισπανία, στηρίζει τη δημιουργία θέσης υπουργού Οικονομικών που θα διαχειρίζεται τον προϋπολογισμό και τα επενδυτικά σχέδια της ευρωζώνης.

Όμως είναι απρόθυμη να στηρίξει τις προτάσεις τους για μέτρα διαμοιρασμού του ρίσκου, περιλαμβανομένου του κοινού προγράμματος ασφάλισης ανεργίας για τους εργαζόμενους στην ευρωζώνη, λόγω των ανησυχιών της Γερμανίας για τις πρωτοβουλίες αυτές. Αν και το Βερολίνο δεν αντιτίθεται στον διαμοιρασμό του ρίσκου ή στην αύξηση των δημόσιων δαπανών στην ευρωζώνη, ωστόσο είναι προσεκτικό διότι δεν θέλει αυτά να συμβούν χωρίς να υπάρχει αυστηρότερος έλεγχος του προϋπολογισμού.

Η Γερμανία εργάζεται επίσης πάνω σε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο για τη μείωση του ρόλου των μη ευρωπαϊκών θεσμών, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε περιόδους κρίσεων. Στο πλαίσιο της στρατηγικής αυτής, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών φέρεται να εξετάζει τη χρήση του μόνιμου μηχανισμού διάσωσης της ευρωζώνης (ESM), ώστε τα κράτη-μέλη να δανείζονται χρήματα σε περιόδους ύφεσης, αρκεί να συμφωνούν να κάνουν οικονομικές μεταρρυθμίσεις και περικοπές δαπανών. Εν τω μεταξύ, οι χώρες της Νότιας Ευρώπης πιθανότατα θα ζητήσουν οι όροι της δανειοδότησης να γίνουν πιο ευέλικτοι.

Η συζήτηση ξεκίνησε πριν από σχεδόν μία δεκαετία, με την οικονομική κρίση του 2008, και πιθανότατα δεν θα ολοκληρωθεί σύντομα. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει να τσακωθεί και για νέα δημοσιονομικά ζητήματα, χάρη στο Brexit. Η Γερμανία και άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης αντιτίθενται στην αύξηση της συνεισφοράς του κάθε κράτους-μέλους στον προϋπολογισμό της ΕΕ, ώστε να καλυφθεί το κενό που αφήνει η Βρετανία με την αποχώρησή της.

Η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, όμως, θέλουν να διατηρηθούν στο ίδιο επίπεδο οι δαπάνες του μπλοκ, καθώς ένας μικρότερος προϋπολογισμός θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείωση των αγροτικών επιδοτήσεων που λαμβάνουν. Και τα νότια μέλη της ΕΕ θα μπορούσαν να έχουν περισσότερο λόγο στο μπλοκ καθώς η Ισπανία αναλαμβάνει έναν πιο ενεργό ρόλο στις συζητήσεις για το μέλλον της. Η επιρροή της χώρας στις ευρωπαϊκές υποθέσεις υποβαθμίστηκε μετά την οικονομική κρίση του 2008, από την οποία επλήγη ιδιαίτερα. Τώρα που η οικονομία της, η τέταρτη μεγαλύτερη στην ευρωζώνη, στέκεται και πάλι στα πόδια της -και αναπτύσσεται με έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς στην ΕΕ-, η Ισπανία εργάζεται ώστε να ανακτήσει τη διακεκριμένη θέση που είχε παλαιότερα.

Η Μαδρίτη όχι μόνο παρουσιάζει τις δικές της μεταρρυθμιστικές προτάσεις, αλλά πιέζει επίσης για να μπουν Ισπανοί αξιωματούχοι σε κορυφαίες θέσεις θεσμών όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι προσπάθειές της αναμένεται να αλλάξουν την ισορροπία δυνάμεων στο μπλοκ και ίσως δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ της Βόρειας και της Νότιας Ευρώπης.

Δημιουργώντας προϋποθέσεις

Φυσικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ακόμα να περάσει δύο εκλογές προτού μπορέσει επισήμως να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις για τη μεταρρύθμιση. Τα αποτελέσματα των εκλογών αυτών, επιπλέον, θα επηρεάσουν και τις αλλαγές που θα γίνουν. Πρώτες έρχονται οι εκλογές στη Γερμανία, στις 24 Σεπτεμβρίου. Αν μετά την ψήφο αναλάβει την εξουσία ένας κεντροαριστερός συνασπισμός, η χώρα θα είναι πιο πιθανό να εισαγάγει μεταρρυθμίσεις που θα ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα της Νότιας Ευρώπης (και αν σχηματιστεί συντηρητική κυβέρνηση, οι πιθανότητες ενός τέτοιου ενδεχομένου θα μειωθούν). Εκλογές θα πρέπει να διενεργηθούν και στην Ιταλία κάποια στιγμή πριν τον Μάιο του 2018. Η ψήφος θα μπορούσε να φέρει στην κυβέρνηση μια ευρωσκεπτικιστική ομάδα που θα είναι πιο πρόθυμη να συγκρουστεί με τους θεσμούς της ΕΕ, να αμφισβητήσει τον ρόλο της Γερμανίας στην ευρωζώνη και να αποτρέψει τον συμβιβασμό. Στο μεταξύ, η σημερινή σύνοδος θα δώσει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να κάνουν προεργασία προτού ξεκινήσει η πραγματική δουλειά της μεταρρύθμισης.

Ακόμα και αν το μπλοκ δεν λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις για το μέλλον του φέτος, τα κράτη-μέλη του θα περάσουν τους επόμενους μήνες προετοιμαζόμενα για τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, για παράδειγμα, συναντήθηκε πρόσφατα με αρκετούς ηγέτες χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και τον επόμενο μήνα θα επισκεφθεί την Ολλανδία, την Ελλάδα και την Ιταλία. Το παιχνίδι της μεταρρύθμισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να μην έχει ξεκινήσει ακόμα, όμως οι παίκτες ήδη τοποθετούν τα «πιόνια» στις θέσεις τους.

Άννα Φαλτάιτς[email protected]/ euro2day

Ο Ιρανός έμπορος με τις πολλές υπηκοότητες

Από

anixneuseis

August 29, 2017

TΑΣΟΣ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Ο Ιρανός έμπορος χρυσού Ρέζα Ζαράμπ. Το κατηγορητήριο εναντίον του στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε έρευνες τουρκικών εισαγγελικών αρχών που αργότερα κατηγορήθηκαν πως υπήρξαν όργανα του αυτοεξόριστου Γκιουλέν.

Και τι δεν περιλαμβάνει αυτό το θρίλερ που ξετυλίγει η «Κ»: χρυσό, πετρέλαιο, εμπάργκο, διαδρομές σε Ιράν, Τουρκία αλλά και Ελλάδα, συλλήψεις, «λαδώματα», κουτιά με δολάρια, Γκιουλέν, Τζουλιάνι και Δικαιοσύνη ΗΠΑ. Κεντρικό πρόσωπο ο Ζαράμπ, Ρέζα Ζαράμπ, ο άνθρωπος με τις πολλές υπηκοότητες. Λοιπόν: Το περασμένο φθινόπωρο μια ιρανική τραπεζική αντιπροσωπεία ήρθε στην Ελλάδα με αποστολή να προωθήσει το άνοιγμα ιρανικών εμπορικών τραπεζών στην Αθήνα. Οι κυρώσεις κατά του Ιράν από την Ε.Ε. είχαν αρθεί και μια σειρά ευρωπαϊκών –πετρελαϊκών κυρίως– εταιρειών δραστηριοποιούνταν ήδη στο Ιράν. Οι Ιρανοί ήταν μάλιστα έτοιμοι, όπως είπαν στον διοικητή της ΤτΕ Γιάννη Στουρνάρα, να φέρουν ένα μεγάλο ποσό στη χώρα (τραπεζικές πηγές μιλούν για 5 δισεκατομμύρια ευρώ) ως προίκα της μετεγκατάστασης των τραπεζών τους από την Τουρκία. Η αναζήτηση κεφαλαίων στην Ελλάδα έκανε, έτσι, την πρόταση παραπάνω από ελκυστική. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όμως, στη Φρανκφούρτη διεμήνυσε στην Αθήνα ότι οι Αμερικανοί θα είχαν πρόβλημα με μία τέτοια «μετεγκατάσταση».

Αιτία; Η υπόθεση Ζαράμπ με την οποία θα έπρεπε να έχουν ασχοληθεί περισσότερο οι μυστικές υπηρεσίες και λιγότερο η κεντρική τράπεζα. Παραθέτουμε γιατί:

Στις 7 Ιουλίου, ο Ερικ Εντελμαν, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, έγραψε στην «Ουάσιγκτον Ποστ» ότι η «αμερικανική κυβέρνηση δεν θα πρέπει να μπει στον πειρασμό να ανταλλάξει τον επιχειρηματία Ρέζα Ζαράμπ με έναν πάστορα από τη Βόρεια Καρολίνα, που είχε συλλάβει το καθεστώς Ερντογάν και κρατούσε στη Σμύρνη». Το δημοσίευμα δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά ύστερα από ένα ταξίδι του στενού συνεργάτη του Τραμπ και δικηγόρου Ρούντι Τζουλιάνι (πρώην δήμαρχος Νέας Υόρκης) στην Τουρκία, για να συζητήσει με την τουρκική ηγεσία τις λεπτομέρειες της υπόθεσης Ζαράμπ. Λίγο αργότερα, δικαστήριο της Νέας Υόρκης δέχθηκε ότι δεν υπάρχει «σύγκρουση συμφερόντων» στην εκπροσώπηση του Ιρανού πολυεκατομμυριούχου από τον Τζουλιάνι. Στα τέλη Οκτωβρίου, η υπόθεση θα επανεισαχθεί σε δικαστήριο της πόλης που απέρριψε την άποψη των δικηγόρων του Ζαράμπ. Αυτοί υποστήριξαν ότι ο πελάτης τους κακώς κρατείται από τον Μάρτιο του 2016 στις ΗΠΑ. Το κατηγορητήριο κατά του Ζαράμπ (https://www.justice.gov/usao-sdny/press-release/file/909306/download) και (https://www.justice.gov/opa/file/834146/download) στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε έρευνες τουρκικών εισαγγελικών αρχών και μάλιστα εκείνων που κατηγορήθηκαν στη συνέχεια από το καθεστώς Ερντογάν ότι υπήρξαν όργανα του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ιμάμη Γκιουλέν. Ο Ιρανός έμπορος χρυσού Ρέζα Ζαράμπ με υπηκοότητες και του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας, κατηγορείται από τις αμερικανικές αρχές ότι από το 2010 έως το 2015 αγόραζε σε μεγάλες ποσότητες χρυσό για το Ιράν, τον έστελνε με «ταχυδρόμους» στην Τεχεράνη, από όπου πωλούνταν σε ολόκληρο τον κόσμο, βοηθώντας το καθεστώς του Ιράν να παρακάμπτει με έναν έξυπνο και απλό τρόπο τις εναντίον του οικονομικές κυρώσεις που είχαν επιβληθεί από το 2012 έως το 2015 και από τις ευρωπαϊκές χώρες. Συνεταίρος του Ζαράμπ ο… ιδιαίτερα άπληστος συμπατριώτης του Μορτέζα Ζανζάνι, που έχει καταδικασθεί από δικαστήριο της Τεχεράνης σε θάνατο.

Στα αποδεικτικά στοιχεία που αντλούνται από τις τουρκικές έρευνες υπάρχουν μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ήδη από το 2011, όπου δίνονται εντολές σε εταιρείας συμφερόντων του Ζαράμπ να πληρωθούν ιρανικές εταιρείες στον Καναδά, αλλά και κινεζικές που τροφοδοτούσαν το Ιράν στο πλαίσιο της ανάπτυξης του ατομικού του προγράμματος ή για την ανάπτυξη νέων πετρελαϊκών πεδίων στο Ιράν (σ.σ. σε μια περίπτωση, οι αμερικανικές αρχές μπλόκαραν την πληρωμή επικαλούμενες ακριβώς τη νομοθεσία για τις κυρώσεις).

Οι διαδρομές

Στην Τουρκία, ο Ζαράμπ έγινε γνωστός επειδή έκανε «δώρα» σε πρώην υπουργούς της κυβέρνησης, που εξαναγκάσθηκαν όλοι (τρεις τον αριθμό) σε παραίτηση. Ο τέως υπουργός Οικονομικών Ζαφέρ Τσαγλαγκιάν έλαβε τα περισσότερα, 45 εκατ. δολ. και είδη πολυτελείας. Χρήματα φέρεται να πήραν και μέλη της οικογένειας του προέδρου Ερντογάν. Ενας υπουργός φέρεται να εισέπραξε χρήματα (1,5 εκατ. δολ.) για να επιτρέψει στον Ζαράμπ να χρησιμοποιεί τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης στα μποτιλιαρίσματα!

Οταν η υπηρεσία δίωξης οργανωμένου εγκλήματος της τουρκικής αστυνομίας μπήκε στo σπίτι του επικεφαλής της Λαϊκής Τράπεζας (Halk Bank) Σουλεϊμάν Ασλάν, βρήκε κουτιά με παπούτσια γεμάτα… δολάρια. Ετσι, δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι αμερικανικές αρχές συνέλαβαν και τον Σουλεϊμάν Αττίλα, αναπληρωτή διευθύνοντα σύμβουλο της ίδιας τράπεζας.

Στο κατηγορητήριο κατά του τραπεζίτη ακούγονται απίθανα πράγματα, όπως για παράδειγμα ότι για να εξηγηθεί η πορεία του χρυσού από την Τουρκία στο Ντουμπάι και από εκεί στο Ιράν, φαινόταν στις συνομιλίες Ασλάν-Ζαράμπ ότι ο πρώτος προσπαθούσε να πείσει τον Ιρανό ότι δεν δικαιολογείται η εξαγωγή σιτηρών από το… Ντουμπάι. «Δεν φύεται σιτάρι στο Ντουμπάι…» φέρεται να έχει πει ο τραπεζίτης στον έμπορο χρυσού.

http://www.kathimerini.gr/924137/article/epikairothta/ellada/o-iranos-emporos-me-tis-polles-yphkoothtes?platform=hootsuite

1...2,9312,9322,933...3,024 Σελίδα 2,932 από 3,024

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Iran Doesn’t Need a Land Route to the Mediterranean

And the Winner in Syria Is … Iran

Assessing the North Korean Crisis

By Jose V. CiprutAugust 30, 2017

Μια συζήτηση με το Φώτη Τερζάκη.

Πώς οι ΗΠΑ προωθούν τον εξτρεμισμό στο όνομα της θρησκευτικής ελευθερίας

Επανεξετάζοντας τον ρόλο της επιτροπής USCIRF

Η άλλη πυρηνική απειλή από την Βόρεια Κορέα

What would nuclear war with North Korea look like?

The launch

The defence

The damage

The fallout

How China Sees North Korea

Related Video

The Hajj and the Struggle for Islamic Hegemony

By Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai KedarAugust 29, 2017

Η Ελλάδα του Ογκουνσότο

Γράφτηκε από τον Πλάμεν Τόντσεφ

Πλάμεν Τόντσεφ

Αρχίζει το παζάρι για τη μεταρρύθμιση της Ευρώπης

Το πρόβλημα της Μεσογείου

Μιλάει το χρήμα

Δημιουργώντας προϋποθέσεις

Ο Ιρανός έμπορος με τις πολλές υπηκοότητες

TΑΣΟΣ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ