Αρχική Blog Σελίδα 2931

The “S” Word Lives

Από
anixneuseis
-
0
At last weekend’s DSA convention in Chicago (Maxine Phillips)

“We’re going to have some press coverage. The reporter is sympathetic. Do you want to talk to him?” Sure, always happy to talk to a member of the press, even though I didn’t hold out much hope for a favorable story. This was, let’s face it, the 2011 convention of the Democratic Socialists of America. After three and a half decades as either a volunteer or a staff member, I’d been to too many conferences and conventions that got either no coverage or a few skewed paragraphs. My favorite example was the year one of the predecessor organizations brought to Washington such luminaries as Olof Palme, François Mitterrand, Michel Rocard, Michael Manley, Felipe Gonzalez, Willy Brandt, and Tony Benn—all either legendary democratic socialist leaders or soon-to-be prime ministers in their own countries. Three thousand people attended. We rated a few paragraphs in the style section of the Washington Post on what leftists wear to such an educational event (hint: knapsacks, because they’re probably sleeping on someone’s floor).

This reporter appeared to be interested in our politics, as he questioned a group of us over dinner. I was sitting with people I’d known for more than thirty years, comrades in too many fights against the ravages of capitalism. At an adjoining table were a group of twenty-somethings whom I would get to know over the next few days. “You should talk to them,” I urged the reporter. “We’re getting a lot of new, younger members.” He nodded politely and asked us our ages.

When the article came out, it stressed the theme of aging socialists carrying the torch and recalling the glory days of the sixties. “He could have written that one without bothering to talk to anyone,” I fumed. “At least they spelled the name right.”

And getting the name right was still important. Because the name had the “S” word in it. When I joined the Democratic Socialist Organizing Committee around 1977, it was a fledgling breakaway from the moribund Socialist Party. Founder Michael Harrington was dedicated to strengthening the “left wing of the possible” in the Democratic Party and bringing about a realignment of U.S. politics. Its first few years had been rocky, as the twenty-three-year-old national director, Jack Clark, slept on a couch in a spare room in Deborah Meier’s house at night and put in long hours to forge a coalition of young radicals, trade unionists, and Democratic Party activists. By the time I came on staff in 1979, we had cramped office space, four-and-a-half staff, about 6,000 members, and some credibility with the aforementioned groups. As managing editor of the monthly publication, I ran upbeat articles about the future of the labor movement as well as the numbers of elected officials who were members. Union density was declining, but many heads of unions still had left-wing leanings and supported our work. Breakthroughs were just around the corner.

There were those who urged us to get rid of the name, which in the minds of most people in the United States was more linked to communism than to the tradition of Eugene Debs or Norman Thomas. Harrington resisted, pointing out that the right would know what we meant, even if we called it “economic democracy” as former radical Tom Hayden did for his organization in California or “independent social ideas” as Dissent would in tax filings. By the time we merged with the remnant of the Students for a Democratic Society called the New American Movement to become Democratic Socialists of America, most members were convinced that “socialism” had to be redeemed as a word that would evoke positive associations. We might finally be getting there.

Harrington was part of a left-wing sandwich generation, sympathetic to the Old Left that had mentored him and not young enough for the excessive rhetoric of SDS. He brought thousands of people to the socialist fold, in a time before social media, by speaking on college campuses and debating conservatives on television shows. When he wrote op-ed pieces for national outlets, they refused to print his DSA affiliation, sticking with “author of The Other America,” the best known of his many books. As the young people and newer members came in, they chafed at the bonds of friendship and shared hardship that kept the older leaders together. The jockeying for political power in the organization pretended to be over issues, but in fact was a gradual generational takeover. Some of the veterans left, most stayed and encouraged us. I was thrilled to meet Norman Thomas’s last campaign manager, and at the merger convention in Detroit, I was inspired by veterans of the Flint sit-down strike of 1936–37.

At the 2015 convention, DSA’s fortunes seemed poised for an upturn. The reporter for the Pittsburgh Post-Gazette filed a glowing story on young socialists energized by Bernie Sanders and ready to talk about the word that “has almost dared not speak its name.” There were 120 delegates at the church retreat center in Pennsylvania.

Two years later—post Sanders campaign and Trump election—I was stuffing convention packets in Chicago for an expected 700 or so delegates and 300 observers. It was all hands on deck for volunteers, from the person who scoured the city to find more lanyards for name cards to the media team that fielded requests for interviews from thirty-seven different outlets. Sitting next to me was a comrade from Arizona. As with many there, his tattoos were striking. I asked what they represented, and he pointed to various superheroes inked on each arm. “But this is my favorite,” he said, as he pulled his leg out from under the table and rolled down his sock. It was a cactus with a rose. “We’re trying to get everyone in the Southwest to have one.”

Thirty-five years before, a young woman had shown me the fist and rose tattooed on her shoulder, the first time I’d seen a tattoo on someone who hadn’t been in the military, let alone seen one of the international socialist symbol. “They won’t have to torture you to find out your affiliation,” I’d thought. And as I looked around at the young, brightly adorned bodies in Chicago, I had the same thought. Whether they made the affiliation permanent (like the comrades from a very red state who took a break to go to a tattoo shop for stand-alone roses) or just printed it on a T-shirt (predominant color red, with some variations), these young people were out and proud about their socialism.

Now I was the one being asked about the old days. The antiwar and civil rights work I’d done in the sixties was farther away from them than the Flint sit-down strike had been for me. “Yes, we’re excited,” I told interviewers, reflecting that the internet had been our main source of growth. Before November 9, 2016, we anticipated doubling our membership and were gearing up to take in disappointed Bernie supporters and push Hillary Clinton and the Democratic Party toward meaningful social reforms. Post-election, we not only had former Berniecrats but members of every group threatened by Donald Trump and his minions. That is to say, we were as close as DSA has come to being representative as the country. Even though the membership is still disproportionately white and male, there were more women and people of color than I’d ever seen at any DSA gathering. Among the youngest members, the refrain was similar: “I joined Bernie’s campaign and then was disgusted by the Democratic Party.”

Unlike at previous conventions, there were no big names to draw attendees, no extraordinarily eloquent speakers, no nuanced debate about what it meant to pass reflexively utopian resolutions. “Whatever happened to our policy of only adopting resolutions that we could actually do something about?” muttered a longtime member.

The pragmatism wasn’t to be found in the large assemblies but in the workshops, where people shared their struggles in small towns and red states. “My mom is a citizen but she isn’t used to voting, because where we come from, it doesn’t make any difference. We have to do a lot of voter education before we can even get out the vote,” said an immigrant rights organizer.

“Our city gave up a lot of public property to private interests, and now that the tax base is gone, people are open to ideas about municipal ownership,” said a professor from a rural area in a meeting of DSA chapters from a blue state.

“How does it feel to see all these people?” one reporter asked me. I thought of an elderly comrade who had stood at my side while we looked at a couple of hundred attendees at a fundraising banquet some thirty-four years ago in Chicago. “Take a good look, because a lot of these people won’t be here in ten years. They’ll have gone over to the other side,” he cautioned.

Will we still have 25,000 members next year, or will half of them have made their peace with the new normal? Will some have spun off into ultra-left groupings because our “big tent” approach wasn’t pure enough? Will some be visiting tattoo parlors to have their roses removed? Who would be here for the long haul? The history of the left is not promising, but as we closed ranks on the last day to sing the “Internationale,” I let myself feel, for a few moments, the hope that a “better world’s in birth.”

Maxine Phillips was executive editor of Dissent and is currently the volunteer editor of Democratic Left, a publication of Democratic Socialists of America.

https://www.dissentmagazine.org/blog/dsa-convention-2017-democratic-socialism-s-word

Syria Situation Report

Από
anixneuseis
-
0

August 23 – 30, 2017

 By: ISW Syria Team and Syria Direct
This graphic marks the latest installment of our Syria SITREP Map made possible through a partnership between the Institute for the Study of War and Syria Direct. This graphic depicts significant developments in the Syrian Civil War from August 23 – 30, 2017. The control of terrain represented on the graphic is accurate as of August 8, 2017.

Special credit to Sana Sekkarie of the Institute for the Study of War for the text of these Syria SITREP Maps.
Posted by at 5:50 PM 

Maintaining The U.S. CT Mission In Southern Syria

Από
anixneuseis
-
0

By EVAN BARRETTon August 31, 2017 at 10:00 AM

Despite the end of CIA support to the rebels, Washington can still counter the Islamic State by coordinating more deeply with Israel and Jordan, and by managing other regional actors.

In July 2017, the Trump administration ended the four-year-old CIA program that provided direct assistance, in the form of salaries and arms, to various Syrian rebel groups fighting the Islamic State (IS) and the Assad regime. Some of these groups are now essentially defunct, but elements of the Free Syrian Army (FSA) are still actively fighting IS affiliates in the western countryside of Deraa province. Furthermore, the regime is currently cut off from the IS pocket on Jordan’s northern border, leaving IS forces there relatively unmolested, with the exception of interstitial conflict with rebels and occasional Jordanian shelling. This pocket will have to be cleared if the goals of Operation Inherent Resolve, the mission that spans anti-IS efforts in Syria and Iraq, are to be achieved. On August 21, U.S. secretary of defense James Mattis met with Jordanian officials in Amman to discuss the next phase of anti-IS strategy.

FSA SUCCESSES, VULNERABILITIES

In late 2011, a number of regional actors were independently supporting rebels in southern Syria, coalescing by 2013 in the Amman-based Military Operations Center (MOC), from which Arab and Western intelligence officials coordinated such efforts. During the height of MOC support, the FSA in southern Syria outperformed its counterparts in other regions in staving off widespread infiltration and capture by Islamist or jihadist groups. To various extents, the FSA survived in the south because of its competitive resourcing compared to jihadist groups, demonstrated success against the regime, and the local character of many of its sub-fighting groups.

Nevertheless, the southern FSA groups exhibited some of the same troubling dynamics that doomed their counterparts elsewhere in the country. These included losing fighters to jihadist groups, coordinating actively with the jihadists, and even relying on suicide attacks from such unsavory partners to break hardened regime positions to start an operation. Even if these southern rebels avoided full capture by jihadists, they were still interstitial allies with entities deemed unacceptable by the United States.

Some of the previous distance between the southern FSA and jihadist groups reflected a response to U.S. and regional pressure, begging the question of whether greater cooperation will follow given the absence of U.S. support. Even more worrying, could a shuffling of patrons result in a rapprochement between the Islamic State and more-mainstream groups?

CURRENT STATE OF PLAY

Two important recent developments changed conditions in Deraa: on July 9, a ceasefire took effect over large parts of Syria’s south, and on July 18, hundreds of Russian observer forces arrived to monitor the ceasefire. Moreover, regime forces, which along with Hezbollah and other Iran-backed fighters are present further north in the Golan Heights, are currently cut off from the Islamic State pocket by rebel forces, and the front between these two — rebels and regime forces — is not active. These developments build upon a longer period of relative calm over the past year, during which U.S. and Jordanian sponsors have succeeding in limiting conflict between the FSA and the regime, with the exception of clashes inside Deraa city.

The Islamic State, for its part, has shown its commitment to being the sole stakeholder in areas where the regime is absent, and will not relent in its campaign against the rebels. In the weeks after the Trump administration halted the CIA program, IS demonstrated clearly that it would not pursue peace with formerly U.S.-backed elements. The jihadist group besieged the FSA-held town of al-Hayat and more recently launched a suicide attack on the Nasib border crossing that killed at least twenty-five Islamist fighters. Although IS will absorb smaller battalions, and always accepts defectors from other forces, it will not tolerate direct competition. Furthermore, IS has so victimized communities in Deraa’s west that rebel elements there are committed to fighting the group in order to maintain their relationship with the antigovernment public.

With the United States no longer providing direct support, one can find decent prospects with Jordan, which retains good relations with the southern rebels. Indeed, Amman has shown a greater commitment to policing its partners’ associations with jihadists than other sponsors such as Ankara or Riyadh. Yet there is a high risk that, with the U.S. partnership ended, the southern rebels could pursue greater coordination with hardline Islamists and even Hayat Tahrir al-Sham (HTS), despite the possibility of angering their Jordanian sponsors. Closer integration with these groups could help the FSA, particularly by offering greater access to suicide bombers who can break through regime lines. Equally unsettling, little evidence suggests that the southern FSA would pay a price with the Syrian public for such coordination. In many cases, the civilian population is demanding just such closer ties with hardliners.

U.S. PATH FORWARD

Given the cessation of the CIA program and the growing irrelevance of the MOC, Syria’s southern rebels are actively courting new regional patrons. Although such diversified support is perhaps unlikely given Turkey and Qatar’s other priorities, a new incentive structure could emerge whereby greater coordination with hardline groups is encouraged or at least accepted. Yet even without a direct relationship with the southern rebels, the United States can take a number of steps to deter greater coordination between rebels and jihadists and to support the overall counterterrorism fight:

  • Increase support to Jordan in its efforts to manage its own border. The United States already shares intelligence and provides financial support for Jordanian efforts in Syria, but opportunities exist to increase such a commitment. In his August 21 visit, Secretary Mattis implied the possibility of deeper coordination by asserting that the United States would stand “shoulder to shoulder” with the kingdom in the fight against the Islamic State. Greater cooperation, meanwhile, could take the form of anti-IS aerial missions coordinated with Jordan but not the southern FSA. Although the Deraa skies are currently owned by Russia and the Syrian regime, Washington could negotiate with Moscow through Amman to launch anti-IS strikes from Jordanian airspace, solely in the areas along the kingdom’s northern border.
  • Make clear to Turkey and America’s Gulf allies that support for jihadist groups or support for more-moderate rebels that incentivizes coordination with HTS will draw a U.S. response. This response could be relatively minor — as simple as public statements decrying such developments — but even such a modest step would have been impossible while the CIA was bolstering some of the same actors.
  • Work with both Jordan and Israel to prevent long-term access to the Israeli border by Hezbollah, the IRGC, or other Iran-backed forces already present in the province. Such coordination is particularly crucial given currently stressed relations between Israel and Jordan. Lacking a proxy, the United States will need to consider more diverse options, such as airstrikes, to prevent a long-term encampment by Hezbollah near the Israeli border. Even without U.S. help, the Israelis will likely ward off such an outcome, but Washington should attempt to collaborate in any Israeli effort. Israeli actions in the Golan, particularly those close to the Jordanian border, have the potential to further damage Israel-Jordan relations. To counter such potential deterioration, the United States should seek to form a united front with Jordan and Israel in targeting terrorist groups along both borders.

Despite ending direct CIA aid to the Syrian rebels, the United States can still influence the situation in the south by supporting Jordan and Israel and deterring other would-be sponsors. The second of these tasks may prove more troublesome, but regional actors may not see the area as an essential void to fill in any case. Ultimately, the severing of CIA ties to Syrian rebels could even provide greater flexibility toward the goal of defeating the Islamic State in the south.

Evan Barrett is currently the lead Syria analyst and writer at Pechter Polls of Princeton (P3), a firm that supplies research products to a variety of government clients.

Originally Posted on August 28, 2017

©2017 The Washington Institute for Near East Policy. Reprinted with permission.

Γιατί ηττηθήκαμε στην Μικρά Ασία

Από
anixneuseis
-
6
Παρασκευή 01 Σεπτεμβρίου 2017

Του Δρ. Σπυρίδωνος Πλακούδα*

Ένα Αναπάντητο Ερώτημα

Ο Αύγουστος αποτελεί τον «μαύρο» μήνα του Ελληνισμού εξαιτίας δύο επετείων: της Μάχης του Αφιόν Καραχισάρ το 1922 (και κατ΄ επέκταση, της ήττας της Ελλάδας στην Μικρασιατική Εκστρατεία) και τον Αττίλα ΙΙ στην Κύπρο το 1974. Οι δύο επέτειοι σηματοδοτούν το τέλος της Μεγάλης Ιδέας και τη δραστική περιστολή του Ελληνισμού εντός των στενών ορίων του καχεκτικού νεοελληνικού κράτους από τον Έβρο έως το Καστελόριζο.

Παρά ταύτα, δεν έχουν έως σήμερα εξαχθεί τα κατάλληλα διδάγματα για τις επονείδιστες ήττες του Ελληνισμού· ακριβέστερα, απουσιάζει μια εις βάθος μελέτη ως προς τα αίτια της ήττας μας στην Μικρά Ασία και την Κύπρο υπό το πρίσμα της υψηλής στρατηγικής. Τουναντίον, τα αναρίθμητα έργα (εκ των οποίων τα πλείστα αποτελούν πρωτογενείς πηγές όπως αυτοβιογραφίες και ημερολόγια) είτε διαπνέονται από άκρατη συνωμοσιολογία (πως δηλαδή οι «κακοί ξένοι» ευθύνονται αποκλειστικώς για τις εν λόγω ήττες) και/ή αυτομαστίγωση (πως δηλαδή ο δαίμων της διχόνοιας προεξοφλεί την ήττα για την Ελλάδα) είτε αποδίδουν μια υπερβολική έμφαση σε τακτικής φύσεως ζητήματα (πως δηλαδή θα είχε εξελιχθεί ο πόλεμος εάν η αεροπορία είχε δράσει κτλ). Με βάση την θεωρία της υψηλής στρατηγικής, θα ελεγχθούν ένα προς ένα τα «κριτήρια» περί της ορθότητας μιας υψηλής στρατηγικής ώστε να απαντηθεί το εξής ουσιαστικό ερώτημα: γιατί η Ελλάδα ηττήθηκε το 1922.

Τα Αίτια της Ήττας στην Μικρά Ασία

Οι περισσότεροι στην Ελλάδα (επιστήμονες και μη) υποκύπτουν στον πειρασμό (εν πολλοίς ένεκα των πολιτικών πεποιθήσεών τους υπέρ ή εναντίον του Βενιζέλου) να εξετάζουν τον Μικρασιατικό Αγώνα αποσμασματικά και υποκειμενικά: δηλαδή, ερευνούν εάν η ήττα ήταν προεξοφλημένη (άρα «χρεώσιμη» στον Βενιζέλο) λόγω των αρνητικών συσχετισμών ισχύος (στρατός, πληθυσμός κτλ.) ή εάν οφειλόταν στην υπερεξάπλωση μετά τον Νοέμβριο του 1920 (άρα «χρεώσιμη» στους αντιβενιζελικούς). Ορισμένοι, βέβαια, εξετάζουν εάν οι όροι της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης ήταν απευκταίοι. Παρά ταύτα, δεν εξετάζεται η υψηλή στρατηγική αυτή καθεαυτή της Ελλάδας στον Μικρασιατική Εκστρατεία[1].

Ως υψηλή στρατηγική (grand strategy) ή στρατηγική ορίζεται, εν συντομία, το τρίπτυχο «ends, ways, means»[2]· δηλαδή, πως ένα κράτος χρησιμοποιεί τα διαθέσιμα μέσα (means) κατά μοναδικούς τρόπους (ways) ώστε να υλοποιήσει τους υπέρτατους στόχους του (ends) εν καιρώ ειρήνης ή πολέμου. Όπως ο μέγας θεωρητικός της στρατηγικής Κλαούζεβιτζ δήλωσε αξιωματικά, ο στόχος πρέπει να είναι πολιτικός και ρεαλιστικός. Ποιος ήταν, λοιπόν, ο στόχος της Ελλάδας κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία; Ήταν ο εν λόγω στόχος πολιτικός και ρεαλιστικός;

Η Ελλάδα, κατόπιν έκτακτης πρόσκλησης των Αγγλο-Γάλλων, αποβίβασε μια ισχνή εκστρατευτική δύναμη στη Σμύρνη το 1919 για την τήρηση του νόμου και της τάξης εν αναμονή της συνθήκης ειρήνης. Ούτε καν τα όρια της ζώνης κατοχής («εντολής» κατά την ορολογία της εποχής) της Ελλάδας στη δυτική Μικρά Ασία δεν είχαν αποφασισθεί. Εξ αρχής η παγίωση της ελληνικής εξουσίας στη διαφιλονικούμενη ζώνη συνάντησε ισχυρή αντίσταση από εθνικιστές Τούρκους αντάρτες. Η Ελλάδα απάντησε με ευρείες αντιαντάρτικες επιχειρήσεις το δεύτερο ήμισυ του 1919 που επεξέτειναν τη ζώνη κατοχής της στο βιλαέτι του Αϊδινίου. Το θέρος του 1920 η Ελλάδα συνέδραμε τη Βρετανία στην εκστρατεία της εναντίον των εθνικιστών Τούρκων ανταρτών στην Προποντίδα και προωθήθηκε έως τη Νίκαια. Ποιος ήταν, λοιπόν, ο στόχος της Ελλάδας κατά την πρώτη φάση του πολέμου; στόχος της Αθήνας ήταν η απώθηση των ανταρτών και, ει δυνατόν, η επέκταση της ζώνης κατοχής – όχι η εξάλειψη ενός αντάρτικου εν τη γενέσει του. Επομένως, η Αθήνα δρούσε με οδηγό την τακτική – όχι την υψηλή στρατηγική. Αν και ισχυρότερη στρατιωτικά, η Ελλάδα αδυνατούσε να ειρηνεύσει τη δυτική Μικρά Ασία. Αφού υπήρχε μια ενδοχώρα φιλική προς τους αντάρτες, οι διαρκείς εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Ελλάδας παρήγαν αποτελέσματα μόνο προσωρινού χαρακτήρα.

Τον Ιούλιο του 1920, υπογράφεται η Συνθήκη Ειρήνης των Σεβρών που επιδικάζει στην Ελλάδα, συν τοις άλλοις, τη Ζώνη της Σμύρνης υπό καθεστώς «εντολής». Η συνθήκη, εν ολίγοις, επικυρώνει de jure τις κατακτήσεις de facto της Ελλάδας στη δυτική Μικρά Ασία. Όμως η συνθήκη δεν αναγνωρίζεται από τον Κεμάλ Ατατούρκ – τον ηγέτη των εθνικιστών Τούρκων ανταρτών. Ήδη από τον Μάιο του 1919 ο Κεμάλ αψηφά τις αποφάσεις των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και οργανώνει την αντίσταση εναντίον τους σε τέσσερα μέτωπα: ανατολικά (εναντίον των Αρμενίων), νότια (εναντίον των Γάλλων και Αρμενίων της Κιλικίας), δυτικά (εναντίον των Ελλήνων και Βρετανών) και, τέλος, βόρεια (εναντίον των αυτονομιστών Ελλήνων ανταρτών στον Πόντο). Γιατί η Αθήνα δεν ανέλαβε νωρίτερα μια αποφασιστική εκστρατεία εναντίον του Κεμάλ ενόσω ο ίδιος δεν είχε ακόμη ισχυροποιηθεί ουσιαστικά; Eξαιτίας δύο κύριων παραγόντων: α) μόλις τον Δεκέμβριο του 1919 ο Ατατούρκ σταθεροποίησε την εξουσία του ως ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της αντίστασης εναντίον του Σουλτάνου και των Συμμάχων και β) η Ελλάδα υποτίμησε τον Κεμάλ ως στρατιωτικό ηγέτη. Ο Κεμάλ, όμως, είχε ήδη αποδείξει την αξία του στα πεδία της μάχης της Λιβύης (κατά τον Ιταλο-Τουρκικό Πόλεμο του 1911) και της Καλλίπολης (κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο). Οπότε η Ελλάδα διέπραξε ένα τραγικό σφάλμα: δεν εξουδετέρωσε το αντάρτικο του Κεμάλ εν τη γενέσει του – όπως διατείνονται οι διαπρεπείς στρατιώτες-φιλόσοφοι (π.χ. Sir Robert Thompson, David Galula κτλ.).[3]

Η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 από τους αντιβενιζελικούς οδηγεί στην εντατικοποίηση του αγώνα. Οι μέχρι πρότινος υποστηρικτές του «οίκαδε» υιοθέτησαν μια στρατηγική εκμηδένισης (strategy of annihilation): εν ολίγοις, η Ελλάδα θα επιχειρούσε να εξουδετερώσει τον Κεμάλ δια της στρατιωτικής οδού. Ο αντικειμενικός σκοπός της Ελλάδας ήταν περιορισμένος: η καταστροφή των Κεμαλικών στρατιωτικών δυνάμεων δια της αποφασιστικής μάχης (decisive battle). Εξ ου η πλάνη της Αθήνας. Πρώτον, η Αθήνα δεν είχε ταυτοποιήσει ορθά το κέντρο βάρους του αντιπάλου. Το κέντρο βάρους δεν ήταν ο στρατός, αλλά ο ίδιος ο Κεμάλ. Η εξόντωσή του και όχι η ήττα του στρατού του θα ήταν ο καταλύτης. Δεύτερον, ο αντικειμενικός σκοπός δεν ήταν ρεαλιστικός αφού η ισορροπία δυνάμεων στα τέλη του 1920 ευνοούσε πλέον τον Κεμάλ. Πώς συνέβη αυτό όμως;

Οι Σύμμαχοι, κατ’ αρχάς, δεν ήταν πρόθυμοι να υποστηρίξουν στρατιωτικά μια τέτοια στρατηγική εκ μέρους της Ελλάδας. Η Ιταλία, ανταγωνιστής της Ελλάδας στην Μικρά Ασία, είχε ήδη συνδιαλλαγεί με τον Κεμάλ. Οι Γάλλοι είχαν ηττηθεί στην Κιλικία από τον Κεμάλ και διατηρούσαν μετά δυσκολίας τον έλεγχο επί της Συρίας (λάφυρο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου), ενώ οι Άγγλοι είχαν απορροφηθεί με τον αυτονομιστικό αγώνα της Ιρλανδίας και τις εξεγέρσεις στο Ιράκ. Ύστερα από τις εκατόμβες κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αγγλο-Γάλλοι δεν ήταν ούτε πρόθυμοι ούτε ικανοί να αναλάβουν μια υπερπόντια εκστρατεία υπέρ της Ελλάδας – η οποία, υποτίθεται, δρούσε ως εντολοδόχος των Συμμάχων στην Μικρά Ασία ώστε να μην υποχρεωθούν να εκστρατεύσουν αυτοί. Συν τοις άλλοις, η ΕΣΣΔ συμμάχησε με τον Κεμάλ και συνέπηξε ένα κοινό μέτωπο εναντίον τόσο των Αγγλο-Γάλλων (που είχαν επέμβει υπέρ των «Λευκών» κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο) όσο και των Αρμενίων (που αντιδρούσαν στην επέκταση της εξουσίας των Μπολσεβίκων στον Καύκασο). Το 1920, οι Αρμένιοι ηττήθηκαν αποφασιστικά και οι Γάλλοι συμβιβάστηκαν με τον Κεμάλ ενώ το αντάρτικο στον Πόντο υποχωρούσε εξαιτίας των θηριωδιών του Κεμάλ. Επιπρόσθετα, η «δύσκολη» γεωγραφία της κεντρικής Μικράς Ασίας (πενιχρό σιδηροδρομικό δίκτυο, υψηλά όρη, μη πλωτοί ποταμοί, αραιός πληθυσμός) και ο υπέρτερος πληθυσμός της Ανατολίας (σε αναλογία 2.5 προς 1) ήταν στην υπηρεσία του Κεμάλ. Συν τοις άλλοις, ο στρατός του Κεμάλ ήταν απείρως ισχυρότερος από ό,τι εσφαλμένα εκτιμούσαν οι επιτελείς του ΓΕΣ στην Αθήνα. Κατ’ αρχάς, ο Οθωμανικός Στρατός είχε ηττηθεί μόνο στο μέτωπο της Συρίας – Παλαιστίνης και της Μεσοποταμίας· ακριβέστερα, η καρδιά της Τουρκίας (Μικρά Ασία και ανατολική Θράκη) δεν είχαν υποστεί εισβολή και οι Τούρκοι προήλαυναν στον Καύκασο έως την υπογραφή της εκεχειρίας στον Μούδρο τον Οκτώβριο του 1918. Εν ολίγοις, ο Κεμάλ αναδιοργάνωσε έναν στρατό που δεν είχε εντελώς αποσυντεθεί όπως οι σύμμαχοι στρατοί της Αυστρο-Ουγγαρίας ή Γερμανίας. Χάρη στην υποστήριξη των Μπολσεβίκων, ο Κεμάλ συγκρότησε έναν στρατό υποδεέστερο του Ελληνικού μόνον ως προς τους αριθμούς.

Τρίτον, τα διαθέσιμα εργαλεία προς επίτευξιν του (ήδη μη ρεαλιστικού) στόχου ήταν πενιχρά. Κατ’ αρχάς, ο Εθνικός Διχασμός μεταξύ βενιζελικών και αντιβενιζελικών είχε πλήξει ανεπανόρθωτα την αξία και το ηθικό του στρατεύματος. Η αντικατάσταση των ικανών βενιζελικών αξιωματικών από οπαδούς της αντιβενιζελικής παράταξης προοιωνιζόταν μόνο κακά. Επιπλέον, οι Σύμμαχοι δεν ήταν πρόθυμοι ή ικανοί να υποστηρίξουν μια εκστρατεία της Ελλάδας εναντίον του Κεμάλ. Ο τελευταίος μάλιστα είχε ήδη εντυπωσιακά αναβαθμίσει τη διεθνή θέση του, ιδίως εντός του Ισλαμικού Κόσμου όπου εκθειαζόταν ως ένας μοντέρνος «γαζής» (ήτοι, πολεμιστής της Ισλαμικής πίστης). Εν κατακλείδι, το πολιτικό σύστημα της χώρας ταλανιζόταν από διαρκείς κρίσεις (τρεις βραχύβιες κυβερνήσεις μεταξύ Νοεμβρίου 1920 και Σεπτεμβρίου 1922) ενώ η οικονομία παρέπαιε – όπως επίσης το ηθικό της κοινής γνώμης εξαιτίας της χρόνιας κόπωσης.

Όταν, λοιπόν, εκδηλώθηκε η αρχική επίθεση της Στρατιάς της Μικράς Ασίας εναντίον του Κεμάλ στην περιοχή του Εσκί Σεχίρ (Δορυλαίου) τον Ιανουάριο του 1921, η επίθεση αποκρούστηκε. Όταν το θέρος του ίδιου έτους η Στρατιά της Μικράς Ασίας εξαπέλυσε την ισχυρότερη επίθεση για την εξόντωση του στρατού του Κεμάλ, απώθησε αλλά δεν εξουδετέρωσε τον αντίπαλο. Παρά τον ηρωισμό των οπλιτών και αξιωματικών της Στρατιάς της Μικράς Ασίας, η τελευταία απέτυχε να εγκλωβίσει και να εξοντώσει τους Κεμαλιστές στην Μάχη της Κιουτάχειας (Ιούλιος 1921) και να διατρήσει την αμυντική περίμετρο των Τούρκων στην Μάχη του Σαγγαρίου (Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1922). Παρά ταύτα, τυχόν νίκη στον Σαγγάριο και κατάληψη της Άγκυρας δεν θα είχε ωφελήσει στρατηγικά την Ελλάδα. Ο Κεμάλ, όχι ο στρατός ή η πρωτεύουσά του, ήταν το κέντρο βάρους του εχθρού.

Η Στρατιά της Μικράς Ασίας υποχώρησε από τον ποταμό Σαγγάριο αλλά δεν συμπτήχθηκε πλησίον της Ζώνης της Σμύρνης. Η στρατιά παρέμεινε διεσπαρμένη σε τεράστιο πλάτος και ευάλωτη σε τυχόν διείσδυση του εχθρού – όπερ εγένετο έναν χρόνο αργότερα. Αντιλαμβανόμενη τη διαρκώς επιδεινούμενη ισορροπία ισχύος, η Ελλάδα επεδίωξε μια ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης χάρη σε διαμεσολάβηση των Συμμάχων από τα τέλη του 1921 έως το πρώτο ήμισυ του 1929· μολαταύτα, ο Κεμάλ απέρριπτε τα ειρηνευτικά διαβήματα ιταμώς. Τον Αύγουστο του 1922, η Μάχη του Αφιόν Καραχισάρ σηματοδότησε την αρχή της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Lessons Learned

Αρκετοί ιστορικοί ερίζουν εάν ήταν αναπόφευκτη η απώλεια της ανατολικής Θράκης και των νησιών Ίμβρος και Τένεδος ή εάν μια επίθεση εναντίον της Κωνσταντινούπολης θα ήταν επιτυχής. Οι Σύμμαχοι όμως είχαν ήδη a priori αποδεχθεί την εκκένωση της ανατολικής Θράκης από την Ελλάδα (ερήμην των διπλωματών της Αθήνας) κατά την υπογραφή της ανακωχής στα Μουδανιά τον Σεπτέμβριο του 1920. Η Ελλάδα σύστησε τη Στρατιά του Έβρου και σήμανε την πρόθεσή της για επανάληψη των εχθροπραξιών σε περίπτωση αδιαλλαξίας των Τούρκων. Παρά τις περί αντιθέτου εισηγήσεις από στρατιωτικούς όπως ο Πάγκαλος, ο Βενιζέλος δεν ήταν πρόθυμος να αντιπαρατεθεί εκ νέου με τον Κεμάλ δίχως την υποστήριξη των Συμμάχων – πρωτίστως της Βρετανίας. Ως εκ τούτου, η απόφαση για την εκκένωση της ανατολικής Θράκης (και των νησιών Ίμβρος και Τένεδος) ήταν πολιτικής φύσεως, όχι στρατιωτικής[4].

Η κρίση της ανατολικής Θράκης μεταξύ 1922 και 1923 απέδειξε πως η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να αντιπαρατεθεί επί ίσοις όροις εναντίον της Ελλάδας δίχως την υποστήριξη της Δύσης. Ιστορικά, η Ελλάς έχει σημειώσει μόνο ήττες όταν συγκρούεται με τους Τούρκους δίχως την υποστήριξη της Δύσης. Ως εκ τούτου, η Μικρασιατική Εκστρατεία μας διδάσκει το εξής: μια υψηλή στρατηγική εναντίον της Τουρκίας προϋποθέτει την εκπόνηση μιας υψηλής στρατηγικής με ρεαλιστικό(ούς) στόχο(υς) και την εξασφάλιση ισχυρών διεθνών συμμαχιών. Η εμπλοκή της Τουρκίας στη δίνη του Κουρδικού Ζητήματος και των περιφερειακών διενέξεων της Μέσης Ανατολής προσφέρει (υπό προϋποθέσεις) την ευκαιρία στην χώρα μας να ανασχέσει τον επεκτατισμό της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και την Κύπρο και, κατ’ επέκταση, τη διαρκή συρρίκνωση του Ελληνισμού.

*Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Στρατηγικής και Διεθνών Σχέσεων στο American University in the Emirates και Επιστημονικός Συνεργάτης του ΚΕΔΙΣΑ.

 

[1] Mια φωτεινή εξαίρεση αποτελεί το εξής βιβλίο: Διονύσης Τσιριγώτης: Η Ελληνική Στρατηγική στην Μικρά Ασία 1919-1922 (Αθήνα: Εκδόσεις Ποιότητα, 2010).

[2] Για μια σύνοψη του όρου της υψηλής στρατηγικής, δείτε: Spyridon Plakoudas: «Strategy: Ends, Ways, Means», διάλεξη στο American University in the Emirates, 19/6/2017 https://www.academia.edu/33409299/Strategy_Ends_Ways_Means

[3] Περί ανταρτοπολέμου, δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18 https://www.academia.edu/33869358/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CE%BF_%CE%9F%CF%81%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%8C_%CE%A0%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

[4] Περί της εκκένωσης της ανατολικής Θράκης, δείτε: Γεώργιος Σπέντζος: «Η Στρατιά του Έβρου, οι Ελληνικές Εναλλακτικές και η Συνθήκη της Λωζάννης», Βαλκανικά ΣύμμεικταΤεύχος 16 (2005-2016), σσ. 168-192.

liberal.gr

Η Ρωσία δεν πουλάει τους S-400

Από
pcuser
-
0

Της Μαρίνας Χατζηκώστα

ΣΤΟ… ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΤΑ ΠΡΟΗΓΜΕΝΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ

Καμία κΙνηση δεν εΙναι τυχαΙα. ΜΕ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΤΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ

«Η Ρωσία δεν θα εξοπλίσει και δεν θα οχυρώσει με τέτοιον τρόπο τον αστάθμητο Ερντογάν»

Με τυμπανοκρουσίες και στόμφο ο Υπουργός Άμυνας της Τουρκίας ανακοίνωσε πως έπεσαν οι υπογραφές μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας για τον εξοπλισμό της χώρας του με τα προηγμένα αμυντικά συστήματα S-400. Εδώ και μήνες ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Φικρί Ισίκ, ανακοινώνει πως η συμφωνία είναι σε τελικό στάδιο. Σε καμιά περίπτωση η Μόσχα δεν επιβεβαίωσε τα λεγόμενα. Ούτε καν στην κοινή συνέντευξη Τύπου, στο πλαίσιο της συνάντησης του Βλαντιμίρ Πούτιν με τον Ταγίπ Ερντογάν. Αυτήν τη φορά, ωστόσο, υπήρξε μια σημαντική διαφοροποίηση.

Αρχικά ο επικεφαλής του ρωσικού αμυντικού κολοσσού είχε επιβεβαιώσει την υπογραφή της συμφωνίας, μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ria Novosti. Λίγο αργότερα οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν την εσπευσμένη επίσκεψη του Υπουργού Άμυνας στην Τουρκία, την επόμενη κιόλας μέρα (23/8/17), για επαφές υψηλού επιπέδου. Εξέλιξη που οδήγησε τον Γενικό Διευθυντή του ρωσικού κολοσσού, Aleksey Mikheev, να ανασκευάσει τις δηλώσεις του, να διαψεύσει ότι έπεσαν οι υπογραφές και επιπρόσθετα να τονίσει πως «ο διάλογος είναι ακόμη σε εξέλιξη, καθώς εξακολουθούν να εκκρεμούν τεχνικά ζητήματα».

Ευθύς αμέσως άρχισαν οι αναλύσεις ειδικών επί αμυντικών και διπλωματικών θεμάτων στα ρωσικά τηλεοπτικά δίκτυα, με μπροστάρη το φιλικά προσκείμενο στη ρωσική κυβέρνηση RT και την πλειοψηφία των αναλυτών να υπογραμμίζουν πως η Μόσχα δεν θα επιτρέψει τον εξοπλισμό της Τουρκίας με το προηγμένο αυτό αμυντικό σύστημα. «Η Ρωσία δεν θα βγάλει εκτός της εδαφικής της ακεραιότητας τέτοια προηγμένα συστήματα υψηλής τεχνολογίας». «Η Ρωσία δεν θα εξοπλίσει και δεν θα οχυρώσει με τέτοιο τρόπο τον αστάθμητο Ερντογάν». «Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας θα έχει επιπτώσεις». Αυτά είναι μερικά απ’ όσα ελέχθησαν.

Σημαντικός ο ρόλος των ΗΠΑ

Για διαφορετικούς λόγους οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε αυτό το θέμα του εξοπλισμού της Τουρκίας με S-400, βρίσκονται στην ίδια σελίδα με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Σταθερά και έντονα το Πεντάγωνο αποδοκιμάζει την αγορά των αμυντικών αντιπυραυλικών συστημάτων και συμβουλεύει την Άγκυρα να περιοριστεί στην τεχνολογία που έχει αναπτυχθεί στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Βεβαίως ο Ταγίπ Ερντογάν, με τον πιο έντονο τρόπο έχει σημειώσει πως όχι μόνο θα αγοράσει το σύστημα αεράμυνας, αλλά δεν θα επιτρέψει στο ΝΑΤΟ να έχει πρόσβαση. Γεγονός που προκάλεσε τόσο την αντίδραση του ΝΑΤΟ, όσο και την αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι σχέσεις της οποίας με την Τουρκία βρίσκονται σε ιστορικό ναδίρ.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγό Τζόζεφ Ντάνφορντ, η Τουρκία θα χρειαστεί δάνειο προκειμένου να προχωρήσει στην αγορά των S-400 και, ως εκ τούτου, οι συζητήσεις θα παραμείνουν συζητήσεις. Επιπρόσθετα, σημειώνει ο στρατηγός, με την ανάπτυξη S-400 η ρωσική πλευρά θα αποκτούσε πληροφορίες για το σύστημα αεράμυνας του ΝΑΤΟ, κάτι που σαφώς αποτελεί κόκκινο πανί για το σύνολο των μελών της συμμαχίας. Σημειώνεται πως στο παρελθόν η Τουρκία είχε κάνει κινήσεις προς την κατεύθυνση της απόκτησης κινεζικών συστημάτων αεράμυνας FD-2000 (HQ-9), οι οποίες όμως δεν προχώρησαν και η συμφωνία τελικά ματαιώθηκε, μετά την αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι το σύστημα αυτό θα έπρεπε να «συνδεθεί» με το σύστημα αεράμυνας του ΝΑΤΟ, αποκαλύπτοντας πολλά στους Κινέζους.

Το Κουρδικό

Το δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου για ανεξαρτησία των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ αποτέλεσε τον άσο στο μανίκι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Πριν από την επίσκεψή του στην Άγκυρα, ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας, Τζέιμς Μάτις, επικοινώνησε με την κουρδική ηγεσία και ζήτησε την αναβολή του δημοψηφίσματος.

Οι Κούρδοι απάντησαν πως θέλουν γραπτές εγγυήσεις για διεξαγωγή του σε άλλη συγκεκριμένη ημερομηνία και προειδοποίησαν πως διαφορετικά θα προχωρήσουν κανονικά. Σαφώς η διεξαγωγή δημοψηφίσματος δεν αποτελεί αυτόματα και αναγνώριση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, αφού αυτό εξαρτάται από τις αποφάσεις των υπερδυνάμεων. Οι Κούρδοι χρειάζονται την αμερικανική στήριξη και είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν. Ως εκ τούτου, γίνονται αυτόματα ο μοχλός πίεσης που χρειάζεται η Ουάσιγκτον.

Απειλούν οι Τούρκοι

«Αυτό που αναμένουμε από το Ερμπίλ (αυτόνομη κουρδική περιοχή του Ιράκ) είναι σαφές και είναι η ακύρωση του δημοψηφίσματος, καθώς τα συμφέροντα και το μέλλον των Κούρδων βρίσκονται σε ένα ενωμένο Ιράκ». Αυτά ακριβώς δήλωσε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, από το Ιράκ, επαναλαμβάνοντας με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αντίθεση της Άγκυρας στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στα σύνορα της Τουρκίας και του Ιράκ. Βεβαίως αυτό που φοβάται η Τουρκία είναι ότι, στην περίπτωση που συγκροτηθεί ένα τέτοιο μόρφωμα στην περιοχή, τότε αργά ή γρήγορα θα διεκδικήσουν κάτι ανάλογο και τα εκατομμύρια των Κούρδων που ζουν στην Τουρκία.

Το ίδιο βεβαίως φοβάται και η Συρία, που δεν είναι σε θέση να αντιδράσει, αλλά και το Ιράν που είχε επαφές την προηγούμενη εβδομάδα με την τουρκική κυβέρνηση. Στη σκακιέρα έρχονται να προστεθούν βεβαίως και οι νέες απειλές του Ταγίπ Ερντογάν για κουρδικό κράτος στη Συρία. Ο Τούρκος Πρόεδρος διεμήνυσε με τον πιο έντονο τρόπο πως η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει ποτέ τη δημιουργία ενός λεγόμενου Κουρδιστάν. Η Τουρκία, είπε, θεωρεί το κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης και την ένοπλη πτέρυγά του, τις Μονάδες Προστασίας του Κουρδικού Λαού, ως τον συριακό βραχίονα του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν, μιας οργάνωσης που η Άγκυρα χαρακτηρίζει “τρομοκρατική”.

Απείλησε εκ νέου ότι η Τουρκία, σε τέτοια περίπτωση θα προχωρήσει σε στρατιωτική επέμβαση. Τα τανκς είναι έξω από το Αφρίν της Συρίας και περιμένουν εδώ και μήνες. Ερωτηθείς περί μιας ενδεχόμενης κοινής επιχείρησης της Τουρκίας και του Ιράν εναντίον των Κούρδων ανταρτών στο βόρειο Ιράκ, ο Ερντογάν διαβεβαίωσε ότι αυτό το ενδεχόμενο είναι πάντα στην ημερησία διάταξη.

Ο παράγοντας Νετανιάχου

Η ύπαρξη ενός κουρδικού κράτους μόνο να ευνοήσει μπορεί το Ισραήλ, καθότι θα αποδυνάμωνε σχετικά την Τουρκία, αλλά και το Ιράν. Οι Κούρδοι είναι μια κοινότητα έτοιμη να συνεργαστεί με το Ισραήλ. Πίσω από την Ισραηλινή συμπάθεια προς τους Κούρδους, ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι οικονομικοί, στρατιωτικοί και ενεργειακοί παράγοντες. Το Ισραήλ περιβάλλεται από χώρες που δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξή του. Θέλει δεσμούς με χώρες στην περιοχή που να μην είναι Άραβες, Τούρκοι ή Πέρσες. Για την ισραηλινή κυβέρνηση, που οριοθετεί ως πρώτο εχθρό της το Ιράν, σε ενδεχόμενη επίθεση εναντίον της η κουρδική περιοχή φαντάζει ως ένας σύμμαχος κατά του κοινού εχθρού.

http://www.sigmalive.com

Why Turkey’s president cares so much about an 11th-century battle

Από
anixneuseis
-
0

By Ishaan Tharoor September 1 at 1:00 AM The Washington Post

Want smart analysis of the most important news in your inbox every weekday along with other global reads, interesting ideas and opinions to know? Sign up for the Today’s WorldView newsletter.

Readers of Today’s WorldView know we’ve spent a fair amount of time on the rise of “blood and soil” nationalism in various countries in the West. Populist movements, anti-immigrant parties and demagogic leaders have all appealed to narrow visions of identity, steeped in histories of battle and heroic sacrifice.

But for an even more strident variation of the theme, look to recent events in Turkey. This past week, President Recep Tayyip Erdogan appeared at two different ceremonies honoring historic Turkish victories. On Wednesday, he commemorated Turkey’s “Victory Day,” the annual holiday that marks the triumph of Turkish forces over a Greek army at the Battle of Dumlupinar in 1922. The battle is seen as a cornerstone in Turkey’s emergence as an independent nation out of the ashes of World War I and is closely associated with the revered founder of the Turkish republic, Mustafa Kemal Ataturk.

Erdogan, however, preceded his nod to Ataturk with a very different commemoration. On Aug. 26, he journeyed east to the district of Malazgirt, near the Armenian border, where he celebrated the 946th anniversary of the Battle of Manzikert, complete with nomadic yurts and actors dressed in medieval chain mail. It was the first time such an official ceremony had taken place, and it was steeped in political symbolism.

In 1071, an army of Seljuk Turks defeated the forces of the Byzantine Empire at Manzikert, striking a decisive blow that paved the way for Muslim settlement of Anatolia and the eventual blossoming of the Ottoman Empire. For Turkish nationalists, the battle offers a kind of mythic starting point for the Turkish nation, and Erdogan seemed eager to claim both the Seljuks’ ethnic and religious legacies for his own.

“We are proud of our ancestors who walked with glory, honor and victory into the center of Europe after entering Anatolia from Malazgirt, with the red flag in one hand and the green sanjak in the other,” Erdogan said on Saturday, referring to the Turkish flag and the standard of Islam. He summoned the spirit of the Seljuk warlord Alp Arslan, who legend says stood before the ranks of Seljuk warriors on the battlefield.

“This victory gained our people a new homeland and a new future,” Erdogan said.


Erdogan marks the 946th anniversary of the Battle of Manzikert near Mus, Turkey, on Aug. 26. (Kayhan Ozer/Presidential Palace/Reuters)

Of course, there is no country in the world where the past isn’t political. The United States is locked in its own emotive debates over Confederate statues. Neo-fascists in Greece still claim the history of ancient Spartans fighting off the invading Persians. Ethno-nationalists in Europe look to epic clashes with Arab armies as defining episodes in their own national stories.

But, for Erdogan, the past is even more viscerally prologue. As I’ve written before, the Turkish president has set about remaking his country in his image — and simultaneously wresting it away from Ataturk’s rigidly secularist legacy. Erdogan, whom critics accuse of steadily eroding Turkish democracy in a bid to consolidate power, counts on the support of more pious Sunni Muslim Turks, many of whom believed their cultural identity was suppressed in the years before Erdogan’s rise to power.

To that end, Erdogan and his Justice and Development Party have cultivated nostalgia for the faded Ottoman Empire, whose perceived decadence and religiosity Ataturk and other early Turkish modernizers sought to reject.

“Erdogan wants to have his own holiday, which is why he is appropriating the anniversary of Manzikert,” said Soner Cagaptay, a Turkey scholar and author of “The New Sultan: Erdogan and the Crisis of Modern Turkey.” “Appropriating Manzikert, a battle in which victory opened the gates for Byzantine and Christian Anatolia to be captured by Turks and, subsequently become Islamicized, allows Erdogan to cast himself as a great defender of the Turkish nation and the global Muslim community.”

Pro-Erdogan columnists dutifully hailed the significance of Erdogan marking the Manzikert anniversary.

“We are going to return to our political genetics, our regional perception, and our historical wealth,” wrote Ibrahim Karagul, a particularly strident ultranationalist. “We will know that doors opened to us through the 1071 Manzikert victory, 946 years ago, are similarly in question again today, that a similar turn is taking place in the world history, that an amazing power change is in question and that we are witnessing a turn in history.”

Husseyin Gulerce, another columnist, pointed to the one-year anniversary of a failed coup attempt against Erdogan’s rule and linked its defeat to the Seljuk triumph and Ottoman resistance in World War I. “The 15th of July treason,” he wrote, referring to the coup attempt, “was the greatest attack experienced in this era from the crusader mentality that tried to stop us, even tried to destroy us, at Manzikert and at Gallipoli.”


Erdogan visits the Mausoleum of Mustafa Kemal Ataturk during a parade to mark Victory Day in Ankara on Aug. 30. (Tumay Berkin/European Pressphoto Agency-EFE)

Erdogan faces a complicated political moment. At odds with ethnic Kurds whose votes he once won in droves and bent on eradicating Gulenists — followers of an exiled Turkish cleric accused of fomenting the coup — from Turkish society, he is now focusing on winning greater support among Turkish nationalists.

“Publicly celebrating a historical victory that has always been most popular among Turkey’s conservative nationalists fits nicely with Erdogan’s political evolution,” said Nicholas Danforth, a Turkey expert at the Bipartisan Policy Center in Washington and an occasional WorldViews contributor. “The Seljuks are the perfect meeting place, chronologically and geographically, of Erdogan’s Islamist Ottoman nostalgia and the fixation on ethnic and Central Asian Turks that marked much of traditional … Turkish nationalism.”

Of course, the Battle of Manzikert was hardly as decisive as Erdogan and his followers now make it seem. It took almost four centuries before the Ottomans, the descendants of the Seljuk clans, managed to capture what is now Istanbul. It’s also worth noting that the Seljuks at Manzikert were perhaps connected more culturally to what’s now Iran than Turkey. But, as ever, politicians aren’t about to let the complexities of the past get in the way of a good story.

 

Ishaan Tharoor writes about foreign affairs for The Washington Post. He previously was a senior editor and correspondent at Time magazine, based first in Hong Kong and later in New York.

  Follow @ishaantharoor

http://24online.news/link/29401_why-turkey-s-president-cares-so-much-about-an-11th-century-battle

 

«Δόθηκαν στη δημοσιότητα τα Διατάγματα μεταρρύθμισης του γαλλικού Κώδικα Εργασίας»

Από
anixneuseis
-
2

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Μετά από δύο μήνες διαβουλεύσεων κατά τις οποίες καμία συμμετέχουσα κοινωνική οργάνωση δεν αποχώρησε βροντώντας την πόρτα πίσω της (που σημαίνει ότι οργανώθηκαν με έξυπνο τρόπο), η Υπουργός Εργασίας Muriel Pénicaud,  και ο Πρωθυπουργός Edouard Philippe ανακοίνωσαν επισήμως την Πέμπτη 31 Αυγούστου 2017 (άλλη μια τήρηση με θρησκευτική ευλάβεια της προθεσμίας της κυβέρνησης Μακρόν) «36 συγκεκριμένα μέτρα» για τη μεταρρύθμιση του γαλλικού Κώδικα Εργασίας. Το σχετικό κείμενο θα υποβληθεί στο Υπουργικό Συμβούλιο στις 22 Σεπτεμβρίου για γρήγορη εφαρμογή του.

Τι είναι ο Κώδικας Εργασίας ;

Μια συλλογή νόμων, διαταγμάτων και κανονισμών που διέπουν τις εργασιακές σχέσεις στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ο γαλλικός Κώδικας Εργασίας έχει περίπου 11.000 άρθρα, ομαδοποιημένα σε 8 μέρη, από τις «ατομικές εργασιακές σχέσεις» έως τη «δια βίου επαγγελματική κατάρτιση», περνώντας από την απασχόληση, την υγεία και την κοινωνική ασφάλεια στην εργασία. Αυτό το ογκώδες βιβλίο με το κόκκινο εξώφυλλο που υπερασπίζονται με μαχητικότητα τα συνδικάτα, γρήγορα αναφλέγεται όταν οι κυβερνήσεις, της αριστεράς ή της δεξιάς (με την κυβέρνηση Μακρόν θα δούμε), μιλούν για τη μεταρρύθμισή του. Κάτι που οι βουλευτές της «Ανυπότακτης Γαλλίας» του Jean-Luc Mélenchon (αντιπολίτευση της αριστεράς) κράδαιναν συμβολικά τον Ιούλιο του 2017 κατά τη διάρκεια των κοινοβουλευτικών συζητήσεων.

Η μεταρρύθμιση του Κώδικα Εργασίας ανησυχεί σχεδόν 2 στους 3 γάλλους

Σχεδόν τα δύο τρίτα των Γάλλων (το 60%) ανησυχούν για τη μεταρρύθμιση του εργασιακού δικαίου, σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρείας δημοσκοπήσεων  Elabe για το τηλεοπτικό κανάλι BFM TV που είδε το φως της δημοσιότητας την Τετάρτη 30 Αυγούστου 2017. Ωστόσο, πάνω από 9 στους 10 Γάλλους πιστεύουν ότι ο Κώδικας Εργασίας πρέπει να τροποποιηθεί (αντίφαση) !  Για το 40% των ερωτηθέντων η μεταρρύθμιση πρέπει να γίνει σε βάθος, όταν το 52% θα ήθελε μόνο «τη διευθέτηση ορισμένων πτυχών του». Η έρευνα δείχνει ότι οι Γάλλοι είναι λιγότερο ευνοϊκοί για τα συμβολικά μέτρα του νόμου σε σύγκριση με την επομένη της εκλογής του Emmanuel Macron. Έτσι, ενώ το δημοψήφισμα εντός της επιχείρησης (61% των θετικών γνωμών) και η προβλεπόμενη  συγχώνευση των συνδικαλιστικών  οργανώσεων των εργαζομένων (60%) εξακολουθούν να υποστηρίζονται ευρέως, οι ίδιες προτάσεις υποχώρησαν κατά 3% και 5% αντίστοιχα μέσα σε 3 μήνες.

Σύμφωνα όμως με μια νεότερη δημοσκόπηση της Odoxa-Dentsu consulting για λογαριασμό της εφημερίδας Le Figaro και Franceinfo, που διενεργήθηκε  στις 30 και 31 Αυγούστου, μία πλειοψηφία 52% των Γάλλων εκτιμάει ότι η μεταρρύθμιση θα έχει θετικές επιπτώσεις στην οικονομική δραστηριότητα των επιχειρήσεων και στην απασχόληση. Έξι στους δέκα θεωρούν μάλιστα ότι ο Emmanuel Macron θα την πάει μέχρι το τέρμα και νομίζουν ότι ο πρόεδρος είχε δίκαιο που είπε ότι «οι Γάλλοι απεχθάνονται τις μεταρρυθμίσεις».

Η μεταρρύθμιση στοχεύει στην «αλλαγή του πνεύματος του Κώδικα Εργασίας»

Αυτή η μεταρρύθμιση «δεν αλλάζει μόνο τον Κώδικα Εργασίας, αλλά το διακύβευμα είναι να αλλάξει το πνεύμα του», ιδίως δίνοντας στις επιχειρήσεις μεγαλύτερη ευελιξία να «προβλέπουν» και να «προσαρμόζονται», μέσα από έναν ισχυρότερο διάλογο με τους μισθωτούς και τους εκπροσώπους των εργαζομένων, ισχυρίζεται η Muriel Pénicaud. «Ο Κώδικας Εργασίας ορίζει τις αρχές και θέτει το πλαίσιο, και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, από τώρα και στο εξής, οι διαπραγματεύσεις θα καθορίσουν τους κανόνες λειτουργίας μέσα στην επιχείρηση και μέσα στον κλάδο της» συνεχίζει η υπουργός. Η αρχή είναι να «εμπιστευτούμε τους επιτόπιους Δρώντες για να μάθουμε τι είναι καλό για τις επιχειρήσεις, τι είναι καλό για τους εργαζόμενους». «36 συγκεκριμένα και επιχειρησιακά μέτρα» για την «αλλαγή» του νόμου και των «συμπεριφορών» περιλαμβάνουν τη δυνατότητα της απευθείας διαπραγμάτευσης συμφωνιών με μη εκλεγμένους ή εξουσιοδοτημένους υπαλλήλους μέσα στις επιχειρήσεις με λιγότερους από 20 υπαλλήλους.

Τα υφιστάμενα σήμερα 3 όργανα εκπροσώπησης προσωπικού  θα συγχωνευθούν σε ένα, «το κοινωνικό και οικονομικό συμβούλιο».

Τα μισθολογικά πριμ θα μπορούν να αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης εντός των επιχειρήσεων. Όποιο και αν είναι το μέγεθος της επιχείρησης.

Αυξημένες οι νόμιμες αποζημιώσεις απόλυσης

Οι νόμιμες αποζημιώσεις απόλυσης θα αυξηθούν στο ¼ μηνιαίου μισθού ανά έτος αρχαιότητας του εργαζομένου. Μέχρι σήμερα αυτές καθορίζονται στο 1/5 του μηνιαίου μισθού ανά έτος αρχαιότητας. Προβλέπονται 3 μήνες αποζημίωση για μέχρι 2 χρόνια αρχαιότητας του μισθωτού, 20 μήνες για 30 χρόνια αρχαιότητας. Έτσι η οροφή αποζημίωσης αυξάνεται κατά ένα μηνιαίο μισθό για κάθε χρόνο παλαιότητας, μέχρι τα 10 χρόνια, και μισό μηνιαίο μισθό για την περίοδο μέχρι τους 20 μήνες μισθού. Το κατώφλι της αποζημίωσης καθορίζεται στις 15 μέρες μισθού στις Πολύ Μικρές Επιχειρήσεις, ένας μήνας για τις άλλες επιχειρήσεις και θα αυξάνεται μέχρι τους 3 μήνες, ανάλογα με την παλαιότητα, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η προθεσμία προσφυγής των απολυμένων εργαζομένων στα εργατικά δικαστήρια περιορίζεται σε ένα έτος για όλους τους τύπους των απολύσεων. Σήμερα, η περίοδος προσφυγής στα ίδια δικαστήρια είναι ένα έτος για τις οικονομικές απολύσεις και δύο έτη για άλλες απολύσεις.

Οι Πολύ Μικρές Επιχειρήσεις, με λιγότερους από 20 υπαλλήλους, θα μπορούν να διαπραγματεύονται με έναν μη εκλεγμένο μισθωτό κι άρα μη εξουσιοδοτημένο από συνδικάτο υπάλληλο. Στις επιχειρήσεις από 20 έως 50 εργαζόμενους, θα είναι δυνατή η διαπραγμάτευση με ένα εκλεγμένο από το προσωπικό, μη εξουσιοδοτημένο.

Οι αντιδράσεις στην μεταρρύθμιση της κυβέρνησης ; Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le Figaro, οι αντιδράσεις χωρίζονται ως ακολούθως :

Οι ικανοποιημένοι, όπως :  ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας των Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων (CPME), François Asselin, που χαιρέτισε τα Διατάγματα για τον Κώδικα Εργασίας, θεωρώντας την μεταρρύθμιση «ιδιαίτερα πραγματιστική». Είναι ένα «πολύ ισχυρό μήνυμα, ένα μήνυμα ελπίδας» υπέρ των επιχειρηματιών δήλωσε η  Ένωση των Επιχειρήσεων Εγγύτητας (U2P), προσθέτοντας την «πλήρη ικανοποίησή της». Ο πρόεδρός της, Alain Griset, εκτιμά ότι «εισακούστηκε σχεδόν σε όλες τις προτάσεις του», και συγκεκριμένα «στο γεγονός ότι μεταξύ 0 και 20» υπαλλήλων, έχουν λιγότερους περιορισμούς. Η οργάνωση των βιομηχάνων Medef χαιρετίζει «ένα σημαντικό πρώτο βήμα στην οικοδόμηση ενός εργατικού νόμου περισσότερο σύμφωνου με την καθημερινή πραγματικότητα των επιχειρήσεων». Ο πρόεδρός της, Pierre Gattaz, ζήτησε να «παραμείνουν σε επαγρύπνηση» τα μέλη του, ιδίως όσον αφορά στην εφαρμογή των Διαταγμάτων, «επειδή οι λεπτομέρειες θα είναι καθοριστικές για την ορθή εφαρμογή αυτής της μεταρρύθμισης». Οι επιφυλακτικοί : Το εργατικό συνδικάτο FO εξέφρασε την συγκρατημένη ικανοποίησή του για τη μεταρρύθμιση του κώδικα εργασίας. «Υπάρχουν τρεις στήλες: τι κερδίζουμε, αυτό που έχουμε αποφύγει και με τι διαφωνούμε. Υπάρχουν στοιχεία και στις τρεις στήλες», δήλωσε ο γενικός γραμματέας του Jean-Claude Mailly. Εκφράζοντας την ικανοποίησή του για την ενίσχυση του κλάδου της επιχείρησης και την αύξηση της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης, εξέφρασε όμως την ανησυχία του για τους τρόπους των διαπραγματεύσεων στις Πολύ Μικρές Επιχειρήσεις, ελλείψει εκπροσώπου του προσωπικού της. Η επιφυλακτικότητα εκφράστηκε και από την συνδικαλιστή οργάνωση CFTC, για την οποία «το στοίχημα είναι ο επιχειρηματικός κλάδος να διατηρήσει τα προνόμιά του». «Κάτι που συμβαίνει». Παρ ‘όλα αυτά, ο πρόεδρός της Philippe Louis  «θα προτιμούσε το ελάχιστο» στα δικαστήρια εργατικού δικαίου, σε περίπτωση παράνομης απόλυσης, να είναι 6 μισθοί αντί για τρεις. Η συνδικαλιστική οργάνωση Unsa υπενθυμίζει ότι «δεν ζήτησε νέα μεταρρύθμιση του κώδικα εργασίας», αλλά «διαπιστώνει ότι έχουν απορριφθεί αρκετές μαξιμαλιστικές προτάσεις  εναντίον των οποίων είχε τοποθετηθεί κι έτσι απομακρύνθηκαν».

Οι απογοητευμένοι

Η συνδικαλιστική οργάνωση CFDT, μέσω του Γενικού Γραμματέα της, Laurent Berger, εξέφρασε τη «βαθιά απογοήτευσή της για την ευκαιρία να καταστεί ο κοινωνικός διάλογος κεντρικό στοιχείο της επιχειρηματικής διακυβέρνησης». «Η  κυβέρνηση πρόκρινε την ευελιξία σε  βάρος της κοινωνικής δικαιοσύνης» και «νομιμοποίησε τις πιο συντηρητικές προσδοκίες ενός τμήματος της εργοδοσίας», ανέφερε το συνδικάτο σε ένα Δελτίο Τύπου.

 Οι αντίπαλοι :  «Όλοι οι φόβοι που είχαμε επιβεβαιώθηκαν και ο πρόσθετος φόβος είναι προφανής και είναι γραμμένος: είναι το τέλος της σύμβασης εργασίας», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας της συνδικαλιστικής οργάνωσης  CGT Philippe Martinez. «Αυτό που μας παρουσιάστηκε ως επανάσταση είναι η συνέχεια αυτού που είχε γίνει προηγουμένως», πρόσθεσε ο Martinez, αναφερόμενος στον νόμο El Khomri (νόμος του Ολάντ), επισημαίνοντας ότι «η δυσάρεστη έκπληξη είναι η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας». Η συνδικαλιστική οργάνωση CFE-CGC θεωρεί επίσης αυτά τα Διατάγματα ως «πολλά μέσα για την ευελιξία της αγοράς εργασίας» και «πιθανώς μια μεγαλύτερη επισφάλεια των εργαζομένων». Η συνδικαλιστική οργάνωση Solidaires επισημαίνει σε ένα Δελτίο Τύπου «την διευκόλυνση των ατομικών και ομαδικών απολύσεων» και «την αμφισβήτηση της συλλογικής προστασίας των εργαζομένων». Η  CGT και οι Solidaires καλούν τα μέλη τους σε διαδήλωση στις 12 Σεπτεμβρίου 2017 ενάντια σε αυτό που αποκαλούν το «εργατικό δίκαιο XXL».

Συμπερασματικά :

Είναι πολύ νωρίς ακόμα να βγάλουμε πρόωρα συμπεράσματα για την τύχη αυτής της μεταρρύθμισης που σε προηγούμενο άρθρο μου είχε αποκληθεί ως «η Μητέρα των Μαχών» στις 12-07-2017 στις Ανιχνεύσεις : http://www.anixneuseis.gr/?p=171087

Προς ώρας πάντως τα συνδικάτα των εργαζομένων δεν φαίνονται να είναι στο ίδιο μήκος κύματος. Και η στάση του κόμματος του Jean-Luc Mélenchon λειτουργεί διασπαστικά, αφού καλεί τους Γάλλους σε διαδηλώσεις στις 23 Σεπτεμβρίου, προκειμένου να επιχειρήσει να ηγεμονεύσει συνολικά επί της αντιπολίτευσης.

Το βέβαιο είναι ότι ο Μακρόν τηρεί το χρονοδιάγραμμά του και επί αυτού του μείζονος θέματος, δίχως να δείχνει τάση πισωγυρίσματος εξαιτίας της ραγδαίας πτώσης της δημοτικότητάς του.

Λίγοι χρωστούν πολλά. Πολλοί όμως κινδυνεύουν να τα χάσουν όλα

Από
anixneuseis
-
0

ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑ

 Το Ελληνικό Κράτος για να συντηρήσει τον πανάκριβο και αναποτελεσματικό τρόπο λειτουργίας του, κατάσχει περιουσίες. Επιδίδεται σε πογκρόμ διωγμών επί δικαίων και αδίκων.

Θυμωμένο, κουρασμένο και ανίκανο να εντοπίσει τους πραγματικούς επαγγελματίες φοροφυγάδες, το Ελληνικό Κράτος τιμωρεί συλλήβδην όλους τους Έλληνες που δεν μπορούν, δεν θέλουν ή αποφεύγουν επίτηδες να πληρώσουν φόρους, εισφορές, χαράτσια και υποχρεώσεις.

Κάθε μέρα στην Ελλάδα, της “Πρώτη Φορά Αριστερά” Κυβέρνησης, πραγματοποιούνται περίπου 1.000 «παρεμβάσεις είσπραξης έναντι οφειλών». Στο τέλος Ιουνίου τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι είχαν πραγματοποιηθεί 951.113 κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και ακίνητης περιουσίας.

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο επισήμως ανέρχονται σε 95 δις Ευρώ, το Υπουργείο Οικονομικών ωστόσο θεωρεί μόνον τα 20 δις Ευρώ πιθανώς εισπράξιμα.

Η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων πήρε εντολή και φαίνεται πλέον αποφασισμένη να εισπράξει το μεγαλύτερο μέρος αυτών των 20 δις Ευρώ στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Από τα περίπου 14.500.000 ΑΦΜ που είναι ενεργά σήμερα στην ελληνική οικονομία (ιδιώτες φορολογούμενοι και επιχειρήσεις), τα περίπου 4.000.000 ΑΦΜ είναι στο «κόκκινο» δηλαδή χρωστούν λεφτά στο Δημόσιο.

Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον 1,6 εκατομμύρια φορολογούμενοι αργά ή γρήγορα θα δουν τον τραπεζικό τους λογαριασμό να αδειάζει –κυριολεκτικά- με αυτόματες διαδικασίες με εντολή της ΑΑΔΕ.

Αυτή όμως είναι μόνον η αρχή. Η ΑΑΔΕ θα κατάσχει ό,τι βρίσκει, ό,τι βλέπει, ό,που εντοπίζει περιουσιακά στοιχεία οφειλετών ανεξαρτήτως οικονομικών, κοινωνικών ή άλλων κριτηρίων.

Δεν υπάρχει δίκαιο ή άδικο, δεν αξιολογείται το σωστό ή το λάθος. Το Κράτος πρέπει να εισπράξει και δεν ορρωδεί προ ουδενός.

Απέναντι σ’ αυτή την ζούγκλα των κατασχέσεων οι νομοταγείς φορολογούμενοι, αυτοί που δεν αντέχουν άλλο να πληρώνουν και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην φοροεισπρακτική μανία του Κράτους, διαθέτουν μόνο 5 συγκεκριμένα εργαλεία για να αμυνθούν:

  1. Ρύθμιση οφειλών
  2. Δήλωση ακατάσχετου τραπεζικού λογαριασμού
  3. Πληρωμή χρεών με… έναντι
  4. Πώληση ακινήτου
  5. Διαπραγμάτευση με τον Έφορο

http://www.toxrima.gr/ligoi-xrostoyn-polla-polloi-omos-kind/

Politico: Γιατί ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν φοβάται τον Ντόναλντ Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0
ΤΙ ΛΕΕΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν φοβάται τον Τραμπ/ Φωτογραφία: AP
Ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν φοβάται τον Τραμπ/ Φωτογραφία: AP

Επί χρόνια ολόκληρα, η Βόρεια Κορέα χτίζει με μεθοδικότητα το πυρηνικό της πρόγραμμα, τη στιγμή που οι ΗΠΑ πασχίζουν να βρουν τρόπο να αντιδράσουν σε αυτό.

Τώρα ήρθε ώρα να πληρώσουν το τίμημα, λέει ο Τζον Γούλφσθαλ, ανώτερος σύμβουλος στην κυβέρνηση Ομπάμα και ειδικός αναλυτής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ο Γούλφσθαλ υπήρξε ανώτατο στέλεχος στην επιτόπια παρακολούθηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ στην πυρηνική εγκατάσταση της Βόρειας Κορέας το 1995-96 και γνωρίζει πολύ καλά τι σκέφτεται ο Κιμ Γιονγκ Ουν.

Η ανάλυσή του, που φιλοξενείται στο politico, είναι -αν μη τι άλλο- ενδιαφέρουσα:

Οι περισσότεροι Αμερικανοί θεωρούν ότι η Βόρεια Κορέα είναι ένα τρελό μέρος, του οποίου ηγείται ένας επίσης τρελός άνδρας που απειλεί με παγκόσμια καταστροφή. Η άποψη αυτή, βέβαια, είναι σχεδόν εντελώς λανθασμένη και παρέχει μια πρώτη εξήγηση γιατί δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα τι να κάνει ο Τραμπ με την «πυρηνική» Βόρεια Κορέα.

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν είναι τρελός. Είναι μεθοδικός και αρκετά προσεκτικός στην προώθηση των πυρηνικών και πυραυλικών του προγραμμάτων, για να φανεί ότι «αποθαρρύνεται από τις συντριπτικές στρατιωτικές ικανότητες της Αμερικής» και ότι δεν είναι πρόθυμος να πυροδοτήσει μια στρατιωτική σύγκρουση. Τουλάχιστον όχι προς το παρόν.

Ωστόσο, τα χρόνια που έχουν προηγηθεί τον έχουν ετοιμάσει για τις κινήσεις του. Ο ίδιος έχει μάθει πολύ καλά πώς αντιδρά η Αμερική και γι’ αυτό δεν φοβάται τον Τραμπ.

Για τους εξής 5 βασικούς λόγους:

Πρώτον, η Αμερική θέλει μια συμφωνία. Σύμφωνα με τη λογική του Κιμ Γιονγκ Ουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες λένε ότι είναι απαράδεκτο να διαθέτει η Β. Κορέα πυρηνικά όπλα, ωστόσο επί χρόνια το αποδέχονται. Στη δεκαετία του 1990 οι ΗΠΑ είχαν επιβάλει κυρώσεις για τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας. Αλλά τίποτα περισσότερο δεν συνέβη.

Η Βόρεια Κορέα αψήφησε τις διεθνείς κυρώσεις και το 2005 η Αμερική επέβαλε νέες κυρώσεις. Η Βόρεια Κορέα όμως συνέχισε με το πυρηνικό της πρόγραμμα. Το 2006 η Αμερική επέβαλε περισσότερες κυρώσεις, αλλά παρά τη στάση της Βόρειας Κορέας, ήταν διατεθειμένη πάλι να μιλήσει με τους αντιπάλους της.

Ακόμη και επί Ομπάμα, οι ΗΠΑ ήταν διατεθειμένες να συμμετάσχουν σε διάλογο για αποπυρηνικοποίηση. Συμπέρασμα; Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να κινηθούν επιθετικά και η Βόρεια Κορέα θα συνεχίσει την ίδια τακτική μέχρι να επιτύχει μια συμφέρουσα για εκείνη συμφωνία.

Δεύτερον, οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι η απομόνωση της Βόρειας Κορέας όλο και χειροτερεύει, γεγονός που δεν ισχύει, καθώς η Κίνα, ισχυρός αρωγός της βορειοκορεατικής οικονομίας, συνεχίζει να αγοράζει άνθρακα από την Πιονγιάνγκ, οι εργάτες της Β. Κορέας συνεχίζουν να δουλεύουν σε αφρικανικά και ασιατικά κράτη στέλνοντας εμβάσματα πίσω στη χώρα και οι κυρώσεις -αν και δυσχεραίνουν την κατάσταση- δεν είναι ικανές να πλήξουν τη χώρα. Εξάλλου, μπορεί και η Κίνα να επιβάλει κυρώσεις ανά διαστήματα, αλλά υπάρχουν αρκετές διακρατικές συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών.

Τρίτον, μπορεί οι ΗΠΑ να μιλούν για στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά ποτέ δεν θα τολμούσαν να επέμβουν στη Βόρεια Κορέα. Αφού δεν επιτέθηκαν όταν η Βόρεια Κορέα δεν είχε πυρηνικά όπλα, γιατί να το κάνουν τώρα; Γιατί να ρισκάρει η μεγαλύτερη παγκόσμια οικονομία έναν τόσο δαπανηρό πόλεμο; Στο ίδιο πνεύμα και η Νότια Κορέα. Επίσης πλούσια χώρα, που δεν θα επιτρέψει στις ΗΠΑ μία επίθεση, αν αυτό σημαίνει μαζική καταστροφή.

Τέταρτον, οι ΗΠΑ χάνουν έδαφος στην περιοχή. Μπορεί να μιλούν για άξονα συμφερόντων, αλλά η αλήθεια είναι ότι με την πάροδο του χρόνου η Κίνα ισχυροποιείται και σύντομα Ιαπωνία και Νότια Κορέα θα κληθούν να αποφασίσουν με ποιανού το μέρος είναι. Εξάλλου, η Κίνα έχει καταστήσει σαφές ότι μια ενδεχόμενη καταστροφή της Βόρειας Κορέας είναι πολύ πιο ανησυχητική από τις πυρηνικές προκλήσεις της.

Πέμπτον, αν η Βόρεια Κορέα παραδώσει τον πυρηνικό της εξοπλισμό, δεν θα έχει τίποτα πλέον. Οι ΗΠΑ έκαναν συμφωνία με τον Καντάφι για την παράδοση του πυρηνικού του οπλοστασίου και η Λιβύη καταστράφηκε. Ομοίως και στο Ιράκ. Ο Σαντάμ Χουσεΐν σταμάτησε την κατασκευή πυρηνικών και η κατάληξη για τη χώρα ακόμα και σήμερα είναι τραγική. Όσο η Βόρεια Κορέα έχει πυρηνικά όπλα, μπορεί να καθορίζει τη τύχη της και να παίζει και αυτή επί ίσοις όροις. Αν τα παραδώσει, θα χαθεί από τον παγκόσμιο χάρτη.

Για αυτούς τους λόγους, ο Κιμ Γιονγκ Ουν γνωρίζει καλά ότι δεν χρειάζεται να φοβάται τον Ντόναλντ Τραμπ. Όπως δεν τον φοβήθηκαν και οι προκάτοχοί του. Η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ έχει ελάχιστες ρεαλιστικές εναλλακτικές για να σταματήσει το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας, όσο κι αν δεν του αρέσει αυτό.

Ένας πόλεμος με τη Βόρεια Κορέα θα μπορούσε να έχει τρομακτικά αποτελέσματα. Κανείς σώφρων άνθρωπος δεν θα προκαλούσε κάτι τέτοιο. Και παρά τις αμφιλεγόμενες αντιλήψεις, ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν είναι τρελός. Απλά πολύ καλά διαβασμένος. Ίσως πολύ περισσότερο από ό,τι η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση θεωρεί, καταλήγει ο ειδικός αναλυτής Τζον Γούλφσθαλ.

Πηγή: Politico: Γιατί ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν φοβάται τον Ντόναλντ Τραμπ | iefimerida.gr

Rethinking Socialism in the Twenty-First Century

Από
anixneuseis
-
0

by DAN CORJESCU AUGUST 30, 2017 

Photo by NezTez | CC BY 2.0

What do we want and where exactly are we?

We must first answer these two questions in full if we are truly to move forward with an attractive alternative for contemporary populations. We can neither sing the hymns of the past with so much confidence as before nor fruitlessly nitpick about the exact meanings of socialist founders. We must to a certain extent abandon the ballast of the past if humanity is to ever have a hope of reaching new, better shores.

Now, let us immediately bury our dead.

Revolution, dictatorship of the proletariat, the one party state, centralized state planning and much else is dead. It was tried. It didn’t work. It was an historical/practical shambles. Furthermore, the Marxist heresies of Leninism, Stalinism, and Maoism were outrageous and ultimately deadly caricatures of Marxism. They did everything they could to earn themselves the name “Red Fascism”.

Quite simply, what does not serve to enhance humanity should, at any time, be unceremoniously jettisoned and that goes for much of past socialist doctrine too.

Now that we have buried some of our dead let us now strategically revive one of their number: Marx.

Marx’s motivating ideal was the liberation of man from all forms of alienation. Societal, political, economic. Man was to live in a society that allowed him to develop as he saw fit in harmony with others endeavoring to do the same. It would be no exaggeration to say that this thought was the motivating desire for Marx’s whole project and as I will argue should also be for us. What has changed is the path and the strategies to get there.

As regards Capitalism, Marx has left us with a dual legacy. On the one hand, Marx left a profound description/analysis of the revolutionary nature of Capitalism as well as its historical necessity. According to Marx, Capitalism must fully realize its inner potentialities before “passing over” into socialism.

However, another aspect of Marx’s analysis of Capitalism was not so historically accurate or helpful. Marx believed that the transformation of Capitalism would occur through revolution based on the increasing inner contradictions of Capitalism. He predicted ever greater crises, ever greater levels of working class misery and alienation, an impending apocalypse of class warfare. All this did not, almost needless to say, come to pass.

In a sense, Marx deeply underestimated the resilience of Capitalism as a world-system. Yet, it also could be argued that he was correct in foreseeing the initial stages of socialism being a hybrid of both Capitalism and Socialism. In the Twentieth Century, one could contend that just such a hybrid occurred: the Liberal welfare state. Arguably, the most successful state/societal structure in world history despite its many glaring faults.

In a sense, we want to extend this idea of Marxian “hybridization”; of the sense of existing within a long transitional period between the end of Capitalism and the beginning of true Socialism by offering a constructive notion of working inside the system on both the macro and micro level with the goal of the qualitative improvement of life for the common person.

I think once we give up premature fantasies of Capitalism’s imminent demise (after all it has survived for approximately six centuries!) we can fruitfully pick up the work of the reformist Social Democratic parties of the late Nineteenth, early Twentieth centuries but, now, within the context of Twenty-First century material possibilities and current social needs.

Firstly, we must admit that, at its core, and the ultimate reason for its continued successes despite serious historical crises; is that Capitalism, at its simplest, represents the application of the scientific method to the economic life of man. You may now immediately object and say “Why yes, that may apply to the means at its disposal but what about the goals of production?”

And in this you would be right. The goals of production is where the fight is. What to produce is always a question of the “eternal war of values” and in this sense is more explicable in Weberian terms rather than Marxist ones.

Yet, nevertheless, while we can most certainly imagine new goals the means to reach them will always be scientific. Luddism, in any form, not for Marx, nor for anyone is an unworkable option.

So what should a Twenty-First century Socialist be fighting for in the America of today?

Keeping in line with a pro-technologist, rationalist Marxian viewpoint:

We should work towards policies that encourage a return to manufacturing; particularly high-tech manufacturing.

We should endeavor to persuade industry, government, and educational institutions to build an educational infrastructure that would create, at a young age, a class of highly skilled workers thus forming the basis for a strong tradition of economic and industrial apprenticeship.

We should powerfully advocate for a “Manhattan project” like initiative for alternative energy. Incentives, bonuses, resources should be lavished on potential technologies that lower energy costs and, as an extra benefit, help to heal the environment.

We should agitate for the special needs of women to be not only taken into account in the workplace but necessarily encouraged. The special role/nature of motherhood should be supported and not frustrated by the exigencies of the market. After all, the working mother is adding extra/special value to society through her dual roles as both worker and mother.

We should advocate for a return to a high level and well funded industrial/scientific policy. Pure research and seed development has languished far too long in this country.

On a cultural level, we should begin to speak out about the abominable levels of cultural attainment in this country and seek to build a network of special institutions that would, at low cost, bring those who would normally be excluded from it: cultural works that contribute to societal and self criticism. Education as an answer to the perennial American question of how to achieve “well-being”. The idea that “knowledge is true freedom” should be the basis for the launch of a new, American “Bildung”.

And, finally, we should all work towards collectively answering in the affirmative that what we want is the full, constructive expression of every human being and that where we are is in the very midst of being able to achieve it.

Rethinking Socialism in the Twenty-First Century

U.S.-led airstrikes block ISIS fighters escaping under a Hezbollah-negotiated deal

Από
anixneuseis
-
0


A convoy of Islamic State fighters and their families begins to depart from a besieged enclave on the Lebanese-Syrian border. (Omar Sanadiki/Reuters)
By Liz Sly and Tamer El-Ghobashy August 30 at 12:08 PM
BEIRUT — The U.S. military carried out airstrikes in Syria on Wednesday to block a convoy of hundreds of Islamic State fighters heading to eastern Syria under a widely criticized deal negotiated by Lebanon’s Hezbollah movement.The 300 fighters were traveling to the Iraqi-Syrian border in buses after being allowed by Hezbollah and the Syrian government to withdraw from a besieged enclave on the Lebanese-Syrian border.

The deal had stirred rare public anger against Hezbollah even among some of its closest allies, notably in Iraq, which is gearing for an offensive to reclaim Iraqi territory adjoining the area to which the fighters were relocating.

On Wednesday morning, the U.S.-led coalition moved to prevent the convoy from reaching its destination, the Islamic State-controlled town of Bukamal on the Syrian border with Iraq, according to U.S. military spokesman Col. Ryan Dillon.

The strikes took place in the vicinity of a desert town called Hamaymah, and though front lines are fluid and shifting in that part of Syria, it is the U.S. military’s understanding that the convoy is now stuck in Syrian government-held territory, Dillon said.

Hezbollah, Lebanese and Syrian fighters celebrate ISIS evacuation before U.S. airstrike

On Aug. 28, Lebanese, Syrian and Hezbollah fighters cheered a deal to evacuate the Islamic State fighters from the Lebanese-Syrian border. Two days later, the U.S. military launched airstrikes to block the evacuation. (War Media Room)

[Trump ends covert CIA program to arm anti-Assad rebels, a move sought by Russia]

“ISIS is a global threat, and to relocate terrorists from one place to another for someone else to deal with is not acceptable to the coalition,” he said, using an alternative acronym for the Islamic State. “Our goal is to prevent this convoy from moving to ISIS-held territory to reinforce ISIS elements there”

The airstrikes did not target the convoy itself, he added, because about 300 relatives are also traveling with the fighters. “There are families interspersed in this convoy, and we have taken that into account,” he said. “If we can separate them, we will strike them.”

A U.S. military statement subsequently said airstrikes targeted a number of individual vehicles and fighters “that were clearly identified as ISIS.”

Among those who criticized the deal was Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi, who said at a news conference Tuesday night that it was “unacceptable” to negotiate with the Islamic State. Iraq is preparing for an offensive to recapture the Iraqi border town of Qaim, adjoining Bukamal, and the reinforcement of an extra 300 Islamic State fighters would make the task even more difficult, Iraqi security officials say.

Negotiated withdrawals are a common tactic in Syria and have frequently been used by President Bashar al-Assad’s government to reassert authority over communities that had fallen under rebel control in the six years of conflict. Many have involved fighters of an al-Qaeda affiliate, who have typically been relocated to the northern province of Idlib, bordering Turkey.

But this was the first publicly announced negotiated withdrawal involving the Islamic State on any battle front in Syria or Iraq since the war against the group began three years ago.

[Lebanon and Hezbollah launch simultaneous but separate battles against ISIS]

Under the arrangement negotiated over the weekend, the fighters and their relatives were allowed to vacate a remote mountainous area spanning the Lebanese border for Bukamal. In return, Hezbollah secured the bodies of eight Lebanese soldiers who had been kidnapped by the Islamic State in 2014, the bodies of several Hezbollah fighters and the body of an Iranian military adviser who had been decapitated by the Islamic State during a battle on the Iraqi-Syrian border this month.

In a speech broadcast live across Lebanon on Monday night, Hezbollah leader Hassan Nasrallah claimed credit on Hezbollah’s behalf for negotiating the deal. He hailed it as a “great victory” that had decisively removed the last Islamic State fighters from Lebanese soil.

But in Iraq, where Hezbollah has many allies among the militias fighting the Islamic State, the backlash was swift and fierce. A photograph showing the militants traveling across Syria in an air-conditioned bus — marked with the words “Happy Journey” — was widely shared on social media, alongside biting criticisms of Hezbollah for failing to consider Iraq’s interests.

There was criticism in Lebanon, too, from the families of eight Lebanese army hostages hoping for their loved ones to be rescued and from Hezbollah’s political opponents, who expressed dismay that Hezbollah had negotiated with the extremists.

https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/us-led-airstrikes-block-isis-fighters-escaping-under-a-hezbollah-negotiated-deal/2017/08/30/a9b40ea4-8d8c-11e7-9c53-6a169beb0953_story.html?utm_term=.c7ec6c418640&wpisrc=al_alert-world&wpmk=1

Iran vs. Turkey, the Mideast’s Perpetual Rivalry

Από
anixneuseis
-
0

by Daniel Pipes The Washington Times August 23, 2017  

Originally published under the title “Middle East Rivalry between Iran and Turkey Interminable.”


Ruthless modernizers: Iran’s Reza Shah (left) and Turkey’s Mustafa Kemal Atatürk in 1934.

News that Iran’s and Turkey’s governments reached an accord on Idlib, a Syrian town now the focus of American interests, brings relations between two of the largest and most influential states in the Middle East momentarily out of the shadows.

Their rivalry goes back a half-millennium, included eleven wars, and now remains, in the words of the Washington Institute’s Soner Cagaptay, the region’s “oldest power game.” What does the recent accord signify and how will their competition influence the region’s future?

Iranian and Turkish parallels are noteworthy. Both countries have populations of 80 million. (Egypt, the region’s third large country, has 96 million.) Both boast ancient civilizations, long imperial histories, tensions with Russia, and a successful avoidance of European colonialism. In modern times, each came under the rule of a ruthless modernizer after World War I, followed more recently by an even more repressive Islamist.

The current leaders, Iran’s Ali Khamene’i and Turkey’s Recep Tayyip Erdoğan, enjoy near-absolute power and both feverishly try to hide this reality under a large and noisy apparatus of elections, parliaments, cabinets, laws, and NGOs. Both aspire to lead the entire Muslim community, perhaps someday claiming to be caliph. In an era of muted anti-Zionism from Arab states, Tehran and Ankara now lead the charge, with the Islamic Republic of Iran loudly denying the Holocaust and the Republic of Turkey comparing Israelis to Nazis.

Even more ruthless Islamists: Turkey’s Recep Tayyip Erdoğan (left) and Iranian Supreme Leader Ali Khamene’i in 2012.

In several ways, Iranians lead Turks, but the latter are catching up. Ayatollah Khomeini came to power in 1979 and Erdoğan in 2002. Iran has long enjoyed massive oil and gas reserves but Turkey recently built an impressive economic base. Tehran deploys forces abroad, dominating four Arab capitals, while Ankara still fights domestic opponents, especially Gülenists and Kurds. Both governments despise the West but Iran’s is openly hostile while Turkey’s formally remains in NATO and ostensibly seeks European Union membership.

Khamene’i’s thugs capture American sailors on the high seas while Erdoğan’s take residents hostage. Conspiracy theories, long an Iranian art form, have made huge strides over the past two decades in Turkey, which may now boast the region’s most fantastical speculations. Both became enthusiastic allies of Venezuela’s dictator, Nicolás Maduro. As head of a longer-established dictatorship, Khamene’i can allow relative freedom of expression compared with Erdoğan’s obsessive desire to control, including what basketball players in the United States say or what travelers transitingthrough Istanbul airport think.

Their most major difference concerns the attitudes of their subjects. Whereas Khamene’i enjoys the support of only about 15 percent of the populace, Erdoğan can count on some 45 percent, affording Erdoğan a legitimacy and confidence that Khamene’i can only dream of. In part, this results from longevity under Islamist rule, in part from difference in per capita income, which is only US$4,700 and stagnant in Iran, $10,700 and rising in Turkey.

Regime collapse in Iran is within sight and will diminish Islamism, encouraging Muslims to move toward a more modern and moderate form of their religion. The Turkish government’s greater popularity and more advanced version of Islamism gives it greater staying power that makes it the more worrisome long-term opponent. Thus, the Middle East is likely to witness a grand switch, with Iran on course to moderation and Turkey becoming the region’s supreme danger.

The greater staying power of Erdoğan’s Turkey makes it the more worrisome long-term opponent.

Bilateral relations flourished during the first years of Erdoğan’s rule (2002-10), when they shared an Islamist worldview and a suspicion of U.S. intentions in Iraq. But relations then soured, primarily because both regimes seek foreign influence and, as neighbors, they inevitably clash. The civil war in Syria, where Tehran backs Shi’ite-oriented jihadis and Ankara backs Sunni jihadis, is their biggest but not only problem. Other matters also aggravate relations, such as their supporting opposing sides in Yemen, Turkish installation of a NATO radar tracking Iranian activities, and Iranian support for Al-Qaeda against Turkey.

Tensions have reached the point that Ali Vaez of the International Crisis Group finds Tehran and Ankara “on a collision course.” Left unchecked, he expects the present dynamics to point “toward greater bloodshed, growing instability and greater risks of direct … military confrontation.” More poetically, Cagaptay observes that the Middle East has room for “one shah or sultan, but not a shah and a sultan.”

In this context, the Idlib accord looks flimsy and transient. Tehran and Ankara will probably soon turn against each other and with renewed vigor continue their perpetual rivalry.

Daniel Pipes (DanielPipes.org, @DanielPipes) is president of the Middle East Forum.

1...2,9302,9312,932...3,024Σελίδα 2,931 από 3,024