Αρχική Blog Σελίδα 2930

Σκιές στις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας – Στενεύουν τα περιθώρια ελιγμών για τον Ερντογάν

0

του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Ερντογάν είναι όμηρος της πολιτικής του, και τα περιθώρια ελιγμών όσο πάει και στενεύουν. Με αφορμή και αιτία τη στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ να στηρίξουν τους Κούρδους στο Ιράκ και τη Συρία, γεγονός που οδηγεί σταδιακά στον έλεγχο μιας εκτεταμένης περιοχής που θα ξεκινά από τα σύνορα με το Ιράν και τη Βαγδάτη και θα φθάνει μέχρι τις ακτές της Μεσογείου, διατρέχοντας τη ζώνη των συνόρων της νότιας Τουρκίας, ο Ερντογάν αποτόλμησε να τεντώσει το σχοινί με την Ουάσινγκτον και να επιχειρήσει μια γεωπολιτική στροφή προς Μόσχα και Τεχεράνη.

Δεν είναι εύκολες αυτές οι στροφές, ούτε χωρίς κόστος. Η Ελλάδα το επιχείρησε στον Α΄ και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακόμα πληρώνουμε τα σπασμένα.

Ο διχασμός, η μικρασιατική τραγωδία και ο Εμφύλιος λειτουργούν μέχρι σήμερα ως λοβοτομή του ελληνικού έθνους, με τους Έλληνες να μην είναι σε θέση να σκεφτούν και να διαλεχθούν λογικά πάνω σε πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα.

Ο Ερντογάν επιχείρησε τη στροφή προς τη Μόσχα προκαλώντας ανησυχία αλλά και οργή κυρίως στους στρατιωτικούς κύκλους της Ουάσινγκτον και στο ΝΑΤΟ, αφού δίνει την εντύπωση ότι κάνει πρακτικά βήματα σε μια σειρά από στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως η προμήθεια των S-400, η συνεργασία με τη ROSATOM στην κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων στη Μερσίνα για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, η κατασκευή του αγωγού Turkish Stream κ.ά.

Προβαίνοντας σε αυτές τις κινήσεις, ο Ερντογάν προσδοκούσε ανταλλάγματα από Μόσχα και Τεχεράνη στο Κουρδικό. Δηλαδή, ήθελε την ενεργό πολιτική και επιχειρησιακή στήριξη των δύο χωρών που έχουν λόγο στη Συρία και στην περιοχή, για να εξισορροπηθεί η αμερικανοκουρδική συνεργασία και να αντιμετωπιστούν οι αρνητικές εξελίξεις γύρω από το Κουρδικό.

Πρώτο μέλημα της Τουρκίας είναι να αποκοπεί και να διαλυθεί ο «Κουρδικός Διάδρομος» στη Συρία και να παραμείνει ένα καχεκτικό κρατικό μόρφωμα η Αυτόνομη Κουρδική Διοίκηση στο Β. Ιράκ, δηλαδή να αποτραπεί το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία και η ένωσή του μελλοντικά με το συριακό Κουρδιστάν (Ροζάβα).

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, η Άγκυρα συνεργάζεται και ζητεί από την Τεχεράνη να ασκήσει πίεση στη Βαγδάτη για να αποτραπεί η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Η Τεχεράνη δεν περιορίζεται σ’ αυτό, αλλά εκδίδει η ίδια ανακοινώσεις αντιδρώντας στο δημοψήφισμα, ειδικά στη διεξαγωγή του στην περιφέρεια του Κιρκούκ, που σημειωτέον ανήκει στα «σύνορα του εθνικού όρκου», τα γνωστά σύνορα της καρδιάς του Ερντογάν.

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, τον Κουρδικό Διάδρομο, η Άγκυρα επιδιώκει τη συνεργασία με τη Μόσχα αλλά και με τη Δαμασκό, και την εξασφάλιση της απαραίτητης άδειας για να εισβάλει στο Καντόνι του Αφρίν, που φέρνει τους Κούρδους κοντά στη θάλασσα της Μεσογείου, και να απωθήσει τους Κούρδους ανατολικά του Ευφράτη.

Ενώ όμως σε επίπεδο σχεδιασμού όλα «πήγαιναν καλά» και ενώ οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις συγκέντρωσαν περίπου 16.000 στρατό γύρω από το Αφρίν, πέντε μέρες πριν από τη συμφωνημένη ημερομηνία εισβολής, η Ρωσία έκανε πίσω και η Τουρκία έμεινε στα… κρύα του λουτρού.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ρωσικός στρατός έστειλε στο Αφρίν τεθωρακισμένα με τεράστιες ρωσικές σημαίες, διαρρέοντας στον Τύπο φωτογραφικό υλικό, δηλώνοντας ότι τα τμήματα αυτά βρίσκονται εκεί για επιτήρηση και προστασία της ειρήνης στην περιοχή.

Την ίδια στιγμή, Κούρδος αξιωματούχος δήλωνε ότι οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας δεν προτίθενται να παρεμποδίσουν την προέλαση και τον έλεγχο της στρατηγικής σημασίας πόλης Ντερ εζ Ζορ από το στρατό της Συρίας.

 Συνέχεια στο Pontos- News

Η Μέση Ανατολή οδηγός για μια νέα «Μεγάλη Ιδέα» του Ελληνισμού

0

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Δευτέρα 04 Σεπτεμβρίου 2017  

Η περιφέρεια της Μέσης Ανατολής, απειλείται από την αναταραχή της διάλυσης. Το δε σύστημα της Βεστφαλίας που έθεσε τη βάση της τάξης που προέκυψε στη Μέση Ανατολή, στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκεται τώρα σε αμφισβήτηση και μάλιστα θα λέγαμε ότι έχει βρεθεί μέσα στο χάος.

Όλα ξεκίνησαν όταν σε μεγάλες περιοχές του Ιράκ και της Συρίας, ο ιδεολογικός ριζοσπαστικός θρησκευτικός στρατός, ISIS, δήλωσε ότι είναι ένας αμείλικτος εχθρός του σύγχρονου πολιτισμού, επιδιώκοντας βίαια να αντικαταστήσει την πολλαπλότητα του διεθνούς συστήματος των κρατών με ένα μόνο ισλαμικό χαλιφάτο που θα διέπεται από το θρησκευτικό νόμο της Σαρία. Υπό αυτές τις συνθήκες, η παραδοσιακή αντίληψη όπου ο εχθρός του εχθρού μας μπορεί να θεωρηθεί  φίλος μας δεν ισχύει πλέον. Στη σύγχρονη Μέση Ανατολή, ο εχθρός του εχθρού μας μπορεί επίσης να είναι εχθρός μας. Αυτό το αναφέρουμε καθώς η Μέση Ανατολή επηρεάζει τον κόσμο από τη μεταβλητότητα των ιδεολογιών της όσο και από συγκεκριμένες δράσεις της. Μέσα σε αυτή την αντάρα, η απειλή μας που είναι η Τουρκία επηρεάζεται πολύ περισσότερο απ’ όσο αναμέναμε λόγω κυρίως δικών της λαθών.

Οι τέσσερις Τουρκικοί βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά το Δυτικό κόσμο:

  1. Η αναδυόμενη μετατροπή της Τουρκίας, η οποία εθεωρείτο το κλειδί της επιρροής των υπολοίπων μουσουλμάνων, από ένα κοσμικό κράτος σε ιδεολογικά ισλαμική εκδοχή.
  2. Είτε αρέσει είτε όχι, άμεσα επηρεάζουν την Ευρώπη και κατά κύριο λόγο την Ελλάδα που είναι χώρα εισόδου, από τον έλεγχό της ροής των μεταναστών από τη Μέση Ανατολή.
  3. Επίσης απογοητευτικά μηνύματα στέλνονται στην Ουάσιγκτον από τη μεταφορά πετρελαίου και άλλων εμπορευμάτων σε όλα τα νότια σύνορα της.
  4. Η υποστήριξη της Τουρκίας στους σουνίτες και οι προσπάθειές της να αποδυναμώσει την αυτονομία των Κούρδων.

Ας δούμε με σκεπτικισμό για μια στιγμή το χάρτη της περιοχής για να αντιληφθούμε πως διαμορφώνεται η κατάσταση από την πλευρά της Άγκυρας.

Προς τα νότια, το Ισλαμικό Κράτος (ISSIS) σιγά-σιγά συνθλίβεται. Στο Ιράκ, μόλις και μετά βίας διατηρεί η Τουρκία τα προγεφυρώματα στις θέσεις τους, στη Συρία αντιμετωπίζει την επίθεση των ΗΠΑ που υποστηρίζουν τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας αλλά και των Ρώσων που υποστηρίζουν το καθεστώς του Assad. Οι Κούρδοι της Συρίας, για την Τουρκία, θεωρούνται ως μια τρομοκρατική ομάδα όπως θεωρούν και το PKK. Σε αυτή τη γεωστρατηγική εξίσωση να θέσουμε και τη σταθερά, ότι η Τουρκία ήταν ορκισμένος εχθρός του καθεστώτος Assad πολύ πριν ξεσπάσει ο συριακός εμφύλιος πόλεμος. Στα νοτιοανατολικά, η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν, μια αυτόνομη κουρδική περιοχή στο βόρειο Ιράκ, εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της στις 25 Σεπτέμβρη, ενώ η Τουρκία έχει ζητήσει να ακυρώσουν το δημοψήφισμα, επειδή φοβάται ότι η ψηφοφορία για την ανεξαρτησία θα σημάνει την “εθνική έγερση” για τα εκατομμύρια των Κούρδων που ζουν στο εσωτερικό της ή κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.

Πιο νότια, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, παρουσιάζουν σχέσεις ρευστότητας και έλλειψης εμπιστοσύνης, αφού τη μια τα βρίσκουν και την επομένη διαφωνούν. Η Τουρκία έχει πάρει μέρος και σε αυτή τη σχέση με το άνοιγμα περιορισμένης συνεργασίας με το Ιράν σε ορισμένες περιοχές αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Εν τω μεταξύ, στα βόρεια, οι Τουρκικές σχέσεις με τη Ρωσία παραμένουν περίπλοκες και άρρηκτα συνδεδεμένες με τη σχέση ΗΠΑ-Ρωσίας. Η Ρωσία και οι ΗΠΑ ενώ συνεργάζονται στη Συρία για την καταπολέμηση του ISIS, βρίσκονται  στα μαχαίρια για οποιοδήποτε άλλο θέμα. Σε όλη τη Μαύρη Θάλασσα από την Τουρκία έως την Ουκρανία, οι ΗΠΑ φαίνεται να υποστηρίζουν τη Ρωσία, ενώ πολλοί αναλυτές περιμένουν τη Ρωσία να βάζει σύντομα, χέρι στα Βαλκάνια και τον Καύκασο. Η Τουρκία ελπίζει να επεκτείνει την επιρροή της στις περιοχές αυτές και είναι ήδη ένας σημαντικός παίκτης στον Καύκασο. Οπότε η Ρωσική δραστηριότητα σε οποιαδήποτε από αυτές τις περιοχές θα επηρεάσει την Τουρκία, και οι Τούρκοι θα πρέπει να είναι έτοιμοι γι’ αυτό.

Συμπεράσματα

Η αντίδραση της Τουρκίας σε όλες αυτές τις προκλήσεις διέπεται από το χαρακτηριστικό γνώρισμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: Προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ όλων των μερών, χωρίς σταθερές δεσμεύσεις “επιτήδειος ουδέτερος”. Έτσι εκτιμάται ότι η Τουρκία θα παραμείνει σε κατάσταση αναμονής όσο μπορεί απευθύνοντας απειλές μόνο προς τον Ελληνισμό (Ελλάδα-Κύπρο) που θεωρεί αδύναμο δρώντα, αλλά σε τελική ανάλυση, δεν μπορεί να ελέγξει όλα όσα συμβαίνουν γύρω της.

Το μόνο που μπορούνε να κάνουνε είναι προσπάθεια εσωτερικής πολιτικής ισχυροποίησης και να διαμορφώσουν περιφερειακό περιβάλλον ευνοϊκό που θα μπορεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της.

Επειδή στη διαμόρφωση του περιφερειακού περιβάλλοντος ο Ελληνισμός έχει συμφέροντα ζωτικής σημασίας στη θαλάσσια περιοχή που καλύπτει όλη τη Δυτική (Αιγαίο) και Νότια (Μεσόγειος)  πλευρά της Τουρκίας, απαιτείται να συμμετάσχουμε σε μια μόνιμη επανεξέταση των στόχων και των δυνατοτήτων μας, αυξάνοντας την αποτρεπτική μας ισχύ, απαντώντας στα ερωτήματα: Τι αλλάζει, εκτός από τον έλεγχο της επικράτειας και των θαλασσών; τι θα επιδιώξουμε να αποτρέψουμε, και με ποια μέσα; Ποίοι είναι οι πολιτικοί στόχοι για τον Ελληνισμό;

Επίλογος

Επιτρέψτε μου λοιπόν να κλείσω επαναλαμβάνοντας αυτά που πολλάκις τον τελευταίο καιρό μέσα από τις αναλύσεις αναφέρω: Τι πρέπει να γίνει; Εκτιμάται, ότι αυτό που απαιτείται τώρα είναι μια νέα και ευφάνταστη πρωτοβουλία του Ελληνισμού. Σκοπός μας πρέπει να είναι ο επαναπροσδιορισμός του Ελληνισμού υπό το πρίσμα των προκλήσεων που αναφέρθηκαν. Υπάρχουν σπάνιες στιγμές που η ιστορία δίδει την ευκαιρία ώστε να επιτευχθεί αλλαγή πορείας. Πιστεύω ότι είναι ακριβώς η κατάλληλη στιγμή τώρα.

*O κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υπονάυαρχος ε.α. ΠΝ.

liberal.gr

Μήπως πρέπει να υποστηριχτεί ο μεσαίος χώρος;

3

Μήπως η προσπάθεια του μεσαίου χώρου, ανεξαρτήτως των επιφυλάξεων που έχουμε (ηγεσία, ποιά πολιτική;) πρέπει να υποστηριχτεί; Η πολιτική είναι μια ρεαλιστική άσκηση. “Παίζεις” με αυτά που υπάρχουν. Και δεν φαίνεται να συγκροτείται τίποτε άλλο με αξιώσεις. Με την ενίσχυση του μεσαίου χώρου θα αμφισβητηθεί ο ακραίος αμοραλισμός του Συριζα και θα επέλθει μια νέα ισορροπία (τριπολική) στο πολιτικό σύστημα της χώρας.
Στο ΠΑΣΟΚ υπήρξαν δύο πόλοι. Ο ανδρεϊκός και ο “εκσυγχρονιστικός”. Τομεγάλο μέρος του “ανδρεϊκού” το πήρε ο Συριζα. Γι αυτό και το άρθρο του Τσίπρα. Θέλει να διατηρήσει αυτό που πήρε και να πάρει και το υπόλοιπο. Αν είναι ικανοποιημένο απο την πολιτική του Συριζα, θα συνεχίσει να τον υποστηρίζει. Το “εκσυγχρονιστικό” είναι ο πυρήνας της κεντρώας ανασυγκρότησης που επιχειρείται. Θα μπορέσουν οι “ανδρεϊκοί να επανέλθουν στην κοιτίδα τους; Ή, θα θεωρήσουν πως ο νέος ηγέτης τους είναι ο Τσίπρας; Κρίσιμο ερώτημα. Γιατί οι “ανδρεϊκοί” ως κοινωνικό στρώμα και πολιτική τάση όχι μόνο υπάρχουν αλλά είναι και διακριτή δύναμη.

Εσθονία: Από τον Χίτλερ στα open data!!

1
  Του Γιώργου Σκαφιδά
Πώς η μικρή χώρα των μόλις 1,3 εκατ. κατοίκων πρωταγωνιστεί τις τελευταίες ημέρες στην επικαιρότητα, όχι για όσα έχει πετύχει, αλλά για όσα προωθεί ανεπιτυχώς μέσα σε ένα πλαίσιο μετασοβιετικών αντικομμουνιστικών εμμονών
Μια μικρή χώρα μόλις 1,3 εκατ. κατοίκων, μια «γωνίτσα» στις όχθες της Βαλτικής, βρέθηκε να πρωταγωνιστεί τις τελευταίες ημέρες στην καθ’ ημάς ειδησεογραφία για όλους τους λάθος λόγους. Όχι για όλα εκείνα τα θαυμαστά που όντως έχει επιτύχει σε κοινωνικό-οικονομικό-τεχνολογικό επίπεδο (αν και η μισή χωρίς τηλέφωνο μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990). Αλλά για κάποια άλλα αμφιλεγόμενα (την εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό) τα οποία προωθεί ανεπιτυχώς μέσα σε ένα πλαίσιο μετασοβιετικών αντικομμουνιστικών εμμονών.
Ο εσθονικός αντικομμουνισμός έχει, ωστόσο, τις ρίζες του στο ένοχο παρελθόν, σε αυτό που κάποιοι Εσθονοί ονομάζουν «50 χρόνια σοβιετικής κατοχής» (1944-1991) και κάποιοι Ρώσοι «εθελοντική ένταξη στη σύνθεση της ΕΣΣΔ», αλλά και ακόμη παλαιότερα.
Στον απόηχο της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, οι Εσθονοί έμελλε να ντυθούν στα «λευκά» (τα αντικομμουνιστικά και αντισημιτικά του Λευκού Στρατού) και να πολεμήσουν ενάντια στους «κόκκινους» μπολσεβίκους με τη στρατιωτική υποστήριξη των Βρετανών. Είχαν φτάσει, μάλιστα, στο σημείο να πολιορκήσουν και την Αγία Πετρούπολη (τότε Πέτρογκραντ) το 1919. Την Αγία Πετρούπολη βέβαια δεν κατάφεραν να την πάρουν (ας όψεται ο Τρότσκι). Αυτό που κατάφεραν ωστόσο ήταν να παραμείνουν «ανεξάρτητοι», εκτός ΕΣΣΔ.
Την περίοδο του μεσοπολέμου, η χώρα παραπαίει μεταξύ κεντροδεξιάς, ακροδεξιάς και πολιτικής αστάθειας, περνώντας τα περισσότερα χρόνια υπό την ηγεσία ενός «πραγματιστή» πολιτικού ονόματι Κονσταντίν Πατς.
Η αυγή του Β Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει την Εσθονία «προσαρτημένη» στη σοβιετικής σφαίρα επιρροής, στη βάση όσων είχαν συμφωνήσει (πάνω και κάτω από το τραπέζι) οι Ρίμπεντροπ και Μόλοτοφ τον Αύγουστο του 1939. Το καλοκαίρι του 1940 οι δυνάμεις του Στάλιν περνούν στα εσθονικά εδάφη, όπου θα παραμείνουν για περίπου έναν χρόνο.
Τον Ιούλιο του 1941, με το γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης να έχει πια παραβιαστεί από τον Χίτλερ, οι ναζιστικές δυνάμεις εισβάλλουν στη χώρα της Βαλτικής. Οι Εσθονοί τους υποδέχονται ως «απελευθερωτές από τον σοβιετικό ζυγό». Χιλιάδες άνδρες σπεύδουν να ενταχθούν εθελοντικά στο γερμανικό στρατό.
Το φθινόπωρο του 1942 δημιουργείται η πρώτη «εσθονική λεγεώνα» στις τάξεις των Waffen SS με τη συμμετοχή περίπου 1.300 ανδρών. Αποτελούμενο από περίπου 800 Εσθονούς, το ναζιστικό τάγμα Narwa αναλαμβάνει δράση το 1943 στο μέτωπο της Ουκρανίας. Εν τω μεταξύ, άλλοι περίπου 12.000 Εσθονοί έχουν στρατολογηθεί στις δυνάμεις των SS, ενώ το Μάιο του 1943 δημιουργείται και ακόμη μία, αμιγώς εσθονική ναζιστική ταξιαρχία (η 3rd Waffen-SS Brigade).
Το Φεβρουάριο του 1944, ο Γιούρι Ούλουοτς, τελευταίος πρωθυπουργός της χώρας πριν το ξέσπασμα του Β Παγκοσμίου, απευθύνει ραδιοφωνικό διάγγελμα καλώντας όλους τους γεννηθέντες μεταξύ 1904 και 1923 Εσθονούς να καταταγούν στις ναζιστικές δυνάμεις για να πολεμήσουν ενάντια στη σοβιετική απειλή. Περίπου 38.000 άνδρες ανταποκρίνονται, ανεβάζοντας στις 70.000 το συνολικό αριθμό των Εσθονών που πολέμησαν δίπλα στους ναζί στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όσο για τη δράση των συγκεκριμένων ανδρών… Εσθονικές δυνάμεις κατηγορούνται πως διέπραξαν εγκλήματα πολέμου στα εδάφη της Λευκορωσίας το 1943, στο πλαίσιο επιχειρήσεων με την κωδική ονομασία  Winterzauber («Μαγεία του Χειμώνα») και Heinrich. Πάνω από 180 χωριά καταστράφηκαν και περισσότεροι από 15.000 ντόπιοι έπεσαν νεκροί στις εν λόγω επιχειρήσεις, με τις καταγγελίες να κάνουν λόγο ακόμη και για ανθρώπους που καίγονταν ζωντανοί μέσα σε καλύβες.
Περίπου την ίδια ώρα, πίσω στην Εσθονία, οι κατοχικές δυνάμεις έστηναν στον τοίχο Εβραίους και κομμουνιστές, με τη συμμετοχή πλήθους ντόπιων καταδοτών. Λέγεται μάλιστα πως η τάση που υπήρχε στη χώρα μεταξύ του πλειοψηφίας του πληθυσμού ήταν όντως αντισημιτική-αντικομμουνιστική. Περίπου 1.000 Εβραίοι της Εσθονίας και άλλοι 10.000 Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης εκτιμάται ότι βρήκαν τον θάνατο εντός των εσθονικών συνόρων, στο πλαίσιο μαζικών εκτελέσεων ή σε κάποιο από τα συνολικά 22 στρατόπεδα συγκέντρωσης που είχαν στήσει οι ναζί στη χώρα. Ο ιστορικός Meelis Maripuu υπολογίζει σε περίπου 30.000 τα θύματα των ναζί στην Εσθονία κατά τον Β Παγκόσμιο.
Οι δυνάμεις του Χίτλερ τελικώς ηττήθηκαν, και οι Σοβιετικοί τελικώς επέστρεψαν στην Εσθονία το φθινόπωρο του 1944 (για να έρθει στην πορεία η Διάσκεψη της Γιάλτας, με τη σύμφωνη γνώμη των Βρετανών και των Αμερικανών, να νομιμοποιήσει τη ρωσική παρουσία-επιρροή εκεί). Δεκάδες χιλιάδες Εσθονοί είχαν ωστόσο εν τω μεταξύ τραπεί σε φυγή με προορισμό κυρίως τη Φινλανδία, τη Σουηδία αλλά και τη Γερμανία. Από εκείνους που έμειναν, μερικές δεκάδες χιλιάδες άνδρες (οι καλούμενοι Forest Brothers, πολλοί εξ αυτών πρώην συνεργάτες των ναζί) έμελλε να συνεχίσουν να μάχονται ενάντια στους Σοβιετικούς για αρκετά χρόνια. Το υπουργείο Δικαιοσύνης της Εσθονίας υποστήριξε πρόσφατα, υπερασπιζόμενο εαυτόν απέναντι στις επικρίσεις που δέχθηκε για το διεθνές συνέδριο περί «κομμουνιστικών εγκλημάτων» που διοργάνωσε στο Ταλίν, ότι το σταλινικό καθεστώτος ευθύνεται για τους θανάτους δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην χώρα μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο 1991. Η ΕΣΣΔ διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Και η Εσθονία, ανεξάρτητη πια, μπαίνει σε μια νέα εποχή αναζητώντας πυξίδα. Φυσικούς πόρους δεν έχει, ούτε υποδομές. Πλούσια δεν είναι. Έχει ωστόσο πρωτοπόρες ιδέες στην κατεύθυνση της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης (πληροφορική, τηλεπικοινωνίες) τις οποίες και βάζει σε εφαρμογή.
Η Εσθονία γίνεται η πρώτη χώρα παγκοσμίως που εισάγει (το 2005) την επιλογή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στο σύστημα των εθνικών εκλογών, με αποτέλεσμα σήμερα το περίπου 30% των Εσθονών να «ρίχνει» την ψήφο του ηλεκτρονικά, εξοικονομώντας υλικά (χαρτί, μελάνια, κάλπες, καύσιμα για μετακινήσεις κ.α.) αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες ώρες εργασίας.
Είναι η χώρα όπου οι υπουργοί συνεδριάζουν χωρίς χαρτιά ήδη από το 2000, όπου η διαφθορά αντιμετωπίζεται δια της αυτοματοποιημένης ψηφιακής οδού («δεν μπορείς να δωροδοκήσεις έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή», όπως έλεγε ο πάλαι ποτέ πρόεδρος Τόμας Χέντρικ Ίλβες), αλλά και η χώρα όπου γεννήθηκε το υπερδημοφιλές σήμερα Skype.
Εν έτει 2017, το 99% των δημοσίων υπηρεσιών στην Εσθονία είναι διαθέσιμο online προς εξυπηρέτηση των πολιτών, 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα.  «Μόνο για τους γάμους, τα διαζύγια και τις αγοραπωλησίες ακινήτων χρειάζεται ακόμη να βγαίνει κανείς από το σπίτι», όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στον ιστοχώρο e-estonia.com.
«Η πιο ψηφιακά προηγμένη κοινωνία στον κόσμο είναι μια πρώην σοβιετική δημοκρατία στις όχθες της Βαλτικής», έγραφε προ μηνών το περιοδικό Wired, με τον αρθρογράφο να προσκαλεί μάλιστα όσους Βρετανούς ανησυχούν για τις επιπτώσεις του Brexit, να γίνουν ηλεκτρονικοί πολίτες (e-residents) της Εσθονίας.
Περισσότεροι από 1.200 Βρετανοί έσπευσαν να το πράξουν μετά τον Ιούνιο του 2016. Το ίδιο έκαναν κι άλλοι περίπου 22.000 άνθρωποι από 138 χώρες τα τελευταία σχεδόν τρία χρόνια που τρέχει το συγκεκριμένο πρόγραμμα της χορήγησης e-residency. Μεταξύ αυτών και ορισμένοι επιφανείς… όπως ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε και η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ.
Η Εσθονία έχει ενταχθεί, άλλωστε, σε ΕΕ και ΝΑΤΟ ήδη από το 2004, και στην ευρωζώνη από το 2011, με τους δυτικούς να την στηρίζουν όπως της αρμόζει… ως σύνορο δηλαδή του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. Εκεί, στην πρωτεύουσα Ταλίν, έχει και την έδρα του το Κέντρο Αριστείας του ΝΑΤΟ για την Κυβερνοάμυνα (CCD COE).
«Έπρεπε να είχα καλέσει τους Εσθονούς όταν στήναμε τον ιστότοπο για το Obamacare», δήλωνε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα από το Ταλίν το φθινόπωρο του 2014, αναγνωρίζοντας την εσθονική υπεροχή στο ψηφιακό τοπίο.
Αλλά και η ΕΕ, φροντίζει να πριμοδοτεί πολιτικά τους Εσθονούς.  Δύο πρώην πρωθυπουργοί της χώρας έχουν καταλήξει να κάνουν καριέρα στα ηγετικά κλιμάκια της Κομισιόν: ο νυν αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Άντρους Άνσιπ και ο πρώην Επίτροπος Μεταφορών Σίιμ Κάλας.
Όσο για τον αντικομμουνισμό, αυτός εξακολουθεί να κυριαρχεί στη ρητορική της εσθονικής κυβέρνησης (με τις ευλογίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), μιας κυβέρνησης που μάλιστα αρνείται πεισματικά να δει διαφορές μεταξύ του σταλινισμού και για παράδειγμα του… ευρωκομμουνισμού.
Ήταν επί πρωθυπουργίας Άντρους Άνσιπ όταν, τον Απρίλιο του 2007, η πρωτεύουσα Ταλίν συγκλονίστηκε από αιματηρές συγκρούσεις, τις χειρότερες μετά το 1991. Αιτία: η απόφαση των Αρχών να αποσύρουν από το κέντρο της πόλης ένα σοβιετικό στρατιωτικό μνημείο του Β Παγκοσμίου. Δέκα χρόνια μετά, ο Άνσιπ έχει πλέον «ανταμειφθεί» με θέση αντιπροέδρου στην Κομισιόν.
Δέκα χρόνια μετά, ο Εσθονός υπουργός Δικαιοσύνης Ούρμας Ρεϊνσάλου «οργιάζει». «Βάσει των εμπειριών της χώρας μου και του λαού μου, διαφωνώ σθεναρά με τον ισχυρισμό σου ότι ο κομμουνισμός είχε και θετικές πτυχές», γράφει ο ίδιος στην επιστολή-απάντηση που έστειλε προ ημερών προς τον Έλληνα ομόλογό του, Στ. Κοντονή, και συνεχίζει: «Δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ ναζισμού, φασισμού και κομμουνισμού», υποστηρίζει. «Ο Κόκκινος Στρατός δεν απελευθέρωσε την Ανατολική Ευρώπη ώστε οι χώρες και οι λαοί της που είχαν βρεθεί υπό ναζιστική κατοχή να μπορέσουν να καθορίσουν το πεπρωμένο τους». Δεν μπορεί όμως, κάποιος ήταν που την απελευθέρωσε. Εάν δεν ήταν οι Σοβιετικοί, τότε ποιος;
news247.gt

Why US Refuses to Send F-16 Trainers to Turkey, Blocks Pakistan’s Help

0

© AP Photo/ Selcan Hacaoglu

Get short URL

Commenting on the recent US refusal to heed Ankara’s request for F-16 training pilots to help replace airmen dismissed after last year’s military coup attempt and Washington’s move to prevent Pakistan from assisting Turkey, retired Turkish Lieutenant General Erdogan Karakus explained to Sputnik Turkiye what might be the reasons for this decision.

The US has rejected Ankara’s request to send F-16 training pilots to prepare new airmen in the wake of an array of dismissals following after last year’s military coup attempt in the country, saying that it has “no program regarding training pilots abroad.”

The US, however, offered to train Turkish pilots in the US.

“If you send your F-16 pilots to the US, we can train them here,” the US suggested.Turkey, for its part, insisted that its pilots operate from its own bases and in their own geographical conditions. Turkish Lieutenant General

Erdogan Karakus commented to Sputnik Turkiye on the US response.

“The US suggestion to send Turkish pilots for training in the US instead of sending its instructors to Turkey could be regarded as a certain message to Turkey, saying: ‘look, we are not hampering your intentions.’ However, in fact, the US is undermining all the Turkish efforts. This is unacceptable behavior on the part of the US,” he told Sputnik.

He further suggested that this move of the US, which is yet another step in the deteriorating relations between the two countries, could cause the further aggravation of their ties.

“As you know, our relations with the US are not at their best mostly due to certain discrepancies over the Kurdistan Workers’ Party (PKK) and Syria’s Democratic Union Party (PYD). Besides, there are certain difficulties caused by Turkey’s intentions to purchase S-400 missile defense systems from Russia. Another very important issue is the unwillingness of the US to extradite US-based Islamic cleric Fethullah Gulen, (widely believed to have masterminded the coup in Turkey),” Erdogan Karakus explained.Ankara has sent requests for F-16 instructors to some other states. Pakistan was the only country to accept Turkey’s request, but Washington has opposed this move, as any US military equipment purchase, sale, maintenance or training by third countries needs US approval.

Commenting on this decision, Erdogan Karakus suggested that the US might want to prevent Pakistani pilots from getting access to the digital terrain-mapping systems which are installed on the modernized F-16 jets possessed by Turkey.

The Lieutenant General stressed that the crisis with the pilots might be resolved if dismissed pilots return to military service.

“If you can’t bring instructors from the US or Pakistan, you have to train them yourself. This is the solution. We have trained many pilots for other countries: Jordan, Bahrain, Qatar, Italy. We are able to train them for ourselves,” he said.

Erdogan Karakus, however, noted that many countries, especially the US, are dissatisfied with the fact that Turkey has a great number of capable and experienced pilots.”We have highly qualified instructors and pilots. This is, to a large extent, the reason behind all those games played against the Turkish Air Forces. Just imagine that during military drills in the US, one Turkish pilot is able to shoot down 26 American jets. As a result, the Turkish team is stronger  by far,” he told Sputnik.

Turkish pilots are so talented and professional that many countries feel worried and dissatisfied, the Lieutenant General said, However he assured that Turkey is able to solve its problems by itself.

According to Hurriyet Daily News,  the government purged a large number of pilots from the Turkish Air Forces following a coup attempt on July 15, 2016.    

During the thwarted coup, 25 coup pilots flew F-16 jets and 11 of them bombed strategic sites.After the coup, the newspaper says, it was revealed that a significant number of followers of the US-based Islamic preacher Fehullah Gülen were in the Air Forces Command and 1,752 personnel were dismissed with state of emergency decrees.

“According to official numbers, between 300 and 350 of those dismissed were warplane pilots and as a result the ratio between the number of seats and the number of pilots decreased to 1/0.8, when it should be 1/1.5,” the outlet says.

The F-16 jets form the majority of Turkey’s warplane fleet with 245 jets.

https://sputniknews.com/world/201709021057026013-turkey-us-f16-pilots/

Υπάρχουν δημοσιογράφοι και «δημοσιογράφοι», αλλά σε κάθε περίπτωση η απάντηση πρέπει να είναι πολιτική και όχι «στρατιωτική»

0
 Για την επίθεση στον ΔΟΛ

«…Αποτύχαμε ολότελα ν΄αναγνωρίσουμε ότι οι μέθοδοι κι οι σχέσεις μας υπονόμευαν τους στόχους μας και πραγματικά τις ίδιες μας τις προσωπικότητες σαν επαναστάτες….»

Μάρραιη Μπούκτσιν(Ιεραρχία και Κυριαρχία)

(σχετικά με την επίθεση στις 25/8,στα παλαιά γραφεία του συγκροτήματος Λαμπράκη και την ανάληψη ευθύνης στο Athens Indymedia https://athens.indymedia.org/post/1577218/ …)

Eίναι αλήθεια πως η στροφή της δημοσιογραφίας από δομή ανεξάρτητης ενημέρωσης σε συνακόλουθο και τυφλό υποστηρικτή της εξουσίας καταργεί την πραγματική γνώση και την πληροφόρηση ,παρέχοντας ως «είδηση» στις κοινωνίες ένα κενό προϊόν που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εμμονή της στο όχι απλά να υποδείξει αλλά να επιβάλλει και να κυριαρχήσει στον δημόσιο χώρο την δική της αποκλειστικά θεώρηση και αντίληψη για όσα συμβαίνουν.

Ο αναρχικός χώρος ιδιαίτερα , πολιτικές ομάδες και μεμονωμένα άτομα που τοποθετούνται ενάντια στον “ ασφαλή σύγχρονο Κόσμο”(της αταξίας και της ανασφάλειας στην ουσία) – που εμπνέει δυστυχώς ακόμη ένα κομμάτι τής αστικής δημοσιογραφίας και των επιχειρησιακών συγκροτημάτων της- ,έχουν σε πολλές περιπτώσεις συκοφαντηθεί και διαπομπευτεί έως και τα προσωπικά τους δεδομένα μέσα από τις σελίδες του δημοσιογραφικού Κανιβαλισμού προκειμένου το “αναμάρτητο καθεστώς” να απενοχοποιηθεί ποινικοποιώντας τις ιδέες και τις ζωές των αντιπάλων του.

Οι επιθέσεις με υλικά την λάσπη,την αστυνομική ιδεοληψία και την στρέβλωση που χρησιμοποιούν κάποιοι “δημοσιογράφοι”(γιατί όλοι οι δημοσιογράφοι δεν είναι “αλήτες και ρουφιάνοι”…) και τα αφεντικά τους, καρποφορούν μέσα στο ανασφαλές τοπίο που γεννά η εξαθλίωση, όταν λανθασμένες και βίαιες ενέργειες εναντίον τους αναβαθμίζουν την γενίκευση που καλλιεργείται σκόπιμα από τα επιχειρησιακά δημοσιογραφικά συμφέροντα σε βάρος όλων όσων συμμετέχουν ανεξαιρέτως στα κινήματα κριτικής και αμφισβήτησης τής Εξουσίας. Τα δημοσιογραφικά συγκροτήματα εξαπάτησης της κοινής γνώμης μέσω αυτής της δογματικής και ανεγκέφαλης τακτικής βγαίνουν “λάδι” και “θύματα” ,παραβλέπονται οικονομικά σκάνδαλα και αδικίες σε βάρος εργαζομένων στον Τύπο που απολύονται,κακοπληρώνονται ή έχουν χάσει στα χρόνια της οικονομικής κρίσης την ζωή τους από αρρώστιες που τις προκάλεσε η φτώχεια και η ανεργία.

Ελευθερία λόγου όμως έχει ο καθένας!Και ο ψεύτης και ο συκοφάντης. Και η εξουσία και η αντιεξουσία. Και ο φασίστας και ο αναρχικός.Και ο καταληψίας και ο “νοικοκυραίος”. Και ο θρησκομανής και ο άθεος. Η κάθε εφημερίδα,το κάθε περιοδικό,το κάθε ραδιόφωνο. Η κάθε φωνή,το κάθε φερέφωνο. Είτε οι ακηδεμόνευτοι πολιτικοί χώροι,είτε η “άλλη μεριά” της εξάρτησης από τα κόμματα και το Κράτος ! Στόν “πόλεμο” των Απόψεων απαντάς με ΄Αποψη και ανοίγεις δρόμους από το δικό σου “μετερίζι” σιωπηρά ,δημοκρατικά και ταπεινά προβάλλοντας και προτείνοντας στις κοινωνίες την προσπάθεια του δικού σου παραδείγματος (και μέσα από τις Καταλήψεις) για την αναίμακτη και ενωτική οργάνωση τής ανθρώπινης κοινότητας. Θα πείσει και θα συνεχίσει αυτός που κατευθύνεται από το φως της αλήθειας του,τις πολιτικές επιλογές και τον ΕΞΥΠΝΟ τρόπο που δεν αφήνει περιθώριο στον κάθε ψεύτη ,απατεώνα και συκοφάντη υπηρέτη του Συστήματος να έχει αξία και λόγο ύπαρξης.

Η διαδικασία “αγώνα” που επιλέγει επιθέσεις σε δημοσιογραφικά γραφεία δεν συμβάλλει πουθενά στην αντίσταση των κινημάτων απέναντι στην επικράτηση του Φόβου που απλώνει παντού ο Δήμιος του Καπιταλισμού. Δεν γίνεται να προκύψει ένας διαφορετικός Κόσμος όταν ο αγώνας για ανατροπή τής βίας,των παθογενειών και των ιδεοψυχαναγκαστικών νευρώσεων που χαρακτηρίζουν την κάθε Εξουσία ,αντικαθίσταται με αντίστοιχες παρόμοιες παθογένειες ομάδων που έχουν κάνει θεσμό,ιεραρχία και αυτοσκοπό την Βία ,ακυρώνοντας στην πράξη αυτό που υπερασπίζονται. “Μοιραίοι και άβουλοι” αντάμα οι πρωταγωνιστές και υπερασπιστές ενός αγχώδους “επαναστατικού” Ναρκισσισμού ,καταλήγουν παρά τις “αγωνιστικές προθέσεις” τους … για το αντίθετο,να αφομοιωθούν κι αυτοί με την σειρά τους και να γίνουν ένας ακόμη εκπρόσωπος και διακινητής του Ολοκληρωτικού πνεύματος και της Ψυχολογίας του Φασισμού.

Ο “στρατιωτικού τύπου αγώνας” που λειτουργεί ως “κινηματική 17Ν” επιλέγοντας τα σφυριά,τον τραμπουκισμό ,τον “ιδεολογικό τσαμπουκά” ,τον πολιτικό χουλιγκανισμό και την αυτοδικία ως “μέσο”, είναι εχθρική με τους κανόνες και το επίπεδο των κινημάτων που συνταυτίζονται και συμμετέχουν με τους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στις επιθέσεις από το “πλυντήριο” της ιδιωτικής πληροφόρησης για να διασωθεί η Ανομία Κράτους και Συστήματος. ΄Ομως, η αντιπαράθεση με την Εξουσία ή θα είναι Απελευθερωτική για την Συλλογική Ανά(σ)ταση από την τοξική ατμόσφαιρα της Θλίψης,της Βαρβαρότητας και του Αργού Θανάτου ή θα είναι ένα ακόμη απόστημα στην Ιστορία που διαιώνισε την φύση της(της Εξουσίας).Αλλά γι αυτό, ο καθένας παίρνει τις ευθύνες του και όποιος δεν τις έχει πάρει αργά ή γρήγορα θα αναγκασθεί από τους “πονηρούς καιρούς” να το κάνει. Ο Κόσμος πλέον δεν έχει ανάγκη,ούτε και πολύ χρόνο και χώρο για πρόσθετους “απολογητές” ή “διαμεσολαβητές”!….

ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΙΩΝΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ,ΤΗΝ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

υγ/¨Οσο «κέρδισαν» κινήματα και κοινωνία από τον «ένοπλο αγώνα»….
΄Οσο «κέρδισε» η υπόθεση Ηριάννας-Περικλή από το σπάσιμο της Ερμού…..
…Τόσο “κέρδισε” η υπόθεση της πληροφόρησης και της υπεράσπισης των Καταλήψεων από την επίθεση στα παλαιά γραφεία του συγκροτήματος Λαμπράκη στην οδό Μιχαλακοπούλου στις 25/8…..

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από το Αναρχικό/Ελευθεριακό κίνημα
[email protected]

“Το Βήμα”

The Balkans Between Competing Poles

0

MADRID – Few world regions are more culturally and politically complex than the Balkans. And there may be no clearer illustration of the region’s freighted past and present than the life and legacy of one of its exceptional sons: the physicist and inventor Nikola Tesla.

Born into an Orthodox Serbian family in 1856 in a town that is now part of Croatia, Tesla’s nationality remains an object of debate in the region. Tesla believed that scientific advances should be used to build bridges between countries, and ultimately to achieve universal peace. But there are some in both Croatia and Serbia who want to appropriate his legacy in ways that do not do it justice.

Even Tesla’s contributions to the field of physics have evoked the complicated political dynamics of his native land. In the International System of Units, a tesla is a measurement for the flux density of a magnetic field. And as Federica Mogherini, the High Representative of the European Union for Foreign Affairs and Security Policy, pointed out a few months ago, “The Balkans can easily become one of the chessboards where the big power game can be played.” Indeed, the region has always been situated between competing poles, each projecting power through interwoven economic, political, historical, and cultural links.

For the EU, the wars that accompanied the breakup of Yugoslavia in the 1990s signified an utter failure. After the violence subsided, the EU tried to use its own magnetic pull to bring the former Yugoslav territories together through a process of reconstruction and reconciliation. But this strategy has produced uneven results.

Although some Eastern Orthodox-majority countries – Greece, Bulgaria, and Romania – have acceded to the EU, the only post-Yugoslav countries to join – Croatia and Slovenia – are predominantly Catholic, a reality that feeds a counterproductive narrative. When Germany and the Vatican quickly recognized Croatia and Slovenia in 1991 and 1992, they reinforced the sense of what the late political scientist Samuel P. Huntington subsequently called a “clash of civilizations.” For Huntington, the Yugoslav wars fit his simplistic paradigm perfectly, with Western Christianity – Catholicism and Protestantism – on one side, and the rest of Europe’s religions on the other.

Croatia and Slovenia have both demanded that the “Western Balkans 6” – Albania, Bosnia and Herzegovina, Kosovo, Macedonia, Montenegro, and Serbia – be incorporated into the EU as well. But progress has been hampered by a congeries of bilateral political disputes between Western Balkan and EU countries, similar to when Slovenia, taking advantage of EU membership, temporarily blocked Croatia’s accession.

Moreover, circumstances within the EU itself – economic crises and the rise of xenophobic political parties in recent years – have put its enlargement policy on the back burner, with European Commission President Jean-Claude Juncker announcing in 2014 that no new members would be accepted before 2019.

At the same time, democratic norms and institutions in the Western Balkans have been eroding. Other countries with a strong influence in the region – not least Russia, Turkey, and Hungary, where the EU has failed to prevent a drift toward authoritarianism under Prime Minister Viktor Orbán – are offering alternative political models for Western Balkan countries to follow.

Consider the relationship between Serbia and Russia. During a visit to Belgrade in 2014, Russian President Vladimir Putin went so far as to say that, “Russia, just as it was in the past, will always see Serbia as our closest ally.” In addition to its longstanding cultural ties with Russia, Serbia depends on Russian energy supplies, as well as Russia’s veto power as a permanent member of the United Nations Security Council. As long as Serbia remains in Russia’s good graces, it can block Kosovo from joining the UN.

These factors explain why Serbia did not join the EU in imposing sanctions against Russia after it annexed Crimea in March 2014. Bosnia and Macedonia also chose not to participate in the EU sanctions, while NATO members Albania and Montenegro did.

Still, the Balkan countries are not simply particles drawn passively toward the magnetic poles around them. Serbia, for example, finds inspiration in the legacy of Marshal Tito, who was president of Yugoslavia for much of the Cold War. Far from being the Soviet Union’s closest ally, Tito was a founder of the Non-Aligned Movement, and excelled at playing the United States and the Soviet Union off against each other.

Similarly, Serbia today is officially designated as a neutral state. But it collaborates closely with NATO through its Partnership for Peace, while at the same time hosting military exercises with the Russian army. Likewise, while Serbian President Aleksandar Vučić claims to be firmly in favor of European integration, he has displayed no willingness to distance himself from Russia.

Of course, in addition to Russia, China has also opposed recognizing Kosovo. Through its “Belt and Road Initiative,” China has flexed its economic muscle, investing millions of dollars in infrastructure projects in Serbia and other parts of the region. One initiative is a high-speed rail line between Belgrade and Budapest, which is meant to connect the Greek port of Piraeus with Central Europe.

The European Commission is currently investigating the Belgrade-Budapest line for possible violations of EU tendering rules. The inquiry hints at an underlying trend: though China does not harbor Russia’s disruptive ambitions, its actions may well leave the Western Balkans questioning their incentive to converge with the EU’s institutional model and accompanying rules.

Despite these challenges, the EU maintains a favorable position vis-à-vis the Western Balkans. Excluding Croatia, 74% of Western Balkan countries’ total trade is with the EU, compared to only 6% with China, 5% with Russia, and 4% with Turkey. In this context, the EU should not permit current challenges to weaken its overall enlargement strategy. TheWestern Balkans Summit last month was a positive step, provided that the countries still eager to join the EU do not lose sight of the need to enact deep reforms.

The EU must not fall short of the expectations that Tesla undoubtedly would have had for it. All Europeans should be afforded the opportunity to participate in the European project and benefit from its transformative potential. That is precisely what a large segment of the Balkan population still wants. EU leaders cannot guarantee that the process of joining the bloc will be quick and easy. But only they can ensure that the journey will be worth it.

https://www.project-syndicate.org/commentary/balkans-eu-russia-china-by-javier-solana-2017-08

North Korea and US Leadership

0
   

DENVER – Earlier this month, North Korea went a couple of weeks without launching any missiles or testing nuclear weapons. That short interval, which has since ended, was enough to inspire US Secretary of State Rex Tillerson to declare that North Korean leader Kim Jong-un was showing “restraint.” Perhaps, Tillerson concluded, Kim is ready to engage in dialogue. To some extent, he may be right.

To be sure, claims that the North was showing restraint were clearly premature: North Korea has since fired three short-range ballistic missiles from its east coast into the sea, and, more ominously, launched a ballistic missile over northern Japan. Tillerson’s optimism about such a short pause reflects the pressure diplomats face in reassuring allies – and, in Tillerson’s case, his boss, President Donald Trump – and easing tensions with enemies.

DONATE NOW

Nonetheless, Tillerson is probably right that North Korea is ready to talk to the United States – but only as one nuclear-weapons state to another. What the country’s leaders are patently not ready for is to meet America’s own requirement: that negotiations are based on the international commitments made in 2005, at the end of the fourth round of the so-called six-party talks.

Chief among those commitments, enshrined in a joint statement released at the end of the talks, is North Korea’s abandonment of “all nuclear weapons and existing nuclear programs.” In exchange, the other five participants in the talks (China, Japan, Russia, South Korea, and the US) were supposed to provide North Korea with energy and economic assistance, respect its sovereignty, and pursue the normalization of diplomatic relations. The five participants stood by their commitments, but North Korea repudiated its own in 2009.

According to critics, creating the “precondition” that the North stick to its original commitments amounts to a death blow to new talks. And, indeed, the Kim regime has shown no interest in resuming the six-party process, the stated purpose of which is to denuclearize the Korean Peninsula. In its 2013 constitution, North Korea for the first time even referred to itself as a “nuclear state.”

Tillerson rightly refers to a two-track policy toward North Korea. One track is dialogue; the other is pressure, applied through sanctions and other measures aimed at isolating North Korea and convincing its leadership that it has no future with nuclear weapons.

After North Korea’s tests of its new intercontinental ballistic missile (ICBM) last month, Tillerson and the US ambassador to the United Nations, Nikki Haley, focused on the second track, working with other Security Council members to impose the toughest sanctions ever against the North. Those sanctions could erode much of North Korea’s trade with China, the Kim regime’s economic lifeline.

But the US cannot rely excessively on other countries to constrain the North Korean regime, whose pursuit of nuclear weapons is not a symbolic quest. As its ICBM tests show, the goal is to threaten the US explicitly, in order to compel it to reduce its presence in Northeast Asia – and perhaps even reconsider its alliances with Japan and South Korea.

This ambitious goal is not without tacit support in the world: Russia and China have proposed that the US suspend its annual military exercises with the South, in exchange for a freeze of North Korea’s nuclear program. This supposedly fair-minded “freeze-for-freeze” proposal would do more to weaken the US-South Korea alliance than it would to impede North Korea’s development of a deliverable nuclear weapon.

The proposal highlights how difficult it is to mount an international response to the North Korea nuclear issue. Though China agreed to the recent sanctions in the Security Council, there is widespread skepticism about whether there is an internal consensus about the future it wants for the Korean Peninsula. Russia, for its part, seems to be pursuing a foreign policy guided more by spite than national interest.

America’s allies in the region, meanwhile, are under serious pressure. South Korea’s new government is stuck between the need to manage its relations with the US and the desire to open a dialogue with the North. And, as the North’s latest missile launch shows, Japan’s hosting of US military assets puts it on the front lines of the crisis.

This complex situation would require careful and precise diplomacy in the best of times, with the US using the various levers of its power. But this is not the best of times. Trump has been mercurial, given to making unscripted pronouncements on the topic. This has called for assurances from Tillerson, Secretary of Defense James Mattis, and others eager to mitigate the impact of bellicose exclamations – incongruously issued off the cuff from the clubhouse of a golf course – about “fire and fury.”

Trump’s statements about China’s role in addressing the problem don’t help, as they imply an interest in effectively outsourcing the job of reining in the Kim regime, in exchange for vague economic and trade assurances. The result is a perception of American unseriousness about this most serious of challenges.

The Trump administration has assembled before it all the components of an effective North Korea strategy: cooperation with China; pressure on North Korea through sanctions and isolation; reassurance of allies, including by providing the most up-to-date anti-ballistic missile defenses; and a willingness to talk. But for any of these instruments to have an impact, they must be used in concert and with precision in tone and substance – a quality of statecraft that the Trump administration has been slow to master.

In this sense, the challenge in North Korea is not just a nuclear crisis. It is a crisis of the quality of US leadership. Many see the problem, but no one knows yet how to overcome it.

https://www.project-syndicate.org/commentary/north-korea-missile-japan-trump-strategy-by-christopher-r-hill-2017-09

Γιατί ανησυχεί η Τουρκία και κάνει βεβιασμένες κινήσεις στο Κουρδικό;

0
  •  

    Σάββας καλεντερίδης.

  • Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Τζέιμς Μάτις με τον πρόεδρο της Αυτόνομης Διοίκησης του Κουρδιστάν Μεσούτ Μπαρζανί (φωτ.: EPA / Gailan Haji)

Οι εξελίξεις στο τρίγωνο ΗΠΑ-Τουρκία-Κούρδοι είναι τόσο πολλές και τόσο περίπλοκες που είναι δύσκολο να τις παρακολουθήσει κανείς – και, το κυριότερο, να «βγάλει άκρη».

Στις αρχές Αυγούστου έλαβε χώρα ένα εξαιρετικά σοβαρό γεγονός που τραυμάτισε το κύρος του Ταγίπ Ερντογάν και της μυστικής υπηρεσίες της Τουρκίας (MIT), η οποία υπάγεται πλέον απευθείας στον ίδιον.

Δύο ανώτατοι αξιωματούχοι της MIT, κατά τα λεγόμενα των Κούρδων, διευθυντές δύο διευθύνσεων που σχετίζονται με το Κουρδικό και την καταπολέμηση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), φέροντας διπλωματικά διαβατήρια επισκέφθηκαν την πόλη Σουλεϊμανίγια στην Αυτόνομη Διοίκηση του Κουρδιστάν (Β. Ιράκ). Είχαν αναλάβει την διεύθυνση και το συντονισμό μιας ιδιαίτερα σοβαρής επιχείρησης, ίσως της σοβαρότερης μετά την επιχείρηση σύλληψης του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, στην οποία οι τουρκικές υπηρεσίες συμμετείχαν ως απλοί παρατηρητές.

Στόχος της επιχείρησης ήταν η απαγωγή ή δολοφονία του Τζεμίλ Μπαγίκ, εκ των συνιδρυτών του PKK μαζί με τον Άπο, και από τα σημαντικότερα στελέχη του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος σήμερα.


Τζεμίλ Μπαγίκ (φωτ.: EPA / STR)

Σύμφωνα με κουρδικές πηγές, την εντολή την έδωσε ο ίδιος ο Ερντογάν αφού έλαβε διαβεβαιώσεις από τον διοικητή της MIT, Χακάν Φιντάν, ότι η υπηρεσία που διευθύνει έχει τις δυνατότητες να εκτελέσει μια τέτοια επιχείρηση με καθαρά εθνικούς πόρους, χωρίς τη βοήθεια καμιάς ξένης συνεργαζόμενης υπηρεσίας.

Η δολοφονία του Μπαγίκ είναι μια «επιτυχία» που χρειάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ ο Ερντογάν, γιατί βλέπει την πολιτική του να αποτυγχάνει στη Μοσούλη, την Τελαφάρ, το Κιρκούκ, τη Ράκα, το Ιντλίμπ. Το δε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του Νότιου Κουρδιστάν (Β. Ιράκ) θεωρείται στρατηγική ήττα για την Τουρκία, με τον συνεταίρο του στην εξουσία, τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, των Γκρίζων Λύκων (MHP) να είναι στα κάγκελα και να απαιτεί την κήρυξη πολέμου εναντίον των Κούρδων με αφορμή το δημοψήφισμα.

Σημειώνεται –ή μάλλον υπογραμμίζεται– ότι ο πρόεδρος της Αυτόνομης Διοίκησης του Κουρδιστάν, Μεσούτ Μπαρζανί, δήλωσε ότι ο υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ, Τζέιμς Μάτις, στην πρόσφατη συνάντησή τους την Ερμπίλ, δεν εξέφρασε αντιρρήσεις για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Σε ένα τέτοιο αρνητικό για την Τουρκία γεωπολιτικό περιβάλλον, και με το εσωτερικό μέτωπο κατακερματισμένο και φοβισμένο από τις εξελίξεις στο Κουρδικό, ο Ερντογάν είδε ως σανίδα σωτηρία την επιχείρηση δολοφονίας του Τζεμίλ Μπαγίκ.

Όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως το περίμενε. Οι δύο υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της MIT συνελήφθησαν στα βόρεια του φράγματος Ντουκάν, στην περιοχή Ράνια, μαζί με μέλη των επιχειρησιακών ομάδων που προετοίμαζαν τη δολοφονία του Μπαγίκ.

Το ατιμωτικό δε για την Τουρκία είναι ότι τους συνέλαβαν οι Κούρδοι του PKK, οι οποίοι έχουν στήσει ένα πολύ καλό δίκτυο κατασκοπείας και αντικατασκοπείας και είχαν κάνει ολόκληρο σχέδιο αντεπιχείρησης.

Συνέλαβαν λοιπόν τους δυο αξιωματούχους της MIT, τους φόρεσαν κουκούλες στο κεφάλι κατά το καθιερωμένο, τους φόρεσαν χειροπέδες και τους μετέφεραν στο όρος Κανδήλι, για τα περεταίρω. Δηλαδή εξακρίβωση στοιχείων, ανακρίσεις κλπ. Και απ’ ό,τι πληροφορούμεθα, δύο από τους συλληφθέντες των επιχειρησιακών ομάδων «έσπασαν» και τα είπαν όλα, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο τη θέση της Τουρκίας σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο.

Ενώ επικρατεί παγωμάρα στο προεδρικό μέγαρο γύρω από το θέμα, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου επισκέφθηκε την Ερμπίλ τις 23 Αυγούστου, και ζήτησε από την κουρδική κυβέρνηση να πιέσει το PKK και να απελευθερώσει τους συλληφθέντες. Μάλιστα, σε συνάντηση με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κουμπάτ Ταλαμπανί και τον εκπρόσωπο του κόμματος Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν (YNK), που ελέγχει την περιοχή Σουλεϊμανίγιας, όπου έγινε η σύλληψη, απαίτησε την απελευθέρωση των συλληφθέντων εντός μιας ώρας.

Το YNK θεώρησε προσβλητική την απαίτηση αυτή, και την επόμενη μέρα η Τουρκία απέλασε τον εκπρόσωπο του YNK στην Άγκυρα.

Συνέχεια στο Pontos- News

Γιατί ακούγεται η φράση «κάνετε και σεις ό,τι έκαναν οι Βούλγαροι»: Τα Σκόπια, η Σόφια και η Αθήνα…

1

 Του πρέσβη ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΛΛΙΑ

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς (Δ) με τον ομόλογό του από την ΠΓΔΜ Nikola Dimitrov (Α) κάνουν δηλώσεις μετά τη συνάντησή τους στο Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα, την Τετάρτη 14 Ιουνίου 2017. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ SEPTEMBER 1, 2017

Ο ​​υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς επισκέπτεται τα Σκόπια σε μια ενδιαφέρουσα περίοδο. Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ζόραν Ζάεφ επιχειρεί να αποδείξει ότι η πολιτική καλών σχέσεων με τους γείτονες που επαγγέλλεται έχει ουσιαστικό περιεχόμενο. Η υπογραφή της Θεμελιώδους Συνθήκης με τη Βουλγαρία, που ερμηνεύεται ότι αντιμετωπίζει –διότι δεν τα επιλύει– τα ζητήματα περί έθνους και γλώσσας αποτελεί ένδειξη πολιτικού πραγματισμού από την πλευρά των Σκοπίων, κυρίως όμως από τη Σόφια.

Δεν υποτιμώ τη σημασία της, ειδικά τη στιγμή αυτή. Υποστηρίζω όμως ότι δεν μεταβάλλει την προοπτική με την οποία η Βουλγαρία αντιμετώπισε εξαρχής τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» από τη γένεσή της το 1991 μέχρι σήμερα.

Ηταν η πρώτη χώρα, το 1992, που την αναγνώρισε ως ανεξάρτητο κράτος με τη συνταγματική της ονομασία. Εκτοτε, με τη γεύση της «ανεκπλήρωτης επιτυχίας», η Σόφια δεν έπαυσε να την αντιμετωπίζει με μητρικά και πατερναλιστικά αισθήματα.

Από το 1992 μέχρι σήμερα, οι εσωτερικές συζητήσεις εντός των διαδοχικών βουλγαρικών κυβερνήσεων, καθώς και στις κεκλεισμένων των θυρών συσκέψεις στη Σόφια δεν ήταν ευθύγραμμες. Συχνά, η προσωπικότητα του προέδρου και του πρωθυπουργού οδήγησε σε αποφάσεις σε σχέση με την ΠΓΔΜ που δεν ευθυγραμμίστηκαν με τις υπηρεσιακές προτάσεις. Ενα πράγμα, όμως, είναι βέβαιο. Οι σχέσεις της Βουλγαρίας με την ΠΓΔΜ από το 1992 μέχρι σήμερα, παρά κάποιες περιόδους ψύχρανσης και οξύτητας, που οφείλοντο κυρίως σε προκλήσεις της πολιτικοακαδημαϊκής νομενκλατούρας των Σκοπίων, δεν είχαν τα πολιτικά και διπλωματικά χαρακτηριστικά που έχουν οι σχέσεις Αθηνών-Σκοπίων.

Σε κάποιες περιόδους, Αθήνα και Σόφια θεώρησαν ότι είχαν συμφέρον να συνεννοηθούν και να συμπλεύσουν στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Οταν η πατερναλιστική διάθεση έδινε τη θέση της στην απογοήτευση και στον θυμό, η Σόφια εμέμφετο εαυτήν για την άνευ ανταλλαγμάτων αναγνώριση της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».

Ας είμαστε ειλικρινείς. Σε καμία φάση της παράλληλης ιστορίας μας από το 1992 μέχρι σήμερα, ούτε η Αθήνα ούτε η Σόφια θυσίασαν η μία τα εθνικά της συμφέροντα υπέρ της άλλης σε σχέση με την ΠΓΔΜ.

Το 1991-92 η Ελλάδα θεώρησε ότι η Βουλγαρία δεν κράτησε την υπόσχεσή της.

Κρίση στις σχέσεις μας.

Τον Σεπτέμβριο του 1995, η Σόφια έδειξε να αιφνιδιάζεται από την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Εν συνεχεία, εμείς κοιτούσαμε τη Βουλγαρία «αφ’ υψηλού», ειδικά σε σχέση με τις επιδιώξεις μας στην ΠΓΔΜ, με τον αέρα της ευρωπαϊκο-νατοϊκο-βαλκανικής δύναμης. Η οικονομική-επενδυτική επέλαση της Ελλάδος εντυπωσίαζε. Οι Βούλγαροι γείτονές μας, έχω υπόψη μου καυστικές δηλώσεις κατά τις επισκέψεις τους στην Ουάσιγκτον τα τελευταία χρόνια, μας ανταπέδωσαν την «αφ’ υψηλού» θεώρηση κατά την οκταετία της κρίσης και αποδυνάμωσής μας.

Γιατί αποφάσισα σήμερα να γράψω περί ΠΓΔΜ, Βουλγαρίας και Ελλάδος; Απλά, διότι η προτροπή «κάνετε και σεις ό,τι έκαναν οι Βούλγαροι» ακούγεται συχνότερα. Η Βουλγαρία ενεργεί για την προώθηση των συμφερόντων της. Το ίδιο δικαιούται να πράξει και η Ελλάδα. Με τη θεμελιώδη, όμως, διαφορά ότι το ζήτημα του ονόματος της ΠΓΔΜ είναι θέμα περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας, διεθνές και όχι απλά διμερές, όπως ορίζεται από δύο ομόφωνες αποφάσεις 817 και 845 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Πρέσβης επί τιμή, πρώτος διπλωματικός αντιπρόσωπος της Ελλάδας στα Σκόπια την περίοδο 2005-2009.

Πηγή: Γιατί ακούγεται η φράση «κάνετε και σεις ό,τι έκαναν οι Βούλγαροι»: Τα Σκόπια, η Σόφια και η Αθήνα… http://mignatiou.com/2017/09/giati-akougete-i-frasi-kanete-ke-sis-oti-ekanan-i-voulgari-ta-skopia-i-sofia-ke-i-athina/

Τουρκία και ελληνισμός

2

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Την περασμένη εβδομάδα ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, σύγχρονη θεία ευλογία για τους γείτονές του, γιόρτασε με εξαιρετικό τρόπο την «Ημέρα της Νίκης», τη μάχη, δηλαδή, του Ντουμπλουπινάρ το 1922, κατά την οποία ηττήθηκε ο Ελληνικός Στρατός και άρχισε να καταρρέει το μικρασιατικό μέτωπο. Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως ήταν η δεύτερη μεγάλη ήττα που εδραίωσε την τουρκική παρουσία στην περιοχή. Ο κόσμος –τουλάχιστον στην περιοχή μας– θα ήταν διαφορετικός αν η Ελλάδα δεν ηττάτο στη μάχη αυτή. Μια δυναμική προσπάθεια της Ελλάδας να ανακτήσει μέρος της ιστορικής μεγαλοσύνης της, προσέκρουσε στο μικρασιατικό μέτωπο. Ίσως, αν η εξέλιξη ήταν διαφορετική, τίποτε δεν θα θύμιζε τη σημερινή μίζερη χώρα.

 Μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες Ελλήνων θα παρέμεναν στις εστίες τους με το κοσμοπολίτικο πνεύμα που τις διέκρινε, μια αστική τάξη που άρχισε να διαμορφώνεται επί Χαριλάου Τρικούπη, ακόμη, θα ανεδύετο, και τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν θα επέτρεπαν στην Αθήνα να ακολουθήσει μια συγκεντρωτική πολιτική που κατέστρεψε και τον ελληνισμό και το οικουμενικό πνεύμα του.

Η πρώτη μεγάλη ήττα, από τις δύο στις οποίες θα θέλαμε να αναφερθούμε, ήταν η Μάχη του Μαντζικέρτ, όπου ηττήθηκαν τα στρατεύματα του Βυζαντινού Βασιλιά Ρωμανού Β΄ και οι Σελτζούκοι Τούρκοι εγκαταστάθηκαν στα υψίπεδα της Ανατολίας.

Τη μάχη αυτή, 946 χρόνια από τότε, ο Ερντογάν την γιόρτασε με μεγαλύτερη μεγαλοπρέπεια.

Το 1922 ήταν ο Κεμάλ που ηγήθηκε των τουρκικών στρατευμάτων και διαμόρφωσε τη σύγχρονη Τουρκία ως εθνικό κράτος. Ο Ερντογάν και να ήθελε –που δεν είχε λόγο να μη θέλει– δεν μπορούσε να αγνοήσει την επέτειο, έστω και αν εξυμνείτο ο μεγάλος αντίπαλός του, Μουσταφά Κεμάλ.

Το Μαντζικέρτ, όμως, επέτρεψε την εγκατάσταση των Σελτζούκων Τούρκων, τους οποίους διαδέχθηκαν οι Οθωμανοί. Αυτοί των οποίων την κληρονομιά διεκδικεί και τον πολιτισμό των οποίων θέλει να αναπαράγει ο Τούρκος πρόεδρος σήμερα.

Για τον Ερντογάν το παρελθόν έχει μια ακόμη πιο βαθιά σημασία. Χωρίς να το ομολογεί, και με προσεκτικούς χειρισμούς για να μην προκαλέσει, επιχειρεί να αλλάξει την κοσμική κληρονομιά του Κεμάλ. Προσπαθεί να καλλιεργήσει νοσταλγία για την ξεθωριασμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία την οποία προσπάθησαν να απορρίψουν ο Κεμάλ και άλλοι Τούρκοι «εκσυγχρονιστές». Θέλει να έχει τις δικές του γιορτές. Και το Μαντζικέρτ του ταιριάζει.

Στις 26 Αυγούστου ταξίδεψε ανατολικά στην επαρχία Μαλαζγκίρτ, κοντά στα αρμενικά σύνορα, για να γιορτάσει τη Μάχη του Μαντζικέρτ με νομάδες και ηθοποιούς ντυμένους μεσαιωνικά. Ήταν η πρώτη φορά που έλαβε χώρα μια τέτοια επίσημη τελετή και ήταν γεμάτη με πολιτικό συμβολισμό. Βεβαίως, ακολούθησαν οι αγιογράφοι του στα μέσα ενημέρωσης συγκρίνοντας το Μαντζικέρτ και τις εξελίξεις που ακολούθησαν με τις σημερινές, ή την περυσινή απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος «με την επίθεση των Σταυροφόρων».

Κάπου έχουν ξεφύγει τα πράγματα.

Η Τουρκία έχει φθάσει στο μέγιστο της ισχύος και της επιρροής της στην περιοχή που θα μπορούσαν να αποδεχθούν οι ισχυρές δυνάμεις του πλανήτη.

Στη μεταβατική φάση που βρισκόμαστε, μεταξύ των άλλων μεγάλων ζητημάτων που απασχολούν τις υπερδυνάμεις, η οικονομική κατανομή, η αναδιαμόρφωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η παγκόσμια ανακατάταξη, θα πρέπει να δώσουν απαντήσεις και για τους περιφερειακούς χωροφύλακες.

Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται ότι δεν απολαμβάνει της εύνοιάς των. Και προσπαθεί να πάρει τον περιφερειακό ρόλο μόνος του. Αν τα καταφέρει, η Τουρκία θα ξεφύγει. Δεν θα μπορεί να ελεγχθεί εύκολα. Δεν θα τα καταφέρει, όμως, διότι στην κρίσιμη αυτή γεωγραφική περιοχή διακυβεύονται μείζονος σημασίας ζητήματα. Γι αυτό, ακόμη και αν του δοθούν οι S-400, κάτι για το οποίο οι αναλυτές είναι επιφυλακτικοί ότι θα συμβεί, το βασικό κλειδί των πυραύλων θα παραμείνει σε ρωσικά χέρια.

Στην Ανατολική Μεσόγειο παίζεται ένα μεγάλο παιχνίδι επιρροής, με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να έρχονται συχνά σε συμφωνία κυρίων.

Η αγωνία του Ερντογάν για την ανάδυση μιας κουρδικής πολιτειακής οντότητας στο Ιράκ και τη Συρία τον έχει οδηγήσει και σε λάθη. Λάθος ήταν που απέκλεισε τους Αμερικανούς από τη βάση του Ιντζιρλίκ. Τους ανάγκασε να δημιουργήσουν βάσεις σε εδάφη που ελέγχουν σήμερα οι Κούρδοι, και είναι σαφές ότι για να μπορέσουν οι ΗΠΑ να τις διατηρήσουν θα πρέπει τον έλεγχο της περιοχής να τον έχουν φίλιες προς αυτούς δυνάμεις και αυτές είναι οι κουρδικές. Λάθος ήταν, επίσης, που δεν επέτρεψε στους Αμερικανούς να διέλθουν στο Ιράκ από τον Βορρά. Η πολιτική του εκείνη οδήγησε στην ενίσχυση των αμερικανικών προσπαθειών για την υποστήριξη της κουρδικής αυτονομίας στο Βόρειο Ιράκ.

Για την Ελλάδα θα ήταν ευχής έργον μια διολίσθηση της Τουρκίας προς το Σύμφωνο της Σαγκάης ή μια αναθεώρηση της ΝΑΤΟϊκής της πολιτικής. Είναι εύκολα αντιληπτό ότι ο ρόλος της χώρας και η σημασία της θα αυξάνονταν.

Ο Ερντογάν ακολουθεί και στο εσωτερικό της χώρας του μια πολιτική που την οδηγεί, μάλλον, προς ένα πρότυπο τύπου Ιράν. Δεν αποκλείεται, αν επιβιώσει στις προεδρικές εκλογές του 2019, να δούμε την Τουρκία να αυταρχικοποιείται, και το Ιράν, οι μουλάδες του οποίου συναντούν ολοένα και περισσότερο τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να ακολουθεί έναν δρόμο διαφορετικό, πιο μετριοπαθή από τον σημερινό.

Οι διαφαινόμενες επίσης συμμαχίες της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν είναι πρόσκαιρες και καιροσκοπικές. Τα συμφέροντα κρατών που επί αιώνες είναι αντίπαλα, δύσκολα μπορεί να ταυτιστούν. Στη Μέση Ανατολή δεν μπορούν να υπάρξουν δύο κράτη που θα ηγεμονεύσουν περιθωριακά. Δεν μπορεί, δηλαδή, να υπάρξει ένας Σάχης και ένας Σουλτάνος. Ή θα ηγεμονεύσει ο Σάχης ή ο Σουλτάνος.

Οι εξελίξεις δείχνουν να μην ευνοούν τον Σουλτάνο.

Πριν από την κρίση υπήρχε ένα «μότο» που έλεγαν στην Τουρκία: «Ούτε πουλί δεν μπορεί να πετάξει στην περιοχή χωρίς να το γνωρίζει η Άγκυρα». Σήμερα ο Ερντογάν προσπαθεί να βρει οδό συμφιλίωσης και επαφής με τον άνθρωπο που υπονόμευσε: τον Άσαντ. Αλλά, είναι αργά.

The Rise and Fall of Syriza: Finding a New Way Forward for Greece’s Radical Left (2/3)

0

Syriza is the culminating expression of the long history of the Greek left, says author Helena Sheehan


The Rise and Fall of Syriza: Finding a New Way Forward for Greece's Radical Left (2/3)Sharmini Peries: Welcome back to The Real News Network, we are discussing, “The Syriza Wave: Surging and Crashing with the Greek Left” by professor Helena Sheehan. Welcome back.Helena Sheehan: Thank you.Sharmini Peries: So, in our first segment, we of course discussed the academic engagement with Syriza and those who supported Syriza from the get go and then the departures of some of them. But in this segment, I want to talk about the movement. And you describe with great detail the Syriza movement. And the word Syriza itself means root, referring to some radicalization of a political moment in this case.And so for us, describe to us how the movement grew and then what happened to it.Helena Sheehan: Well, it’s one of these things where, where do you start? I mean, Syriza is part of the whole tradition of the Greek left, so where do you start the history of that? So it comes from the Communist Party, which played a really core role in the resistance to Nazism during the war. It was at the forefront of the left during the Civil War, at the forefront of resistance all the way through all of the struggles against the military dictatorship and all that.And Syriza has its roots in all of that. So it’s part of this long struggle of the Greek left. It took a critical position in relation to the communist movement in 1989, 1990, ’91, where that was … There are a whole series of debates in the whole international left, which resulted in it breaking away from the Greek Communist Party.But it’s been an integral part of the Greek left through all this period. Though prior to the election of 2012, it was only at 4%, so it responds to the needs of the people of Greece to have some kind of alternative to all of the other parties in the political spectrum, including KKE, the Communist Party that a lot of people turned from other parties from whom they’d voted and voted for Syriza.But it’s part of a long difficult history, not just that magic moment in 2012 where it leapt onto the international stage in a big time.Sharmini Peries: What’s a distinction between the KKE and Syriza, because KKE does quite a bit of organizing and lots of labor unions affiliated with this party and that’s a traditional Communist Party in Greece.Helena Sheehan: Yes.Sharmini Peries: So, what is the difference?Helena Sheehan: Well, the KKE is a very traditional Communist Party. People say it hasn’t really quite come to terms with the end of the Soviet Union, but some people have the impression that it’s a lot of old people who haven’t come to terms with the times and haven’t really paid any attention to anything that’s been happening in the years since.And that isn’t true, it’s a very formidable party and it’s not all old people. There are people in it at every stage of the life cycle and they recruit very heavily among young people. They have strong roots in the trade union movement and in the universities. They contest university elections and sometimes top the poll’s university elections.But the problem is, they’ve become too rigid. I think the primary problem with the KKE is their relationship to the rest of the left and particularly their relationship with Syriza at this particular juncture in Greek history. They may say, “I told you so, Syriza was as bad as anything we ever said it was.” But I think that in a way that could be a self-fulfilling prophecy.I think they’re responsible for some degree for the fact that that happened. I believe that if they took a more constructive approach, not liquidated and became part of Syriza, but if they had forged a more constructive relationship with Syriza, it would’ve pulled Syriza more to the left and perhaps contributed to a much better outcome.Sharmini Peries: Now, were they a part of the coalition of the Syriza parties initially?Helena Sheehan: No, but way back, before 1990, they were a part of the coalition that was Synaspismos. And that’s also another reason why some people who became Syriza left the KKE, because the KKE broke away from that coalition.They weren’t always so inward looking and sectarian as they’ve become now. But I feel more sad than anything else, I really would like the KKE to play a more constructive role in relation to the rest of the left.Sharmini Peries: Now when you see demonstrations in Athens, you see KKE organized and in their formations and their flagpoles …Helena Sheehan: They are fantastic on the streets. They’re fantastic that way.Sharmini Peries: They look absolutely fantastic in what you see or expect of a traditional Marxist party.Helena Sheehan: And they’ve all these good old rousing songs. They’re fantastic on the streets.Sharmini Peries: And are there not ways in which Syriza could be more constructively speaking with them? Is that a possibility or that doesn’t exist?Helena Sheehan: Well, during this crucial period from 2012 to 2015 and even before that, Syriza actually took a very constructive position with respect to KKE. The blame for that is on the side of KKE. In fact, I was at, and I talk about this in the book, I was at a really fantastically interesting meeting in Zakynthos in September 2013 where there had been a teacher’s strike and it was going into a general strike.And there was this big meeting that lasted until well after midnight where all the different forces of the Greek left on the island, but not just the organized left, just lots of people who were teachers and parents involved in the teacher’s strike.And so we’re planning this march for the next day, and so, people were saying, “Why can’t we have one march, because this is the way it’s always been.” The KKE, under the banner of their trade union front, PAME, have one march, and then everybody else, the entire spectrum of the Greek left under Syriza, and all the other unions, the big general unions, both in the public and private sector all have the one march together. And then they have theirs separately.So and that repeats itself on all these islands and the other towns in Greece, the way you’ve probably seen it in Athens. So people were saying, just ordinary people were saying, as well as other people in that, “Why can’t we have one march?” And the people in KKE were saying, “Oh, somebody in Synaspismós said this and that 25 years ago.” So they said no.So my friend in Syriza, Nicholas Potamitis said, “What would you do if we came to your march?” And they didn’t answer it. And the KKE guy said to him after, “That was very clever of you to say, ‘What would you do if we came to your march?'” and said, “Why don’t you come to our march?” So the next day, that’s what we did.We all marched to their march and we all marched together. And it was fantastic. So it was one kind of moment, but it’s always been Syriza reaching out to them and often being rebuffed. So Syriza are not to blame for that.Sharmini Peries: Do you still now, today, given what’s going on in Greece consider Syriza a revolutionary party?Helena Sheehan: I do not. I did. The aim of Syriza was to forge a transition from capitalism to socialism that would not be sudden, that would not insurrectionary. Something that would form a realistic path about, “How do we get from here to there,” because a lot of people who are revolutionary haven’t really thought that through very clearly.And I was very impressed by people in Syriza and the way they were thinking about that in a way that I felt it needed to be solved. But I think that they’ve taken a path now, which is leading in the opposite direction. Not that that’s what they intend and not that there aren’t still people in Syriza who want to find a path from capitalism to socialism, I accept their good faith, some of them, not all of them.But I think that they’re accelerating every oppressive thing that’s been imposed on the Greek people. They’re accelerating the expropriation. I don’t accept this word ‘austerity,’ because I grew up Catholic and austerity was clean, disciplined living, and a thing you accepted to do yourself. Not a thing that the most wealthy people in the world who have everything they could ever want without doing a day’s work impose on other people who have less than they need and still work hard.So it’s been this intensifying expropriation. And it’s necessary no matter how small a step to begin to reverse the expropriation, but presiding over the intensification of that expropriation is not a road to socialism.Sharmini Peries: The plunder that’s going on off Greece …Helena Sheehan: That’s a good word for it, it is plunder.Sharmini Peries: … And the fire sale that’s going on, and the way in which Greek national assets are being sold away in order to finance the debt, I have never met a more educated population collectively about what’s going on in Greece. People can articulately speak about the economic context, the realities, and the language that highly educated people use in order to describe what’s going on.Helena Sheehan: True, they can. You’re correct, that’s true.Sharmini Peries: And I’ve spent years and years and years in Venezuela working with President Chavez and part of the Chavista movement and so on where a population was getting educated in the same way. But when I arrived in Greece and talked to ordinary people about the debt crisis, details of it in terms of the banking crisis, in terms of mortgages, they were highly literate in terms of the political economy, of what was going on in the country.Helena Sheehan: Yes, yes, this is true.True, true.Sharmini Peries: With such an aware movement, conscious population and citizenry, members of Syriza’s governing party must be waking up every morning. They can’t pull the wool over the eyes of this population, they know exactly what’s going on.Helena Sheehan: They live in a different way now, those people who are still in Syriza. A lot of them can’t walk the streets freely. People that are Syriza MPs can’t walk down the streets of their own constituencies freely. Tsipras doesn’t move around Athens or anywhere in Greece the way he once did.He has elaborate security around him, the Syriza security, he said he wasn’t going to have around him. Some of them live in a relatively isolated way now because there is so much anger and resentment from this highly educated and very angry population.So they live very different lives now after July 2015 than they did then. And many of them are people who are deeply, deeply, deeply conflicted by what they’re doing. I’ve lived a long life now, I’ve become fascinated by people’s mechanisms of self-justification. And some people have strong mechanisms of self-delusion as well.But I think that the best people that I know that are still in Syriza are really deeply conflicted and see the contradictions.Sharmini Peries: And what do they say to themselves, that there will be a moment in which they will come out of this and will be able to do what they had promised?Helena Sheehan: Yeah, that’s what they say. I can’t see it because they’re moving in the opposite direction. I can’t see it, I think that that was the moment where they could’ve reversed the trajectory. It actually would’ve been very difficult.See I think what the first they had to do was to suspend payments to the debt. Not even say they weren’t gonna pay the debt, just say, “We are suspending payments of this debt because we need this money to fulfill our promises,” to implement the Thessaloniki program, for example.Sharmini Peries: And explain what that is before you move on.Helena Sheehan: It was a modest social-democratic program, actually, to just reverse the expropriation, to stop cutting pensions, stop cutting health service, and begin to restore money. And to do that, they had to suspend payments to the debt to run the Greek state and to fulfill those rather modest promises.Sharmini Peries: Alright, let’s take up this question in our next segment, which is, one of the reasons that there was such great interest in what was going on in Greece is it gave so much hope to the left. And let’s put those moments and the learnings from Greece in the larger context of the rise or the state of the European left in our next segment.Helena Sheehan: Okay.Sharmini Peries: And thank you for joining us here on The Real News Network.
http://therealnews.com/t2/story:19837:The-Rise-and-Fall-of-Syriza%3A-Finding-a-New-Way-Forward-for-Greece%27s-Radical-Left-%2823%29