Αρχική Blog Σελίδα 2903

Τι σημαίνει για τον Λίβανο η παραίτηση του Χαρίρι

Από
anixneuseis
-
0

Κλιμάκωση από το Ριάντ

Bilal Y. Saab foreignaffairs.gr
08/11/2017 
Περίληψη:

Πολύ λίγοι θέλουν να πάρουν την δουλειά του πρωθυπουργού στον Λίβανο, εξαιτίας του φόβου ότι θα αντιμετωπίσουν την Ουάσινγκτον και το Ριάντ μεταξύ άλλων προβλημάτων και δύσκολων ισορροπιών.

Ο BILAL Y. SAAB είναι ανώτερος συνεργάτης και διευθυντής της Πρωτοβουλίας για την Ειρήνη και την Ασφάλεια στη Μέση Ανατολή, στο Κέντρο για την Διεθνή Ασφάλεια Brent Scowcroft, στο Atlantic Council.

Στις 4 Νοεμβρίου του 2017, ο Saad Hariri ανακοίνωσε σε ζωντανή μετάδοση από την δορυφορική τηλεόραση Al Arabiya ότι παραιτήθηκε από πρωθυπουργός του Λιβάνου.

Πολύ λίγοι το είδαν να έρχεται, αν και δεν ήταν εντελώς απροσδόκητο [1]. Στο κάτω-κάτω, δεν είναι ότι χαιρόταν ο Χαρίρι να προεδρεύει μιας κυβέρνησης υπό τον έλεγχο του κύριου αντιπάλου του, της Χεζμπολάχ, δηλαδή του πολιτικού και στρατιωτικού κόμματος του Λιβάνου που κατηγορήθηκε ότι σκότωσε τον πατέρα του, Rafik, το 2005. Δεν χαιρόταν. Αλλά το να παραιτηθεί τώρα, απουσία προφανών σκανδάλων και με τόσο μυστηριώδη τρόπο, έχει αφήσει την πολιτική τάξη του Λιβάνου -ακόμα και τον δικό του κύκλο και την δική του λαϊκή βάση- σε αμήχανη απορία.

08112017-1.jpg

Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Σαάντ Χαρίρι στο κυβερνητικό μέγαρο στην Βηρυτό, τον Οκτώβριο του 2017. MOHAMED AZAKIR / REUTERS
—————————————————————-

Το ότι ο Saad είπε στον κόσμο για την απόφασή του από το Ριάντ κι όχι από την Βηρυτό, ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Αυτό σημαίνει ότι η Σαουδική Αραβία, η οποία υποστήριξε πολιτικά και χρηματοδότησε τους Χαρίρι σε όλη την ιστορία μετά τον εμφύλιο πόλεμο στον Λίβανο, αναπροσαρμόζει την πολιτική της [2] στον Λίβανο για να αποδυναμώσει αποτελεσματικότερα την Χεζμπολάχ. Η θέση της Σαουδικής Αραβίας στην Βηρυτό δέχεται χτύπημα μετά το χτύπημα μετά την δολοφονία του Rafik, λόγω της κυριαρχίας της Χεζμπολάχ και των ξένων προστατών της, του Ιράν και του καθεστώτος Assad. Ωστόσο, το τι μπορεί πρακτικά να πετύχει η αναπροσαρμογή αυτή, είναι αρκετά αβέβαιο.

Το χρονοδιάγραμμα αυτής της δυνητικής αναδιατύπωσης της σαουδαραβικής πολιτικής στον Λίβανο είναι περίεργο. Η διοίκηση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ [3], έχει μόλις αναπτύξει μια στρατηγική για το Ιράν που αναμένεται να είναι πιο επιθετική προς την Τεχεράνη [4] και τις δραστηριότητές της σε ολόκληρη την περιοχή. Υπάρχει επίσης αυξανόμενη ένταση μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει αυτούς τους παλιούς ανταγωνιστές να επιστρέψουν στα όπλα, ένα σενάριο που οι Σαουδάραβες θα επευφημούσαν. Η αναχώρηση του Χαρίρι δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ότι καθιστά πιο πιθανή μια άλλη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ, αλλά καθιστά τον Λίβανο συνολικότερα ευάλωτο. Με τον Hariri εκτός, η νομιμοποίηση της κυβέρνησης του Λιβάνου αμφισβητείται αμέσως, καθιστώντας την θεωρητικά ευκολότερο στόχο για τους εχθρούς της Χεζμπολάχ, συμπεριλαμβανομένης της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ, οι οποίοι θεωρούν την ομάδα των Σιιτών ως τρομοκρατική οργάνωση.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν αλλάζει τις ακόλουθες πραγματικότητες: Έχοντας μόλις κερδίσει στην Συρία και στο Ιράκ (τώρα που το ISIS βρίσκεται σε ραγδαία υποχώρηση), η λαβή του Ιράν στον Λίβανο και στην περιοχή δεν ήταν ποτέ ισχυρότερο. Φυσικά, εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαροί περιορισμοί στην περιφερειακή επιρροή του Ιράν και η Τεχεράνη παραμένει ευάλωτη σε πολλούς τομείς, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: Το περιφερειακό της απόθεμα αυξάνεται.

Επιπλέον, παρά την επιθυμία της να αντιμετωπίσει την Τεχεράνη στην περιοχή, η νέα πολιτική της Ουάσινγκτον για το Ιράν παραμένει απλώς μια φιλοδοξία [5]. Η διοίκηση του Trump έχει τερματίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ προς τους μετριοπαθείς επαναστάτες της Συρίας. Η ήδη περιορισμένη προσοχή της Ουάσιγκτον στην Συρία είναι πιθανό να εξαφανιστεί εντελώς όταν θα έχει φύγει ό, τι έχει απομείνει από το ISIS. Στο Ιράκ, ο Trump δεν εξέφρασε την επιθυμία να διατηρήσει ένα μεγάλο στρατιωτικό αποτύπωμα των ΗΠΑ στην χώρα και δεν φαίνεται να έχει ούτε πολιτική ή οικονομική στρατηγική, κάτι που ουσιαστικά παραχωρεί το έδαφος στο Ιράν. Έτσι, παρ’ όλα τα γαυγίσματά του, η στρατηγική του Τραμπ για το Ιράν, προς το παρόν, δεν έχει κανένα δάγκωμα.

Τότε πού αφήνουν αυτά την Σαουδική Αραβία και την πρωτόγνωρη αποφασιστικότητά της στον Λίβανο; Δεδομένης της απόλυτης στρατιωτικής υπεροχής της Χεζμπολάχ σε βάρος των εγχώριων αντιπάλων της -ακόμη και του στρατού της χώρας- μια φυσική αντιπαράθεση με την οργάνωση είναι εκτός ζήτησης. Υπάρχει μια καινούργια, νεαρή και πολεμοχαρής ηγεσία [6] στο Ριάντ υπό τον αυστηρό έλεγχο του πρίγκιπα διαδόχου και του βασιλιά Mohamed Bin Salman, αλλά δεν είναι αυτοκτονική. Επιπλέον, οι Σουνίτες του Λιβάνου δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να μπουν σε έναν πόλεμο με την Χεζμπολάχ, τον οποίο γνωρίζουν ότι θα χάσουν.

Επομένως, ο αγώνας θα είναι πρωτίστως πολιτικός, τόσο εγχωρίως όσο και στους διεθνείς διπλωματικούς διαδρόμους. Οι κοινοβουλευτικές εκλογές στον Λίβανο βρίσκονται εν όψει (αν υποτεθεί ότι δεν θα αναβληθούν). Η παραίτηση του Χαρίρι θα μπορούσε να σημαίνει ότι θα κατεβεί στις εκλογές ως ηγέτης της αντιπολίτευσης, μιας αντιπολίτευσης που φαίνεται να αυξάνεται και θα μπορούσε να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο με οικονομική βοήθεια από τους Σαουδάραβες. Αν κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών στο επόμενο κοινοβούλιο, μπορεί να γυρίσει το χαρτί για την Χεζμπολάχ.

Αλλά αν αυτός είναι ο υπολογισμός του, τότε γιατί επέλεξε να παραιτηθεί από το Ριάντ; Θα μπορούσε εύκολα να δηλώσει την είσοδό του στις αντιπολιτευτικές πολιτικές στην Βηρυτό. Είναι πιθανό ο Χαρίρι να αναγκάστηκε από τους Σαουδάραβες να παραιτηθεί, ως μέρος της νέας προσέγγισης του Ριάντ κατά του Ιράν. Εξάλλου, ο Χαρίρι φαινόταν ιδιαίτερα νευρικός, εκφωνώντας την ομιλία του και σχεδόν μπερδεμένος από αυτό που διάβαζε -ένα έγγραφο που περιείχε μια μεγάλη δόση βιτριόλι εναντίον του Ιράν, που μόνο οι Σαουδάραβες είναι συνηθισμένοι να χρησιμοποιούν. Παρά την παλιά του διαμάχη με την Χεζμπολάχ, η ιστορία έχει δείξει ότι ο Χαρίρι είναι πολιτικός ρεαλιστής [7]. Αυτό που επέδειξε στην Σαουδική τηλεόραση ήταν έξω από τον χαρακτήρα του.

Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο Χαρίρι όντως έκανε την κίνησή του σε συνεργασία με, κι όχι από φόβο από, τους Σαουδάραβες, δεν είναι ακόμα σαφές το τι θα συμβεί στην συνέχεια. Για να σχηματίσει ο Χαρίρι ένα νέο, ευρύ αντιπολιτευτικό συνασπισμό που θα περιλαμβάνει Χριστιανούς που είναι πιστοί στον πρόεδρο του Λιβάνου και υπέρ της Χεζμπολάχ, Μισέλ Αούν, πρέπει να επιστρέψει στην Βηρυτό. Οι Σαουδάραβες πρέπει να έχουν και ένα σαφές σχέδιο πέρα από το να δίνουν χρήματα στον Χαρίρι, και κάποια στρατηγική υπομονή, τίποτα από τα οποία δεν είναι εγγυημένο.

Η απάντηση της Χεζμπολάχ στην παραίτηση του Χαρίρι, που δόθηκε λίγο μετά από αυτήν από τον ηγέτη της, Χασάν Νασράλα, ήταν εξαιρετικά ήρεμη. Ο Νασράλα φάνηκε σχεδόν συμπονετικός για την δεινή κατάσταση του αντιπάλου του, υποψιαζόμενος, όπως πολλοί άλλοι, ότι ο Χαρίρι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει. Η Χεζμπολάχ δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να δει τον Χαρίρι να φεύγει, επειδή παρέχει νομιμοποίηση στην κυβέρνηση που ελέγχει [η Χεζμπολάχ], και εκπροσωπεί μαζί με τον Νασράλα το σύμβολο της συναίνεσης Σουνιτών-Σιιτών στον Λίβανο.

Αλλά η ομάδα των Σιιτών δεν θα κλάψει για την αποχώρηση του Χαρίρι. Θα δυσκολευτεί πολύ να βρει έναν αντικαταστάτη του Χαρίρι που θα είναι αποδεκτός από τους Σουνίτες (πολύ λίγοι θέλουν να πάρουν την δουλειά του πρωθυπουργού εξαιτίας του φόβου ότι θα αντιμετωπίσουν την Ουάσινγκτον και το Ριάντ), αλλά όποιον και να βοηθήσει να επιλεγεί, θα διασφαλίσει ότι δεν θα πέσει σε αυτό που θεωρεί ότι είναι μια παγίδα η οποία έχει στηθεί από τους Σαουδάραβες: Ο σχηματισμός αυτού που ουσιαστικά θα αποτελούσε ένα «πολεμικό υπουργικό συμβούλιο» το οποίο θα αποκλείει τους Σουνίτες. Η Χεζμπολάχ έχει μεγαλύτερα ψάρια για τηγάνισμα στην Συρία και το Ιράκ, καθώς και σοβαρές ανησυχίες για έναν πιθανό πόλεμο με το Ισραήλ. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι μια εσωτερική αντιπαράθεση στο Λίβανο που θα αποσπάσει την προσοχή της.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/lebanon/2017-11-06/what-hariris-…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/lebanon/2016-10-31/lebanon-s-new…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/saudi-arabia/2017-10-23/saudi-ar…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/saudi-arabia/2017-05-18/trump-go…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2017-10-15/trumps-dangerous…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2017-10-25/why-its-tough-ge…
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/saudi-arabia/2017-01-05/can-moha…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/lebanon/2017-08-03/hariri-visits…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Εκκαθάριση στο Ριάντ

Από
anixneuseis
-
0

Τι σημαίνει η καταστολή από τον Mohammed bin Salman για την Σαουδική Αραβία και τη Μέση Ανατολή

Toby Matthiesen foreignaffairs.gr
09/11/2017
Περίληψη:

Στη νέα Μέση Ανατολή, τα περιφερειακά μπλοκ ισχύος αναδύονται με βάση παλαιότερα ρήγματα. Καθώς ο Μωχάμεντ Μπιν Σαλμάν έχει εδραιώσει την εξουσία του στο σαουδαραβικό βασίλειο, εμφανίζεται ένας νέος άξονας, ένας άξονας που πηγαίνει από την Ουάσινγκτον στο Τελ Αβίβ, το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι και σκοπεύει να αντιμετωπίσει το Ιράν και τους συμμάχους του.

Ο TOBY MATTHIESEN είναι ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Διεθνών Σχέσεων της Μέσης Ανατολής στο κολλέγιο St. Antony του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Sectarian Gulf: Bahrain, Saudi Arabia, and the Arab Spring That Wasn’t [1].

Η νύχτα της 4ης Νοεμβρίου θα μείνει για καιρό στην συλλογική μνήμη της Σαουδικής Αραβίας ως σημείο καμπής. Τρία γεγονότα έλαβαν χώρα στο Ριάντ: Η σύλληψη αρκετών δεκάδων Σαουδαράβων πριγκίπων, αξιωματούχων και ηγετών επιχειρήσεων˙ η παραίτηση του πρωθυπουργού του Λιβάνου, Σαάντ Χαρίρι [2]˙ και η κατάρριψη ενός βαλλιστικού πυραύλου που ξεκίνησε από την Υεμένη με στόχο τον διεθνή αερολιμένα King Khalid της πόλης. Αυτό που συνδέει όλες αυτές τις εξελίξεις ήταν η μορφή του νεαρού πρίγκιπα Μωχάμεντ Μπιν Σαλμάν [3]. Σε μια προσπάθεια να συγκεντρώσει την εξουσία και να εξομαλύνει την πορεία για την ενδεχόμενη ανάρρησή του στον θρόνο, ο MbS, όπως είναι γνωστός, προσπάθησε να αναμορφώσει το προσωπικό και την οργανωτική δομή της εγχώριας πολιτικής της χώρας του και να υιοθετήσει μια νέα δυναμική εξωτερική πολιτική.

09112017-1.jpg

Ο Σαουδάραβας πρίγκιπας-διάδοχος Mohammed bin Salman στο Ριάντ, τον Νοέμβριο του 2017. REUTERS
————————————————————————

ΚΑΘΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟ

Ο κατάλογος των συλληφθέντων ήταν μακρύς, και σόκαρε τους Σαουδάραβες και τους σκληραγωγημένους παρατηρητές, καθώς περιλάμβανε ανθρώπους που προηγουμένως θεωρούνταν ανέγγιχτοι -ιδιαίτερα, ανώτερα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Οι συλλήψεις έγιναν φαινομενικά κατόπιν αιτήματος ενός νέου οργανισμού για την καταπολέμηση της διαφθοράς, στον οποίο είναι επικεφαλής ο MbS. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κυριαρχεί μια κουλτούρα αυτο-πλουτισμού και διαπλοκής στα κορυφαία κλιμάκια της κυβέρνησης και των επιχειρήσεων στην χώρα και οι δωροδοκίες ήταν ο κανόνας όταν επρόκειτο για μεγάλες κρατικές συμβάσεις. Αλλά αυτή η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών απομάκρυνε επίσης ορισμένους ανταγωνιστές του MbS.

Πολιτικά, ο σημαντικότερος από αυτούς που αντικαταστάθηκαν ήταν ο πρίγκιπας Miteb bin Abdullah, ο επικεφαλής της Εθνικής Φρουράς της Σαουδικής Αραβίας. Όχι μόνο ο Miteb ήταν αντίπαλος του MbS στην διαδοχή, ήταν επίσης ο τελευταίος αρκετά υψηλόβαθμος πρίγκιπας με θεσμικό φέουδο -και μάλιστα ένοπλο- που είχε απομείνει, αφότου ο MbS έγινε υπουργός Άμυνας το 2015 συγκεντρώνοντας πολλά άλλα χαρτοφυλάκια, συμπεριλαμβανομένου εκείνου της οικονομίας, στο γραφείο του.

Η εθνική φρουρά της Σαουδικής Αραβίας είναι μια πρετοριανού τύπου, φυλετικά δομημένη δύναμη προστασίας της βασιλικής οικογένειας. Για δεκαετίες, είχε επικεφαλής τον πρώην βασιλιά Αμπντουλάχ και έπειτα τον Miteb, έναν από τους γιους του. Η πίστη της φρουράς στον κλάδο των Abdullah [εντός] της κυρίαρχης οικογένειας είχε οικοδομηθεί εδώ και δεκαετίες. Παρόλα αυτά, ο MbS μπόρεσε να απομακρύνει τον Miteb με φαινομενική ευκολία, και, με εξαίρεση μια συντριβή ελικοπτέρου που θεωρήθηκε ατύχημα στο οποίο σκοτώθηκε ένας ανώτερος πρίγκιπας και φήμες για μια ανταλλαγή πυροβολισμών που σκότωσε έναν άλλο πρίγκιπα, υπήρξαν εκπληκτικά μικρές αναταραχές. (Η αποπομπή του Miteb θυμίζει τα γεγονότα τον Ιούνιο, όταν ο επί μακρό χρόνο υπουργός Εσωτερικών και ο πρώην πρίγκιπας-διάδοχος Mohammed bin Nayef παραιτήθηκε υπέρ του MbS). Για να υπάρξει άμυνα έναντι ενός πραξικοπήματος, οι ένοπλες δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας είχαν δομηθεί ως τρεις ξεχωριστοί θεσμοί: Ο τακτικός στρατός, η εθνική φρουρά και οι δυνάμεις ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών, καθένας από τους οποίους έχει ως επικεφαλής κάποιον από διαφορετικό κλάδο του Οίκου των Σαούντ. Αυτή η στρατηγική έχει αποτρέψει την εμφάνιση ενός ισχυρού στρατιωτικού ηγέτη του τύπου του Νάσερ ή του Καντάφι που θα μπορούσε να ανατρέψει την κυρίαρχη οικογένεια, όπως συνέβη σε πολλές άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Αλλά τώρα οι θεσμικές αυτές διαιρέσεις έχουν εξαφανιστεί και ο MbS φαίνεται να ελέγχει άμεσα ή έμμεσα κάθε κλάδο των ενόπλων δυνάμεων.

Μια άλλη σημαντική εστίαση των συλλήψεων ήταν οι ιδιοκτήτες των εταιρειών μέσων μαζικής ενημέρωσης, όπως της MBC και της Rotana, οι οποίες από κοινού ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της αραβόφωνης τηλεόρασης του βασίλειου και πολλά από τα έντυπα μέσα του. Μεγάλοι επιχειρηματίες όπως ο Alwaleed bin Talal, και μεγιστάνες των κατασκευών όπως ο Bakr bin Laden, στοχεύθηκαν επίσης. Οι συλλήψεις ήρθαν στον απόηχο μιας καταστολής κατά ισλαμιστών ηγετών κατά την διάρκεια του καλοκαιριού και μόλις δύο εβδομάδες μετά από μια τεράστια επενδυτική διάσκεψη [4] –η οποία πραγματοποιήθηκε, συμπτωματικά, στο ίδιο ξενοδοχείο, το Ritz-Carlton, όπου οι δυνάμεις ασφαλείας κράτησαν αργότερα κάποιους από τους ηγετικούς πρίγκιπες. Και πάλι, ο MbS πήρε την κεντρική θέση, ανακοινώνοντας στην διάσκεψη ένα σχέδιο για την δημιουργία μιας νέας πόλης, της Neom, στην Ερυθρά Θάλασσα, κοντά στα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας με την Αίγυπτο και την Ιορδανία και όχι μακριά από το Ισραήλ.

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΑΞΟΝΑΣ

Στην Σαουδική Αραβία, όπως και αλλού, η εγχώρια και η εξωτερική πολιτική είναι αλληλένδετες και η κυβέρνηση συχνά επικαλείται ξένες απειλές για να δικαιολογήσει σκληρά μέτρα εγχωρίως. Από τότε που αναδύθηκε στην πολιτική σκηνή στις αρχές του 2015, ο MbS προσπάθησε να επανατοποθετήσει την Σαουδική Αραβία ως την ηγέτιδα του αραβικού κόσμου και ιδιαίτερα των Σουνιτών. Ο ίδιος και η αυλή του προχώρησαν σε μια ακόμη πιο σκληρή γραμμή εναντίον του Ιράν, το οποίο σκιαγραφούν ως [ότι βρίσκεται] πίσω από πολλά από τα προβλήματα της περιοχής, και ως υπουργός Άμυνας ο MbS διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στον Σαουδαραβικό πόλεμο στην Υεμένη -μια ριζική αποστασιοποίηση από τις δεκαετίες που το Ριάντ ακολουθούσε την διπλωματία με επίκεντρο την οικονομία και τις επενδύσεις προς τον νότιο γείτονά του. Ο πόλεμος, ο οποίος φαινομενικά ξεκίνησε για να εμποδίσει το Ιράν να αποκτήσει επιρροή στην Υεμένη, βρίσκεται τώρα στο τρίτο έτος του και δεν υπάρχει ακόμα στρατιωτική λύση [5].

Ο πύραυλος που εξαπολύθηκε στο Ριάντ ήταν ένας τρόπος για να δείξουν οι Χούθι ότι εξακολουθούν να είναι μια δύναμη που πρέπει να ληφθεί υπόψη. (Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ο στρατός της Υεμένης του πρώην προέδρου Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, ο οποίος σήμερα συμμαχεί με τους Χούθι, αλλά προηγουμένως ήταν σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας, κατέχει επίσης μια ποσότητα πυραύλων). Ο συνασπισμός που μάχεται την συμμαχία Χούθι-Σαλέχ, ωστόσο, ανακοίνωσε γρήγορα ότι το Ιράν βρίσκεται πίσω από την εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου, κάτι που το Ριάντ μελέτησε ως πιθανή «πράξη πολέμου» για την οποία θα είχε το δικαίωμα να ανταποκριθεί [6] σύμφωνα με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ο MbS μίλησε στον ίδιο τόνο [7], χαρακτηρίζοντας την εκτόξευση του πυραύλου ως «άμεση στρατιωτική επιθετικότητα». Ο συνασπισμός έθεσε γρήγορα την Υεμένη υπό συνολικό αεροπορικό, χερσαίο και θαλάσσιο αποκλεισμό.

Αν και η σαουδο-ιρανική αντιπαλότητα υπήρχε εδώ και δεκαετίες και έχει δει πολλά σκαμπανεβάσματα, η σημερινή κατάσταση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για πολλούς λόγους. Πρώτος μεταξύ τους είναι η συγκέντρωση εξουσίας σε έναν άνθρωπο στην Σαουδική Αραβία, ο οποίος είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει το αφήγημα της ιρανικής απειλής για να ενισχύσει τον σαουδαραβικό εθνικισμό. Επιπλέον, σε αντίθεση με την προηγούμενη διοίκηση των ΗΠΑ, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον πρόεδρο Donald Trump φαίνονται πρόθυμες να υποστηρίξουν τον MbS άνευ όρων. Αυτή η ιδιαίτερη σχέση σίγουρα έδωσε στον MbS την εντύπωση ότι μπορεί να ενεργεί με ατιμωρησία. (Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον πόλεμο της Υεμένης, παρά τις καταστροφικές ανθρωπιστικές συνέπειές του, και, όταν μια σκληρή βίαιη καταστολή από μια χούφτα Σιίτες μαχητές στην Σαουδική Ανατολική Επαρχία το καλοκαίρι του 2017 άφησε μια ολόκληρη πόλη καταστραμμένη, δεν υπήρξε ούτε μια λέξη αποδοκιμασίας από την Ουάσιγκτον).

Εν τω μεταξύ, οι Ιρανοί επεκτείνουν την δύναμή τους στον Λίβανο, όπου μετά την σχεδόν ολοκληρωτική ήττα του αυτοανακηρυγμένου Ισλαμικού Κράτους (ή ISIS), έχουν δημιουργήσει έναν χερσαίο διάδρομο που συνδέει το Ιράν με την Συρία και τον Λίβανο. Και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, προστέθηκε γρήγορα στον σαουδαραβικό χορό, χρησιμοποιώντας την παραίτηση του Χαρίρι για να τονίσει τους κινδύνους που θέτει το Ιράν στην περιοχή και να μιλήσει για την απειλή της Χεζμπολάχ. Το ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών διέταξε τις πρεσβείες του στο εξωτερικό να ακολουθήσουν την γραμμή της Σαουδικής Αραβίας [8] για την παραίτηση του Χαρίρι και να μιλήσουν για την απειλή της Χεζμπολάχ και του Ιράν. Πράγματι, η Χεζμπολάχ και άλλες ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν, όπως η Χαμάς και η Ισλαμική Τζιχάντ, θα αποτελέσουν μείζονα εμπόδια στο ισραηλινο-παλαιστινιακό ειρηνευτικό σχέδιο [9] που ο Τραμπ προσπαθεί να συμμαζέψει μέσω του γαμπρού του, Τζάρεντ Κούσνερ. Το Ισραήλ δήλωσε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει το τέλος της συριακής σύγκρουσης να οδηγήσει σε έντονη ιρανική παρουσία στα σύνορά του με την Συρία.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να γίνει κατανοητή η παραίτηση του Χαρίρι. Στις 3 Νοεμβρίου, ο Χαρίρι συναντήθηκε στον Λίβανο με μια ιρανική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Ali Akbar Velayati, κορυφαίο σύμβουλο του ιρανικού ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Μια μέρα αργότερα, ο Χαρίρι, ο οποίος έχει ιθαγένεια της Σαουδικής Αραβίας και είχε εκτεταμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στο βασίλειο, εμφανίστηκε στο Ριάντ και ανακοίνωσε την παραίτησή του με ένα διάγγελμα που μεταδόθηκε από το κανάλι ειδήσεων Saudi Al Arabiya. Λέγοντας ότι είχε εγκαταλείψει τον Λίβανο εξαιτίας ενός σχεδίου δολοφονίας του, ο Χαρίρι απέδωσε την παραίτησή του στον βλαβερό ρόλο του Ιράν στην περιοχή και την συμμαχία του με την Χεζμπολάχ. Ο Γενικός Γραμματέας της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, απάντησε με μια ομιλία την επόμενη μέρα, αποδίδοντας την ευθύνη για την κατάσταση ευθέως στους Σαουδάραβες και αρνούμενος ότι η Χεζμπολάχ είχε επιδιώξει να απομακρύνει τον Χαρίρι, τον οποίο παρότρυνε να επιστρέψει στον Λίβανο. Η παραίτηση του Χαρίρι αποσκοπούσε στην αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ, με το να της στερήσει την νομιμοποίησή της, αλλά μπορεί επίσης να βλάψει τον ίδιο τον Χαρίρι, του οποίου η ηγεσία επί της λιβανικής σουνιτικής κοινότητας αμφισβητήθηκε επί μακρόν, μεταξύ άλλων από τους Σουνίτες ισλαμιστές. Ένας υπουργός της Σαουδικής Αραβίας δήλωσε ότι η Σαουδική Αραβία θα ασχοληθεί από τούδε με την κυβέρνηση του Λιβάνου ως σαν να είναι αντίπαλη λόγω της παρουσίας της Χεζμπολάχ σε αυτήν -μια επίσημη γραμμή που θα περιλαμβάνει την απομόνωση του Λιβάνου διπλωματικά και την τιμωρία του οικονομικά.

Στη νέα Μέση Ανατολή, τα περιφερειακά μπλοκ ισχύος αναδύονται με βάση παλαιότερα ρήγματα. Καθώς ο MbS έχει εδραιώσει την εξουσία του στο βασίλειο, εμφανίζεται ένας νέος άξονας -ένας άξονας που πηγαίνει από την Ουάσινγκτον στο Τελ Αβίβ, το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι και σκοπεύει να αντιμετωπίσει το Ιράν και τους συμμάχους του. Εάν τα πράγματα συνεχίσουν όπως έχουν, ο Λίβανος μπορεί να αποδειχθεί μόνο ένα από τα πολλά θύματα αυτής της σύγκρουσης.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/saudi-arabia/2017-11-08/purge-ri…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/Sectarian-Gulf-Bahrain-Arabia-Stanford/dp/0804785732
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/lebanon/2017-11-06/what-hariris-…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/saudi-arabia/2017-01-05/can-moha…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/saudi-arabia/2016-10-12/kingdom-…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/yemen/2017-10-16/yemens-humanita…
[6] https://t.co/ISwQM3uDqo
[7] https://english.alarabiya.net/en/News/gulf/2017/11/07/Saudi-Crown-Prince…
[8] https://twitter.com/BarakRavid/status/927629611713941505
[9] https://t.co/G8UsmCkR3Q

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Κόκκινος φασισμός

Από
anixneuseis
-
8
Το πορτρέτο συμπληρώνεται από αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντιφιλελευθερισμό και ρητορική μίσους 

Η εκλογική εκτίναξη της δημοτικότητας της αριστεράς από το 1981 δημιούργησε σκληρό Κατεστημένο: η λαϊκιστική μεταρρύθμιση της παιδείας και ο αριστερός ρεβανσισμός κατασκεύασαν τον φασίστα του σήμερα – αυτό το μείγμα εθνικιστή, δυσδιοίκητου και αμαθούς πλάσματος που αντιστέκεται σε οποιαδήποτε πρόκληση εισόδου στη νεωτερικότητα. Η ηγεμονική ιδεολογία έγινε ένα υβρίδιο: σοσιαλιστικός και αναρχικός λόγος μαζί με βία, ανορθολογισμό, ηθικολογικό κήρυγμα, απόρριψη των κανόνων καλής συμπεριφοράς – στην ουσία, απόρριψη του πολιτισμού, αντιστροφή των αξιών του ωραίου και του αγαθού.
Δεν αξίζει να ασχολείται κανείς με τις καθημερινές εκδηλώσεις φασιστικής συμπεριφοράς: με το γεγονός, για παράδειγμα, ότι ένα ανέκδοτο περί μουσουλμανικής παρουσίας στο σχολείο καταλήγει σε υβρεολόγιο εναντίον της δημοσιογράφου Άννας Παναγιωταρέα, με το ότι μια εκδρομή στη Μακρόνησο παίρνει διαστάσεις ιεροσυλίας – καθώς και με το επαναλαμβανόμενο γεγονός ότι πολλοί δήθεν «αντισυστημικοί» (όχι απαραιτήτως «φρικιά») φτύνουν τους αντιπάλους τους όταν τους συναντούν στον δρόμο. Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με ανόητους και άρρωστους ανθρώπους που ευημερούν, με τον καταθλιπτικό τρόπο τους, μέσα στο κοινωνικό μίσος. Αξίζει όμως να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα: τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας ο οποίος σχετίζεται μέσω ποικίλων διαύλων με τον εκφασισμό του κόσμου.
Η αριστερά είναι χρήσιμη, σε πολύ μικρές δόσεις, όταν επαγρυπνεί για την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όταν προτείνει, πού και πού, μια ρηξικέλευθη ιδέα. Γενικά μιλώντας, αποτελεί δύναμη αντιρεαλιστική, συχνά φαντασματική, συντηρητική και «μη προοδευτική» μολονότι πιστεύει ότι κατέχει το μονοπώλιο της προόδου. Όπου επικράτησε, είτε στα θεμέλια της κοινωνίας, είτε στην οικονομία, είτε στον πολιτισμό, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά: εξάλλου, δεν κρύβει το σχέδιό της, το ολοκληρωτικό της όραμα το οποίο εφαρμόζει σε μικρογραφίες στο εσωτερικό καπιταλιστικών κοινωνιών (στη δομή και λειτουργία των κομμουνιστικών κομμάτων, στην οργάνωση των ΑΕΙ, σε πολλά σχολεία που έχουν αλωθεί από αριστερούς καθηγητές κτλ.) Οι περισσότεροι άνθρωποι που ακολουθούν την αριστερά μοιράζονται αυτό το σχέδιο που δεν προϋποθέτει καμιά πολιτική αρετή – εφόσον ο σκοπός καθαγιάζει τα μέσα.
Τα 35 χρόνια της αριστερής κυριαρχίας καθήλωσαν την Ελλάδα από ηθική και πολιτιστική άποψη. Δημιούργησαν τον περιβόητο Ελληνάρα ο οποίος, εκτός από νεόπλουτο λιγούρι, φοροφυγάς και συνδικαλιστής, μισεί την επάρατο δεξιά, στερείται μόρφωσης και κοινωνικής παιδείας: έχει τελειώσει το πασοκικό σχολείο, έχει πιθανώς μπει και κουτσοβγάλει το πασοκικό πανεπιστήμιο και έχει περάσει τη θλιβερή ζωή του μέσα στις φασιστοειδείς ιδέες που φυτρώνουν στο έδαφος του ανορθολογισμού. Εξού και για πολλά χρόνια, μεγάλο μέρος των Ελλήνων έβλεπε με συμπάθεια την αριστερή τρομοκρατία – και συνεχίζει να τη βλέπει εφόσον το σύστημα της δικαιοσύνης, οι θεσμοί και τα πρόσωπα που κατοικούν στους θεσμούς δείχνουν επιείκεια, αν όχι στοργή, στους τρομοκράτες.
Το τοπίο μοιάζει μ’ εκείνο που περιγράφει ο Μπρεχτ στο θεατρικό του έργο «Ταμπούρλα στη νύχτα»: τον τελευταίο καιρό το θυμάμαι ξανά και ξανά – συμμορίες λούμπεν προλεταρίων στο ζοφερό Βερολίνο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου· ανομία· τρομοκρατία· μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που τρίζει και μια ακροαριστερή ομάδα, ο Σπάρτακος, που τρέφει όνειρα σοσιαλιστικής επανάστασης χωρίς να έχει εξασφαλίσει την παραμικρή συναίνεση. Στους δρόμους περιφέρονται δολοφόνοι· κατουρούν στις γωνίες· βρίζουν… Όπως στα Εξάρχεια του 2016…
Διανύουμε τα μολυβένια χρόνια: την εξουσία σφετερίστηκαν, με όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες, οι συμμορίες των λούμπεν προλεταρίων και των εξίσου λούμπεν μικροαστών. Κι επειδή οι αριστεροί πολιτικοί δεν έχουν, εκ των πραγμάτων, κανένα χάρισμα, ούτε καν τη στοιχειώδη εξυπνάδα, ενθαρρύνουν τον όχλο να εκδηλώνει τα ένστικτά του. Οι διανοούμενοι –λιγοστοί– εμπίπτουν σ’ εκείνον τον συνδυασμό που περιγράφει ο Richard Wolin: μεταμοντέρνοι αναθεωρητές του Διαφωτισμού, ανοιχτοί σε ανορθολογικές, αντιδημοκρατικές και φιλοϊσλαμοφασιστικές θέσεις. Το πορτρέτο συμπληρώνεται από αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντισημιτισμό, αντιφιλελευθερισμό και ρητορική μίσους. Ο αντιφασισμός, επειδή είναι σήμερα κενός περιεχομένου, ταυτίζεται με μια αριστερά που δεν έχει θέση, έχει όμως αντί-θέση· δεν έχει λόγο, έχει αντί-λόγο. Ακριβώς όπως οι παλιοί αντικομμουνιστές: άνθρωποι ενός παλιού κόσμου, ανάξιοι να χτίσουν τον καινούργιο.
Όπως δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι της «Χρυσής Αυγής» ως δήθεν ταλαιπωρημένα ανθρωπάκια, δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, του ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των άλλων αριστερών και αριστερίστικων οργανώσεων. Οι τυραννικές συνήθειες της αριστεράς έχουν μονιμοποιηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και διαποτίζουν την πνευματική της ζωή: στήριξη δικτατορικών καθεστώτων μόνο και μόνο επειδή είναι αντιδυτικά, απόρριψη της ελευθερίας της έκφρασης και του συνέρχεσθαι (κάθε αντιαριστερή έκφραση και συνάθροιση απειλείται με διακοπή, επίθεση, βιαιότητες, εκφοβισμό), θεωρίες αμερικανικών και εβραϊκών συνωμοσιών, δικαιολογία και στήριξη της μουσουλμανικής μισαλλοδοξίας. Κι αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις των αριστερών έναντι των φιλελεύθερων ιδεών, δεν είναι λίγοι όσοι, εκτός από τα παραπάνω, ασπάζονται τον σεξισμό και τον μισογυνισμό – αν και όχι εναντίον των «δικών τους» γυναικών∙ εναντίον των «κακών» φιλελευθέρων που είναι είτε πουτάνες, είτε αγάμητες, είτε και τα δύο (το αποκορύφωμα της αποτυχίας!)
Τι μας συμβαίνει λοιπόν; Η χώρα βρίσκεται στα χέρια του όχλου που καθρεφτίζεται σε μια κυβέρνηση η οποία χρησιμοποιεί την προπαγάνδα όπως έχει μάθει μέσα στα κομμουνιστικά κόμματα από όπου έχει προκύψει. Έχει ξανασυμβεί στην ιστορία: στη σημερινή εκδοχή, η οχλοκρατία συνδυάζεται με κλεπτοκρατία και θεοκρατία· με την προοπτική διαφοροποιημένων πολιτών («οι δικοί μας» και «οι εχθροί μας»), με διείσδυση της κεντρικής εξουσίας σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης και δημιουργίας.
http://www.athensvoice.gr/politics/129002_kokkinos-fasismos

Relations between the United States and Turkey one year after Trump’s victory

Από
anixneuseis
-
0

It is a bit the main enigma of recent months: from which side is Turkey and, above all, Ankara can still be framed within NATO? The speed with which events in the Anatolian country have evolved over the last few years is likely to overwhelm the European and Middle Eastern Chancellery, and not only that: if in October 2015, the shoot down of a Russian jet by Turkish aviation made appear the country as hostile to Moscow, a few months after the scenario appeared diametrically overturned species after the failed coup shot on July 16, 2016; on that occasion, it is just from the Kremlin the first call to solidarity with Erdogan, instead from the old continent and from Washington the condemnation of the coup attempt appeared in the eyes of the executive of Ankara too late.
Then again, the wave of attacks that have kept Turkey under shake between 2016 and 2017 has added further elements of news in a foreign key until it comes to the talks in Astana, where Erdogan has in fact accepted the prospect of maintaining Assad in power sitting at the same table as representatives of Moscow, Damascus and Tehran. In all this, to what extent is the alliance with the United States a year away from Trump’s election to the White House?

The first knot to dissolve: the US support to the Kurds
Next to the failed coup, when AKP militants (the Erdogan party) coming mainly from the deep Turkish province were still on their way to Istanbul and Ankara to hurl themselves against the military, it became apparent that Turkey would become a completely different country also in terms of its international positioning: Erdogan has immediately manifested the uneasiness of a condemnation of the coup plans which, according to his own government, arrived late and with more formal tones than felt by Washington. It is from there that the enigma on Ankara’s positioning in NATO and the US side has become increasingly dense; knots came to the comb: Erdogan immediately made it clear that he would not appreciate the contacts between the US government and Fetullah Gulen, the billionaire preacher who has self-exiled in Pennsylvania in the early 2000s and considered by AKP leaders as the maker of the coup; at the same time, from Ankara also come intense signals of intolerance about US support for the Kurds in Syria and Iraq.
And this is precisely the first issue that is between Turkey and the United States; with Obama at the White House, Erdogan seemed almost to wait for the evolution of US domestic politics in the election campaign in November 2016. In this regard, after the cooling of relations with the previous US administration, the Turkish leader started to store not few expectations for Donald Trump; Hillary Clinton, who also as Secretary of State between 2010 and 2012 appeared to be in tune with Erdogan on financing plans for Muslim brothers during the Arab Spring and, above all, in supporting the Syrian groups against Assad, was defined last year by the Turkish president as ‘novelist of Middle Eastern politics’. The arrival at the White House of New York’s tycoon was, therefore, for Turkish leaders a source of hopes about the Kurdish question: firstly, the end of military aid that from Washington came directly to the Kurdish militia operating in Syria, just as Trump has suspended the support of the elusive “Syrian rebels”.

So it was not: indeed, the US continued to arm the Kurds, until the Raqqa conquest and until the occupation of Syrian Arab majority territories; for Erdogan, the ties between the SDF (the Kurdish coalition in Syria) and the Americans are full of suspicion and serious misunderstandings, and one year after the election of Donald Trump between Ankara and Washington, the frost seems to continue. The biggest fear for the Turkish government is the formation of an autonomous Kurdish entity close to its own border: this is why at the beginning of 2017, after the implicit free way obtained from Moscow and Damascus following the first agreements of Astana, Ankara troops entered Al Bab creating a buffer zone controlled by Turkish ally militias aimed at breaking the territorial continuity between the Kherson-controlled canton of Afrin, and the Rojava provinces under the command of SDF. More recently, Turkish soldiers entered another part of Syrian territory and, more precisely, between the provinces of Aleppo and Idlib, surrounding the canton of Afrin; Turkey, therefore, with the fear of having a real corridor near the southern borders where the PKK (the main training of Turkish Kurds) could find political and military support, is seeking in all ways to prevent the formation of a strong Kurdish autonomous region in Syria and, on this front, not even Trump’s election has brought closer the positions of Ankara and Washington.

The second knot to dissolve: Fethullah Gulen’s extradition
As mentioned, there is another point of great divergence between Turkey and the US which is currently also involving the relations between Erdogan and Trump and which seems to be a trawl from the last months of Obama administration – the case of Fetullah Gulen. According to Ankara, there is he behind the attempted coup of July 16, 2016: by Erdogan’s guru at the end of the 90’s, the rich Turkish preacher turned himself into an enemy of the president until he himself decided to go to living in Pennsylvania in the early 2000s. From there, through its political attachments and thanks to its economic power, Gulen would still have influenced a large part of the Turkish state both in public administration and within the army up to the proposed reconstruction from the AKP leaders, to design the last year’s coup; that is why Erdogan redeems him at all costs in Turkey and that is why the issue is likely to create further diplomatic embarrassment with Trump and his administration.
The US, in particular, has never taken a stand on the case, and even less, the US president has ever expressed his personal opinion about the request for extradition; and this is perhaps the most irritating to Erdogan: what appears to be an important objective for both the image and the purely judicial nature of the US government is a fact of the second place ever really placed in the center of the meetings between the two heads of state.

What will be the future scenarios?
One thing is certain: relations between Ankara and Washington will also be cold, but none of them intends to break it down. One year apart from Trump’s victory, the various issues on the plate do not seem to be close to a resolution, however, between Turkey and the US, frost can not be broken at the moment: on the one hand, even if Erdogan is getting closer to Russia and further away from the Saudi monarchies, he can not definitively surrender the step to Washington because of the failure to resolve the Kurdish and Gulen issues; on the other hand, Trump can not lose sight of the fact that the Turkish army remains the second most important in terms of men and means within NATO. The enigma on Turkey’s positioning will perhaps remain the same for a long time, but a definitive stop of relations between the two countries does not seem to be in the reach of current events.

**********
Original article by Mauro Indelicato:
http://www.occhidellaguerra.it/rapporti-turchia-ed-usa-un-anno-dalla-vittoria-trump/infognomon
Translation by Costantino Ceoldo – Pravda freelance

Читайте больше на http://www.pravdareport.com/society/anomal/10-11-2017/139148-usa_turkey-0/

Για τον Κώστα Βεργόπουλο

Από
anixneuseis
-
0
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΕΛΑΓΙΔΗΣ  11|11|2017 14:34
Το νέο της απώλειας του Κώστα Βεργόπουλου προσθέτει ένα ακόμη μαύρο σύννεφο στη δύσκολη αυτή εποχή. Αναπόφευκτα, όλους εμάς που τον γνωρίσαμε ως καθηγητή αλλά και ως φίλο, μας ωθεί όχι μόνο σε μια αποτίμηση του έργου και της προσωπικότητάς του, αλλά και σ’ έναν απολογισμό μιας άλλης, ολότελα διαφορετικής, εποχής.

Ο Κώστας ήταν άλλωστε ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του ριζοσπαστισμού της δεκαετίας του ’60 –την οποία ελάτρευε- αλλά και της ελευθεριακότητάς της. Γι αυτό και τελικά παρέμεινε μέχρι το τέλος χωρίς πολλά-πολλά γαλόνια, σε αντίθεση με μερικούς άλλους. Είχε, άλλωστε, πάντα μια επιφύλαξη για την εξουσία η οποία όμως είχε σαν αφετηρία την αδιαπραγμάτευτη στάση του για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα.

Οι μνήμες μου ξεκινάνε από την τάξη του μαθήματος της Ιστορίας των Οικονομικών Θεωριών, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης 30 χρόνια πριν. Ο Κώστας πάντα έκανε μια διάλεξη περισσότερο εκ του αποθέματος των γνώσεων παρά μια τυπική, γυμνή παρουσίαση του εγχειριδίου της τάξης. Κι αυτό ήταν το μεγάλο του πλεονέκτημα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου γνώριζα τότε, ως προπτυχιακός φοιτητής, έναν άνθρωπο που αγαπούσε τις ιδέες, έναν αναγεννησιακό, πολυσχιδή τύπο που λάτρευε την Ελλάδα και ιδιαιτέρως τη λαϊκή της παράδοση. Έναν πραγματικό ακαδημαϊκό της εποχής, που μοιράζονταν απλόχερα με τους φοιτητές του κάθε λεπτό των ημερών που έμενε στη Θεσσαλονίκη.

Γι αυτό και το έργο του δεν είναι μονότονο και στυφό. Οι περισσότεροι τώρα θα θυμούνται το Αγροτικό Ζήτημα ή και τον Δύσμορφο Καπιταλισμό που αποτέλεσαν πράγματι διεισδυτικές αναλυτικές ερμηνείες της ελληνικής περίπτωσης στο δεύτερο μισό του ΄70. Θεωρώ πάντως περισσότερο αντιπροσωπευτικά τα βιβλία του Κράτος και Οικονομική Πολιτική τον 19ο αιώνα και ιδίως το Εθνισμός και Οικονομική Ανάπτυξη όπου ο Κώστας ξεδιπλώνει με άνεση όλο το εύρος των γνώσεων και κυρίως το διεισδυτικό του πνεύμα. Πράγματι, εκεί, οι συσχετίσεις της πρώτης ενδογενούς βιομηχανικής ανάπτυξης με το πνεύμα του γνήσιου εθνισμού της εποχής στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου παντρεύονται με μοναδική οξυδέρκεια ακόμη και με την ώθηση στην εγχώρια λογοτεχνία από τη γενιά της  παρακμής.
Όσο κι αν ξενίσει μερικούς, ο Κώστας δεν ήταν αριστερός οικονομολόγος, ούτε φυσικά μαρξιστής. Ο Κώστας ήταν ‘Κέυνς’. Ούτε καν νεοκευνσιανός ή μετακευνσιανός. Ήταν προσηλωμένος στη Γενική Θεωρία. Από αυτήν αντλούσε ανέκαθεν και ήταν τόσο δύσπιστος με τις περιοριστικές οικονομικές πολιτικές. Ο Κώστας επίσης αγαπούσε και θαύμαζε την Αμερική. Συχνά μου έλεγε ότι μόνο εκεί αναπτύσσεται πραγματικά η προοδευτική σκέψη.

Έκανε δε ο ίδιος μια μάλλον λιτή και απέριττη ζωή, αν εξαιρέσει κανείς την αγάπη του στα γαλλικά μαλακά και ώριμα τυριά, στο καλό κρασί και το άψητο κρέας. Η παρέα μας στο Παρίσι ξεκινούσε με έναν εξπρές στο καφέ του Μονπαρνάς Σελέκτ και τέλειωνε το βράδυ αργά συνήθως στου Ρούμπενς στο Σατλέτ ή στο Ρελέ στη πλατεία Νταντόν, με μεγάλες παρέες και χαρούμενες συζητήσεις.  Ήταν δε πάντα εντυπωσιακή η ικανότητά του να βλέπει τα γεγονότα υπό ένα πρίσμα πολύ πρωτότυπο και να ανακαλύπτει πλευρές και γωνίες που δεν ήταν ορατές.

Να πω ακόμη ότι ο Κώστας ήταν πραγματικός πατριώτης. Η προοδευτικότητά του ή και οι αριστερές του ιδέες ήταν γνήσια δημοκρατικές και ουδέποτε παραμέρισαν την αγάπη του για την Ελλάδα και ιδίως την αυθεντική της λαϊκότητα και τέχνη.
Μπορεί επίσης να μην είναι πολύ γνωστό ότι ο Κώστας έκανε μια υπέροχη οικογένεια με την ήρεμη και αξιαγάπητη Αλέκα. Τα παιδιά, ο Βασίλης και η Εκάτη, καθηγητές τώρα πια  στο Παρίσι, μου έδιναν πάντα την εντύπωση ότι έλαβαν από τον Κώστα την ηρεμία, την καλλιέργεια και τη σοφία του.

Ο κ. Πελαγίδης είναι καθηγητής Οικονομικής Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και σύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη

Πηγή: Για τον Κώστα Βεργόπουλο | iefimerida.gr

«Η δια ανατάσεως της χειρός εκλογή του Christophe Castaner στην ηγεσία του  κινήματος του Μακρόν !»

Από
anixneuseis
-
6

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Οι γαλλικές προεδρικές, βουλευτικές και γερουσιαστικές εκλογές διενεργήθηκαν φέτος με σκορ δυο ένα υπέρ του Μακρόν, αφού κέρδισε άνετα τις δυο πρώτες και έχασε τις μερικές εκλογές για τη Γερουσία, όπως αναμενόταν, στις οποίες αναφέρθηκα στις 19-09-2017 στις Ανιχνεύσεις : http://www.anixneuseis.gr/?p=175363 . Ήδη έχει κλείσει 6 μήνες στην εξουσία με πάρα πολύ πυκνό νομοθετικό και διπλωματικό έργο, όπως είχε προβλεφτεί χρονικά κατεφαρμογή της αρχής του «κάνω ό,τι υποσχέθηκα προεκλογικά». Στις 18 Νοεμβρίου 2017 θα συνέλθει στη Λυών το προβλεπόμενο, από το καταστατικό (ψηφίστηκε το καλοκαίρι) του νεοφυούς κινήματος του Μακρόν «η Δημοκρατία Εμπρός» (LREM), «εθνικό συμβούλιο» το οποίο θα εκλέξει τον «γενικό εκπρόσωπο» (έτσι θα λέγεται ο Επικεφαλής), του εν λόγω πολιτικού φορέα  από την αρχηγία του οποίου παραιτήθηκε την επομένη της εκλογής του στη γαλλική Προεδρία ο Μακρόν.

Τι κάνουν τα άλλα γαλλικά κόμματα μετά την ήττα τους ; Όλα έχουν εξαγγείλει βέβαια την μεταρρύθμιση, ή την ανασύσταση, ή την αναδόμησή τους κλπ., κλπ. μέχρι την προσεχή άνοιξη. Όμως όλα σχεδόν τρεκλίζουν, έχουν οικονομικά προβλήματα και διασπάσεις, εκτός από το νέο προσωποπαγές κίνημα η «Ανυπότακτη Γαλλία» του Jean-Luc Mélanchon ο οποίος φιλοδοξεί να «καπελώσει» ολόκληρη τη γαλλική αριστερά ενάντια στον Μακρόν. Αλλά μέχρι τώρα δεν φαίνεται να του βγαίνει αυτή η στόχευση, γιατί κανένας δεν θέλει να καπελωθεί, και για αυτό εξέφρασε πρόσφατα την απογοήτευσή του για την ανεπαρκή συμμετοχή των Γάλλων στις μέχρι τώρα διενεργηθείσες διαδηλώσεις, των οποίων η τύχη είναι βέβαια πολύ νωρίς ακόμα για να πούμε ότι έχει ήδη κριθεί.

Όμως το βαρύτατα εκλογικό έτος 2017 στη Γαλλία, και κυρίως η μεγάλη απογοήτευση του κόσμου από τα «κατορθώματα» της κομματοκρατίας της (Δεξιάς-Αριστεράς), οδήγησε στο να τίθενται σκληρά ερωτήματα του τύπου : Έχει γίνει η λέξη «κόμμα» μια βωμολοχία (un gros mot) ; Αυτό ήταν ένα από τα ερωτήματα που έθεσε στις 2-11-2017 ο δημοσιογράφος Arnaud Focraud στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche στον καθηγητή Jean Garrigues, ιστορικό των κομμάτων στο πανεπιστήμιο της γαλλικής Ορλεάνης. Έχουν ακόμα νόημα το 2017 τα πολιτικά κόμματα και συνακόλουθα η αναδιοργάνωσή τους που βρίσκεται σε εξέλιξη  από τις 18 Νοεμβρίου 2017 μέχρι την άνοιξη του 2018 ; Στο δια ταύτα ο Jean Garrigues θεωρεί την ύπαρξη των κομμάτων αναπόφευκτη. Όμως το γεγονός ότι ο όρος «κόμμα» σκοπίμως λοιδορείται σήμερα από σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης δείχνει την απόρριψη των αποκαλούμενων «κλασικών» κομμάτων των εκλογών του 2017. «Βρίσκονται», λέει, «στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας δυσπιστίας του πολιτικού οικοσυστήματος, όπως το γνωρίζουμε. επειδή ενσωματώνουν τόσο την έλλειψη αποτελεσματικότητας όσο και τον ελιτιστικό χαρακτήρα του πολιτικού κόσμου. Αυτό οδήγησε στη ρήξη της κοινής γνώμης και της πολιτικής της τάξης, που τροφοδοτήθηκε και από τα  ιδιαίτερα  προνόμια  που βρέθηκαν στο επίκεντρο της προεκλογικής εκστρατείας με την υπόθεση της Πηνελόπης Fillon».

Μέσα στο παραπάνω βαρύ κλίμα για τα γαλλικά κόμματα, οι επικείμενες ενδοπαραταξιακές εκλογές του κινήματος του Μακρόν «Η Δημοκρατία Εμπρός» δεν παρουσιάζουν καμία αγωνία. Γιατί ; Διότι ο σημερινός  κυβερνητικός εκπρόσωπος, Christophe Castaner, που προβλέπεται να παραιτηθεί από αυτήν την θέση όταν εκλεγεί, θα είναι ο μόνος υποψήφιος στην «κούρσα» για την ηγετική θέση του «γενικού εκπροσώπου» του νέου κινήματος, όπως έγραψε, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LE MONDE, στις 3-11-2017, ο δημοσιογράφος Cédric Pietralunga. Μέχρι τις 2 Νοεμβρίου, που ήταν η καταληκτική ημερομηνία υποβολής σχετικών υποψηφιοτήτων, δεν κατατέθηκε άλλη υποψηφιότητα που να συνοδεύεται από 60 υποστηρικτικές υπογραφές : από τα μέλη του «Εθνικού Συμβουλίου»,  εκ των οποίων οι 30 να είναι βουλευτές, οι 3 γερουσιαστές, οι 10 αυτοδιοικητικά στελέχη, οι 5 αιρετοί μη κοινοβουλευτικοί και οι υπόλοιπες από απλά μέλη. Το «Εθνικό Συμβούλιο» συνιστά το «κοινοβούλιο» του κινήματος. Αυτό θα είναι το εκλογικό σώμα εκλογής του «γενικού εκπροσώπου» που αριθμεί 750 αιρετούς, εκ των οποίων μόνο το 25% προέρχεται, με κλήρωση (!), από τα 400.000 μέλη της «Δημοκρατίας Εμπρός» (LREM).

Ο Christophe Castaner, πρώην Δήμαρχος του Forcalquier (της περιοχής Alpes-de-Haute-Provence), πρώην μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και νυν Υφυπουργός, θα εκλεγεί για 3 χρόνια με «ανάταση της χειρός» (!), αν λάβει την πλειοψηφία των 750 ψήφων. Στην προκειμένη περίπτωση η ψηφοφορία δεν θα είναι παρά μια τυπική διαδικασία. Σύμφωνα με το καταστατικό του κινήματος LREM, «δεν θα ληφθούν υπόψη» οι «λευκές και οι άκυρες ψήφοι». Η ψηφοφορία θα μπορούσε να γίνει  μυστική,  μόνο εάν τουλάχιστον το «ένα τέταρτο των μελών του Συμβουλίου το ζητήσει»  και αυτό το αίτημα «το εγκρίνει η πλειοψηφία του Συμβουλίου». Όμως κάτι τέτοιο εκτιμάται ότι δεν θα συμβεί, αφού οι διαρροές λένε ότι είναι ο επιθυμητός υποψήφιος του Μακρόν και αφού η αρχή της ομοφωνίας επιλέχθηκε ως ο κανόνας του φιλοκυβερνητικού κινήματος. Μάλιστα οι πρώην «Αντιφρονούντες» (les frondeurs) του Parti socialiste, αναφέρονται συχνά ως κακό παράδειγμα και «οι υπεύθυνοι για την αποτυχία της πενταετούς θητείας του François Hollande». Και κανείς από τον γαλαξία της Μακρονίας  δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής, να θεωρεί ανωμαλία ότι μόνο ένας Υποψήφιος θα παρουσιαστεί ενώπιον του «Εθνικού Συμβουλίου» της «Δημοκρατίας Εμπρός»! Εμένα μου θυμίζει αυτό τις περιόδους παντοκρατορίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Ανδρέα Παπανδρέου και του Γ.Α.Π..

Σήμερα ο Μακρόν χλευάζεται από τους αντιπάλους του για άσκηση μιας «Προεδρίας του Δία» (présidence jupitérienne). Δηλαδή Μεγαλοπρεπή, κάθετη και αποστασιοποιημένη Προεδρία.  Και αυτήν του την επιδίωξη την έκανε ήδη γνωστή από τον Οκτώβριο του 2016 στο περιοδικό Challenges. Δηλαδή ήθελε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την επιστροφή στη Γαλλία μιας ισχυρής προεδρικής ηγεσίας και ενός Αρχηγού Κράτους τύπου Δία «jupitérien», αναφέροντας ως πρότυπα τον στρατηγό de Gaulle και τον François Mitterrand, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Pascal Perrineau της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le Figaro στις 7-11-2017. Και αυτό φαίνεται να αρέσει στο 80% των ψηφοφόρων του, στο 5% μόνο των ψηφοφόρων των Σοσιαλιστών και στο 50% των δεξιών ψηφοφόρων που ψήφισαν τον Fillon στις προεδρικές εκλογές, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση που παρουσίασε το κανάλι France 2 την περασμένη Κυριακή. Ενώ ένα άλλο 50% λέει ότι είναι ακόμα νωρίς για να κρίνουμε τον Μακρόν.

«Καλώς ήρθαμε στη Μακρονία όπου οι πολιτικοί μιλούν την διάλεκτο των νέων εταιρειών. Σε έναν κόσμο δηλαδή, όπου οι κώδικες είναι συχνά ακατανόητοι για τους αμύητους, …», έγραφα στις Ανιχνεύσεις στις 07-08-2017  http://www.anixneuseis.gr/?p=172632.

Σήμερα κλείνω γράφοντας ότι δυο είναι τα συνθήματα του Μακρονισμού :

«Υποδειγματικότητα»-Exemplarité, ως προς το ήθος του πολιτεύεσθαι.

και

«Αποτελεσματικότητα»-Efficacité, ως προς τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

 

Ο βλάκας, ο φόνος, η τιμωρία

Από
anixneuseis
-
2

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Η πολιτική τάξη της χώρας είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να “ανοίξει” ένα ζήτημα, το οποίο δε μπορεί να χειριστεί και ύστερα να το “κλείσει” μέσα σε ακατάσχετη φλυαρία – εν μέσω της οποίας ουδείς δύναται να αντιληφθεί περί ποιου λόγου η εκάστοτε φασαρία. Συνήθως αυτές οι προστριβές δεν οδηγούν πουθενά, εφόσον στερούνται ουσιαστικού αντικείμενου αντιπαράθεσης, ωστόσο, και αυτό θα πρέπει να τονιστεί,  αναδεικνύουν χρόνια ελλείμματα του ελληνικού δημόσιου βίου. Κάτι τέτοιο συνέβη και με την άδεια εξόδου από τη φυλακή του μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης “17 Νοέμβρη” Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος έχει καταδικαστεί για διάφορα εγκλήματα, μεταξύ των οποίων και ο φόνος/οι. Και εδώ δεν υπήρχε αντικείμενο ουσιαστικής αντιπαράθεσης, εφόσον  επρόκειτο για εφαρμογή του νόμου. Οι όποιες αιτιάσεις για το χαρακτήρα του νόμου θα έπρεπε να είχαν διατυπωθεί όταν αυτός ήλθε προς ψήφιση στη Βουλή ή όταν τροποποιούνταν μεμονωμένες διατάξεις του.

Έτσι ένας δολοφόνος, ο οποίος συνεχίζει να θεωρεί τους φόνους που διέπραξε πολιτικές πράξεις, διεκδίκησε το νόμιμο δικαίωμά του να λάβει ολιγοήμερη άδεια και να εξέλθει από τη φυλακή. Και η άδεια δόθηκε. Νομίμως. Αμέσως προέκυψε “πολιτικό” πρόβλημα και άρχισαν οι αντιπαραθέσεις στην Βουλή των Ελλήνων και στους θαλάμους των ραδιοτηλεοπτικών μέσων. Και θα ακολουθήσει η σχετική αρθρογραφία στον τύπο και στο Διαδίκτυο.

Ένα από τα επιχειρήματα εναντίον του “εξοδούχου” δολοφόνου είναι ότι αυτός δεν έχει μετανοήσει για όσα άνομα και καταδικαστέα διέπραξε. Και δε θα μετανοήσει, συμπληρώνω εγώ. Μέσα στον παραλογισμό της μεταφυσικής υποκρισίας, δηλαδή της πεποίθησης ότι δρα στο πλαίσιο των αναγκών μιας κάποιας αόριστης ιστορικής κίνησης προς έναν σκοπό, είναι φυσικό ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα βλέπει πάντοτε συνάφειες εκεί όπου δεν υπάρχουν. Υπό αυτή την έννοια είναι ένας βλάκας. Ένας ανθρωπάκος, ο οποίος εγκλωβίστηκε στη δίνη μιας εποχής, και δολοφονούσε με απερισκεψία και με ευκολία λόγω βλακείας. Ένα θύμα, το οποίο αντλούσε “νόημα” στη ζωή του, ανακαλύπτοντας συνάφειες εκεί που δεν υπήρχαν, φυσικώς  με ολέθρια αποτελέσματα για τους συνανθρώπους του. Και η βλακεία αυτή ενισχυόταν από την αδιαφορία και τη χαιρεκακία μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, η οποία ενίσχυε στους βλάκες και στα εφηβικά αντανακλαστικά τους την πεποίθηση ότι εκπληρώνουν κάποια “μεταφυσική” αποστολή στην ιστορία του τόπου και, ακόμη χειρότερα, στην γενικότερη απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της καπιταλιστικής βίας.  Τέτοιου είδους βλάκες σχεδόν ποτέ δεν αναθεωρούν  απόψεις και πολύ σπάνια μετανοούν για πράξεις: τους λείπει το ανάλογο πνευματικό θάρρος. Ο βλάκας κινείται μέσα στην ασφάλεια του “κελύφους” του και δύσκολα θα το εγκαταλείψει: κατά βάθος είναι δειλός και δε μπορεί να αναμετρηθεί με τις συνέπειες των λόγων και των πράξεών του. Ένα θύμα είναι και αυτός, ένα αξιολύπητο άτομο θρεμμένο μέσα στα σκοτάδια της ημιμάθειας μιας εποχής και εγκλωβισμένο στην ανασφάλειά του.

Αυτόν, λοιπόν, τον αξιολύπητο ανθρωπάκο, ο οποίος αιτήθηκε με όλους τους τύπους άδεια εξόδου από τους θεσμούς του “συστήματος” ο περίγυρος της οικογένειας Μητσοτάκη μετέτρεψε με τη στάση της σε πολιτικό συνομιλητή της ελληνικής δημοκρατίας: κατέστησε τον έγκλειστο δολοφόνο ιδιότυπο πολιτικό παράγοντα  του τόπου. Για τη δική μου εκτίμηση των πραγμάτων είναι  εντελώς αδιάφορες  οι προσωπικές απόψεις ενός δήθεν “αμετανόητου”, διότι με την αίτησή του και την αποδοχή της αποδοχή της παραδέχτηκε την υποταγή του στην νομιμότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Κοντολογίς: υπάρχει νομιμότητα, αυτή τηρείται και αυτός την αποδέχτηκε, όπως και οι “συμπαραστάτες” του. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα εκτελούσε εν ψυχρώ συνανθρώπους του με πρόσχημα τον πόλεμο εναντίον ενός “συστήματος’ και μετά θα εκλιπαρούσε για δύο ημερών άδεια εξόδου; Με γελοίους, μάλιστα, ισχυρισμούς. Αυτό δεν είναι αξιακό σύστημα επαναστάτη, αλλά “τσιρικιτζή” λαϊκής γειτονιάς. Και μη βιαστείτε να με διορθώσετε με τον αντίλογο ότι κινήθηκε καιροσκοπικώς: ούτε ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι η συντριβή του και η συντριβή της οργάνωσης δεν επήλθε με τις συλλήψεις και τις καταδίκες τους, αλλά με την τωρινή αποδοχή της νομιμότητας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ο “επαναστάτης” ενήργησε, όπως ακριβώς θα ενεργούσε ο κάθε νομοταγής μικροαστός νοικοκύρης. Ένας ευνουχισμένος, πλέον, μικροαστός, πάλαι ποτέ κατά φαντασίαν επαναστάτης θα απολαύσει τη γενναιοδωρία της ελληνικής δημοκρατίας: η τελευταία απέδειξε ότι δεν εκδικείται και δε μνησικακεί.

Ο δολοφόνος ηττήθηκε πολιτικώς κατά κράτος και η “οικογένεια” μέσα στην αντιπολιτευτική της εμπάθεια, στον κυνικό καιροσκοπισμό της και στην πολιτική και ηθική μυωπία της, αναβάθμισε στη θεώρηση της διάχυτης αλητοειδούς μικροαστικής “επαναστατικής” βλακείας (“σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη”) διάφορων κουφιοκεφαλάκηδων, η οποία περιφέρεται ανέστια και απλοήγητη λιθοβολώντας σα μανιακή τα πάντα δεξιά και αριστερά, την εκτίμησή της σε ένα από τα ινδάλματά της: τον πολιτικώς και ηθικώς ευνουχισμένο μικροαστό.

Η οργή της “οικογένειας” δικαιολογείται στον στενό περίγυρο της, αλλά από τη στιγμή που εκθεατρίζονται δημοσίως η ατομική θλίψη και η οικογενειακή αγανάκτηση αποκτούν πολιτικά χαρακτηριστικά και ως τέτοια οφείλουν να αντιμετωπίζονται: υπό αυτή την έννοια συλλυπούμαστε για την απώλεια κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, καταδικάζουμε, ωστόσο, κάθε μορφή πολιτικής εκμετάλλευσης παρόμοιων γεγονότων. Κάποια στιγμή θα πρέπει να απαλλαγούμε από αυτού του είδους την πολιτική  νεκροφιλία, χαρακτηριστική για τον ελληνικό πολιτικό πολιτισμό, και θα πρέπει να επικεντρώσουμε στην ουσία του δημοκρατικού κεκτημένου, στην διασφάλιση της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου. Ακόμη και όταν αυτός δεν έχει αίσθηση τι ακριβώς είναι αυτή η αξιοπρέπεια, η δημοκρατική πολιτεία έρχεται να του το υπενθυμίσει με την πράξη της: η βία της εξουσίας μπορεί να είναι ταξική ή όπως κανείς θέλει να την προσδιορίσει, αλλά δεν είναι αυθαίρετη. Κάθε  πράξη αυθαιρεσίας στρέφεται κατά της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, του οποιουδήποτε ανθρώπου: η ελληνική πολιτεία έδειξε τη θεσμική μεγαθυμία της και ο δολοφόνος ηττήθηκε κατά κράτος.

Νομίζω, ότι η αίτηση για άδεια εξόδου από τη φυλακή του Δημήτρη Κουφοντίνα σηματοδοτεί το πολιτικό και ηθικό τέλος – αν μπορούμε να ομιλούμε για πολιτική και ηθική σε αυτή την περίπτωση- της τρομοκρατικής οργάνωσης “17 Νοέμβρη” και  είναι η πλήρης δικαίωση για τον αδικοχαμένο Παύλο Μπακογιάννη.

Ο ηθικός  θρυμματισμός των πρωταγωνιστών του αιματηρού θεάτρου σκιών, που ακούει στο όνομα “17 Νοέμβρη”, ολοκληρώθηκε με την αίτηση άδειας εξόδου του νοικοκύρη μικροαστού: ο “αγώνας” πήρε οριστική άδεια εξόδου!

Ο  Όμηρος Ταχμαζίδης είναι  μέλος του Ε.Γ. της “Σοσιαλιστικής Προοπτικής”  ( www.sopro.gr )

Η απόκτηση των S-400 από την Τουρκία σηματοδοτεί νέα στρατηγική

Από
anixneuseis
-
0
Του Δημήτρη Τσαϊλά* Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017, 00:03  
Η απόκτηση των αντιαεροπορικών συστοιχιών S-400, αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη που προσθέτει ερωτηματικά σχετικά με το μέλλον της Τουρκίας εκτός του ΝΑΤΟ, αν και οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι η Τουρκία θα παραμείνει μέλος του ΝΑΤΟ τουλάχιστο για το άμεσο μέλλον. Η εξέλιξη βέβαια αυτή, σε συνδυασμό, με την παραμονή αλλά και ενίσχυση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, είναι μια άλλη έκφραση της προσέγγισης μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας. Ωστόσο, η τουρκο-ρωσική προσέγγιση δεν μπορεί από μόνη της να μειώσει τη θέληση της Δύσης στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Τουρκία, πάνω απ’ όλα των αμυντικών σχέσεων στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και των οικονομικών σχέσεων από το εκτεταμένο εμπόριο μεταξύ της Τουρκίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Τουρκία δεν διαθέτει συστήματα αεράμυνας που να τα ελέγχει επιχειρησιακά, ανεξάρτητα και αυτόνομα, και όποτε απαιτηθήκαν για επιχειρησιακούς λόγους (και στους δύο πολέμους του Κόλπου αλλά και στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία), χρησιμοποιήθηκαν οι συστοιχίες Patriot του ΝΑΤΟ που σταθμεύουν στο τουρκικό έδαφος. Η επιθυμία της Τουρκίας να αποκτήσει και να λειτουργήσει ανεξάρτητα αντιαεροπορικά συστήματα έχει γίνει ισχυρότερη κατά την τελευταία δεκαετία, και η συμφωνία με τη Ρωσία, είναι άλλο ένα βήμα προς την υλοποίηση του στόχου αυτού.

Όσοι έχουν εμπλοκή με το ΝΑΤΟ γνωρίζουν, ότι οι Τούρκοι αξιωματούχοι επανειλημμένα  έθεταν θέματα ελέγχου εναερίου χώρου διότι, κατά την άποψή τους, καθυστερημένα τοποθετήθηκαν οι συστοιχίες Patriot στο τουρκικό έδαφος. Επίσης, σε κάθε ευκαιρία υποστήριζαν, ότι οι περιορισμοί που αφορούσαν τη λειτουργία του συστήματος αποτελούσε μείζον πρόβλημα για την Τουρκία. Επιπλέον, η απόφαση για την απόκτηση των νέων αντιαεροπορικών συστημάτων από τη Ρωσία αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη επιθυμία της Άγκυρας να προωθήσει μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, να αναπτύξει έναν μηχανισμό ασφαλείας που θα είναι πιο σημαντικός από ό, τι έχει σήμερα στη διάθεσή της και που θα βασίζεται σε προηγμένες ανεξάρτητες δυνατότητες παραγωγής. Ένα σημείο άξιο προσοχής είναι ότι, ούτε η Ρωσία ούτε η Τουρκία, έχουν παράσχει στοιχεία σχετικά με την ανταλλαγή τεχνογνωσίας στο πλαίσιο της συμφωνίας αυτής.

Από τη πλευρά της Ρωσία, πέρα από το συνεχιζόμενο ενδιαφέρον της στην αξιοποίηση των ευκαιριών για την προώθηση των εξαγωγών όπλων της κερδίζει τις εντυπώσεις, καθώς ένα μέλος του ΝΑΤΟ εμπιστεύεται  συστήματα αεράμυνας Ρωσικής τεχνολογίας. Το πιο σημαντικό πρόβλημα είναι η δημιουργία ρήγματος στις τάξεις του ΝΑΤΟ, προκειμένου να το αποσταθεροποιήσει, με συγκεκριμένο στόχο την επιδείνωση του χάσματος μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ. Πράγματι, το μέτρο αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας τυπικός ρωσικός ελιγμός, γνωστός από το παρελθόν, εκμεταλλευόμενοι την προμήθεια όπλων, ως μοχλό για την προώθηση των στόχων του διεθνούς θεάτρου. Η τάση αυτή είναι επίσης σαφής στο πλαίσιο των ρωσικών προσπαθειών και σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, όπως εκφράστηκε πρόσφατα στο σχέδιο για την πώληση συστημάτων S-400 και στη Σαουδική Αραβία.

Μετά από αυτά τα δεδομένα, η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως να αντιμετωπίσει μια σειρά από προκλήσεις και απειλές για την ασφάλεια της, όχι μόνο όσες προέρχονται από ανατολικά με τη κούρσα αγοράς και εκσυγχρονισμού οπλικών συστημάτων, αλλά και από το νότο στη Μεσόγειο θάλασσα. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ έχουν κατά καιρούς καταλήξει σε σχετικές αποφάσεις στον τομέα αυτό, όμως μπορούν και πρέπει να γίνουν πολλά περισσότερα, ιδιαίτερα μετά την αναξιόπιστη συμπεριφορά των Τούρκων, μετά τα αποτυχημένο πραξικόπημα, όσον αφορά την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, την οικονομική σταθεροποίηση, την οικοδόμηση αμυντικών ισορροπιών, τη θαλάσσια ασφάλεια, και τον έλεγχο των συνόρων. Ιδιαίτερα στο τελευταίο θα πρέπει να αναπτυχθεί ένας στρατηγικός διάλογος εντός του ΝΑΤΟ, καθώς και με τους εταίρους της ΕΕ σχετικά με την κρίση που πλήττει την ασφάλεια στην ευρωμεσογειακή περιοχή.

Οι απειλές στον χώρο του Νότου έχουν άμεσο και αρνητικό αντίκτυπο στην ευρωατλαντική ασφάλεια για τους παρακάτω λόγους:

  • οργανωμένες επιθέσεις από ισλαμικά τρομοκρατικά δίκτυα σκοτώνουν αμάχους ανυποψίαστους πολίτες στην Ευρώπη,
  • μαζικές ροές παράνομων μεταναστών από τις εμπόλεμες χώρες θέτουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε ανασφάλεια, σε κοινωνικές αναδιαρθρώσεις και πολιτικές συγκρούσεις,
  • μια διαρκή οικονομική ύφεση και ζημιές στο εμπόριο από την αστάθεια στις χώρες εισόδου της Ευρώπης.

Όλες αυτές οι προκλήσεις ασφαλείας έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην Ελληνική οικονομία και κοινωνία, ενώ αγωνιζόμαστε να ανακάμψουμε από την κρίση. Καμία από αυτές τις απειλές έχουν αποκλειστικά στρατιωτικά γνωρίσματα. Αλλά, όλες τους έχουν τη στρατιωτική και πολιτική διάσταση, που είναι απολύτως αλληλένδετες.

Ως πολιτικο-στρατιωτική συμμαχία, το ΝΑΤΟ μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο συμβάλλοντας στην αντιμετώπιση αυτών των απειλών για χάρη της Ευρω-Ατλαντικής ασφάλειας.

Βέβαια αναγνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για τους Αμερικανούς και στην ερώτηση αν μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα από την περαιτέρω επιδείνωση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης τους η απάντηση είναι πολύπλοκη. Για να διασφαλιστεί, ότι η τρέχουσα κρίση μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους γεωπολιτικούς αντιπάλους της Τουρκίας, είναι προϋπόθεση ότι τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της Τουρκίας θα διαταραχθούν.

Πιστεύω ότι οι δύο χώρες θα επιδείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία στις ανησυχίες του άλλου. Η Τουρκία επιθυμεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες να δείξουν μια πιο διαφοροποιημένη εκτίμηση των ανησυχιών για την ασφάλεια της, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν η Τουρκία να δείξει μια αυστηρή δέσμευση για τη διακυβέρνηση του κράτους δικαίου.

Δυστυχώς για την Ελλάδα, φαίνεται, η επίμονη απουσία ενός οράματος εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών και στρατηγικής για την κατάσταση στο Ιράκ και τη Συρία εγείρει ανησυχίες, καθώς αμφότερες οι  πλευρές εξακολουθούν να χρειάζονται ο ένας τον άλλον. Άλλωστε από την τελευταία επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού διαπιστώσαμε ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών “επιθυμεί στα λόγια” να διατηρηθεί η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.

Μετά απ’ όλα αυτά διαφαίνεται ότι θα έχουμε έντονες διπλωματικές διαβουλεύσεις απ’ όλες τις πλευρές στο εγγύς μέλλον, έτσι αποφασίστηκε και η επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στην Ελλάδα, οπότε στα εθνικά θέματα σήμερα χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε εθνική συνοχή και σύνεση.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαιλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ.

liberal.gr

Η «Πρώτη Κυρία του ISIS» έχει όνομα… ελληνικό

Από
anixneuseis
-
0
Σύζυγος του Ελληνοαμερικανού Τζων Γεωργελά
 08/11/2017 05:00

 Η «Πρώτη Κυρία του ISIS» είναι ο τίτλος ντοκιμαντέρ του The Atlantic, με θέμα την Τάνια Γεωργελά – σύζυγο του Ελληνοαμερικανού Τζων Γεωργελά, ο οποίος θεωρείται το πιο ισχυρό/ επιδραστικό μέλος του ISIS που προέρχεται από τις ΗΠΑ.

Η Τάνια, με καταγωγή από το Μπανγκλαντές, παντρεύτηκε τον Τζων Γεωργελά στην Αγγλία, ενώ ο ίδιος ήταν ήδη ανερχόμενος στην ιεραρχία του ISIS. Μαζί έκαναν τέσσερα παιδιά, κάνοντας όνειρα να εξελιχθούν σε μια οικογένεια «ιερών πολεμιστών». Το 2013 πήγαν στη Συρία, ωστόσο μερικές εβδομάδες μετά η Τάνια με τα παιδιά τους τον άφησαν και επέστρεψαν στο Πλάνο του Τέξας, όπου ζουν οι γονείς του Τζων. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Τάνια έχει μεταμορφωθεί όπως ο σύζυγός της, αλλά από τη ανάποδη.

«Αναδημιούργησε τον εαυτό της ως μια γυναίκα της κοινωνίας του Τέξας, υιοθετώντας τόσο εκτενώς τον τρόπο ζωής του νέου της σπιτιού που μόνο η προφορά της αποκαλύπτει πως δεν είναι ντόπια. Από τον τρόπο που ντύνεται, θα νόμιζες ότι έχει περάσει την τελευταία δεκαετία διαβάζοντας την ιταλική Vogue, όχι το Κοράνι. Πάει σε συναυλίες. Αντί για τζαμί, πηγαίνει σε εκκλησία Ουνιταριανών. Αντί για έναν τζιχαντιστή κληρικό σύζυγο, έχει τον Κρεγκ, έναν φίλο από τη Μινεσότα» αναφέρεται σχετικά στο ρεπορτάζ.

Η ίδια λέει πως έχει συναντήσει ανθρώπους που αμφισβητούν τη μεταστροφή της. Όπως λέει ο αρθρογράφος, ποτέ η ίδια δεν υποστηρίζει βίαιες ενέργειες, ωστόσο υπάρχουν κατάλοιπα της πλύσης εγκεφάλου από τους τζιχαντιστές: Κάποια στιγμή είχε πει πως δεν θεωρεί τους Σιίτες πραγματικούς μουσουλμάνους, ενώ, αν και δεν θέλει να γυρίσει στη Συρία, αποδοκιμάζει τον βομβαρδισμό τόσο πολλών ακολούθων του ISIS, «απλά επειδή θέλουν να ζήσουν σε ένα χαλιφάτο».

«Τέτοιες ατάκες προκύπτουν μετά από ώρες φυσιολογικής συζήτησης» λέει ο αρθρογράφος- τονίζοντας, ωστόσο, πως η ιστορία του Τζων και της Τάνια Γεωργελά δείχνει πως οι άνθρωποι αλλάζουν.

Όσον αφορά στον πρώην σύζυγό της (πλέον έχει πάρει διαζύγιο), η ίδια λέει πως «την εγκατέλειψε για να γίνει ο επόμενος Οσάμα μπιν Λάντεν», ενώ προσθέτει πως τα παιδιά τους μεγάλωναν για να γίνουν «ασασίνοι». Σχετικά με την επιστροφή τους στις ΗΠΑ, λέει πως «τους είπα ότι ο μπαμπάς έχει περάσει στη Σκοτεινή Πλευρά της Δύναμης» (παραπομπή στο κινηματογραφικό «Star Wars»). «Τους είπα ότι η μαμά ήταν και αυτή μέλος της Σκοτεινής Πλευράς, αλλά τώρα είναι μια σκοτεινή Τζεντάι».

Η 33χρονη μεγάλωσε στο Λονδίνο και, όπως λέει, βίωσε «πολύ ρατσισμό», κάτι που την ώθησε προς το ριζοσπαστικό Ισλάμ. «Είχαμε κακούς γείτονες, συνήθιζαν να σπάνε τα τζάμια τους. Αλλά γενικά ένιωθα ότι είμαι ξένη».

Κομβικό σημείο ήταν οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. «Ήμουν 17, είδα τους πύργους να πλήττονται και πήγα στο σχολείο την επόμενη ημέρα. Είπα στη φίλη μου “δεν είναι απαίσιο αυτό που συνέβη;” και με κοίταξε και μου είπε “είναι στα αλήθεια;”. Εκείνη τη στιγμή έγινα πραγματικά σκληροπυρηνική τζιχαντίστρια».

Γνώρισε τον Γεωργελά μέσω μουσουλμανικής ιστοσελίδας για γνωριμίες, χαρτάκια με τη διεύθυνση της οποίας μοιράζονταν σε διαμαρτυρία κατά του πολέμου στο Ιράκ. Παντρεύτηκαν στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 2004 και μετά πήγαν στις ΗΠΑ. Με την άνοδο του ISIS το 2013, ο Γεωργελάς της είπε ότι ήθελε να πάνε στη Συρία και να ζήσουν στο Χαλιφάτο. «Ο Τζων ήθελε να πάμε στη Συρία, και είπα ότι δεν ήμουν έτοιμη, όχι όσο τα παιδιά ήταν μικρά. Ήθελα να κερδίσουν οι αντάρτες, αλλά δεν χρειαζόταν να είμαι μέσα στη Συρία» λέει σχετικά η Τάνια, που τότε ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί. Πάντως, τα παιδιά «εκπαιδεύονταν ως ασασίνοι» και «τα ντύναμε τζιχαντιστές».

Εν τέλει πήγαν στη Συρία, αλλά μετά από έναν μήνα τόσο αυτή όσο και τα παιδιά αρρώστησαν, και ο Γεωργελάς συμφώνησε να αφήσει την οικογένειά του να γυρίσει στις ΗΠΑ χωρίς αυτόν. Ο ίδιος ανέβηκε στην ιεραρχία του ISIS και έγινε ο πιο υψηλόβαθμος Αμερικανός τζιχαντιστής, με αρμοδιότητα την προπαγάνδα και τα περιοδικά της οργάνωσης, με στόχο τη στρατολόγηση νέων μελών. Δεν είναι γνωστό αν είναι νεκρός ή ζωντανός.

Πίσω στο Τέξας, η Τάνια ανακρίθηκε από τις υπηρεσίες ασφαλείας και αργότερα αφέθηκε ελεύθερη. «Είχα κάνει αυτά τα παιδιά για έναν λόγο και μόνο, για να υπηρετούν τον Θεό ως μουσουλμάνοι, ως μουτζαχεντίν. Τώρα δεν ήξερα τι να τα κάνω» λέει. Πλέον τους τέσσερις γιους της μεγαλώνουν οι παππούδες τους, αλλά έχουν ακόμα επαφή με τη μητέρα τους. Η ίδια έχει επιστρέψει στον κόσμο του online dating: «Πήγα στην ιστοσελίδα γνωριμιών Match, έγραψα: “Έχω τέσσερα παιδιά, ο σύζυγός μου με παράτησε για να πάει να γίνει ο επόμενος Οσάμα μπιν Λάντεν”. Είχα 1.300 απαντήσεις». Συνάντησε τον νέο της σύζυγο, Κρεγκ, που εργάζεται στον χώρο του ΙΤ, μετά από 24 ώρες. Πλέον πηγαίνουν στην εκκλησία μαζί, και η ίδια λέει ότι θα ήθελε να εργαστεί για πρόγραμμα απο-ριζοσπαστικοποίησης για πρώην τρομοκράτες.

Πηγή: Φιλελεύθερος

US and NATO readying for war against Turkey

Από
anixneuseis
-
0

Bülent Orakoğlu  08 November 2017

The U.S. and Germany’s missile drill in Greece “against the enemy in the East,” which has been named “Artemis Strike,” will be continuing until Nov. 9. The American deep state (established order), which is imposing a covert weapon embargo on Turkey, along with Germany and Greece, which are leading the lobby for “invading Turkey,” commenced the drill in which Patriot and Stinger missiles are used at the “Chania NATO Missile Firing Installation” (NAMFI) on Crete Island. Within the scope of the “operational vigilance assessment criteria” of the Supreme Allied Commander Europe, a subsidiary of NATO’s highest military authority, real missiles are going to be used with a tactical scenario. In a statement by the U.S. Department of Defense, the following sentence is striking: “Drills like the Artemis Strike show how current and future forces gain abilities such as deterring potential opponents and quickly defeating them in cases deterring does not work, and that they are ready to fight in different areas or disputed territories.” Because, according to top-level officers, who are experts in the area, while the U.S., Germany and Greece, which are in the NATO alliance with Turkey, in their joint drill target Turkey, they are threatening that they will fight if necessary. Disputed territories refer to the islands in the grey area in the Aegean. Turkey being threatened that it may be declared NATO’s new potential enemy because it has shifted from the NATO, U.S. and West axis to Eurasia, due to its determination to purchase the S-400 Air Defense System from Russia, it developing local and alternative defense systems and producing independent policies is a tragicomic evaluation and indicates hateful and hostile behavior.

As a matter of fact, our American “allies” see no harm in portraying Turkey as the U.S.’s enemy, at every opportunity. The U.S. military’s spokesperson in Syria, Colonel Ryan Dillon, who recently appeared on German TV, not only said they provided all sorts of weapons to the Democratic Union Party (PYD), he also said, in reference to the Kurdistan Workers’ Party (PKK), “My enemy’s enemy is my friend.” Did he not? U.S. President Donald Trump’s former chief strategist Steve Bannon also stated in Washington that, “Turkey is the greatest threat targeting the U.S. and, as a matter of fact, Turkey is even more dangerous for the U.S. than Iran.” Did he not? Also, wasn’t it reported by judicial authorities that our nine security officers, who were martyred the previous day at the border’s zero point in Şemdinli, Hakkari, were killed with the weapons the U.S. supplied to the PKK-PYD?

As if they are not the instigator forces behind the 1960, 1971, 1980, Feb. 28, Feb. 7 National Intelligence Organization (MİT), Gezi, Dec. 17/25 failed coup attempts and the July 15 bloody attempt or coup. All NATO and EU countries have opened arms to thousands of Fetullah Terror Organization (FETÖ) fugitives, primarily to ringleader Fetullah Gülen, and let alone extradite the members of the terrorist organization to Turkey, they are aiding and abetting terrorism by hosting them and providing them residency permits – very much the way they are aiding and abetting the separatist PKK terrorist organization, giving them training and weapons. What harm has Turkey done to the U.S. from the 1960s to date? Nothing at all. Yet, the U.S. has sacrificed thousands of our citizens to terrorism and, with the support it has given coups, it has prevented our country for at least a century from catching up with the level of Western countries. Actually, the U.S. and Israel are the ones that are Turkey’s true enemies, acting like friends, trying dastardly to undermine Turkey. They want to divide and tear apart Turkey while they are also dividing and tearing apart the Middle East. However, as a game changer in the Middle East and the world, Turkey has foiled the U.S. and Israel’s games in the Middle East with the Euphrates Shield operation. It clearly announced to all countries, friend and foe alike, that it will not allow Turkey to be sieged, just like it wouldn’t allow the terrorist corridor. As the driving force of the Astana process, through an alliance with Russia and Iran, Turkey negated the strategy which aimed to destroy Syria and Iraq’s territorial integrity by Balkanizing the region.

President Recep Tayyip Erdoğan’s statement, which could be considered to be his second doctrine, targeted the countries supporting terrorism: “We do not care at all about such and such state being behind such and such [terrorist] organization and another state being behind another [terrorist] organization. No legitimate state can keep its own soldiers, its own staff together with terrorists. Our forefathers say that one should not force their chances and simply accept whatever befalls them. This is our last word to those who thought they distracted us until now by saying, ‘alliance,’ ‘strategic partnership,’ ‘alliance ties.’”

http://www.yenisafak.com/en/columns/bulentorakoglu/us-and-nato-readying-for-war-against-turkey-2040196

Ο χρόνος των εκλογών

Από
anixneuseis
-
5
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ  

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη χώρα στον δυτικό κόσμο όπου συζητείται τόσο πολύ και τόσο συχνά το ερώτημα «πότε θα γίνουν εκλογές;». Στις περισσότερες το ερώτημα δεν αναφέρεται, αλλά και ο κόσμος δεν κουβεντιάζει τα πολιτικά παρά μόνον κατά την προεκλογική περίοδο.

Πότε θα γίνουν, λοιπόν, εκλογές στην Ελλάδα; Ο κ. Τσίπρας σκοπεύει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, να τις τραβήξει όσο πιο μακριά γίνεται. Πιθανότερο σενάριο οι διπλές εκλογές την άνοιξη του 2019. Το αν θα φτάσει έως εκεί εξαρτάται, βεβαίως, από το αν θα μεσολαβήσει κάποιο «ατύχημα» ή όχι. Ο ίδιος μοιάζει να έχει αποκλείσει τις εκλογές το 2018 παρά το επιχείρημα που τον θέλει να τις προκαλεί πριν ξεκινήσουν οι νέες περικοπές συντάξεων κ.λπ., στις αρχές του 2019. Προφανώς, θεωρεί ότι θα δώσει με αυτόν τον τρόπο προεκλογική πλατφόρμα στον κ. Μητσοτάκη να τον κατηγορήσει για… απόδραση ενόψει των σκληρών μέτρων. Οι επιτελείς του Μαξίμου εκτιμούν πως τα «θύματα» των μέτρων είτε έχουν ήδη καεί είτε δεν είναι εκλογικοί πελάτες του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο πολιτικός αυτός σχεδιασμός είναι βασισμένος στο σενάριο πως η οικονομία θα πηγαίνει από εδώ και πέρα καλύτερα, επηρεάζοντας το μεγάλο ρεζερβουάρ των αναποφάσιστων. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ελπίζει πως το ΔΝΤ ή οι σκληροί του ΔΝΤ θα βγουν από τη μέση, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ακόμη και να μην εφαρμοσθούν ορισμένα από τα ήδη συμφωνηθέντα μέτρα. Είναι όμως νωρίς ακόμη για να υπάρχει, και για τον κ. Τσίπρα και όλους μας, καθαρή εικόνα. Η Ελλάδα, ευτυχώς, έχει μείνει έξω από το κάδρο των διαβουλεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης στο Βερολίνο. Η Αθήνα δεν ρωτάει… και περιμένει.

Επειδή όμως είμαστε η Ελλάδα, θα μπούμε σε εκλογικό κύκλο από τους πρώτους μήνες του 2018, είτε το θέλει η κυβέρνηση είτε όχι. Η συζήτηση θα ανοίξει στην «πιάτσα» και σιγά σιγά θα επηρεάσει υπουργούς, πολιτικά στελέχη, τη βάση της κυβέρνησης. Η πίεση θα ξεκινήσει για παροχές και –το κυριότερο– για το ξήλωμα ορισμένων μνημονιακών μέτρων και μεταρρυθμίσεων. Θα είναι πολύ δύσκολο για τον πρωθυπουργό να την αποκρούσει. Από τη στάση του, πάντως, θα εξαρτηθεί η πολύ κρίσιμη συζήτηση που θα διεξαχθεί το επόμενο καλοκαίρι για το αν η Ελλάδα μπορεί στο τέλος της ημέρας να σταθεί όρθια μόνη της, με πρόσβαση στις αγορές και κάποιου είδους μεταμνημονιακή επιτήρηση. Αυτή, άλλωστε, θα είναι η σημαντικότερη ίσως στιγμή στο επεισόδιο της ελληνικής κρίσης από τη στιγμή που ξέσπασε.

“Καθημερινή”

Serbian ambassador to Ukraine summoned for consultations

Από
anixneuseis
-
0

Serbian Foreign Minister Ivica Dacic late on Wednesday summoned for consultations the country’s ambassador to Ukraine, Rade Bulatovic.

SOURCE: B92 

(mfa.gov.rs)

A statement issued by the Ministry of Foreign Affairs (MFA) said this was done “due to current issues in relations with Ukraine” – while stressing that Serbia has taken “a series of concrete steps to (judicially) process Serbian citizens who took part in wars abroad, including in Ukraine.”

“Minister Dacic recalled that it is well known that Ukrainian mercenaries took part in the crimes committed by Croatia’s forces against the Serb people in Croatia (during the 90s) – whom Ukraine, unlike Serbia, never condemned,” the statement said.

It added that Serbia on several occasions, since the outbreak of the crisis in Ukraine, demonstrated its respect for Ukraine’s territorial integrity – something that was proven during Belgrade’s OSCE chairmanship.

According to the MFA, Dacic and Bulatovic will in the coming days speak about “further activities concerning relations with Ukraine.”

The statement also said that Serbia “remains committed to building good relations with Ukraine, based on principles of mutual respect” – and would not allow itself to become “collateral damage of international relations that have nothing to do with Serbia.”

Earlier on Wednesday, November 8, Ukraine’s Ministry of Foreign Affairs announcedthat the country’s foreign minister the day before met with the Ukrainian ambassador in Belgrade – summoned back to Kiev on November 3 – and that they discussed “bilateral issues (….) and the problem of Serbian mercenaries who fight in Donbass as part of the Russian terrorist troops.”

All this unfolds after an interview was published on November 1 with Ukraine’s ambassador to Serbia, Oleksandr Aleksandrovych – when he accused Serbia of being “used by Russia to destroy Europe.”

The Serbian Ministry of Foreign Affairs reacted on November 2 by warning Kiev that it would be “forced to take steps” unless the diplomat abandoned his “inadmissible behavior.”

This was then interpreted as “the last warning before expelling an ambassador.”

https://www.b92.net/eng/news/politics.php?yyyy=2017&mm=11&dd=08&nav_id=102759

1...2,9022,9032,904...3,026Σελίδα 2,903 από 3,026