Αρχική Blog Σελίδα 2904

Serbian and Albanian PMs speak at panel in Morocco

Από
anixneuseis
-
0

Prime Minister Ana Brnabic participated on Friday at the first plenary session of the World Policy Conference (WPC) in Marrakesh, Morocco.

SOURCE: B92, BETA, SRBIJA.GOV.RS 

(Tanjug)

Brnabic, along with Albanian Prime Minister Edi Rama, who also participated in the panel, spoke with Thierry de Montbrial, the founder and chairman of the World Policy Conference, about the challenges that the Western Balkans and Southeast Europe are facing, as well as their common future in the EU, the Serbian government announced on its website.

The prime ministers of Serbia and Albania concluded that the Western Balkan region, despite the political, economic and social challenges it faces, must focus on building good relations, stability and progress.

Serbia is strongly committed to regional cooperation and economic integration, because the economy is a key driver of all integration processes and the further development of all countries in the region, Brnabic pointed out.

Kosovo and the unilaterally declared independence, which Serbia does not recognize, remains a point of disagreement between Serbia and Albania. Brnabic and Rama agreed though that there are a number of topics about which there is consensus and cooperation, the Serbian government said on its website, and added that “the path of cooperation and reconciliation, initiated after more than six decades was by Aleksandar Vucic and Edi Rama, is an example of responsible politics and positive changes.”

“Serbia is deeply committed to this process and the deepening of cooperation and understanding with Albania. Although we do not agree on the issue of unilaterally proclaimed independence of Kosovo, we do our best not to affect the constructiveness of our relations and the dialogue we have established,” Brnabic pointed out at the panel.

Serbia has always firmly advocated the respect for international law and standards in international politics, as we have also always said that Pandora’s box will be opened if the one-sided declared independence of Kosovo is accepted, the prime minister stated.

She added that international law is here to ensure a more stable, predictable and safer world order, and certainly a more stable and secure Europe.

Brnabic stated that regardless of differences, Serbia will always first take care of the quality of life of all its citizens and their security, and that is why we are conducting an open dialogue with Pristina in order to solve the most important issues for citizens by mutual agreement between the two sides.

Rama “praised the efforts of Serbian President Aleksandar Vucic and the responsible policy of the dialogue he initiated, adding that it is good that the government led by Brnabic continued this policy and is fostering friendly relations between the two countries.”

Speaking about the foreign policy priorities of Serbia, the Prime Minister stressed that EU membership is a key foreign policy goal of Serbia, adding that the reforms that Serbia is pursuing on the road to the EU should show not only our commitment to the European path, but above all improve the quality of life of all our citizens.

The prime minister recalled that Serbia has opened 10 chapters in the negotiations with the EU, and that the government of Serbia will continue on the European path to responsibly implement political and economic reforms.

Just as the region of the Western Balkans needs the EU, the EU also needs the region because without a stable region there is no stability in the EU either, she said, concluding that Serbia will continue to build relations that lead us all together in the future and provide better living conditions and a higher standard and quality of life to all citizens.

The World Policy Conference (WPC) is taking place November 3-5, with participation of more than 120 senior officials from around the world.

While in Morocco, Brnabic will also meet with her Moroccan counterpart Saadeddine Othmani.

https://www.b92.net/eng/news/politics.php?yyyy=2017&mm=11&dd=03&nav_id=102723

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu Leads US President Trump to War with Iran

Από
anixneuseis
-
0

by Prof. James Petras 

Can Generals James Mattis (US Secretary of Defense) and John Hyten (Head of US Strategic Command) Prevent a Disaster?

10.26.2017

Introduction

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and the Presidents of the 52 Major Jewish American Organizations are leading President Trump, like a puppy on a leash, into a major war with Iran1. The hysterical ’52 Presidents’ and ‘Bibi’ Netanyahu are busy manufacturing Holocaust-level predictions that a non-nuclear Iran is preparing to ‘vaporize’ Israel, ,  The buffoonish US President Trump has swallowed this fantasy wholesale and is pushing our nation toward war for the sake of Israel and its US-based supporters and agents. We will cite ten recent examples of Israeli-authored policies, implemented by Trump in his march to war (there are scores of others).

1. After many years, Israel and ‘the 52 President’ finally made the US withdraw from the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) because of its detailed documentation of Israeli crimes against Palestinian people. Trump complied with their demands.

2. Tel Aviv demanded a Zionist fanatic and backer of the illegal Jewish settler occupation of Palestinian lands, the bankruptcy lawyer David Friedman, be appointed US Ambassador to Israel. Trump complied, despite the ambassador’s overt conflict of interest.

3. Israel launched waves of savage bombings against Syrian government troops and facilities engaged in a war against ISIS-mercenary terrorists. Israel, which had backed the terrorists in its ambition to break-up of the secular Syrian state, demanded US support. Trump complied, and sent more US arms to the anti-government terrorists.

4. Israel denounced the 2015 Iran Nuclear Deal Framework and Joint Comprehensive Plan of Action, signed by 6 major states and UN Security Council Members, (US, France, UK, Germany, China and Russia). A furious Netanyahu demanded that President Trump follow Tel Aviv and abrogate the multiparty agreement signed by his predecessor, Barack Obama. Trump complied and the US is at risk of openly violating its international agreement.

Trump parrots Netanyahu’s falsehoods to the letter: He raves that Iran, while technically in compliance, has violated ‘the spirit of the agreement’ without citing a single instance of actual violation. The 5 other signers of the ‘Framework’, the US military and the UN’s International Atomic Energy Agency have repeatedly certified Iran’s strict compliance with the accord. Trump rejects the evidence of countless experts among US allies and ‘his own generals’ while embracing the hysterical lies from Israel and the ‘52’. Who would have thought the ‘hard-nosed’ businessman Trump would be so ‘spiritual’ when it came to honoring and breaking treaties and agreements!

5. Israel and the ‘52’ have demanded that Washington imprison and fine US citizens who have exercised their constitutional First Amendment Right of free speech by supporting the international boycott, divest and sanctions (BDS) campaign, which is designed to end the illegal Israeli occupation of Palestinian land and crimes against Palestinians. Trump complied. Americans may soon face over a decade in prison and complete economic ruin for supporting a peaceful economic boycott of Israeli settler products. This will represent an unprecedented violation of the US Constitution. At present, US public employees, like teachers in certain US states, are facing job loss for refusing to sign a ‘loyalty oath’ not to boycott products from Israel’s illegal settlements. Desperate American victims of the floods and natural disasters in Texas are being denied access to public US taxpayer relief funds unless they sign similar loyalty oaths in support of Israel.

6. Israel demanded that the US appoint Zionist fanatic real estate attorney, Jason Greenblatt and real estate speculator, Jared Kushner as Middle East peace negotiators.  Trump appointed South Carolina businesswoman Nikki Haley as US Ambassador to the United Nations. Israel pushed for Ms. Haley, the first US governor to criminalize support for the peaceful BDS movement.

7. Trump went against the advice of ‘his Generals’ in his own cabinet regarding Iran’s compliance with the nuclear agreement, and chose to comply with Netanyahu’s demands.

8. Trump supports the long-standing Israeli project to maneuver a Kurdish takeover of Northern Iraq, grabbing the oil-rich Kirkuk province and permanently divide the once secular, nationalist Iraqi nation. Trump has sent arms and military advisers to the Kurds in war-torn Syria as they attempt to grab territory for a separate ‘Kurdistan’. This is part of an Israeli plan to subdivide the Middle East into impotent tribal ‘statelets’.

9. Trump rejected the Turkish government’s demand to extradite CIA-Israeli-backed Fethullah Gulen, self-exiled in the US since 1999, for his leadership role in the failed 2016 military coup d’etat.

10. Like all his predecessors, Trump is completely submissive to Israeli-directed ‘lobbies’ (like AIPAC), which operate on behalf of a foreign power, in violation of the 1938 Foreign Agents Registration Act. Trump chose his Orthodox Zionist son-in-law, Jared Kushner, a callow real estate investor and prominent supporter for war against Iran, as his chief foreign policy adviser.

President Trump’s irresponsible pandering to Israel and its American-Jewish agents has caused deep unease among the Generals in his cabinet, as well as among active duty and retired US military officers, who are skeptical about Tel Aviv’s push for open-ended US wars in the Middle East.

Ten Reasons Why Military Officers support America’s Nuclear Accord with Iran

The Netanyahu-Israel First power configuration in Washington succeeded in convincing Trump to tear-up the nuclear accord with Iran. This went against the advice and wishes of the top US generals in the White House and active duty officers in the field who support the agreement and recognize Iran’s cooperation.

The Generals have ten solid reasons for rejecting the Netanyahu-Trump push to shred the accord:

1. The agreement is working. By all reliable, independent and official observers, including the International Atomic Energy Agency, the US intelligence community and the US Secretary of State – Iran is complying with its side of the agreement.

2. If Trump violates the agreement, co-signed by the 6 members of the UN Security Council, in order to truckle to the whims of Israel and its gang of ‘52’, the US government will lose all credibility among its allies. The US military will be equally tainted in its current and future dealings with NATO and other military ‘partners’.

3. Violation of the agreement will force the Iranians to restart their nuclear, as well as advanced defensive, weapons programs, increasing the risk of an Israeli-Trump instigated military confrontation.  Any US war with Iran will be prolonged, costing the lives of tens of thousands of US troops, its land bases in the Gulf States, and warships in the Persian Gulf. Full-scale war with Iran, a large and well-armed country, would be a disaster for the entire region.

4. US generals know from their earlier experiences under the George W. Bush Administration that Zionist officials in Washington, in close collaboration with Israeli handlers, worked tirelessly to engineer the US invasion of Iraq and the prolonged war in Afghanistan. This led to the death and injury of hundreds of thousands of US military personnel as well as millions of civilian casualties in the invaded countries. The ensuing chaos created the huge refugee crises now threatening the stability of Europe. The Generals view the Israel-Firsters as irresponsible armchair warmongers and media propagandists, who have no ‘skin in the game’ through any service in the US Armed Forces. They are correctly seen as agents for a foreign entity.

5. US generals learned the lesson of the wars in Iraq, Syria, Libya and Somalia – where disastrous interventions led to defeats and loss of potential important regional allies.

6. US generals, who are working with Secretary of State Rex Tillerson to negotiate an agreement with North Korea, know that Trump’s breaking a negotiated agreement with Iran, only reinforces North Korea’s distrust of the US and will harden its opposition to a diplomatic settlement on the Korean Peninsula. It is clear that a full-scale war with nuclear-armed North Korea could wipe out tens of thousands of US troops and allies throughout the region and kill or displace hundreds of thousands, if not millions, of civilians.

7. US generals are deeply disturbed by the notion that their Commander in Chief, the elected President of the United States, is taking his orders from Israel and its US proxies. They dislike committing American blood and treasure for a foreign power whose policies have only degraded US influence in the Middle East. The generals want to act for and in defense of US national interests – and not Tel Aviv’s.

8. US military officials resent the fact that Israel receives the most advanced US military weapons and technology, which have been subsidized by the US taxpayers.  In some cases, Israelis receive advanced US weapons before US troops even have them. They also are aware that Israeli intelligence agents (and American citizens) have spied on the US and received confidential military information in order to preempt US policy. Israel operates within the United States with total impunity!

9. US generals are concerned about negotiating accords with China over strategic military issues of global importance. The constant catering and groveling to Israel, an insignificant global economic entity, has reduced US prestige and status, as well as China’s trust in the validity of any military agreements with the Americans.

10. Trump’s total reliance on his pro-Israel advisers, embedded in his regime, at the expense of US military intelligence, has led to the construction of a parallel government, pitting the President and his Zionist-advisers against his generals. This certainly exposes the total hypocrisy of Trump’s presidential campaign promise to ‘Make America Great Again’. His practice and policy of promoting war with Iran for the sake of Israel are placing US national interest and the advice of the US generals last and will never restore American prestige.

Trump’s decision not to certify Iran’s compliance with the accord and his handing the ultimate decision on an international agreement signed by the six members of the UN Security Council over to the US Congress is ominous:  He has effectively given potential war making powers to a corrupt legislature, often derided as ‘Israeli occupied territory’, which has always sided with Israeli and US Zionist war mongers. Trump is snubbing ‘his’ State Department, the Pentagon and the various US Intelligence agencies while giving into the demands of such Zionist zealots as New York Senator Charles Schumer, Netanyahu’s alter ego in the US Senate and a huge booster for war with Iran.

Conclusion

Trump’s refusal to certify Iran’s compliance with nuclear accord reflects the overwhelming power of Israel within the US Presidency. Trump’s rebuke of his generals and Secretary of State Tillerson, the UN Security Council and the 5 major cosigners of the 2015 accord with Iran, exposes the advanced degradation of the US Presidency and the US role in global politics.

All previous US Presidents have been influenced by the billionaire and millionaire die-hard Israel-Firsters, who funded their electoral campaigns. But occasionally, some ‘Commanders in Chief’ have decided to pursue policies favoring US national interest over Israel’s bellicose ambitions. Avoiding a catastrophic war in the Middle East is such a case: Obama chose to negotiate and sign a nuclear accord with Iran. Tel Aviv’s useful fool, Donald Trump, intends to break the agreement and drag this nation further into the hell of regional war.

In this regard, international opinion has sided with America’s generals. Only Israel and its US acolytes on Wall Street and Hollywood applaud the blustering, bellicose Trump!

* James Petras is a Bartle Professor (Emeritus) of Sociology at Binghamton University, New York.He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet. He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu Leads US President Trump to War with Iran | by Prof. James Petras

Μήνυμα στην Τουρκία η συνεργασία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ

Από
anixneuseis
-
0
Του Δημήτρη Τσαϊλά  Πέμπτη 09 Νοεμβρίου 2017, 00:03 

Η Αίγυπτος και η Ελλάδα συνήψαν στρατηγική συμμαχία για την αντιμετώπιση των κοινών προκλήσεων και απειλών στην ασταθή Μέση Ανατολή. Έτσι Αιγυπτιακές και Ελληνικές αεροναυτικές δυνάμεις διεξήγαγαν κοινή στρατιωτική διακλαδική άσκηση, με την ονομασία «Μέδουσα 2017». Η δε άσκηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Οι δυνάμεις που συμμετείχαν είχαν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν σε τακτικές ασκήσεις επιφανείας, ανθυποβρυχιακού πολέμου και ασκήσεις αεράμυνας, καθώς και ασκήσεις έρευνας-διάσωσης, ασκήσεις εμμέσου και αμέσου βομβαρδισμού και επιχειρήσεις ναυτικής αποτροπής. Ενώ το κλείσιμο της άσκησης περιέλαβε αμφίβια/αποβατική ενέργεια στη νήσο Ρόδο. Οι κοινές ασκήσεις γίνονται στο πλαίσιο της  ενίσχυσης της συνεργασίας και της ανταλλαγής  τεχνογνωσίας μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων της Αιγύπτου και την Ελλάδα. Πέραν όμως αυτής της σημαντικής παραμέτρου η πολυεθνική συνεργασία η οποία έρχεται εν μέσω τουρκικών προκλήσεων και εντάσεων μεταξύ Κύπρου Τουρκίας για την εξερεύνηση πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο. Έτσι η Ελλάδα σχεδιάζει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, τη Κύπρο και την Αίγυπτο, που κρίνονται ζωτικής σημασίας για την περιφερειακή ασφάλεια.

Οι τέσσερις κύριοι λόγοι που οδήγησαν τα κράτη σε αυτή τη συμμαχία είναι:Το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης ροής προσφύγων: Η Ελλάδα έχει δεχτεί τα εκατομμύρια των προσφύγων από τη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, ενώ η Αίγυπτος φιλοξενεί ήδη εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία, το Σουδάν, την Ερυθραία και άλλες αφρικανικές χώρες.

  1. Η έξαρση της τρομοκρατίας: Η Αίγυπτος έχει πέσει θύμα από ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων θρησκευτικού εξτρεμισμού, ενώ η Ελλάδα βιώνει μια παρόμοια πιθανή απειλή.
  2. Αποσταθεροποίηση της Λιβύης: Μετά την πτώση του καθεστώτος Gaddafi, η Λιβύη έγινε ένα αποτυχημένο κράτος και μια πύλη εξόδου για τους παράνομους μετανάστες, τρομοκράτες αλλά και οπλισμού.
  3. Η Τουρκία: Αμφότερες οι χώρες έχουν πολιτικές και οικονομικές διαφορές με το καθεστώς Erdogan.

Για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων, η Αίγυπτος και ο Ελληνισμός μαζί με το Ισραήλ, ήρθαν κοντά συνάπτοντας στρατηγικές συμμαχίες. Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του λαθρεμπορίου, της πειρατείας στη θάλασσα, και η παράνομη μετανάστευση αποτελεί μέρος της συνεργασίας για την ασφάλεια μεταξύ των χωρών της Μεσογείου.

Αυτές οι συμμαχίες, από την άλλη μεριά, φέρνουν συνεχώς σε αμηχανία την Τουρκία καθώς βλέπουν ότι η Ελλάδα συνεχίζει με επιτυχία το σχεδιασμό πραγματοποίησης κοινών στρατιωτικών ασκήσεων, με τους Αιγύπτιους αλλά και με τους Ισραηλινούς, φέρνοντάς τους μάλιστα και στο χώρο του Αιγαίου.  Αυτές οι κινήσεις, προορίζονται για να δώσουν σαφώς ένα μήνυμα προς την Άγκυρα, ότι οι μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις υποστηρίζουν τη στάση της Ελλάδας κατά της Τουρκίας.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι νωρίτερα αυτό το έτος, η Αίγυπτος συνεργάστηκε με το Ναυτικό των ΗΠΑ στο πλαίσιο της άσκησης «Eagle Salute 2017» που έλαβε μέρος στις νερά της Ερυθράς Θάλασσας, και αργότερα πραγματοποίησε ναυτική άσκηση με γαλλικές ναυτικές δυνάμεις που ονομάστηκε «Κλεοπάτρα» σε αιγυπτιακά χωρικά ύδατα της Μεσογείου και της Ερυθράς θάλασσας.

Βέβαια η Τουρκία συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι ο Ελληνισμός της “κλέβει το δικαίωμά” άντλησης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, ερμηνεύοντας το Διεθνές Δίκαιο κατά το δοκούν, προβάλλοντας μόνο την ισχύ, αφού δεν έχουν δίκαια ερείσματα.

Ο Ελληνισμός αξιοποιεί την πολιτική του επιρροή για την ώρα, προσβλέποντας στη διατήρηση της στρατιωτικής ισορροπίας και στο περιφερειακό πλαίσιο στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή ώστε να μη προσφέρει τη δυνατότητα μιας στρατιωτικής επιλογής. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η Κύπρος έχει άδεια διερευνητικών γεωτρήσεων στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη (ΑΟΖ), και η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να αναζητήσει πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην ίδια περιοχή. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που επιβάλλει να είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε κάθε προσπάθεια ενάντια στην εθνική κυριαρχία ή την εδαφική ακεραιότητα της ευρύτερης περιοχής της άμυνας της Ελλάδας και της Κύπρου, εάν απαιτηθεί.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι υποναύαρχος ΠΝ ε.α.

liberal

Turkey’s plan to acquire Russia’s S-400 air-defense system may never happen, analysts say

Από
anixneuseis
-
0
  • Russia’s still touting Turkey buying its S-400 air-defense system for more than $2 billion, but analysts are growing skeptical the deal will happen.
  • Some believe the Turkish government is using Russia to get a better deal on an air-defense system from the U.S. or a European NATO ally.
  • Previously, Turkey backed out of a deal to buy a Chinese-made defense system after facing pressure from NATO and the U.S.
| 

Mikhail Metzel | TASS | Getty Images
Russia’s President Vladimir Putin and Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan shake hands at a joint news conference following their talks, September 28, 2017.

While Russia continues to tout the planned sale of its S-400 strategic air-defense system to Turkey, some U.S. analysts are growing more skeptical about the deal.

On Thursday, the CEO of Russia’s state-owned Rostec defense company said the deal with Turkey exceeded $2 billion, according to Tass, the Russian news agency. It followed Turkish President Recep Tayyip Erdogan in September announcing the longtime member of NATO had made a down payment to Moscow for the S-400 and that he and Vladimir Putin, the Russian president, “are determined on this issue.”

“Don’t be surprised if that deal for the S-400 system never actually sees the full light of day,” said Richard Safran, a defense analyst at Buckingham Research in New York. “The Turkish situation on the surface appears to be degrading right now.”

 Regardless, the potential sale of the S-400 has been one of the irritants in U.S.-Turkish relations and also raised questions about Ankara’s long-term motivations and its commitment to the NATO alliance.

Last week, Gen. Petr Pavel, chairman of the NATO Military Committee, said during an event in Washington that Turkey should it go ahead with the acquisition would be “facing the consequences of that decision.”

Turkey wants to manufacture the S-400 domestically in a joint venture with Russia as part of an overall effort by Ankara to build the country’s military manufacturing expertise. However, that arrangement would mean the Russians would have to share the technology with Turkey, and all indications so far are Moscow probably wouldn’t allow the transfer.

Recharging an S-400 Triumf surface-to-air missile system in military training of the 428th Zvenigorod Guards Missile Regiment on combat duty.

Mikhail Japaridze | TASS | Getty Images
Recharging an S-400 Triumf surface-to-air missile system in military training of the 428th Zvenigorod Guards Missile Regiment on combat duty.

Analysts say the sale has other problems too, including the Russian military equipment’s lack of interoperability with NATO’s armed forces. No NATO ally currently operates the S-400.

“I do not think it will happen,” said Luke Coffey, director of the Allison Center for Foreign Policy at the Heritage Foundation, the Washington-based conservative think tank. First, he believes Ankara is using the Russians as leverage to get a better deal on an air-defense system from the U.S. or a European ally. Second, he doesn’t believe Moscow will transfer the S-400 technology to Turkey.

Indeed, Turkish paper Hurriyet last month reported a Putin advisor, Vladimir Kojin, had said Russia would not provide the technology transfer sought by Ankara. Also, Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu was quoted by the Istanbul paper Aksam as saying: “If Russia doesn’t want to comply, we’ll make an arrangement with another country.”

Wolfe Research analyst Hunter Keay said in a note last month that Erdogan “overruled” the comments by his foreign minister and also “pointed out having talks over the still-in-development S-500 missile system,” a newer version of Russia’s defense system.

Even so, Russian media have still played up Turkish interest in the S-400 for many months, noting that China was a buyer of the system. More recently, it’s been reported that Saudi Arabia is interested in the air defense system.

Back in 2015, Turkey looked set to acquire China’s export version of the FD-2000 long-range air-defense missile system for $3.4 billion but backed out after pressure from NATO. Also, the Chinese reportedly refused to budge on all of the Ankara government’s technology-transfer demands.

“We’re not expecting Turkey to switch course again, but further estrangement from the U.S./NATO and closer ties with Russia could create risks around existing programs like the F-35,” said Keay.

Turkey is scheduled to get 100 F-35 stealth fighter jets, with the first aircraft delivery expected to happen in 2019.

Despite strains in the U.S.-Turkish alliance, analysts say the controversial Erdogan probably is playing to a domestic audience with the Russian hardware purchase since it fits into his strategy to continue consolidating power and demonstrating regional superpower status regardless of NATO.

“Turkey is doing a lot of posturing to show that it is capable of going elsewhere besides NATO for its weapons and its alliances,” said Loren Thompson, a defense industry consultant and chief operating officer of the Lexington Institute, a Virginia-based public-policy think tank supported by U.S. defense giants.

Since a failed coup attempt in 2016, Erdogan’s government has detained several Americans. Erdogan blames the West for helping alleged coup plotters and their sympathizers.

Other challenges in the U.S.-Turkish relationship stem from the U.S. alliance with the YPG-led Syrian Democratic Forces to defeat ISIS. The Kurdish YPG militia are a branch of the outlawed terrorist group PKK (or Kurdistan Workers’ Party), which is accused of killing some 1,200 Turkish security forces and civilians.

Additionally, there’s been a diplomatic dispute between Ankara and Washington that led Erdogan last month to accuse the U.S. of unfairly treating its longtime ally. There’s also been a diplomatic spat and suspension of visa services to each other’s citizens.

Meantime, Erdogan and Putin have worked to mend a relationship that was rocked after Turkey shot down a Russian fighter jet in late 2015. Putin has visited Turkey at least two times since ties between the two countries resumed last year.

“Maybe Erdogan and Putin get along personally, but these countries have been competitors and enemies on and off through the course of centuries,” said Coffey. “The idea that they will all of a sudden become these close buddies goes against the grain of history.”

Added Coffey, “Erdogan tries to play one off the other to advance Turkey’s position in the region. He’ll cooperate with Russia when he thinks it suits it, or then he’ll go back to NATO and the U.S.”

“ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΩΤΑ ΛΕΠΤΑ “.

Από
anixneuseis
-
0

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Το βιβλίο θεωρείται ένα βιβλίο-σταθμός, τόσο για το ευρύ κοινό όσο και για τους ίδιους τους ειδικούς επιστήμονες, ένα από εκείνα τα βιβλία που άφησαν εποχή παραμένοντας πάντοτε επίκαιρα. Ο συγγραφέας του, ο Steven Weinberg, ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή φυσικός, ανήκει σε εκείνη την παλιά στόφα επιστημόνων που έχουν βαθιά γνώση της επιστήμης τους. Κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ για τις εργασίες του στη φυσική στοιχειωδών σωματιδίων, έχει ταυτόχρονα στο ενεργητικό του βιβλία αναφοράς τόσο για τη σωματιδιακή φυσική όσο και για τη βαρύτητα και την κοσμολογία, κάτι που ίσως κανένας άλλος φυσικός δεν έχει καταφέρει μεταπολεμικά.

Το βιβλίο είναι το πρώτο που αναφέρθηκε στην ιστορία του αρχέγονου σύμπαντος, πείθοντας ειδικούς και μη ότι όχι μόνο αυτό θεωρείται δυνατό αλλά ότι «δουλεύει» και μάλιστα αρκετά ικανοποιητικά. Και μόνο για αυτόν τον λόγο, πρέπει να διαβαστεί από όλους όσοι έχουν ενδιαφέρον να μάθουν ποια είναι η Ιστορία μας.

“Είναι συναρπαστικό να μπορείς να περιγράψεις τις συνθήκες που επικρατούσαν στο σύμπαν στο τέλος του πρώτου δευτερολέπτου, ή του πρώτου λεπτού, ή του πρώτου έτους. Αποτελεί απόλαυση για έναν φυσικό να είναι σε θέση να εξετάζει τα πράγματα αριθμητικά, εκτιμώντας ότι σε συγκεκριμένο χρόνο η θερμοκρασία, η πυκνότητα και η χημική σύσταση του σύμπαντος είχαν συγκεκριμένες τιμές. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε ακόμη αρκετά σίγουροι όταν μιλάμε για αυτά τα θέματα, αλλά είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι πλέον εκφέρουμε γνώμη για το πρώιμο σύμπαν, έστω και με κάποια επιφύλαξη. Αυτήν ακριβώς τη συναρπαστική εμπειρία θέλω να μεταφέρω στον αναγνώστη.” γράφει ο ίδιος ο Weinberg στον πρόλογο του βιβλίου.

Πρόκειται λοιπόν για την ιστορία της πιο σημαντικής και συναρπαστικής φάσης του αρχέγονου σύμπαντος. Ταυτόχρονα, πραγματεύεται και την ιστορία της πιο σημαντικής και συναρπαστικής φάσης της ίδιας της ύλης, καθώς τα συστατικά της, τα ίδια τα στοιχειώδη σωματίδια, δεν είχαν πάντοτε τη μορφή που έχουν σήμερα αλλά ακολούθησαν και αυτά διαρκείς μετασχηματισμούς και μεταλλάξεις.

Η θεωρία της μεγάλης έκρηξης και η περιγραφή των πρώτων τριών λεπτών της δημιουργίας ξεδιπλώνονται αριστοτεχνικά στις σελίδες αυτού του βιβλίου αλλάζοντας μια για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν.

Εκδοτικός Οίκος Ροπή
ISBN 978-618-5289-16-4
Τίτλος ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ
Υπότιτλος Μια σύγχρονη άποψη της προέλευσης του σύμπαντος
Τίτλος Πρωτοτύπου The first three minutes
Γλώσσα Πρωτοτύπου Αγγλικά
Γλώσσα από την οποία έγινε η Μετάφραση Αγγλικά
Συγγραφέας (Ελληνικά) Στήβεν Γουάινμπεργκ
Συγγραφέας (Λατινικά) Steven Weinberg
Μεταφραστής Γιάννης Καρακώστας
Άλλοι Συντελεστές
(Σημειώστε Και Ιδιότητα)
Θέμα (Γενική Κατηγορία π.χ. Μυθιστόρημα, Ποίηση) Εκλαίκευση Επιστήμης (Φυσική, Κοσμολογία)
Τιμή Πώλησης € 15 €
Με ή Χωρίς ΦΠΑ 15,9 €
Συντελεστής ΦΠΑ% 6%
Μήνας / Έτος 1ης Έκδοσης 03/11/2017
Μήνας / Έτος Τρέχουσας Έκδοσης 03/11/2017
Αριθμός Έκδοσης
Είδος:   Βιβλίο,  Άλλο Βιβλίο
Εξώφυλλο

(Σκληρό, Μαλακό, Πανόδετο..)

 Μαλακό
Αριθμός Σελίδων 204
Διαστάσεις (Ύψος X Πλάτος) Cm 14Χ21
Βάρος (gr)
Ονομασία Σειράς CLASSICS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τι οδήγησε στη Ρωσική Επανάσταση και πώς αξιολογείται το αποτέλεσμά της

Από
anixneuseis
-
3

Η 7η Νοεμβρίου αποτελεί ημερομηνία ορόσημο για τη Ρωσική Επανάσταση που σηματοδότησε τον σύντομο 20ό αιώνα και δίχασε –ίσως συνεχίζει να διχάζει– την ανθρωπότητα.

Εξάλλου υπήρξε η πρώτη πλήρης και ευθεία αμφισβήτηση του καπιταλισμού.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε κλονίσει ανεπανόρθωτα τη διεθνή καπιταλιστική τάξη πραγμάτων, όπως είχε διαμορφωθεί το 1914. Αν και η Οκτωβριανή Επανάσταση –οκτωβριανή με το παλιό ημερολόγιο (25 Οκτωβρίου), νοεμβριανή με το Γρηγοριανό (7 Νοεμβρίου)– είχε παγκόσμια εμβέλεια, οι ρίζες της βρίσκονται στις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν στη Ρωσία. Πίσω από τη μεγαλοπρεπή πρόσοψη του τσαρικού απολυταρχικού καθεστώτος υπήρχε μια καθυστερημένη αγροτική χώρα που ελάχιστες προόδους είχε να επιδείξει αφότου, το 1861, καταργήθηκε η δουλοπαροικία. Ο φαύλος κύκλος βίας και καταστολής ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά της χώρας, αφού ήδη από τη δεκαετία του 1860 είχαν κάνει την εμφάνισή τους αρκετές ομάδες που πίστευαν στην αποτελεσματικότητα της δυναμικής δράσης ή ακόμα και των τρομοκρατικών ενεργειών. Οι λεγόμενοι ναρόντνικοι, που αργότερα θα εξελίσσονταν στο Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα, είχαν ιδιαίτερη απήχηση στη ρωσική ύπαιθρο – κυρίως μεταξύ των φτωχών αγροτών.


Ρωσική χωροφυλακή, 1890

Μετά το 1890 πάντως η χώρα είχε αρχίσει να κάνει κάποια δειλά βήματα προς την εκβιομηχάνιση. Αυτή η διαδικασία είχε ως συνέπεια την ανάδυση μιας ολοένα και πιο ισχυρής αστικής τάξης, αλλά και πολιτικών δυνάμεων που διαπνέονταν από τις αρχές του Δυτικού φιλελευθερισμού και κοινοβουλευτισμού – κύριοι εκπρόσωποι αυτών των δυνάμεων ήταν οι λεγόμενοι Καντέ, δηλαδή το Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα.

Παράλληλα με τις πρώτες βιομηχανίες έκανε τα πρώτα του δειλά βήματα και το ρωσικό βιομηχανικό προλεταριάτο, με τις πρώτες μαζικές όσο και δυναμικές κινητοποιήσεις που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1890. Αντανάκλαση όλων αυτών των εξελίξεων ήταν και η ίδρυση, το 1898, του μαρξιστικών προσανατολισμών Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, ηγετικές φυσιογνωμίες του οποίου ήταν μεταξύ άλλων ο Πλεχάνοφ, ο Λένιν και ο Μάρτοφ.

Η διάχυτη δυσαρέσκεια που επικρατούσε στη ρωσική κοινωνία έγινε μάλιστα εντονότερη μετά την ταπεινωτική ήττα της χώρας στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904-1905.

Η πρώτη Ρωσική Επανάσταση, το 1905, είχε ασαφείς στόχους και προσανατολισμούς. Οι φιλελεύθεροι αστοί και οι οπαδοί της συνταγματικής μοναρχίας αμφισβητούσαν το αυταρχικό και οπισθοδρομικό τσαρικό καθεστώς, κατά του οποίου και εξεγέρθηκαν. Από την άλλη, οι εργάτες πήραν επίσης μέρος στην εξέγερση –ιδιαίτερα μετά τα αιματηρά γεγονότα της λεγόμενης Ματωμένης Κυριακής (22 Δεκεμβρίου) στην Αγία Πετρούπολη–, δημιουργώντας μάλιστα το πρώτο σοβιέτ (συμβούλιο) των εργατικών αντιπροσώπων.


Η σφαγή της Ματωμένης Κυριακής

Η επανάσταση του 1905 κατεστάλη σχετικά εύκολα από το τσαρικό καθεστώς, το οποίο αρκέστηκε απλώς σε ορισμένες πολιτικές μεταρρυθμίσεις, όπως, η εκλογή Κοινοβουλίου (Δούμας).

Αντίστοιχα λίγο-πολύ ήταν τα αιτήματα όσων εξεγέρθηκαν τον Φεβρουάριο του 1917, με την προσθήκη βέβαια ενός νέου στοιχείου: της κόπωσης από τα δυόμισι ήδη χρόνια πολέμου, σε συνδυασμό με τη γενική δυσαρέσκεια για τον τρόπο διεύθυνσης της πολεμικής προσπάθειας. Αυτήν την φορά ο τσάρος εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Την εξουσία ανέλαβε, έτσι, η λεγόμενη Προσωρινή Κυβέρνηση με την υποστήριξη της Δούμας. Ωστόσο σύντομα θα γινόταν φανερός ο υβριδικός και επισφαλής χαρακτήρας του νέου καθεστώτος, καθώς η Προσωρινή Κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει έναν άλλο (υπό διαμόρφωση) πόλο εξουσίας: τα σοβιέτ.

Η Φεβρουαριανή Επανάσταση είχε ως συνέπεια –εκτός των άλλων– να επιστρέψουν από το εξωτερικό εξόριστοι και αυτοεξόριστοι επαναστάτες. Οι περισσότεροι από αυτούς ανήκαν στους Μπολσεβίκους ή στους Μενσεβίκους (όπως λέγονταν οι δύο πτέρυγες του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος μετά τη διάσπαση του 1903), αλλά και στους Σοσιαλεπεναστάτες (γνωστούς και ως Εσέρους, από τα αρχικά του κόμματός τους: SR).


Η Φεβρουαριανή Επανάσταση

Τα σοβιέτ, και ειδικά το σοβιέτ της Πετρούπολης, ήταν κατά κάποιον τρόπο ένας εναλλακτικός πόλος εξουσίας απέναντι στην Προσωρινή Κυβέρνηση.

Το βασικό μαρξιστικό σχήμα έκανε λόγο για δύο, διακριτές μεταξύ τους, επαναστάσεις: θα προηγούνταν η αστική και θα ακολουθούσε η σοσιαλιστική. Τα περισσότερα, λοιπόν, μέλη των σοβιέτ ήταν πρόθυμα να δουν τα γεγονότα του Φεβρουαρίου σαν την αναγκαία αστική επανάσταση η οποία θα εγκαθίδρυε στη Ρωσία κοινοβουλευτικό καθεστώς Δυτικού τύπου, παραπέμποντας τη σοσιαλιστική επανάσταση σε μια μεταγενέστερη, απροσδιόριστη προς ώρας, στιγμή.

Αυτήν την άποψη είχαν και τα πρώτα δύο στελέχη των Μπολσεβίκων που είχαν καταφέρει να επιστρέψουν στην Πετρούπολη: ο Στάλιν και ο Κάμενεφ.

Τα πράγματα άλλαξαν ριζικά όταν, τον Απρίλιο του 1917, επέστρεψε στη Ρωσία ο Λένιν, όντας αρχικά σχεδόν ο μόνος από τους ηγέτες των Μπολσεβίκων που είχε αντίθετη άποψη. Ο Λένιν αμφισβήτησε την άποψη ότι όσα είχαν συμβεί συνιστούσαν, απλώς, την απαραίτητη για την εξέλιξη της χώρας αστική επανάσταση. Κατά τη γνώμη του, η επανάσταση που είχε ξεσπάσει τον Φεβρουάριο θα μπορούσε να υπερβεί τα όρια της αστικοδημοκρατικής αλλαγής. Η δυαδική εξουσία που υπήρχε εκ των πραγμάτων μετά την πτώση του τσαρικού καθεστώτος συνιστούσε παράλληλα και μια μορφή «κενού εξουσίας». Σε όλη τη Ρωσία συμβούλια, (σοβιέτ) εργατών και αγροτών έκαναν καθημερινά την εμφάνισή τους αμφισβητώντας το κύρος και την εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης.


Στάλιν, Λένιν και Τρότσκι σε νεανική φωτογραφία

Αγρότες καταλάμβαναν εκτάσεις, εργάτες έθεταν υπό τον έλεγχό τους εργοστάσια, στρατιώτες αναδείκνυαν τους επικεφαλής τους με ψηφοφορία, η στρατιωτική ιεραρχία είχε καταλυθεί και μονάδες βρίσκονταν υπό διάλυση. Όταν λοιπόν ο Λένιν αποφάσισε να επαναπροσδιορίσει τους στόχους της Επανάστασης με τις περιώνυμες «Θέσεις του Απρίλη», το έδαφος ήταν ήδη πρόσφορο για τις προτάσεις του.

Το καλοκαίρι του ’17 ο Λένιν, παρά τις αντιξοότητες, κατάφερε να πείσει τα άλλα ηγετικά στελέχη του κόμματός του, αν και στα σοβιέτ οι απόψεις του παρέμεναν μειοψηφικές.

Μετά και την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από τον δεξιό στρατηγό Κορνίλοφ, ήδη τον Σεπτέμβριο, οι Μπολσεβίκοι είχαν καταφέρει να διαθέτουν την πλειοψηφία στα σοβιέτ της Πετρούπολης και της Μόσχας.

Τον Οκτώβριο ο Λένιν, έχοντας επιστρέψει μεταμφιεσμένος στην Πετρούπολη (είχε καταφύγει στη Φινλανδία για να μη συλληφθεί από την Προσωρινή Κυβέρνηση), εξασφάλισε τη σύμφωνη γνώμη της Κεντρικής Επιτροπής των Μπολσεβίκων. Την προετοιμασία για την υλοποίηση της απόφασης ανέλαβε η στρατιωτική επαναστατική επιτροπή των σοβιέτ της Πετρούπολης, τον έλεγχο της οποίας είχαν σαφώς οι Μπολσεβίκοι.

Σημαντικό ρόλο στις προετοιμασίες για την κατάληψη της εξουσίας έπαιξε επίσης ο Τρότσκι, ο οποίος είχε ενταχθεί στους Μπολσεβίκους μετά την επιστροφή του στην Πετρούπολη, το καλοκαίρι του 1917.

Στις 25 Οκτωβρίου (7 Νοεμβρίου με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο) η Κόκκινη Φρουρά, την οποία αποτελούσαν κυρίως εργάτες, κατέλαβε στρατηγικής σημασίας θέσεις στην Πετρούπολη και σύντομα τα χειμερινά ανάκτορα. Η Προσωρινή Κυβέρνηση κατέρρευσε χωρίς καν να προβάλλει ουσιαστική αντίσταση.

Για πολλούς ήταν η μεγαλύτερη επανάσταση του 20ού αιώνα. Για άλλους, ένα «αναίμακτο πραξικόπημα».

Οι δυσκολίες αρχίζουν από την επόμενη μέρα. Τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα που απασχολούν και σήμερα τα επαναστατικά μαρξιστικά ρεύματα ήταν ο Λένιν, που έφυγε νωρίς, ο Στάλιν και ο Τρότσκι, ενώ αξιοσημείωτος ήταν και ο ρόλος (και η παρουσία) των Αναρχικών.

Η εξέλιξη, και κυρίως η κατάληξη της επανάστασης δεν πρέπει να ικανοποίησε. Το γραφειοκρατικό φαινόμενο κυριάρχησε, και η ανάδυση του Στάλιν έμελλε να βάψει με πολύ αίμα μια πολιτική πρόταση που υποσχόταν την απελευθέρωση του ανθρώπου. Παράλληλα, με την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος, το 1989, άρχισε να αμφισβητείται και η μαρξιστική θεωρία ως σύγχρονη πρόταση εναλλακτικής διακυβέρνησης.

pontos-news

Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος επισημοποίησαν τον στρατιωτικό τους άξονα

Από
pcuser
-
0

Αποφασίστηκε, μεταξύ άλλων, η σύσταση τριμερούς συντονιστικής επιτροπής

Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος επισημοποίησαν τον στρατιωτικό τους άξονα

Ο άξονας Αθήνας, Λευκωσίας, Τελ Αβίβ στον στρατιωτικό τομέα είναι πλέον και τυπικά γεγονός, καθώς στην 1η τριμερή συνάντηση των υπουργών Άμυνας των χωρών αυτών που πραγματοποιήθηκε στο ΥΠΕΘΑ, αποφασίστηκε μεταξύ άλλων η σύσταση τριμερούς συντονιστικής επιτροπής. Παράλληλα, η συνάντηση των υπουργών αποφασίστηκε να γίνεται πλέον σε ετήσια βάση.

Του Μαρίνου Γκασιάμη

Ο έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος σημείωσε χαρακτηριστικά πως «η αστάθεια που χαρακτηρίζει την ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μεμονωμένα από κάθε κράτος. Απαιτείται συλλογική προσπάθεια και συνεργασία. Σήμερα, αποφασίσαμε τη σύσταση τριμερούς συντονιστικής επιτροπής, η οποία θα προετοιμάζει την ετήσια συνάντηση των Υπουργών Άμυνας. Η συνάντηση των Υπουργών Άμυνας, καθιερώθηκε πλέον σε ετήσια βάση και σε υψηλό επίπεδο.

Η συνεργασία των χωρών μας, που καλύπτει ένα ευρύ πλέγμα σχέσεων μεταξύ των οποίων και ο αμυντικός τομέας, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Είμαστε ανοικτοί στη διεύρυνση της συνεργασίας και με άλλες χώρες της περιοχής, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, να προτάξουν όλες οι χώρες της περιοχής εκείνα που τις ενώνουν και να επιλύσουν τις διαφορές, ακόμα και τις πιο σημαντικές, με διάλογο και συνεννόηση στη βάση των αρχών του διεθνούς δικαίου».

Από την πλευρά του, ο υπουργός Άμυνας της Κύπρου, Χριστόφορος Φωκαΐδης, επεσήμανε μεταξύ άλλων τα εξής: «Θέλουμε να ενισχύσουμε τις δυνατότητες επιχειρησιακής συνεργασίας μέσα από κοινές ασκήσεις και κοινή εκπαίδευση, που ήδη πραγματοποιούμε σε μεγάλη κλίμακα διμερώς, οι τρεις χώρες. Να ενισχύσουμε τις δυνατότητες συνεργασίας στο τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, της έρευνας και της τεχνολογίας».

Στο πλαίσιο αυτό η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία συμμετέχει για μια ακόμη χρονιά στη μεγάλη αεροπορική άσκηση που γίνεται στο Ισραήλ με την επονομασία Blue Flag.

soighoih5soighoih6soighoih8soighoih9soighoih7soighoih1soighoih10soighoih2

newsbeast.gr

Τα Paradise Papers καίνε πολιτικούς και εταιρείες από όλο τον κόσμο

Από
pcuser
-
4

  • s27_0711paradise-papers-forol-parad

Τις υπόγειες διαδρομές 31.000 πελατών της νομικής εταιρείας Appleby αποκαλύπτουν τα «Εγγραφα του Παραδείσου»= Paradise Papers. Σε αυτούς περιλαμβάνονται μερικοί από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο, όπως η βασίλισσα της Αγγλίας, και κάποιες από τις μεγαλύτερες εταιρείες, από τον αμερικανικό τεχνολογικό κολοσσό Apple μέχρι τον ελβετικό όμιλο πρώτων υλών Glencore. Πάνω από 13,4 εκατ. αρχεία της Appleby στις Βερμούδες και της Asianti Trust στη Σιγκαπούρη έφερε στο φως η Suddeutche Zeitung. Η γερμανική εφημερίδα μαζί με τη Διεθνή Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων ξεδιπλώνουν τις περίπλοκες διαδρομές του χρήματος σε ένα σκιώδες οικονομικό σύστημα που λειτουργεί μακριά από το μικροσκόπιο των Αρχών. Εγγραφα όπως δανειακές συμβάσεις και τραπεζικές καταστάσεις αφορούν χιλιάδες ανθρώπους και εταιρείες σε 180 χώρες.

Πάνω από δέκα σύμβουλοι του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, μέλη της κυβέρνησης των ΗΠΑ και χορηγοί εμφανίζονται στα Paradise Papers ότι έχουν συμφέροντα σε υπεράκτια κέντρα. Ενας από αυτούς είναι ο υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ Γουίλμπουρ Ρος. Κατέχει μερίδιο στη ναυτιλιακή Navigator Holdings, η οποία είχε έσοδα άνω των 68 εκατ. δολαρίων την τελευταία τριετία από την ενεργειακή Silbur, ρωσικών συμφερόντων. Συνιδιοκτήτες στη Silbur είναι ο Σιρίλ Σαμάλοφ, γαμπρός του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, και ο δισεκατομμυριούχος Γκενάντι Τίμτσενκο, εις βάρος του οποίου οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει κυρώσεις. «Δεν υπήρξαν ποτέ απευθείας επιχειρηματικές σχέσεις με άτομα που οι ΗΠΑ τούς έχουν επιβάλει κυρώσεις», δήλωσε ο κ. Ρος σε τηλεοπτική εκπομπή του Bloomberg. Οταν διορίστηκε υπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Τραμπ, ο κ. Ρος αποσύρθηκε από 80 εταιρείες, αλλά διατήρησε μερίδια σε εννέα, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων που τον συνδέουν με τη ναυτιλιακή Navigator και με τους Ρώσους πελάτες της, αναφέρεται στην ιστοσελίδα της ICIJ.

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση της Glencore, η οποία έχει χρηματοδοτήσει κοινοπραξίες στη Ρωσία, στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική και στην Αυστραλία με δάνεια δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ηταν τόσο σημαντική πελάτισσα της Appleby, που είχε τη δική της αίθουσα στα γραφεία της νομικής εταιρείας στις Βερμούδες. Ο ελβετικός κολοσσός δάνεισε 45 εκατ. εκατομμύρια δολάρια σε εταιρεία που φαίνεται να ανήκε στον Ισραηλινό εκατομμυριούχο Νταν Γκέρτλερ, ο οποίος διατηρούσε στενούς δεσμούς με την πολιτική ηγεσία του Κονγκό. Σκοπός του ομίλου ήταν η απόκτηση δικαιωμάτων εξόρυξης σε ορυχείο του Κονγκό. Το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης υποπτευόταν την εταιρεία του κ. Γκέρτλερ ως ιμάντα μέσω του οποίου διεξάγονταν δωροδοκίες, αλλά ουδέποτε αναφέρθηκε το όνομα του ιδίου ή της Glencore στην υπόθεση.

Η Appleby ιδρύθηκε στις Βερμούδες προ περίπου 100 ετών και διατηρεί γραφεία στο Χονγκ Κονγκ, στη Σαγκάη, τις Παρθένους Νήσους, στα Νησιά Κέιμαν και σε άλλα υπεράκτια κέντρα. Από το 1950 έως το 2016 έχει προσφέρει τις υπηρεσίες της και σε ύποπτα άτομα από το Ιράν, τη Ρωσία και τη Λιβύη. Στην Appleby έχουν επιβληθεί πρόστιμα από τη χρηματοπιστωτική εποπτική αρχή των Βερμούδων διότι διαπιστώθηκαν «κενά» στις διαδικασίες κατά του ξεπλύματος «μαύρου» χρήματος.

Η ελληνική παρουσία στην Appleby

Μεγάλος αριθμός Ελλήνων εφοπλιστών που χρησιμοποιούν υπεράκτιες εταιρείες είτε για τον στόλο τους είτε για να μειώσουν τη φορολογική τους επιβάρυνση εμφανίζεται στα αρχεία της Appleby. Συνολικά εντοπίστηκαν περισσότερα από 130 ονόματα Ελλήνων, ορισμένα από τα οποία έχουν διασυνδέσεις με πολιτικά πρόσωπα, ενώ άλλοι έχουν απασχολήσει τις Αρχές για θέματα σχετικά με τη φοροαποφυγή. Η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων εντόπισε υπεράκτιες εταιρείες που έχουν λάβει δάνεια από ελληνικές τράπεζες.

Οι φορολογικοί παράδεισοι που φαίνεται να προτιμούν οι Ελληνες είναι η Μάλτα, οι Μπαχάμες, τα νησιά Μπαρμπέιντος, οι Βερμούδες, οι Νήσοι Μάρσαλ, η Αρούμπα, η Λαμπουάν και η Σάντα Λουτσία. Η λέξη «Ελλάδα» αναφέρεται σε περισσότερα από 6.000 έγγραφα που διερευνήθηκαν σε αυτές τις περιοχές, ενώ συνολικά αναφέρεται σε περισσότερα από 19.000 έγγραφα στα αρχεία της Appleby. Συχνά, οι αναφορές της λέξης «Ελλάδα» βρίσκονται στα μητρώα εταιρειών και συγκεκριμένα στη διεύθυνση επικοινωνίας που έχουν δώσει μέτοχοι, διευθυντικά στελέχη και παράγοντες που έχουν σχέση με αυτές τις εταιρείες. Εμφανίζονται διευθύνσεις σε Εκάλη, Πολιτεία, Διόνυσο, Παλαιό και Νέο Φάληρο, Μαρούσι, Γλυφάδα, Αγία Παρασκευή, Κηφισιά, Βουλιαγμένη, Βούλα, Ελληνικό, Χαλάνδρι, Αλιμο, Βριλήσσια, Ψυχικό, Νέα Ερυθραία, Βύρωνα.

Γαλαζοαίματοι, πρώην πρωθυπουργοί, μυστικοί σύμβουλοι

Οι αποκαλύψεις για επενδύσεις σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους, οι οποίες έγιναν από τη Διεθνή Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων και έφεραν στο φως τα γνωστά ως «Εγγραφα του Παραδείσου (Ρaradise Papers)», αφορούν, μεταξύ άλλων, και εκπροσώπους της παγκόσμιας ελίτ: από τη βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας μέχρι τον πρώην πρωθυπουργό του Καναδά Ζαν Κρετιέν και από τη βασίλισσα Νουρ της Ιορδανίας μέχρι συμβούλους του Ντόναλντ Τραμπ και πολλούς άλλους. Τα στοιχεία προέρχονται κυρίως από την Appleby, μια νομική εταιρεία που εξυπηρετεί ιδιώτες και νομικά πρόσωπα για υπεράκτιες επενδύσεις και συναλλαγές.

Η βασίλισσα Ελισάβετ επένδυσε 11,3 εκατ. ευρώ σε εταιρείες ιατρικών ειδών και εταιρείες χορήγησης καταναλωτικών δανείων, όπως φαίνεται από τα αρχεία της Appleby. Αν και το επενδυτικό της όχημα, Duchy of Lancaster, δίνει στη δημοσιότητα ορισμένα στοιχεία για τις επενδύσεις της εντός συνόρων, όπως διάφορα κτίρια στη νότια Αγγλία, ουδέποτε έχει αναφερθεί σε υπεράκτιες κινήσεις. Ο ηγέτης των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν κάλεσε τη βασίλισσα Eλισάβετ να αναγνωρίσει τον αντίκτυπο των πράξεών της. «Αν οποιοσδήποτε έχει επενδύσει 11,3 εκατ. ευρώ εκτός χώρας, για να αποφύγει τη φορολογία, όχι μόνο πρέπει να ζητήσει συγγνώμη, αλλά και να αναγνωρίσει τις δυσμενείς κοινωνικές επιπτώσεις της πράξης του», ανέφερε ο κ. Κόρμπιν. Σύμφωνα με την ICIJ, το 2007 η βασίλισσα επένδυσε σε κεφάλαια στις Νήσους Κέιμαν, τα οποία εν συνεχεία επένδυσαν στη βρετανική BrightHouse. Η εταιρεία, που έχει δεχθεί σφοδρή κριτική, πουλούσε είδη σπιτιού σε χρεωμένους Βρετανούς με πίστωση και πολύ υψηλό τόκο έως και 99,9%.
Ακολουθούν η βασίλισσα Νουρ της Ιορδανίας με επενδύσεις στη Νήσο Τζέρσεϊ, αλλά και ο Σαμ Κουτέσα, υπουργός Εξωτερικών της Ουγκάντας και πρώην πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Ο τελευταίος είχε συγκροτήσει όμιλο επενδυτικών κεφαλαίων στις Σεϋχέλλες για τη διαχείριση της περιουσίας του, ενώ ο υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας Ενρίκε ντε Κάμπος Μιρέλις έφτιαξε ίδρυμα στις Βερμούδες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ο Λιθουανός ευρωβουλευτής και επαγγελματίας παίκτης του πόκερ Αντάνας Γκουόγκα διατηρούσε μερίδιο σε εταιρεία στη Νήσο Μαν, το οποίο, όπως αποκάλυψε, πούλησε το 2014. Ο Στίβεν Μπρόνφμαν, στενός φίλος και σύμβουλος του Καναδού πρωθυπουργού Τζάστιν Τριντό, μαζί με τον Καναδοεβραίο επιχειρηματία Λίο Κόλμπερ και τον γιο του Τζόναθαν Κόλμπερ (που έχει ισραηλινή υπηκοότητα) μετέφεραν εκατομμύρια δολάρια στις Νήσους Κέιμαν. Με τον τρόπο αυτό φέρεται να απέφευγαν να πληρώνουν φόρους σε Καναδά, ΗΠΑ και Ισραήλ. Επιπλέον, σύμφωνα με τα Paradise Papers, ο πρώην πρωθυπουργός του Καναδά Zαν Κρετιέν στα μέσα του 2007 έλαβε οψιόν της πετρελαϊκής Madagascar Oil ως αμοιβή για την παροχή επιχειρηματικών συμβουλών – η εταιρεία του είναι εγγεγραμμένη στις Βερμούδες. Σε ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Τζάστιν Τριντό είχε πρόσφατα παραδεχθεί ότι «σήμερα το σύστημα διευκολύνει τους πλούσιους Καναδούς να χρησιμοποιούν ιδιωτικές εταιρείες για να φορολoγούνται λιγότερο».

Αγορές μεριδίων σε Twitter, Facebook με εντολή Κρεμλίνου

Τα έγγραφα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, με αφορμή το σκάνδαλο των Paradise Papers, αναφέρουν, μεταξύ άλλων, την εμπλοκή θυγατρικών εταιρειών που στηρίζονται από τη ρωσική κυβέρνηση για αγορά μεριδίων σε δύο από τα μεγαλύτερα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το Facebook και το Twitter. Σε αυτή την υπόθεση εμπλέκεται και το όνομα του Ρώσου δισεκατομμυριούχου Γιούρι Μίλνερ, ιδρυτή της εταιρείας DST Global. Ειδικότερα, η ρωσική τράπεζα VTB Bank, η οποία ελέγχεται από το Κρεμλίνο, διοχέτευσε 191 εκατ. δολάρια στην επενδυτική εταιρεία DST Global που ανήκει στον κ. Μίλνερ και η οποία χρησιμοποίησε τα χρήματα για να αγοράσει το 2011, πακέτο 11 εκατ. μετοχών της αμερικανικής εταιρείας Twitter.

Ωστόσο, οι δοσοληψίες της ρωσικής κυβέρνησης με offshore εταιρείες για την απόκτηση μεριδίων στους κολοσσούς κοινωνικής δικτύωσης δεν αφορά μόνο το Twitter. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει και η εφημερίδα The Guardian, η θυγατρική της μεγάλης ρωσικής εταιρείας ενέργειας Gazprom, Gazprom Investholding, η οποία συνδέεται οικονομικά με το Κρεμλίνο, παρείχε χρηματοδότηση ύψους 920 εκατ στην Kanton. H Κanton εδρεύει στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και ελέγχεται από τη ρωσική Gazprom ήδη από το 2009. Το 2011, η Kanton αγόρασε μερίδιο της DST USA II που ανήκει στον κ. Μίλνερ, με αποτέλεσμα από το 2012 η DST USA II να αγοράζει μετοχές της Facebook, αξίας 50 εκατ. δολ.

Σημειώνεται ότι στους δύο ρωσικούς κολοσσούς που ελέγχονται στενά από το Κρεμλίνο, τη VTB και την Gazprom, έχουν επιβληθεί κυρώσεις από τις αμερικανικές ρυθμιστικές αρχές μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία. Μέσω πολλαπλών επενδυτικών οχημάτων της DST Global, το Κρεμλίνο πραγματοποιούσε δοσοληψίες με έντονη πολιτική χροιά.

kathimerini.gr

«Μια υπερ-εθνικίστρια κι ένας υπερ-μπασκετμπολίστας έχουν διαφορετικά κίνητρα και αντιμετώπιση από τον Ερντογάν»

Από
anixneuseis
-
2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Να θυμίσουμε ότι ο Ερντογάν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του, πέρασε τις συνταγματικές αλλαγές που ήθελε για να τσιμεντάρει ακόμη περισσότερο την προεδρική του εξουσία. Και φυσικά, ως δικτάτορας που είναι, απέλυσε και φυλάκισε αμείλικτα χιλιάδες Τούρκους, απαιτεί από τις χώρες Υποδοχής την παράδοση Τούρκων αντιφρονούντων που κατέφυγαν (όπως και από τη χώρα μας) ή βρέθηκαν τυχαία εκεί, έκλεισε όλα τα ΜΜΕ που τα θεώρησε εχθρικά διακείμενα προς αυτόν και έπεται ατυχώς αντιδημοκρατική συνέχεια με μπόλικο ανατολίτικο νταϊλίκι… Όμως έχει μπροστά του αβέβαιες εκλογές το 2019 και αν τις χάσει, τις θεσμοθετημένες ήδη υπερ-εξουσίες του θα τις καρπωθεί και θα τις ασκήσει, ενδεχομένως και εναντίον του, ο νέος δυνητικός πρόεδρος που θα μπορούσε να είναι και γένους θηλυκού, αν και μόνο το 14% των σημερινών Τούρκων βουλευτών είναι γυναίκες, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Γαλλίδας δημοσιογράφου Camille Neveux στις 31-10-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de Dimanche. Μια τέτοια μάλλον πολιτικάντικη  φιγούρα του τουρκικού υπερ-εθνικισμού, είναι η εικονιζόμενη παρακάτω στη φωτογραφία του Reuters Meral Aksener η οποία μόλις ξεκίνησε ένα πολιτικό κόμμα την

περασμένη εβδομάδα για να αντιπαρατεθεί με τον πανίσχυρο πρόεδρο της Τουρκίας, σύμφωνα πάντα με το ίδιο ρεπορτάζ. Για να ξέρουμε δηλαδή από τώρα τι πιθανόν μας περιμένει, σε περίπτωση ήττας του Recep Tayyip Erdogan, λόγω  φθοράς της εξουσίας του. Δεν πρόκειται για κάποια δημοκράτισσα που μάχεται για τις ελευθερίες του ατόμου στην Τουρκία και για την διατήρηση και εμπέδωση της ειρήνης στην περιοχή. Απλώς όχι μόνο δεν φοράει μουσουλμανική μαντήλα, αλλά διαθέτει και μια δυτικότροπη κομψότατη, όπως δείχνει η φωτογραφία.  Άρα θα πρέπει να μάθουμε να συνεχίσουμε να ζούμε με ηρεμία, με περίσκεψη αλλά και αποφασιστικότητα δίπλα στον εξ ανατολών τσαμπουκαλεμένο γείτονα. Ούτως ή άλλως. Όποιος κι αν είναι στην εκεί εξουσία.

Η Γαλλίδα δημοσιογράφος την χαρακτηρίζει ως «την ακροδεξιά αντιφρονούντα που αψηφάει τον Ερντογάν». Το παρατσούκλι της στην Τουρκία είναι «η σιδηρά κυρία», κατά το πρότυπο της Margaret Thatcher. Η Meral Aksener, λέγεται ότι θα αξιοποιήσει όλη τη δύναμη του χαρακτήρα της  για να επιτελέσει το φιλόδοξο σχέδιό της. Δηλαδή την εκτόπιση από την εξουσία στις εκλογές του 2019, του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος εξουσιάζει  για σχεδόν 15 χρόνια. Η πρώην Υπουργός Εσωτερικών, την οποία συγκρίνουν επίσης με την Marine Le Pen ή την Asena, μια δηλαδή διάσημη λύκαινα της τουρκικής μυθολογίας, ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα το νέο της πολιτικό σχήμα, το κόμμα Iyi Parti. «Έχουμε ελπίδα, όνειρα, δύναμη», δήλωσε η 60χρονη  κατά τη διάρκεια ομιλίας της στην Άγκυρα. «Θέλουμε μια δίκαιη Τουρκία, μια ελεύθερη κοινωνία». Κομματικό στέλεχος για 15 χρόνια του ακροδεξιού  κόμματος  ΜΗΡ – του οποίου οι υπερσυντηρητικοί και θρησκευόμενοι ψηφοφόροι ευνοήθηκαν ευρέως από τον Ερντογάν – απέτυχε να αναλάβει την αρχηγία  του το 2016, πριν να εκδιωχθεί. Με άλλα λόγια μέχρι τώρα γνωρίζαμε τους «Γκρίζους Λύκους». Τώρα μας προέκυψε και η μυθώδης Λύκαινα- Asena. Η Meral Aksener επιβλήθηκε ως φιγούρα αντιπολίτευσης στον Ερντογάν. Τις τελευταίες δε εβδομάδες, εκατοντάδες μέλη του κόμματος MHP, και μερικά από τα μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, την περιστοιχίζουν σε ολόκληρη την Τουρκία. Η Meral Aksener επιβλήθηκε τον Απρίλιο του 2017, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για το συνταγματικό δημοψήφισμα, ως ένα πρόσωπο «του όχι» στο σχέδιο προεδρικού καθεστώτος που ήθελε ο Ερντογάν. Κι έτσι έκανε το πρώτο βήμα ως αντίπαλός του, σε μια χώρα όπου οι γυναίκες πολιτικοί  σπανίζουν, με εξαίρεση βέβαια της Τανσούτ Τσιλέρ. Είναι όμως σήμερα η Meral Aksener ο θανάσιμος πολιτικός αντίπαλος του Ερντογάν ή μάλλον μια πολιτικάντικη εφεδρική φιγούρα του κυρίαρχου τουρκικού πολιτικού κατεστημένου που θέλει να γίνει Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη ; Πάντως δεν την έβαλε στη φυλακή ο Ερντογαν ως αντίπαλο, όπως έκανε αντίθετα με Κούρδους βουλευτές, ούτε την κατηγόρησε ακόμα για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Όπως έκανε αντίθετα για τον διάσημο Τούρκο μπασκετμπολίστα, Star στο ΝΒΑ, Enes Kanter, θεωρούμενο εχθρό του καθεστώτος της Άγκυρας, για τον οποίο μάλιστα εξέδωσε ένταλμα σύλληψης, όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Damien Burnier στις 12-09-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche. Στα 25 του, ο Enes Kanter έχει ήδη 6 περιόδους NBA στο ενεργητικό του. Η θέση του στο πρωτάθλημα του NBA μετράται τόσο από τα μασκετικά στατιστικά στοιχεία του (14,3 πόντους ανά παιχνίδι το 2016, με την ομάδα της Οκλαχόμα) όσο και από τον ατομικό τραπεζικό λογαριασμό του (17,5 εκατομμύρια δολάρια). Ο εν λόγω διάσημος καλαθοσφαιριστής αποκλείστηκε από την εθνική ομάδα της Τουρκίας  ως συνέπεια της υποστήριξής του στον Fethullah Gülen, έναν ιεροκήρυκα εγκατεστημένο στις Ηνωμένες Πολιτείες και αντίπαλο νούμερο ένα σήμερα του προέδρου Ρετζέπ Ερντογάν. Το έκανε γνωστό πέρυσι μιλώντας ανοιχτά στον προπονητή μπάκεστ της εθνικής Τουρκίας Ataman μέσω ενός Twitter: «Είσαι δειλός και ανίκανος!», του έγραψε. «Αν είχες λίγη αξιοπρέπεια, θα παραδεχόσουν ότι φοβάσαι τον δικτάτορα που μας κυβερνάει και γι’αυτό δεν μου τηλεφωνείς». Απάντηση του  Ataman: «Είσαι καλός παίκτης μπάσκετ, αλλά δεν μπορείς να γίνεις άντρας. Οι ασεβείς άνθρωποι δεν θα φορέσουν ποτέ το φανέλα  της εθνικής». Ο Καντέρ, που τον αποκήρυξε ακόμα και η οικογένειά του μετά το πραξικόπημα του 2016, τώρα είναι άπατρις. Βρίσκεται σε εξέλιξη μια αίτησή του για αμερικανική ιθαγένεια αφού του αφαιρέθηκε το τουρκικό διαβατήριο. Υπόκειται δε σε διεθνές ένταλμα σύλληψης για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Δηλαδή έχει την ίδια μοίρα με τον πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή Hakan Sükür, εγκατεστημένο επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όχι όμως την ίδια μοίρα με την Meral Aksener η οποία δεν κρατείται, δεν έχει πρόβλημα διαβατηρίου ή τουρκικής ιθαγένειας.

Δυο μέτρα δηλαδή και δυο σταθμά. Ο Τούρκος αθλητής υπάγεται στις εκκαθαρίσεις του Ερντογάν. Η Meral Aksener είναι συστατικό στοιχείο του τουρκικού κατεστημένου, κι ας υπόσχεται τον εκτοπισμό του από την εξουσία το 2019! Έτσι διαιωνίζεται η τουρκική επιθετικότητα που ευλόγως μας ενοχλεί…

 

 

Πώς οι ακροδεξιές ιδέες διεθνοποιούνται

Από
anixneuseis
-
0
Οι ευρωπαϊκές ρίζες της Εναλλακτικής Δεξιάς, Alt-Right
George Hawley  foreignaffairs.gr
Χάρτινες φιγούρες (από αριστερά) των Φράνκο, Στάλιν, Χίτλερ, Μουσολίνι και Πεταίν στο Κόμπλεντ, στην Γερμανία, τον Ιανουάριο του 2017. KAI PFAFFENBACH / REUTERS
Περίληψη:

Οι ευρωπαϊκές ακροδεξιές ιδέες βρίσκουν ένα δεκτικό κοινό στις Ηνωμένες Πολιτείες για πολλούς λόγους. Ο πρώτος είναι η φθίνουσα νομιμοποίηση του συντηρητισμού της κύριας τάσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, που οδήγησε σε αναζήτηση δεξιών εναλλακτικών ως προς αυτό που θεωρείται ολοένα και περισσότερο ως απολιθωμένη και αναχρονιστική ιδεολογία.

Ο GEORGE HAWLEY είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα και ο συγγραφέας του Making Sense of the Alt-Right [1] (Columbia University Press, 2017).

Κατά την διάρκεια των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ το 2016 [2], ένα μικρό δεξιό κίνημα γνωστό ως alt-right επέβαλλε τον εαυτό του στην εθνική πολιτική συζήτηση. Το alt-right, το οποίο πριν από λίγα χρόνια ήταν ένα μικροσκοπικό, περιθωριακό και σχεδόν αποκλειστικά βασισμένο στο Διαδίκτυο φαινόμενο, κέρδισε την κεντρική προσοχή χάρη εν μέρει στην σύνδεσή του με την προεκλογική εκστρατεία και στην συνέχεια με την διοίκηση του Donald Trump. (Ο πρώην επικεφαλής στρατηγιστής του Trump, Steve Bannon, κάποτε αποκάλεσε την ιστοσελίδα του, Breitbart, ως μια «πλατφόρμα για το alt-right»). Παρόλο που η πραγματική επιρροή του alt-right είναι αμφισβητήσιμη, το χάος που σημειώθηκε κατά την διάρκεια μιας διαδήλωσης του alt-right στο Charlottesville της Βιρτζίνια [3], τον Αύγουστο, κατά τον οποίο ένας αντι-διαδηλωτής σκοτώθηκε και δεκάδες περισσότεροι τραυματίστηκαν, έκανε σίγουρο ότι το κίνημα θα παραμείνει στις ειδήσεις για αρκετό καιρό.

05112017-1.jpg

Χάρτινες φιγούρες (από αριστερά) των Φράνκο, Στάλιν, Χίτλερ, Μουσολίνι και Πετάιν στο Κόμπλεντ, στην Γερμανία, τον Ιανουάριο του 2017. KAI PFAFFENBACH / REUTERS
———————————————————————-

Ωστόσο, παρόλη την κακή φήμη του, το alt-right δεν έχει κατανοηθεί σωστά. Το κίνημα είναι αποδιοργανωμένο και ως επί το πλείστον ανώνυμο, καθιστώντας δύσκολο να μελετηθεί συστηματικά, και μέχρι πρόσφατα ο ορισμός του ήταν τελείως χαοτικός. Σε ολόκληρο το 2016, ο όρος «alt-right» εφαρμοζόταν συχνά σε μια πολύ ευρύτερη ομάδα από αυτήν που υπάρχει σήμερα˙ κατά καιρούς, φαινόταν να αναφέρεται στο σύνολο της δεξιάς λαϊκιστικής βάσης του Trump. Μετά τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, ωστόσο, η φύση του alt-right έγινε σαφέστερη: Είναι ένα λευκό εθνικιστικό κίνημα που επικεντρώνεται στις πολιτικές της λευκής ταυτότητας και υποτιμά τα περισσότερα άλλα ζητήματα. Καθώς οι απόψεις του alt-right έγιναν πιο γνωστές, πολλοί άνθρωποι που είχαν φλερτάρει με το κίνημα αποστασιοποιήθηκαν [4], αφήνοντάς το μικρότερο αλλά ιδεολογικά πιο συνεκτικό.

Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι το alt-right είναι απλά η τελευταία εκδοχή μιας παλαιάς, ρατσιστικής τάσης της αμερικανικής πολιτικής. Και πράγματι, ως λευκό εθνικιστικό κίνημα, το τελικό όραμα του alt-right -ένα ομοιογενές λευκό εθνοκράτος- είναι παρόμοιο με εκείνο προηγούμενων ομάδων όπως η Ku Klux Klan, τα Άρια Έθνη (Aryan Nations) και η Εθνική Συμμαχία (National Alliance). Ωστόσο, το alt-right θεωρείται νέο και ξεχωριστό, από άποψη τόσο του στυλ όσο και της πνευματικής ουσίας. Στυλιστικά, προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από την αναποτελεσματική βία και τις τελετουργίες αυτού που εσκεμμένα αποκαλεί «λευκός εθνικισμός 1.0», προτιμώντας αντ’ αυτού μια σύγχρονη αισθητική που στοχεύει τους κυνικούς millennials [στμ: εκείνους που γεννήθηκαν μεταξύ 1980 και 2000] στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες μηνυμάτων. Και ιδεολογικά, το κίνημα αντιπροσωπεύει μια ρήξη από τα αμερικανικά ρατσιστικά κινήματα του παρελθόντος, που δεν κοιτάζει προς την ιστορία των ΗΠΑ αλλά στην ευρωπαϊκή άκρα δεξιά για [να αντλήσει] ιδέες και στρατηγικές.

Οποιαδήποτε συζήτηση περί των πνευματικών στοιχείων του alt-right θα πρέπει να διευκρινίσει ένα σημείο. Το alt-right δεν είναι ένα διανοούμενο, ραφιναρισμένο ακαδημαϊκό κίνημα -εξακολουθεί να είναι ως επί το πλείστον ένα ηλεκτρονικό πλήθος λευκών εθνικιστικών τρολλ. Ωστόσο, θα ήταν επίσης λάθος να πούμε ότι το alt-right δεν έχει φιλοσοφικό υπόβαθρο. Βασίζεται, πρωτίστως, σε μια νιτσεϊκή απόρριψη της δημοκρατίας και της ισότητας. Το alt-right πολεμά (και μερικές φορές κερδίζει) στον χώρο των ιδεών, και η επιτυχής καταπολέμησή του προϋποθέτει την γνώση του ποιες είναι αυτές οι ιδέες.

Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν έλλειψη ρατσιστών ιδεολόγων και διανοουμένων [5]. Αυτοί περιλαμβάνουν απολογητές της δουλείας όπως ο John Calhoun, προοδευτικούς ευγονιστές όπως ο Lothrop Stoddard και λευκούς εθνικιστές αγκιτάτορες όπως ο William Pierce. Ωστόσο, προσωπικότητες του alt-right όπως ο Richard Spencer, που προσπαθούν να διατυπώσουν και να προωθήσουν μια συνεκτική λευκή εθνικιστική πολιτική θεωρία, συχνά εμπνέονται από ιδέες που είναι ξένες προς τους περισσότερους Αμερικανούς -ειδικά εκείνες της αποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Νέας Δεξιάς (ENR).

05112017-2.jpg

Ο Αμερικανός λευκός εθνικιστής Richard Spencer μιλά στο Πανεπιστήμιο Texas A&M, τον Δεκέμβριο του 2016. SPENCER SELVIDGE / REUTERS
—————————————————————

Η ENR πρωτοεμφανίστηκε στην Γαλλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960, σε μια εποχή που η ριζοσπαστική αριστερά ήταν στο αποκορύφωμά της και η χώρα φαινόταν να βρίσκεται στα πρόθυρα της επανάστασης. Το 1968, μια ομάδα με επικεφαλής τον νεαρό δεξιό δημοσιογράφο Alain de Benoist ίδρυσε την Ομάδα Έρευνας και Μελέτης για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό (στα γαλλικά Groupement de Recherche et d’ Etudes pour la Civilisation Européenne, γνωστή με το ακρωνύμιο GRECE). Αυτό το νέο think tank προσπάθησε να δώσει μια φιλοσοφική βάση για μια νέα πολιτική τάξη, μια τάξη που απέρριπτε τον φιλελευθερισμό, τον κομμουνισμό και τις υπερβολές του φασισμού.

Η ENR ήταν από την αρχή μια ασυνήθιστη συγχώνευση ιδεών. Παρόλο που απέρριψε τον φασισμό και τον ναζισμό, η ENR άντλησε έμπνευση από πολλές από τις ίδιες πνευματικές πηγές. Ιδιαίτερα σημαντικοί για την ENR ήταν οι λεγόμενοι συντηρητικοί επαναστατικοί συγγραφείς της Γερμανίας της Βαϊμάρης, συμπεριλαμβανομένου του νομικού θεωρητικού Carl Schmitt και του ιστορικού Arthur Moeller van den Bruck. Όπως και αυτές οι προσωπικότητες, η ENR οραματίστηκε μια νέα πορεία για την Ευρώπη που απέρριπτε τόσο τον σοβιετικό κομμουνισμό όσο και τον αγγλο-αμερικανικό φιλελευθερισμό.

Η ENR φλέρταρε, αλλά τελικά απέρριψε μια πολιτική βασισμένη στον απροκάλυπτο ρατσισμό. Αντ’ αυτού, το κίνημα στήριξε τα επιχειρήματά του στον πολιτισμό. Οι στοχαστές του ENR απέρριψαν την ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι λίγο-πολύ όμοιοι και αντ’ αυτού είχαν την θέση ότι κάθε άτομο βλέπει τον κόσμο μέσα από ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό πρίσμα˙ η κληρονομημένη κουλτούρα, δηλαδή, είναι ζωτικό μέρος της ταυτότητας κάθε ατόμου. Υποστήριξαν περαιτέρω ότι όλοι οι πολιτισμοί έχουν ένα «δικαίωμα στην διαφορά» ή ένα δικαίωμα διατήρησης της κυριαρχίας τους και της πολιτιστικής τους ταυτότητας, απαλλαγμένοι από την ομογενοποιητική επίδραση του παγκόσμιου καπιταλισμού και της πολυπολιτισμικότητας. Το δικαίωμα των πολιτισμών να διατηρούν την ταυτότητά τους [6], με την σειρά του συνεπάγεται το δικαίωμά τους να αποκλείουν ή να αποβάλλουν ομάδες και ιδέες που απειλούν την συνοχή και την συνέχεια.

Παρόλο που ο de Benoist ισχυρίστηκε ότι το κίνημά του ήταν έξω από την παραδοσιακή διχοτόμηση αριστεράς-δεξιάς, η απόρριψη της ισότητας και οι ακροδεξιοί πνευματικοί πρόγονοι του [κινήματος] δείχνουν σαφώς τον δεξιό προσανατολισμό του. Ωστόσο, η ENR χρησιμοποίησε επίσης αριστερές θεωρίες και ρητορική. Υιοθέτησε την αντίθεση της Νέας Αριστεράς προς τον παγκόσμιο χρηματοοικονομικό καπιταλισμό και δανείστηκε επιχειρήματα σχετικά με την πολιτισμική ιδιαιτερότητα από τα αντι-αποικιακά κινήματα, καταλήγοντας, για παράδειγμα, στο συμπέρασμα ότι τα ευρωπαϊκά αποικιακά σχέδια ήταν ένα λάθος και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν να αμερικανοποιήσουν κάθε γωνιά της γης, καταστρέφοντας ξεχωριστές κουλτούρες στην πορεία. Η ENR μέχρι που υποστήριξε αντι-αμερικανικές λαϊκιστικές εξεγέρσεις στην Μέση Ανατολή, την Ασία και την Αφρική –ο de Benoist, για παράδειγμα, θεώρησε την Ιρανική Επανάσταση του 1979 ως ένα χτύπημα ενάντια στον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Νέα Δεξιά (ENR) επηρεάστηκε επίσης έντονα από τον ιταλικό μαρξιστή Antonio Gramsci, του οποίου οι απόψεις για την μετα-πολιτική και την πολιτισμική ηγεμονία ισχυρίζονταν ότι μια πολιτική φιλοσοφία θα επιτύχει μόνιμη εξουσία μόνο αφού κερδίσει την μάχη των ιδεών, τουλάχιστον μεταξύ των ελίτ. Η ENR ήταν επίσης υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος.

Παρά τα αριστερά στοιχεία της ENR, οι επικριτές του κινήματος ισχυρίζονται ότι οι πολιτικές της είναι κάτι παραπάνω από μια ανασύνταξη του φασισμού. Όποια και αν είναι τα φιλοσοφικά της θεμέλια, η εχθρότητα της ENR προς την μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα είναι, στην ουσία, παρόμοια με εκείνη άλλων, πιο καθαρά ρατσιστικών ακροδεξιών κινημάτων. Αυτή η ομοιότητα έχει εκθέσει την ENR στην κριτική ότι η υποστήριξή της για ένα καθολικό δικαίωμα στην διαφορετικότητα είναι ρητορική κάλυψη για μια δεξιά πολιτική των αποκλεισμών.

Μερικές προσωπικότητες που κάποτε συνδέθηκαν με την ENR τής έχουν επιτεθεί για έναν παρόμοιο λόγο, αλλά από τα δεξιά αντί από τα αριστερά. Αυτοί οι επικριτές, ο πιο σημαντικός μεταξύ των οποίων είναι ο δημοσιογράφος Guillaume Faye, πιστεύουν ότι η υψηλόφρων, παγκοσμιοποιημένη ρητορική της ENR σχετικά την διαφορετικότητα είναι μια υποκρισία. Ο Faye απορρίπτει την ιδέα ότι το κίνημα θα πρέπει να καταπολεμήσει, όπως το έθεσε ο Benoist, υπέρ της «αιτίας των λαών», προτρέποντάς το αντ’ αυτού να είναι ειλικρινές ότι πραγματικά ενδιαφέρεται μόνο για την τύχη της Ευρώπης -ειδικά όσον αφορά τη μουσουλμανική μετανάστευση, την οποία ο Faye θεωρεί μια θανάσιμη απειλή. Κατά την άποψη του Faye, ο χορός γύρω από αυτή την δυσάρεστη αλήθεια, με ομιλίες περί ενός αφηρημένου δικαιώματος στην διαφορετικότητα, χρησιμεύει μόνο για να αποδυναμωθεί το μήνυμα της ENR και να εξασθενήσει ο αντίκτυπός της.

Ο Faye έχει επίσης απορρίψει την προτίμηση του de Benoist για την αφηρημένη μετα-πολιτική που έχει σχεδιαστεί για να πείσει τις ελίτ και να αλλάξει την κουλτούρα. Έχει επιχειρηματολογήσει ότι λόγω της δημογραφικής τροχιάς της Ευρώπης, η οποία δείχνει μια σταθερή μείωση του λευκού μεριδίου του πληθυσμού κατά τον 21ο αιώνα, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν χρόνο να περιμένουν να αλλάξει το πολιτιστικό τοπίο˙ αντίθετα, η πρακτική πολιτική πρέπει να ξεκινήσει σήμερα. Το μανιφέστο του Faye, Why We Fight (Γιατί Πολεμάμε), κάνει έκκληση για μια «πάλη με μια αίσθηση επείγοντος, για να σταματήσει η εισβολή και να αντιστραφεί η βιοπολιτιστική καταστροφή της Ευρώπης». Το βιβλίο είναι τώρα στυλοβάτης του alt-right στις Ηνωμένες Πολιτείες και προωθείται από ομάδες του alt-right όπως η Identity Evropa.

05112017-3.jpg

Ένας διαδηλωτής του alt-right στο Μνημείο του Lincoln στην Ουάσινγκτον, τον Ιούνιο του 2017. JIM BOURG / REUTERS
————————————————–

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Από τη γέννησή της μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, η ENR συγκέντρωσε λίγη προσοχή από την αμερικανική δεξιά, παρά το γεγονός ότι δημιούργησε αναστάτωση στην Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η έλλειψη ενδιαφέροντος στην δεξιά της κύριας τάσης, είναι εύκολο να κατανοηθεί. Η ENR απορρίπτει σχεδόν κάθε στοιχείο του αμερικανικού συντηρητισμού [7], συμπεριλαμβανομένου του καπιταλισμού, του χριστιανισμού, και της υποστήριξης της διεθνούς ηγεμονίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη το γεγονός ότι το κίνημα δεν έχει λάβει παρά επιπόλαιη προσοχή από τα κυριότερα αμερικανικά συντηρητικά μέσα [μαζικής ενημέρωσης] όπως το [περιοδικό] National Review.

Η ριζοσπαστική δεξιά στις Ηνωμένες Πολιτείες απέδειξε ομοίως ελάχιστη επίγνωση για την ENR μέχρι πρόσφατα. Αυτό ήταν επίσης κατανοητό, δεδομένου του γλωσσικού φραγμού -τα κείμενα του de Benoist και άλλων ως επί το πλείστον ήταν αμετάφραστα- και της έλλειψης ενδιαφέροντος της ENR για την εγχώρια πολιτική των ΗΠΑ. Η προσεκτική αποφυγή του διαφανούς ρατσισμού από τον de Benoist τον έφερε σε αντίθεση με τους λευκούς εθνικιστές στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι φορούσαν τον ρατσισμό τους στα πέτα τους.

Την τελευταία δεκαετία, ωστόσο, οι ιδέες της ENR έγιναν πιο γνωστές στις Ηνωμένες Πολιτείες, χάρη κυρίως στην ανακάλυψη του κινήματος από σημαντικές προσωπικότητες στην αμερικανική άκρα δεξιά. Ο Faye μίλησε στο συνέδριο της «Αμερικανικής Αναγέννησης» (American Renaissance), το οποίο διοργανώθηκε από τον εξέχοντα λευκό εθνικιστή Jared Taylor, και το 2013, ο Benoist απευθύνθηκε σε συνέδριο που διοργάνωσε το think tank του Richard Spencer, το Ινστιτούτο Εθνικής Πολιτικής (National Policy Institute).

Τα ιδρύματα που συνδέονται με το alt-right εργάζονται τώρα για να μεταφράσουν τα βιβλία από τους στοχαστές της ENR στα αγγλικά. Η εκδοτική εταιρεία Arktos Media έχει καταρτίσει έναν μεγάλο κατάλογο αυτών των μεταφράσεων και είναι τώρα μέρος της πρόσφατα ιδρυθείσας AltRight Corporation, η οποία έχει γίνει ένα σημαντικό κέντρο πνευματικής προπαγάνδας. Η Arktos δημοσίευσε έργα του de Benoist και του Faye, του Γαλλο-γερμανού ιδεολόγου της ENR, Pierre Krebs, και προηγούμενων δεξιών ριζοσπαστών όπως ο Ιταλός φιλόσοφος Julius Evola.

Αυτές οι ευρωπαϊκές ιδέες βρίσκουν ένα δεκτικό κοινό στις Ηνωμένες Πολιτείες για πολλούς λόγους. Ο πρώτος είναι η φθίνουσα νομιμοποίηση του συντηρητισμού της κύριας τάσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, που οδήγησε σε αναζήτηση δεξιών εναλλακτικών ως προς αυτό που θεωρείται ολοένα και περισσότερο ως απολιθωμένη και αναχρονιστική ιδεολογία. Ιδέες που ελήφθησαν από την ENR είναι επίσης χρήσιμες για όσους επιθυμούν να δώσουν μια πνευματική λάμψη σε ωμές ρατσιστικές συμπεριφορές.

ΕΝΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ALT-RIGHT;

Η επιρροή της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς στους ομολόγους της στις ΗΠΑ εκτείνεται πλέον πέρα από εργασίες της πολιτικής θεωρίας. Η χρήση του όρου «ταυτότητα» για να περιγράψει τους Αμερικανούς λευκούς εθνικιστές -ένας ρητορικός μηχανισμός που γίνεται ολοένα και συχνότερος μεταξύ των ιδεολόγων του alt-right και χρησιμεύει για να κάνει πιο ήπια την εικόνα του κινήματος- υιοθετείται ομοίως από την Ευρώπη.

Το alt-right δανείζει επίσης τις τακτικές ακτιβισμού που τελειοποιήθηκαν από την ευρωπαϊκή άκρα δεξιά. Έχοντας φανερά μάθει ένα μάθημα από την διαδήλωση της Charlottesville -που ήταν μια μεγάλη ήττα προπαγάνδας για το alt-right- το κίνημα στρέφεται ολοένα και περισσότερο στους λεγόμενους flash mobs (στους ξαφνικούς όχλους). Αντί να αναγγέλλουν τις δραστηριότητές τους μήνες εκ των προτέρων και να δίνουν στους αντιπάλους τους την δυνατότητα να οργανωθούν, οι οπαδοί του alt-right συγκροτούνται γρήγορα, δηλώνουν το μήνυμά τους και διασκορπίζονται προτού κινητοποιηθούν οι αντι-διαδηλωτές -μια μέθοδος που το ευρωπαϊκό κίνημα της ταυτότητας έχει χρησιμοποιήσει εδώ και χρόνια. Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά έχει με την σειρά της υιοθετήσει τακτικές που πρωτοεμφανίστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το διαδικτυακό τρολλάρισμα.

Δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε την σημασία αυτών των αυξανόμενων ομοιοτήτων, και θα ήταν υπερβολή στο σημείο αυτό να μιλάμε για ένα ενιαίο, παγκόσμιο ακροδεξιό κίνημα. Ωστόσο, τα μέλη της ριζοσπαστικής δεξιάς και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού γίνονται όλο και πιο έμπειρα στο να δανείζουν οι μεν τις ιδέες στους δε, και να μαθαίνουν από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του άλλου. Όσοι μελετούν αυτά τα φαινόμενα πρέπει να διατηρούν μια διεθνή προοπτική. Εάν μια δεξιά ιδέα, τακτική ή ρήση, αποδειχθεί επιτυχής σε ένα περιβάλλον, πιθανότατα θα εμφανιστεί και σε άλλα.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-10-27/european-roots…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/dp/B0711XTBP9/ref=dp-kindle-redirect?_encoding=UT…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2017-01-20/jackson…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2017-08-21/return-…
[4] https://www.theatlantic.com/politics/archive/2017/08/the-alt-right-stand…
[5] https://www.foreignaffairs.com/reviews/capsule-review/2017-08-15/hitlers…
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2008-03-02/us-and-them
[7] https://www.foreignaffairs.com/reviews/2014-12-15/how-think-edmund-burke

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Devolutionary Road: Lessons From the Failed Independence Bids of the Kurds and Catalans

Από
anixneuseis
-
0

Instead of cracking down on separatists, governments should devolve more powers to regional governments.

By Judith Matloff     The Nation

YESTERDAY 11:10 AM

Judith MatloffJudith Matloff teaches conflict reporting at Columbia’s Graduate School of Journalism. Her latest book, No Friends but the Mountains, explores the link between war, autonomy, and highlands.

https://www.thenation.com/article/devolutionary-road-lessons-from-the-failed-independence-bids-of-the-kurds-and-catalans/

Γιατί η επίσκεψη Ερντογάν;

Από
anixneuseis
-
10

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η πρόσκληση στον Ερντογάν να επισκεφτεί την Ελλάδα προκάλεσε έκπληξη στους διπλωματικούς παρατηρητές. Λογικά δεν υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτήν την επίσκεψη, αν είναι να ειπωθούν πάλι τα γνωστά τετριμμένα. Για ορισμένους, η αστάθεια και η ρευστότητα στην οποία βρίσκεται η περιοχή επιβάλλουν συναντήσεις με τη γειτονική χώρα η οποία, μονίμως, μας απειλεί στο ύψιστο δυνατό επίπεδο. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένας πειστικός λόγος, αρκεί οι συναντήσεις αυτές να λειτουργούν εκτονωτικά και να μην επιδεινώνουν το αδιέξοδο.

Διότι όταν δεν μπορείς να τα βρεις στο επίπεδο των ηγετών, τα πράγματα δυσκολεύουν.

Γίνονται όμως και δεύτερες σκέψεις. Ο Ερντογάν έρχεται στην Ελλάδα αφού έχει ανακοινωθεί η αγορά των S-400 από την Άγκυρα, και αφού ο Έλληνας πρωθυπουργός επισκέφθηκε τις ΗΠΑ, επικεφαλής πολυμελούς κυβερνητικού κλιμακίου στο οποίο συμμετείχε και ο ΥΠΕΞ.

Από τους προσεκτικούς παρατηρητές δεν πέρασε απαρατήρητη η δίωρη συνάντηση του Νίκου Κοτζιά με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ στρατηγό ΜακΜάστερ, αλλά και η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μάικ Πενς. Οι ανακοινώσεις που ακολούθησαν δεν δικαιολογούν τις συναντήσεις αυτές.

Τα δεδομένα, λοιπόν, μέχρι στιγμής, είναι ότι οι συναντήσεις του Ερντογάν στην Αθήνα θα γίνουν υπό το βάρος της αγοράς των S-400 και της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον.

Σε αυτό το πλαίσιο, προσθέστε τα εξής:

  • Οι ΗΠΑ δεν στήριξαν την κουρδική διοίκηση του Βορείου Ιράκ στο δημοψήφισμα για ανεξαρτησία, και δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στην περιοχή. Οι ιρακινές δυνάμεις σε συνεργασία με τους Ιρανούς πολιτοφύλακες κατήγαγαν συντριπτική νίκη κατά των Πεσμεργκά και άλλαξαν τις ισορροπίες. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν την ιδέα δημιουργίας κουρδικού κράτους. Μια κουρδική οντότητα στην περιοχή συμφέρει πρωτίστως τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Δείχνει, όμως, μια αδυναμία της Ουάσινγκτον και κάνει σκεπτικούς τωρινούς ή μελλοντικούς συμμάχους τους.
  • Το Ιράν άφησε να εννοηθεί ότι υπήρξε κρούση από πλευράς Ουάσινγκτον για συνάντηση του Τραμπ με τον Ιρανό πρόεδρο Ρουχανί. Το Ιράν απέρριψε την πρόταση. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, οι ΗΠΑ δείχνουν μια ανεξήγητη αδυναμία ως ισχυρή δύναμη που δρα στην περιοχή.

Όπως έγραψε μια αμερικανική ιστοσελίδα, με τους Πέρσες δεν παίζεις σκάκι. Αυτοί το εφεύραν.

  • Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν επισκέφθηκε την Τεχεράνη, και σύμφωνα με δημοσιεύματα του έγινε πρόταση –καθόλα λογικό– συνεργασίας των δύο χωρών με στόχο την απομόνωση των ΗΠΑ στην περιοχή.
  • Οι κυβερνητικές δυνάμεις στη Συρία (οι δυνάμεις του Άσαντ) κατέλαβαν την πλούσια σε ενεργειακά αποθέματα περιοχή της Ντέιρ Ελ Ζορ. Την περιοχή διεκδικούσαν και οι συνεργαζόμενες με τις ΗΠΑ δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας, στους σχηματισμούς των οποίων συμμετέχουν και Άραβες. Σημαντική απώλεια για τις ΗΠΑ.
  • Η Ρωσία, παρά το γεγονός ότι αυτή την περίοδο έχει άριστες σχέσεις με την Τουρκία, κάλεσε στις ειρηνευτικές συνομιλίες της Αστάνας, για το μέλλον της Συρίας, τους Κούρδους της περιοχής. Σε αντίθεση με την Άγκυρα, η Μόσχα δεν τους θεωρεί τρομοκράτες.
  • Η Ρωσία δείχνει σημάδια κόπωσης στη συριακή κρίση και αναζητά διέξοδο, ρυθμίζοντας όμως προς το συμφέρον της μεσανατολικές εκκρεμότητες. Δεν είναι καθόλου σίγουρο πως στόχος της είναι η παντελής απουσία των ΗΠΑ από την περιοχή.
  • Η ΕΕ περνά υπαρξιακή κρίση και δεν έχει τη δυνατότητα προβολής σκληρής ισχύος. Η ήπια ισχύς την οποία προβάλει δεν είναι σημαντική για την συγκυρία.
  • Η Κίνα διεκδικεί ρόλο στην περιοχή, και μια συνεννόηση Κίνας, Ρωσίας και Ιράν δεν αποκλείεται. Αντιθέτως, επιδιώκεται.
  • Η Ελλάδα δεν έχει κανένα χαρτί ήπιας πολιτικής απέναντι στην Τουρκία. Το χαρτί της ΕΕ είναι αδύναμο, καθώς οι σημαντικές χώρες της ΕΕ δεν θέλουν την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας αλλά ούτε και η Τουρκία επιδιώκει να ενταχθεί σε μια ΕΕ με τα σημερινά χαρακτηριστικά.
  • Ελληνική στρατιωτική αποτροπή, ακόμη, υπάρχει αλλά κινδυνεύει να περιοριστεί επικίνδυνα. Η αναζήτηση μιας νέας στρατιωτικής ισορροπίας και νέων διεθνών ερεισμάτων είναι απολύτως αναγκαία για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Η ελληνική πολιτική απέναντι στη γειτονική χώρα χρειάζεται ολική αναθεώρηση.

Αυτά είναι μερικά από τα νέα δεδομένα της ευρύτερης περιοχής μας τα οποία θα καθορίσουν το χάρτη και τις ισορροπίες μετά τη ρευστότητα που διανύουμε.

Έχει η ελληνική πλευρά αναλύσει και υπολογίσει τις επιλογές, τις ισορροπίες και τις δυνατότητες που διαθέτει για να υποστηρίξει την ακεραιότητα πρωτίστως της χώρας και στη συνέχεια τα ευρύτερα συμφέροντα;

Ας έχουμε όμως υπόψη μας πως οι εξελίξεις δεν επηρεάζουν μόνο την Ελλάδα, αλλά όλες τις χώρες της περιοχής.

1...2,9032,9042,905...3,026Σελίδα 2,904 από 3,026