The Silk Road Initiative
China aims to built a global infrastructure network
What Israel, Liberia, Belarus, and Macedonia Have in Common
- YASMEEN SERHAN The Atlantic
Four countries bucking a global trend
“U.S. slumps in global poll after Trump’s 1st year,” ran a typical headline when Gallup released its world leadership survey on Thursday. The survey, conducted across 134 countries in 2017, did indeed show a steep drop in median global approval for U.S. leadership—and it saw Germany replace the U.S. at the top of the rankings. But it also showed some surprising exceptions to the global trend.
Specifically, there were spots where approval of leadership actually increased substantially in Trump’s first year. That result held in a very exclusive—but somewhat diverse—group of four countries: Belarus, Macedonia, Liberia, and Israel.
Elsewhere, though, the annual poll provides hard evidence to back up the fears of many: That Trump’s words and actions have put Washington’s global standing at risk.
Among all 134 countries surveyed in 2017, the median approval of U.S. leadership stands at 30 percent, down from 48 percent the previous year under President Obama. It marks the lowest approval rating U.S. leadership has received around the globe since Gallup began tracking the measure more than a decade ago—a record previously set in the last year of George W. Bush’s administration, when confidence in U.S. leadership among the countries studied was at a mere 34 percent. The decline was largest in 65 countries, where U.S. popularity dipped by 10 points or more, including longtime allies such as Canada (down 40 points), Singapore (down 32), Australia (down 31), and the United Kingdom (down 26).
Yet in the group of four approvers, confidence in U.S. leadership jumped 10 points or more. And each country had divergent reasons for bucking the global trend.
Some are straightforward. In Israel, for example, the 14-point bump looks closely tied to Trump’s foreign-policy decisions. Unlike his predecessors, who more or less maintained long-held U.S. policies vis-á-vis Israel and the Palestinian territories, Trump has taken a different approach to the moribund peace processand the region as a whole—much to Israelis’ apparent satisfaction. In addition to decertifying the Iran deal and withholding aid to Palestinian refugees, Trump made the groundbreaking decision to recognize Jerusalem as Israel’s capital—a move widely condemned by other world leaders who consider the holy city (or at least its eastern half, which the Palestinians claim) to be disputed territory.
For Liberia, the 17-point bump in U.S. popularity might have more to do with history than policy. “Liberians, because of heritage, tend to be very positive about the United States and remain consistently so,” Alex Vines, the head of the Africa Programme at the London-based Chatham House and a former member of the UN Panel of Experts on Libera, told me. He cited the country’s founding by freed American slaves in the early 19th century. “The connections with the U.S. are long and significant, and Liberians are very proud of their connection to the United States.”
Though the survey noted the U.S. was not the only country to find increasing favor in Liberia last year—China, Germany, and Russia experienced similar increases—it did experience the highest jump, from 44 to 61 percent. (The survey was taken prior to reports that Trump had referred to Haiti, El Salvador, and places in Africa as “shithole countries.”)
For Belarus, the 11-point increase is less clear. Relations between the U.S. and Belarus soured following U.S. allegations of human-rights abuses in the country, which culminated in U.S. sanctions in 2006. And while some sanctions targeting nine Belarusian companies were eased under the Obama administration, overall relations weren’t mended entirely. Sanctions targeting several top Belarus officials, including against President Alexander Lukashenko, remained in place, and were renewed by Trump for another year in June. Yarik Kryvoi, the editor-in-chief of Belarus Digest, told me Belarusian approval likely has more to do with Trump’s leadership style than U.S. policies. “Television is controlled by the Belarusian government and Russian channels are quite popular there, so one explanation could be that the leadership of Belarus sees Trump as a macho type of leader similar to the one Belarus has itself,” he said of Lukashenko, who has held power for more than two decades. “He also promotes himself as one fighting the elites on behalf of the people.”
In Macedonia, where approval in U.S. leadership jumped 15 points after years of decline, the explanation can be found not in the White House, but with the State Department. In May, Macedonian President Gjorge Ivanov gave opposition leader Zoran Zaev the mandate to form a new government after months of refusal—a decision that followed the urging of Hoyt Lee, the U.S. deputy secretary of state and Obama-era appointee. “That conversation basically paved the way to resolving the crisis,” Vessela Tcherneva, the senior director for programmes at the European Council on Foreign Relations, told me of the six-month political stalemate. She added that rising tensions between ethnic Macedonians and ethnic Albanians in the country (who make up 64 and 25 percent of the population, respectively, according to available census data) “could have really been explosive” for the small Balkan republic, as well as the region. Macedonia has since renewed its efforts to join the EU and NATO.
But the broader pattern across the world is one of a decline in American prestige—particularly among other democracies. It’s a loss of influence that stands to affect the U.S. in more than just soft power. As Eliot Cohen wrote in the October issue of The Atlantic, “for all the rot that is visible in America’s standing and ability to influence global affairs, more is spreading beneath the surface. Even when Trump’s foreign policy looks shakily mediocre rather than downright crazy, it is afflicting the U.S. with a condition not unlike untreated high blood pressure. … The vertigo and throbbing pulse one feels today augur something much worse tomorrow.”
Still, Trump’s approval rating at home is higher than it is abroad—albeit marginally. His current approval rating stands at 39 percent.
https://www.theatlantic.com/international/archive/2018/01/gallup-us-leadership-survey/550769/
May et Macron : entente cordiale sur la défense
Emmanuel Macron et Theresa May ont entamé un pas de deux sur les affaires militaires, venant compléter des accords sur la politique d’immigration.
Les Britanniques et les Français collaborent de longue date, leur association redéfinie par les traités de Lancaster House en 2010 reposant sur un principe simple mis en avant dès 1992 et rappelé dans le communiqué final de la rencontre May-Macron : « Il n’existe pas de situations dans lesquelles les intérêts vitaux de l’un de nos deux pays, le Royaume-Uni ou la France, puissent être menacés sans que les intérêts vitaux de l’autre ne le soient également. » De ce fait, les deux seules puissances atomiques européennes collaborent intensément en partageant des moyens de calcul associés au nucléaire militaire et sont engagées dans la conception de missiles. Elles sont également associées au programme de l’Airbus militaire A400M, qui équipe l’armée de l’air et la Royal Air Force.
Confirmations
Du côté des confirmations, Paris et Londres confirment leur intérêt pour la mise sur pied d’une force expéditionnaire commune interarmées, comptant une dizaine de milliers d’hommes capables d’intervenir « en premier sur des territoires potentiellement hostiles ». Le communiqué promet également « un soutien réciproque aux futurs déploiements de nos porte-avions en 2019, un quartier général commun en 2019 pour la Task Force 150 de la coalition dans la mer d’Arabie et autour de la Corne de l’Afrique, ainsi qu’une collaboration pour le déploiement et l’exploitation de bateaux et d’avions dans les régions de l’océan Indien, de l’Asie Pacifique et des Caraïbes en 2018 ». Dans le cadre de l’opération Barkhane, la Royal Air Force fournira rapidement trois hélicoptères lourds Chinook, de tels moyens lourds étant absents de l’arsenal militaire français. Le C-17 Globemaster de la RAF affecté régulièrement aux besoins de l’opération française sera maintenu. En contrepartie, indique le communiqué commun, « la France contribuera à la présence avancée renforcée en 2019, dans le cadre du groupement tactique dirigé par le Royaume-Uni en Estonie, compte tenu du succès du déploiement conjoint de 2017. »
Opérations communes
En matière d’armement, Français et Britanniques associés à l’industriel MBDA continuent le projet One Complex Weapon de futur missile, poursuivent le programme FCAS (Future Combat Air System Demonstration Program) de drone de combat. Mais prudence ! La coopération franco-britannique en matière d’armement est toujours semée d’embûches et les échecs ne manquent pas. Ils se sont même succédé depuis la décennie 1980. Incapables de s’associer dans la construction d’un avion de combat commun, Britanniques et Français n’ont pas davantage su s’associer sur la définition d’un porte-avions ou d’une frégate antiaérienne commune, sur le renseignement spatial ou sur des matériels terrestres (blindés ou hélicoptères). Les deux pays ont beau être ceux qui, en Europe, consacrent le plus d’argent à la défense, ils ont encore du mal à concevoir des opérations communes. C’est sans doute le plus grand défi de l’avenir, car la France ne pourra plus consentir, faute de moyens, à engager seule et dans la durée des opérations aussi lourdes que Barkhane en Afrique sahélienne. C’est là un des grands défis de la présidence Macron, sur le plan militaire.
© JONATHAN NACKSTRAND / AFP/ JONATHAN NACKSTRAND
PAR JEAN GUISNEL
Le Point.fr
Brigitte Macron : sa première vie avec André-Louis Auzière
Quelle fut la vie de la première dame avant de rencontrer Emmanuel Macron ? Une biographie non autorisée revient sur cette période encore méconnue.
Elle n’aime pas aborder cette période, par pudeur et souci d’épargner ses proches… Il s’agit pourtant d’un grand pan de sa vie, celui où elle se marie une première fois, construit un foyer, met au monde ses enfants, entre dans la vie active… Qui fut vraiment Brigitte Auzière avant de devenir Brigitte Macron ? La journaliste Maëlle Brun consacre plusieurs chapitres à ce sujet dans sa biographie non autorisée Brigitte Macron, l’affranchie (éd. de l’Archipel), brossant le portrait d’une mère de famille active, bourgeoise, mais aussi indépendante et passionnée.
À la sortie du bac, Brigitte Macron poursuit ses études littéraires – elle consacrera sa maîtrise à l’amour courtois – et continue à fréquenter les cercles du lycée du Sacré-Cœur, vivier des beaux partis d’Amiens. C’est pourtant au Touquet qu’elle va rencontrer son premier mari, André-Louis Auzière, fils d’un haut fonctionnaire qui travaille dans le secteur bancaire à Lille. Elle l’épouse à 21 ans, pressée de fonder une famille, et devient mère rapidement de Sébastien, de Laurence, puis de Tiphaine, née un peu plus tard. Une mère présentée par des proches comme ferme, mais bienveillante, très investie dans leur éducation.
Mais Brigitte a la bougeotte : elle ne souhaite pas se cantonner à la vie de famille et trouve un job d’attachée de presse à la chambre de commerce du Nord-Pas-de-Calais, une fonction qu’elle assure pendant deux ans. Avant de partir cette fois pour Strasbourg, où son mari est nommé directeur de la Banque française du commerce extérieur. Les Auzière s’installent à Truchtersheim, en Alsace, et Brigitte, munie de sa maîtrise de lettres, postule dans l’enseignement privé et décroche un premier poste au collège protestant Lucie-Berger de Strasbourg. Sa première expérience dans l’enseignement, qui va rapidement devenir une passion.
Il est réservé, elle est extravertie
Les Auzière s’intègrent vite, même s’ils sont tous deux très différents. Selon la journaliste Maëlle Brun, Monsieur est « aussi réservé qu’elle est extravertie, elle se montre passionnée quand il s’affirme raisonnable ». Dans leur bourgade, Brigitte reprend en main la tradition du méchoui local et le transforme en vraie fiesta entre voisins, avant de s’investir dans la campagne municipale sur une liste sans étiquette politique – mais plutôt à droite – qui finira par être balayée par l’équipe adverse… Elle y met beaucoup d’enthousiasme, allant convaincre les uns, distribuant des tracts, rédigeant des propositions… Son premier baptême du feu politique, avec toujours cette écoute qui la caractérise : « C’est une femme qui vous imprègne, qui agit par osmose, explique l’une de ses amies de l’époque. Je ne sais pas si elle s’intéressait déjà à la politique, mais à la vie des gens, c’est sûr. »
En 1991, retour à Amiens, où André-Louis Auzière est muté. Brigitte entre à la Providence, chez les jésuites, et s’occupe rapidement du club de théâtre du lycée. « L’ambiance était très amicale et il y avait peu de distance, explique un ancien élève à la journaliste Maëlle Brun. Elle nous invitait à répéter chez elle, nous demandait de l’appeler par son prénom. Certains la tutoyaient même. Elle était très différente des autres profs ! » On connaît la suite : la rencontre avec Emmanuel Macron, véritable ovni, brillant et entreprenant, qui tombe amoureux de sa prof en montant une pièce d’Eduardo De Filippo en 1994. La complicité est d’autant plus facile que les Macron habitent à moins de 300 mètres du logement des Auzière, dans le quartier chic d’Henriville.
Un divorce difficile
Brigitte résiste, Emmanuel est envoyé à Paris par ses parents, mais les sentiments sont les plus forts. Ils se revoient le week-end, on les croise à la gare ou en balade, les commérages vont bon train, les amis s’éloignent, les familles découvrent cette passion secrète. Chez les Macron, les Trogneux et les Auzière, c’est un vrai big bang. Brigitte est sermonnée par sa famille, tente de faire accepter l’impensable à ses enfants, et André-Louis Auzière finit par claquer la porte. « Lorsque son mari apprend la vérité, sa réaction est évidemment violente, écrit Maëlle Brun dans sa biographie. Se faire remplacer par un camarade de classe de sa fille, par un ado qu’il a si souvent reçu chez lui, voilà une blessure difficile à panser. Et le banquier – peu sentimental, selon tous les témoignages recueillis – ne tergiverse pas : il part. Le divorce ne sera prononcé qu’une dizaine d’années plus tard, en janvier 2006 – il a été difficile de finaliser les choses. »
Brigitte Auzière ouvre un nouveau chapitre de sa vie : elle reste à Amiens, s’occupe de ses enfants, retrouve Emmanuel le week-end, au Touquet ou à Paris, avant de l’épouser en octobre 2007. Quelques mois avant, elle quitte définitivement la Picardie et la Providence, ses enfants sont adultes, son nouveau mari est inspecteur des finances. Son destin est en marche.
“Brigitte Macron, l’affranchie”, éditions l’Archipel.
PAR MARC FOURNY
Le Point.fr
Γιατί οι διαδηλωτές του Ιράν είναι τόσο θυμωμένοι με τον Ρουχανί
Οι κούφιες υποσχέσεις περί μεταρρύθμισης έχουν απογοητεύσει εκατομμύρια ανθρώπους
Περίληψη:
Ετούτη την φορά, οι διαδηλωτές είναι πολύ θυμωμένοι, απαιτώντας συνολική αντικατάσταση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Τα συνθήματα «Θάνατος στον Χαμενεΐ» και «Οι κληρικοί πρέπει να φύγουν» από τους διαδηλωτές είναι οι πιο ριζοσπαστικές εκκλήσεις για αλλαγή από τότε που η Ισλαμική Δημοκρατία γεννήθηκε το 1979.
Ο ALEX VATANKA είναι ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής στην Ουάσιγκτον. Είναι ο συγγραφέας ενός επερχόμενου βιβλίου The Making of Iranian Foreign Policy. Μπορείτε να τον ακολουθείτε στο Twitter @AlexVatanka.
Από τότε που ξεκίνησε το πρόσφατο κύμα διαμαρτυριών [1] στο Ιράν στις 28 Δεκεμβρίου, η κάλυψη των Δυτικών μέσων ενημέρωσης επικεντρώθηκε δυσανάλογα στις κοινωνικοοικονομικές αιτίες ως τους βασικούς κινητήριους μοχλούς της οργής των πολιτών. Οι οικονομικές δυσκολίες είναι αναμφισβήτητα μια κεντρική αιτία-κλειδί, αλλά αν αγνοηθούν τα υποκείμενα πολιτικά παράπονα θα χάσουμε την οπτική της ευρύτερης μάχης για το μέλλον της χώρας. Αν και ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ρουχανί [2] ίσως να μην είναι ούτε ο πρωταρχικός στόχος ούτε η άμεση αιτία των διαδηλώσεων, τα πεπραγμένα του από την επανεκλογή του τον περασμένο Μάιο ήταν μια τεράστια απογοήτευση για τα σχεδόν 24 εκατομμύρια Ιρανούς που ψήφισαν υπέρ της δεύτερης θητείας του. Αντί να επιδιώξει να είναι αυτόνομος, ο Ρουχανί έχει επανειλημμένα υποχωρήσει με το να ακολουθεί το παιχνίδι του μη εκλεγμένου Ανώτατου Ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, διευρύνοντας την ήδη επικίνδυνη αποσύνδεση μεταξύ των απλών Ιρανών και της κυβερνητικής σιιτικής ισλαμικής ελίτ που ισχυρίζεται ότι τους αντιπροσωπεύει. Τίποτα λιγότερο από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί να σώσει την Ισλαμική Δημοκρατία μακροπρόθεσμα.
Ο πρόεδρος του Ιράν, Χασάν Ρουχανί βγαίνει από την αίθουσα αφού απευθύνθηκε στην 72η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, τον Σεπτέμβριο του 2017. EDUARDO MUNOZ / REUTERS
—————————————————————————–
Παρά την απεικόνισή του σε ορισμένα Δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο Ρουχανί ποτέ δεν αποκάλεσε τον εαυτό του πολιτικό μεταρρυθμιστή ούτε το ιρανικό κοινό τον θεωρούσε ποτέ ως τέτοιον. Η εκλογική νίκη του είχε λιγότερο να κάνει με την δική του δημοτικότητα από όσο με την αντιδημοφιλία του αντιπάλου του, Ιμπραήμ Ραϊσί. Εντούτοις, κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Ρουχανί προέβη σε μια βασική δέσμευση που συγκρατήθηκε από τους ψηφοφόρους: Οι πολίτες θα αποκτούσαν μεγαλύτερη πολιτική ελευθερία εάν επανεκλεγόταν. Στην δεύτερη θητεία του, είπε, η κυβέρνησή του θα ανήκει [3] στο «100% όλων των Ιρανών» και θα επιδιώξει να ανοίξει τον δρόμο για πολιτική συμμετοχή των νέων, των γυναικών και των εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Και ο ίδιος ορκίστηκε και πάλι να επιδιώξει την απελευθέρωση των ηγετών της αντιπολίτευσης που βρίσκονται σε κατ’ οίκον περιορισμό από το 2011, μια δέσμευση που έκανε για πρώτη φορά πριν από τις αρχικές του εκλογές το 2013. Η υπερβολική υποσχεσιολογία στην διάρκεια ενός εκλογικού έτους δεν είναι μοναδική στο Ιράν, αλλά στην περίπτωση του Ρουχανί το χάσμα μεταξύ συνθημάτων και πραγματικότητας είναι εκθαμβωτικό.
Η απογοήτευση άρχισε στην πρώτη συνέντευξη Τύπου μετά την επανεκλογή του. Ο Ρουχανί επέλεξε ούτε καν να αναφέρει τους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας, των οποίων η απελευθέρωση ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της εκστρατείας του. Ήταν ένας κακός οιωνός, που προφήτευε την απροθυμία του να διεκδικήσει την εντολή που του δόθηκε από τις εκλογές για να μην ρισκάρει να θεωρηθεί ως ότι προκαλεί τον Χαμενεΐ.
Στην συνέχεια, ο Ρουχανί διόρισε ένα υπουργικό συμβούλιο στερούμενο ρεφορμιστών. Ακόμη χειρότερα, κάθε υπουργός του είχε προ-εγκριθεί από τον Χαμενεΐ. Κατά την διάρκεια της εκστρατείας του, εξέφρασε την συμπάθειά του για τις ακούραστες ακτιβίστριες και τις γυναίκες ψηφοφόρους του Ιράν, χωρίς ωστόσο να διορίσει γυναίκες στο υπουργικό του συμβούλιο, παρά το ότι παρακινήθηκε γι’ αυτό από πολλές πλευρές. Ομοίως, παρέλειψε την σουνιτική μειονότητα του Ιράν, η οποία αποτελεί περίπου το 10% του πληθυσμού και του έδωσε σοβαρή υποστήριξη στις κάλπες. (Στο Κουρδιστάν και το Βαλουχιστάν, τις μεγαλύτερες σουνιτικής πλειοψηφίας επαρχίες της χώρας, περίπου 7 στους δέκα ψηφοφόρους τον υποστήριξαν [4]). Ο Ρουχανί επέλεξε αντ’ αυτού να κατευνάσει τους Σιίτες ισλαμιστές κληρικούς που στήριζαν τον αντίπαλό του, Ραϊσί, και κράτησε τους Σουνίτες έξω από το υπουργικό συμβούλιό του. Η κυβέρνηση Ρουχανί δεν όρισε ούτε έναν Σουνίτη κυβερνήτη σε καμία από τις 31 επαρχίες της χώρας.
Στην συνέχεια παρέμεινε σιωπηλός καθώς το 12μελές μη εκλεγμένο σκληροπυρηνικό Συμβούλιο Κηδεμόνων -το οποίο αναφέρεται αποτελεσματικά μόνο στον Χαμενεΐ και ενεργεί ως φίλτρο που πρέπει να εγκρίνει όλη την κυβερνητική νομοθεσία και τους υποψήφιους που αναζητούν [κυβερνητική] θέση- παρέκαμψε μια κοινοβουλευτική νομοθεσία και εμπόδισε τους μη Μουσουλμάνους να διαγωνιστούν για θέσεις στις δημοτικές εκλογές. Αυτό ισοδυναμεί με την κατηγοριοποίηση των αρχαίων ζωροαστρικών, εβραϊκών και χριστιανικών κοινοτήτων του Ιράν ως πολιτών δεύτερης κατηγορίας στην πολιτική διαδικασία.
Αυτό το επεισόδιο υπογράμμισε ένα μεγάλο δημογραφικό χάσμα μεταξύ των κυβερνώντων του Ιράν και των κυβερνωμένων. Ο επικεφαλής του Συμβουλίου Κηδεμόνων, Ahmad Jannati, είναι ένας 90χρονος ιδεολόγος του καθεστώτος, ενώ το 90% των διαδηλωτών που συνελήφθησαν τις τελευταίες ημέρες είναι κάτω των 25 ετών.
Από την επανεκλογή του, ο Ρουχανί έχει απογοητεύσει τις βασικές δημογραφικές ομάδες που τον ψήφισαν και, αντίθετα, επιδίωξε να δημιουργήσει μια πλατφόρμα για συνεχή συνύπαρξη με τους σκληροπυρηνικούς. Ως άνθρωπος που φιλοδοξεί να διαδεχθεί τον Χαμενεΐ ως ο επόμενος ανώτατος ηγέτης, βλέπει αυτή την παράταξη εντός της Ισλαμικής Δημοκρατίας ως καίριας σημασίας για τις πιθανότητές του να συνεχίσει την ανέλιξή του στην κλίμακα της εξουσίας. Οι προεκλογικές υποσχέσεις που έκανε μόλις πριν από μερικούς μήνες είναι φαινομενικά μια μακρινή ανάμνηση.
Πιο συγκεκριμένα, ο Ρουχανί έμεινε [αυτοβούλως] στην άκρη όταν η Επαναστατική Φρουρά, η ελίτ πολιτικο-στρατιωτική δύναμη που πρωτοστατεί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ιράν στην περιοχή σε μέρη όπως το Ιράκ και η Συρία, κατέπνιξε τις εγχώριες διαδηλώσεις. Τον Δεκέμβριο του 2017, ανακοίνωσε αύξηση του προϋπολογισμού τους [5] και αντιστάθηκε στην διεθνή πίεση για περιορισμό των αμφιλεγόμενων, αν και ανησυχητικών, δραστηριοτήτων του Σώματος. Τα περισσότερα χρήματα για το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων της ελεγχόμενης από την Επαναστατική Φρουρά «Δύναμης Quds» –τον κλάδο της Επαναστατικής Φρουράς στο εξωτερικό- δεν ήταν στην ατζέντα όταν ο Ρουχανί έτρεχε την εκστρατεία της επανεκλογής του τον Μάιο. Κάποιος θα μπορούσε να ακούσει την αυξανόμενη δημόσια δυσαρέσκεια εναντίον της Επαναστατικής Φρουράς στους στίχους των διαδηλωτών «Ούτε για την Γάζα, ούτε για τον Λίβανο, η ζωή μου είναι μόνο για το Ιράν». Τους τελευταίους μήνες, καθώς το Ιράν έχει πληγεί από έναν αριθμό θανατηφόρων σεισμών και η αντίδραση του κράτους ήταν ζητούμενη, οι προτεραιότητες της Ισλαμικής Δημοκρατίας στο εξωτερικό έγιναν αντικείμενο λεπτομερούς εξέτασης και περιφρόνησης.
Ακόμη και όταν οι Φρουροί της Επανάστασης αψήφησαν ανοιχτά τον Ρουχανί -όπως όταν ο κλάδος τους των πληροφοριών συνέλαβε πολλούς πολίτες διπλής υπηκοότητας και ρίσκαρε να τρομάξει τους ξένους επενδυτές που ο Ρουχανί τόσο απελπισμένα φλερτάρει και χρειάζεται για να δημιουργήσει θέσεις εργασίας- ο εκλεγμένος πρόεδρος επέλεξε παρά ταύτα να συνεχίσει με τα πιο σκληροπυρηνικά στοιχεία του καθεστώτος. Στα προεδρικά ντιμπέιτ τον Μάιο που προβλήθηκαν ζωντανά στην τηλεόραση, ο Ρουχανί ενθουσίασε πολλούς όταν επιτέθηκε στους σκληροπυρηνικούς -συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην Επαναστατική Φρουρά- [κατηγορώντας τους] για τακτικές γκάνγκστερ που υπονόμευσαν την παγκόσμια εικόνα του Ιράν. Ωστόσο, από τότε δεν έχει κάνει τίποτα για να αντιμετωπίσει αυτά τα ίδια στοιχεία. Μην πράττοντας έτσι, όχι μόνο απέτυχε να επιφέρει μεγαλύτερη ισορροπία στην κατανομή της εξουσίας μεταξύ των εκλεγμένων και μη εκλεγμένων οργάνων στην Ισλαμική Δημοκρατία, αλλά έχει επίσης θέσει το ερώτημα εάν το σύστημα αυτό είναι σε θέση να μεταρρυθμιστεί καθόλου μέσω της κάλπης.
Πίσω στο 2009, όταν το Ιράν είχε τις τελευταίες μεγάλης κλίμακας λαϊκές διαμαρτυρίες, το βασικό λαϊκό αίτημα ήταν να επαναληφθούν οι εκλογές που πολλοί θεωρούσαν σαφώς νοθευμένες. Ετούτη την φορά, οι διαδηλωτές είναι πολύ θυμωμένοι, απαιτώντας συνολική αντικατάσταση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Τα συνθήματα «Θάνατος στον Χαμενεΐ» και «Οι κληρικοί πρέπει να φύγουν» από τους διαδηλωτές είναι οι πιο ριζοσπαστικές εκκλήσεις για αλλαγή από τότε που η Ισλαμική Δημοκρατία γεννήθηκε το 1979. Η αδιαλλαξία του πολιτικού μοντέλου φαινόταν να έχει πείσει την νεότερη γενιά των Ιρανών ότι η αναμόρφωση του συστήματος δεν είναι δυνατή. Φυσικά, δεν μπορεί να κατηγορηθεί μόνο ο Ρουχανί γι’ αυτό. Από τις διαμαρτυρίες του 2009, ήταν ο Χαμενεΐ και οι ομάδες του όπως οι Επαναστατικοί Φρουροί, που έκαναν τα περισσότερα για να καταπνίξουν την διαδικασία πολιτικών μεταρρυθμίσεων στο Ιράν.
Και όμως ο Ρουχανί μπορεί να δει τις τελευταίες διαμαρτυρίες ως ευκαιρία να αναδειχθεί ως αυτοδύναμος άνδρας. Από τον περασμένο Μάιο, έχει μετακινηθεί προς τους σκληροπυρηνικούς προκειμένου να δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να γίνει ο επόμενος ανώτατος ηγέτης. Με το σοκ από την κλίμακα του λαϊκού θυμού πιθανόν να αντηχεί στις τάξεις του καθεστώτος για κάποιο χρονικό διάστημα, ο Ρουχανί πρέπει να σκεφτεί να γυρίσει το παιχνίδι στους αντιπάλους του. Έχει μόνο μια επιλογή για το μήνυμα που πρέπει να μεταφέρει: Ο μόνος βιώσιμος τρόπος για να κρατηθεί ζωντανή η Ισλαμική Δημοκρατία είναι να ξεκινήσει μια βαθιά και ουσιαστική πολιτική μεταρρύθμιση. Ίσως να είναι πολύ αργά, αλλά ο Ρουχανί οφείλει ακριβώς αυτό στα σχεδόν 24 εκατομμύρια που τον επανεξέλεξαν.
Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.
Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2018-01-08/why-irans-protes…
Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2018-01-05/why-protests-won…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2017-05-20/rouhanis-landsli…
[3] http://bit.ly/2m4YXjw
[4] https://www.radiofarda.com/a/iranian-sunni-governers-forbidden/28786496….
[5] http://www.iranobserver.org/irgc-prioritized-in-irans-state-budget/
Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition
Αμερικανική Tianxia
H κινεζική φιλοσοφία συναντά την αμερικανική ισχύ
Παιδιά περπατούν κάτω από μια αμερικανική σημαία κατά την Παρέλαση των Βετεράνων στη Νέα Υόρκη, τον Νοέμβριο του 2011. REUTERS/Eduardo Munoz.
Περίληψη:
Tianxia σημαίνει κυριολεκτικά «τα πάντα υπό τον ουρανό», αλλά στις ημέρες της αυτοκρατορικής Κίνας, έφθασε να αναφέρεται σε «ένα φωτισμένο βασίλειο» των «καθολικών αξιών που καθορίζουν ποιος ήταν πολιτισμένος και ποιος δεν ήταν».
Ο SALVATORE BABONES είναι αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνιολογίας και Κοινωνικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ. Αυτό το δοκίμιο είναι προσαρμοσμένο από το βιβλίο του, American Tianxia: Chinese Money, American Power and the End of History [1] (Policy Press, 2017).
Τι είναι η Αμερική; Ο κόσμος ταράζεται όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, λέει «Πρώτα η Αμερική» [2], αλλά τίποτε δεν θα πρέπει να είναι πιο φυσικό από έναν πρόεδρο ο οποίος βάζει πρώτα την πατρίδα του. Το πρόβλημα με το «Πρώτα η Αμερική» είναι ότι η Αμερική δεν είναι απλά μια χώρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι χώρα. Η Αμερική είναι κάτι περισσότερο –όχι μόνο το πιο ισχυρό κράτος, αλλά το πολιτιστικό, οικονομικό και θεσμικό κέντρο ενός κόσμου που έχει αναδημιουργηθεί σε κάποιο ποσοστό κατ’ εικόνα του.
Η Δύση στην ουσία δεν έχει μια κατάλληλη λέξη που να περιγράφει την Αμερική με την ευρεία της έννοια, επειδή ο σύγχρονος Δυτικός κόσμος δεν είχε δει τίποτα παρόμοιο με αυτό κατά το παρελθόν. Την τελευταία φορά που ένας ολόκληρος κόσμος ήταν τόσο οργανωμένος γύρω από ένα και μόνο κεντρικό κράτος ήταν τον δέκατο πέμπτο αιώνα, όταν η Ανατολική Ασία ήταν επικεντρωμένη στην Κίνα της δυναστείας των Μινγκ [3]. Η Κίνα εκείνη την εποχή δεν ήταν μόνο ηγέτης ή περιφερειακός ηγεμόνας˙ ήταν το κεντρικό κράτος ενός πολιτικού και πολιτιστικού χώρου που εκτεινόταν από την Βιρμανία μέχρι την Ιαπωνία. Και η λέξη που ήρθε για να περιγράψει εκείνον τον κόσμο ήταν η «tianxia».
Παιδιά περπατούν κάτω από μια αμερικανική σημαία κατά την Παρέλαση των Βετεράνων στη Νέα Υόρκη, τον Νοέμβριο του 2011. REUTERS/Eduardo Munoz
————————————————————————————————-
Tianxia σημαίνει κυριολεκτικά «τα πάντα υπό τον ουρανό», αλλά στις ημέρες της αυτοκρατορικής Κίνας, έφθασε να αναφέρεται σε «ένα φωτισμένο βασίλειο» των «καθολικών αξιών που καθορίζουν ποιος ήταν πολιτισμένος και ποιος δεν ήταν», σύμφωνα με τα λόγια του διακεκριμένου ιστορικού Wang Gungwu. Στην παλιά tianxia, για παράδειγμα, ο κινεζικός πολιτισμός ήταν το πρότυπο για το οποίο όλοι οι άλλοι φιλοδοξούσαν, με την γνώση της κινεζικής καλλιγραφίας να χρησιμεύει ως ένδειξη ευγένειας παντού στην Ανατολική Ασία, ακόμη και μεταξύ ανθρώπων που δεν μιλούσαν κινέζικα. Η αυλή των Μινγκ χορηγούσε τίτλους σε μη Κινέζους ηγέτες και, παρ’ όλο που αυτές οι τιμές δεν ήταν απολύτως απαραίτητες για τους Ασιάτες ηγέτες, η έλλειψη ενός [τέτοιου τίτλου] ανέκαθεν καθιστούσε την εξουσία τους λίγο λιγότερο ασφαλή. Οι τίτλοι επέτρεπαν επίσης στους ξένους ηγέτες να εμπορεύονται με την Κίνα. Η πρόσβαση στις κινεζικές αγορές δεν ήταν αποφασιστική, δεδομένου ότι οι περισσότερες χώρες ήταν αυτάρκεις για την κάλυψη των βασικών αναγκών τους, αλλά ήταν σημαντικό αν μια χώρα επρόκειτο να έχει κάποιο ουσιαστικό εμπόριο.
Σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας tianxia [4]. Αυτή η «Αμερικανική Tianxia» είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα κράτος ή μια χώρα, ή ακόμα και μια αυτοκρατορία. Διεισδύει σε όλους τους τομείς της ζωής. Στον σημερινό διασυνδεδεμένο κόσμο, οι κινεζικές επιχειρήσεις, τα ρωσικά πανεπιστήμια και ακόμη και οι ιρανικές επαναστάσεις γίνονται σε αμερικανικές γραμμές. Το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) συνιστά στους μαχητές του να χρησιμοποιούν συσκευές Android ενώ η κυρίαρχη οικογένεια Kim της Βόρειας Κορέας προτιμά την Apple. Πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αντιτίθενται στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις πολιτικές τους και στον πρόεδρό τους, αλλά εξακολουθούν να θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους στα αμερικανικά πανεπιστήμια, να επενδύσουν τα χρήματά τους σε αμερικανικές εταιρείες και να εκφράσουν τις απόψεις τους στα αμερικανικά κοινωνικά δίκτυα.
Αυτό δεν είναι κάποιο είδος καταναλωτικού αμόκ. Ούσες στο επίκεντρο της παγκόσμιας τάξης, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναπροσανατολίσει κατά την διάρκεια των τελευταίων 25 ετών τον τρόπο που ο κόσμος -και ιδιαίτερα η ελίτ του κόσμου- δουλεύει, παίζει και σκέφτεται. Τους έφερε σε μια διεθνή ιεραρχία όπου η κατάκτηση του κύρους απαιτεί το να πετύχουν εντός των δικτύων [5] που έχουν ως επίκεντρο τις ΗΠΑ και να παίζουν με τους κανόνες των ΗΠΑ. Και κάνει την Αμερική του 21ου αιώνα πιο ισχυρή από οποιαδήποτε αυτοκρατορία, βασίλειο ή κοινοπολιτεία στην ιστορία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες -δηλαδή η ίδια η χώρα- έχουν άφθονη σκληρή και ήπια δύναμη. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν όρια. Η Αμερικανική Tianxia δεν έχει.
ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Το όνομα της Κίνας στα κινέζικα, «Zhongguo», σημαίνει κυριολεκτικά «μέσο βασίλειο», ή, πιο λαϊκά, κεντρικό κράτος ή κράτη (δεν υπάρχει πληθυντικός στα κινέζικα). Το «Μέσο Βασίλειο» είναι επίσης το όνομα της Κίνας στα ιαπωνικά, τα κορεάτικα, τα βιετναμέζικα και στις περισσότερες άλλες γλώσσες της Ανατολικής Ασίας. Στο πλαίσιο της πολιτιστικής και πολιτικής σφαίρας της Ανατολικής Ασίας, η Κίνα ήταν πάντα στο κέντρο. Για παράδειγμα, το ιαπωνικό όνομα για την Ιαπωνία, Nippon, σημαίνει κυριολεκτικά η «γη του ανατέλλοντος ηλίου» -όπως φαίνεται από την Κίνα. Το «nam» στο Βιετνάμ σημαίνει «νότος», υποδεικνύοντας την κατεύθυνση του από τους Viet, έναν αρχαίο λαό της νότιας Κίνας.
Οι γείτονες της Κίνας αναγνώρισαν ότι η Κίνα ήταν το κεντρικό κράτος της Ανατολικής Ασίας και χρησιμοποίησαν την κινεζική λέξη tianxia για να περιγράψουν το σύστημα στο οποίο ανήκαν. Η Κίνα δεν κυβερνούσε άμεσα την Ανατολική Ασία ως καταπιεστικός αυτοκρατορικός υπερασπιστής, ούτε παρείχε ασφάλεια σε επίπεδο συστήματος ως περιφερειακός ηγεμόνας. Η κινεζική κεντρικότητα ήταν απλά θέμα μεγέθους και τοποθεσίας -η Κίνα ήταν μεγάλη και όλες οι γύρω χώρες ήταν μικρές.
Έτσι η tianxia δεν αναφέρεται σε ηγεμονία, αλλά σε ένα σύστημα στο οποίο η Κίνα ήταν και η κυρίαρχη πολιτική και οικονομική δύναμη αλλά και το κέντρο του πολιτισμικού σύμπαντος, ειδικά για τις ελίτ. Οι γείτονες της Κίνας υιοθέτησαν τον Κομφουκιανισμό˙ στην Κορέα και την Ιαπωνία, οι ελίτ μελετούσαν την κλασική κινεζική, η οποία ήταν επί μακρόν η γλώσσα της κυβέρνησης, της εκπαίδευσης και ακόμη και της λογοτεχνίας. Η κινεζική διπλωματική αναγνώριση μπορούσε να μετατρέψει έναν τοπικό πολέμαρχο σε έναν σεβαστό βασιλιά. Η Κίνα είχε επίσης την οικονομική βαρύτητα να παίξει [το δίλημμα] «ή το δέχεσαι ή όχι» στις εμπορικές διαπραγματεύσεις με τους γείτονές της.
Όταν η Κίνα έστειλε στρατεύματα στο εξωτερικό, ήταν συνήθως για να παρέμβει υπέρ της μιας ή της άλλης φατρίας στις γειτονικές της χώρες, όχι να τις κατακτήσει. Στην πραγματικότητα, ο ιδρυτής της δυναστείας Μινγκ, ο αυτοκράτορας Χονγκουά (1368-1398), άφησε μια επιστολή με συμβουλές προς τους διαδόχους του που θυμίζει την προειδοποίηση του Τζορτζ Ουάσινγκτον σχετικά με τις «περίπλοκες συμμαχίες»:
«Οι υπερπόντιες ξένες χώρες … διαχωρίζονται από εμάς από βουνά και θάλασσες … Με ανησυχεί ότι οι μελλοντικές γενιές θα μπορούσαν να καταχραστούν τα πλούτη και την ισχύ της Κίνας και να αναζητήσουν τις στρατιωτικές δόξες της στιγμής για να στείλουν στρατιώτες στα πεδία [εναντίον τους] χωρίς λόγο και αιτία και να προκαλέσουν μια απώλεια ζωών. Πρέπει να τους υπενθυμιστεί έντονα ότι αυτό είναι απαγορευμένο».
Το μέγεθος, η δύναμη, το κύρος και η θέση της Κίνας σήμαιναν ότι ολόκληρη η Ανατολική Ασία είχε ενταχθεί στην κινεζική tianxia. Αλλά όταν οι Ευρωπαίοι έφθασαν τον δέκατο έκτο αιώνα, ο κόσμος ξαφνικά φαινόταν πολύ μεγαλύτερος. Μέχρι το τέλος της δυναστείας των Μινγκ το 1644, η Κίνα δεν ήταν πλέον στο επίκεντρο των «πάντων κάτω από τον ουρανό». Είχε γίνει απλώς μια άλλη μεγάλη περιφερειακή δύναμη σε έναν πολύ μεγαλύτερο κόσμο.
Η δυναστεία Qing (1644-1911) ήταν, στους πρώτους δύο αιώνες της, ακόμη πιο ισχυρή από των Ming, αλλά δεν είχε την ηθική ισχύ να ορίσει τον πολιτισμό στα μάτια των γειτόνων της. Σε αυτή την περίοδο, η Ιαπωνία σταμάτησε τελείως την αλληλεπίδρασή της με την Κίνα, και οι Κορεάτες κυβερνήτες αποδέχτηκαν την κυριαρχία των Qing μόνο με την βία. Ενώ η Κίνα των Ming φιλοδοξούσε να είναι η δεξαμενή της παγκόσμιας σοφίας, η Κίνα των Qing ήταν απλώς ο ταραχοποιός της διπλανής πόρτας. Αργότερα έγινε το θύμα της διπλανής πόρτας, καθώς η Κίνα επλήγη από την υπογραφή μιας σειράς άνισων συμφωνιών, πρώτα από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και αργότερα από την Ιαπωνία.
Τώρα η Κίνα είναι και πάλι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη [6] σε έναν πολύ μεγαλύτερο κόσμο. Οι γείτονες της Κίνας έχουν προσαρμοστεί στην επιστροφή της Κίνας [στο προσκήνιο], αλλά λίγοι από αυτούς έχουν αναπροσανατολίσει τον αυτοπροσδιορισμό τους γύρω από αυτήν. Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, επιφυλακτικές για την άνοδο της Κίνας, συνεχίζουν να ευθυγραμμίζουν τις εξωτερικές τους πολιτικές με εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Μόνο στη νοτιοανατολική Ασία η Κίνα είναι ο κυρίαρχος παράγοντας στις διεθνείς σχέσεις, αλλά ακόμη και εκεί η ισορροπία είναι περισσότερο εναντίον της Κίνας παρά υπέρ της.
Μερικοί Κινέζοι μελετητές, όπως ο φιλόσοφος Zhao Tingyang, έχουν προωθήσει την ιδέα μιας νέας tianxia του 21ου αιώνα, με την οποία εννοούν ένα αρμονικό παγκόσμιο σύστημα που θα βασίζεται στις κινεζικές κομφουκιανές αρχές. Αλλά, αν υπάρχει ένα κεντρικό κράτος στον εικοστό πρώτο αιώνα, σαφώς αυτό δεν είναι η Κίνα. Για να είμαστε δίκαιοι, οι Κινέζοι συγγραφείς και διπλωμάτες συνήθως αρνούνται οποιοδήποτε ειδικό καθεστώς για την Κίνα στα σχέδιά τους. Αντ’ αυτού, υποστηρίζουν την αρχή της κυριαρχικής ισότητας, αποκλείοντας κάθε ιδιαίτερο ρόλο της Κίνας στον μελλοντικό τους «αρμονικό κόσμο» (όρος που χρησιμοποίησε ο τότε πρόεδρος της Κίνας, Hu Jintao, στην ομιλία του προς τα Ηνωμένα Έθνη το 2005). Αλλά μπορεί να υπάρξει μια αληθινή tianxia -μια αρμονική τάξη των πάντων υπό τον ουρανό- χωρίς κεντρικό κράτος να την εναρμονίζει;
Επισκέπτες παρακολουθούν έκθεση για τον κινεζικό πολιτισμό στο φεστιβάλ Europalia-China στις Βρυξέλλες, τον Οκτώβριο του 2009. REUTERS/Francois Lenoir
——————————————————————————————-
Μια προσεκτική ματιά στην ιστορική tianxia των Ming υποδεικνύει ότι δεν γίνεται. Η αρμονία ίσως να απαιτεί μια ορισμένη κομφουκιανή ανεκτικότητα από την πλευρά του κεντρικού κράτους, αλλά όντως απαιτεί ένα κεντρικό κράτος. Η Ανατολική Ασία της εποχής των Ming δεν ήταν σταθερή επειδή όλοι συμφώνησαν να ζουν ειρηνικά και με σεβασμό σε μια αρμονική κοινότητα με την Κίνα. Ήταν σταθερή διότι, πρακτικά μιλώντας, όλες οι διεθνείς υποθέσεις έπρεπε να διεξαχθούν σε σχέση με ένα τεράστιας επιρροής κεντρικό κράτος, και αυτό το κεντρικό κράτος ήταν γενικά αρκετά σοφό ώστε να μην μοχλεύει αυτήν την κεντρικότητά του για να μεγιστοποιεί τα δικά του στενά βραχυπρόθεσμα οφέλη. Συγκρίνετε αυτό με την ακραία βία του ευρωπαϊκού διακρατικού συστήματος που προέκυψε από την Αναγέννηση και διήρκεσε μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο οποίο [σύστημα] πολλές ομοειδείς δυνάμεις τσακώνονταν για κυριαρχία.
Σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το κεντρικό κράτος -το zhongguo, ας πούμε- για το διεθνές σύστημα. Μερικοί άνθρωποι λένε ότι τώρα ζούμε σε έναν πολυπολικό κόσμο. Ότι το μερίδιο των Ηνωμένων Πολιτειών στο παγκόσμιο ΑΕΠ βρίσκεται στη τελειωτική του πτώση˙ ότι ο κεντρικός ρόλος του δολαρίου στην παγκόσμια οικονομία απειλείται˙ ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν σέβεται πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι αρνητές χάνουν το νόημα: Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρειάζεται να κυβερνούν τον κόσμο για να τον εναρμονίσουν. Σε μια tianxia όπως της Ανατολικής Ασίας των Μινγκ ή του σημερινού αμερικανικού κόσμου, δεν είναι η ωμή δύναμη του κεντρικού κράτους που σταθεροποιεί το σύστημα. Είναι η κεντρικότητά του.
ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΤΟΜΟ
Εάν υπάρχει ένα πράγμα που ορίζει τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στο σημερινό παγκόσμιο σύστημα, είναι η κεντρικότητα. Για παράδειγμα, παρά την υποτιθέμενη αντιπάθεια μεταξύ της Κίνας και του Donald Trump, η σχέση ΗΠΑ-Κίνας συγκαταλέγεται στα φωτεινά σημεία της εξωτερικής πολιτικής της νέας διοίκησης [των ΗΠΑ]. Ένας από τους κυριότερους στόχους του Κινέζου προέδρου, Xi Jinping, για την πρώτη του συνάντηση κορυφής με τον Trump, τον Απρίλιο, ήταν να κρατήσει το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ανοιχτό για τις κινεζικές κρατικές τράπεζες και τα γραφεία συμψηφισμών (clearing houses). Πήρε αυτό που ήθελε με αντάλλαγμα την επίτευξη των προτεραιοτήτων του Trump για την πρόσβαση στην [κινεζική] αγορά και για τη Βόρεια Κορέα. Για όλες τις χώρες, αλλά κυρίως για ένα σημαντικό εμπορικό έθνος όπως η Κίνα, η πρόσβαση στο δολαριακό σύστημα είναι ζωτικής σημασίας.
Η κεντρικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, τους προσδίδει σημαντική επιρροή στον υπόλοιπο κόσμο. Πράγματι, οι οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ [7], όπως αυτές για το Ιράν και την Ρωσία, είναι πολύ πιο αποτελεσματικές τώρα από ό, τι στην κορύφωση της αμερικανικής μεταπολεμικής ηγεμονίας κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, διότι η παγκοσμιοποίηση έχει αυξήσει την διασυνδεσιμότητα του κόσμου και αυτή η διασυνδεσιμότητα επικεντρώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και δεν είναι μόνο τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας που διέρχονται από τη Νέα Υόρκη και την Καλιφόρνια -η συντριπτική πλειοψηφία της παγκόσμιας κίνησης στο Internet διασχίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επωφελούνται από την κεντρικότητά τους και σε άλλα δίκτυα: Τα ακαδημαϊκά δίκτυα, τα δίκτυα επιχειρήσεων, τα δίκτυα των μέσων ενημέρωσης, κ.λπ. Είναι δύσκολο να σκεφτούμε οποιοδήποτε παγκόσμιο δίκτυο που δεν επικεντρώνεται μέσα και πάνω στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ωστόσο, αυτή η προεξάρχουσα θέση δεν περιορίζεται στον κυβερνοχώρο. Τα ξένα πανεπιστήμια προσφέρουν ολοένα και περισσότερο πτυχία τύπου ΗΠΑ, συνεργάζονται με αμερικανικά (ή άλλα αγγλόφωνα) πανεπιστήμια και επιδιώκουν ακόμη και την πιστοποίηση από τις ΗΠΑ. Οι ελίτ σε όλο τον κόσμο διδάσκουν τα παιδιά τους στα αγγλικά, εκθέτοντάς τα στην αμερικανική κουλτούρα και τον [αμερικανικό] τρόπο σκέψης. Στον κόσμο των επιχειρήσεων, οι αρχές της αξίας των μετόχων, οι τρόποι διοίκησης και η εργασιακή ηθική στο στυλ των ΗΠΑ, έχουν γίνει οι παγκοσμίως βέλτιστες πρακτικές. Οι κορυφαίες οργανώσεις σχεδόν σε κάθε επάγγελμα βρίσκονται δυσανάλογα εντοπισμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένα αποτέλεσμα αυτής της κεντρικής σημασίας είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μόνο ο ευνοημένος προορισμός για τα χρήματα του κόσμου. Ίσως το πιο σημαντικό, έχουν γίνει ο αγαπημένος προορισμός για τους ανθρώπους του κόσμου. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους Κινέζους -τους πολίτες του μεγαλύτερου υποτιθέμενου αντιπάλου της αμερικανικής δύναμης. Περισσότεροι από 300.000 Κινέζοι φοιτητές σπουδάζουν τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μια ροή περίπου 100.000 νέων φοιτητών κάθε χρόνο. Αλλά η ροή των Κινέζων φοιτητών μπορεί σύντομα να ξεπεραστεί από μια νέα πηγή διαρκών δεσμών μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας: Τα μωρά από Κινέζους επισκέπτες [στμ: anchor babies, ή σε ελεύθερη μετάφραση «μωρά μετανάστες»].
Τα μαιευτήρια της Καλιφόρνιας που παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε Κινέζες μητέρες προσπαθούν να διατηρήσουν χαμηλό προφίλ, αλλά όλοι συμφωνούν ότι η επιχείρησή τους είναι ακμάζουσα. Οι εκτιμήσεις είναι ότι κάθε χρόνο από 10.000 έως περίπου 100.000 Κινέζες γεννούν στις Ηνωμένες Πολιτείες -και αυτά τα μωρά είναι αυτομάτως επιλέξιμα για αμερικανική υπηκοότητα. Μέχρι τα μέσα του αιώνα μπορεί να υπάρχουν 2-3 εκατομμύρια ελίτ «Κινέζοι», που έχουν ανατραφεί στην Κίνα, οι οποίοι είναι στην πραγματικότητα πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών και μόνο των Ηνωμένων Πολιτειών, δεδομένου ότι η Κίνα δεν επιτρέπει διπλή υπηκοότητα.
Ο «τουρισμός του τοκετού» ήταν κάποτε δύσκολος, επειδή τα προξενεία των ΗΠΑ αρνούνταν συνήθως τις θεωρήσεις σε έγκυες γυναίκες. Αλλά όλα αυτά άλλαξαν τον Νοέμβριο του 2014, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα συμφώνησαν να προσφέρουν δεκαετείς τουριστικές βίζες, η μια χώρα στους πολίτες της άλλης. Τώρα, μια Κινέζα μπορεί να πάρει βίζα πριν παντρευτεί, να περιμένει μέχρι να μείνει έγκυος, και στην συνέχεια να πετάξει στις Ηνωμένες Πολιτείες στην αρχή του τρίτου τριμήνου [της εγκυμοσύνης της]. Αυτό μειώνει δραματικά το χρόνο, την ταλαιπωρία και το κόστος του να αποκτήσει ένα «μωρό των ΗΠΑ».
Τα «μωρά των ΗΠΑ» της Κίνας, οι απόφοιτοι των αμερικανικών πανεπιστημίων και άλλες ελίτ με επενδύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί ούτε καν να ζουν στην χώρα και πιθανώς να μην θεωρούν τους εαυτούς τους ως Αμερικανούς. Αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα αμερικανικά δίκτυα χρημάτων, εξουσίας και γοήτρου. Όπως και οι Ρώσοι ολιγάρχες που εγκατέλειψαν την Μόσχα για το Λονδίνο πριν από μια γενιά, ίσως να φαντάζονται ότι αυτοί και τα παιδιά τους θα παραμείνουν συνδεδεμένοι με την χώρα τους. Στην πραγματικότητα, τέτοιες οικογένειες γίνονται πολίτες του κόσμου που ζουν σε έναν διακρατικό χώρο που οικοδομήθηκε κατ’ εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών -η Αμερικανική Tianxia.
Εκείνοι που κατοικούν σε αυτή την Αμερικανική Tianxia -διεθνείς ελίτ από την Κίνα και αλλού- έχουν όλοι μια κοινή σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες (ή έναν από τους στενούς αγγλοσαξονικούς συμμάχους τους, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο) το οποίο έχει ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό κοινών αξιών. Κυρίαρχη μεταξύ τους είναι η αμερικανική αξία της ατομικής αυτο-εκπλήρωσης. Αποκομμένες από οποιαδήποτε χώρα προέλευσης, αυτές οι ελίτ υιοθετούν αναπόφευκτα μια ατομικιστική προσέγγιση στην ζωή. Η ιδέα ότι «η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας» είναι αναφαίρετα δικαιώματα, είναι ευδιάκριτα αμερικανική, αλλά δεν είναι πλέον μοναδικά αμερικανική. Αυτές τις μέρες, οι ελίτ σε όλο τον κόσμο έχουν μάθει ότι είναι σωστό, ακόμη και ηθικό, να δίνουν προτεραιότητα στην δική τους ευτυχία έναντι των παραδοσιακών εθνικών και θρησκευτικών προσκολλήσεων.
Αυτή η ατομική εστίαση στην προσωπική αυτο-εκπλήρωση, σε συνδυασμό με την κεντρικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλες σχεδόν τις παγκόσμιες διακριτικές ιεραρχίες -την ακαδημαϊκή, την καλλιτεχνική, την επιχειρηματική, την οικονομική και την τεχνολογική κατάταξη με την οποία κρίνουμε τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους γύρω μας- έχει δημιουργήσει έναν κόσμο στον οποίο οι ατομικές ελίτ οφείλουν την κατάστασή τους τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στις χώρες καταγωγής τους. Ένας τραπεζίτης στο Χονγκ Κονγκ, για παράδειγμα, μπορεί να έχει κερδίσει την δουλειά του χάρη στο πτυχίο του από το Χάρβαρντ. Η υπέρτατη δύναμη που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποκομίζουν από την κεντρικότητά τους στην Αμερικανική Tianxia είναι η δύναμη δικτύωσης ή η δυνατότητα να πάρεις ό,τι θέλεις με το να διαμορφώνεις τις ευκαιρίες ζωής που είναι διαθέσιμες σε άλλους. Οι διακρατικές ελίτ πρέπει να λειτουργούν μέσα σε ένα παγκόσμιο δίκτυο βασισμένο στις Ηνωμένες Πολιτείες και να ανταποκρίνονται στα κίνητρά του. Ως αποτέλεσμα, δεν θέλουν να καταστρέψουν το παγκόσμιο σύστημα που επικεντρώνεται στις ΗΠΑ και τις αμερικανικές αλυσίδες αξίας, τις εκπαιδευτικές ιεραρχίες και το Διαδίκτυο. Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι το σύστημα θα υπονομευθεί από άλλους: Τους Ρώσους χάκερ, τους Μουσουλμάνους φονταμενταλιστές ή ακόμη και έναν πρόεδρο των ΗΠΑ.
Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Ο Αμερικανός εκδότης Henry Luce έχει μείνει στην μνήμη επειδή προέβλεψε, το 1941, ότι ο εικοστός αιώνας ήταν ο «αμερικανικός αιώνας». Λιγότερο μνημονευόμενος είναι ο ισχυρισμός του ότι ο εικοστός αιώνας θα είναι «ο πρώτος αιώνας της Αμερικής ως κυρίαρχης δύναμης στον κόσμο», κάτι που υπονοούσε έντονα ότι δεν θα ήταν κι ο τελευταίος.
Αυτές τις μέρες η αμερικανική θριαμβολογία έχει χάσει την χάρη της. Ο αρνητισμός έχει εισβάλει και οι σύγχρονοι υπολογισμοί της πτώσης των ΗΠΑ αναπόφευκτα εξαρτώνται από την πρόκληση της Κίνας. Οι προβλέψεις της μελλοντικής κινεζικής οικονομικής ισχύος υποθέτουν ότι η Κίνα θα συνεχίσει ταυτόχρονα να αναπτύσσεται με όρους κατά κεφαλήν, ενώ θα παραμένει μια χώρα που έχει τον τετραπλάσιο πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τώρα ότι η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας επιβραδύνεται και υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για την μελλοντική της τροχιά. Ωστόσο, πολλαπλασιάστε την οποιαδήποτε ανάπτυξη με 1,3 δισ. άτομα, και τα στοιχεία εξακολουθούν να είναι εντυπωσιακά.
Ωστόσο, ο κινεζικός πληθυσμός θα αρχίσει να μειώνεται στα μέσα του αιώνα, ενώ οι πέντε αγγλόφωνες χώρες στον πυρήνα της Αμερικανικής Tianxia (Αυστραλία, Καναδάς, Νέα Ζηλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες) θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται, χάρη στα υγιή ποσοστά γονιμότητας και μετανάστευσης. Υπάρχουν πάρα πολλές αβεβαιότητες που εμπλέκονται στις δημογραφικές προβλέψεις σε τόσο μεγάλη χρονική κλίμακα που πρέπει να εκληφθούν όπως φαίνονται, παρότι η άσκηση είναι υποθετική. Αλλά αν η υπόθεση της Αμερικανικής Tianxia είναι σωστή, ο δημογραφικός ανταγωνισμός έχει σχεδόν ξεπεράσει το κρίσιμο σημείο. Αυξανόμενος αριθμός Κινέζων θα ταυτιστεί με την διατήρηση της παγκόσμιας τάξης που αντιπροσωπεύει η Αμερικανική Tianxia.
Η σημερινή Pax Americana δεν έχει τις ρίζες της στην στρατιωτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπως αποδεικνύει η Συρία και η Ουκρανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδιαφέρονται ελάχιστα να τερματίσουν τους πολέμους των άλλων. Οι πραγματικοί σταθεροποιητές που υπόκεινται της Pax Americana είναι τα παγκόσμια δίκτυα της Αμερικανικής Tianxia. Ως αποτέλεσμα της ανοικτότητας αυτών των δικτύων, ο αποτελεσματικότερος τρόπος ώστε οι κινεζικές οικογένειες να αυξήσουν την ισχύ και τον πλούτο τους δεν είναι να οδηγήσουν την Κίνα σε επιτυχημένους ξένους πολέμους. Μια πολύ καλύτερη στρατηγική είναι απλώς να μετακινηθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με το να μεταφέρει τον ανταγωνισμό της θέσης [ενός εκάστου] από το επίπεδο χώρας στο ατομικό επίπεδο, η Αμερικανική Tianxia έχει ευνουχίσει το έθνος-κράτος. Οι χώρες εξακολουθούν να είναι πολύ σημαντικές ως μονάδες τοπικής διοίκησης, όπως είναι οι επαρχίες, οι πόλεις και οι δήμοι. Αλλά τα εθνικά κράτη δεν είναι πλέον οι κύριοι παράγοντες στην ιστορική σκηνή. Τα κράτη εξακολουθούν να κάνουν πολλά, αλλά δεν δημιουργούν πλέον ιστορία, όπως την γνωρίζαμε στην Δύση -η ιστορία ως ο συνεχής ανταγωνισμός των πολιτικά οργανωμένων ανθρώπινων κοινοτήτων για εξουσία και κύρος.
Όταν τα «πάντα υπό τον ουρανό» είναι ενωμένα σε ένα μοναδικό ιεραρχικό σύστημα, οι άνθρωποι ασχολούνται περισσότερο με την αναρρίχησή τους στην ιεραρχία παρά με την ανατροπή του ουρανού. Αυτό καθιστά την Αμερικανική Tianxia πιο σταθερή από οποιοδήποτε σύστημα έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος, συμπεριλαμβανομένης της παλιάς tianxia της Κίνας της εποχής των Ming. Μπορεί [το σύστημα αυτό] να μην είναι πάντα δίκαιο, αλλά είναι αρμονικό και είναι εδώ για να μείνει.
Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.
Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2017-06-22/american-tianxia
Σύνδεσμοι:
[1] http://press.uchicago.edu/ucp/books/book/distributed/A/bo27259210.html
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2017-01-03/trump-a…
[3] https://www.foreignaffairs.com/reviews/review-essay/2017-06-13/history-c…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2017-04-10/globali…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2016-10-04/how-succeed-net…
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/asia/2017-02-13/asias-other-revi…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2015-05-28/se…
Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition
Greece’s “Robin Hood” Terrorists
by - It is extremely difficult for angry, misinformed citizens to distinguish between lies and the truth, particularly when there is much more than a grain of truth to the terrorists’ claims that the Greek legal system is corrupt.
- The judiciary has played, and still plays, an active role in the economic and political deprivation of the Greek populace. It is the Greek people’s sense of injustice that is being exploited by far-Left activists, whose real goal is to spread a radical anti-Western ideology, including open hostility to Israel and the United States.
The radical leftist Greek organization, the Group of People’s Fighters (OLA), which claimed responsibility for the December 22 bombing of the Athens Court of Appeal, has been committing terrorist attacks on governmental targets since 2013, when the country entered its serious debt crisis. According to the Greek authorities the OLA has ties with the terrorist organization “Revolutionary Struggle” (EA), and attacked at the past the offices of New Democracy political party, a Bank, the Greek Industrialists Association and the German Ambassador’s home in Athens.
 Police examine the scene of a car bomb explosion in Athens, Greece on April 10, 2014. The bomb exploded outside a Bank of Greece building. (Photo by Milos Bicanski/Getty Images) |
The OLA boasted of this and other attacks on the “bourgeois, imperialist and capitalist” government institutions, the media and businesses in a 4,500-word manifesto published on the anarchist website Indymedia. Among the declarations in its lengthy rant is a message of
“solidarity to the Palestinian people who accept the raging attack of American imperialism and Zionism, after Trump recognized Jerusalem as the capital of Israel. In this context, it is our imperative international duty to sabotage by any means the reactionary axis of Greece-Cyprus-Israel-Egypt, as well as all kinds of Greece’s cooperation with reactionary regimes such as that of Saudi Arabia. The weapons of the Palestinian Resistance organizations, the stones, the knives and the Molotov cocktails of Intifada will win!”
On Christmas, three days after the Court of Appeal bombing, members of Rouvikonas, an anarchist group, sprayed the entrance to the Israeli Embassy in Athens with paint. In an online video claiming responsibility for the vandalism, the group also expressed solidarity with the Palestinians, to whom it referred as “the people who for decades has been the victim of oppression… [and] ethnic cleansing at a low intensity level.”
Rouvikonas is the group that attacked the Saudi Embassy in Athens earlier in December, smashed its windows with rocks, staged a protest near the El Al Airlines counter at the Athens International Airport in 2016, and shouting slogans against Israel and the Mossad.
Both the OLA and Rouvikonas use the propaganda tactics of more veteran Greek terrorist organizations, such as the now-defunct 17 November, to achieve their geopolitical goals. They present themselves as modern-day Robin Hoods, “robbing from the rich” capitalists and metaphorically “giving to the poor” — or, as the OLA manifesto says, “protecting the public interest” [from] the “robbers of usury.”
In the 1980s and 1990s, although Greece’s political-institutions system of governance enjoyed social legitimacy, there were many Greeks who viewed left-wing terrorism as a fight for social justice against the state’s control over politics and the economy. Today, when all the institutions of Greek democracy have failed, and the country is hostage to creditors and European austerity policies, a much larger portion of the public is prepared to embrace the anti-government, anti-Western positions of the terrorists.
It is extremely difficult for angry, misinformed citizens to distinguish between lies and the truth, particularly when there is much more than a grain of truth to the terrorists’ claims that the Greek legal system is corrupt. The judiciary has played, and still plays, an active role in the economic and political deprivation of the Greek populace. It is the Greek people’s sense of injustice that is being exploited by far-Left activists, whose real goal is to spread a radical anti-Western ideology, including open hostility to Israel and the United States.
Ironically, a recent poll showed that a majority of Greeks favor the enhancement of ties with the Trump administration. This could be the result of a growing fear of global jihad, the Islamic world’s influence on the Greek political echelon, and weariness over decades of anti-Semitism cultivated by both the radical Left and Right.
This is causing the radical groups in Greece’s “deep state” to increase their violence and vandalism, an end to which we are not likely to see any time soon.
Maria Polizoidou, a reporter, broadcast journalist, and consultant on international and foreign affairs, is based in Greece. She has a post-graduate degree in “Geopolitics and Security Issues in the Islamic complex of Turkey and Middle East” from the University of Athens.
© 2018 Gatestone Institute. All rights reserved. The articles printed here do not necessarily reflect the views of the Editors or of Gatestone Institute. No part of the Gatestone website or any of its contents may be reproduced, copied or modified, without the prior written consent of Gatestone Institute.
ΣΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»: ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Κλεάνθης Γρίβας 18/01/2018
Ανεξάρτητα από τις όποιες -δικαιολογημένες ή όχι- συναισθηματικές αντιδράσεις, η επίλυση της διαφοράς με τη γειτονική χώρα με την αποδοχή από την πλευρά της Ελλάδας μιας σύνθετης ονομασίας της που θα περιέχει το όνομα «Μακεδονία», εναρμονίζεται (για λόγους που αναλύονται παρακάτω) με τα –διαφορετικά– γεωπολιτικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της πΓΔΜ αλλά και της Ελλάδας, για την οποία είναι, προτιμότερο να υπάρχει στα βόρεια σύνορά της ένα μικρό αλλά σταθερό κράτος (η οικονομία του οποίου εξαρτάται εν πολλοίς από την Ελλάδα) θωρακισμένο κάπως από την συμμετοχή του στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΝΑΤΟ, παρά ένα ασταθές και σαθρό «κράτος» που θα είναι έρμαιο ενός επιθετικού αλβανικού εθνικισμού, ο οποίος αποσκοπεί στη δημιουργία μιας «μεγάλης Αλβανίας» με την πιθανή ενσωμάτωση του Κόσσοβου και της πΓΔΜ ως πρώτα θύματα και την Ελλάδα ως επόμενο στόχο, μιας «μεγάλης Αλβανίας» η οποία μαζί με την Τουρκία θα πιέζουν ασφυκτικά την Ελλάδα από τα βόρεια και από τα ανατολικά.
Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ
Στη διεθνή αρχιτεκτονική δομή της ισχύος που έχει πυραμιδικό σχήμα, όλες οι χώρες τοποθετούνται σε ένα ορισμένο επίπεδο με βάση τον πλούτο, τον πληθυσμό και τη γεωγραφική τους θέση.
Η Ευρώπη, ως σύνολο, βρισκόταν στην κορυφή αυτής της πυραμίδας επί 4 αιώνες (1492-1914), έχοντας κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Και, μέσα στα 31 χρόνια ενός ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου (1914-1945), μεταβλήθηκε σε μια κατακερματισμένη, κατεστραμμένη και κατεχόμενη ήπειρο.
- ΑΠΟ ΤΟ 1792 ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ,
μεγάλες δυνάμεις στην Ευρώπη ήταν:
Η Γαλλία: από το 1792 μέχρι το 1940 (που καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία).
Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία (Πρωσία πριν το 1870): από το 1792 μέχρι το 1945.
Η Ρωσία (τσαρική μέχρι το 1917 και σοβιετική από το 1917 μέχρι το 1991): το μοναδικό κράτος που ήταν μεγάλη δύναμη σε όλη την περίοδο από το 1792 μέχρι το 1990.
Η Αυστροουγγαρία (Αυστρία πριν το 1867): από το 1792 μέχρι τη διάλυση της το 1918.
Η Ιταλία: θεωρούνταν μεγάλη δύναμη από το 1861 μέχρι το 1943 (οπότε και κατέρρευσε).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες: από το 1898 που βγήκαν στη διεθνή σκηνή μέχρι το 2017.
- ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (1945-1990),
μεγάλες δυνάμεις ήταν οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ρωσία.
Στην Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία ήταν μεσαίες δυνάμεις (και στην Β.Α. Ασία, η Κίνα και η Ιαπωνία), δεδομένου ότι δεν διέθεταν τη στρατιωτική ισχύ που θα τους επέτρεπε να χαρακτηριστούν ως μεγάλες δυνάμεις.
- ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ (από το 1991 μέχρι το 2017),
μεγάλες δυνάμεις στη διεθνή σκηνή είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα.
Μετά τη λήξη της δεύτερης φάσης του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου (1945), η Ευρώπη έμοιαζε με ένα απέραντο νεκροταφείο με πάνω από εκατό εκατομμύρια νεκρούς, ερειπωμένες πόλεις, εκατοντάδες εκατομμύρια αμετάκλητα κατεστραμμένες ζωές, κατεχόμενη από δύο μεγάλες δυνάμεις (τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ρωσία) και έχοντας απωλέσει οριστικά τη δυνατότητα να ορίζει τη μοίρα της. Οι αποφάσεις για πόλεμο και ειρήνη ή για ζωή και θάνατο δεν παίρνονταν πια στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά στην Ουάσινγκτον και τη Μόσχα.
Σ’ αυτές τις συνθήκες, εντελώς ιδιαίτερος είναι ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίες, μετά την ολοκλήρωση της εσωτερικής τους επέκτασης και αφού επιβλήθηκαν ως αδιαμφισβήτητος ηπειρωτικός ηγεμόνας στο δυτικό ημισφαίριο, εξήλθαν στη διεθνή σκηνή κατά τον σύντομο αμερικανο-ισπανικό πόλεμο (1898).
Εκτοτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται, εξ’ αντικειμένου, στην κορυφή της πυραμίδας της ισχύος διεθνώς, εξαιτίας του ότι είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που πέτυχε να αναχθεί σε «ηπειρωτικό ηγεμόνα» (ένας όρος που υποδηλώνει την υπεροχή μιας χώρας στην ήπειρό της, απέναντι στην οποία δεν μπορούν να αντιταχθούν οικονομικά και στρατιωτικά οι άλλες χώρες της ηπείρου, είτε όλες μαζί είτε μεμονωμένα).[1]
Αυτό δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες το μέγιστο προνόμιο να μπορούν να λειτουργούν ως «παγκόσμιος ισορροπιστής» στο υφιστάμενο σύστημα της ισχύος και, συνεπώς, ο πάγιος στόχος και η βασική επιδίωξη της εξωτερικής πολιτικής τους είναι η αποτροπή κάθε προσπάθειας οποιασδήποτε χώρας, σε οποιαδήποτε ήπειρο και σε οποιεσδήποτε συνθήκες, να αναχθεί σε ηγεμόνα στην ήπειρό της, γιατί αυτό θα τις εξανάγκαζε να μοιραστούν μαζί της το μέγιστο προνόμιο του «παγκόσμιου ισορροπιστή», πράγμα που θα σήμανε το οριστικό τέλος του Αμερικανικού αιώνα.
Με εξαίρεση το δυτικό ημισφαίριο (στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αδιαμφισβήτητος ηπειρωτικός ηγεμόνας), σε όλες τις άλλες ηπείρους, η ισορροπία της ισχύος διαμορφώνεται ως ισορροπία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων που υπάρχουν σε κάθε ήπειρο, υπό την άγρυπνη εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών που φροντίζουν ώστε καμιά από αυτές να μην αναδειχθεί σε ηπειρωτικό ηγεμόνα.
- Στην Ευρώπη, από το 1945 και μετά, το σύστημα ισχύος ήταν και παραμένει διπολικό. Διαμορφώνεται πρωτίστως από δύο δυνάμεις (ΗΠΑ και Ρωσία), οι οποίες επικαθορίζουν τις σχέσεις του βασικού τριγώνου των μεσαίων δυνάμεων μεταξύ τους (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία), ενώ οι μικρότερες χώρες (Ιταλία, Κάτω Χώρες, Σκανδιναβικές χώρες, χώρες της Κεντρική και Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων) προσπαθούν να επιβιώνουν αναπτύσσοντας ποικίλες σχέσεις (α) με τις δύο μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία, (β) με τις τρεις μεσαίες δυνάμεις, Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία, και (γ) μεταξύ τους.
Σ’ αυτό το πλέγμα, ο ρόλος της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό σύστημα ισχύος είναι αποφασιστικός αλλά και περιορισμένος από το γεγονός ότι η Ρωσία αποτελεί περιφερειακή δύναμη ευρωπαϊκή και ασιατική συγχρόνως, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να προβληθεί ως δυνητικός ηγεμόνας ούτε στο ευρωπαϊκό ούτε στο ασιατικό υποσύστημα ισχύος.
- Στη Β.Α. Ασία, το σύστημα ισχύος είναι πολυπολικό, και διαμορφώνεται πρωτίστως από το βασικό τρίγωνο Κίνας, Ιαπωνίας και Ινδίας και δευτερευόντως από τη Νότια και Βόρεια Κορέα, τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, το Βιετνάμ, κ.α., οι οποίες προσπαθούν να ισορροπούν αναπτύσσοντας ποικίλες σχέσεις (α) με τις Ηνωμένες Πολιτείες, (β) με τα με τα μέλη του βασικού τριγώνου, και (γ) μεταξύ τους, υπό την άγρυπνη εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δεδομένου ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να επιτύχει παγκόσμια ηγεμονία, και δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κάνουν καθετί προκειμένου να αποτραπεί η ανάδειξη οποιασδήποτε χώρας σε «ηγεμόνα» στην ήπειρό της (γιατί τότε θα ήταν υποχρεωμένες να μοιραστούν μαζί της το μοναδικό προνόμιο τους, του «παγκόσμιου ισορροπιστή»), ο κόσμος είναι καταδικασμένος να βιώνει ένα διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων σε περιφερειακό-ηπειρωτικό επίπεδο, κυρίως.
Από την άποψη αυτή είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο στον Πρώτο όσο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν αναμείχθηκαν στη σύγκρουση των ευρωπαϊκών δυνάμεων παρά μόνο όταν κατέστη προφανές ότι δυτικές δυνάμεις (Γαλλία και Βρετανία) δεν ήταν ικανές να αποκρούσουν τη γερμανική προέλαση προς την ηπειρωτική ηγεμονία, οπότε μπήκαν οι ίδιες στον πόλεμο ρίχνοντας αποφασιστικά τα βάρος τους στη μεριά των δυτικο-ευρωπαϊκών χωρών.
- Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις το 1917, έστειλαν τα πρώτα στρατιωτικά αγήματά τους στην Ευρώπη την Άνοιξη του 1918 και τον Νοέμβριο 1918, ο πόλεμος έληξε με ήττα της Γερμανίας.
- Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) συνέβη το ίδιο: Ο Χίτλερ κήρυξε τον πόλεμο στις ΗΠΑ το Δεκέμβριο 1941 (μετά το Περλ Χάρμπορ), οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν τα πρώτα στρατιωτικά αγήματά τους στην Ευρώπη το 1943 (με την απόβαση στη Σικελία), τον κύριο όγκο των δυνάμεών τους τον Ιούνιο του 1944 (με την απόβαση στη Νορμανδία) και τον Μάιο του 1945 ο πόλεμος έληξε με συντριβή της Γερμανίας.
Το λογικό συμπέρασμα από τη μέχρι σήμερα ασκούμενη εξωτερική πολιτική της μοναδικής δύναμης που είναι «ηπειρωτικός ηγεμόνας» και, ως εκ τούτου, «παγκόσμιος ισορροπιστής», είναι
(α) ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συρθούν σε πόλεμο μόνο εάν τεθεί υπό δραστική αμφισβήτηση η θέση τους ως «παγκόσμιου ισορροπιστή» με την εμφάνιση ενός δυνητικού «ηπειρωτικού ηγεμόνα» σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, και
(β) ότι σε κάθε άλλη περίπτωση, θα επιδιώκουν ισορροπιών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων του κάθε ηπειρωτικού υποσυστήματος.
Αυτό ερμηνεύει τη συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι σ’ εκείνες τις χώρες της Ευρώπης και της Βορειο-ανατολικής Ασίας που θα μπορούσαν κάποια στιγμή να προβληθούν ως δυνητικοί ηπειρωτικοί ηγεμόνες στην περιφέρειά τους.
ΕΙΔΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ: ΕΥΡΩΠΗ
Στην Ευρώπη, η Γερμανία προσπάθησε ανεπιτυχώς δύο φορές στο παρελθόν να επιβληθεί ως ηπειρωτικός ηγεμόνας με τα όπλα: 1914-1918 και 1939-1945.
Για να προβάλλει μία χώρα αξιώσεις δυνητικού ηπειρωτικού ηγεμόνα πρέπει να εξασφαλίζει δύο προϋποθέσεις: οικονομική ισχύ και πληθυσμό.
Η Γερμανία κατέκτησε την πρώτη προϋπόθεση (οικονομική ισχύς) κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1945-1990), όντας διασπασμένη και κατεχόμενη, και τη δεύτερη προϋπόθεση (πληθυσμός) με την επανένωσή της (3 Οκτωβρίου 1990). Πράγμα, που σε συνδυασμό με την κατάρρευση της σοβιετικής Ρωσίας, είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει ξαφνικά ο χάρτης της Ευρώπης του 1991 και να μοιάζει εντυπωσιακά (και απειλητικά) με τον χάρτη της Ευρώπης του 1914.
Μετά το 1990, η Γερμανία ήταν σε θέση να λειτουργήσει ως υποψήφιος ηπειρωτικός δυνητικός ηγεμόνας, μέσω της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» υπό γερμανικό σχεδιασμό και έλεγχο, δηλαδή, επιδιώκοντας να αναχθεί σε ηπειρωτικό ηγεμόνα, για τρίτη φορά, όχι πια με τα όπλα, αλλά με οικονομικά μέσα.
Κι αυτό, αφενός βρίσκεται σε αντίθεση με τις βασικές επιδιώξεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και αφετέρου ερμηνεύει τον εξελισσόμενο οικονομικό πόλεμο μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Γερμανίας.
Στην Ευρώπη, η κατάσταση εμφανίζεται ιδιαίτερα περιπεπλεγμένη από το γεγονός ότι η Γερμανία, κατέχει το κέντρο της ηπειρωτικής Ευρώπης και, συνεπώς, η επέκτασή της προς βορρά περιορίζεται από ένα θαλάσσιο τείχος (τη Βαλτική θάλασσα και τη Βόρεια θάλασσα), ενώ η επέκτασή της προς νότο από ένα ορεινό τείχος (την οροσειρά των Άλπεων), με αποτέλεσμα η όποια επέκτασή της να είναι δυνατή είτε προς δυσμάς (Γαλλία) είτε προς ανατολάς (Ρωσία).
Και ακριβώς για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της επέκτασής της Γερμανίας προς Ανατολάς (πράγμα που έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν), οι Ηνωμένες Πολιτείες οργανώνουν μια «ζώνη ασφαλείας» ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία, υπό τον έλεγχό τους, ενσωματώνοντας στο ΝΑΤΟ τις χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.
Με βάση αυτό τον προβληματισμό, κατά τη γνώμη μου, η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη αποσκοπεί πρωτίστως στην αποτροπή του ενδεχόμενου μιας στροφής της Γερμανίας προς ανατολάς (πράγμα που θα ανέτρεπε εκ βάθρων την υφιστάμενη ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη) και δευτερευόντως στην «περικύκλωση» της Ρωσίας (που είναι αδύνατο να «περικυκλωθεί», δεδομένου ότι εκτείνεται σε δύο ηπείρους).
Στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική σκακιέρα, οι χώρες διατάσσονται σε τρία επίπεδα από άποψη βαρύτητας σε σχέση με την επίτευξη του βασικού στόχου της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αναφορικά με την ενδο-ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων.
- Στο πρώτο επίπεδο, ανήκουν οι μεγάλες ρυθμιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ και Ρωσία), από τις σχέσεις και τις αποφάσεις των οποίων εξαρτάται η μοίρα της ευρωπαϊκής ηπείρου.
- Στο δεύτερο επίπεδο, ανήκουν οι «μεγάλες» ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία), οι οποίες πρέπει να βρίσκονται σε τέτοια ισορροπία μεταξύ τους, ώστε καμιά να μην καταστεί ικανή να αναδειχθεί σε υποψήφιο «ηπειρωτικό ηγεμόνα». Για να επιτευχθεί αυτό, οι χώρες που συνασπίζονται έναντι ενός δυνητικού ηγεμόνα είναι υποχρεωμένες να αναπτύσσουν κατάλληλες σχέσεις τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και μεταξύ τους.
- Στο τρίτο επίπεδο, ανήκουν οι «μεσαίες» (Ιταλία) και οι «μικρές» δυνάμεις (Κάτω Χώρες, χώρες της Σκανδιναβίας, της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων), που είναι υποχρεωμένες να αναπτύσσουν κατάλληλες επιβιωτικές σχέσεις (α) με τις Ηνωμένες Πολιτείες, (β) με τις τρεις «μεγάλες» ευρωπαϊκές δυνάμεις και (γ) μεταξύ τους.
Όλες οι χώρες, ανεξάρτητα από το επίπεδο στο οποίο ανήκουν, μπορούν να ασκούν μια εξωτερική πολιτική που λειτουργεί υποχρεωτικά είτε υποστηρικτικά είτε, υπονομευτικά σε σχέση με τον επιδιωκόμενο βασικό στόχο του υπερπόντιου «ισορροπιστή». Και, όπως είναι ευνόητο, η δεύτερη επιλογή είναι εξόχως δύσκολη και εν πολλοίς, επικίνδυνη για κάθε μικρή χώρα.
Εάν για τις μεγάλες χώρες η επιλογή είναι δύσκολη και πολύπλοκη, για τις μικρότερες χώρες και, ιδιαιτέρως για την Ελλάδα, οι δυσκολίες είναι από τεράστιες έως αξεπέραστες.
Πρώτο, η Ελλάδα έχει σοβαρές διαφορές με μια χώρα, την Τουρκία, με την οποία ανήκει στην ίδια στρατιωτική συμμαχία (το ΝΑΤΟ). Οι διαφορές αυτές εκτείνονται από το ζήτημα της τουρκικής εισβολής και κατοχής ενός μέρους της Κύπρου μέχρι την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε μεγάλο μέρος του Αιγαίου, η οποία εξυπηρετεί εδαφικές, γεωπολιτικές και οικονομικές (υποθαλάσσιος πλούτος) επιδιώξεις της Τουρκίας.
Δεύτερο, η Ελλάδα έχει ένα ανοικτό ζήτημα με ένα βόρειο γείτονά της (την πΔΓΜ) ο οποίος φιλοδοξεί να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που είναι αδύνατο χωρίς τη συγκατάθεση της Ελλάδας.
ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ, ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑ
Η διεκδίκηση του ονόματος «Μακεδονία» από τη γειτονική χώρα:
(α) Από ιστορική άποψη είναι αβάσιμη (και γι’ αυτό, δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση).
(β) Από γεωγραφική άποψη είναι βάσιμη, δεδομένου ότι η γεωγραφική περιοχή με το όνομα «Μακεδονία» κατέχονταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων (1913). Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) τα βαλκανικά εδάφη που κατείχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία,[2] μοιράστηκαν ανάμεσα στην Ελλάδα (ως Μακεδονία) τη Σερβία (ως Νότια Σερβία) και τη Βουλγαρία (Μακεδονία του Πιρίν).
- Η Ελλάδα αύξησε το έδαφός της από 64.790 σε 108.610 τ.χλμ. και τον πληθυσμό της από 2.660.000 σε 4.363.000, ενσωματώνοντας μεγάλα τμήματα της Ηπείρουκαι της Μακεδονίας (συμπεριλαμβανομένης και της Θεσσαλονίκης). Η Κρήτη ενσωματώθηκε οριστικά στην Ελλάδα και επίσημα στις (14 Δεκεμβρίου 1913)
- Η Σερβία αύξησε το έδαφός της από 48.300 σε 87,780 τ.χλμ. και τον πληθυσμό της κατά 1,5 εκατ. κατοίκους, ενσωματώνοντας ένα μέρος της Μακεδονίας ως Νότια Σερβία, και από το 1929 ως Βαρντάρσκα Μπανόβινα / περιφέρεια του Βαρδάρη (ως μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά καιρούς στην περιοχή αυτή δίνονταν διάφορα ονόματα (όπως Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το 1944 – Ομόσπονδη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το 1963 — Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας από το 1992) που όλα αποτελούσαν σύνθετες ονομασίες που περιέχουν το όνομα «Μακεδονία», χωρίς ποτέ να υπάρξει καμιά αντίδραση από την πλευρά όλων των ελληνικών κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου).
- Η Βουλγαρία ενσωμάτωσε ένα τμήμα της Μακεδονίας (τη Μακεδονία του Πιρίνή Βουλγαρική Μακεδονία) και παραχώρησε στη Ρουμανία τη Νότια Δοβρουτσά.
Η θέση των Μεγάλων Δυνάμεων στη συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου (1913) επί των ελληνικών αιτημάτων ήταν η ακόλουθη: Η Γερμανία και η Γαλλία υποστήριξαν τις ελληνικές θέσεις. Η Ρωσία και η Αυστρουγγαρία υποστήριξαν τις διεκδικήσεις της Βουλγαρίας (όπως τη παραχώρηση της Καβάλας). Ενώ, η Αγγλία και η Ιταλία ούτε εναντιώθηκαν ούτε υποστήριξαν τα ελληνικά αιτήματα.
(γ) Από γεωπολιτική άποψη, είναι σημαντική για τη λειτουργία του ευρωπαϊκού συστήματος ισχύος, γιατί καθορίζει την ένταξη της πΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Το ζήτημα του ονόματος είναι συναρτημένο με την απάντηση στο ερώτημα εάν στη γεωπολιτική πραγματικότητα βαραίνει περισσότερο η γεωγραφία και η γεωπολιτική ή η ιστορία.
Η απάντηση είναι μάλλον εύκολη, εάν ρίξει κανείς μια ματιά στις αλλεπάλληλες αλλαγές συνόρων στην ευρωπαϊκή ήπειρο κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, στις οποίες τον πρώτο και καθοριστικό λόγο είχε πάντοτε ο συνδυασμός γεωγραφίας και γεωπολιτικής και όχι η ιστορία. Κι αυτό γιατί απλούστατα, η γεωγραφία είναι αμετάλλακτη και η γεωπολιτική είναι επιδίωξη απτών συμφερόντων (τουτέστιν, συσχετισμού δυνάμεων), ενώ η ιστορία χρησιμοποιείται, κατά κανόνα, εργαλειακά, προκειμένου να εξυπηρετηθούν διάφορες σκοπιμότητες.
Συνεπώς, δεν πρέπει να αναμένει κανείς από τις μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία), τις μεσαίες δυνάμεις (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) και τις μικρές δυνάμεις που συνυπάρχουν στη ευρωπαϊκή ήπειρο, ότι είναι πιθανό να αποποιηθούν αυτό τον κανόνα για χάρη των «ιστορικών λόγων» που, δικαίως, επικαλείται η Ελλάδα.
Επιπροσθέτως, από γεωπολιτική άποψη για την Ελλάδα είναι, προτιμότερο να υπάρχει στα βόρεια σύνορά της ένα μικρό αλλά σταθερό κράτος (η οικονομία του οποίου εξαρτάται εν πολλοίς από την Ελλάδα) θωρακισμένο κάπως από την συμμετοχή του στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΝΑΤΟ, παρά ένα ασταθές και σαθρό «κράτος» που θα είναι έρμαιο ενός επιθετικού αλβανικού εθνικισμού, ο οποίος αποσκοπεί στη δημιουργία μιας «μεγάλης Αλβανίας» με την πιθανή ενσωμάτωση του Κόσσοβου και της πΓΔΜ ως πρώτα θύματα και την Ελλάδα ως επόμενο στόχο, μιας «μεγάλης Αλβανίας» η οποία μαζί με την Τουρκία θα πιέζουν ασφυκτικά την Ελλάδα από τα βόρεια και από τα ανατολικά.
Συνεπώς, η αποτροπή μιας τέτοιας εξέλιξης είναι προς όφελος και της πΓΔΜ και της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, η οποία αποδείχθηκε ανίκανη να αντιμετωπίζει σοβαρές κρίσεις (πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας στη δεκαετία του 1990, προσφυγική κρίση στα μέσα της δεκαετίας του 2010), και το μέλλον της οποίας δεν είναι ούτε ασφαλές ούτε αποσαφηνισμένο.
Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα έχει να παίξει ένα πολύ σημαντικό ρόλο «ως προάγγελος των ευρύτερων γεωπολιτικών τάσεων… Προφανώς, η Ελλάδα δεν θα καθορίσει το πεπρωμένο της Ευρώπης και της Ρωσίας, αλλά θα καταδείξει προς τα πού βαίνουν οι σχέσεις ισχύος μεταξύ τους, καθώς βρίσκεται εξίσου κοντά τόσο στη Μόσχα όσο και στις Βρυξέλλες… Εκτός από τη Γερμανία και τη Ρωσία, το πεπρωμένο της Ευρώπης εναπόκειται στην ίδια τη μικρή Ελλάδα, η οποία, από όλα τα μέρη, είναι αυτή που θα αποτελέσει το ασφαλέστερο κριτήριο για την ομαλή λειτουργία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος… Η Ελλάδα είναι το σημείο όπου η Ευρώπη -και κατά συνέπεια η Δύση- αρχίζει και τελειώνει», διαπιστώνει ο γεωπολιτικός αναλυτής Ρόμπερτ Κάπλαν.[3]
Σε σχέση με την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, ο πολιτικός αναλυτής Τζορτζ Φριντμαν έθεσε ένα ζωτικής-επιβιωτικής σημασίας ερώτημα: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε για την ειρήνη και την ευημερία. Αν η ευημερία εξαφανιστεί ή αν εξαφανιστεί σε κάποια κράτη, τι θα συμβεί με την ειρήνη;».[4]
Η Ευρωπαϊκή Ένωση οργανώθηκε (με μεγάλες εγγενείς δομικές ατέλειες) με στόχο να αποβάλλει οριστικά τους εφιάλτες του τριακονταετούς ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου (1914-1945), θεμελιωμένη στην Ειρήνη και την Ευημερία.
Στο ερώτημα τί θα προκύψει εάν η ευημερία πάψει να υφίσταται, η απάντηση είναι, μάλλον, προφανής: Θα αναβιώσει το σκηνικό του μεσοπολέμου και μαζί του οι εφιάλτες που υποτίθεται ότι είχαν αποβληθεί, και η Ευρώπη θα ξαναμετατραπεί σε πεδίο σύγκρουσης ποικίλλων όσων εθνικισμών, σε μια ήπειρο θανάτου και καταστροφής, πράγμα το οποίο αποτελούσε το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ιστορίας της. Κι αυτό, είναι που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο.
Για να διασφαλιστεί αυτό πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο η εγγενής παραφροσύνη του ανθρώπινου είδους που κάνει όλη την ιστορία του να διαρρέεται από ποταμούς αίματος. Μ’ άλλα λόγια, να απαλειφθεί η πλέον δολοφονική και καταστρεπτική έκφανσή της, ο φανατισμός στις ποικίλες εκφάνσεις του: εθνικιστικός, θρησκευτικός, ρατσιστικός, κ.α
Η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να αποφύγει τη μοίρα που της επιφυλάσσει ο αναδυόμενος εθνικισμός στο έδαφός της, εξαλείφοντας τον παράγοντα που τον τροφοδοτεί αενάως: τα σύνορα.
Κι αυτό, μπορεί να επιτευχθεί μέσω της οργάνωσής της σε ομοσπονδιακή βάση, κατά το πρότυπο των Ηνωμένων Πολιτειών. Γιατί αυτό καθιστά τον πόλεμο τόσο αδιανόητο, όσο αδιανόητος είναι και μεταξύ των διαφόρων πολιτειών που συναπαρτίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Επιπλέον, μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, η Ευρώπη, που ήταν κυρίαρχη σε πλανητικό επίπεδο επί 4 αιώνες (και αυτοκτόνησε μέσα σε 31 χρόνια), σίγουρα δεν μπορεί να επανακτήσει αυτή τη θέση στα χρόνια που έρχονται. Μπορεί, όμως, να αποκατασταθεί ως μεγάλη δύναμη με αποφασιστικό λόγο στο διεθνές σύστημα της ισχύος.
Κλεάνθης Γρίβας
18 Ιανουαρίου 2018
ΥΠΟΜΝΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ
με τον ίδιο πρωταγωνιστή και με άλλα μέσα
(από την κυριαρχία με τα όπλα στην κυριαρχία με οικονομικά εργαλεία)
Η Γερμανία, σε όλη την ιστορική της διαδρομή αποδείχθηκε ένα από τα πιο επιθετικά κράτη στην παγκόσμια ιστορία, με κορυφαία εκδήλωση της κακοήθους επιθετικότητάς της, τη ναζιστική της περίοδο (1933-45).
Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), η Γερμανία ήταν αδύναμη στρατιωτικά. Αλλά, μετά την άνοδό του στην εξουσία στις 30 Ιανουαρίου 1933 και μέχρι το 1939, ο Χίτλερ οργάνωσε μια ισχυρή Βέρμαχτ και χρησιμοποιώντας την ως εργαλείο, άρχισε να επεκτείνει τα σύνορα της Γερμανίας, με στόχο της καταλήστευση των πόρων ολόκληρης της Ευρώπης.
- το 1938, ενσωμάτωσε την Αυστρία και την τσεχοσλοβακική Σουδητία, χωρίς την παραμικρή αντίσταση,
- τον Μάρτιο 1939, ενσωμάτωσε την υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία και τη λιθουανική πόλη του Μέμελτον. Και στη συνέχεια, εισέβαλε:
- στις 1 Σεπτεμβρίου 1939, στην Πολωνία,
- τον Απρίλιο 1940, στη Δανία και τη Νορβηγία,
- τον Μάιο 1940, στο Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και Γαλλία,
- τον Απρίλιο 1941 στην Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα. Και
- τον Ιούνιο 1941 στη Σοβιετική Ένωση.
Από το 1990, η Βέρμαχτ, ένα αναποτελεσματικό και απαρχαιωμένο μέσο, πλέον, αντικαταστάθηκε από οικονομικά εργαλεία για την επιδίωξη του (ίδιου) γερμανικού στόχου: την εγκατάσταση σχέσεων υποταγής και εκμετάλλευσης των ίδιων ευρωπαϊκών χωρών.
Άραγε, υπάρχει κάποια ποιοτική συγγένεια ανάμεσα στις γερμανικές φυλές που περιγράφει ο ρωμαίος Ιστορικός Τάκιτος, τον 1ο αιώνα μ.Χ. («Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμιά προτίμηση στην ειρήνη… [ο Γερμανός] θεωρεί άτολμο και ποταπό να κερδίζει με ιδρώτα αυτό που μπορεί να αγοράσει με αίμα»),[5] στις δηλώσεις του Εριχ Κοχ, γκαουλάϊτερ του Χίτλερ στην Ουκρανία («Θα ρουφήξω όλο το μεδούλι απ’ αυτή τη χώρα. Δεν ήρθα εδώ να σπείρω την ευτυχία, αλλά να βοηθήσω τον Φύρερ»)[6] και στη σημερινή εμμονή της Γερμανίας στις ανθρωποθυσιαστικές πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει στην Ευρώπη;
[1]. Βλ. John Mearsheimer: Η Τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων (6η έκδ., Ποιότητα, Αθήνα, 2011)
[2]. Εκτός από μια περιοχή γύρω από την Αδριανούπολη και κάποια τμήματα της Ανατολικής Θράκης μέχρι τον ποταμό Έβρο.
[3]. Ρόμπερτ Κάπλαν: Η Εκδίκηση της Γεωγραφίας (Μελάνι, Αθήνα, 2016), σ. 22.
[4]. Τζορτζ Φρίντμαν: Σημεία Ανάφλεξης. Η αναδυόμενη κρίση στην Ευρώπη (Ενάλιος, Αθήνα, 2015), σ. 26.
[5]. John Hirst: Σύντομη Ιστορία της Ευρώπης (Μεταίχμιο, Αθήνα, 2012), σ. 27.
[6]. Mark Mazower: Σκοτεινή ήπειρος: Ο ευρωπαϊκός Εικοστός Αιώνας (Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2001), σ. 157.
«Ζητήματα για να κατανοήσουμε την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές»
Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu
Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όσο ήταν στην αντιπολίτευση, ως «αντιμνημονιακοί», χλεύαζαν τους «προσκυνημένους στην ΤΡΟΪΚΑ» αντιπάλους τους, αλλά κι εμάς που εδραία πιστεύαμε, και εξακολουθούμε να πιστεύουμε, ότι δεν 
υπήρχε άλλος βατός και ανώδυνος δρόμος εξόδου από την κρίση χρέους και υπανάπτυξης της Ελλάδας, πλην αυτού της γρηγορότερης εφαρμογής του Μνημονίου που μας υποχρέωσαν να αποδεχθούμε οι Δανειστές μας ή οι «Τοκογλύφοι» κατά τους αριστερο-δεξιούς «επαναστάτες». 
‘Εκτοτε οι Λαφαζάνηδες, οι Βαρουφάκηδες και οι Κωνσταντοπουλαίοι εξωπετάχθηκαν εντέχνως από τον Αλέξη Τσίπρα, με τη χρήση του εκλογικού νόμου των «συστημικών κομμάτων», και ο ίδιος έγινε συνεργάσιμος εταίρος των «χθεσινών Τοκογλύφων» μέσα από το 3ο Μνημόνιο των 86 δις ευρώ και τις αντίστοιχες Αξιολογήσεις του, έχοντας αποδεχτεί ήδη την προκαταβολική εφαρμογή μέτρων (μείωση συντάξεων, μείωση αφορολογήτου, π.χ.) ενός 4ου Μνημονίου το οποίο θα μπορούσε και να μην αποκαλείται Μνημόνιο για λόγους πολιτικάντικου πρεστίζ του Πρωθυπουργού. Με τον αρμόδιο κοινοτικό Επίτροπο Pierre Moscovici να μας υπενθυμίζει ότι θα έχουμε Επιτροπεία των Δανειστών, μέχρι να αποπληρώσουμε το 75% του χρέους μας προς αυτούς !
Ας αφήσουμε όμως τον αδιόρθωτο Πολιτικαντισμό και ας δούμε ποια είναι τα τεχνικά ζητήματα για να ξαναβγούμε μόνοι μας στις επάρατες Αγορές, μετά το πέρας εφαρμογής του 3ου Μνημονίου, αφού προηγουμένως προβούμε σε δοκιμαστικές εξόδους μέχρι τον Αύγουστο του 2018.
Γιατί οι δοκιμαστικές έξοδοι ;
Επειδή πρέπει να προετοιμάσουμε το καλοκαίρι του 2018, όταν η Ελλάδα θα πρέπει να ξανακερδίσει μόνη της 
τις αγορές της. Για να γίνει αυτό, πρέπει να «δοκιμάσει» τους επενδυτές πριν. «Είναι σημαντικό για τη χώρα να αναπτύξει μια στρατηγική επιστροφής», δήλωσε ο Klaus Regling, πρόεδρος του ESM, στις 10 Ιουλίου 2017. Η προετοιμασία των πνευμάτων είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, το κλειδί της επιτυχίας». Και με την πρώτη ματιά, η συγκυρία φαίνεται να είναι ευνοϊκή. Αν η επικείμενη Ευρω-ομάδα των υπουργών Οικονομικών της ζώνης του ευρώ συμφωνήσει να χορηγήσει την νέα δόση, μετά από την ψήφιση από τη βουλή της νέας δέσμης μεταρρυθμίσεων που μας επέβαλαν οι Δανειστές και αποδέχθηκαν ασμένως οι πρώην πλέον αριστερο-δεξιοί επαναστάτες.
Επιπλέον, η Ελλάδα έχει βγει από τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος. Για το 2017 το δημόσιο έλλειμμα 
θα πρέπει να περιοριστεί στο 1,2% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ), σύμφωνα με τις Βρυξέλλες. Αυτό είναι «ένα άλλο θετικό σημάδι της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και της οικονομικής ανάκαμψης στη χώρα», χαιρέτισε ο Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Λετονός Valdis Dombrovskis. Τέλος, το οικονομικό παράθυρο ευκαιριών φαίνεται σκόπιμο: το κόστος δανεισμού εξακολουθεί να είναι ιστορικά χαμηλό. Αλλά αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει, καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ίσως το 2018, να αρχίσει να πιέζει με προσοχή τη νομισματική της πολιτική. Κάτι που θα αυξήσει τα επιτόκια. Καλύτερα να το 
εκμεταλλευθούμε από πριν …
Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πάει καλύτερα;
Ζήτημα άποψης. Βραχυπρόθεσμα, ο ελληνικός οικονομικός ορίζοντας φαίνεται να ανοίγει, έστω κι αν η ανάπτυξη είναι το μεγάλο ζητούμενο : μετά από δέκα χρόνια ύφεσης, η οικονομική μεγέθυνση, έστω και αναιμική, φαίνεται να είναι εδώ. + 2,1% το 2017, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τα πραγματικά στοιχεία δεν έχουν ακόμα οριστικοποιηθεί και μάλλον θα είναι κατώτερα αυτής της πρόβλεψης.
Αλλά μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, τα σύννεφα παραμένουν πολυάριθμα πάνω από την ελληνική οικονομία. Η χώρα είναι γεμάτη από χρόνια λιτότητα και ανεφάρμοστων μεταρρυθμίσεων, η επιχειρηματικότητα είναι υπό διωγμό από τη δημόσια διοίκηση αλλά και από το πολιτικό μας σύστημα (δεξιό, αριστερό, κεντρώο). Ο βιομηχανικός ιστός εξατμίστηκε και ο τραπεζικός μας τομέας είναι πολύ εύθραυστος.
Πάνω απ ‘όλα, δύο κρίσιμα ζητήματα παραμένουν ανεπίλυτα.
Το πρώτο είναι η βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, που υπερβαίνει το 180% του ΑΕΠ. Το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) αμφισβητεί και πολλοί οικονομολόγοι πιστεύουν ότι η περαιτέρω ανακούφιση θα είναι αναπόφευκτη.
Το δεύτερο ζήτημα, στο οποίο δεν απάντησαν επιτυχώς τα 3 διαδοχικά Μνημόνια, είναι το οικονομικό μοντέλο της Ελλάδας. Ποιοι θα είναι οι κινητήριοι μοχλοί της οικονομικής δραστηριότητας στο μέλλον; Ο τουρισμός αναπτύσσεται, αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να ποντάρουμε στις υπηρεσίες; Θα επιδιώξουμε μια νέα εκβιομηχάνιση σε μια χώρα διώκτη της κάθε δημιουργικής και καινοτομικής δύναμης ; «Αυτό είναι το ζήτημα το οποίο η
ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να αντιμετωπίσει στο εξής», εξήγησε στις 17-7-2018 στην δημοσιογράφο Marie Charrel της εφημερίδας Le Monde ο Benoît Coeuré, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΚΤ. Σύμφωνα με τον ίδιο, «εάν οι πολιτικές αβεβαιότητες και εκείνες που αφορούν την εφαρμογή του Μνημονίου διαλυθούν, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να επωφεληθεί από μια ισχυρή κυκλική ανάκαμψη που θα της επιτρέψει τελικά να ασχοληθεί με το μοντέλο της μελλοντικής της ανάπτυξης».
Η επιστροφή στις αγορές θα συμβεί επιτυχώς ;
Πριν απαντήσουμε σε αυτό, πρέπει να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα έχει ήδη δοκιμάσει αυτήν την εμπειρία. Το 2014 επί Σαμαρά και το 2017 επί Τσίπρα. Μια ευρωπαϊκή πηγή εκτιμά ότι θα μπορούσε η Ελλάδα να εκδώσει δοκιμαστικά ομόλογα μέχρι τον Αύγουστο του 2018. Ορισμένοι όμως δεν συμμερίζονται αυτήν την αισιοδοξία. «Είναι λίγο νωρίς», δήλωσε ο Γιάννης Στουρνάρας, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal στις 11 Ιουλίου του 2017. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προτεραιότητα είναι διαφορετική. Και η Ελλάδα πρέπει μάλλον «να προχωρήσει πρώτα σε δύο με τρεις εμβληματικές ιδιωτικοποιήσεις την προσεχή περίοδο». «Η επιστροφή στις αγορές τόσο σύντομα θα ήταν ένα μεγάλο λάθος», δήλωσε ο Daniel Gros, διευθυντής του Centre for European Policy Studies (CEPS), ευρωπαϊκού think tank, σε συνέντευξη στο CNBC στις 13 Ιουλίου 2017. Η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει ένα ασφάλιστρο κινδύνου, το οποίο θα αυξήσει το κόστος δανεισμού της για ολόκληρο τον ιδιωτικό τομέα».
Η Ελλάδα θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Πορτογαλίας ;
Tουλάχιστον αυτό ελπίζει ο Klaus Regling. Δεν παραλείπει να θυμηθεί ότι η Κύπρος, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, οι άλλες χώρες με Μνημόνια, όπως η Ελλάδα, μπήκαν στις αγορές «πολύ πριν από το τέλος του 
προγράμματός» τους. Έτσι, η Πορτογαλία βγήκε από την κηδεμονία της τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή) τον Μάιο του 2014, τρία χρόνια μετά την είσοδό της. Αλλά είχε εκδώσει ένα πρώτο πενταετές ομόλογο τον Μάιο του 2013 (3 δις ευρώ δανείστηκε με επιτόκιο 5,669%), στη συνέχεια τον Φεβρουάριο του 2014 (3,25 δις ευρώ με επιτόκιο 4,657%). Η δεύτερη έκδοση δημιούργησε έντονο ενθουσιασμό στους επενδυτές, των οποίων η προσφορά δανεικών ξεπέρασε τα 11 δις ευρώ. Κατά τη διαδικασία αυτή, η Πορτογαλία είχε ξεπληρώσει ταχύτερα από ό, τι αναμενόταν τα 78 δις Ευρώ του προγράμματος βοήθειας.
Ακόμα κι αν η σχεδιαζόμενη έκδοση ομολόγων από την Ελλάδα από τώρα μέχρι τον Αύγουστο του 2018 πάει 
καλά, είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι η Αθήνα θα ακολουθήσει την ίδια πορεία με τη Λισαβόνα. Και τούτο διότι η οικονομία της είναι δομικά ασθενέστερη. Ενώ κι η Πορτογαλία υπέφερε επίσης από τη λιτότητα και τη μετανάστευση των πολιτών της, είχε μια ισχυρή βάση εξαγωγών που οδήγησε στην οικονομική της ανάκαμψη. Και μια δημόσια διοίκηση που λειτουργεί αναπτυξιακά. Πλεονεκτήματα που ατυχώς η Ελλάδα όχι μόνο δεν διαθέτει, αντίθετα διοικείται σήμερα από πολιτικούς που διαπνέονται ακόμα από την «πάλη των τάξεων». Έχουν καταφέρει βέβαια να εξοντώσουν τη μεσαία τάξη κι όχι την Μπουρζουαζία των μαρξιστικών γραφών.
8+1 ερωταπαντήσεις για το Σκοπιανό
Σταύρος Καλεντερίδης January 18, 2018
Τι ακριβώς έχει συμβεί;
Η ελληνική κυβέρνηση μετά την επίσκεψη στις ΗΠΑ, επέστρεψε με την υπόδειξη να λύσει άμεσα το Σκοπιανό ζήτημα για να ανοίξει το θέμα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.
Τα Σκόπια από το 1991 έχουν εγείρει εξωφρενικές αξιώσεις εναντίον της Ελλάδας, διεκδικώντας από το όνομα και την ιστορία μας μέχρι και εδάφη της ελληνικής περιφέρειας της Μακεδονίας.
Οι Έλληνες πολιτικοί, συνεννοημένοι μεταξύ τους, διαπραγματεύονται τώρα όπως και τότε, έναν «έντιμο συμβιβασμό», να χαρίσουν δηλαδή τη «Μακεδονία» και να δώσουν χώρο στις εθνικιστικές διεκδικήσεις των Σκοπιανών εναντίον μας. Είναι σαν να διεκδικεί κάποιος στα καλά καθούμενα το σπίτι σου, και εσύ αφενός να δικαιολογείς την επιθετικότητα του και αφετέρου να διαπραγματεύεσαι έναν «έντιμο συμβιβασμό» παραχωρώντας του μόνο το σαλόνι σου.
Η χώρα μας δεν επιτέθηκε σε κανέναν και δεν ζήτησε τίποτα από κανέναν. Αντίθετα είναι η ίδια στόχος και θύμα ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, και το πολιτικό μας σύστημα αντί να υπερασπιστεί τη χώρα όπως οφείλει, είναι αντίθετα αποφασισμένο να προβεί σε παράλογες παραχωρήσεις, για τις οποίες μάλιστα δεν νομιμοποιείται. Ο ιστορικός παραλληλισμός με την τραγική απόπειρα κατευνασμού της ναζιστικής Γερμανίας με το ξεπούλημα της Τσεχοσλοβακίας καθίσταται εδώ διδακτικός.
Ποια είναι η σωστή εθνική θέση στο ζήτημα;
Αυστηρή και απόλυτη απαγόρευση οποιασδήποτε χρήσης του ονόματος «Μακεδονία» και των παραγώγων του από τη γείτονα χώρα. Η μακεδονική ταυτότητα, ιστορία και συνείδηση είναι μονάχα και υπερήφανα Ελληνική. Η Μακεδονία είναι Ελλάδα. Η παραμικρή παραχώρηση στα αυτονόητα εθνικά κυρίαρχα δικαιώματα μας αποτελεί τραγική εθνική ήττα.
Την ίδια θέση οφείλει να υιοθετήσει άμεσα και το πολιτικό προσωπικό, αντί να υπονομεύει τη χώρα μας πρεσβεύοντας σύνθετη ονομασία ή χειρότερα.
Πώς πρέπει να ονομασθούν τα Σκόπια;
Η γεωγραφική περιοχή των Σκοπίων δεν ήταν ποτέ τμήμα της Μακεδονίας. Αυτό είναι κοινώς και ευρέως αποδεκτό.
Αντίθετα, η Μακεδονία και οι Μακεδόνες Έλληνες βρίσκονταν για τουλάχιστον 2500 χρόνια εκεί ακριβώς όπου είναι η σύγχρονη ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας.
Σχετικά με τα Σκόπια κατά την αρχαιότητα, η περιοχή αποτελούσε την ιστορική Παιονία, κατάκτηση και μετέπειτα μέρος του Μακεδονικού Βασιλείου. Όπως υποστηρίζει ο επίτιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστήμιου Μπέρκλεϊ, κ. Στίβεν Μίλλερ, η Παιονία ήταν περιοχή βόρεια του όρους Βαρνούς και του όρους Όρβηλος. Η περιγραφή του Ρωμαίου ιστοριογράφου Titus Livius για τη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) καθιστά σαφές ότι οι Παίονες ζούσαν βόρεια των εν λόγω βουνών, (τα οποία σήμερα αποτελούν γεωγραφικά τα φυσικά όρια της Ελλάδας) και νότια της Δαρδανίας, που σήμερα βρίσκεται το Κόσοβο.
Αν και είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι εκείνοι υποτάχθηκαν στον Φίλιππο Β΄, πατέρα του Αλεξάνδρου το 359 π.Χ. (Διόδωρος ο Σικελιώτης 16.4.2), δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και ποτέ δεν έζησαν στη Μακεδονία. Πράγματι, ο Δημοσθένης (Ολυνθιακός 1.23), μας λέει ότι είχαν υποδουλωθεί από τον Μακεδόνα Φίλιππο και σαφώς κατά συνέπεια δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23) σημειώνει το ίδιο. Ομοίως, για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποτάχθηκαν από τον Αλέξανδρο, ήταν υπό μακεδονική μεν διοίκηση, συμπεριλαμβανομένης και της Κλεοπάτρας, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι ίδιοι Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομαζόταν Μακεδονία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις λοιπές κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεταξύ των οποίων το σημερινό Ιράν και η βορειοδυτική Ινδία. Ποτέ δεν ονομάστηκαν Μακεδονία και ποτέ βέβαια δεν είχαν κάποια τέτοια παράλογη απαίτηση.
Ακόμα όμως και η ιστορική Παιονία δεν μπορεί να περιγράψει με ορθό τρόπο τη σημερινή εθνολογική σύνθεση των Σκοπίων. Με βάση λοιπόν τη σημερινή πραγματικότητα, η αποδεκτή ονομασία του – εν πολλοίς τεχνητού – κρατιδίου εκ μέρους της Ελλάδας είναι η «Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής».
Εναλλακτικά, και εφόσον οι Σκοπιανοί το επιθυμούν, μπορούν να υιοθετήσουν το όνομα που κατείχε η περιοχή τους ως επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, και συγκεκριμένα «Βαρντάρσκα Μπανόβινα» (επαρχία του Βαρδάρη), ή παράγωγα αυτού. Τέλος, διατηρούν την επιλογή να υιοθετήσουν ως χώρα το όνομα «Σκόπια» με πρωτεύουσα αυτής την Πόλη των Σκοπίων (κατά τα πρότυπα του Μεξικό και της Πόλης του Μεξικού).
Ποιοι και γιατί πρεσβεύουν σύνθετη ονομασία;
Σύσσωμος ο διεθνής επιστημονικός κόσμος (ιστορικοί, φιλόλογοι, αρχαιολόγοι, διεθνώς κορυφαίοι καθηγητές, κτλ.) λένε το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Μακεδονία είναι μία, είναι ιστορικά, εθνολογικά και γεωγραφικά Ελληνική, και συνεπώς η γειτονική χώρα δεν έχει κανένα δικαίωμα σε σχετική ονομασία. Το ίδιο προφανώς γνωρίζουν και οι Έλληνες πολίτες.
Αντιθέτως, εγχώριοι πολιτικοί από όλα τα κόμματα (συντριπτική πλειοψηφία), συντάσσονται δυστυχώς με τους Σκοπιανούς ομόλογους τους και τη Σκοπιανή προπαγάνδα και τον αλυτρωτισμό κατά της χώρας μας. Ο λόγος είναι η παραμονή στην εξουσία μιας και θεωρούν ότι κάνοντας το θέλημα ανθελληνικών εξωτερικών δυνάμεων εξασφαλίζουν οικονομική και πολιτική υποστήριξη για να διασφαλίσουν την πολυπόθητη τους καρέκλα. Μιλάμε για ωμό ξεπούλημα. Φανταστείτε αν ήταν ανεστραμμένη η δυναμική και αν οι πολίτες δεν γνώριζαν την αλήθεια, τι θα είχαν πρωτο-ξεπουλήσει οι πολιτικοί της Ελλάδας. Σίγουρα δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να εκχωρήσουν και ολόκληρο το όνομα «Μακεδονία», δίχως σύνθετα.
Οι Σκοπιανοί πολιτικοί προωθούν βέβαια το εθνικό τους συμφέρον και αποβλέπουν σε επεκτατισμό, άμεση συνδιαχείριση των Μακεδονικών αρχαιολογικών χώρων (Βεργίνα, Πέλλα, Αμφίπολη, κτλ.), μελλοντική κατάληψη και απελευθέρωση των «κατεχόμενων» πόλεων της Ελληνικής «Μακεδονίας του Αιγαίου», και έξοδο τους στη θάλασσα. Ιστορικά, αντίστοιχος στόχος και του Τίτο και των Βουλγάρων ήταν η απόσπαση της Ελληνικής Μακεδονίας με αντίστοιχη προπαγάνδα.
Οι εξωγενείς δυνάμεις, τα συμφέροντα των οποίων εκπροσωπούν οι εκμαυλισμένοι Έλληνες πολιτικοί, επιθυμούν το ξήλωμα της Μακεδονικής ταυτότητας από την Ελλάδα, κάτι το οποίο ισοδυναμεί με άμεση αποδυνάμωση της χώρας, για να μπορούν έτσι να διαχειρίζονται και να επιβουλεύονται με μεγαλύτερη ευκολία την πατρίδα μας.
Για τους λόγους αυτούς παρατηρούμε πλήρη διαφωνία Ελλήνων και Σκοπιανών πολιτικών από τη μία πλευρά, και πολιτών, επιστημόνων και διεθνούς κοινής γνώμης από την άλλη.
Ποια είναι η θέση της Τουρκίας;
Η Τουρκία έχει αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία και πρεσβεύει τη διεθνή αναγνώριση της χώρας ως Μακεδονία και τίποτα λιγότερο. Επιπλέον σε διπλωματικό επίπεδο η Τουρκία δεν δέχεται καμία σύνθετη ονομασία, ενώ επιφυλάσσεται να ασκήσει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ αν η χώρα δεν εισχωρήσει στη βορειοατλαντική συμμαχία με την «καθαρή» συνταγματική της ονομασία, δηλαδή ως «Μακεδονία».
Η τακτική αυτή βέβαια είναι περισσότερο διπλωματική παρά ρεαλιστική και αποσκοπεί στο να υποβοηθήσει τις ελληνικές πολιτικές ελίτ να περάσουν με δόλιο τρόπο μια σύνθετη ονομασία, «πουλώντας» στους Έλληνες πολίτες το αφήγημα της νίκης, τρόπον τινά, επί της Τουρκικής αδιαλλαξίας.
Τι θα συμβεί στο μαύρο σενάριο αποδοχής σύνθετης ονομασίας από την Ελλάδα;
Αρχικά η Ελλάδα δεν κερδίζει τίποτα απολύτως.
Αντίθετα, η Ελληνική Μακεδονία ως περιφέρεια θα υστερεί πάντα της Σκοπιανής «Μακεδονίας» ως χώρα, σε διεθνή προβολή και αναγνώριση. Σε συνδυασμό με την νομοτελειακά βέβαιη εγκατάλειψη του όποιου σύνθετου προσδιορισμού από τους Σκοπιανούς (βόρεια, νέα, άνω, κτλ.) είτε για χάριν συντομίας, είτε λόγω σκοπιμότητας, τα Σκόπια θα γίνουν η μία και μοναδική, αληθινή Μακεδονία. Προφανώς αυτή η εγκατάλειψη του σύνθετου όρου θα έπεται της ένταξης των γειτόνων σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, και έτσι η Ελλάδα δεν θα έχει την παραμικρή δυνατότητα αντίδρασης.
Ταυτόχρονα οι Σκοπιανοί επιτυγχάνουν την νομιμοποίηση που τόσα χρόνια αποζητούν. Από εμάς διεκδικούν, εμείς τους δικαιώνουμε αν το κάνουμε και κανένας άλλος, από όσα κράτη και αν τους έχουν αναγνωρίσει. Και όλα τα κράτη της υφηλίου να τους αναγνωρίσουν, εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε το κλειδί της νομιμοποίησης των αξιώσεών τους ως αποκλειστικοί ιδιοκτήτες της μακεδονικής κληρονομιάς.
Το όνομα είναι σαφέστατα συνδεδεμένο με ευρύτερες στοχεύσεις. Ο ακραίος εθνικισμός και αλυτρωτισμός των Σκοπιανών θα εκδηλωθεί άμεσα με κλιμακούμενες αξιώσεις εναντίον της χώρας μας (πολιτιστικές, οικονομικές, εδαφικές). Για παράδειγμα, οι Σκοπιανοί με την ευγενή συνδρομή της Τουρκίας, σκοπεύουν να ανασύρουν στην επιφάνεια μέσω οθωμανικών αρχείων περιουσίες που ανήκουν σε Σκοπιανούς «Μακεδόνες», με απώτερο σκοπό την νομική τους διεκδίκηση σε «σκλαβωμένες» περιοχές της Μακεδονίας, που βρίσκονται δηλαδή εντός ελληνικού εδάφους.
Ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί ένα καταστροφικό νομικό προηγούμενο το οποίο θα ανοίξει την όρεξη και θα δώσει πάτημα σε όσους επιβουλεύονται τη χώρα μας (γείτονες χώρες και μη) να εγείρουν δικές τους διεκδικήσεις κατά των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας (Θράκη, Αιγαίο, διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, εθνική ιστορία, ταυτότητα και ονομασίες, κτλ.). Ανοίγει δηλαδή ο ασκός του Αιόλου.
Ποια είναι η επίσημη θέση του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας;
«Σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη Μακεδονία που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή», όπως αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα.
Με απλά λόγια, η θέση του ΥΠΕΞ είναι ανθελληνική και παραδίδει τα κλειδιά της Μακεδονίας. Η ίδια η πολιτεία προωθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο τα συμφέροντα των αντιπάλων της χώρας.
Αντίθετα παρατηρούμε τη σαφή δήλωση του Υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ (1944), η οποία είναι αναρτημένη στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου και δηλώνει ότι: «η κυβέρνηση αυτή θεωρεί τις συζητήσεις περί Μακεδονικού “κράτους”, Μακεδονικής “πατρίδας”, και Μακεδονικής “εθνικής συνείδησης”, αβάσιμη προπαγάνδα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με κάποια εθνική ή πολιτική πραγματικότητα, ενώ διακρίνουμε στις προσπάθειες αυτές, κεκαλυμμένες επιθετικές διαθέσεις κατά της Ελλάδος».
Ταυτόχρονα, ανακαλούμε τη δημόσια δήλωση του Σκοπιανού Προέδρου Κίρο Γκλιγκόροφ (1992): «Οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες και τον Μέγα Αλέξανδρο».
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι πολιτικά χρεωκοπημένο, δεν εκπροσωπεί την Ελλάδα και τους πολίτες και πρέπει να διαλυθεί για να ανασυσταθεί.
Πώς αντιμετωπίζουμε οριστικά τις προσπάθειες των πολιτικών να πουλήσουν την Μακεδονία;
Με ποινικοποίηση της άρνησης της Ελληνικής αποκλειστικότητας στη Μακεδονία αλλά και όλων των υπολοίπων περιοχών, ιστορικών και γεωγραφικών, της Ελλάδας. Ποινικοποίηση κάθε προσπάθειας ξεπουλήματος και παράδοσης της Μακεδονίας (και όλων των λοιπών ελληνικών περιοχών), με σύνθετες ονομασίες και λοιπές αντεθνικές παραχωρήσεις.
Και τέλος, κάτι το οποίο δεν αναφέρει κανείς:
Τι δικαιούται η Ελλάδα και οι πολίτες της;
Η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην δίκαιη αντεπίθεση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της. Για πολύ καιρό έχουμε υποστεί αλλεπάλληλες ήττες για τα αυτονόητα, λόγω ενός ανάξιου, ηττοπαθούς, ή και χειρότερα, πολιτικού προσωπικού. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι η χώρα μας έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι, μιας και εκτός του δίκαιου και της αλήθειας που είναι με το μέρος μας, η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, τη στιγμή που τα Σκόπια είναι εδώ και χρόνια υποψήφια για ένταξη και στους δύο οργανισμούς.
Για να λήξει λοιπόν το ζήτημα δια παντός, τα Σκόπια έκλεψαν το Ελληνικό όνομα «Μακεδονία» το 1991. Η κλοπή αυτή συνεχίστηκε με καπηλεία των ελληνικών ονομάτων και συμβόλων σε πλατείες, δρόμους, γήπεδα, αεροδρόμια καθώς και σε αλυτρωτικούς ιμπεριαλιστικούς χάρτες «ενωμένης Μακεδονίας». Το πολιτιστικό έγκλημα διεπράχθη αφενός εναντίον της Ελλάδας, αφετέρου εναντίον των Σκοπιανών πολιτών με τη δημιουργία από Σκοπιανές εγχώριες ελίτ και μέλη της διασποράς, ψεύτικης ιστορικής ταυτότητας. Μεταξύ αυτών οι Todor Petrov (εμπνευστής της Σκοπιανής σημαίας με το σύμβολο της Βεργίνας), Nestor Oginar («ακαδημαϊκός», υποστηρικτής φυλετικής συνέχειας αρχαίων Μακεδόνων και Σκοπιανών), Dragi Gjorgiev (Σκοπιανό Ίδρυμα Εθνικής Ιστορίας), Νίκολα Γκρούεφσκι, κ.ά. Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει και να μηνύσει στα αρμόδια δικαστήρια τους ανωτέρω ιθύνοντες για ζημιές που επέφεραν στη χώρας μας αλλά και στους Σκοπιανούς πολίτες. Τα εγκλήματα δεν μπορούν να μένουν ατιμώρητα.
Ταυτόχρονα η Ελληνική πολιτεία οφείλει να προβεί σε διαβήματα και να αξιοποιήσει κάθε ένδικο μέσο για να προκαλέσει την επιτέλους παραδοχή, εκ μέρους των Σκοπίων, της παραχάραξης της αλήθειας με τις εθνικιστικές ανοησίες οι οποίες κατέληξαν σε ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και προκαλούν μέχρι και σήμερα αποσταθεροποίηση στην περιοχή.
Τέλος, επιβάλλεται και η δικαίωση των Ελλήνων πολιτών ενώπιον των πολιτικών της χώρας μας οι οποίοι αφενός επέτρεψαν δια της ανικανότητας, της υποχωρητικότητας και της αδράνειας τους τα εγκλήματα αυτά να λάβουν χώρα, αφετέρου ακόμα και σήμερα δια της στάσης τους υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και οδηγούν σε καταστροφικά νομικά προηγούμενα για τη χώρα μας. Η πολιτική κατακραυγή και εκλογική απόρριψη τους πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ενώ συλλογικές οργανώσεις πολιτών έχουν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν σε μηνυτήριες αναφορές κατά των πολιτικών ιθυνόντων και όσων προσπαθούν να ξεπουλήσουν την Μακεδονία.
http://maurokouti.gr/2018/01/18/erotopantiseis-gia-to-skopiano/
2018: The year the European Union stands and delivers?
After a year of challenges from the populist far right, Europe looks set for an opportunity to reform. French President Emmanuel Macron and German Chancellor Angela Merkel – if she can assemble a coalition – may not get a better chance.
Markus Schreiber/AP
PARIS AND AMSTERDAM—At this time last year, the Dutch, French, and Germans were heading toward elections whose stakes were no less than the endurance of the European Union.
The postwar project did more than survive the far-right rebellion of 2017: The victory in May of French President Emmanuel Macron over the Euroskeptic Marine Le Pen gave the bloc a decisive boost.
And while Germany currently faces uncertainty as Chancellor Angela Merkel seeks to build a “grand coalition” between her center-right party and the center-left – a deal that could still break down before it is endorsed Sunday – the prospect of another Merkel term looks to be increasing after months of political limbo.
Both leaders face competing expectations between what the world demands of them and what their domestic audiences want. But if a “grand coalition” is formed in Germany, allowing Ms. Merkel and Mr. Macron to renew the Franco-German partnership that is at the heart of the bloc, many see an opening to act on reforms to deepen the integration of the EU – now that eurozone economies are taking off after the debt crisis, and citizen optimism in the European project is at its highest in years.
“This is the moment. There is not going to be another moment coming like this any time soon,” says Jan Techau, director of the Europe program at the German Marshall Fund of the US in Berlin. “It is now delivery time. Some people say it’s the last hurrah of mainstream politics. If they can’t deliver now, on social reform, on protecting voters and giving them a sense of being protected, the real populist moment could come, and not just some failed Le Pen revolution.”
Markus Schreiber/AP
Europe on the rebound?
“Europe is back,” Macron declared last week on a trip to China as negotiations were underway in Germany. In many ways it is this kind of pro-EU stance, with its roots in his campaign, that accounts for some of the mood shift across Europe. Macron gave a major policy speech in September outlining his vision for the future of Europe, including a more integrated eurozone.
Sébastien Maillard, director of the Jacques Delors Institute in Paris, calls him “the most proud European we’ve ever had in the Fifth Republic.” Still, says Mr. Maillard, it won’t amount to much without a German party that supports him, since “you can’t do Europe all by yourself,” he says. “There has to be this year a new and clear, concrete European outcome. And that historically requires, and still does require, a strong Franco-German engine.”
The coalition talks between Merkel’s Christian Democrats (CDU) and the Social Democrats (SPD) is Merkel’s second attempt, after failing the first time to score a deal with the Greens and Free Democrats. But this time, EU reform is a much higher priority in the talks, due to SPD leader and former EU Parliament President Martin Schulz’s role in them.
In the 28-page document that outlines a future government in Berlin, the first three pages are dedicated to European reform. Merkel hailed a “new dawn for Europe.” That benefits Macron, as it aligns more closely with his reform agenda.
But Josef Janning, head of the European Council on Foreign Relations Berlin office, says that alignment would only go so far when it comes to risk and burden sharing. Germany’s proposals include better tools for staving off financial crises in the eurozone and a bigger German contribution to the EU budget. But Macron has been pushing for greater financial harmonization and integration, beyond that which Germany may be comfortable with.
“Macron was thinking about a new founding of Europe. That is not the spirit of the prospective grand coalition in Berlin,” Mr. Janning says. Still, he says, it represents a “strong rhetorical commitment to Europe and to Franco-German cooperation.”
Moves toward further integration could backfire among Euroskeptic publics, but the reforms come at an optimistic time. According to a Eurobarometer poll published in December, 74 percent in the eurozone support the currency, its highest level since 2004. Forty percent of EU members say they have a positive image of the bloc (37 percent feel neutral). That number jumped to 75 percent in a different poll where respondents were only given a choice between negative or positive. One of the most positive views comes from the Netherlands, the first country last year to face a potential populist surge under Geert Wilders, who ended up polling lower than expected in March 2017.
That support doesn’t surprise Amsterdam resident Paul Van Der Ploeg. “The populists are shouting very loud and the media is paying a lot of attention,” he says. “But at the end the silent majority are quite happy and optimistic.”
‘Something you want to live in’
Macron and Germany’s next chancellor face huge challenges in Europe, from the separatist movement in Spain’s Catalonia and Italian elections slated for March that could show a further fraying of mainstream politics, to the continued Brexit negotiations and Poland and like-minded allies in the east who have butted heads with the EU over refugees and the rule of law.
German and French leadership also faces an uncomfortable dichotomy. If the liberal world, dismayed by Brexit and President Trump’s election in the US, looks to the young Macron and the steady hand of Merkel to uphold its values, the two face different expectations at home.
The case and point is the coalition negotiations underway. If a “grand coalition” is the most pro-EU scenario, it’s not necessarily what Germans want. The youth wing of the SPD, for example, went on a canvasing tour over the weekend against a Merkel-led coalition so the party, which fared its worst since 1949, can return to its leftist roots.
Macron also faces skepticism at home. So far street protests have not undermined his labor reforms, despite attempts by the hard-line CGT union, France’s biggest, to stop him. Still, union boss Philippe Martinez says that amid high abstention and fear of the far right, Macron’s victory was not a resounding endorsement of his agenda that ensures success ahead. Macron has been under fire in recent weeks, including from former allies, for a hard stance on migrants. “We consider he was elected by default, not because people really wanted him,” he says.
There is a parallel in EU attitudes. Many citizens are not impassioned defenders, but in a troubled time, with Trump, Brexit, North Korea, and Russia rumbling, they see the bloc as the less risky option. Macron is trying to change that with a series of constituent meetings to put energy behind the idea of Europe, says Maillard, which he aims to take around the continent. “Macron is doing all he can to make Europe not just something you have to live with, but make it something that you want to live in,” he says.
He may have more space to reinforce that message, as 2018 sees a respite – if not a complete one – from Euroskeptic candidates. Janning says Europe needs to take back the narrative to restore citizen confidence.
“People don’t know what to think anymore, with all of the talk of populists who have rather successfully confused people into thinking they have to decide whether they are European or national,” he says. “They don’t have to. … The EU was not created to compete with member states but to complement member states.”
https://www.csmonitor.com/World/Europe/2018/0116/2018-The-year-the-European-Union-stands-and-delivers
Η προσπάθεια της Ρωσίας να απομακρύνει τα Βαλκάνια από τη Δύση
Μόλις στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου, ο Σέρβος πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς ζητούσε από τη Μόσχα να λαβει μέρος στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ επιχειρούσαν κάτι ανάλογο. Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν αποδέχθηκε με ευχαρίστηση την πρόσκληση. Πολιτικοί αναλυτές στην περιοχή θεωρούν ότι ο αποκλεισμός της Ρωσίας από τη διαδικασία διαλόγου έχει ενοχλήσει τα μάλα τον Πούτιν. Πιστεύουν επίσης πως η σπουδή του Βελιγραδίου να κλείσει το ακανθώδες ζήτημα για να ενισχύσει την ευρωπαϊκή προοπτική του αποτελεί ένα αγκάθι στα πλευρά της ρωσικής κυβέρνησης. Ωστόσο, η ολοκλήρωση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας στην Ε.Ε. περνά μέσα από την ομαλοποίηση των σχέσεων με το Κόσοβο. Δεν είναι τυχαίες λοιπόν οι αναφορές της Ρωσίας σε «επιδείνωση της κατάστασης στον τομέα της ασφάλειας» στο βόρειο Κόσοβο.
Παράλληλα, φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ στη Μόσχα κάνουν λόγο για κοινή προσπάθεια ΗΠΑ και ΝΑΤΟ να προκαλέσουν νέες συγκρούσεις στα Βαλκάνια, εφαρμόζοντας το σενάριο της «Μεγάλης Αλβανίας», όπως διατείνονται. Η προπαγάνδα βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε παλιές εχθρότητες και ξυπνά τους βαθύτερους αταβιστικούς εφιάλτες των τοπικών πληθυσμών. Οπως επισήμανε πριν από λίγους μήνες ρεπορτάζ των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» για τον ρόλο της Μόσχας στα Βαλκάνια: «Η Ρωσία βλέπει την ανάμειξη της Δύσης στην πίσω αυλή της και ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να προβεί σε αντίποινα». Αυτό ανέφερε στην αμερικανική εφημερίδα ο Ντιμιτάρ Μπετσέφ, ειδικός σε θέματα Ρωσίας και Βαλκανίων και επικεφαλής του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκής Πολιτικής στη Σόφια. «Βλέπουν τα Βαλκάνια σαν το υπογάστριο της Δύσης και τα χρησιμοποιούν για να σκορπούν το ειδικό τους βάρος και να επιδεικνύουν την ισχύ τους».
Δεκαοκτώ χρόνια αφότου οι νατοϊκές επιχειρήσεις εναντίον του Κοσόβου έβαλαν τέλος στη σερβική κυριαρχία στην περιοχή, τα πάθη μεταξύ τής σερβικής μειονότητας και της αλβανικής πλειοψηφίας του πληθυσμού παραμένουν οξυμένα. Την ίδια στιγμή, το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει τις δικές του υπαρξιακές προκλήσεις, είτε μέσα από την αμφίθυμη στάση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στη Συμμαχία είτε εξαιτίας της αυξανόμενης προκλητικότητας της Μόσχας. Η Ρωσία ανέκαθεν διατηρούσε ιστορικούς δεσμούς με την ορθόδοξη Σερβία, τη σερβική μειονότητα στο Κόσοβο αλλά και τους Σέρβους της Βοσνίας. Υπενθυμίζεται ότι η Μόσχα υποστήριξε το δημοψήφισμά τους για περισσότερη ή πλήρη ανεξαρτησία από το Σεράγεβο, στα τέλη του 2016. Εναν μήνα αργότερα η Ρωσία επιχείρησε να ασκήσει την επιρροή της και στην ΠΓΔΜ, επιχειρώντας να υπονομεύσει τις προσπάθειες της Ε.Ε. να σώσει τη χώρα από την κατάρρευση μετά τα σκάνδαλα υποκλοπών εις βάρος της κυβέρνησης του Νίκολα Γκρούεφσκι.
Απόρρητο έγγραφο, που περιήλθε πέρυσι το καλοκαίρι στην κατοχή του βρετανικού «Γκάρντιαν», αποδεικνύει ότι η Ρωσία προσπαθούσε επί μία και πλέον δεκαετία να σπείρει τη διχόνοια στην ΠΓΔΜ αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας, προκειμένου να την απομακρύνει από τις αγκάλες της Δύσης. Τα προηγούμενα εννέα χρόνια, στην ΠΓΔΜ είναι σε εξέλιξη ένας μηχανισμός προπαγάνδας και η ανεξέλεγκτη δράση μυστικών υπηρεσιών που κατευθύνονται από τη ρωσική πρεσβεία, ανέφερε πέρυσι ο Βλαντιμίρ Ατανόφσκι, διευθυντής της διοίκησης ασφάλειας και αντικατασκοπείας στη χώρα. Την ίδια στιγμή, στο Μαυροβούνιο, οι Αρχές ανακοίνωναν ότι απέτρεψαν πραξικόπημα, το οποίο ενορχηστρώθηκε από τους Ρώσους.
“Καθημερινή”