Αρχική Blog Σελίδα 2873

Είναι ντροπή, να παρέμβει η ΕΣΗΕΜΘ

Από
anixneuseis
-
6

Επειδή δεν εργάστηκα, απλώς, στην ΕΡΤ3 εικοσιπέντε χρόνια αλλά ήμουν στον αρχικό πυρήνα των ανθρώπων που τη δημιούργησαν, αισθάνομαι, σήμερα, ντροπή για την κατάντια στην οποία έχουν οδηγήσει το, άλλοτε ένδοξο, Τρίτο Κανάλι της Κρατικής Τηλεόρασης. Είναι ντροπή, είναι όνειδος. Μια δράκα κομματικά υπόδουλων, ιδεοληπτικών τύπων, ξεφτέλισαν κάθε έννοια δημοσιογραφίας και δημόσιας ενημερωτικής προσφοράς. Όταν 150.000 άνθρωποι συγκεντρώνονται και έχουν οποιοδήποτε αίτημα, ανεξαρτήτως ποιό είναι αυτό, όχι μόνο αποτελεί είδηση αλλά σημαντικότατο γεγονός. Γίνεται, ακόμη σημαντικότερο, όταν πρόκειται για μείζον εθνικό θέμα. Δεν τους εξιλεώνει τίποτε. Θα κουβαλούν μαζί τους τη σημερινή ντροπή. Η ΕΡΤ3 μετά την επαναλειτουργία της, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕ.
Ας γνωρίζουν πως στα επιχειρήματα, προς την τότε κυβέρνηση, για τη δημιουργία τρίτου καναλιού δέσποζε το “Μακεδονικό ζήτημα”.
Η Ένωση Συντακτών οφείλει να αποκαταστήσει την τιμή της δημοσιογραφίας της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας. Αν δεν έχουν καταλάβει τι αποτελεί είδηση, είναι ανάξιοι για τις θέσεις που κατέχουν. Φτάνει πια ο κατήφορος.

Ήταν μια μεγαλειώδης συγκέντρωση.

Από
anixneuseis
-
0

1.-Τις φωτογραφίες αυτές τις τράβηξα απο τον εξώστη της TV-100. Απο το Βασιλικό Θέατρο ως αρκετά μετά το “Μακεδονία Παλλάς” υπήρχε αδιαχώρητο. Μπροστά στο Λευκό Πύργο ο κόσμος ήταν αραιός. Απο το Λευκό Πύργο ως το Λιμάνι και μετά τον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο η παρουσία ήταν αξιόλογη. Ευνόητο ο αριθμός συμμετοχής να ποικίλει, αναλόγως του εκτιμητή. Οι παλιοί εκτιμητές συγκεντρώσεων δεν υπάρχουν πιά. οι οργανωτές ακούστηκε απο τα μεγάφωνα να λένε πως υπήρχε 500.000 κόσμου. Φίλος, τους προσδιόριζε στις 150.000. Ότι και να πει κανείς ήταν μια μεγαλειώδης συγκέντρωση, απο αυτές που η Θεσσαλονίκη είχε χρόνια να γνωρίσει. Απο πλευράς οργάνωσης οι αδυναμίες ήσαν πολλές αλλά, ίσως, η αίσθηση του κόσμου ότι η προσπάθεια δεν είναι καπελωμένη να βοήθησε στην προσέλευση. Τα υπόλοιπα στο σχόλιο που θα γράψω για το pontos-news.

2.-Όταν συγκεντρώνονται εκατό, και πλέον, χιλιάδες άνθρωποι και ζητούν κάτι και εσύ ως Μέσο Ενημέρωσης το αγνοείς, δεν είσαι ούτε Μέσο Ενημέρωσης ούτε δημοσιογράφος. Το τι είσαι ψάξτο μόνο σου. Πάντως, δεν αξίζεις να σε συντηρούν. Γιατί άλλος ήταν ο λόγος που δημιουργήθηκες.

Alexis Tsirpas – Western Thrace to revert back to their original toponyms. February 17, 2015

Από
anixneuseis
-
0

Posted by Yilan in Yunanistan.  

Alexis Tsirpas speaking with local Turkish leaders in the Western Thrace city of Komotini promised that his party Syrzia will look into a draft law to revert back to old Turkish placenames renamed over 65 years ago.

Newly elected Prime Minister of Greece Alexis Tsirpas was keen on the idea to rename toponyms in Western Thrace to their previous toponyms bearing Turkish names in an effort to boost friendly relations with Turkey which has been pressuring Greece for many years to provide human rights for the Muslim Turkish minority in Greece..

Alexis Tsirpas indicated that he and his Syriza party will back the draft-law for restoring authentic toponyms in Thrace be brought in through Greece’s Legislative parliamentary commission.

A two-third majority is required in order the draft-law on restoring authentic toponyms to be enacted, which means that opposition MPs need to be in favour of the document.

“In the entire region of Bati Trakya (Western Thrace) no one uses the Hellenised name of the municipalities or the other names of places… for us and for our ancestors and future generations it has been and will always be Turkish names such as Gümülcine for Komitini or İskeçe for Xanthi. In 1949 a decision had been reached against the will of the Turks in Western Thrace to change the toponyms. In recent years, the Turkish language is in use thus they are written in Turkish with the Turkish Alphabet,” says former Member of Parliament and ex PASOK MP, Cetin Mandaci.

Alexis Tsirpas – Western Thrace to revert back to their original toponyms.

Αρχίζει αύριο η επίσημη διαδικασία εκταφής των Ελλήνων στρατιωτών πεσόντων

Από
anixneuseis
-
0

Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018

Στα ογδόντα πέντε της χρόνια, σήμερα, η Ερμιόνη Μπρίγκου, Ελληνίδα της Χιμάρας, έχει να φροντίσει, εκτός από τον εαυτό της, και το νοικοκυριό της και έξι νεκρά «παιδιά της», τα οποία «φιλοξενεί» επί εβδομήντα οχτώ χρόνια, «εν τόπω χλοερώ», στην αυλή του σπιτιού της.

Είναι έξι Έλληνες στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον ελληνοιταλικό πόλεμο στη μάχη της Χιμάρας και ο πατέρας της εννιάχρονης τότε Ερμιόνης, τους έθαψε σε δυο αυτοσχέδιους τάφους στον αυλόγυρο.

Το τίμημα ήταν βαρύ για τον πατέρα της, που επι κομμουνιστικού καθεστώτος εκτοπίστηκε επι ενάμισι χρόνο για την άρνησή του να αποκαλύψει που είχε ενταφιάσει τους Έλληνες στρατιώτες αλλά και η ίδια κράτησε επτασφράγιστο μυστικό την παρουσία τους στην αυλή του σπιτιού της, έως την ημέρα που κατέρρευσε το σύστημα του Χότζα.

Όλα αυτά τα χρόνια η Ερμιόνη Μπριγκου φρόντιζε να μην λείπει τίποτα από τους «φιλοξενούμενους».

Τους άναβε κρυφά κεριά, τους διάβαζε ευχές και πάνω από τα μνήματα είχε φυτέψει δυο αχλαδιές «για να έχουν ίσκιο τα παιδιά» και όταν αυτές με τα χρόνια στεγνώσαν τις αντικατέστησε με μυρτιές.

Οι έξι αυτοί πεσόντες είναι ταυτοποιημένοι και δεν πρόκειται να μεταφερθούν από τον κήπο της Ερμιόνης. Ούτε η ίδια το θέλει, ούτε και συντρέχουν λόγοι να εγκαταλείψουν τη φιλόξενη τελευταία τους κατοικία.

Χιλιάδες όμως άλλοι Έλληνες στρατιώτες- πεσόντες στον ίδιο πόλεμο- περιμένουν τη «δεύτερη ταφή» τους, επίσημη τούτη τη φορά, διαδικασία που ξεκινάει αύριο, Δευτέρα, μεταξύ Τεπελενίου και Κλεισούρας, στο πλαίσιο της ενεργοποίησης της σχετικής διμερούς συμφωνίας που είχε υπογραφεί το 2009 μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας.

Στις 11 το πρωί τοπική ώρα, στη θέση Ντραγκόντι, τεχνικά συνεργεία υπό την επίβλεψη της διμερούς επιτροπής, θα αρχίσουν παρουσία εμπειρογνωμόνων, Ελλήνων και Αλβανών, να σκάβουν σε σημεία όπου με βάση παλαιούς, ιταλικούς κυρίως χάρτες, αλλά και μαρτυρίες κάτοικων της περιοχής, ενταφιάστηκαν εκατοντάδες Έλληνες στρατιώτες που έπεσαν στις σφοδρές μάχες με τα ιταλικά στρατεύματα.

Σε εκείνο το σημείο θα γίνει η αρχή και οι εκσκαφές θα επεκταθούν στο ορεινό ανάγλυφο μέχρι και την Κορυτσά, όπου υπολογίζεται ότι είναι πρόχειρα θαμμένοι γύρω στους 6.800, από τους 8.000 Ελληνες που σκοτώθηκαν μεταξύ του Νοεμβρίου του 1940 και του Απριλίου του 1941.

Η ενεργοποίηση της συμφωνίας του 2009, που παρέμενε παγωμένη, ενεργοποιήθηκε μετά τη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των δυο χωρών, Νίκου Κοτζιά και Ντιμίτρι Μπουσάτι στην Κρητη, και χαιρετίστηκε ως ένα βήμα στην επιχείρηση βελτίωσης των ελληνοαλβανικών σχέσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη από τις δυο κυβερνήσεις.

Προβλέπεται ο εντοπισμός, η ταυτοποίηση και η εκταφή των Ελλήνων στρατιωτών και ο ενταφιασμός τους στη συνέχεια στα δυο συμφωνημένα νεκροταφεία, στο χωριό Βουλιαράτες και την Κλεισούρα.

Αναρίθμητες είναι οι ιστορίες Ελλήνων μειονοτικών που την περίοδο της κομμουνιστικής δικτατορίας φρόντιζαν τάφους πεσόντων στα βουνά της περιοχής, με κίνδυνο, πάντα, να μετοχοποιηθούν και να διωχθούν ως «εχθροί του έθνους».

Επισήμως το θέμα της τύχης των νεκρών στρατιωτών τέθηκε από την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, με αφορμή την εκταφή από την Ιταλία και τη μεταφορά των οστών τους στην πατρίδα τους, 6.300 δικών της στρατιωτών.

Με βάση τους ιταλικούς στρατιωτικούς χάρτες, στους οποίους υπήρχαν καταγεγραμμένα και τα αυτοσχέδια νεκροταφεία όπου οι Ιταλοί έθαβαν και τους Ελληνες νεκρούς στρατιώτες -μάλιστα σε κάποια από αυτά έγραφαν «εχθροί στον πόλεμο, φίλοι στον θάνατο-, εντοπίστηκαν γύρω στους 6.000 πεσόντες διάσπαρτοι στα βουνά.

Σε ένα έγγραφο της κυβέρνησης του Χότζα, το οποίο υπογράφει ο τότε πρωθυπουργός Αντίλ Τσαρτσάνι, με ημερομηνία 12.2.1985 και φέρνει στο φως της δημοσιότητας το ΑΠΕ-ΜΠΕ, δίνεται εντολή στα Λαϊκά Συμβούλια, του Αργυρόκαστρου, Πρεμετή, Κορυτσάς, Χιμάρας, Αγίων Σαράντα, κ.ά. να ενεργοποιηθούν για τον εντοπισμό, την ταυτοποίηση, του αριθμού των τάφων των Ελλήνων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στις περιοχές τους.

Παρά ταύτα, η όλη διαδικασία δεν εξελίχθηκε, καθώς η αλβανική πλευρά ήθελε να πάρει η Ελλάδα τους νεκρούς στρατιώτες της που θα εντοπίζονταν, όπως έγινε και με την Ιταλία, πλην όμως η Αθήνα διαμήνυσε με μια δήλωση, το 1987, του τότε αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Κάρολου Παπούλια -ο οποίος ευρισκόμενος σε επίσημη επίσκεψη στο Αργυρόκαστρο μετέβη στην Κλεισουρα και κατέθεσε λουλούδια σε κάποιον πρόχειρο τάφο- πως «οι Έλληνες νεκροί είναι στον τόπο τους».

Το θέμα έκτοτε θα παγώσει και η συζήτηση αναθερμάνθηκε μετά την πτώση του καθεστώτος, με αποκορύφωμα την υπογραφή της συμφωνίας του 2009, που όμως «κόλλησε» σε διαδικαστικά ζητήματα- τουλάχιστον αυτό μεταδιδόταν επίσημα από την αλβανική πλευρά-, για να «ξεκολλήσει» τώρα στο πλαίσιο των συνομιλιών για τη βελτίωση των διμερών σχέσεων των κ.κ. Κοτζιά και Μπουσάτι.

 
Himara.gr

Afrin knot: How the battle for a small Kurdish enclave could be the death knell for US-Turkey ties

Από
anixneuseis
-
0
A Turkish army tank drives towards the Turkey-Syria border, August 25, 2016 / Umit Bektas / Reuters
Turkey is gearing up to move troops toward Afrin, a Kurdish-held area of Syria. The battle over the tiny enclave, which many would struggle to find on the map, could put Ankara in open conflict with NATO ally the US – here’s how.

READ MORE: Erdogan demands NATO take stand on US-backed Syrian Border Force

This week, the countdown began for Afrin, a Kurdish-held enclave in the north of Syria which is feverously preparing for a major Turkish offensive. Over the past few days, international media have been reporting about Turkish troops, tanks and armored vehicles rolling towards the Syrian border.

The upcoming intervention in Afrin is said to be an extension of Turkey’s Euphrates Shield Operation, the declared goal of which was to target Islamic State (IS, formerly ISIS) and drive Kurdish forces out of their enclaves in northern Syria.

As soldiers on both sides prepare for what is shaping up to be a fierce battle, we look at how the likely siege of a small enclave adds fuel to the fire of already-strained US-Turkey ties, and how America’s policy of developing bonds with groups at odds with one another is leading to failure for Washington in Syria and beyond.

Turkey’s likely military plans

Not much is known about Ankara’s exact strategy of capturing Afrin, but a ground offensive seems to be the backbone of Turkish plans. Over the past week, tanks, infantry fighting vehicles and self-propelled howitzers have been arriving to the border areas inside Turkey, according to Turkish press reports. Notably, the army has deployed signal jammers, which indicates the intervention might also include electronic warfare.

However, it will not be the Turks themselves that lead the fight. In its previous operations on Syrian soil, Ankara heavily relied on pro-Turkish rebels who made up most of the manpower to fight against the Kurds. This time promises to be no different. On Tuesday, when asked if Syrian rebels would be involved in the Afrin operation, Turkish President Recep Tayyip Erdogan said: “Of course they will, together. This struggle is being conducted for them. Not for us.”

Read more

FILE PHOTO: Kurdish fighters from the People's Protection Units (YPG) stand near US military vehicles in the town of Darbasiya next to the Turkish border, Syria April 29, 2017 © Rodi Said‘US betrayal of Kurds an attempt to fix troubled relations with Turkey & failed Syria policy’

Some Turkish media suggested that the offensive will start with airstrikes on 149 targets of the Kurdish People’s Protection Units (YPG), with the air raids involving fighters and drones. Haberturk reported, citing military forces, that Afrin and the adjacent areas have been monitored for several weeks by Turkish special forces, who will also be taking part in the offensive.

‘Capturing Afrin is no easy task’

Meanwhile, experts have expressed doubt that Turkish military’s operation to enter Afrin will be an easy ride. Grigory Lukyanov, professor of the Moscow-based Higher School of Economics, told RT by phone that some of the Turkish Army’s most battle-hardened officers were expelled from the military or persecuted after the failed 2016 coup, and such “cleansing of the ranks” might have weakened the armed forces. “The Euphrates Shield offensive has shown that Turkish military leaders… have little experience in conducting complex operations involving combat aircraft, ground forces and heavy armor,” Lukyanov said.

While the army has no shortage of ammunition and manpower, Lukyanov said it still lacks personnel able to operate systems such as drones and manned aircraft. Previous Euphrates Shield offensives came at a high cost for the Turkish military, Lukyanov added, as large numbers of soldiers were killed or injured, and multiple armored vehicles were destroyed beyond repair.

The Kurds, for their part, have managed to build up a reliable fighting force, having received training and modern weapons from the US, Lukyanov said, adding that the combat experience that Kurdish militias have accumulated during their fight against Islamic State makes them a “near-peer opponent” of the Turkish forces.

Russia quiet, Turkey puzzled

Though a ground offensive seems the safest option for Turkish military planners, it certainly won’t be without air support. The Turks cannot afford a high number of casualties among their troops, which makes airpower a game changer in the Afrin invasion.

Read more

© Ingo Wagner / Global Look PressDamascus warns it may shoot down Turkish planes attacking Kurds within Syrian borders

In addition, the Kurdish enclave lies close to Russia’s Khmeimim Airbase, and Moscow’s attitude towards the Afrin operation is probably the trickiest question for Ankara. The airbase is protected by sophisticated S-400 air defense systems, and the adjacent province of Idlib, including Afrin itself, is certainly within reach of its surface-to-air missiles.

However, Igor Korotchenko, Russian military expert and editor-in-chief of ‘National Defense’ magazine, says S-400s are deployed to protect the airbase against enemy intrusion, and have nothing to do with covering other parts of Syria. “When it comes to some missions of foreign aircraft in Syria’s airspace, this is the area of responsibility of Syria’s air defense forces, not Russia’s,” he said.

Moscow has generally been wary of Turkish actions in the north of Syria, urging respect for the war-ravaged country’s territorial integrity. But to stay on the safe side this time, Ankara needs to keep the Russian military updated on every step it takes, and do its utmost to avoid dangerous incidents.

In recent days, Russia has been noticeably quiet on Turkey’s plans to invade Afrin. The only official statement was that of Foreign Minister Sergey Lavrov, who urged on Monday for people to refrain from coercive actions and move to the negotiating table. “Indeed, the Kurds are part of the Syrian nation,” he told a news conference. “Their interests must be taken into account.”

In the meantime, as Turkey amasses troops and armor along the border, the Kurds are far from sitting idle. Kurdish militias, many of them trained by American instructors, have been honing their combat skills and receiving considerable arms supplies from abroad. And this is where the US comes into play.

Friendly foes: America between Turkey & the Kurds

Washington’s Kurdish policy has been ambiguous since the start of the US-led anti-IS operation. On one hand, the US has designated the Kurdistan Workers’ Party (PKK), which has been fighting the Turks since the mid-1980s, a terrorist organization – as has the European Union and Turkey itself.
On the other hand, the US cultivated ties with Syria’s Kurdish YPG militia, despised by Ankara. YPG fighters proved effective in the fight against IS and Syrian government forces, and the group – which was set up by the Syrian Kurdish Democratic Union Party (PYD) – quickly became America’s key ally on Syrian soil.

And here is where it gets even more interesting – the US maintains that Turkey has the right to suppress the “terrorist”PKK, while at the same time siding with the YPG.

Read more

FILE PHOTO A fighter of the Syrian Democratic Forces (SDF) © Rodi Said US backing of SDF border guards could prolong Syria war for years

To make things worse, the Pentagon has launched a training program for Kurdish and Arab border guards in Syria to prevent the resurgence of IS. Details of the initiative soon came to light, with the US-led coalition unveiling a plan to set up a 30,000-strong “border force” on the basis of Syrian Democratic Force (SDF) veterans, who are set to make up half of the recruits.

The move caused predictable outrage in Ankara, with Erdogan promising “to drown this terrorist force before it is born.” The army of “traitors” that Washington seeks to create will point their guns against US troops at the first threat, Erdogan cautioned. Separately, Turkey raised the issue with NATO, demanding that the military bloc take action against the creation of the “terrorist army.”

Fueling the unfolding spat, Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu “bluntly told” US counterpart Rex Tillerson this week that the step“could threaten our bilateral ties and could lead us down an irreversible route.”

Some Turkish politicians have even called to ban the US Air Force from using Incirlik Airbase until the Pentagon ends its alignment with the Syrian Kurds. Dogu Perincek, leader of the left-wing Vatan Party, suggested that the American troops from Incirlik be removed and cooperation with Russia and Iran be forged “to deter the United States.”

READ MORE: Erdogan demands NATO take stand on US-backed Syrian Border Force

Notably, major Turkish media have also followed suit, ramping up rhetoric over the US presence in Syria, with leading newspaper Hurriyet writing in an opinion piece: “Is the US army ready to open fire on the Turks if the Turks open fire on forces that the US also once recognized as terrorists?”“Is this not a move that could lead to a de facto division of Syria and open another Cold War-era style politics, Mr. Trump?”

Afrin operation: Lose-lose for US

The US currently has an estimated 2,000 troops on the ground in Syria which were deployed without an invitation from Damascus or mandate from the UN Security Council. American soldiers were embedded with YPG forces taking part in a major offensive to capture the city of Raqqa from Islamic State last year.

As the outrage mounted, the Pentagon quickly backtracked on its support for the YPG or the Kurdish border force. “We don’t consider them as part of our Defeat ISIS operations which is what we are doing there and we do not support them,”Pentagon spokesman Major Adrian Rankine-Galloway told the Turkish state Anadolu news agency. “We are not involved with them at all,” the military official reiterated, adding: “There is no train, advise and assist program going [on] in Afrin.”

On Wednesday, the Pentagon tried to downplay the significance of the 30,000-strong Kurdish force. “The US continues to train local security forces in Syria,” it said. “This is not a new ‘army’ or conventional ‘border guard’ force.” The US military is “keenly aware of the security concerns of Turkey, our Coalition partner and NATO ally,” the statement added.

Washington’s statements seem to have had little effect on Ankara’s plans. Chairing a four-hour National Security Meeting on Wednesday night, President Erdogan said Turkey will never allow the creation of “a terrorist army” in Syria. “It is regrettable that a state, which is part of NATO and our ally in bilateral relations, declares the terrorists as its partner and provides them with weapons, without any concern for our safety,” the Turkish leader said. He also demanded that weapons and equipment supplied to the YPG “be collected without delay,” adding that Turkey is losing patience.

The troops fully deployed along the Turkish-Syrian border are still awaiting the signal to move, providing a small window of opportunity to find a peaceful solution to the Afrin knot.

READ MORE: Turkey vows to ‘eliminate any threat’ after US announces Kurdish border force in Syria

But will the Trump administration be able to pacify the Turks, calm down the Kurds and persuade the two to sit down and talk? Given the absence of a clear American strategy for the Middle East, the answer is probably ‘no’.

Indeed, it is chaotic, ambiguous and inarticulate US policy which is causing America to lose on every front in the region. A NATO partner engaging in an all-out war on your regional ally is a clear sign that something has failed in your foreign policy.

Why else would your friends become enemies?

https://www.rt.com/news/416316-afrin-turkey-offensive-kurds/

Syria against U.S.-backed Kurdish fighters

Από
anixneuseis
-
0

Smoke billows on the Syrian side of the Syria-Turkey border at Hassa on Jan. 20, 2017, as Turkish fighter jets hit Syrian Kurdish positions. (Bulent Kilic/AFP/Getty Images)

By Kareem Fahim and Louisa Loveluck January 20 at 4:37 PM
ISTANBUL — With airstrikes and artillery fire, Turkey on Saturday defied U.S. appeals and opened a long-anticipated offensive on Afrin, an enclave in Syria for Kurdish militias backed by the United States.

Turkish officials have framed the offensive as part of a wider battle against Kurdish separatists, known as the Kurdistan Workers’ Party, in Turkey’s southwest. Turkey also fears any gains in strength by the Syrian Kurds, whose territory runs along some of Turkey’s southern border.

But the United States has opted to back the Syrian Kurds as proxy fighters against the Islamic State and as a buffer to keep the militants from trying to reclaim territory.

The military action immediately raised concerns that it could spark conflictsamong the assortment of foreign military powers present, in proximity, across northern Syria. They include Turkey, Russia and the United States. All have the Islamic State as a common foe, but, individually, they back different factions among the various armed groups in Syria.

The latest flash point also highlighted the shifting disputes and conflicting agendas that have complicated any efforts toward ending nearly seven years of conflict in Syria. The Turkish military action came amid intensifying violence in the northern Syrian province of Idlib, where Syrian government forces are on the offensive against al-Qaeda-aligned rebels in the east of the province.

 Recent statements by U.S. military officials about plans to train border security forces that would protect a Kurdish enclave in Syria also provoked Turkey’s ire.

“We are taking these steps to ensure our own national security,” President Recep Tayyip Erdogan said in comments carried by the semiofficial Anadolu agency.

Yet Turkish incursions could carry risks. The government of Syrian President Bashar al-Assad had warned that it was prepared to fire on Turkish warplanes in the event of an attack on Afrin.

[U.S. gives mixed signals on Kurdish force as Turkey escalates pressure]

A Syrian government offensive is causing one of the worst surges in population displacement since Syria’s civil war began. More than 212,000 people have fled fighting around Idlib in the past month, many of them sleeping in the open as temperatures plunge and rain drenches makeshift campsites, according to the United Nations.

On Saturday, hours after the announcement of the airstrikes, Turkey said it had struck more than 100 positions belonging to Kurdish fighters. The number of casualties was not immediately clear. The airstrikes followed days of intense Turkish artillery fire on Kurdish positions, according to residents in Afrin.

In a statement, the U.S.-backed Kurdish force, known as the Syrian Democratic Forces, warned that the Turkish offensive “threatens to breathe new life into Daesh,” using an Arabic acronym for the Islamic State militant group.

The Trump administration, in urging NATO-ally Turkey not to attack, had made a similar argument, saying it would distract from the ongoing battles against Islamic State militants in their remaining strongholds in Syria. There are roughly 2,000 U.S. troops in northern Syria.

Russia, which backs Assad’s government, said it was watching developments “with concern” and called on the warring sides to “exercise mutual restraint.” Russia’s Defense Ministry said that an unspecified number of Russian troops had been moved out of the Afrin area and redeployed.

Much about the Turkish offensive, which the government dubbed “Operation Olive Branch,” remained unclear Saturday, including whether it would be accompanied by a substantial push by Turkish ground forces and allied rebel factions.

“The challenge is that no one knows what they intend to do,” said Aaron Stein, a resident senior fellow at the Atlantic Council’s Rafik Hariri Center for the Middle East.

“Afrin will be hostile to a Turkish-backed force patrolling from permanent garrisons. The YPG in the area can retreat to the mountains for protection,” he said, referring to the Syrian Kurdish militia that controls Afrin.

The offensive probably was prompted in part by Turkish concerns that Russia and the United States planned to broker a reconciliation between Syria’s government and the Syrian Kurdish forces. “This is anathema to Turkey for obvious reasons,” Stein said. “So they are making a statement.”

Loveluck reported from London. Suzan Haidamous in Beirut, Heba Habib in Stockholm and Anton Troianovski in Moscow contributed to this report.

https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/turkey-launches-airstrikes-in-northern-syria-to-start-offensive-on-us-backed-kurdish-fighters/2018/01/20/614d5528-fdec-11e7-a46b-a3614530bd87_story.html?utm_term=.e6dfb87fbfbb&wpisrc=al_world__alert-world&wpmk=1

Syria’s “War after ISIS” Begins as Turkey Attacks America’s Anti-ISIS Partner

Από
anixneuseis
-
0

by: Jennifer Cafarella and Elizabeth Teoman with Bradley Hanlon

Key Takeaway: Turkey launched an air-ground operation against the American partner force in Syria, the Kurdish People’s Protection Units (YPG), in Afrin district northwest of Aleppo City on January 20th, 2018. Turkey’s goal is to extend its buffer zone along the Syrian-Turkish border. Turkey may subsequently attack the town of Manbij, east of Afrin on the banks of the Euphrates River. Turkey’s operations threaten to provoke a widening Turkish-Kurdish war that could unravel the U.S. stabilization effort in eastern Syria, place U.S. service members in Manbij at risk, and force the U.S. to reconsider support for the YPG.

Turkey launched an air-ground operation against the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG) to extend Turkey’s buffer zone along the Syrian-Turkish border. Forces from Turkey’s Second Army launched a three-pronged ground attack – “Operation Olive Branch” – against YPG forces northwest of Aleppo City on January 20th, 2018. The Turkish Air Force and Syrian armed opposition groupsare supporting the operation. Turkey cited the right to self-defense in Article 51 of the United Nations Charter as a legal justification for its operation. Turkey’s immediate objective is to extend its buffer zone to sever the YPG’s access to the Turkish border northwest of Aleppo City. Turkey previously seized and secured a buffer zone from the outskirts of Afrin to the east bank of the Euphrates River in northern Aleppo Province beginning on August 24th, 2016. Turkey may pursue the full defeat of YPG forces in the Aleppo countryside after securing the border. Turkey may attack terrain east of Afrin that YPG forces seized in 2016 while the Syrian opposition attempted to defend Aleppo City against a Russian- and Iranian-backed Bashar al Assad regime offensive. Initial Turkish airstrikes targeted the YPG-held Menagh airbase north of Aleppo City on January 20th. These strikes may indicate Turkish intent to seize the airbase and the nearby city of Tel Rifaat.

Turkey secured Russia’s permission for the operation and likely negotiated a new “de-escalation” line north of Aleppo City. Turkish Chief of the General Staff Hulusi Akar and Turkey’s National Intelligence Organization head Hakan Fidan met with Russian Chief of the General Staff General Valery Gerasimov and Russian Minister of Defense Sergey Shoigu in Moscow on January 18th to coordinate the operation. Turkey’s air operations on January 20th demonstrate that Turkey secured Russian permission to conduct close air support in Syrian airspace. Turkey also took steps in coordination with Russia to mitigate the risk of a Syrian regime escalation. Assad threatened to shoot down Turkish warplanes on January 18th while Turkey and Russia were de-conflicting operations. Turkish Defense Minister Nurettin Canikli dismissed the regime’s threats as “mere thoughts” of a state with “limited capacity” and signaled that the Russian anti-air systems in Syria were Turkey’s only concern. Turkey deployed electronic warfare systems to counter possible regime anti-air attacks and to enable Turkey to respond to YPG artillery fire against Turkish territory. Turkey likely cleared the deployment of these systems with Russia during the Moscow visit. Turkey and Russia likely also agreed on a future “de-escalation” line of contact that balances their interests in Aleppo Province. The exact location of this future line of contact is unclear from openly available information. Russia withdrew its forces from Afrindistrict, likely to Aleppo City. Russia’s goal in the negotiation with Turkey was likely to ensure that pro-regime forces can secure and defend Aleppo City against possible future attack.

Erdogan may next attack Manbij, where U.S. forces operate. Erdogan demanded a “handover” of Manbij on January 14th and reiterated his intent to take the city by force after operations in Afrin conclude on January 20th. He is likely providing covert support to Arab resistance against YPG dominance in Manbij that escalated alongside his demand for the handover of the city. Arab tribal leaders in Manbij issued a list of demands to the SDF on January 16th that amount to the dismantlement of the existing YPG-dominated governing structure in the city. The tribal demands followed the outbreak of large-scale protests against the YPG in Manbij beginning on January 12th, which the SDF blamed on Turkey. A car bomb targeted senior SDF military figures in Manbij on January 20th. The combination of tribal pressure and targeted attacks could reflect covert Turkish efforts to set conditions for future military operations to seize Manbij with local support.

The U.S. strategy for de-escalation with Turkey has failed. Turkey’s operations threaten to provoke a widening Turkish-Kurdish war that could unravel the U.S. stabilization effort in eastern Syria and force the U.S. to reconsider support for the YPG. Possible Turkish follow-on operations against Manbij put U.S. forces directly at risk. American military forces are patrolling front lines in Manbij as part of a U.S. effort “to prevent security incidents from occurring, to observe and report whatever security situation that they saw and to reassure” both Turkey and the SDF. The U.S. must abandon this tactical approach to de-escalation and acknowledge the scale of the rift with Turkey. The U.S. cannot prevent ISIS’s resurgence, pivot toward countering Assad, contain Iran, or pursue a negotiated settlement of the Syrian civil war if Turkey’s priority remains thwarting U.S. policy.

Posted by Institute for the Study of War at 1:11 PM 

«Η αποδυναμωμένη Μέρκελ βρήκε υποστήριξη από τον Μακρόν με υποσχέσεις για κοινοτικές μεταρρυθμίσεις  με τις οποίες συμφωνούν και οι σοσιαλδημοκράτες»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου  [email protected]  www.kalkis.eu

Στις 26.09.2017 είχα αναφερθεί στις Ανιχνεύσεις στις προτάσεις Μακρόν αναφορικά με την επανεκκίνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίες τότε είχαν χλευαστεί αλαζονικά από τους συντηρητικούς φίλους και συμμάχους της καγκελαρίου Αγκελα Μέρκελ,http://www.anixneuseis.gr/?p=176068, σε αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες που τις είχαν χειροκροτήσει. Όμως τα εκλογικά  αποτελέσματα των συντηρητικών δεν ήταν, ως γνωστόν, τα αναμενόμενα τον περασμένο Σεπτέμβριο, γιατί η ζωή κάνει κύκλους και η αλαζονεία συνήθως πληρώνεται. Εξ ου και η μετάβαση της αποδυναμωμένης πια πολιτικά Μέρκελ στο μέγαρο του Elisée για να ζητήσει την στήριξη του Μακρόν δυο μέρες πριν την κρίσιμη ψηφοφορία στο έκτακτο συνέδριο των σοσιαλδημοκρατών που γίνεται αύριο στη Βόννη 21-1-2018. Και o Emmanuel Macron είχε κάθε λόγο να ανταποκριθεί θετικά (όπως δείχνει και η φώτο του Reuters), αφού είναι ο μόνος παίχτης του φιλο-ευρωπαϊσμού σήμερα και της ευρωπαϊκής επανεκκίνησης, ενάντια στις πανευρωπαϊκές φυγόκεντρες αριστεροδεξιές δυνάμεις του λαϊκισμού οι οποίες θέλουν μεν τους κοινοτικούς πόρους, όχι όμως και τα κοινοτικά βάρη, όπως π.χ. τους πρόσφυγες.

Ο γάλλος πρόεδρος Μακρόν είχε λοιπόν την ευκαιρία να σφυρηλατήσει την περασμένη Παρασκευή ότι η Γαλλία θα «χρειαστεί» τη Γερμανία για να μεταρρυθμίσει την Ευρώπη, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Gaël Vaillant στις 19-1-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche., στέλνοντας εμμέσως πλην σαφώς ένα διακριτικό μήνυμα στους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες (αν και αρνήθηκε να σχολιάσει τις αυριανές κομματικές εκλογές τους) να ψηφίσουν υπέρ της συγκρότησης του μεγάλου συνασπισμού διακυβέρνησης της Γερμανίας.

Έχουν περάσει 4 μήνες από τότε που η Angela Merkel προσπάθησε ανεπιτυχώς να συγκροτήσει μια κυβέρνηση συνασπισμού στη Γερμανία. Την Κυριακή, οι σοσιαλδημοκράτες του SPD  πρέπει να επικυρώσουν ή όχι μια μονογραφημένη  προ-συμφωνία με το κόμμα της καγκελαρίου, το CDU. Στο Elysée, ο Μακρόν της έδωσε μια δημόσια υποστήριξη, δηλώνοντας κατά την κοινή συνέντευξη τύπου που ακολούθησε : «αυτό που μπορώ απλά να πω είναι ότι η φιλοδοξία που έχουμε δεν μπορεί να έρθει μόνη της και ότι πρέπει να συνδυαστεί με τη γερμανική φιλοδοξία».

Η Γαλλία θα «χρειαζόταν» τη Γερμανία για να μεταρρυθμίσει την Ευρώπη, τόνισε ο Μακρόν. Στο πλευρό του, η Άνγκελα Μέρκελ θεώρησε «κεφαλαιώδες να υπάρχει μια σταθερή κυβέρνηση στη Γερμανία για να δρα στην Ευρώπη», ενώ το λεπτό σχέδιο του μεγάλου συνασπισμού μπορεί να διακυβευτεί την Κυριακή με την ψηφοφορία στο συνέδριο του SPD  που προβλέπεται να είναι αμφίρροπη.

Ο Emmanuel Macron σημείωσε ότι η προ-συμφωνία επί της αρχής που ολοκληρώθηκε στις 12 Ιανουαρίου μεταξύ του SPD  και των συντηρητικών για έναν συνασπισμό κουβαλάει «μια πραγματική φιλοδοξία για το ευρωπαϊκό σχέδιο». «Η Καγκελάριος έχει μια ευρωπαϊκή φιλοδοξία, οι ηγέτες του SPD έχουν επιδείξει μια ευρωπαϊκή φιλοδοξία καθώς και το κοινό συμφωνημένο κείμενο», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος. Άρα ο Μακρόν παρέσχε μεν γαλαντόμα υποστήριξη στην Μέρκελ, όχι όμως χωρίς κανένα εχέγγυο κοινοτικών αλλαγών. Αν τα στελέχη του SPD επικυρώσουν την συμφωνία την Κυριακή, ο Μακρόν θα μπορούσε να επωφεληθεί πολιτικά από αυτήν, αφού ήταν μια θεμελιώδης προεκλογική του υπόσχεση. Θέλει να δημιουργήσει έναν προϋπολογισμό και έναν πρόεδρο της ευρωζώνης, μια ιδέα που συμμερίζονται και ορισμένοι αξιωματούχοι του γερμανικού SPD. Σε αντίθεση με πολλούς γερμανούς συντηρητικούς που είναι πολύ επιφυλακτικοί για αυτό το ευρωπαϊκό εγχείρημα.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος και ο Γάλλος Πρόεδρος επέμειναν την Παρασκευή για την κοινή τους φιλοδοξία να ενισχύσουν την Ευρώπη, αναβάλλοντας όμως για αργότερα τις συγκεκριμένες αποφάσεις. Μεταξύ των θεμάτων στα οποία η Γαλλία και η Γερμανία μπορούν να προχωρήσουν, η Angela Merkel έδωσε το παράδειγμα «ενός κοινού φορολογικού συντελεστή επί των εταιρειών με κοινή βάση». «Ένα τέτοιο σχέδιο είναι επείγον και προϋποθέτει μια σταθερή ζώνη του ευρώ», δήλωσε,  παραπέμποντας στις περιπτώσεις φορολογικού ντάμπινγκ στην Ευρώπη, κάτι από το οποίο επωφελούνται ιδιαίτερα οι διπλανοί ψηφιακοί γίγαντες. Ο  Emmanuel Macron, από την πλευρά  του, είχε μιλήσει για έναν «εναρμονισμένο» εταιρικό φόρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ας μην ξεχνάμε ότι για να καταπολεμηθεί ο ευρωσκεπτικισμός και η άνοδος των ακραίων, πολλές προσωπικότητες ζητούν περισσότερη Ευρώπη σύμφωνα με όσα προτείνει ο Εμμανουήλ Μακρόν. Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Μεταξύ του Brexit και της πολιτικής αβεβαιότητας στη Γερμανία. «Η Ευρώπη πρέπει να μεταρρυθμιστεί και δεν είναι απλώς μια υπόθεση εργασίας», λέει η Nathalie Loiseau, Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. «Η εντολή που έχει ο Emmanuel Macron είναι εντολή μεταρρύθμισης της Ευρώπης». «Και είναι επείγον διότι οι ευρωπαίοι πολίτες  αμφισβητούν την ικανότητα των θεσμικών οργάνων να λαμβάνουν αποφάσεις που είναι προς το συμφέρον τους. «Οι προσδοκίες προς την Ευρώπη είναι πολύ ισχυρές και η δυσαρέσκεια επίσης», παραδέχεται η υπουργός.

Ας περιμένουμε λοιπόν έως αύριο…

Σκόπια: Δηλαδή, θα πούμε αντίο στο Πιρίν και στο Αιγαίο;

Από
anixneuseis
-
1

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017  http://www.echedoros-a.gr (Στοιχεία από novamakedonija.com.mk, από  το άρθρο του Πάντε Κολεμισέφσκι)

Πρέπει η «Μακεδονία» να υποταχθεί στην σκληρή πραγματικότητα που δεν την ευνοεί; Θα αλλάξει το Σύνταγμά της με όλους τους κινδύνους που κρύβονται πίσω από την αλλαγή;

Αλλά, το μεγάλο ερώτημα είναι εάν αντί της Σολούν, του Κουκούς, του Βόντεν και της Λερίν, θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε επίσημα μόνο ελληνικά τοπωνύμια: δηλαδή, Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Έδεσσα και Φλώρινα;

Σε τι θα πρέπει  οι πολίτες μας να είναι έτοιμοι από την υπογραφή των συμφωνιών με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα;

Πρώτον,

είναι αναμφισβήτητο ότι η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» θα λάβει ένα νέο όνομα που θα συμφωνηθεί και από τις δύο πλευρές, με την ανιδιοτελή βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ, που πρόκειται  για ένα ήδη συμφωνημένο όνομα.

Η νέα ονομασία θα είναι για ευρύτερη διεθνή χρήση προς όλους και για όλα- erga omnes. Η τρέχουσα άποψη είναι ότι δεν θα αλλάξει το σύνταγμά μας γιατί αποτελεί κόκκινη γραμμή, αν και η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτές οι κόκκινες γραμμές έχουν ξεθωριάσει.

Το δίλημμα παραμένει ανοικτό αν είναι δυνατόν για μια τόσο δραματική αλλαγή στο όνομα, να μην αλλάξει το Σύνταγμα του κράτους.

Σύμφωνα με ορισμένες ερμηνείες και αξιώσεις,  η χώρα μας μπορεί να διασφαλίσει ότι το Σύνταγμα δεν θα αλλάξει, σύμφωνα με άλλους, είναι αδύνατον το νέο όνομα να μην υποδηλώνει μια σειρά αλλαγών, τόσο στο Σύνταγμα όσο και σε μια σειρά νόμων.

Η υπόθεση είναι ότι στο παιχνίδι μπορεί να παρουσιασθεί ένας διπλός τύπος- ένα όνομα για εξωτερική χρήση και ένα εγχώριο, αλλά οι περισσότερες πηγές λένε ότι αυτό είναι απαράδεκτο για την Ελλάδα.

Δεύτερον,

θεωρείται ιστορικά και συναισθηματικά μια θαμμένη ιστορία, στους αιώνες των αιώνων, αφού το όνειρό μας για μια ενωμένη Μακεδονία, η συγχώνευση δηλαδή των τριών τμημάτων, του Βαρδάρη, του Πιρίν και της Μακεδονίας του Αιγαίου και αυτή τη φορά θεωρείται ως μια  σοβαρή λανθασμένη  αντίληψη (εξέλιξη), για την οποία άνθρωποι σάπισαν στις φυλακές.

Τρίτον,

έρχεται το τέλος του συνθήματος «Σολούν ε μας» [η Θεσσαλονίκη είναι δική μας],  που από τις φαντασιώσεις πολιτικών κερδοσκόπων και πολιτικών είχε αναστηθεί (το σλόγκαν) κατά τη διάρκεια της ανεξαρτησίας μας, μάλλον έφερε βλάβη παρά όφελος.

Τέταρτον,

η συμφωνία με την Ελλάδα, εκτός από την αντιμετώπιση και οριστική παύση των ιστορικών συνεπειών του εμφυλίου πολέμου και την έξοδο των «Μακεδόνων» [Σλάβων) από την Μακεδονία του Αιγαίου, θα υπάρξει ένα πιθανόν ζήτημα, το οποίο δεν είναι γνωστό πως θα  λυθεί και για το οποίο από τα την πλευρά μας κανείς δεν άνοιξε.

Δεν σχετίζεται με το όνομα, όσο με τη γλώσσα και την ταυτότητα και με τα πράγματα που προκύπτουν από αυτό. Με βαριά καρδιά μπορεί να ειπωθεί ότι η γλώσσα δεν είναι πρόβλημα σε γενικές γραμμές, ούτε το όνομα σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα θα είναι  πως θα καθορισθούν τα πραγματικά τοπωνύμια, οι πόλεις και τα χωριά.

Για παράδειγμα, στα σχολεία μας, σε όλες τις επίσημες ομιλίες, σε όλες τις εφημερίδες της χώρας μας, στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο και σε όλα τα γραπτά κείμενα, τα μέρη και οι τοποθεσίες στην Ελλάδα θα πρέπει να καθορίζονται με σλαβικά ή ελληνικά ονόματα;

Θα έχουμε το δικαίωμα τη Σολούν να τη λέμε Σολούν ή να την λέμε Θεσσαλονίκη,  το Κουκούς να το λέμε Κουκούς ή ως Κιλκίς, τα Βόντεν ως Έδεσσα, τη Λερίν ως Φλώρινα;

Το ίδιο ισχύει και τα τα τοπωνύμια στα οποία γεννήθηκαν χιλιάδες Σλάβοι, τώρα πολίτες μας, ή απόγονοί τους,  ή βρίσκονται στη διασπορά.

Θα απαγορευθεί η εγγραφή του όρου ‘Μακεδονία του Αιγαίου» και θα χρησιμοποιείται με την τοπολογία ‘Βόρεια Ελλάδα’, ή θα υπάρξει λύση να γράφονται και τα δύο ονόματα και το ένα σε παρένθεση;

Αναμφισβήτητα, το νέο πολιτικό δόγμα στα Βαλκάνια είναι να αφεθεί το παρελθόν στην ιστορία και όλα τα βλέμματα να στραφούν προς το μέλλον.

Είναι, επίσης, αμφίβολο ότι η πραγματικότητα είναι από την πλευρά του ισχυρότερου.

…Βούλγαροι και Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες, μιλούν συχνά, για δίκαιες λύσεις στην αντιμετώπιση των σχέσεων.

Πράγματι, τι θα ήταν δίκαιο;

Θα ήταν καλύτερο για τη Βουλγαρία και την Ελλάδα να αναγνωρίσουν τη χώρα μας με το συνταγματικό της όνομα, να αναγνωρίσουν την ταυτότητα και την αυτονομία του «μακεδονικού» λαού, να αναγνωρίσουν τη γλώσσα  και να επιβεβαιώσουμε ότι τα σημερινά σύνορα είναι καθοριστικά.

Αυτός είναι ο ευκολότερος τρόπος για να επιλυθεί το μακεδονικό ζήτημα και όλα τα σχετικά με αυτό. Μετά θα μπορούσαν να επιλυθούν όλα, αλλά υπάρχει τίποτε που είναι δίκαιο στην πολιτική;

(Στοιχεία από novamakedonija.com.mk, από  το άρθρο του Πάντε Κολεμισέφσκι)

Από το «Μακεδονικό» στον Γκέντελ

Από
anixneuseis
-
0

φωτ. αρχείου

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου πρέπει να ανησύχησαν τους πολλούς υποστηριχτές της αυριανής συγκέντρωσης για το «Μακεδονικό» στη Θεσσαλονίκη (Κυριακή 21 Ιανουαρίου). Η Εκκλησία, παρότι ευαίσθητη στα εθνικά θέματα, φαίνεται πιο συγκρατημένη σε δημόσιες εκδηλώσεις τύπου διαδηλώσεων από άλλες εποχές. Η παρουσία του Αρχιεπισκόπου επέδρασε σ’ αυτό. Αλλά ακόμη και ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, εκφραστής της σκληρής γραμμής στο «Μακεδονικό», δείχνει πιο συντηρητικός στις εκδηλώσεις του αυτήν τη φορά.

Προφανώς, κάποιου είδους συνεννόηση έχει γίνει με την κυβέρνηση, αφού θεωρείται αδιανόητο πως η Εκκλησία θα υποχωρήσει μπροστά στο ενδεχόμενο κινδύνου να γίνει αποδεκτή ονομασία με το όνομα Μακεδονία για τα Σκόπια.

Αν και διάφορα δημοσιεύματα απέδωσαν την πρωτοβουλία για τη διαδήλωση σε ακραίες πολιτικές τάσεις, υπάρχει μια συντριπτική πλειοψηφία πολιτών από όλο το πολιτικό φάσμα που θέλει να διαδηλώσει και θα παρευρεθεί, όπως όλα δείχνουν, στην αυριανή εκδήλωση. Αυτό σημαίνει κάτι. Υπάρχει μια κοινωνική αγανάκτηση για τον τρόπο με τον οποίο και η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και παλαιότερες, υποστηρίζουν τα εθνικά θέματα. Υπάρχει μια διάσταση του τρόπου που δρα και των αντιλήψεων του πολιτικού προσωπικού και της διάθεσης της κοινής γνώμης. Αυτή η διάσταση εκδηλώνεται, ήδη, μετά την άστοχη ανακίνηση του Σκοπιανού.

Είναι τραγικό ότι τα πολιτικά κόμματα μετά από 25 χρόνια που το θέμα εκκρεμεί δεν έχουν διαμορφώσει σταθερές θέσεις γύρω από το ζήτημα. Ούτε το κυβερνών κόμμα, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης –και κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση– δεν έχουν ξεκάθαρη θέση την οποία να υποστηρίζουν με επιχειρήματα και την οποία να θέσουν ενώπιον της κοινωνίας.

Η κυβέρνηση εξέφρασε τη βούλησή της να αναζητήσει λύση σύνθετης ονομασίας, και οι σχετικές συζητήσεις έχουν αρχίσει.

Τα πράγματα βρίσκονται ακόμη σε αρχικό στάδιο, και τόσο η πείρα από την εξέλιξη του ζητήματος όσο και οι πρώτες αντιδράσεις και αψιμαχίες δείχνουν πως το θέμα οδηγείται σε αδιέξοδο. Ωστόσο στην κυβέρνηση έχουν μια αισιοδοξία –την οποία είναι άγνωστο από πού αντλούν– ότι δεν αποκλείεται να οδηγηθούμε σε λύση. Βρίσκονται δε σε διάσταση και με τον κυβερνητικό τους εταίρο, τον Πάνο Καμμένο, ο οποίος δεν επιθυμεί καμιά λύση με σύνθετη ονομασία και προτείνει δημοψήφισμα. Μάλιστα, η υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά, η οποία προέρχεται από το κόμμα του Π. Καμμένου, θα συμμετάσχει στο συλλαλητήριο της Κυριακής.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης που επιτίθενται στον Π. Καμμένο για τις θέσεις που διατυπώνει κάνουν λάθος ως προς την ακολουθούμενη τακτική. Μια διαπραγμάτευση για ένα τέτοιο θέμα που ταλάνισε τις κοινωνίες των δύο κρατών για 25 χρόνια είναι μια σύνθετη υπόθεση και δεν αντιμετωπίζεται με γραμμικό τρόπο. Ο Καμμένος μπορεί με τις θέσεις του να φανεί χρήσιμος και στην κυβέρνηση και στη διαπραγμάτευση. Ας μην αφίσταται η κυβέρνηση από την πάγια και διεθνώς επιβεβαιωμένη θέση ότι στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν φιλίες αλλά μόνο συμφέροντα.

Λάθος και μικροκομματική είναι και η τακτική που ακολουθεί και η αξιωματική αντιπολίτευση.

Ουσιαστικά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί ένα ευαίσθητο εθνικό θέμα για κομματικό όφελος. Όχι πως ο Τσίπρας και το κόμμα του θα έπρατταν διαφορετικά αν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, αλλά αυτή η τακτική των πολιτικών σχηματισμών πρέπει κάποτε να ξεπεραστεί. Η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο είναι διασπασμένη σε επίπεδο βάσης για το θέμα της ονομασίας, αλλά και σε επίπεδο υψηλών στελεχών. Ο Αντώνης Σαμαράς κατέστησε σαφές στα μέλη των παμμακεδονικών οργανώσεων που τον επισκέφθηκαν ότι ο ίδιος όχι μόνο δεν θα υποστηρίξει λύση με το όνομα Μακεδονία, αλλά δεν θα δεχθεί ούτε καν να πάει το θέμα στη Βουλή. Και προκρίνει και αυτός το δημοψήφισμα.

Ίσως από το αδιέξοδο να μας βγάλει η διάσταση που υπάρχει στη γειτονική χώρα, όπου ο διαπραγματευτής της, παρά την κυβερνητική βούληση, σχολίασε αρνητικά δημοσίως τις προτάσεις που παρουσίασε ο Μάθιου Νίμιτς. Τον διαπραγματευτή στη γειτονική χώρα τον ορίζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος επροτάθη και εξελέγη από το κόμμα του Νίκολα Γκρούεφσκι. Η ρήξη σε υψηλό επίπεδο είναι εμφανής και εκεί.

Η Θεσσαλονίκη πριν από λίγες ημέρες γνώρισε μια άλλη μεγάλη συγκέντρωση που δεν έχει σχέση με την άμεση πολιτική αλλά τα μηνύματά της ήταν σαφέστατα πολιτικά.

Ο διακεκριμένος Έλληνας επιστήμονας Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, καθηγητής στο φημισμένο αμερικανικό Πανεπιστήμιο MIT, μίλησε σε μια κατάμεστη από φοιτητές αίθουσα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με θέμα την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Τα περισσότερα από όσα είπε ο Κ. Δασκαλάκης θα υλοποιηθούν τα επόμενα χρόνια, αλλά τόσο για το περιεχόμενό τους όσο και για τα νέα ηθικά, φιλοσοφικά και νομικά ζητήματα που δημιουργούνται, οι πολιτικοί έχουν μεσάνυχτα.

Και μόνο η αναζήτηση από τη νεολαία ενός προτύπου, όπως ο Κ. Δασκαλάκης, και η μαζική προσέλευση στην ομιλία του, αποτελούν ένα ράπισμα στην ισοπεδωτική λογική που έχει εισαγάγει στην Ανώτατη Εκπαίδευση το υπουργείο Παιδείας.

Εξίσωση προς τα κάτω και πρωτοπορία στην τεχνολογία δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

Πέραν των όσων πολύ σημαντικών ανέφερε στην ομιλία του ο Κ. Δασκαλάκης, τα οποία θα δούμε να εφαρμόζονται στο χώρο της τεχνητής νοημοσύνης τα επόμενα χρόνια, εντύπωση προκάλεσε το σημείο της ομιλίας του με το οποίο εκδήλωνε την έλλειψη εμπιστοσύνης που έχει στους πολιτικούς και την επισήμανσή του ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης εμείς θα λύσουμε τα προβλήματα.

Επιστήμονες που παρακολούθησαν την ομιλία θεωρούσαν ότι το «εμείς» παραπέμπει στην ανάδειξη μιας ομάδας ανθρώπων που κατέχουν τη γνώση και θα προδιαγράψουν τις εξελίξεις των επόμενων χρόνων. Όσο και αν μοιάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, η τεχνολογική εξέλιξη είναι τέτοια που σύντομα θα τεθεί το ζήτημα της δημοκρατίας και της διαφύλαξής της, όπως και ηθικά και φιλοσοφικά ζητήματα που θα αναδείξει η νέα τεχνολογία.

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι δημοκρατική. Ο καθένας από εμάς έχει το δικαίωμα που έχει και η Google, επί παραδείγματι.

Αλλά υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά. Ότι η εταιρεία μπορεί να συγκεντρώνει και, κυρίως, να επεξεργάζεται τα στοιχεία. Κάτι αδιανόητο για εμάς.

Αυτή η τάση δεν μπορεί να ελεγχθεί, και δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε έναν τεχνολογικό ολοκληρωτισμό. Τα σενάρια που ακούγονται και διατυπώνονται είναι εφιαλτικά. Όπως εφιαλτικό θα είναι και το ενδεχόμενο αυτονόμησης της τεχνητής νοημοσύνης. Η αυτονόμησή της προϋποθέτει ότι θα αρθεί η ισχύς του Θεωρήματος της μη πληρότητας του Γκέντελ, που με απλά λόγια λέει πως οι μηχανές θα χρειάζονται πάντα την παρέμβαση του ανθρώπου. Ο Κ. Δασκαλάκης θεώρησε πως τα μαθηματικά θεωρήματα δεν ξεπερνιούνται.

Αν και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τις εξελίξεις, οι επιστήμονες αναφέρουν τρείς θεωρίες που θέτουν τα όρια της ανθρώπινης δυνατότητας: το όριο της ταχύτητας του φωτός, την αρχή της απροσδιοριστίας (δεν μπορούμε να μετρήσουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου – και μόνο η παρατήρηση ενός φαινομένου επηρεάζει τη μέτρηση) και το θεώρημα του Γκέντελ. Στο πλαίσιο που διαμορφώνουν θα κινηθεί η επιστήμη. Αλλά το πλαίσιο αυτό είναι πολύ ευρύ.

Σκοπιανό, ιστορία και γεωπολιτική

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

Είναι σε όλους γνωστό ότι μακεδονικό έθνος και μακεδονική γλώσσα ιστορικά δεν υφίστανται. Απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα λογοτεχνικό έργο στη «μακεδονική» γλώσσα ακόμα και τον 19ο αιώνα, όπως και αντίστοιχες αναφορές σε «μακεδονικό» έθνος. Οι πρώτες αναφορές σε «σλαβομακεδονικό» έθνος παρατηρούνται στα τέλη του 19ου, αρχές 20ού αιώνα, σε κλειστές συνωμοτικές ομάδες που δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή του σημερινού κράτους των Σκοπίων.

Μέχρι και σήμερα δεν είναι γνωστό ποια δύναμη ήταν ο «ιθύνων νους» αυτού του εγχειρήματος.

Πάντως, οι προσπάθειες που έγιναν για τον έλεγχο της περιοχής της Μακεδονίας, του σημερινού κράτους των Σκοπίων και της σημερινής ΝΔ Βουλγαρίας, στις αρχές του 20ού αιώνα και συγκεκριμένα από το 1904-1908, από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και τη Ρουμανία, ΜΟΝΟ από ελληνικής πλευράς ονομάστηκε Μακεδονικός Αγώνας. Κι αυτό γιατί αφορούσε τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν κυρίως από την Εκκλησία, αλλά και από τις ένοπλες ομάδες που συγκροτήθηκαν από ντόπιους Μακεδόνες, Κρητικούς, Μανιάτες και Κύπριους, να εξουδετερώσουν τη δράση ένοπλων Βουλγάρων κομιτατζήδων που δρούσαν με απώτερο στόχο την ένταξη των πληθυσμών στη Βουλγαρική Εξαρχία, για να είναι πιο εύκολη στη συνέχεια η προσάρτηση της περιοχής στο βουλγαρικό κράτος, δεδομένου ότι ήταν πλέον θέμα χρόνου η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στον Μακεδονικό Αγώνα η δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων εξουδετερώθηκε, και όταν ακολούθησαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποχώρησε από τη Βαλκανική, η Βουλγαρία ηττήθηκε και η περιοχή της Μακεδονίας με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) ενσωματώθηκε στην ελληνική επικράτεια, με τα σύνορα της Ελλάδας να φθάνουν μέχρι το Νέστο ποταμό.

Η Θράκη δόθηκε στη Βουλγαρία και παρέμεινε υπό βουλγαρική κατοχή μέχρι το 1920, και αφού η Βουλγαρία είχε βρεθεί και πάλι στο πλευρό των ηττημένων στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Υπάρχουν διάφορες αναφορές, σε διάφορα έντυπα, ότι στη συνθήκη του Βουκουρεστίου η «γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας» διαμοιράστηκε ως εξής: Το 51% του εδάφους της το πήρε η Ελλάδα, το 39% η Σερβία (σημερινή πΓΔΜ), το 9,5% το πήρε η Βουλγαρία κι ένα 0,5% του εδάφους πέρασε στην Αλβανία. Ανέτρεξα στο επίσημο κείμενο της συνθήκης και πουθενά δεν αναφέρεται η Μακεδονία ως γεωγραφικός όρος, ούτε τα πιο πάνω ποσοστά. Αν τελικά είναι έτσι, μάλλον πρόκειται για επιχείρηση εξαπάτησης των Ελλήνων, για να «καταπιούν» πιο εύκολα τη… λύση που θα του σερβίρουν.

Όσον αφορά τη Μακεδονία ως γεωγραφικό όρο, αυτή δεν εκτεινόταν πέραν της γραμμής που διαγράφουν τα όρη Βαρνούς-Βόρας-Τζένα-Κερκίνη, στην κορυφογραμμή των οποίων εκτείνεται η συνοριακή γραμμή της Ελλάδας με τα Σκόπια και τη Βουλγαρία.

Πότε λοιπόν άρχισε η «φιλολογία» για μακεδονικό έθνος και τη μακεδονική γλώσσα;

Στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα, μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία, άρχισε να δημιουργείται η ιδέα της δημιουργίας μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας, για να εξυπηρετηθούν γεωπολιτικά συμφέροντα και ισορροπίες της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Για να αντιληφθούν οι πολιτικοί μας σε τι λάθη έχουν υποπέσει και τι ετοιμάζονται να υπογράψουν, όταν τέθηκε το θέμα αυτό, ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που είδαν τον κίνδυνο που ελλοχεύει εναντίον της Ελλάδας σε περίπτωση αναγνώρισης μιας τεχνητής μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας, διαφώνησαν και καρατομήθηκαν, μέχρι που επικράτησε στο ΚΚΕ η εισαγόμενη άποψη της δημιουργίας ενός κίβδηλου έθνους και γλώσσας.

Ακολούθησε η δημιουργία από πλευράς Τίτο της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», που είχε διπλό στόχο. Αφενός να εγγράψει υποθήκες για τη διεκδίκηση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και αφετέρου να αποκρούσει τις βουλγαρικές βλέψεις, δεδομένου ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων μιλούν βουλγαρικά και θεωρούνται Βούλγαροι από τη Σόφια, εξού και ο αγώνας των κομιτατζήδων.

Η Ελλάδα τότε δεν αντέδρασε, γιατί ήταν σε εξέλιξη ο αδελφοκτόνος πόλεμος, μέχρι το 1949.

Την επομένη του Εμφυλίου, η Ελλάδα δεμένη «σφιχτά» στο άρμα των ΗΠΑ και της Αγγλίας, ούτε που διανοήθηκε να αντιδράσει εναντίον αυτής της επιλογής του Τίτο, ο οποίος πλέον ήταν ένας άτυπος σύμμαχος και εξισορροπητικός παράγων στη ΝΑ Ευρώπη, απέναντι στη Σοβιετική Ένωση.

Έτσι αυτό το ψέμα μεγάλωσε, μέχρι το 1991, που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και η ομόσπονδη «Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», έγινε ανεξάρτητο κράτος και μέλος των Η.Ε. με το όνομα FYROM.

Τότε έγινε το καθοριστικό λάθος από την τότε κυβέρνηση αλλά και από όσες ακολούθησαν.

Έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη βούληση των Ελλήνων πολιτών, άρχισαν να υποχωρούν μπροστά σ’ αυτό το απίστευτο ψέμα της δημιουργίας πλαστής εθνικής ταυτότητας και γλώσσας, υπέγραψαν μια άθλια «Ενδιάμεση Συμφωνία», έβαλαν ως κόκκινη γραμμή τη σύνθετη ονομασία erga omnes, που σημαίνει τρέχα γύρευε, και φθάσαμε σήμερα να τα δίνουμε όλα, καταπίνοντας το ψέμα.

Στο επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε στην επιχείρηση χειραγώγησης των πολιτών της Ελλάδας που είναι σε εξέλιξη. Μέχρι τότε, καλή προετοιμασία για το συλλαλητήριο.

pontos-news.gr

US official: Turkey’s shelling of Afrin in Syria would hurt regional stability

Από
anixneuseis
-
0
A boy salutes as Turkish Armed Forces vehicles drive pass by a village on the Turkish-Syrian border line in Reyhanli, Hatay province, Turkey October 11, 2017. REUTERS/Osman Orsal – RC14E82376A0
A boy salutes as Turkish Armed Forces vehicles drive pass by a village on the Turkish-Syrian border line. (Reuters)
ReutersSaturday, 20 January 2018
Text size A A A

The cross-border bombardment took place after days of threats from Turkish President Tayyip Erdogan to crush the Syrian Kurdish YPG militia in Afrin in response to growing Kurdish strength across a wide stretch of north Syria.

Direct military action against territory held by Kurdish militia would open a new front in Syria’s civil war and would see Ankara confronting Kurds allied to the United States at a time when Turkey’s relations with Washington are reaching breaking point.

“The operation has actually de facto started with cross-border shelling,” Turkish Defense Minister Nurettin Canikli said, adding that no troops had crossed into Afrin.

A US State Department official said such moves would undermine regional stability and would not help protect Turkey’s border security.

“We do not believe that a military operation serves the cause of regional stability, Syrian stability or indeed Turkish concerns about the security of their border,” the official told reporters, stressing he had limited information about Turkey’s reported military moves.

“The kind of threats or activities which these initial reports may be referring to, we don’t think advance any of these issues. They are destabilizing.”

The United States has instead called on Turkey to focus on the fight against ISIS militants and not take military action in Afrin.

Reuters TV filmed Turkish artillery at the border village of Sugedigi firing on Friday morning into Afrin region, and the YPG militia said Turkish forces fired 70 shells at Kurdish villages between midnight and Friday morning. Shelling continued in the late afternoon, said Rojhat Roj, a YPG spokesman in Afrin.

Roj said it was the heaviest Turkish bombardment since Ankara stepped up threats to take military action against the Kurdish region.

“YPG is ready to confront Turkish troops and FSA terrorists. If they dare to attack, we are ready to bury them one by one in Afrin,” a YPG statement said.

Separately, Russia’s RIA news agency quoted Foreign Minister Sergei Lavrov as saying that media reports on Russian military units withdrawing from the Afrin region had been denied, though he did specify who had denied them.

Turkey had sent its military chief to Moscow on Thursday to seek approval for an air campaign in Afrin, although Damascus warned it could shoot down any Turkish planes in its skies.

‘No other way’

Canikli said Ankara was determined to destroy the Kurdish group. “All terror networks and elements in northern Syria will be eliminated. There is no other way,” he said.

“The operation in central Afrin may last a long time, but the terrorist organization will swiftly come undone there.”

Although Canikli said no Turkish troops have gone into Afrin, Turkish newspapers said 20 buses carrying Free Syrian Army fighters crossed on Friday from Turkey into a Turkish-controlled part of northern Syria, on Afrin’s eastern flank.

They said the FSA militants would deploy near the town of Azaz, where Kurdish shelling overnight struck a psychiatric hospital. The Turkish armed forces said several civilians wounded in the attack were taken to Turkey for treatment, and Turkish television footage showed rubble and damaged walls.

Turkey has been angered by US military support for the Kurdish YPG-dominated Syrian Democratic Forces which spearheaded the fight against ISIS in Syria, and by an announcement that the United States would stay in Syria to train about 30,000 personnel in the swathe of eastern Syria under SDF control.

Turkey says the YPG is a terrorist group and a branch of the outlawed Kurdistan Workers Party which has waged an insurgency in southeast Turkey for decades, and Canikli criticized Washington for its continued emphasis on countering ISIS.

“The threat of ISIS has been removed in both Syria and Iraq. With this reality out in the open, a ‘focus on ISIS’s statement is truly a meaningless remark,” he said.

Last Update: Saturday, 20 January 2018 KSA 04:20 – GMT 01:20
https://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2018/01/20/US-official-Turkey-s-shelling-of-Afrin-in-Syria-would-hurt-regional-stability.html
1...2,8722,8732,874...3,032Σελίδα 2,873 από 3,032