Αρχική Blog Σελίδα 2869

“Οι ΗΠΑ δεν πρέπει να χάσουν την Τουρκία”! Ανάλυση του Τζέϊμς Σταυρίδη που πρέπει να προβληματίσει

0

Π. Καρβουνόπουλος

Ο Τζέιμς Σταυρίδης απόστρατος Ναύαρχος των ΗΠΑ που έχει θητεύσει σε κορυφαίεες θέσεις του ΝΑΤΟ, πρύτανης στα πανεπιστήμια Fletcher και Tufts , είναι και αρθρογράφος του Bloomberg. Στο τελευταίο του άρθρο ασχολείται με την τουρκική επιχείρηση στη βόρεια Συρία και επισημαίνει:
• “Η επιχείρηση, που ονομάζεται “Κλάδος Ελαίας” , αντανακλά δικαιολογημένες ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλεια των συνόρων. Η άποψή τους είναι ότι η κουρδική πολιτοφυλακή, οι Μονάδες Προστασίας του Λαού, το YPG, ευθυγραμμίζονται με την κουρδική τρομοκρατική ομάδα PKK”.
• “Οι ΗΠΑ θα προτιμούσαν οι Τούρκοι σύμμαχοί τους να μην επιτίθενται εναντίον των Κούρδων συμμάχων, οι οποίοι αποδείχτηκαν μια ισχυρή και ικανή πολεμική δύναμη στο έδαφος ενάντια στο ισλαμικό κράτος. Αλλά οι ευαισθησίες στην Άγκυρα είναι υψηλές, δεδομένης της δεκαετίας δολοφονικών επιθέσεων στην Τουρκία από το ΡΚΚ και είναι κατανοητό ότι οι Τούρκοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν μια «ουδέτερη ζώνη» στη συριακή πλευρά των συνόρων για να διασφαλίσουν ότι οι κουρδικές τρομοκρατικές ομάδες δεν θα μπορούν να περάσουν εύκολα στο έδαφός της” .

• “Η συριακή κυβέρνηση στη Δαμασκό, υπό την ηγεσία του εγκληματία πολέμου Μπασάρ αλ-Ασαντ, έχει αντιταχθεί έντονα σε αυτή την επιχείρηση. Οι Ρώσοι, παρακολουθούν με χαρά, καθώς οι δύο σύμμαχοι του ΝΑΤΟ η Τουρκία και οι ΗΠΑ αντιπαρατίθενται . Προς το παρόν, η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διατηρήσει ισορροπίες. Αλλά το περιθώριο ελιγμών μειώνεται και πρέπει να υπάρξει μια επιλογή. Τι θα κάνουν οι ΗΠΑ”;

• “Πρώτον, από την άποψη της τακτικής, πρέπει να επιδιώκουμε τον πρώτο μας στόχο: να νικήσουμε το Ισλαμικό Κράτος, ενώ παράλληλα πρέπει να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να περιορίσουμε τον έλεγχο του Άσαντ στη Συρία. Έχουμε επανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας του ISIS στην ανατολική Συρία και το Δυτικό Ιράκ, αλλά ο αγώνας δεν έχει τελειώσει. Θα συνεχίσουμε να χρειαζόμαστε κουρδικά στρατόπεδα ανατολικά του ποταμού Ευφράτη και χρειαζόμαστε επίσης σταθερότητα στο βόρειο Ιράκ, έναν κουρδικό ομοσπονδιακό θύλακα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πεισθούν οι Τούρκοι σύμμαχοί μας ότι δεν πρέπει να κλιμακωθεί περισσότερο η κατάσταση στο Αφρίν ,γιατί αυτό , βοηθά μόνο τον Άσαντ και μειώνει τον ενθουσιασμό των Κούρδων να πολεμήσουν μαζί μας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Θα πρέπει επίσης να καθησυχάσουμε τους Κούρδους εταίρους στα ανατολικά της Αφρίν στη Συρία και στο Ιράκ για μια μακροχρόνια υποστήριξη από τις ΗΠΑ”.

• “Ο Λευκός Οίκος θα πρέπει να αναγνωρίσει δημόσια τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλειά της… Ο Υπουργός Άμυνας Τζιμ Μάτις θα πρέπει να ταξιδέψει στην Άγκυρα για διαβουλεύσεις. Και το Πεντάγωνο πρέπει να εργάζεται καθημερινά με τον τουρκικό στρατό για να αποκλιμακωθούν οι επιχειρήσεις”.

• “Ο σημαντικότερος στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ στην περιοχή (πέρα από την υποστήριξη του Ισραήλ) είναι να διατηρήσει τη σχέση με την Τουρκία. Ο μεγάλος νικητής σε μια αμερικανική και τουρκική αντιπαράθεση είναι βέβαια ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος επιδιώκει την αντιπαράθεση που θα ΄χει αντίκτυπο στο ΝΑΤΟ. Υπάρχουν ήδη σημαντικές εντάσεις στην αμερικανική και τουρκική σχέση, συμπεριλαμβανομένης της εξαιρετικά αμφισβητούμενης φιλοξενίας στις Ηνωμένες Πολιτείες του απογοητευμένου Τούρκου κληρικού Γκιουλέν, τον οποίο ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποπτεύεται ότι οργάνωσε το πραξικόπημα εναντίον του, το 2016. Οι ΗΠΑ και άλλοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ ανησυχούν, σωστά για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία και για πιέσεις της κυβέρνησης στο δικαστικό σώμα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις ΕΔ”.

• “Συνεπώς, απλώς δεν μπορούμε να “χάσουμε” την Τουρκία. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της θητείας μου ως ανώτατος συμμαχικός διοικητής του ΝΑΤΟ, εντυπωσιάστηκα με τον επαγγελματισμό και τη συμβολή του τουρκικού στρατού στη συμμαχία – στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τα Βαλκάνια, καθώς και τις προσπάθειες για την καταπολέμηση της πειρατείας και ως μέλη των επιτελείων μας… Οι Τούρκοι έχουν μια ισχυρή οικονομία, ένα νέο και αυξανόμενο πληθυσμό και έχουν παραμείνει δίπλα στις ΗΠΑ, μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Η σημασία τους τόσο σε περιφερειακό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο θα συνεχίσει να αυξάνεται στον 21ο αιώνα. Οι ΗΠΑ μπορούν και πρέπει να επικρίνουν τις τουρκικές πράξεις στις περιπτώσεις που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο ή τα ανθρώπινα δικαιώματα – αλλά σε ιδιωτικό επίπεδο, τουλάχιστον σ΄ αυτή τη φάση”.

• “Στους Κούρδους εταίρους μας πρέπει να μετριάσουμε τον αντίκτυπο της τουρκικής επιχείρησης στην Αφρίν και πρέπει να κάνουμε ό, τι μπορούμε με την πάροδο του χρόνου για να αποκλιμακώσουμε τις εντάσεις μεταξύ των Τούρκων και των Κούρδων . Αλλά το γενικό στρατηγικό συμφέρον των ΗΠΑ είναι να διατηρήσουμε την Τουρκία ευθυγραμμισμένη με το ΝΑΤΟ και τη διατλαντική κοινότητα. Θα ήταν ένα γεωπολιτικό σφάλμα επικών διαστάσεων να βλέπουμε την Τουρκία να παρασύρεται και να καταλήγει να ευθυγραμμίζεται με τη Ρωσία, το Ιράν και το Λίβανο”.
Πηγή: militaire

GLOBALISATION AND ITS ENEMIES

0

Alexander Dugin 18.01.2018 Russia

Main factors in the development of global processes: results and prognoses
In November 2017, a large and very interesting conference took place in Amsterdam which was attended by something in the order of one-and-a-half thousand people. The main theme of discussion were projects of the development of global processes founded on opposite types of Ideas of global development and their relations to current geopolitical changes. The key moment of the conference was the speech by theoretician and ideologue of global liberalism Bernard Henri Lévy. In a small lecture, he presented his vision of how the spirit of globalism, the Idea in general in its liberal execution is projected onto current world processes: how they influence the events developing in the Middle East and what globalism’s influence on the developments in Iraq, especially in the capital of Iraqi Kurdistan Erbil. Lévy gives a fundamental ideological basis to all most significant world processes that are taking place with Western participation by building a whole ideological schematic that begins with Aeneas and ends in modern America and Trump. [1] While doing this, he emphasised that he came to Amsterdam specifically in order to tell of the tectonic movements that are taking place in the history of the Spirit as understood by the theoreticians of globalisation. We must note, that such speeches are held each day, as the political events of each year force ideologues of every camp to make note of the most fundamental aspects of the battles they fight.
Before we can examine the positions of one of the main theorists of globalisation, we must remind ourselves, that Bernard Henri-Lévy was at the source of the coup against Khaddaffi and took part in instructing the Libyan Islamist opposition: it was he who appeared as main theoretician of the attack on Assad, having come to fuel the fire of the conflict in Syria; he went to the Ukrainian Maidan and gave a lecture to ‘Pravy Sektor’ [2] and sicced them on the Russians. In short, Bernard Henri-Lévy is our ideological opponent. He is a member of a whole constellation of people who resemble him, similar theoreticians of globalisations, not just ‘nerds’ who write something that no one reads and no one listens to. He is one of those practical thinkers who, at the necessary historical moment, pick up a camera, computer, or assault rifle and go to hot zones to fight for their ideas. Against us.
In Amsterdam Lévy spoke about the Talmud and its Spirit, about the struggle of the Enlightenment, and about the enemies that the struggle is waged against. However, one gets the opinion that only single people understood his message. The entire one-and-a-half-thousand strong Dutch public clearly drew their own conclusion from Lévy’s performance, the essence of which can be reduced to the following: American hegemony has ended and it is necessary to quickly look for contact with the Russians. Someone might have taken the performance of the extravagant liberal philosopher for a joke. But Lévy wasn’t joking.

Short-term and long-term. The War for Ideas and kratopolitics

History is not only subjective, but it has different levels of development. Both short term and long-term history exist. Long-term history is ideological history in which fundamental laws manifest and global movements under the auspices of the change of paradigms take place (Tradition (Premodern), Modern, and Postmodern). This is where the manifestations of the ideologies of liberalism, communism, and fascism are fixed, where the influence of conservatism, Islamism, and other ideological tones are considered. In long-term history the basis is ideology and the sphere of the Idea in general.
If we take a step back of 15, 20, or a 100 years from some historical event or other, we only see the history of Ideas. We do not see any prerequisites for concrete conflicts, nuances, or their appearance and the interests behind them. We only see the history of Ideas which forms the basis of everything and explains that what happened. In actual fact, only long-term history can be considered history. It is comprehensible, it has laws, it can and should be studied.
Today, we are once again coming to the moment when history takes centre stage. They say, that the war in the Middle East is a war for gas. That is not correct. The war in the Middle East, like any conflict in the world, is a war for Ideas. Not for oil, not for human rights or the status of gays, not for material assets or sales markets. All those who ingeminate about the Federal Reserve System, the Rothschilds or gas fields, fall silent when the ideologues begin to speaking, people who speak the truth about the authentic reasons of any historic processes, who speak about the presence or the absence of the threat of global liberalism.
But there is also the short-term, the history of political processes which are presented by those who research them as autonomous and self-sufficient. “Assad quarrelled with Hussein, which is why problems began in Iraq and Libya” – they affirm.
In short-term politics totally different laws are active, there they talk about oil and gas, about the efforts of diplomacy, about Kissinger’s visits, about if money was invested or not, who sold the others out and who didn’t, if they took Raqqa or just wiped it off the face of the earth. And who was behind it all. All this is a totally different level which fits into short cycles which vary in length from several days or months to 5 or 6 years.
If we forget about long-term history and concentrate ourselves only on daily politics, we turn into Heidegger’s [3], expressing the opinions of everyone and nobody in particular. It would seem, that everyone thinks this way, but when you ask, it turns out that the opinions of different people are different. Sinking into the details of the past is the background which is actually hiding Ideas. Behind the short-term vail long-term politics is hidden. The short-term analyst is a real fool, but he who is cleverer is only hiding real politics (the long-term, i.e. ideology) behind the curtain of short-term chatter. It is difficult to build relations between them. It seems, that these spheres are autonomous. The fate of the fall of the USSR is separate from the fate of the Afghan epic that began once Amin’s palace was captured. But in actual fact, they are linked by the dialectic of ideal, ideological conflict. How? This is the most difficult question.
Strictly speaking, the link between the sphere of ideas and applied politics is located somewhere in the middle. And we should talk of middle term politics in this context., which presumes the building of correct connections between short-term and long-term. This is the area of special services, secret societies, and conspiracy theories. Here institutions are at work that are not correctly represented in neither the short-term nor long-term, in this way being intermediate. By the way, special services and similar shadow structures cannot have an ontology, because if it is discovered they stop being special, and consequently, they stop being services. If they are found, there will be no service. They exist while there is indeterminateness, i.e. there both is and isn’t a service. Even if we penetrate a Masonic lodge, we won’t find anything ‘secret’ there. But it is they who claim to secretly rule the world.
Thus, middle-term politics can be called kratopolitics.  It is kratpolitics that Bernard Henri-Lévy deals with, and as a representative of the liberal, globalist, and Western-centric ideology he understands it very well. He comprehends the tasks and goals of long historic cycles – the long-term, – but, what is more, he participates in short-term politics but does this from the perspective of concrete union of the former and latter. He is a rare kind of practical intellectual.
By the way, general Fuller, a friend of Henry Kissinger, was also present at the Amsterdam conference. This is an example of the complete antipode of Lévy. He is a very influential person, but he has tin eyes. He is an experienced soldier that definitely could execute a complex military operation, but he is absolutely incompetent in the area of Ideas. There is no difference between what Lévy said or didn’t said, because Fuller takes Lévy as an absolute zero. The general is busy with short-term politics, he thinks that he understands everything and is, in addition, very influential, and Lévy speaks about something far away and abstract that has no bearing on reality. Actually, everything is entirely the other way around: Lévy is shot through with the power lines of history while Fuller is his errand boy, only because he does not understand what he is doing and who is planning everything that can be done by him on the strategic and ideal levels. The consciousness that controls Fuller is outside of him: he is just a biorobot in the system of which Lévy is the programmer. Lévy is a consultant of Sarkozy, Hollande, and Macron, but if we are to look at his real capabilities, it turns out that he has none.

The Modern and its enemies

Lévy’s main message is that there is one dichotomy: Modernity and its enemies [4]. These enemies still exist and Modernity’s battle against its enemies hasn’t ended yet.  This worldview is based on the idea, that the Modern is all of being, all of a history that moves towards one defined goal. While moving to this goal, it draws in inevitable economic, social, and political transformations that are linked to the destruction of traditional society, of traditional castes, traditional religious institutions, traditional collective identities.
This movement itself is directed towards the global open civil society, world government, and artificial intelligence, which turns the global society into a cyborg society. This ‘objective’ process is seen by the majority of Western people as a train that you buy a ticket for, get on, and off you go. Someone dies and his place is taken by someone else. But the train continues to carry you towards a defined station, and you have nothing to worry about, your place is reserved. This is the majority, and it sleeps while sitting on the train of Modernity. This is not even short-term politics, but shortest-term politics.
But there are those who are worried if the train is going the right way, if everything is all right, if someone doesn’t want to stop the train, mine the rails or fire a missile at it. And what if someone wants to sabotage the time? This is when the concept of Modernity and its enemies shows up. The people driving the train are worried, those who understand who built it and who laid the rails, those who know where it is headed. They are worried about the train reaching its goal. Lévy is worried about is, especially because of the events in the Middle East.
What could Modernity be worried about? From its point of view, time has an irreversible unidirectional character and flows in a single conceptual direction: towards liberation from all forms of collective identity, towards liberalisation, and further yet. Sometimes there are bumps in the road, but nothing else. This is the normal, somnolent version of Modernity: we’re going along, something bothers us, we pull through and ride on. A swamp is drained, a mountain is drilled through, and on we go. But Modernity has other builders who say: hold on, this swamp isn’t just randomly here. Someone built it. And that mountain might not have been there: someone raised it. They get the feeling, that they aren’t facing obstacles, but enemies.  That there exists a subject that is hindering Modernity’s propagation.
The inkling that the project of ‘Modernity’ has enemies is a common ground for worried globalists and modernists, which began with Popper and ended with Lévy, who is responsible for the ideology and knows that he is dealing with an ideological project. Short-term politics has other worries: it knows only obstacles that must be conquered. Those who work with ideology think strategically: it might be possible to build the rails this way, but another way is also possible. Only the engineers of global reality and Modernity understand that everything could be done another way. That is why they are worried: what if someone suggest another variant?
Lévy is one of the architects of modernity who worries about the stability of the structure. He knows that obstacles can hide enemies. The barrier can be representative of a will. The stone that they hit might be alive. But this very worry, by growing, constructs another pole.
Those who want the Enlightenment, Modernity, the globalists, the supporters of homosexual ‘marriages’ and civil society to fail. They make this subject: an enemy who does not argue about his place on the train, but wants to bomb the rails, poison the driver, or drive the train off a slope. And they do all this knowingly, because they do not agree with the ideology of Modernity itself.
This is what Lévy wanted to say when he came to Amsterdam, that the project of Modernity, the Enlightenment, and liberalisation has to deal with a threat. A threat that consists, for example, of the American not supporting Barzani during the voting about the independence of Iraqi Kurdistan. In practice, this resulted in Kirkuk not being returned to the Kurds. Lévy said, that he did not just see a betrayal of the Kurds in this act, but the end of the ‘Greater Middle East’ project, seeing as the Kurds were a key element in this plan and betraying them means betraying the whole project.
Lévy claimed, that Trump’s America has destroyed the battle for Modernity. This is, of course, not just about Kirkuk, but about America removing itself from the role of main outpost of Modernity. America is ceding the line which ISIS built with such difficulty [5]. The country is sabotaging its main mission, Lévy continues, but damn the mission: America either executes the function of the Enlightenment, either it stops being the subject of the new global world. For, according to the intellectual, America is only executing the will of the globalist ideologues. The country was chosen by the very spirit of the Enlightenment to execute the globalist mission, which includes the realisation of the Greater Middle East project, but instead it decided to deal with its internal problems. While looking for a way out, Lévy continues: can Europe take the mission of advancing Modernity on itself? According to him, Europe has three main problems: the spirit of Trump, human rights, and libertinism [6]. In Lévy’s view, it will be necessary to make Macron the new antichrist who propagates globalism in Trump’s stead. This is, of course, funny, but the project is not over by a long shot.

Ghost empires

While describing Lévy’s worry, we have a very opportune moment to remember Marx: “A spectre is haunting Europe, the spectre of communism”. Seeing as Lévy started out as a Marxist, he remembers this formula very well. The spectre of communism is that which inevitably must come into existence from Marx’s point of view. The ghost of Empire is a very dangerous thing from Lévy’s standpoint. It is still an obstacle, but could become an enemy tomorrow. He is worried, that five ghost empires are coming into existence before his very eyes. But three of them are the most dangerous:
– The Russian Empire with its “bloody dictator” and “harsh and totalitarian” Orthodoxy as its foundation.
– The Ottoman Empire.
– The Iranian Empire.
Russia is clear, but as far as the growing Ottoman Empire is concerned, then the US are the main culprits in its emergence. It is because of their unwieldy decisions that they are losing control over Erdogan, begins to grow closer to the Iranians and Russians, and begins his new Ottoman project. What he is doing in Iraq and Syria is a catastrophe for humanity, as Lévy would have it. After all, because of his actions that what was recently an obstacle is now slowly turning into a subject. It is telling, that the carrier of a liberal ideology is speaking about something that can turn from an obstacle into an enemy, from an object into a subject. For the subject can act of its own volition, which means that it not only can blow up the train, but can also build a different track. It becomes especially dangerous when the railroad begins to bass through the territories of such subjects.
The fourth ghost empire is the Chinese Empire. It is a half empire: it partially belongs to one group and partially to another. This balance is far from being clear cut, seeing as they are strengthening their empire with both groups. Lévy is worried by the behaviour of Saudi Arabia: it is the fifth growing ghost empire and is now trying to buy S-400 missile systems from Russia. In all five cases problems appear in the transition from short-term to long-term, which has appeared in the five ghost empires and, as a result, can turn into a real enemy. It is these empires that Lévy and his team are suggesting to begin work on. For in the other case, they have a chance to lose the appellation of ‘ghost’.
We are interested in the opposite: how do we get rid of the ‘ghost’ appellation? In everything. We aren’t yet Russians, but ghost Russians. Russia is still a spectre. We have ghost-sovereignty. But we aren’t just objects any more. They are worried that something is hidden behind the façade of Russia, like behind the Turkish façade. And it is something that they do not control from the outside. We have already turned into ghosts, and the battle will be for the final transformation (or non-transformation) from ghosts and the simulacra of ideas into reality. This potential transition, so it happens, coincides with the final term of our president. The same is happening with Turkey and Iran. Either Erdogan will move towards true sovereignty, or he is overthrown, Iran will either move towards a Shi’a revolution, or it will keep balancing between Tradition and Modernity like it is doing now.
The liberal ideologues see, that in the area of geopolitics not everything is going to plan. Obstacles are turning into ghosts, and this is becoming a real factor. Pressure isn’t working, it is giving opposite results. This is why they want to stress soft power and new technologies. They will tear us open from within in the coming years. They know our weakness. They were very annoyed each time when we spoke of geopolitics and diplomacy, but perked up every time when we talked about the ‘sixth column’, about the liberals and Westernisers within our ranks. They want to hit these five ghost empires in order to return them to the level of obstacles.
This is bad news for those who deal with state security. They have acknowledged our successes in power politics, which is why they decided to strike from within to prevent the ghost from becoming reality. It is very important to fix all this, which is why Lévy is not an individual, but rather an orator of the world government, but not just that, he directly takes part in these processes.

Transition

We observe a sharp weakening of the globalisationist project. Its enemy is ready to appear; if we are to use apocalyptic terms, the witness who says “stop, you’re wrong” appears. This is not a symmetrical blow, but it is something serious.
We live in a world of Transition: a transition from the unipolar moment to something else. Even Western analysts are acknowledging that the unipolar moment, the era in which the ideology of Modernity only has to deal with objects and obstacles, has ended. Some kind of alternative subjectivity has emerged, and it either must be returned to existence before the paradigm, or do something more. If they are successful in ripping up the claims to subjectivity of the other empires, we will return to the unipolar moment. However, everyone feels that something is wrong, even on the short-term level. Our successes in Syria are an element of symbolic action of the highest importance. Trump’s declaration about Jerusalem being the capital of Israel is a genius move which moves the situation even more towards a multipolar world that consists of the empires, who will have lost the appellation of ghost. Every civilisation will have its project instead of one universal one.
Whatever scenario becomes reality, the West is sceptical. But the fact that it is sceptical should not bring us happiness. The more they are worried, the more realistically they see the end, the more they will agonise and resist. They will look for weaknesses, which there are very many of. Today we live during a transition, and the transition period is escalating. Will we transform from ghost into reality or will we be thrown to our knees? Any transition is made with great losses and much blood.

2017 – the Trump factor

Trump’s election changed everything. If Clinton had become president, there wouldn’t have been an invitation to Amsterdam at all. Trump has fundamentally changed the balance of power in the game. Thanks to him, the ghost empires appeared. He has done something that fundamentally affected the long-term structure. When the Americans and Lévy pronounce the name of Trump (you need to see their faces) they are just shaking. Trump is a perfect opponent of Lévy’s project and globalisation in its liberal version in general.
Trump has ripped up the nuclear deal with Iran, which was necessary to support reformist tendencies in the country, lessen the pressure on the West, lowers Iran’s influence in the Middle East, and, by improving relations with Iran’s reformist elites through Iraqi Shiites and Bagdad finally remove it out of the game through an Iranian ‘perestroika’.
Another project of the left-globalists was supporting ISIS in order to create a controlled version of Islam with a limited ideological potential, seeing as IS could only be run with the help of Saudi Arabia. If we are to create a map of the Islamic world from one space which hasn’t seen Sufi ideology in a long time, we see that radical Wahhabi networks are run from Saudi Arabia. Because of the alliance with that country, it was possible to control Salafists, Wahhabis, and a Islamic network that was parallel to Islamic tradition in general.
Accordingly, ISIS itself was a project of the ‘swamp’, which Trump promised to ‘drain’ even during his election campaign. The rapprochement with Iran was an idea of the ‘swamp’. Changing Muslims into their allies by fusing them with ISIS and sending them into a liberal direction was also their idea. The support for ‘reformism’, for the sixth column and the liberal project in Russia were all ‘swamp’ handiwork. We recall Brzezinski’s last visit to Moscow. Yurgens brought him to Medvedev and he proposed a deal: the relinquishment of all claims if Medvedev stood for a second term. Russia’s integration and plugging her into the global liberal project was the ‘swamp’s’ idea, not an escalation. The liberal globalists occasionally make concessions to non-liberal regimes in order to support the internal opposition and in such a way rip them open from the inside. But at a critical moment, they become very harsh.
Trump came with the idea of the ‘anti-swamp’. His strategy has two elements: Trumpism (rabid populism related to the hostility of American citizens to the establishment in general) and neoconservatism (Kushner and co.). Initially, the neocons were on the side of the ‘swamp’, but a part of them has immigrated to Trump.
What Trump has really been consequent in all this time is his sabotage of the ‘swamp’s’ projects. It is already becoming his style. In many things he wavers (between Trumpism and the neocons), he makes an interventionist move one time and a non-interventionist the next time. But everything he is doing is against the ‘swamp’: Hillary, Obama, and their helpers in the establishment. He wavers between Trumpism and the neocons, but he does not waver in his demands for Hillary’s imprisonment. He does not waver in the dismantling of the infrastructure of the former administration in the Middle East. He is destroying the projects that Lévy participated in. He is gradually changing the overseers of fundamental project and conditionally moving forward ‘his’ people: those who aren’t Hillary and Obama’s people. He is conducting a kind of cleansing of the cadres and blocking developments of the past. These have led to the surrender of Kirkuk and other consequences that Libya is sounding an alarm over. Someone continues to work on the earlier project because of inertia, but the new people who came in with Trump are starting to disrupt them more and more actively. Half of the American structures in the Middle East continues to operate according to the old plan, half is already doing something else. This doesn’t mean that Trump has some kind of project. But it is very clear, that he doesn’t have a project like the one the ‘swamp’ has. He is moving more and more towards the neoconservative model while diluting it with ‘Trumpism’.
It is specifically this model that led to his recognition of Jerusalem as the capital of Israel. But this is a globalist nightmare, because Trump doesn’t get anything from it in reality, just like the globalist networks. All American agents in the Middle East, which the American establishment relied on, are now lost. They were instated under Obama, under a situation of “neither Palestinian nor Israeli” for a long time, but the recognition of Jerusalem changed everything radically. Seeing as Obama was seen as an ally of Palestinian ideology by Trump, he accordingly ‘did away with him’ in this matter as well.
In reality, Trump did one irreversible thing: he objectively strengthened our positions in the Middle East. He gave Russia, Turkey, and Iran advantages that might predetermine all of world history. This is definitely serious, because after Syria we are not only seen as victors, but as the only hope for an alternative politics as well. Thus, Trump has moved our status from ghost empire to empire to real Empire one step forward, and the multipolar world with it. Of course, he does not now and didn’t act in our interests but those of the neocons and Israelis against the ‘swamp’, but he is moving towards multipolarity while creating more and more objective preconditions for it. What is more, Trump will act like this in the future right up to the moment where he is stopped: perhaps three years if he isn’t re-elected, or perhaps a second term. In the latter case, the formation of subjects of the multipolar world will be irreversible. However, we probably have only three years for very active work in the Middle East. Trump will continue to disturb the Obamaites and their ‘Greater Middle East’ project.
The conflict within the global ideological system is very serious, but one gets the impression that they have an ace up their sleeve and that they are counting on the sponginess of the Russian elite. If we hold on a bit longer, even if we make ourselves out to be something else, everything will go fairly well. Macron is not a threat to us, Europe isn’t regrouping into a kind of subject, and money won’t help the globalists here. That sad, disintegrating society is incapable of being an alternative to America. Lévy is wrong: only America can do what he wants, Europe cannot do it at all. This is why the future battle will be for America and for the rise of those forces in the ghost empires that could help them stop being ghosts. The entire ideological model will be based on reinstating carriers of the base Enlightenment ideology in government, removing Trump, and rip apart the five empires from the inside out.
The pall of radical Islamism, which was led from Saudi Arabia, makes it possible for Russia to become the guarantor of an Islamic renaissance. If we are to work with the Islamic world, nothing in this day and age will prevent us from becoming the leading force in this area.
Trump did a sly thing that has secured his stability. If he was just a Trumpist, he probably wouldn’t be where he is today. But he found new allies. Of course, we shouldn’t expect anything good from him, but the most important thing for us is the damage he does to the ‘swamp’.

Perspectives for 2018

If we are to examine the situation from a wide perspective, then what is now of import is the transition from ghost to enemy itself, the transformation from a spectre of empire into an Empire: this is the main question of the future for all potential enemies of Modernity. The Iranians mixed up everything good to such a degree, that a new conservative revolution might be necessary to prevent the end of traditionalist tendencies. The Turks won’t get far with Kemalism alone. For the imperial tradition they must return to Tradition, to their Sufi, anti-Western roots. We need to leave the condition of ghost-Russia, and if we don’t have a plan when Trump’s term ends, we will really end up in a critical situation. A critical time is beginning for us, and the work of people who represent the real Russia is necessary here. For that we need both an ideological as well as a kratopolitical model. How the ideology will develop, how wie will deconstruct Modernity, how we will liberate ourselves from the manifestations of liberalism: everything will depend on this. The second question is the following: how will we able to top this all off with real political decisions? Many intuitively understand this, but they don’t how to put it together just yet. When honest Russian people come and try to do something, short-term politics just grinds them up.
2018 is the year of ideological war. This is a war for the appearance of the multipolar world in the form of real empires, founded on an anti-Western model. When Lévy says that “our enemies”, he means the enemies of the Enlightenment, of technological progress, of human rights, of individualism. And this is true. This is what it’s about. We want a different future. We are supporters of the project of Tradition. Here it is important to note, that Tradition is an obstacle, it is just a bump in the road for Modernity, but Traditionalism, on the other hand, consists of the forces that will build a cliff in the path of Modernity’s train. Traditionalism is an insurrection against Modernity.
Everything that is really changing the face of the world in the realm of middle-term politics today is done in the Middle East. There, the main factor is becoming the alliance between Russia, Turkey, and Iran, which is significantly dependent on the solution of the Kurd question. It is important to note, that the Kurds are not loyal to anyone and cannot be loyal to anyone by definition. They are only loyal to themselves. They live in their own world, which isn’t ruled by anyone, run by anyone, or watched over by anyone, especially not by the forces represented by Lévy. The only thing we cannot promise the Kurds is a nation state. Purely and simply because the nation state belongs to the past (the Westphalian system) and it won’t solve anything at all. We need to see nation states as metaphors of something bigger: peoples, cultures, etc., i.e. as hints of the ghost empires, polity-civilisations, ‘big spaces’. If we manage to get the Kurds out of waiting for a nation state, then they can become part of the Moscow-Teheran-Ankara axis as well. After all, a Kurd ‘big space’ (not a state) is fully realisable.

The Middle East

Current circumstances lead us to say that we should support all of Islam that is outside of Saudi Arabia. Relations with Egypt and the Maghreb should receive special attention. Morocco and Algeria are currently fully controlled by European intelligence services, and we see the same in Libya. It is time for us to get involved. Now, when Islamism under the control of Saudi Arabia is weakening, the factor of non-Islam (i.e. non-Salafism and non-Wahhabism) is growing stronger. If we thoroughly work on Arab Islam (with the exclusion of the Arabian Peninsula) while pragmatically using Qatar but not throwing all our hope on it, we will get a real chance to break the ‘Greater Middle East’ project.
As far as Israel is concerned, in the current configuration we cannot offer it anything positive. They have unequivocally taken an opposite position while not entering into a direct confrontation: thus, we need to take our own, and in the current situation this automatically means an anti-Israeli position in every field by strengthening our influence in the Arab world. To be precise, we must do this by not recognizing Jerusalem as belonging to Israel and answer Israeli raids both in Syria and the rest of the Arab world more harshly.
There need to be ‘scapegoats’ in any project. In the current circumstances, we might have to sacrifice Saudi Arabia and Israel for a pan-Islamic, non-Wahhabi, anti-Western project if they themselves won’t try to find a place in the Eurasian geopolitics of the Middle East. This will affect our position in Afghanistan and Pakistan, which is why, by becoming a friend and defender of the Islamic world and considering the Trump factor, we must begin to think about our relations with these countries.
Even radical Islamism takes on another shape in such a picture, which was our enemy because it was controlled from Saudi Arabia with US and Israeli support. By coming out on the side of the Islamic world in general, Russia can change its relation to it if it, in return, changes its relation to Christians and Sufis and begins to acknowledge the laws of geopolitics. In the current situation and without any Western support, radical Islam could even become our ally under certain conditions. Because today, any anti-Western element is beginning to work in our favour. For example, when the Turks changed their opinion of the Americans, they immediately stopped supporting radicals in the North Caucasus. If the ‘Muslim Brotherhood’ remember their Sufi roots and Qatar, which traditionally protects Salafism, moves towards us, Turkey, and Iran even more, the direction of radical Islam might cardinally change.

Europe

What we shouldn’t have any doubts about is the fact that Europe definitely won’t become the new centre of globalisation. It has nothing to become this with: neither potential, nor will, nor power. Russia needs to begin to intensively work in Europe with right-wing and left-wing opponents of global hegemony in order to get them to create their own ghost empire, a European Empire resting on populism, i.e. social justice and traditional values. Despite the fact, that the ‘swamp’ is still dominant among European elites, very interesting tendencies are developing. And if Russia will help to destabilise the power of the globalist elites while trying to make contact with revolutionary forces, we can accomplish this. We can use their very methods, for example, technologies to create small forces (the same way they did with the help of many ‘Open Society’ groups in Russia) to disrupt the legitimacy of the liberal dictatorship. If we do this, we can really try to influence Europe.
It is important to note, that European centrists would prefer to deal with us, in economics in any case, rather than the US. Under Trump, the Europeans will free themselves from harsh US tutelage and pragmatic centrists will join up with the left and right. Lévy’s idea that Europe should become the centre of the ‘swamp’ was not to anyone’s liking. On the contrary, a logical conclusion appeared: if Russia is so strong, and everything is as bad in America as Lévy says, then we don’t need to fight with Russia, but trade with her.
Another important factor in Europe is the Islamic one. If we are to take as basis the idea that Islam is now on our side, European Muslims are also on the side of counter-hegemony. Among them are the enormous Turkish diaspora in Germany, the massive number of Wahhabis, and even some native Europeans who converted to Islam (like, for example, Claudio Mutti). The extrication of Europe from the globalist project is an open battlefield. Under current circumstances, we can calmly join the battle for Europe, and not just ‘from the right’, but ‘from the left’ as well, on the side of anti-capitalists and anti-globalists. We should help the creation of a European counterhegemony, which, as a matter of fact, was conceived by the Europeans themselves, for this is one of Gramsci’s terms. What is more, a strong ‘rightist’ upswing is growing in Europe.

The US

In America, we see Trump against the ‘swamp’. America will be sealed off for three years. It is unlikely that it will begin an adventure against North Korea, seeing as that would be good for the neocons but bad for the Trumpists. Trump is trying to keep the balance intact. Relations with Russia will worsen, but this is only of benefit to us. Everything except war and friendship is good for us in Russia-US relations.
As a project, Russia can begin supporting counter-hegemony in America itself, both through the ‘left’ and ‘right’, which is what we’re doing. To do this, we ourselves must believe the myth that our hackers influenced the elections. Of course, we couldn’t have done this, but if they say so, we should construct an image of an All-Powerful Russia that influences the West. This is a war of interpretations in which it will be good for us to support the myth of a Russian presence even further.
________
[1] Aeneas — in early Greek mythology a hero of the Trojan war from the royal line of the Dardanoi.
[2] Right Sector: an extremist organisation of so-called Ukrainian nationalists which is forbidden in Russia.
[3] Das Man – a neuter personal pronoun – a concept introduced by Heidegger in “Being and Time” for the analysis of the unauthentic being of man. He notes, that there is such a concern of contemporary man that turns human life into ‘frightened worry’ and daily life into a wretched existence. The main element of such a worry is its direction towards personal effects and the transformation of the world. On the one hand, this direction itself is anonymous and faceless, on the other hand, it drowns the human being into the faceless world of Das Man, where everything is anonymous. There isn’t and cannot be any subjects of action in this world, nobody solves anything and thus doesn’t have any responsibility.
[4]  An allusion to Karl Popper’s book “The Open Society and its Enemies”
[5]  A terrorist organisation that has been forbidden in Russia.
[6] Cynicism in moral questions, ostentatious godlessness, and full freedom in the sphere of sexual relations.
Translated from the Russian by V.A.V. 
https://www.geopolitica.ru/en/article/globalisation-and-its-enemies

Προς ετεροβαρή συμφωνία με την Αλβανία

1

Ελλάδα και Αλβανία οδεύουν προς επίτευξη συμφωνίας σε ένα πακέτο εκκρεμών προβλημάτων , αλλά σύμφωνα με έγκυρες πηγές θα πρόκειται για μια ετεροβαρή συμφωνία , που βεβαίως θα κριθεί συνολικά όταν δημοσιοποιηθεί.
Οι πρωθυπουργοί Αλέξης Τσίπρας και Έντι Ράμα κατά την συνάντησή τους στο Νταβός συμφώνησαν να καταλήξουν σε συμφωνία μέχρι την  άνοιξη καθώς τον Ιούνιο τα Τίρανα διεκδικούν μια απόφαση της ΕΕ για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η Αθήνα θέλει να κλείνει μέτωπα με τις χώρες της περιοχής γιατί το βέτο είναι πλέον ανεδαφική πολιτική πράξη, αλλά η βούληση για το κλείσιμο των μετώπων, δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει υποχωρήσεις.

Η Αλβανία φόρτωσε με πλήθος αιτημάτων και προβλημάτων την ατζέντα των διμερών σχέσεων, η Ελλάδα κάνει παραχωρήσεις, αλλά είναι παράλογο να διατυμπανίζει την εξέλιξη ως επιτυχία.  Στην εξωτερική πολιτική είναι θεμιτό να κλείνουν ειρηνικά τα μέτωπα , ακόμη πιο θεμιτό όμως είναι να κλείνουν με δίκαιο τρόπο και όχι ασύμμετρο, γιατί  τότε , στο μέλλον επανέρχονται ως απειλή.  Η Αλβανία αθέτησε την  υπογραφή της στη συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες , παραβιάζει τα δικαιώματα της μειονότητας, θέτει το λεγόμενο Τσάμικο,  αναρτά αλυτρωτικούς χάρτες, ζητά «διόρθωση» και των χερσαίων συνόρων, θέλει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, την άρση της εμπολέμου καταστάσεως.
Ωστόσο, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, στις δύο συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών εξωτερικών που πραγματοποιήθηκαν στην Κρήτη το Νοέμβριο και την Κορυτσά τον Ιανουάριο, φαίνεται να υπάρχει προσέγγιση σε ορισμένα ζητήματα που κατά το υπουργείο Εξωτερικών συνιστούν επιτυχή διαπραγμάτευση, που όμως θα κριθεί στο τέλος .

Θαλάσσιες ζώνες

Πρώτο. Στο ζήτημα των θαλασσίων ζωνών η Ελλάδα , όσο αδιανόητο και αν φαίνεται , υποχωρεί από την υπογραφή της , αποδέχθηκε την απαίτηση των Τιράνων για νέα  διαπραγμάτευση και παραχωρεί θαλάσσια  έκταση βόρεια των Διαπόντιων νησιών στην Αλβανία , αποδεχόμενη ότι η χώρα μας «είχε ρίξει» την γειτονική χώρα στην διαπραγμάτευση. Ουδέποτε έχει συμβεί κάτι ανάλογο στο παρελθόν . Το πρόβλημα όμως έχει και άλλη παράμετρο. Δεν πρόκειται περί διόρθωσης της υπάρχουσας συμφωνίας, αυτής του 2009, αλλά η Αλβανία θα την παρουσιάσει ως νέα συμφωνία, ίσως για εσωτερικούς λόγους. Αλλά όταν εμφανιστούν και συγκριθούν οι χάρτες της συμφωνίας του 2009 με την σημερινή, τότε θα φανεί και η έκταση της υποχώρησης και κατά πόσο αυτή αλλάζει ή  όχι τα δεδομένα.
Η δεύτερη παράμετρος είναι πολιτική και ιδιαίτερα σοβαρή. Η Αλβανία αμφισβήτησε στην πράξη την επήρεια των Διαπόντιων νησιών και ζήτησε νέα μέθοδο οριοθέτησης. Το ίδιο ζήτημα θέτει και η Τουρκία. Όταν λοιπόν η Άγκυρα ενημερωθεί για την ελληνική υποχώρηση έναντι των Τιράνων τι θα κάνει στο Καστελλόριζο και το Αιγαίο ? και κυρίως πως θα στηρίξει η Ελλάδα την πολιτική της για πλήρη επήρεια του Καστελλόριζου όταν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση αμφισβητεί και τελικά, υπό πίεση διορθώνει την επήρεια των Διαπόντιων νησιών?
Αν όντως υπήρχαν  «λάθη» στην πρώτη οριοθέτηση του 2009 εύλογο είναι να διορθωθεί η αδικία. Όμως εδώ δεν πρόκειται περί αυτού, αλλά για μια ολόκληρη εθνική στρατηγική που ακυρώνεται . Σύμφωνα ωστόσο με την Υδρογραφική υπηρεσία ουδέν  λάθος υπήρξε στην συμφωνία του 2009, αν θεωρήσουμε ορθή και αποδεκτή την οριοθέτηση με τη μέθοδο της μέσης γραμμής. Ωστόσο, ας περιμένουμε τη δημοσιοποίηση της νέας συμφωνίας για να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.

Ανησυχία

Η διαπραγμάτευση έκρυβε ένα ακόμη μυστικό.  Ο υπουργός  Εξωτερικών που διαπραγματεύθηκε την αναθεώρηση της συμφωνίας του 2009, πρόσφερε στα Τίρανα και τη συμφωνία και την άρση της εμπολέμου καταστάσεως. Δηλαδή με αντάλλαγμα την συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες, η Ελλάδα θα άρει το καθεστώς εμπολέμου καταστάσεως. Πρόκειται δηλαδή για διπλή υποχώρηση και κυρίως διπλωματικά και πολιτικά ασύμμετρη. Είναι προφανές ότι αν όλα αυτά επιβεβαιωθούν  θα πρόκειται για ετεροβαρή συμφωνία.
Αν η Αλβανία θέλει να κλείσουν οι εκκρεμότητες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου τότε θα πρέπει να  υπάρχουν ισοδύναμα ανταλλάγματα και όχι μονομερή εκ μέρους της χώρας μας. Το λογικό θα ήταν η ελληνική κυβέρνηση πράγματι να άρει το καθεστώς εμπολέμου, αλλά με αντάλλαγμα την έγγραφη δέσμευση της Αλβανίας ότι δεν τίθεται ζήτημα Τσάμικου και τον αυτονόητο των δικαιωμάτων της μειονότητας. Αυτό θα μπορούσε να ενσωματωθεί με τρόπο που η πολιτική και η διπλωματία θα κρίνουν σκόπιμο , ακόμη και στο αλβανικό σύνταγμα, κατά τα πρότυπα της ΠΓΔΜ ότι δεν έχει αλυτρωτικές ιδέες και να λήξει η υπόθεση αυτή με τον καλύτερο τρόπο. Ας σημειώσουμε επίσης ότι η ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ κάθε άλλο παρά εκτόνωσε τον αλβανικό μεγαλοιδεατισμό. Αντίθετα τον εκτόξευσε . Η συνένωση Αλβανίας –Κοσσόβου είναι εντατική, οι βλέψεις στη Νότιο Σερβία άκαμπτες, οι απαιτήσεις εντός της ΠΓΔΜ παραμένουν ισχυρές και έναντι της Ελλάδας καλλιεργείται το Τσάμικο και τα περί Τσαμουριάς που δηλητηριάζουν τις διμερείς σχέσεις, όχι με ευθύνη της Ελλάδας.
Η λογική του ΥΠΕΞ είναι ότι επειδή η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει ούτε συζητά το λεγόμενο Τσάμικο, δεν υπάρχει λόγος να θέτει τέτοιο ζήτημα. Όμως ούτε με την ΠΓΔΜ συζητά θέμα μακεδονικής μειονότητας ή ενοποίησης της Μακεδονίας , όπως οραματίζονται κάποιοι , αλλά απαιτεί αλλαγή των αλυτρωτικών άρθρων του συντάγματος. Ομοίως η Ελλάδα οφείλει να προνοήσει , με το βλέμμα στο μέλλον ότι,  η Αλβανία θα κινηθεί και μετά την συμφωνία –πακέτο μακριά από αλυτρωτισμούς και οράματα περί Μεγάλης Αλβανίας, Τσάμικου  κλπ. Είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι μια ελληνοαλβανική συμφωνία θα περιορίσει ή θα εξαφανίσει το ιδεολόγημα της Μεγάλης Αλβανίας. Κάθε άλλο. Το γεγονός ότι η συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες θα εμφανιστεί ως θρίαμβος από τον Εντι Ράμα, θα απογειώσει τον αλβανικό εθνικισμό. Και μετά θα συζητάμε για τα λάθη μας….
Αν η Ελλάδα θέλει να συμβάλλει σε αλλαγή του σκηνικού στα βαλκάνια, οφείλει να κινηθεί προς κάθε κατεύθυνση με τον ίδιο τρόπο και την ίδια τακτική. Οι αλυτρωτισμοί να αντιμετωπιστούν με ειδικά άρθρα στα συντάγματα των βαλκανικών χωρών, πράγμα που αν συμβεί θα επιδράσει ευεργετικά στην διαμόρφωση ειρηνικών και δημοκρατικών σχέσεων μεταξύ των χωρών της περιοχής.

Η μειονότητα

Η συμφωνία με την Αλβανία θα προβλέπει ειδικές ρήτρες για την ελληνική εθνική μειονότητα που ούτως ή άλλως προβλέπονται και από το διεθνές δίκαιο, αλλά δεν εφαρμόζονται. Είναι θετικό ότι θα καταργηθούν οι μειονοτικές ζώνες και οι Έλληνες μειονοτικοί θα μπορούν να ανασάνουν σε καλύτερες συνθήκες , αρκεί φυσικά να εφαρμοστούν στην πράξη όσα θα προβλέπει η συμφωνία. Προβλέπονται αλλαγές και στα σχολικά βιβλία, αρκεί να γίνουν , γιατί υπήρχε δεκαετής συμφωνία για τα νεκροταφεία και εφαρμόστηκε λίγους μήνες πριν τα Τίρανα διεκδικήσουν την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων.
Εν κατακλείδι , αναμένουμε την επίσημη ανακοίνωση της συμφωνίας για να κρίνουμε συνολικά το αποτέλεσμα. Οι ενδείξεις δεν είναι θετικές. Ή κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει ότι κλείσιμο των εκκρεμοτήτων δεν σημαίνει παραχωρήσεις. Αν ήταν τόσο απλό , οι εκκρεμότητες θα είχαν κλείσει εδώ και χρόνια…

http://omegapress.gr/33-mainnews/1195-2018-01-27-18-51-57

Το ξεπούλημα των Κούρδων από την Ουάσινγκτον έχει μεγάλο ιστορικό: Ρωσία και ΝΑΤΟ – το ίδιο συνδικάτο

0

Toυ Μάριου Ευρυβιάδη

Το γνωστό ΝΑΤΟ- North Atlantic Treaty Organization, Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου- ιδρύθηκε το 1949 στην αμερικανική πρωτεύουσα, την Ουάσινγκτον. Στο προοίμιο διαβάζουμε: “Τα μέλη αυτού του Συμφώνου επαναβεβαιώνουν την πίστη τους στους σκοπούς και στις αρχές της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών και την θέλησή τους να ζήσουν ειρηνικά με όλους τους λαούς και όλες τις κυβερνήσεις. 
Είναι αποφασισμένα να διαφυλάξουν την ελευθερία, την κοινή κληρονομιά και πολιτισμό των λαών τους, που οικοδομήθηκαν πάνω στις αρχές της δημοκρατίας, των ατομικών ελευθεριών και στην κυριαρχία (σεβασμό) του νόμου. Επιδιώκουν να προωθήσουν τη σταθερότητα και ευημερία στην περιοχή του Βορείου Ατλαντικού. Είναι αποφασισμένα  να ενοποιήσουν τις προσπάθειές τους για συλλογική άμυνα και τη διαφύλαξη της ειρήνης και της ασφάλειας. Και για το λόγο αυτό δημιουργούν το Σύμφωνο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.

Για να μην κουράζω, θα περιοριστώ μόνο στο Πρώτο Άρθρο του καταστατικού του ΝΑΤΟ, όπου  επίσης διαβάζουμε: «Τα Μέρη αναλαμβάνουν, όπως λέει η Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, να διευθετούν την οποιαδήποτε διεθνή διένεξη στην οποία εμπλέκονται με ειρηνικά μέσα και με τέτοιο τρόπο ώστε η διεθνής ειρήνη, η  ασφάλεια και η δικαιοσύνη να μην διακινδυνεύονται, και να αποφεύγουν στις διεθνείς τους σχέσεις να απειλούν ή να χρησιμοποιούν βία κατά  οποιαδήποτε τρόπο που να μήν  είναι συμβατός με τους στόχους των Ηνωμένων Εθνών».
Στην πραγματικότητα,  αν διαβαστεί όλο το καταστατικό του ΝΑΤΟ θα δούμε πως είναι  πιο προχωρημένο από τη Χάρτα του  ΟΗΕ! Επιπλέον όποιος διαβάσει ολόκληρο το καταστατικό δεν θα απαντήσει πουθενά τη λέξη “συμμαχία”. Η λέξη αποφεύγεται όπως αποφεύγει ο διάβολος το λιβάνι. “Οργανισμό” επέμεναν να χαρακτηρίζουν το ΝΑΤΟ οι ιδρυτές του, οι αμερικάνοι, ένα οργανισμό που αποκτούσε διεθνή νομιμότητα και  υπόσταση ως “περιφερειακός  οργανισμός”, μόνο στα πλαίσια της Χάρτας του ΟΗΕ (Κεφάλαιο VIII). Η απαραίτητη αυτή νομιμότητα προκύπτει μόνο επειδή  οι όποιες δραστηριότητες του όποιου περιφερειακού Οργανισμού έπρεπε και πρέπει να έχουν τη έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και ακριβώς αυτό λέει το Άρθρο 1 του καταστατικού του ΝΑΤΟ.
Οι Αμερικάνοι είχαν ένα πολύ σημαντικό  λόγο  να αποφύγουν τη λέξη “συμμαχία”. Γνώριζαν πως το Κογκρέσο δεν θα εκταμίευε ένα δολάριο για τη χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ (οι Αμερικάνοι καλύπτουν περισσότερα από 70% των εξόδων του) αν αυτό παρουσιάζονταν ως στρατιωτική συμμαχία η οποία στο μυαλό όλων θα παράπεμπε σε πολέμους και συγκρούσεις, όπως πριν το 1945. Επιπλέον το Κογκρέσο επέμενε και  εξασφάλισε πως οι ΗΠΑ δεν δεσμεύονται να βοηθήσουν στρατιωτικά και αυτόματα κανένα μέλος  του ΝΑΤΟ που θα ζητήσει βοήθεια, εκτός εάν η αμερικανική κυβέρνηση συνδράμει το όποιο μέλος που ζητήσει βοήθεια διότι η ίδια αποφάσισε πως έτσι εξυπηρετείται το δικό της εθνικό συμφέρον. Όλα όσα γράφονται περί “συμμαχικής αλληλεγγύης” και “συλλογικής ασφάλειας” είναι επιεικώς αφελή.  Αναγνωρίζει και ταυτίζει  κανείς σήμερα τις παραπάνω “αυτοπροσδιοριζόμενες” προδιαγραφές του Οργανισμού του Βορειοατλανικού Συμφώνου, με τις συμπεριφορές του ΝΑΤΟ; “Νατοϊκή συμμαχία” την ανεβοκατεβάζουν και την περιγράφουν. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αναφέρω μόνο – διότι το ζήσαμε με τραγικές συνέπειες- την τραγελαφική χούντα των Αθηνών. Η χούντα κατέλαβε την εξουσία το 1967, ακύρωσε τις ελευθερίες των Ελλήνων- και μας έφερε το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο- χρησιμοποιώντας υφιστάμενα νατοϊκά σχέδια. Υπήρξε τόσο το “μεγαλείο” της ελληνικής χούντας, ώστε αξιωματούχος του αμερικανικού Πενταγώνου την χαρακτήρισε ως “the best damn government since Pericles”!
Μεταψυχροπολεμικά,  από που να αρχίσει και να τελειώσει κανείς; Από τη νατοϊκή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας; Το Κόσσοβο; – το “κράτος” που διοικείται από εμπόρους ναρκωτικών και εμπόρους ανθρωπίνων οργάνων-  και το οποίο θέλουν να εντάξουν στην Συμμαχία τους, ακόμη και στην ΕΕ; Να πάμε μήπως στην Λιβύη; Γράφω το παρόν κείμενο με αφορμή το πράσινο φως που δόθηκε από Δύση και Ανατολή  στον ισλαμιστή ηγέτη της Νατοϊκης Τουρκίας- χώρας υποστηρικτή των αποκεφαλιστών τρομοκρατών του Ισλαμικού κράτους- να εισβάλει, για τέταρτη φορά από το 2011, στη Συρία και να σφάζει κατά το δοκούν Κούρδους μαχητές και  άμαχους πολίτες, χρησιμοποιώντας νατοϊκά όπλα και  έχοντας την ανοχή του ΝΑΤΟ.
Νατοϊκοί προπαγανδιστές της Τουρκίας
Διαβάστε στο διαδίκτυο την ομιλία της  Αναπληρώτριας Γραμματέας του ΝΑΤΟ (Deputy Secretary General) Rose Gottemoeller που έκανε στην Πόλη  στις 22 του μηνός,  δυο μέρες μετά την έναρξη της τουρκικής εισβολής στη Συρία, που φέρει τον οργουελιανό τίτλο, “Επιχείρηση Κλάδος Ελαίας”. (Μεταψυχροπολεμικά όλες οι νατοϊκες επιχειρήσεις φέρουν τέτοιους πομπώδεις τίτλους, επειδή  όλες είναι “ανθρωπιστικές” και σκοπεύουν στην “ειρήνη”, όπως ακριβώς επιβάλει το νατοϊκό καταστατικό). Ο τίτλος και μόνο της ομιλίας της, αφήνει πίσω όχι μόνο τον Όργουελ αλλά και τον Γκέπελς του Χίτλερ. “Defending the Treasure of Peace and Security” είναι ο τίτλος που επέλεξαν οι Νατοϊκοί προπαγανδιστές για την κυρία, τη στιγμή που παραδίπλα  στη Συρία ο νατοικός στρατός της Τουρκίας έχει πάθει αμόκ. Γίνεται αντιληπτό πως τα εγκώμια της κυρίας για τον “αναντικατάστατο” νατοϊκό της σύμμαχο και “παραγωγό” της ειρήνης στη Συρία, είναι απερίγραπτα. Και ναι, η νατοϊκή Τουρκία “δικαιωματικά” εισβάλει στη Συρία, μας λέει η κυρία Αναπληρώτρια. Και  έχει δίκιο. Πως αλλιώς θα οικοδομηθεί η “νατοϊκο-τουρκική ειρήνη” και θα ηττηθεί η “διεθνής τρομοκρατία” η οποία, κατά την κυρία,  απειλεί πρωτίστως  την Τουρκία – που υποφέρει όσο καμια άλλη χώρα- και μετά την Τουρκία  υποφέρουν και όλες οι υπόλοιπες χώρες; Πράγματι, πώς;
Η σιωπή του Πούτιν για την εισβολή στην Αφρίν
Πάντως τη νατοϊκή υποκρισία στο ζήτημα της ανοχής και ενθάρρυνσης των πολεμοχαρών συμπεριφορών της Τουρκίας (μόνο η Γαλλία προσπάθησε να διαφοροποιηθεί αλλά πολύ γρήγορα ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν ευθυγραμμίστηκε) έρχεται τώρα συναγωνιστεί  και η Ρωσία του Πούτιν. Μια εκκωφαντική σιωπή “ακούγεται” από  τη Μόσχα από τις 20 Ιανουαρίου, όταν άρχισε η  τουρκική εισβολή στις κουρδικές περιοχές του Αφρίν, στη Συρία. Και όχι χωρίς λόγο. Ο Πούτιν κέρδισε το ηθικό πεδίο της μάχης έναντι των Δυτικών,  με τη στρατηγική παρέμβαση του στη Συρία. Ο Ρώσος ηγέτης το έπραξε για  διάφορους λόγους με στόχο, πάντοτε, την εξυπηρέτηση των στρατηγικών  συμφερόντων της Μόσχας. Όμως επειδή η ρωσική επέμβαση έγινε κατόπιν πρόσκλησης της νόμιμης κυβέρνησης της Συρίας για την καταπολέμηση των τρομοκρατών- και αντίθετα με τις αυθαίρετες και  παράνομες επεμβάσεις της Τουρκίας και των ΗΠΑ  υπέρ των τρομοκρατικών οργανώσεων- η ρωσική επέμβαση είχε θέτικη απήχηση διεθνώς. Επιπλέον η επέμβαση,  δίνοντας θανατηφόρο πλήγμα κατά των τρομοκρατών του ισλαμικού κράτους, περιόρισε τους θανάτους αμάχων και την προσφυγιά.
Στην κατίσχυση του ισλαμικού κράτους και των αποκεφαλιστών,  η συνδρομή των Κούρδων της Συρίας υπήρξε καθοριστική. Πλήρωσαν ένα μεγάλο τίμημα και το αντάλλαγμα που ζητούν είναι να έχουν αυτονομία στις περιοχές της Συρίας που ιστορικά κατέχουν. Τώρα όμως  που ηττήθηκε το ισλαμικό κράτος,  οι προτεραιότητες των κυρίως παικτών έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ, σε αγαστή συνεργασία με το Ισραήλ, επανήλθαν στη αρχική τους στρατηγική και ξαναστήνουν σκηνικό στη Συρία με στόχο την ανατροπή των Μουλάδων του Ιράν, μια στρατηγική που προϋποθέτει την ανατροπή του φιλοϊρανικού καθεστώτος του Άσαντ της Συρίας. Γι’ αυτό οπλίζουν τους αντικαθεστωτικούς,  ενώ εγκαταλείπουν τους Κούρδους της Συρίας – την μέχρι τώρα αιχμή του δόρατος στο έδαφος για την κατίσχυση του Ισλαμικού κράτους. Το ξεπούλημα των Κούρδων από την Ουάσινγκτον έχει μεγάλο ιστορικό που πάει πίσω στην εποχή Κίσσινγκερ. Ο τελευταίος, όταν οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τους Κούρδους του Ιράκ στο έλεος των δικτατόρων του Ιράν και του Ιράκ, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, είπε και το περιβόητο “η εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να μπερδεύεται με την ιεραποστολική”!.
Όσο για τη Ρωσία του Πούτιν,  οικοδομεί εδώ και  μήνες αγαστή συνεργασία με την Τουρκία του δικτάτορα και ισλαμιστή Ερντογάν,  σε πολλαπλά επίπεδα.  Διατηρεί μεν  την υποστήριξη της προς το καθεστώς της Συρίας,  αλλά έχει  προφανώς αποφασίσει, και αυτή, πως οι πάλαι ποτέ Κούρδοι σύμμαχοί της, είναι αναλώσιμοι. Και τους πρόδωσε στον Ερντογάν. Έδωσε στον τελευταίο το ήμισυ των επιθυμιών του. Όχι  τον Άσαντ, βέβαια,  αλλά τους Κούρδους τις  Συρίας. Επέτρεψε στον Ερντογάν να έχει  ελεύθερη χρήση του εναέριου χώρου της Συρίας δυτικά του Ευφράτη που αυτή ελέγχει και απέσυρε τις  όποιες δυνάμεις  είχε στην περιοχή του Αφρίν. Από την αρχή αυτό ακριβώς επεδίωκε ο Τούρκος δικτάτορας. Και το πράσινο φως το πήρε τελικά από τον Πούτιν.
Δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας αναδεικνύοντας- για νιοστή φορά-  τον κυνισμό και την υποκρισία των πολιτικών των μεγάλων δυνάμεων στο “παιγνίδι των εθνών” στο διακρατικό σύστημα. Όμως τα αδύναμα κράτη και οι λαοί  εύκολα ξεχνούν και παρασύρονται από  εφήμερες υποσχέσεις των ισχυρών προσδοκώντας οφέλη, με κυρίαρχο αυτό της ασφάλειας και της διαφύλαξης της ελευθερίας τους. Στην περίπτωση των Κούρδων αυτό συμβαίνει διότι λόγω ιστορικών συγκυριών δεν απέκτησαν ποτέ κράτος ή κράτη. Τα κράτη και δη τα δημοκρατικά κράτη,  αποτελούν τον φορέα συλλογικής ασφάλειας αλλά και ευημερίας των πολιτών τους. Ταυτόχρονα οι δημοκρατικοί πολίτες λειτουργούν ως ασπίδα του κράτους και το διαφυλάττουν σαν τα μάτια τους. Δεν το πολεμούν, δεν το υποσκάπτουν και δεν το ξεπουλούν σε κανένα.

Γιατί Υποτιμούμε την Κατάρρευση της Αμερικής – Οι Αφύσικες Νέες Παθολογίες του Πρώτου Πλούσιου Κράτους-Ναυαγίου Στον Κόσμο

0

umair haque

[Ο συγγραφέας και συντάκτης αυτού του ασυνήθιστου, παράτολμου, εκρηκτικά εικονοκλαστικού, τρομακτικού και… συναρπαστικού άρθρου, έχει σπουδάσει νευρολογία και οικονομικά, είναι διευθυντής του Havas Media Lab. στο Λονδίνο και έχει εκλεγεί τρείς φορές μεταξύ των 50 κορυφαίων διανοητών στον κόσμο, στην 35η,45η και 49η θέση. Για την αποφυγή παρεξηγήσεων σημειώνεται ότι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου του είναι: «Το Νέο Καπιταλιστικό Μανιφέστο». Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο δημοφιλέστατο αμερικανικό οικονομικό δελτίο ZeroHedge.]

Παρουσίαση:  Μιχαήλ Στυλιανού

΄Εχοντας διαβάσει μερικές από τις πρόσφατες πραγματείες μου, μπορείτε να πείτε «Umair μην ανησυχείς! Όλα θα πάνε καλά! Δεν είναι τα πράγματα τόσο χάλια!» Θα σας κοιτάξω πολύ ευγενικά και θα σας πω πολύ ήρεμα: «Αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια, δεν νομίζω ότι αντιμετωπίζουμε την κατάρρευση ούτε με το ελάχιστο της σοβαρότητας που επιβάλλεται.»

Γιατί; Όταν εξετάσουμε με προσοχή την αμερικανική κατάρρευση, παρατηρούμε μιαν αύξηση σειράς παθολογικών κοινωνικών φαινομένων. Όχι οποιουδήποτε είδους. Ούτε καν ανησυχητικών και επικίνδυνων. Αλλά μοναδικών και φρικιαστικά αφύσικων, που πραγματικά δεν έχω δει ποτέ προηγουμένως, και πέρα και από την κόλαση που περιέγραψαν ο Ντίκενς και ο Όργουελ ή που κατέγραψε η Ιστορία. Που μαρτυρούν ότι οποιουσδήποτε «αριθμούς» κι’ αν χρησιμοποιήσουμε για να παρουσιάσουμε την κατάπτωση –συρρίκνωση του πραγματικού εισοδήματος, ανισότητα κ.ο.κ.- στην πραγματικότητα υποτιμούμε χονδρικά αυτό που οι λόγιοι αποκαλούν «ανθρώπινο φόρο» και που οι ευαίσθητοι άνθρωποι σαν εσάς και σαν εμένα απλά βλέπουμε σαν συντριπτική απελπισία, εξαγρίωση και το άγχος να ζεις σε μια κοινωνία που διαλύεται.

Να σας δώσω πέντε παραδείγματα αυτού που ονομάζω κοινωνικές παθογένειες της κατάρρευσης -παράξενες, αφύσικες και φρικιαστικές νέες αρρώστιες, όχι από αυτές που συνήθως βλέπουμε σε υγιείς κοινωνίες, αλλά τέτοιες που δεν είχαμε δει ποτέ πριν σε οποιαδήποτε σύγχρονη κοινωνία.

Η Αμερική είχε 11 σχολικούς σκοτωμούς στις τελευταίες 23 μέρες. Αυτό σημαίνει σχεδόν έναν κάθε δεύτερη μέρα. Αυτή η στατιστική είναι φυσικά λόγος ανησυχίας -αλλά είναι μόνο ένας αριθμός. Η λογική του μέτρου μας καλεί σε συγκρίσεις. Επιτρέψτε μου έτσι να το θέσω αλλιώς. Η Αμερική είχε 11 σκοτωμούς σε σχολεία στις τελευταίες 23 μέρες, που είναι περισσότεροι από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, ακόμη και στο Αφγανιστάν ή στο Ιράκ. Στην πραγματικότητα το φαινόμενο των συχνών σκοτωμών στα σχολεία φαίνεται να είναι ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της αμερικανικής κατάρρευσης. Απλά δεν συμβαίνει σε καμιά άλλη χώρα. Και αυτό είναι που εννοώ με τον όρο «κοινωνικές παθογένειες της κατάρρευσης»: μια νέα, αλλόκοτη, τρομερή νόσος που πλήττει την κοινωνία.

Γιατί τα παιδιά της Αμερικής αλληλοσκοτώνονται; Γιατί η κοινωνία τους δεν νοιάζεται αρκετά για να επέμβει; Πιθανώς επειδή αυτά τα παιδιά έχουν απελπιστεί από την ζωή –και οι γονιοί τους έχουν απελπιστεί από αυτά. Η μπορεί, έχετε δίκιο, να μην είναι τόσο απλό. Ωστόσο, τα παιδιά που δεν αλληλοσκοτώνονται, τι κάνουν; Ε, λοιπόν, πολλά από αυτά έχουν βαλθεί να σκοτωθούν μόνα τους.

Έτσι έχουμε φυσικά την «επιδημία των οπιοειδών». (Σημ. Μετφρ: Τρομακτική εξάπλωση συνταγογράφησης παυσίπονων, που οδηγούν στον εθισμό στην ηρωίνη και έχουν επιφέρει ως και πτώση του μέσου όρου ζωής στις ΗΠΑ.) Χρησιμοποιούμε αυτή την φράση με πολλή φυσικότητα, αλλά αναστατώνει πολύ περισσότερο από ότι μοιάζει σε πρώτη ματιά. Και ιδού τι είναι πραγματικά περίεργο με αυτήν. Σε πολλές χώρες στον κόσμο –στο μεγαλύτερο μέρος της Ασίας και της Αφρικής- μπορείς να προμηθευτείς όλα τα οπιοειδή που επιθυμείς από το τοπικό φαρμακείο, χωρίς συνταγή. Θα μπορούσε έτσι να υποτεθεί ότι η κατάχρηση των οπιοειδών, ως μαζική επιδημία, θα ήταν ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Εντούτοις δεν βλέπουμε επιδημίες οπιοειδών πουθενά, εκτός από την Αμερική –ειδικότερα όχι τόσο κακοήθεις και διαδεδομένες ώστε να συρρικνώνουν το προσδόκιμο ζωής. Επομένως η «επιδημία οπιοειδών» -μαζική αυτοπερίθαλψη με το σκληρότερο από τα σκληρά ναρκωτικά- είναι πάλι μια παθογένεια της κατάρρευσης: αποκλειστικότητα του αμερικανικού βίου. Και αν δεν γίνεται αντιληπτό σε αριθμούς, αλλά μόνο με όρους συγκρίσεως – όταν τοποθετείται στο παγκόσμιο πλαίσιο, μας μεταφέρει την αίσθηση του πόσο μοναδικά ταραγμένη είναι πραγματικά η ζωή στην Αμερική.

Γιατί να καταφεύγουν έτσι μαζικά οι άνθρωποι σ’ αυτή την κατάχρηση οπιοειδών, που δεν παρατηρείται πουθενά αλλού στον κόσμο; Θα πρέπει να ζουν βίο πραγματικά τραυματικό και ανέλπιδο και στερημένο κοινωνικής φροντίδας για να αναγκάζονται να καταφεύγουν σε αυτοπερίθαλψη για να διώξουν τον τρόμο. Αλλά τι συμβαίνει σ’ αυτούς το τόσο τραυματικό; Ας δούμε ένα άλλο παράδειγμα: τους «νομάδες συνταξιούχους». Ζούνε μέσα στο αυτοκίνητό τους. Πηγαίνουν από τόπο σε τόπο, την μια εποχή μετά την άλλη, σε αναζήτηση οποιασδήποτε χαμηλόμισθης απασχόλησης μπορούν να πετύχουν. Την άνοιξη σε καμιάν αποθήκη της Amazon (προμήθειες μέσω διαδικτύου),τα Χριστούγεννα στη Walmart (αλυσίδα πολυκαταστημάτων).

Τώρα θα πείτε: «Ε, οι φτωχοί άνθρωποι πάντα ψάχνουν για εποχιακή δουλειά!» Αλλά δεν πρόκειται γι’ αυτό. Το θέμα είναι η απόλυτη αδυναμία και η πλήρης απώλεια της αξιοπρέπειας. Σε καμιά άλλη χώρα (;)δεν μπορώ να δω συνταξιούχους που ήταν σε θέση να βάλουν στην άκρη αρκετά για να συνεχίσουν να ζουν, και ζούνε τώρα στα αυτοκίνητά τους για να ψάχνουν δουλειά και να συνεχίσουν να τρώνε πριν να πεθάνουν. Ούτε σε απελπιστικά φτωχές χώρες, όπου τουλάχιστον οι οικογένειες ζούνε μαζί, μοιράζονται ότι έχουν και φροντίζουν ο ένας τον άλλο. Αυτή είναι μια άλλη παθογένεια της κατάρρευσης και είναι αποκλειστική της Αμερικής –απόλυτη αδυναμία να ζεις με αξιοπρέπεια. Οι αριθμοί δεν την απεικονίζουν, αλλά οι συγκρίσεις δείχνουν μιαν εικόνα ζοφερή.

Πως συνέβη οι ηλικιωμένοι της Αμερικής να τελειώνουν με κλεμμένη την αξιοπρέπειά τους. Επί τέλους και σε απελπιστικά φτωχές χώρες υπάρχουν «ανεπίσημα συστήματα κοινωνικής υποστήριξης» -σε απλή γλώσσα οικογένειες και κοινότητες. Αλλά στην Αμερική υπάρχει μια καταστροφική διάλυση των κοινωνικών δεσμών. Ο ακραίος καπιταλισμός έχει ανατινάξει τόσο καταλυτικά σε συντρίμμια την αμερικανική κοινωνία ώστε οι άνθρωποι δεν μπορούν να φροντίζουν τον άλλο, ούτε όσο ισχύει στο Πακιστάν ή στη Νιγηρία. Οι κοινωνικοί δεσμοί, οι ίδιες οι ανθρώπινες σχέσεις, έχουν γίνει απρόσιτη πολυτέλεια, περισσότερο από ότι ακόμη και σε φτωχές χώρες. Και αυτό είναι άλλη μια παθογένεια, αποκλειστική της αμερικανικής κατάρρευσης.

Ωστόσο και ακόμη και αυτές οι φτωχές χώρες σημειώνουν μεγάλα άλματα. Οι Κοσταρικανοί έχουν τώρα μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από τους Αμερικανούς –επειδή έχουν υγειονομική πρόνοια. Των Αμερικανών το προσδόκιμο ζωής μειώνεται, αντίθετα από ότι συμβαίνει παντού αλλού στον κόσμο, εκτός Βρετανίας –επειδή δεν έχουν.

Και η τελευταία παθογένεια που θα αναφέρω: Αυτή είναι της ψυχής, όχι του σώματος όπως οι προηγούμενες. Οι Αμερικανοί φαίνονται να είναι αρκετά ευτυχείς απλώς βλέποντας τον άλλο να πεθαίνει με όλους τους παρά πάνω τρόπους. Δεν μοιάζουν να είναι ιδιαίτερα αναστατωμένοι, συγκινημένοι ή ακόμη επηρεασμένοι από τις τέσσερεις προαναφερθείσες παθογένειες: τα παιδιά τους να αλληλο-σκοτώνονται, τους κοινωνικούς δεσμούς να καταρρέουν, την αδυναμία να ζουν με αξιοπρέπεια ή να είναι υποχρεωμένοι σε όλη τους τη ζωή να ναρκώνουν την οδύνη τους γι’ όλα αυτά.

Εάν αυτές οι παθογένειες μάστιζαν οποιαδήποτε άλλη πλούσια χώρα –ή ακόμη και φτωχές- ο κόσμος θάμενε εμβρόντητος, συγκλονισμένος, συντετριμμένος και ασφαλώς κινητοποιημένος για να σταματήσει το κακό. Αλλά στην Αμερική είναι, πώς να το περιγράψεις, ούτε καν μοιρολατρικοί. Είναι αδιάφοροι, κυρίως.

Έτσι η τελευταία παθογένεια που θα επικαλεστώ είναι: Μια αρπακτική κοινωνία. Αρπακτική κοινωνία δεν σημαίνει απλά ολιγάρχες που απογυμνώνουν οικονομικά τους πολίτες. Σε αληθέστερο τρόπο, σημαίνει ανθρώπους που νεύουν και χαμογελούν και προχωρούν στις καθημερινές ενασχολήσεις τους, ενώ οι γείτονές τους, οι φίλοι και οι συνάδελφοί τους πεθαίνουν σε πρόωρους θανάτους και ρηχούς τάφους. Ο άρπαγας στην αμερικανική κοινωνία δεν είναι μόνο ο πάμπλουτος – αλλά μια αθέατη και ακόρεστη δύναμη: Η καθιέρωση ως φυσιολογικού, αυτού που στον υπόλοιπο κόσμο θα κρινόταν σαν επονείδιστος, ιστορικός, ηθικός εκφυλισμός, αν όχι έγκλημα, ολόκληρης γενεάς, αλλά εκεί αντιμετωπίζεται σαν μια απλή εγκόσμια καθημερινή πραγματικότητα, σαν τίποτα το ιδιαίτερο και το ανησυχητικό.

΄Ισως σας φαίνεται σκληρή αυτή η τοποθέτηση. Είναι;

Σας έδωσα μερικά παραδείγματα –υπάρχουν πολλά άλλα- παθογενειών κοινωνικής κατάρρευσης. Θα μοιραστώ μαζί σας τρεις σκέψεις στις οποίες με οδήγησαν:

Αυτές οι κοινωνικές παθογένειες είναι κάτι σαν παράξενη και φρικώδης ποικιλία νόσου, που προσβάλει το κοινωνικό σώμα. Η Αμερική υπήρξε πάντοτε πρωτοπόρος –μόνο που σήμερα είναι όχι μόνο σε προβλήματα που ούτε σπάνια δεν είχαν ιδωθεί σε υγιείς κοινωνίες- είναι πρωτοπόρος σε νέες κοινωνικές παθογένειες, πρωτοφανείς στον σύγχρονο κόσμο εκτός της σημερινής Αμερικής. Τι μας λέει αυτό;

Η αμερικανική κατάρρευση είναι πολύ πιο σοβαρή από όσο νομίζουμε. Υποτιμούμε το μέγεθός της, δεν το υπερτιμούμε. Αμερικανοί διανοούμενοι, ΜΜΕ και σκέψη δεν βλέπουν οποιοδήποτε από τα προβλήματά της μέσα στην ιστορική και παγκόσμια προοπτική. Αλλά όταν εξετάζονται έτσι, τα προβλήματα της Αμερικής αποκαλύπτονται να είναι όχι απλά καθημερινά ενοχλητικά συμπτώματα της παρακμής ενός έθνους, αλλά κάτι σαν ένα σώμα που ξαφνικά δέχεται επίθεση από αφάνταστες αρρώστιες.

Σωστά ιδωμένη, η αμερικανική κατάρρευση είναι μια καταστροφή της ανθρώπινης δυνατότητας, χωρίς σύγχρονο προηγούμενο. Και λόγω του κυκεώνα στον οποίο έχει εμπλακεί η ίδια η Αμερική, η κατάστασή της είναι τόσο μοναδική, τόσο αποκλειστική, τόσο διάστροφα ειδική ώστε η θεραπεία θα πρέπει να είναι επίσης κάτι νέο.

Η μοναδικότητα αυτών των κοινωνικών παθογενειών μας λέει ότι η αμερικανική κατάρρευση δεν είναι η μεταστροφή μιας τάσης, ή η επιτάχυνση μιας πτώσης. Είναι κάτι εκτός του κανονικού. Κάτι πέραν το δεδομένων. Έξω από τις στατιστικές. Είναι σαν το μετέωρο που έπληξε τους δεινοσαύρους: ένα εξώτερο πέρα από τα εξώτερα, ένα γεγονός ακραίας ακρότητας. Και γι’ αυτό τα αφηγήματά μας, τα πλαίσιά μας και οι θεωρίες δεν μπορούν να το συλλάβουν –και πολύ λιγότερο να το εξηγήσουν. Χρειαζόμαστε μιαν εντελώς νέα γλώσσα –και νέον τρόπο του ιδέναι- ακόμη και για ν’ αρχίσουμε να το κατανοούμε.

Αλλά αυτό είναι δουλειά της Αμερικής, όχι του κόσμου. Το καθήκον του κόσμου είναι αυτό: Εάν ο κόσμος ακολουθήσει το αμερικανικό πρότυπο – ακραίος καπιταλισμός, όχι δημόσιες επενδύσεις, απανθρωπία ως τρόπος ζωής, διαστροφή της καθημερινής αρετής- τότε θα ακολουθήσουν και οι ίδιες κοινωνικές παθογένειες. Είναι νέες αρρώστιες του κοινωνικού σώματος που προέκυψαν από το διαιτολόγιο διατροφής με σκουπίδια: Σκουπιδομίντια, σκουπιδεπιστήμη, σκουπιδοκουλτούρα, σκουπιδοσοφία, σκουπιδοοικονομία και άνθρωποι μεταχειριζόμενοι συνανθρώπους και την κοινωνία σαν σωρό σκουπιδιών. Έτσι σιτίστηκε η Αμερική επί πάρα πολύ καιρό.

https://eand.co/why-were-underestimating-american-collapse-be04d9e55235

Η υποκρισία ενός αποσαθρωμένου συστήματος αποκαλύφθηκε στο Νταβός: Γλείφουν εκεί που φτύνουν!

1

  Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Μπορεί οι διεθνείς εξελίξεις των τελευταίων ημερών να έχουν χαθεί μέσα στην κυβερνητική παρωδία για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Παρόλα αυτά, αυτό που έγινε στο φετινό Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός στην Ελβετία, ήταν άκρως ενδιαφέρον και εκπαιδευτικό για τις κοινωνίες όλων των χωρών του πλανήτη.

Όσοι κατάφεραν να αποσπάσουν την προσοχή τους από το τραγικό θέατρο των Αθηνών, έγιναν μάρτυρες μια απαράμιλλης υποκρισίας, ενός αποσαθρωμένου συστήματος το οποίο έχει πεθάνει, και προσπαθεί πεισματικά να παρουσιάσει μια εικόνα ότι είναι ζωντανό. Για μια ακόμη φορά κεντρικό πρόσωπο σε αυτό το σημαντικό γεγονός ήταν ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τράμπ.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος από τη στιγμή που έκατσε στην καρέκλα του Οβάλ Γραφείου, στο Λευκό Οίκο, δεν περνά λεπτό που να μην δεχθεί επίθεση, κυρίως για θέματα που δεν απασχολούν την κοινωνία και τους πολίτες, όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά παγκοσμίως. Οι επιθέσεις αυτές, έχει γίνει κατανοητό πλέον και στα μικρά παιδιά, έχουν ως εφαλτήριο το σύστημα της παγκοσμιοποίησης, και τους υπαλλήλους τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, αλλά και την απαξιωμένη, ηθικά και πολιτικά, κοινότητα του Χόλυγουντ, που ζει με την πλάνη ότι την παίρνει κανείς στα σοβαρά.

Το Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός παραδοσιακά, και η φετινή συνάντηση δεν αποτέλεσε εξαίρεση, είναι το κορυφαίο σημείο συνεύρεσης των ηγετικών προσωπικοτήτων του συστήματος της παγκοσμιοποίησης, και των υπαλλήλων τους που έχουν στρατηγικά τοποθετηθεί στις ηγεσίες κυβερνήσεων σε όλο τον πλανήτη.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, όλα τα αστέρια της παγκοσμιοποίησης μαζεύτηκαν στο καλυμμένο από το χιόνι Νταβός, μαζί με τους υπαλλήλους τους στο χώρο της πολιτικής, για να πουν τον πόνο τους, και να συμφωνήσουν, για πολλοστή φορά, πόσο καλή είναι η παγκοσμιοποίηση. Με απλά λόγια να αλληλοσυγχαρούν ο ένας τον άλλο.

Είχαν βέβαια και τις κεντρικές ατραξιόν, τους κορυφαίους υπαλλήλους. Τη σκληρή και αρνούμενη να αντιληφθεί ότι είναι πολιτικά τελειωμένη, Καγκελάριο της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, η οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον όποιου τολμά να ασκήσει κριτική στο σύστημα Σόρος και λοιπών συγγενών, και εναντίον όποιου έχει το θάρρος να πει ότι θα υπερασπίσει το εθνικό συμφέρον της χώρας του και την ασφάλεια των πολιτών του. Το μεγάλο βέβαια χαρτί στην παρτίδα, το νέο αστέρι της ομάδας των ανώτερων υπαλλήλων, ο πονηρός, ευέλικτος, Γάλλος, Πρόεδρος της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν. Αυτός, για να θολώσει τα νερά μας έδωσε και μια δόση κριτικής, με γαλλική κομψότητα και κούφια λόγια.

Τη σούπα βέβαια στο φετινό γκαλά της παγκοσμιοποίησης χάλασε ο επικίνδυνος για το τραγικό αυτό συνάφι, Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ, όταν ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να μεταβεί στο Νταβός, και μάλιστα με τη μεγαλύτερη αμερικανική αντιπροσωπεία που έχει συμμετάσχει ποτέ στο Φόρουμ. Κουβάλησε σχεδόν το σύνολο του Υπουργικού Συμβουλίου και του οικονομικού επιτελείου του.

Για χρόνια είχαμε συνηθίσει να γινόμαστε θεατές σε δήθεν διαδηλώσεις εναντίον της παγκοσμιοποίησης, από τις πληρωμένες ομάδες του ίδιου του συστήματος. Ξαφνικά φέτος ο εχθρός των ίδιων διαδηλωτών δεν ήταν η διαβολική παγκοσμιοποίηση, αλλά η μεγαλύτερη απειλή για αυτήν, ο Αμερικανός Πρόεδρος.

Ο εχθρός έφτασε στο Νταβός και εκεί άρχισε το γέλιο και η τραγωδία μαζί. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Σπρώχνονταν ποιος θα τον χαιρετίσει. Κρέμονταν στην κυλιόμενη σκάλα για να βγάλουν με τα κινητά μια selfie, μαζί του. Τον γέμισαν κομπλιμέντα και το γλείψιμο πήγε σύννεφο.

Βέβαια, η εικόνα αυτή σε καμία δεν πέρασε στους υπαλληλικούς οργανισμούς των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης. Μούγγα στη στρούγκα. Έπρεπε να κάνεις ειδική έρευνα για να βρεις τέτοιας απόχρωσης ρεπορτάζ.

Και για να μπούμε και στην ουσία της ιστορίας. Την ώρα που οι υπάλληλοι, δήθεν ηγέτες κυβερνήσεων, συναντιόνταν μεταξύ τους για να πουν τον πόνο τους και το ποίημα που δεν απασχολεί κανέναν, ο Ντόναλντ Τράμπ, καλούσε σε δείπνο τους ισχυρότερους επιχειρηματίες του πλανήτη, όχι για να τους παρακαλέσει, αλλά, ως μαθητούδια, για να του πουν ένας, ένας με τη σειρά μπροστά στις κάμερες, πόσα δις σκοπεύουν να σκάσουν για επενδύσεις στην Αμερική. Και δεν μιλάμε για παιδάκια μιλάμε για τους καρχαρίες τους διεθνούς οικονομικού συστήματος.

Μια ματιά στη λίστα που ακολουθεί το επιβεβαιώνει. Kasper Rorsted, Adidas (Apparel)—Germany, Joe Kaeser, Siemens AG (Tech)—Germany, Heinrich Hiesinger, Thyssenkrupp AG (Industrials)—Germany, Eldar Saetre, Statoil ASA (Energy)—Norway, Mark Schneider, Nestle SA (Food and Beverage)—Switzerland, Vas Narasimhan, Novartis AG (Pharmaceutical)—Switzerland, Mark Tucker, HSBC (Financial Services)—UK, Patrick Pouyanne, Total SA (Energy)—France, Carlos Brito, Anheuser-Busch InBev NV (Food and Beverage)—Netherlands, Rajeev Suri, Nokia Corporation (Technology)—Finland, Punit Renjen, Deloitte (Consulting)—UK, Martin Lundstedt, AB Volvo (Auto)—Sweden, Werner Baumann, Bayer AG (Pharmaceutical)—Germany, Bill McDermott, SAP SE (Technology)—Germany, Ulrich Spiesshofer, ABB Ltd (Manufacturing)—Switzerland.

Όλοι αυτοί έδωσαν διαπιστευτήρια, σε αυτόν που το ίδιο τους, υπό κατάρρευση, σύστημα, κτυπάει αλύπητα σε καθημερινή βάση. Την ίδια στιγμή το παράρτημα του συστήματος πίσω στις ΗΠΑ (Δημοκρατικό Κόμμα, Ελίτ της Ουάσιγκτον και καθεστωτικά ΜΜΕ), στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Βλέποντας την πραγματική εικόνα, και όχι αυτή των ξευτελισμένων πια μέσων ενημέρωσης, αρχίζουν να ανησυχούν. Αρχίζει να επικρατεί ο Τράμπ και αντιμετωπίζουν το φάσμα της εξαφάνισης. Μήπως τελικά, αργά αλλά σταθερά ο Τράμπ, γίνεται αποδεκτός; Μήπως το ελεύθερο, αλλά δίκαιο εμπόριο, είναι το σωστό μονοπάτι; Μήπως η προστασία τους εθνικού συμφέροντος και των συμφερόντων των πολιτών, από κάθε έθνος – κράτος, και όχι ο αχταρμάς, της στρεβλής και άδικης για τους πολίτες, παγκοσμιοποίησης, είναι αυτό που θα φέρει σταθερότητα και ευημερία στον πλανήτη; Μήπως αυτός που μισούν, λοιδορούν και έχουν βάλει στόχο να εξαφανίσουν, είναι η μοναδική τους ελπίδα για να μην εξαφανιστούν οι ίδιοι και οι επιχειρήσεις τους; Μήπως; Μήπως να πάψουν να είναι υποκριτές και να σταματήσουν να γλείφουν εκεί που φτύνουν και να αρχίσουν να λένε την αλήθεια, στηρίζοντας τον απλό πολίτη που στην τελική είναι και ο βασικός πελάτης τους;

Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος – Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies (SAIS), The Johns Hopkins University, και Μέλος του International Institute for Strategic Studies.

Πηγή: Η υποκρισία ενός αποσαθρωμένου συστήματος αποκαλύφθηκε στο Νταβός: Γλείφουν εκεί που φτύνουν! http://mignatiou.com/2018/01/i-ipokrisia-enos-aposathromenou-sistimatos-apokalifthike-sto-ntavos-glifoun-eki-pou-ftinoun/

Μια νέα ταυτότητα για τα Σκόπια

0
Το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ με όρους ισχύος
Διαδηλωτές διαμαρτύρονται εναντίον μιας συμφωνίας που θα εξασφάλιζε την ευρύτερη επίσημη χρήση της αλβανικής γλώσσας στα Σκόπια, στις 9 Μαρτίου 2017. REUTERS / Ognen Teofilovski
Περίληψη:

Τα ζητήματα εθνικής ταυτότητας δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ήσσονος σημασίας ως προς την ισχύ ενός κράτους, καθώς αποτελούν μέρος της ίδιας της υπόστασής του, και την βάση πάνω στην οποία θα αναπτυχθούν και θα εδραιωθούν όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές ισχύος του.

Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΙΟΛΙΟΣ είναι υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Το ζήτημα της επίλυσης της διαφοράς μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ ταλανίζει εδώ και δεκαετίες πλέον τις διμερείς σχέσεις των δύο κρατών, και χαρακτηρίζεται από περιόδους κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης που συνοδεύονται από διαπραγματευτικές και διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες, με αρνητικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα.

Η επαναφορά του στο προσκήνιο της διμερούς ατζέντας ήταν αποτέλεσμα της πρόσφατης κυβερνητικής αλλαγής στην γείτονα χώρα και η αντικατάσταση του σκληροπυρηνικού εθνικιστή πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφκσι από μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ του Κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών και μικρών κομμάτων της αλβανικής μειονότητας, η οποία έχει θέσει ως προτεραιότητα την επίλυση του συγκεκριμένου ζητήματος, καθώς αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ (διαδικασίες που μπλοκάρονται συστηματικά από την ελληνική πλευρά από το 2008). Αυτό το παράθυρο ευκαιρίας επέλεξε να εκμεταλλευτεί και η ελληνική κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι μια ενδεχόμενη επιστροφή του Γκρούεφκσι στην εξουσία θα σημάνει την εκ νέου σκλήρυνση της στάσης της ΠΓΔΜ και συνεπώς την απώλεια της δυνατότητας υιοθέτησης μίας συμβιβαστικής λύσης.

26012018-1.jpg

Διαδηλωτές διαμαρτύρονται εναντίον μιας συμφωνίας που θα εξασφάλιζε την ευρύτερη επίσημη χρήση της αλβανικής γλώσσας στα Σκόπια, στις 9 Μαρτίου 2017. REUTERS / Ognen Teofilovski
—————————————————————————————–

Το ερώτημα βέβαια που ανακύπτει είναι αν η παραπάνω αλλαγή φρουράς που συνέβη στην διακυβέρνηση της ΠΓΔΜ σημαίνει ουσιαστική αλλαγή στην χάραξη της εθνικής στρατηγικής στο ζήτημα της ονομασίας ή πρόκειται για μια κατ’ όνομα διαλλακτικότερη προσέγγιση του ζητήματος. Όπως προκύπτει από τις πρόσφατες (17/01/2018) δηλώσεις του διαπραγματευτή της ΠΓΔΜ κ. Ναουμόφσκι, επιβεβαιώνεται η άποψη ότι δεν έχει επέλθει καμία ουσιαστική αλλαγή στις θέσεις της γείτονος χώρας. Αυτή η εξέλιξη δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη, καθώς το ζήτημα της ονομασίας, το οποίο συνδέεται άμεσα με την ταυτότητα μιας χώρας και την θέση της στην διεθνοπολιτική διάρθρωση του αντίστοιχου περιφερειακού αλλά και του διεθνούς συστήματος, βρίσκεται στον πυρήνα της εθνοκρατικής υπόστασης της ΠΓΔΜ, και συνεπώς δεν μπορεί να μεταβάλλεται με συνοπτικές διαδικασίες που θα εκκινούνται από αλλαγές στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Στο σημείο ετούτο εδράζεται και η λανθασμένη ελληνική προσέγγιση στο φλέγον αυτό ζήτημα που ακολουθείται από την ανάκυψη του ζητήματος στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και την ανάδυση της νέας αυτής κρατικής οντότητας μέχρι και σήμερα που επανέρχεται το ζήτημα και πάλι στην επικαιρότητα. Βέβαια, όπως ήταν και είναι φυσικό, η προσπάθεια δημιουργίας μιας «μακεδονικής» εθνικής ταυτότητας αποσυνδεδεμένης από το ελληνικό πολιτιστικό, και κατ’ επέκταση εθνικό, στερέωμα πυροδότησε και πυροδοτεί πλήθος αντιδράσεων όχι μόνο στο επίπεδο της ελληνικής κοινής γνώμης αλλά και μεταξύ των ακαδημαϊκών της ιστορικής επιστήμης. Από την άλλη, όμως, το μέγεθος αυτών των κινητοποιήσεων έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την διαμόρφωση της στρατηγικής των ελληνικών κυβερνήσεων, μην αφήνοντας περιθώρια σε μια ρεαλιστική (με όρους Διεθνών Σχέσεων) ανάλυση του ζητήματος και κατά συνέπεια σε μια αποτελεσματικότερη περιφερειακή στρατηγική.

Μια ρεαλιστική ανάλυση, λοιπόν, θα εκκινούσε από το γεγονός ότι, λόγω της αναρχίας (δηλαδή, λόγω της μη ύπαρξης μιας ανώτατης αρχής) που επικρατεί σε επίπεδο διεθνούς συστήματος, η διεθνής πολιτική και η διάρθρωση των διμερών σχέσεων διαμορφώνεται στην βάση του εθνικού συμφέροντος και της ισχύος, και όχι του δικαίου ή της ιστορικής αλήθειας. Συνεπώς, ούτε μια απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν θα μπορούσε να διασφαλίσει την μη οικειοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας από την γείτονα χώρα (όπως άλλωστε απέδειξε η εμπειρία της τελευταίας εικοσαετίας) ούτε μια σειρά εμπεριστατωμένων ιστορικών μελετών από την ελληνική πλευρά περί της ελληνικότητας της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας θα μπορούσε να μεταπείσει τους γείτονες της Ελλάδας για το ποια ιστοριογραφική προσέγγιση θα πρέπει να ασπαστούν κατά την αναζήτηση των ιστορικών θεμελίων της εθνοκρατικής τους υπόστασης. Και όλα αυτά, δεδομένης της περιορισμένης ισχύος της Ελλάδας, τόσο κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 (οπότε και τέθηκαν οι βάσεις πάνω στις οποίες θα εξελισσόταν το ζήτημα της ονομασίας) όσο και σήμερα, αλλά και της ανάγκης των Μεγάλων Δυνάμεων, και ιδίως των ΗΠΑ, για την όσο το δυνατόν πιο άμεση σταθεροποίηση των κρατών που προέκυψαν από την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και την αποκατάσταση μιας σχετικής ισορροπίας στην περιφέρεια της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και των Δυτικών Βαλκανίων ειδικότερα. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν είχε την δύναμη (αν και το εμπορικό εμπάργκο που επιβλήθηκε αρχικά αποτέλεσε μια κίνηση άσκησης πίεσης), και οι σύμμαχοί της το συμφέρον, να επιβάλλουν μια λύση διαφορετική από αυτή που πρόκρινε το εθνικό συμφέρον της ΠΓΔΜ.

Στο επίκεντρο, λοιπόν, αυτού του εθνικού συμφέροντος των Σκοπίων βρισκόταν, και βρίσκεται ακόμα (καθώς η εσωτερική ενδυνάμωση και σταθεροποίηση της χώρας δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι και σήμερα), η εθνική της ταυτότητα, η οποία συνδέεται φυσικά άρρηκτα με την ονομασία της. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα ζητήματα εθνικής ταυτότητας δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ήσσονος σημασίας ως προς την ισχύ ενός κράτους, καθώς αποτελούν μέρος της ίδιας της υπόστασής του, και την βάση πάνω στην οποία θα αναπτυχθούν και θα εδραιωθούν όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές ισχύος του. Αν ένα κράτος δε διαθέτει μια σαφώς διαμορφωμένη και αυτόνομη εθνική ταυτότητα, εντός τουλάχιστον του ισχύοντος εθνοκεντρικού διεθνούς συστήματος, τότε θα αντιμετωπίσει προβλήματα και στην εσωτερική πολιτική και πολιτειακή οργάνωσή του (λόγω της αντιπαλότητας των διάφορων εθνοτικών ομάδων) αλλά και στην οικονομική και στρατιωτική ενδυνάμωσή του.

Είναι, λοιπόν, αναμενόμενο ένα νεοσύστατο κράτος να αρχίσει άμεσα την αναζήτηση/διαμόρφωση μιας εθνικής ταυτότητας προκειμένου να αποφύγει την κατάρρευση. Πολύ δε περισσότερο όταν προέρχεται από μια κρατική οντότητα που η ίδια κατέρρευσε λόγω αυτής της ύπαρξης πολλών εθνοτικών ομάδων και τα διάδοχα κράτη της ενεπλάκησαν σε εσωτερικές πολεμικές αντιπαραθέσεις που οδήγησαν στην περαιτέρω διάσπασή τους. Η επιλογή της τότε ηγεσίας της ΠΓΔΜ ήταν να αξιοποιήσει το ιδεολόγημα του «μακεδονισμού» που είχε αναπτυχθεί ήδη από τον Μεσοπόλεμο, να το συνδέσει με την ιστορική παρακαταθήκη της αρχαίας Μακεδονίας και να διεκδικήσει την γραμμή διαδοχής ενός αρχαίου ένδοξου βασιλείου που δεν συνδεόταν με την ιστορία κανενός από τα γειτονικά κράτη (Σερβία, Βουλγαρία και Αλβανία) που διέθεταν δικές τους μειονοτικές εθνικές ομάδες στο έδαφός της και που θα μπορούσαν να τις αξιοποιήσουν προς όφελός τους στο πλαίσιο μιας αναθεωρητικής εξωτερικής πολιτικής.

Δυστυχώς για την ελληνική περίπτωση και την ιστορική αλήθεια, η προσπάθεια αυτή της γειτονικής χώρας έγινε αποδεκτή από τις Μεγάλες Δυνάμεις για τους λόγους που προαναφέρθηκαν και έτσι οδηγηθήκαμε στην ενδιάμεση συμφωνία του 1995, η οποία οδήγησε με την σειρά της στην defacto αναγνώριση της ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα από ένα πολύ μεγάλο αριθμό χωρών. Έτσι οικοδομήθηκε και η αντίστοιχη εθνική ταυτότητα, η οποία δεν έχει εδραιωθεί ακόμα, κυρίως λόγω της ισχυρής αλβανικής μειονότητας της χώρας, αλλά καλλιεργείται συστηματικά μέσω προγραμμάτων όπως το «Σκόπια 2014», τα οποία μπορεί να φαντάζουν γραφικά και να συγκεντρώνουν τα σκωπτικά σχόλια μερίδας του εγχώριου και διεθνούς Τύπου, αλλά δεν παύουν να συνιστούν μια οργανωμένη προσπάθεια εδραίωσης της όποιας εθνικής ταυτότητας της χώρας.

Εφόσον, λοιπόν, γίνει αντιληπτό το πλαίσιο εντός του οποίου διαμορφώθηκε το ζήτημα της ονομασίας, υπάρχουν περιθώρια ρεαλιστικής αντιμετώπισής του. Καταρχήν θα πρέπει να σταθμιστεί κατά πόσο η κατάρρευση της ΠΓΔΜ, την οποία μπορεί να επιφέρει μια άνωθεν επιβεβλημένη αλλαγή ονομασίας, και άρα εθνικής ταυτότητας, είναι προς όφελος της Ελλάδας. Κι αυτό γιατί μια διάσπαση ή αποσταθεροποίησή της θα ενδυναμώσει τα γειτονικά κράτη της Βουλγαρίας και της Αλβανίας, τα οποία εμφανίζουν κατά διαστήματα αναθεωρητικές τάσεις (ιδίως η Αλβανία) και αποτελούν ισχυρότερους εν δυνάμει αντίπαλους από τα ασθενικά Σκόπια. Αν λοιπόν δεν αποτελεί επιδίωξη η περαιτέρω αποσταθεροποίηση της ΠΓΔΜ, θα πρέπει να διαμορφωθεί μια στρατηγική επηρεασμού και διαμόρφωσης των εξελίξεων στην χώρα ως προς το ζήτημα της ονομασίας, αλλά όχι η εύκολη επιλογή του συμβιβασμού για μια άμεση λύση, που ουσιαστικά θα επικυρώσει το υπάρχον καθεστώς.

Η πρώτη λύση που προκρίνεται πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις είναι η άσκηση πιέσεων είτε άμεσα (εφόσον υπάρχουν μοχλοί άσκησή τους και άρα σημαντική ισχύς) είτε έμμεσα (μέσω των συμμάχων και των δικτύων συμμαχικών σχέσεων που μια χώρα μπορεί να διαθέτει). Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει περιοριστεί μέχρι στιγμής σε αυτή την παραδοσιακή στρατηγική, εναλλάσσοντας στο μέτρο του δυνατού, τη μια μορφή άσκησης πιέσεων με την άλλη (από το εμπάργκο της δεκαετίας του 1990 έως το βέτο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008). Εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι η στρατηγική αυτή μπορεί να επιτρέπει την καθυστέρηση των όποιων εξελίξεων, αλλά δυστυχώς δεν μεταβάλλει την defacto κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, και η οποία βασίζεται στην προώθηση των συμφερόντων των συμμάχων της Ελλάδας στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Συνεπώς, θα πρέπει να αναζητηθεί μια στρατηγική η οποία θα οδηγήσει σταδιακά στη μεταστροφή της πολιτικής ηγεσίας της ΠΓΔΜ στο ζήτημα της ονομασίας. Μια τέτοια πιθανή εναλλακτική θα ήταν η εκκίνηση μιας συντονισμένης προσπάθειας από την ελληνική πλευρά, με πιθανούς συμμάχους και εκτός συνόρων, όχι για την απόδειξη της ελληνικότητας του μεγαλύτερου μέρους της γεωγραφικής Μακεδονίας, κάτι που είναι αυταπόδεικτο και καταγεγραμμένο σε πλήθος πλέον αξιολογότατων μονογραφιών, αλλά για την διαμόρφωση και τεκμηρίωση μιας ξεχωριστής εθνικής ταυτότητας των κατοίκων της ΠΓΔΜ στην βάση της ιστορικής πραγματικότητας της περιοχής. Με τον τρόπο αυτό, η Ελλάδα θα καταφέρει να εμπλακεί στην διαδικασία εσωτερικής ενδυνάμωσης της χώρας επηρεάζοντας την ανάπτυξη ενός ιδιαίτερα σημαντικού συντελεστή ισχύος της, όπως είναι η ιδεολογική βάση της εθνοκρατικής της υπόστασης, και αυξάνοντας την επιρροή της στην γειτονική χώρα αλλά και την ευρύτερη περιοχή.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ο αρχιτέκτονας των οικονομικών μεταρρυθμίσεων στην Κίνα

0

Ο Λίου Χε, ο οποίος σπούδασε στο Χάρβαρντ, εντυπωσίασε με την ομιλία που έδωσε στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας και, απ’ ό,τι φαίνεται, θα ακούμε συχνότερα για τη συμβολή του στην πρόοδο της Κίνας.

Ο σπουδασμένος στο Χάρβαρντ τεχνοκράτης της κινεζικής οικονομίας Λίου Χε θα είναι πλέον ολοένα και περισσότερο στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής μετά την ομιλία του την Τετάρτη στο Νταβός της Ελβετίας.

Πέρυσι στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ την Κίνα είχε εκπροσωπήσει ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ. Φέτος, όμως, στο βήμα, ως εκπρόσωπος της Κίνας, ανέβηκε ο οικονομικός σύμβουλος του προέδρου, Σι Λίου Χε, πράγμα που καταδεικνύει τον σημαίνοντα ρόλο που έχει αρχίσει να παίζει στη λήψη αποφάσεων.

Δοκιμασμένος στα δύσκολα

Ο 65χρονος, που επιβίωσε από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο, προορίζεται να γίνει ο αρχιτέκτονας του χρηματοπιστωτικού και οικονομικού συστήματος της Κίνας. Στη χώρα του είναι γνωστή η παρασκηνιακή ανάμειξή του στη χάραξη της πολιτικής και, σύμφωνα με αναλυτές, θεωρείται ο φυσικός διάδοχος του αντιπροέδρου Μα Κάι, ο οποίος είναι επικεφαλής μιας νέας υπερεπιτροπής, που είναι επιφορτισμένη με τη στενή εποπτεία και τη δραστική αντιμετώπιση κινδύνων που γεννώνται στον χρηματοπιστωτικό κλάδο. Μάλιστα, όπως είναι γνωστό, ο Κινέζος αντιπρόεδρος προβλέπεται σύντομα να συνταξιοδοτηθεί.

Ο Λίου, ο οποίος διορίστηκε μέλος της 25μελούς Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας τον Οκτώβριο, θα σχεδιάσει τη μετάβαση της κινεζικής οικονομίας προς ένα μοντέλο ανοικτής αγοράς και φιλοδοξεί να καταφέρει να τιθασεύσει τον αχαλίνωτο δανεισμό των περασμένων ετών.

«Ο Λίου θα συνδυάζει τις αντίστοιχες αρμοδιότητες που είχαν στις ΗΠΑ ο Λάρι Σάμερς ως διευθυντής του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου και ο Μπεν Μπερνάνκι ως πρόεδρος της Fed. Επιπλέον, θα είναι ο κορυφαίος οικονομικός σύμβουλος του προέδρου», σύμφωνα με τον Σεν Τζιαγκουάγκ, επικεφαλής οικονομολόγο για την Ασία στη Mizuho Securities Asia Ltd στο Χονγκ Κονγκ. «Δεν θα επιβλέπει μόνο τις χρηματαγορές, συμπεριλαμβανομένης της νομισματικής πολιτικής, αλλά και τη σχετική δημοσιονομική πολιτική και τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να προωθηθούν».

Ο Λίου είναι ο «εγκέφαλος» πίσω από τις μεταρρυθμίσεις για τον περιορισμό της υπερπροσφοράς και για την απελευθέρωση των αγορών, και θα είναι βασικός διαμορφωτής των οικονομικών πολιτικών που θα ακολουθηθούν τα επόμενα πέντε χρόνια, συμπλήρωσε ο Σεν.

Περισσότερο εξοικειωμένος με παρασκηνιακούς ρόλους στην κινεζική πολιτική, είναι υπεύθυνος της Διεύθυνσης Χρηματοπιστωτικών και Οικονομικών Υποθέσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, ο Λίου φέτος στο Νταβός εκπροσώπησε επάξια τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και υπεραμύνθηκε της παγκοσμιοποίησης και του ελεύθερου εμπορίου. Οταν ο Τραμπ είχε πρωτοεκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ εμφανιζόταν ως ένθερμος υποστηρικτής της παγκοσμιοποίησης.

Ο Λίου Χε θα πρέπει να επιλύσει τον γρίφο του κινεζικού χρέους

Με το κινεζικό χρέος να πλησιάζει το 300% του ΑΕΠ και να αποτελείται κυρίως από ένα σύνθετο πλέγμα επιχειρηματικού και οικιακού δανεισμού, η πρόκληση της κινεζικής οικονομίας είναι να απεξαρτηθεί από τον υπερβολικό δανεισμό, χωρίς όμως να προκαλέσει ραγδαία πτώση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων. Αυτό θα παρεμπόδιζε την ανάπτυξη της οικονομίας. Ο Τζέιμς Στεντ, συγγραφέας για την κινεζική οικονομία και πρώην στέλεχος διαφόρων κινεζικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, θεωρεί βέβαιο ότι ο Λίου Χε θα παίξει αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη της οικονομικής στρατηγικής, ανεξαρτήτως της θέσης που θα αναλάβει.

Πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν ότι ήταν ο συντάκτης μιας ανώνυμης επιστολής που δημοσιεύτηκε στη «Λαϊκή Ημερησία» τον Μάιο του 2016, υποστηρίζοντας ότι η Κίνα πρέπει να λύσει τα προβλήματά της με τα κόκκινα δάνεια και να αντιμετωπίσει τους κινδύνους από τον υπερδανεισμό. «Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ο Λίου είναι το πρόσωπο πίσω από την επιστολή», σύμφωνα με επισκέπτη καθηγητή του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ. «Ποτέ δεν κρύβει κάτω από το χαλί τα προβλήματα και τις δυσκολίες της κινεζικής οικονομίας».

Κανείς, βέβαια, δεν μπορεί να ξέρει αν ο Λίου θα διορισθεί πρόεδρος της εποπτεύουσας οικονομικής αρχής, αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, θα ηγείται άτυπα των διαβουλεύσεων εντός της. Ο Λίου εισήχθη στα τέλη του 1970 στο Πανεπιστήμιο Ρένμιν του Πεκίνου και ειδικεύτηκε στη βιομηχανική οικονομία, σύμφωνα με βιογραφικό του στο πρακτορείου ειδήσεων Xinhua. Συνέχισε με σπουδές για τις επιχειρήσεις και το εμπόριο στο University of South Orange του Νιου Τζέρσεϊ και στη συνέχεια πήγε στο Χάρβαρντ, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη δημόσια διοίκηση.

Πρώην στρατιώτης και βιομηχανικός εργάτης, που στάλθηκε στα βορειοανατολικά της Κίνας στη διάρκεια της Πολιτισμικής Επανάστασης του 1966-1976, ο Λίου συμμετείχε στον σχεδιασμό του πενταετούς πλάνου για την οικονομία. Μεγάλο μέρος της καριέρας του το πέρασε στην Κρατική Επιτροπή Σχεδιασμού, που στο παρελθόν καθόριζε στις τιμές όλων των προϊόντων. Ο Λίου έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση ενός ανοικτού διαύλου μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών, καθώς, όταν οι διεθνείς αγορές κατέρρεαν στη διάρκεια της αμερικανικής χρηματοπιστωτικής κρίσης, ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των ιθυνόντων της αμερικανικής οικονομίας και των ανώτατων πολιτικών στελεχών στην Κίνα.

“Καθημερινή”

Έμεινε μόνος

5
Διαβάζω στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα, προφανώς μετά τη συνάντηση με τους πολιτικούς αρχηγούς και διαπιστώνω μια ηπιότητα στο λόγο του. Ακριβώς, την ηπιότητα που χρειαζόταν όταν άνοιξε το “σκοπιανό” και απαιτούνταν συναινέσεις για να προχωρήσει.
Τότε, και ο κ. Τσίπρας και τα κυβερνητικά στελέχη μιλούσαν σαν αυτοκράτορες. σαν να απευθύνονταν στους υπόδουλούς τους.
Τώρα αντιλαμβάνονται πως είναι μόνοι. Πως θα σηκώσουν μόνοι το φορτίο της πορείας λύσης του προβλήματος. Διότι πορεία θα έχουμε, ή καλύτερα πλαίσιο λύσης, και όχι λύση του προβλήματος.
Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η κυβέρνηση, αρχικώς, επεδίωξε να αναδείξει τις διαφορετικές τάσεις της Νέας Δημοκρατίας στο θέμα. Έπαιξε, δηλαδή με ένα εθνικό ζήτημα. Έπαιξε εν ου παικτοίς. Αλλά, αυτά είναι λεπτομέρειες για τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του.
Τέλος, η ευθύνη για την προώθηση των προβλημάτων της χώρας ανήκει στην κυβέρνηση. Ας αναλάβει ο κ. Τσίπρας αυτήν την ευθύνη και ας προχωρήσει. Μέχρι εκεί που μπορεί να πάει.
Όσο για τον ελληνικό λαό έχει κάθε δικαίωμα να εκδηλώνει τη θέση του με όλους τους πρόσφορους τρόπους.
Η επίθεση εναντίον του δείχνει αυταρχική νοοτροπία. Και, φυσικά, η ιστορία έχει αποδείξει ότι αυτού του είδους η κυβερνητική συμπεριφορά πληρώνεται.

Θα πάω…

1

Aντώνης Ν. Βγόντζας  27/01/201809 “Πρώτο Θέμα”

Εχω καταλήξει. Εχω ζυγίσει όλα τα πράγματα.

Αυτά που έχω διδαχθεί και έχω μάθει. Αυτά που γνωρίζω και έχω μελετήσει. Ολα όσα έχω ανταλλάξει με φίλους και ανθρώπους που εκτιμώ τη γνώμη τους. Την ερχόμενη Κυριακή, λοιπόν, θα πάω στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα για το Μακεδονικό.

Θα πάω…

Γιατί το θέμα του συλλαλητηρίου, τα κίνητρα, ο πυρήνας του ομολογημένου στόχου του και ο ειρηνικός χαρακτήρας του με γοητεύουν και με βρίσκουν σύμφωνο. Το Μακεδονικό είναι ένα πολύ σοβαρό εθνικό ζήτημα. Αυτό το κρατικό μόρφωμα, που το αναγνωρίζω και δεν το επιβουλεύομαι ως Ελληνας, έχει βαθύτατο αλυτρωτικό χαρακτήρα και φύση. Αυτό αποδεικνύεται από τη σύντομη ιστορική του μέχρι σήμερα πορεία, την επιλογή του ονόματος, τις συνθήκες επιλογής, το Σύνταγμά του, αυτά που διδάσκουν στα σχολεία τους και τις εμβληματικές πολιτιστικές  επιλογές τους.

Θα πάω…

Απ’ όλα όσα με προβληματίζουν και ανησυχώ, το πιο βασικό είναι ο θεμελιώδης νόμος του κράτους αυτού. Με βασανίζει ο διακηρυκτικός και διεκδικητικός σε βάρος των γειτονικών κρατών (και προφανώς εναντίον της Ελλάδας) χαρακτήρας του προοιμίου του. Μια ατέλειωτη σειρά άρθρων, όπως το 3, το 7, η τροπολογία 4, η τροπολογία 5 και η τροπολογία 7 υποστηρίζουν σθεναρά την αλυτρωτική φύση αυτού του μικρού κράτους. Κορυφαία παραμένει η διάταξη του άρθρου 49, με την οποία το κράτος των Σκοπίων ενδιαφέρεται «για το status και τα δικαιώματα των ανθρώπων που ανήκουν στον μακεδονικό λαό των γειτονικών χωρών… Και ενδιαφέρεται για τα πολιτισμικά, οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών της δημοκρατίας στο εξωτερικό».

Θα πάω…

Γιατί δύσκολα εμπιστεύομαι το πολιτικό προσωπικό αυτού του κράτους. Το Σεπτέμβριο 1995 η Ελλάδα και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας συνομολόγησαν μια Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επέβαλε ένα δεσμευτικό Κώδικα Συμπεριφοράς. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, η Ελλάδα και το κράτος των Σκοπίων άρχισαν διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Αυτές οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας παραβιάζει, καθ’ όλη τη διάρκεια μέχρι σήμερα συστηματικά το γράμμα και το πνεύμα της συμφωνίας. Και, φυσικά, τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από αυτή.

Προβάλλει μεγαλοϊδεατικές εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδας. Σε χάρτες. Σε σχολικά εγχειρίδια. Σε βιβλία Ιστορίας. Ενισχύει αλυτρωτικές διεκδικήσεις και υποδαυλίζει εθνικιστικά αισθήματα μέσα στα σύνορά μας. Μέσα στα εδάφη μας! Χρησιμοποιεί την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στους διεθνείς οργανισμούς. Ακόμα και στα Ηνωμένα Εθνη.

Παρά το γεγονός ότι έχει προσχωρήσει σε αυτά με την προϋπόθεση να χρησιμοποιεί την προσωρινή ονομασία Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Χρησιμοποιεί σύμβολα, όπως ο Ηλιος της Βεργίνας. Και άλλα σύμβολα που ανήκουν στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Προβαίνει ή ανέχεται προκλητικές ενέργειες που υποδαυλίζουν εχθρότητα και φανατισμό. Οπως η παραποίηση της ελληνικής σημαίας και η αντικατάσταση του χριστιανικού σταυρού με τη ναζιστική σβάστικα.

Θα πάω…

Γιατί θέλω να βρεθεί λύση. Και η λύση αυτή να λάβει τις διαστάσεις ενός κεφαλαίου του διεθνούς δικαίου. Δεσμευτική έναντι όλων. Αποκρούω, ρητά, τις σκέψεις να τ’ αφήσουμε όλα για αργότερα. Κάτι τέτοιες αντιλήψεις είναι, περίπου, τυχοδιωκτικές. Χωρίς, όμως, να είμαι ενδοτικός. Αν κάποιοι πρέπει να βιάζονται είναι άλλοι. Και αυτοί και άλλοι βιάζονται για να μπει αυτό το κράτος στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα πάω…

Οχι για να βοηθήσω κάποιους να κάνουν καριέρα. Ούτε για να ανεχτώ τέτοιες «μωρές» φιλοδοξίες, αλλά φιλοδοξώ, μαζί με τους πολλούς άλλους, να δώσουμε στα χέρια αυτών που εκπροσωπούν τη χώρα μας ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Πρέπει να είσαι ιστορικά και πολιτικά τυφλός για να μη διαγνώσεις τις συνέπειες από τη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης. Με παραδειγμάτισε.

Θα πάω…

Μόνος μου… Εστω, με την παρέα μου. Δεν θα με βρείτε σε μπλοκ. Δεν ανέχομαι σε τέτοιες συγκεντρώσεις άλλες σημαίες. Και το μήνυμα από όλους μας θα είναι πεντακάθαρο. Μια σημαία μας εκπροσωπεί. Την κρατήσαμε. Την κρατάμε. Και θα την κρατάμε! Την εθνική μας συνείδηση δεν την καθοδηγεί κανένα κόμμα και καμιά παράταξη. Δεν την έχουμε εκχωρήσει σε κανέναν. Είτε σε πρόσωπα. Είτε σε συλλογικότητες.

Θα πάω…

Δεν ξέρω τι θα πουν γνωστοί και άγνωστοι. Δεν ξέρω πώς θα σχολιάσουν εκείνοι που διεκδικούν αποκλειστικότητες στον εθνικό και ιδεολογικό στοχασμό. Θέλω να πείσω και άλλους να έρθουν σε αυτή τη συγκέντρωση. Να δώσω κι εγώ το μικρό παράδειγμά μου. Ξέρω πολύ καλά ότι ο όγκος του συλλαλητηρίου στέλνει το βασικό και αδιαπραγμάτευτο μήνυμα προς όλους. Και, κυρίως, προς το εσωτερικό της χώρας. Δεν είμαστε ηττοπαθείς. Ακόμα και μέσα στην καυτή λάβα της πολυπαραγοντικής κρίσης που βιώνουμε. Το ’χουμε αποδείξει από παλιά. Στα καίρια προβλήματα της πατρίδας γινόμαστε ξανά μεγάλοι.

Θα πάω…

Δεν είμαι ακροδεξιός. Δεν είμαι εθνικιστής. Δεν είμαι αρχαιολάγνος. Δεν είμαι λαϊκιστής. Ούτε και οι φίλοι και οι παρέες μου. Και, απ’ όσα θυμόμαστε, στις κρίσιμες ώρες των τελευταίων δεκαετιών σταθήκαμε ενεργά στη σωστή μεριά.

“Πρώτο Θέμα”

«H επίδραση Macron ανατέλλει και η επίδραση Τσίπρα είναι το μεγάλο ζητούμενο»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου  [email protected]  www.kalkis.eu

Ποιος δεν θυμάται την προ ολίγων μηνών επίσημη και ευχάριστη επίσκεψη του Emmanuel Macron στη χώρα

μας, τις ομιλίες που εκφώνησαν από την Πνύκα με τον Πρωθυπουργό μας, τα χαμόγελα, τις αμοιβαίες ρεβεράντζες που αντάλλαξαν σε πρώτο ενικό πρόσωπο οι δυο σχεδόν συνομήλικοι ηγέτες, όπως : Emmanuel μου, Alexis ; Ο πρώτος έχει 9 μήνες στην εξουσία και αρκετοί, μέσα κι κυρίως έξω από τη Γαλλία, μιλούν ήδη για το «Macron effect» που ανατέλλει (την θετική δηλαδή επίπτωση που προκαλεί ο Μακρόν στη χώρα του) και καθιστά τη Γαλλία ελκυστική και με προοπτική σταθερότητας, μετά από αρκετά χρόνια. Ο δεύτερος έχει πλέον 3 χρόνια στην εξουσία και το αντίστοιχο θετικό «Τσίπρας effect» είναι το μεγάλο ζητούμενο, που όμως τόσο πολύ το έχει ανάγκη η ελληνική ελκυστικότητα για να πάρει επιτέλους μπρος αναπτυξιακά η καθηλωμένη από το 2007 οικονομία μας.

Μα θα μου πείτε ότι συγκρίνω δυο ανόμοια πολιτικά πρόσωπα, με διαφορετικές πολιτικές καταβολές και διαφορετική προσωπική συγκρότηση. Και θα έχετε απόλυτο δίκαιο. Ο πρώτος εκλέχθηκε υποσχόμενος αλλαγές που θα πονέσουν τους Γάλλους. Ο δεύτερος ψηφίστηκε 3 φορές υποσχόμενος ότι θα μας αυξήσει τα εισοδήματα και θα μας επιστρέψει την εθνική μας υπερηφάνεια σκίζοντας τα Μνημόνια. Όμως η ταπεινότητά μου θέλει να συγκρίνει τον Αλέξη Τσίπρα με τους καλύτερους κι όχι με τους χειρότερους ηγέτες. Διαφορετικά η Ελλάδα θα παραμείνει αιωνίως μια ουραγός κοινοτική χώρα, με όλα τα τρωτά της βαλκανικής της γεωγραφίας, βυθισμένη στην υπανάπτυξη των γειτόνων της. Κι ας έχει κάνει, μετά από 3 μνημόνια, σωρεία θετικών αλλαγών (με όλο τον αναντίρρητο πόνο που επέφεραν σε πολλούς συμπατριώτες μας), υπό τη δαμόκλειο σπάθη των Δανειστών μας, κι όχι γιατί τις θεωρούσε αναγκαίες.

Πέρα από την ηλικιακή συγκρισιμότητα Μακρόν-Τσίπρα, υπάρχει και το συγκρίσιμο στοιχείο μεταξύ τους ότι αμφότεροι συμμετείχαν φέτος στον Φόρουμ του Νταβός. Ποιους είδε ο Τσίπρας στο Νταβός και τι τους απασχόλησε από κοινού ; Είδε τον νέο πρωθυπουργό των Σκοπίων για να διαπραγματευθεί για το γνωστό χρόνιο πρόβλημα που έχουμε μαζί τους, δίχως για το πρόβλημα αυτό να καιγόμαστε εμείς σήμερα. Αυτοί είναι οι επισπεύδοντες. Είδε και συνομίλησε με τον Ιταλό πρωθυπουργό, ενώπιον ακροατηρίου, για το κοινό σοβαρό πρόβλημα του προσφυγικού που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και η Ιταλία. Είδε την Κριστίν Λαγκάρντ, την διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με το οποίο έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς ως προς το αν θα συμμετάσχει ή όχι στο δρομολογημένο 4ο μνημόνιο και με ποια ιδιότητα ; Με την δική μου ιεράρχηση του απλού πολίτη στις παραπάνω 3 συναντήσεις του Τσίπρα στο Νταβός 1η του προτεραιότητα έπρεπε να έχει την Κριστίν Λαγκάρντ γιατί δίχως τις «ευλογίες της», πολύ δύσκολα η Ελλάδα θα βγει στις αγορές κεφαλαίων με το σπαθί της μετά τον Αύγουστο, όπως ισχυρίζεται αβάσιμα η κυβέρνησή του. Και επίσης το Νταβός είναι το σπουδαιότερο φόρουμ για την προσέλκυση άμεσων επενδύσεων (έστω κι αν αυτό δεν αρέσει σε πολλούς συμπατριώτες μας) τις οποίες έχει άμεση ανάγκη η Ελλάδα για να ορθοποδήσει αναπτυξιακά η οικονομία της. Εκεί στο Νταβός όφειλε λοιπόν ο Πρωθυπουργός να απαριθμήσει μια-μια όλες τις θετικές αλλαγές που έγιναν από τις κυβερνήσεις Γ.Α.Π., Σαμαρά και τη δική του, καλώντας έτσι τους διεθνείς επενδυτές να επενδύσουν στην Ελλάδα. Αυτό έκανε στο Νταβός ο φίλος του ο Μακρόν τον οποίο τόσο συχνά επιδιώκει να συναντά. 2η προτεραιότητα του Τσίπρα ορθώς ήταν το προσφυγικό μας πρόβλημα και 3ο και τελευταίο θα έπρεπε να είναι η συνάντησή του με τον σκοπιανό πρωθυπουργό.

Διαβάστε τώρα παρακάτω το ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Isabelle Chaperon της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας LE MONDE στις 26-1-2018 για να δείτε το «Macron effect» στους δυνητικούς επενδυτές στη Γαλλία, η οποία, τηρουμένων των αναλογιών ήταν, όπως και η Ελλάδα, μια απωθητική χώρα για τις επενδύσεις.

Ενώ στο περσινό Νταβός οι Γάλλοι πέρασαν  απαρατήρητοι, αφού είχαν μπροστά τους τις αβέβαιες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές τους, φέτος «Η Γαλλία έχει ανακτήσει την αξιοπιστία της. Την περιμένουν και την ακούνε. Όλοι οι συνομιλητές μας, είπε ο υπουργός Οικονομίας Bruno Le Maire, μας ρωτούν : θα συνεχίσετε;» Ιδού λοιπόν η διαφορά! Και δεν είναι μόνο οι Γάλλοι που το λένε. «Για 1η  φορά εδώ και πολύ καιρό, αισθάνομαι αισιοδοξία που προέρχεται τόσο από τη Γαλλία όσο και από τους επενδυτές που παρακολουθούν τη Γαλλία», δήλωσε ο Paul Rawlinson, πρόεδρος της διεθνούς δικηγορικής εταιρείας Baker McKenzie. Η «επίπτωση Macron» (Macron effect) μετρά πολύ. Ο Γάλλος πρόεδρος έκανε μια ωραία κίνηση προκαλώντας το ενδιαφέρον των διεθνών επιχειρηματιών στο δρόμο του Νταβός, τη Δευτέρα 22 Ιανουαρίου, για να τους πλασάρει τις μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία. «Είναι ικανός, εξειδικεύει τις απόψεις του με λεπτομέρειες, αυτό είναι αρκετά εντυπωσιακό», λέει ο Jamie Dimon, διευθύνων σύμβουλος της αμερικανικής τράπεζας JP Morgan, ένα από τα 140 στελέχη επιχειρήσεων που προσκλήθηκαν στις Βερσαλλίες για αυτόν τον σκοπό. Την περασμένη Τετάρτη, η ομιλία του Μακρόν στο Νταβός ήταν επίσης πολύ ευπρόσδεκτη. «Ήταν μια ομιλία γεμάτη φιλοδοξίες και ανθρωπιά, που θέλει να προσελκύσει επιχειρήσεις. Είχε πολύ έμπνευση», λέει η Sylvain Dhenin, Managing Partner για τη Δυτική Ευρώπη του οίκου Heidrick & Struggles. «Ακόμα ένιωσα πως είμαι κοντά του. Νομίζω ότι έχει μια απλότητα, μια ικανότητα να συνδέεται με τους ανθρώπους, ακόμη και με τις χειρονομίες του», δήλωσε ο Zunaid Ahmed Palak, ένας νέος υπουργός ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών του Μπαγκλαντές, ο οποίος λέει ότι «έμαθε πολλά» παρατηρώντας τον Πρόεδρο της Γαλλίας. Ακόμα και στο κοκτέιλ που διοργάνωσε η πόλη της Φρανκφούρτης, που βρίσκεται σε ανταγωνισμό με το Παρίσι για να προσελκύσει τους μελλοντικούς εξόριστους του Brexit, οι συμμετέχοντες – σχεδόν όλοι Γερμανοί – έδειχναν γοητευμένοι. «Είμαι μια μεγάλη οπαδός (fan) του. Ο Μακρόν φέρνει έναν αέρα φρεσκάδας στην Ευρώπη. Μου άρεσε πραγματικά όταν επέμεινε στις αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης που μοιραζόμαστε στην Ευρώπη», λέει η Saskia Bruysten, μια Βερολινέζα που προωθεί την κοινωνική επιχειρηματικότητα, σε συνεργασία με την νικήτρια του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης την Muhammad Yunus. Δεν είναι περίεργο ότι η ομάδα της Γαλλίας αισθάνεται ότι έχει αέρα στα πανιά της. «Παρακολούθησα τέσσερα στρογγυλά τραπέζια σήμερα το πρωί. Σε όλα αναφέρθηκε το όνομά του», δήλωσε η Elizabeth Ducottet, Διευθύνων Σύμβουλος της οικογενειακής επιχείρησης ιατρικών συσκευών της Thuasne. «Οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι, οι Ασιάτες, όλοι μας λένε : «ο πρόεδρός σας είναι υπέροχος». «Φυσικά, είμαστε περήφανοι!», λέει ο Gerard Mestrallet, ο πρόεδρος της γαλλικής εταιρείας Engie. Και το αστείο της στιγμής στο Νταβός ήταν : «για πρώτη φορά ένας  Γάλλος πρόεδρος μιλά καλύτερα Αγγλικά από τον αμερικανικό πρόεδρο».

Κύριε Πρωθυπουργέ μας, Αλέξη Τσίπρα, ο φίλος σας ο Μακρόν κινείται όπως περιγράφεται παραπάνω και αλλάζει το κλίμα για τη χώρα του. Αφήστε επιτέλους τα κόλπα του πολιτικαντισμού και αποδείξτε στους καπιταλιστές, που επικυριαρχούν παγκοσμίως, ότι πραγματικά ενδιαφέρεστε για την ανάπτυξη της Ελλάδας. Κομμουνιστές επενδυτές φιλάνθρωποι, πέραν των κινέζων, δεν υπάρχουν. Τους τελείωσαν οι Βαρουφάκηδες, οι Λαφαζαναίοι και οι Κωνσταντοπουλαίοι.

 

China Opens World’s Coolest Library With 1.2 Million Books, And Its Interior Will Take Your Breath Away

0

  by​James Gould-Bourn

Nobody likes to be watched while they’re trying to read a book, but we’re willing to make an exception if it means getting to visit this stunning new library in China, because as you can see below, the incredible structure has a giant spherical auditorium in the middle that looks just like a giant eye.

Located in the Binhai Cultural District In Tianjin, the five-story library, which was designed by Dutch design firm MVRDV in collaboration with the Tianjin Urban Planning and Design Institute (TUPDI) and has since been dubbed “The Eye of Binhai”, covers 34,000 square metres and can hold up to 1.2 million books. Taking just three years to complete, the library features a reading area on the ground floor, lounge areas in the middle sections and offices, meeting spaces, and computer/audio rooms at the top. We’re not sure how much studying we’d get done though – we’d be far too busy marveling at the awesome architecture!

This isn’t the first time we’ve written about the endlessly creative MVRDV. Click here to read about their giant scaffold staircase and here for their beautiful market hall in Rotterdam.

More info: MVRDV

Update: Turns out, most of these futuristic-looking floor to ceiling shelves are painted to look like they’re full of books, but in reality, much of the covers in the hall are printed images. The real books are stored in other rooms in the building.

Watch the video for more info: