Αρχική Blog Σελίδα 2822

Egypt possesses keys of future of Eastern Mediterranean oil: Min.

Από
anixneuseis
-
0

By: MENA

CAIRO – 24 April 2018: Minister of Petroleum and Mineral Resources Tarek el-Molla said on Tuesday that Egypt and the European Union (EU) signed a memorandum of understanding on cooperation and strategic partnership in the domain of energy.

In his speech at the inaugural ceremony of a renewable and sustainable energy forum between Egypt and the EU, he added that the agreement helps enhance joint cooperation in the long run.

Egypt and the EU are about to start a new phase of joint action that will contribute to meet the aspirations of Egypt to be a regional hub for energy.

Egypt is now in possession of the keys of the future of gas in Eastern Mediterranean, he pointed out, adding that the EU is an important strategic partner for Egypt in the energy domain.

The EU has extended technical support for the Egyptian oil sector so that Egypt would be attractive to energy investments, he pointed out.

The Egyptian oil sector is now reaping the fruits of economic reforms that are implemented by the government, he said, adding that the year 2017 was full of unprecedented achievements in the oil sector.

https://www.egypttoday.com/Article/3/48532/Egypt-possesses-keys-of-future-of-Eastern-Mediterranean-oil-Min

Erdogan’s Revenge and the Kurdish Dilemma

Από
anixneuseis
-
0

After 4,000 years of continuous habitation, there is no Kurdish presence left in Afrin.

By Maurice Glasman The Nation

YESTERDAY 12:58 PM

Arriving in Baghdad, it is clear who has won the Iraq War. The Shia are in charge. Tower-sized, luminous green posters of Husseyn and Ali define the landscape, draped from Brezhnevite tower blocks, augmented by portraits of martyred fighters in identical uniforms, with a prominent place for Nimr Baqir al-Nimr, the Shia cleric executed by the Saudis. These are reproduced in miniature on every soldier’s hut at checkpoints throughout the city. Tall concrete barricades confine the defeated Sunni minority to their sealed areas. The Iranian-backed Hashti Shabi brigades made light work of the Kurdish Peshmerga in the disputed areas of Kirkuk, Sinjar, and Nineveh, after the Kurdish referendum on independence, and now control the motorway between Erbil and Sulaymaniyah. In Iraq, the Shia won the national war, the Iranians the regional battle, and Russia the global contest. America, France, and Britain ended up making lightning strikes that left no trace.

I had not traveled to visit Iraq, however, but Syria, at the invitation of the Federation of Northern Syria, also known as Rojava.

A very small Kurdish enclave of not more than 2 million people had fought back against ISIS at their worst. The small city of Kobani on the Turkish border was the first place that resisted the supposedly irresistible spread of the caliphate in 2014. And what emerged was extraordinary, an ideology of women’s leadership and equality combined with democratic confederalism based on strong local democratic self-government. The YPJ, the women’s force, and the YPG, which are mixed brigades, turned themselves, with American and British support, into the Syrian Democratic Force that defeated ISIS all the way to Raqqa, establishing their parish commune system in their wake.

In January, I wrote about how Abdullah Ocalan, imprisoned in solitary confinement on an island in the Marmara Sea, was haunting Turkish President Erdogan in his attempt to build an Islamist nationalist state. Erdogan had arrested the leaders of the mainly Kurdish HDP when they did better than expected in elections a couple of years ago, with the imprisoned HDP leaders receiving more than 200-year sentences between them. The Turkish state has broken all public records on the imprisonment of journalists and the political sacking of state workers. It turned out that neither the Gulenists nor the Islamists were the primary focus of Erdogan’s intense attention; instead the Kurds emerged once more as the object of Turkish spite.

It was unacceptable to the Turkish state that a military and political grouping, avowedly inspired by the teaching and leadership of Ocalan, would be permitted to function on its border. Erdogan’s initial flirtation with Ottoman Sunni leadership did not go well as the PYD—as the Syrian Democratic Forces were initially known—not only defeated ISIS in Kobani but began their alliance with Turkey’s NATO allies, America and Britain, and defeated the forces of the caliphate in battle. Erdogan actively courted Iran and Russia in order to gain permission to intervene against the Kurds. He got it.

On January 20, the Turkish Air Force began a 56-day bombing campaign in Afrin—one of the three provinces of the Federation of Northern Syria—and neither the Russian/Syrian air force nor the coalition allies impeded its air campaign against a people with no protection. They bombed the locals from their homes and paid the Al Qaeda, Al Nusra, and ISIS forces on the ground to resume their interrupted reign of rape, dispossession, and expulsion. After 4,000 years of continuous habitation, there is no Kurdish presence left in Afrin. In their place are the Islamist forces backed by Turkey and the Sunni Arab refugees whom Erdogan held as a bargaining chip with the EU. It is ethnic cleansing.

As I rode the pontoon bridge from Iraq into Syria, I thought about Thucydides and the Melian Dialogue in his History of the Peloponnesian Wars. The Athenians had arrived at the island of Melos with 38 ships, carrying more than 3,000 soldiers—including the ancient equivalent of an air force, mounted archers. The Athenian offer was simple: You accept our authority and imperial rule, and in return we will let you live; if not, we will depopulate your island and take it for ourselves. The Melians responded that their natural ally the Lakedaimonians (Spartans) would protect them and that all they wanted was friendship and neutrality, to be left alone to develop their own democracy and way of life. The Athenians responded by saying that justice and rights were enjoyed by equals and that the Melians should recognize that there was a mutual interest in surrendering and preserving their lives and land rather than fighting and losing it all. The Melians did not accept the offer and after they fought and lost were all either murdered or expelled. I’d first come across the dialogue during a community-organizing training with the Industrial Areas Foundation almost 20 years ago.

An identical choice confronted the Kurds of Syria when faced with the reality of their circumstance. The disintegration of the Syrian state offered up the possibility of autonomy or extermination. ISIS, however, had many enemies, and the Kurds went into alliance with the coalition and fought and extended their autonomy. I witnessed what they had achieved, and it is extraordinary.

It is true that the face of Ocalan appears everywhere, as Barzani does in the Kurdish area of Iraq, as Erdogan does in Turkey, as Husseyn does in Baghdad, and it is the latter vein, of a silent imam in occultation, that prevails. We were there on Ocalan’s birthday and there was, according to his wishes, a mass planting of trees. The leadership of women in the council system is a reality within a kind of parish commune, in which government takes place at the most local level conceivable. In Qamishli, the capital of the Jazeera canton, I met with the male and female co-chairs of a local commune that comprised 12 streets. Although both leaders were illiterate, they were voted in and ran the area, accountable to a local assembly that meets every other Sunday. They decide issues pertaining to housing, receiving refugees from Afrin, education, and self-defense, among others. I met Assyrian Christians and Sunni Arabs who were offended by the idea that this was a Kurdish project, insisting that they helped found it and that no ethnicity dominated.

On meeting the parliamentarians for the Federation of Northern Syria, they handed me a translation of the “social contract” that all of the communities of the area had agreed to. It is a complex system to ensure minority representation and women’s equality. In Kobani, which had been almost entirely wiped out by ISIS in battle, the local people had rebuilt their homes with very little state aid. I thought of how amazed Murray Bookchin would have been to see democratic confederalism as such an effective system of democratic self-government in a diverse population.

When I met with the women soldiers of the YPJ they included Yazidi and Sunni Arab fighters as well as Kurds, and the same was true of the wounded male fighters we met. There weren’t many shops, and the plumbing didn’t always work, but the system of democracy seemed robust and the energy around it felt genuine. There seemed to be food and shelter for all, and the refugees from Afrin were received by families and not in camps.

The Melian dilemma, however, hung over it all. Our delegation met with the leaders of the army and with the political leadership in the region, and they all asked the same question: Why have Britain and America abandoned us to the Turkish state? The answer was that Turkey is a member of NATO and that is a larger and more strategic alliance with a larger and more powerful country than the Federation of Northern Syria. They asked if the UN would intervene, or the EU? It emerged in these conversations that Assad and Russia have offered the Kurds a deal. They would be protected from the Turkish invasion—in return for their surrender to the Syrian state. Their army and democracy would be subordinate to Damascus, and the central state system, rather than democratic confederalism, would prevail. In return they would be allowed to live in the place where they had lived for 4,000 years. Turkey, on the other hand, would either kill them or expel them from their homes.

The PYD, the umbrella organization of the Federation, also known as Tav-Dem, took the Melian position. They chose to fight without an air force and now they are utterly defeated. Turkey is threatening to extend its invasion to the rest of Kurdish Syria. It is important to acknowledge that a NATO partner is a far worse choice than Assad and that America and Britain have abandoned the only example of indigenous democracy in the region to collective execution. Thucydides’ remark in the Melian Dialogue that the powerful do what they can and the weak suffer as they must still holds true.

Maurice GlasmanMaurice Glasman is a member of the House of Lords and the founder of Blue Labour.

https://www.thenation.com/article/erdogans-revenge-and-the-kurdish-dilemma/

Ηττα για τη χώρα, η παραίτηση του κορυφαίου Ελληνα αστροφυσικού

Από
anixneuseis
-
13

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ kathimerini.gr

Δεν γνωρίζω τα θέματα του διαστήματος. Περισσότερα ξέρει ο εντεκάχρονος γιος μου, όπως διαπίστωσα για άλλη μια φορά πριν μερικές ημέρες, όταν βρεθήκαμε στο Μουσείο Αεροπλοΐας και Διαστήματος στην Ουάσιγκτον.

Ωστόσο, όταν για πρώτη φορά αντιλήφθηκα το ενδιαφέρον του, το μυαλό μου αυθόρμητα πήγε στον Σταμάτη Κριμιζή. «Ξέρεις, υπάρχει ένας σπουδαίος Ελληνας που τα ξέρει όλα αυτά πολύ καλά, όλοι τον ακούνε», του είπα, και πρόσθεσα: «Για να καταλάβεις πόσο σημαντικός είναι, έχουν δώσει το όνομά του και σε έναν μικρό πλανήτη». Αυτό δεν μπορεί να είναι πλανήτης, με διόρθωσε ο μικρός. Οντως, είναι ο «αστεροειδής 8323» που φέρει πλέον το όνομα του κορυφαίου Ελληνα αστροφυσικού που εργάσθηκε  στις αποστολές Voyager 1 και 2.

Ο  κ. Κριμιζής, που ξεκίνησε από το Βροντάδο της Χίου και έφθασε να εξερευνά το σύμπαν και να επισκέπτεται με τον δικό του τρόπο τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, είναι μια από αυτές τις ξεχωριστές περιπτώσεις των επιτυχημένων Ελλήνων του εξωτερικού, οι οποίοι εργάσθηκαν σε υπηρεσίες, οργανισμούς ή και ιδιωτικές εταιρείες – στην περίπτωσή του, στη NASA – και τα επιτεύγματά τους έτυχαν  διεθνούς αναγνώρισης.

Είναι αυτοί οι Ελληνες που επικαλούμαστε με θαυμασμό και υπερηφάνεια σε τόσες και τόσες συζητήσεις, εντός και εκτός Ελλάδας.

Υπό αυτό το πρίσμα αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη όταν πριν έναν περίπου μήνα έγινε γνωστό ότι ανέλαβε πρόεδρος του Ελληνικού Διαστημικού Οργανισμού.

Δυστυχώς, η ικανοποίηση δεν κράτησε πολύ. Ο Σταμάτης Κριμιζής παραιτήθηκε καταγγέλλοντας υπουργικές αποφάσεις που «πρακτικά ακύρωσαν τον λόγο ύπαρξης του ΕΛΔΟ, καθιστώντας τον μια μη αξιόπιστη γραφειοκρατική δομή που θα μπορούσε να γίνει υποχείριο οποιουδήποτε πολιτικού προϊστάμενου», όπως και τη συμπεριφορά του γενικού γραμματέα Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων που λειτουργούσε ως ένας «Τσάρος του Διαστήματος», ο οποίος, όπως σημείωσε ο κ. Κριμιζής, δεν είχε καμία γνώση και εμπειρία στον τομέα του οποίου διορίσθηκε υπεύθυνος.

Η απόφαση ενός επιστήμονα τέτοιου βεληνεκούς – καθηγητή Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς και ερευνητή της NASA – να εμπλακεί στο εγχείρημα της λειτουργίας ενός Ελληνικού Διαστημικού Οργανισμού, έκανε πολλούς να σκεφθούν ότι ίσως γίνεται κάτι σοβαρό. Οτι, ίσως ένας υπουργός τόλμησε την υπέρβαση επιλέγοντας αξιοκρατικά τους άριστους για το καλό της χώρας, χωρίς γραφειοκρατικούς περιορισμούς και πολιτικές παρεμβάσεις. Δυστυχώς, οι προσδοκίες διαψεύστηκαν.

Είναι απαράδεκτο να απογοητεύουμε και να διώχνουμε αυτούς τους οποίους, αντιθέτως, θα έπρεπε να προσελκύουμε, να προστατεύουμε, και τελικά να αξιοποιούμε.

Αυτούς τους σπουδαίους επιστήμονες που αποτελούν τα καλύτερα πρότυπα και παραδείγματα προς μίμηση.

Η παραίτηση του κορυφαίου Ελληνα αστροφυσικού αποτελεί ήττα για τη χώρα.

http://www.kathimerini.gr/960978/article/epikairothta/ellada/amesh-analysh-htta-gia-th-xwra-h-paraithsh-toy-koryfaioy-ellhna-astrofysikoy

Η αντιμετώπιση ενός μελλοντικού πολέμου με την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
4

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Πέμπτη 26 Απριλίου 2018, 00:03 liberal.gr

Τη στρατηγική της Ελλάδας στον πιθανολογούμενο μελλοντικό πόλεμο με την Τουρκία, πρέπει να τη χτίσουμε γύρω από δύο σενάρια: ένα κατά το οποίο η Ελλάδα θα νικηθεί επειδή δεν προετοιμάστηκε για το μελλοντικό πόλεμο, και ένα άλλο στο οποίο κυριαρχεί ο Ελληνισμός επειδή προετοιμάστηκε. Πιστεύω στο δεύτερο σενάριο και στην εκπόνηση μιας εθνικής στρατηγικής για το μέλλον του πολέμου στον ελλαδικό χώρο (και της ανάπτυξης της στρατηγικής αντίληψης) που θα πείσει την Τουρκία ότι σε καμία απολύτως περίπτωση θα ωφεληθεί αυτού του πολέμου ώστε να μην το φανταστεί. Αλλιώς η απειλή ενός τέτοιου πολέμου θα αναγκάσει τον Ελληνισμό να αποδεχθεί απαράδεκτους συμβιβασμούς είτε στην κυριαρχία είτε στην ασφάλεια του.

Αυτός ο μελλοντικός πόλεμος θα πρέπει να δει τον αντίπαλο με μια οπτική, που θα προσπαθήσει να καταστρέψει την ικανότητα του Ελληνισμού (Ελλάδα-Κύπρος), τόσο για να προστατεύσει τους ανθρώπους και τις ατομικές περιουσίες τους, όσο και για να καταφέρει να εξουσιάσει με την επιρροή ως περιφερειακή δύναμη. Έτσι αυτός ο μελλοντικός πόλεμος θα πρέπει να αποτελέσει μέρος μιας υψηλής στρατηγικής, ασύμμετρων και υβριδικών απειλών από τους εχθρούς για να αντισταθμιστεί η ισχύς των ημετέρων δυνάμεων.

Οι επιθέσεις στην κοινωνία του Ελληνισμού έχουν γίνει ήδη, καθημερινότητα, με σκοπό να κρατήσουν τον Ελληνισμό στρατηγικά, πολιτικά και στρατιωτικά εκτός ισορροπίας. Οι παραδοσιακές στρατιωτικές πλατφόρμες, οπλικά συστήματα, τεχνολογίες και στρατηγικές, θα δούμε να συνδέονται με νέες και επιταχυνόμενες τεχνολογίες όπως η ρομποτική, η τεχνητή νοημοσύνη και πέραν αυτής, θα χρησιμοποιηθούν σε μια προσπάθεια γρήγορης επίτευξης αποφασιστικών στρατηγικών στόχων.

Ναυτική Ισχύς και η έννοια της ασφάλειας του Ελληνισμού

Μετά από χρόνιους στροβιλισμούς και αντιφατικές γνώμες, στα περί της εθνικής ασφαλείας, η Ελλάδα τελικά αποφάσισε να υιοθετήσει τη λύση της πρόσκτησης σύγχρονων φρεγατών και της άμεσης ένταξης τους στο στόλο ως κύριες μονάδες κρούσεως, ενώ ταυτόχρονα γίνονται συζητήσεις για εκσυγχρονισμό των υφισταμένων στο εγγύς μέλλον. Οι νέες φρεγάτες με τις αυξημένες δυνατότητες, δίδουν μια αξιόλογη ώθηση στην επιχειρησιακή κατάσταση στο Πολεμικό Ναυτικό. Και αναφέρομαι σε ώθηση προς τα εμπρός, καθώς αναμένεται οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να αντιμετωπίσουν δύσκολες προκλήσεις, όπως προαναφέραμε, στο μελλοντικό περιφερειακό πεδίο μάχης, τόσο στο Αιγαίο όσο και στη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένων τόσο των “νέων” στρατιωτικών συγκρούσεων με υβριδικούς και “αόρατους” εχθρούς που έχουν προσαρμοστεί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και στις επαναστατικές τεχνολογίες που διαθέτουν οι προηγμένοι στρατοί που κατάφεραν να αλλάξουν την προσέγγιση της χρήσης της βίας σε στρατιωτικές συγκρούσεις.

Από την απόφαση αυτή, εκτιμάται εφόσον υλοποιηθεί, ότι στην περιοχή θα υπάρξει επαναφορά της ισορροπίας δυνάμεων, στην συσσώρευση ισχύος του γνώριμου μας αντιπάλου εξ ανατολών, και κατά συνέπεια ενίσχυση της έννοιας της ασφάλειας του Ελληνισμού. Οι φρεγάτες είναι ένα σκάφος με καινοτόμες και προηγμένες δυνατότητες, όπως ένα υψηλό επίπεδο ανεξάρτητης άμυνας, που το επιτρέπουν να επιχειρεί σε ανοικτές θάλασσες, με συστήματα και αισθητήρες υψηλής ποιότητας που παρέχουν στα πληρώματα έναν αμυντικό και προειδοποιητικό χώρο γύρω το σκάφος που μπορεί να προειδοποιεί για απειλές.

Διαδικασία σχεδιασμού δυνάμεων

Η διαδικασία προμηθειών οπλικών συστημάτων και πλατφορμών έχει μεγάλη σημασία για την εθνική ασφάλεια. Στην περίπτωση της Ελλάδος, η διαδικασία είναι εκτεταμένη και ιδιαίτερα περίπλοκη, επειδή η Ελλάδα στερείται στρατηγικού βάθους. Επομένως, οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στην αρχή της συγκέντρωσης δυνάμεων που θα αποτελέσει τη βέλτιστη λύση για μια σειρά προκλήσεων στα διάφορα μέτωπα. Οι πόροι είναι περιορισμένοι και βασίζονται στους υπολογιζόμενους κινδύνους, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις (ΕΕΔ) πρέπει να λάβουν αποφάσεις και να δημιουργήσουν μια δομή δυνάμεων με συγκεκριμένο εξοπλισμό και προτεραιότητα.

Για παράδειγμα, η πρόσκτηση και ο εκσυγχρονισμός των φρεγατών, εφόσον υλοποιηθούν, είναι πιθανό να προσφέρουν μαζί με τα σύγχρονα ταχέα περιπολικά κατευθυνόμενων βλημάτων τύπου Super Vita class 7 (κλάσης Ρουσσέν) και τα υποβρύχια τύπου 214 (κλάσης Παπανικολής), καλύτερη άμυνα στο νησιωτικό χώρο του Αιγαίου, αλλά ταυτόχρονα να βελτιώσει τις ικανότητες επίθεσης του Πολεμικού Ναυτικού στο χώρο της Μεσογείου. Με άλλα λόγια, το συνολικό άθροισμα από αυτή την υλοποίηση είναι το σημαντικό.

Συμπεράσματα

Μια στρατηγική αντίληψη για το μέλλον του πολέμου στην Ελλάδα πρέπει να εγκαινιαστεί για να δημιουργήσει γρήγορα έναν αξιόπιστο αποτρεπτικό και αμυντικό εξοπλισμό στο μέλλον και να σφυρηλατήσει την έξυπνη χρήση της σκληρής ισχύος με την έξυπνη χρήση τεχνολογιών και την επιρροή σε όλο το φάσμα των συγκρούσεων.

Οι πολεμικές επιχειρήσεις θα χρειαστούν νέες τακτικές στη σχεδίασή μας για να κατανοήσουμε πότε θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια επίθεση και να δημιουργήσουμε μια ταχεία δράση, υπεράσπιση του κυβερνοχώρου, υβριδική άμυνα και αντιμετώπιση, σε συνδυασμό με την ενίσχυση της ανθεκτικότητας της κοινωνίας για την αντιμετώπιση της επίθεσης.
Η Ελλάδα πρέπει να είναι ικανή και πρόθυμη να ανταποκριθεί στην πρόκληση της ισχύος από την Τουρκία. Ο Ελληνισμός βρίσκεται πίσω από τη μελλοντική πολεμική καμπύλη του εικοστού πρώτου αιώνα και η προσαρμογή πρέπει να βοηθήσει τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να σχεδιάσουν μια νέα δομή δυνάμεως.

Βασικό μήνυμα αντί επιλόγου

Το κεντρικό μήνυμα αυτής της αναλύσεως είναι λοιπόν το εξής: Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα Εθνική Στρατηγική για την έννοια του μελλοντικού πολέμου, εάν ο Ελληνισμός θέλει να διατηρήσει μια αξιόπιστη αποτροπή και υπεράσπιση στο μέλλον. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει μια πολύ πιο ολιστική αντίληψη της σχέσης μεταξύ προστασίας των πολιτών και προβολής της ισχύος και της επιρροής της, σε όλους τους οργανισμούς και συμμαχίες. Οι αναδυόμενες τεχνολογίες με ευρείες στρατιωτικές εφαρμογές, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και οι αλγόριθμοι οδήγησης συστημάτων που δημιουργούνται, πρέπει να μας καθιστούν όλο και πιο ανήσυχους με εγρήγορση των αντανακλαστικών μας.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α., ΠΝ.

https://www.liberal.gr/arthro/201278/amyna–diplomatia/2018/i-antimetopisi-enos-mellontikou-polemou-me-tin-tourkia.html

Φθάσαμε να παρακαλάμε στο “σκοπιανό”

Από
anixneuseis
-
1

Ο υπουργός εξωτερικών των Σκοπίων κ. Ντιμιτρόφ, δήλωσε πως τα οράματα μεταξύ της Ελλάδας και της χωρας του είναι κοινά. Και εστίασε το πρόβλημα μεταξύ των δύο χωρών στη σύγχυση που μπορεί να προκληθεί μεταξύ της “Δημοκρατίας της Μακεδονίας” και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας της Ελλάδας.
1ον.- Αυτό λέγεται απόλυτος εκφυλισμός μιας ουσιαστικής διαφοράς μεταξύ των δύο χωρών.
2.- Φθάσαμε στο σημείο να είμαστε οι επισπεύδοντες και αυτοί που παρακαλούν για την εξεύρεση λύσης.
Και θέλετε να εκλάβουμε αυτήν την εξέλιξη ως υψηλή διπλωματία;
Δεν είμαστε αντίθετοι σε μια λύση στο σκοπιανό. Αλλά λύση που να ανταποκρίνεται στις ευαισθησιες και του ελληνικού λαού. Όχι, μόνο, της γειτονικής χώρας.
Αν δεν μπορούν να την πετύχουν ας μην υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας. Ας αφήσουν το θέμα για αργότερα.

Η καμπάνα κτυπά για Μέρκελ-Ερντογάν; Ο Τραμπ «παραδίδει» Ευρώπη-Μέση Ανατολή στον Μακρόν

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ  APRIL 24, 2018 Hellas Journal. (hellasjournal.com)

Τις τελευταίες ώρες γίνονται πρωτόγνωρα πράγματα στην Ουάσιγκτον. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και η Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών υποδέχθηκαν τον πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν και τη σύζυγό του, με απίστευτες τιμές που θα κορυφωθούν με το επίσημο δείπνο στον Λευκό Οίκο, στο οποίο προσκλήθηκε η αφρόκρεμα της αμερικανικής και της γαλλικής πολιτικής, οικονομικής και καλλιτεχνικής ζωής.

Από χθες και για τρεις μέρες, οι δύο ηγέτες θα έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν και να συνομιλήσουν πολλές φορές, για το νέο ρόλο της Γαλλίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Και ο ρόλος αυτός αφορά πρωτίστως την Ευρώπη, αλλά και τη Μέση Ανατολή.

Η Αμερική του κ. Τραμπ αποφάσισε να βαδίσει χέρι-χέρι με τη Γαλλία του κ. Μακρόν. Οι δύο ηγέτες φαίνεται να συμφωνούν στα περισσότερα ζητήματα, αν και τα θέματα του εμπορίου και της οικονομίας, δεν τους ενώνουν. Ο πρόεδρος της Γαλλίας θα προσπαθήσει να πείσει τον Αμερικανό ομόλογό του να αφήσει την Ευρώπη εκτός των σχεδιασμών του και να συνεχιστεί η εμπορική και η οικονομική σχέση και συνεργασία.

Οι αναλυτές πιστεύουν ότι ο κ. Μακρόν θα φύγει από την Ουάσιγκτον, μετά την ομιλία του στο Κογκρέσο, ως ο ισχυρός ηγέτης της Ευρώπης, ο οποίος θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο έχοντας τις ευλογίες και την υποστήριξη του Ντόναλντ Τραμπ.

Ποιος περίμενε πριν 15 μήνες, ότι ο κ. Τραμπ και ο κ. Μακρόν θα κέρδιζαν τις εκλογές στις πατρίδες τους και ότι θα σχημάτιζαν μία δυνατή συμμαχία, η οποία θα αναλάβει να επιλύσει θέματα και να ηγηθεί γεωπολιτικά και στρατηγικά στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή;

Αν προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ διατηρεί εξαιρετική σχέση τόσο με τον κ. Τραμπ, όσο και με τον κ. Μακρόν, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι βρισκόμαστε στο αρχικό στάδιο μίας περιόδου που θα μπορούσε να συγκλονίσει και να φέρει τα κάτω πάνω στη γειτονιά μας.

Με την υποστήριξη της Αμερικής και του Ισραήλ, η Γαλλία του κ. Μακρόν θα μπορούσε να ηγηθεί και στρατιωτικά στη Μέση Ανατολή και να καλύψει το κενό που θα αφήσει η απόφαση για αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Πριν από μερικές εβδομάδες είχαν προκαλέσει εντύπωση: Η ανακοίνωση του κ. Τραμπ για την πρόθεσή του να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τη Συρία, και η αναγγελία ότι ο κ. Μακρόν θα ασχοληθεί με το «συριακό» και θα υποστηρίξει τους Κούρδους της Συρίας.

Τώρα πληροφορούμαστε ότι οι δύο ηγέτες είχαν συζητήσει και είχαν αποφασίσει αυτή τη στρατηγική στη διάρκεια των συνεχών τηλεφωνικών τους συνομιλιών.

Αντικείμενο των συζητήσεων τους αποτελούσε και η Τουρκία, ο πρόεδρος της οποίας ανεπίσημα την έχει αποσύρει από το δυτικό στρατόπεδο, καθώς συνεργάζεται στρατηγικά με τη Ρωσία και το Ιράν.

Δεν γνωρίζουμε αν έλαβαν αποφάσεις για το Κουρδικό και ποιες είναι αυτές. Φαντάζομαι ότι τις επόμενες ημέρες θα έχουμε μία ιδέα για τον τρόπο σκέψης των δύο προέδρων και σε ποια καλά ή άσχημα σχέδια και σενάρια έχουν εντάξει την Τουρκία.

Με τα σημερινά δεδομένα και μετά την απόφαση του Ταγίπ Ερντογάν να μην ακυρώσει την αγορά των ρωσικών S-400, η Αμερική θα αναγκαστεί να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία.

Στα πέριξ της Ουάσιγκτον λένε τα εξής, που είναι επιβεβαιωμένα: Ότι από τη στιγμή που το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο ήταν ο πιο ισχυρός υποστηρικτής της Τουρκίας και του κ. Ερντογάν, ομιλεί για κυρώσεις, αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι οι Αμερικανοί αρχίζουν να συνηθίζουν στην ιδέα για την επιβολή κυρώσεων εναντίον μίας χώρας που ήταν παραδοσιακός σύμμαχός τους.

Η κατάθεση του υφυπουργού Εξωτερικών Γουές Μίτσελ στο Κογκρέσο πρέπει να μελετηθεί από την Αθήνα και τη Λευκωσία, και γνωρίζω ότι οι Έλληνες και Κύπριοι διπλωμάτες στην Ουάσιγκτον απέστειλαν όλο το υλικό.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Εμανουέλ Μακρόν βλέπουν τους εαυτούς τους ως τους προστάτες της Δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και ο ρόλος αυτός -και δεν γνωρίζω πόσο τον πιστεύει ο πρόεδρος της Αμερικής- είναι πολύ σημαντικός και απαιτείται να διαθέτει κανείς ατσάλινη ισχύ για να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Όμως, έχει μεγάλη σημασία ότι ο κ. Τραμπ επέλεξε να συνεργαστεί με έναν όμοιό του, όσον αφορά την καταπολέμηση του πολιτικού κατεστημένου των χωρών τους, και όχι μόνο.

Ο Αμερικανός πλανητάρχης θα προσφέρει την Τετάρτη το «δακτυλίδι» στον κ. Μακρόν και η Καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, που αναμένεται στην Ουάσιγκτον μετά την αναχώρηση του Γάλλου προέδρου, θα περιοριστεί σε ένα δεύτερο ρόλο, αυτόν της προστάτιδος της παγκοσμιοποίησης. Για το λόγο αυτό, και πέραν των δημοσίων χαμόγελων, η σύγκρουσή της με τον κ. Τραμπ είναι αναπόφευκτη…

Πηγή: Η καμπάνα κτυπά για Μέρκελ-Ερντογάν; Ο Τραμπ «παραδίδει» Ευρώπη-Μέση Ανατολή στον Μακρόν https://hellasjournal.com/2018/04/i-kabana-ktypa-gia-merkel-erntogan-o-trab-paradidi-evropi-mesi-anatoli-ston-makron/

A tale of two handshakes — why France’s Macron works well with Trump and Germany’s Merkel doesn’t

Από
anixneuseis
-
0

Ahead of the White House State Dinner, The Post’s James McAuley explains how French President Emmanuel Macron’s rapport with President Trump defies predictions. (Sarah Parnass/The Washington Post)

BERLIN — Ever since Donald Trump became president, European leaders have sought to read his mind on what he thinks about the old continent. While thousands of policy papers have been produced in the process, two handshakes may be more telling.

The first one never happened. When German Chancellor Angela Merkel visited the Oval Office in March 2017, a visibly unenthusiastic Trump — deliberately or accidentally — ignored calls to shake her hand. Merkel sat through it, as she often does.

Alert to the awkwardness of the scenes that unfolded in the Oval Office that afternoon, and during Trump’s subsequent meetings with other world leaders, French President Emmanuel Macron didn’t take any chances when it was his turn in May. Macron opted for an unusually prolonged, quite possibly painful, white-knuckle handshake that was supposed to convey a clear message: Don’t underestimate the French president, Mr. Trump.

“My handshake with him — it wasn’t innocent,” Macron acknowledged in a subsequent interview. “That’s how you ensure you are respected. You have to show you won’t make small concessions — not even symbolic ones.”

[What does the future of Europe look like? Subscribe on WhatsApp for updates and discussions.]

Neither Macron nor Merkel share many similarities with Trump. Macron won the French presidency by running on a centrist, globalist premise, even though his critics have recently complained that his governing style is somewhat similar to Trump’s. Merkel may be the leader of Germany’s conservative party, but she is also more likely to enter the history books as a (sometimes accidental) champion of liberal values.

But only one of the two major European leaders appears to have earned Trump’s respect — and it isn’t Merkel.

President Trump and German Chancellor Angela Merkel share an awkward photo op in the Oval Office.(The Washington Post)

“Macron has been very clever and successful in portraying his differences with Trump as issue by issue, whereas in reality, there are major philosophical differences about the world order and Trump’s role in dismantling it,” said Nicholas Dungan, a France-based senior fellow with the Atlantic Council. “Macron has decided to handle Trump on Trump’s terms.”

When Trump visited Macron in Paris in July to attend a military parade, their then-cordial handshake lasted a full 29 seconds. “All the French pomp and circumstance comes close to [Trump’s] ideas what a real presidency should look like. Merkel stands for many things Trump loathes: current account surpluses, a progressive immigration policy, modesty,” Stephan Bierling, an international politics professor at the University of Regensburg, said in an email.

Somewhat surprisingly, the German chancellor, who is known for her obsession with details and pragmatism, has made her dealings with Trump a matter of principles.

As much as Trump may favor his new French companion, though, there won’t be any escape from Merkel this week. With both European leaders visiting the White House, their vastly different approaches to the U.S. president will be on public display again — especially given that Macron is being honored with a three-day state visit while Merkel is set to arrive for a far less glamorous working visit.

President Trump and first lady Melania Trump, French President Emmanuel Macron and his wife, Brigitte Macron, wave from the White House during a state arrival ceremony on April 24 in Washington. (Alex Wong/Getty Images)

Trump and Macron shake hands at a White House welcome ceremony. (Brendan Smialowski/AFP/Getty Images)

From right: First lady Melania Trump, President Trump, French President Emmanuel Macron and Brigitte Macron, France’s first lady, visit the Mount Vernon estate of first U.S. President George Washington in Mount Vernon, Va., on April 23. (Andrew Harrer/Bloomberg)

Their vastly different relationships with Trump may come down to a number of factors:

  • Macron appears to believe that isolating Trump or treating him as an outcast in international politics would be counterproductive, even if the two may not agree most of the time. That stands in strong contrast to Merkel, who offered to work with Trump only after listing her conditions hours after his November 2016 election victory: respect for “democracy, freedom, as well as respect for the rule of law and the dignity of each and every person, regardless of their origin, skin color, creed, gender, sexual orientation, or political views.” Lecturing the man holding the most powerful office on Earth may not have been her most pragmatic decision.
  • Macron, now sometimes called the “Trump whisperer,” fears that such a preachy approach may only add to Trump’s perception of being the head of a country unfairly burdened with defending the liberal world order he wants to dismantle. “Macron has a strong sense of reality and his sense of reality tells him that he will have vastly more margin to maneuver globally if Trump stays out of his way,” Dungan said.
  • The French president is also better equipped to calm Trump’s anger about Europe’s reluctance to deploy military force. While Merkel is the head of a country where pacifism is deeply ingrained in the contemporary political DNA and where the military usually makes headlines only over its lack of equipment, Macron was able and willing to team up with the United States and Britain for strikes against Syrian President Bashar al-Assad’s regime in response to a recent suspected chemical weapons attack.
  • In international relations, bonding experiences can make a big difference. As a male president, Macron appears to have had the upper hand over his female counterparts. Merkel, New Zealand’s Jacinda Ardern and Britain’s Theresa May have spoken up when they deemed Trump’s behavior unacceptable, and none of these female leaders have tried to bond with him the way many of their male counterparts have. (Allegations of lewd sexual behavior against Trump probably haven’t helped.) Merkel and May also don’t play golf or find military parades particularly intriguing — two other possible ways of pleasing the U.S. president.
  • In contrast to Macron’s strong mandate, which his critics say he has used to essentially turn France into a one-party state, Merkel rules in a coalition government with the Social Democrats, who have been extraordinarily outspoken against Trump. Leading Social Democrats have called Trump a “threat” and the “front-runner of a new authoritarian and chauvinist movement.” A Merkel-Trump friendship wouldn’t go down well with the left-leaning party that is keeping her in government.

President Trump and French President Emmanuel Macron shared an intense handshake at their first meeting on May 25. (The Washington Post)

Yet, not everyone is convinced that Macron’s Trump strategy can yield tangible results. “The danger is that Macron advertises the idea that somehow he has Trump under control. Nobody has Trump under control,” Dungan said.

After Macron said last week that he had persuaded Trump to keep U.S. forces in Syria “long term,” the French leader had to back off his comments after a sharp rejection of the claim from the White House. “Everyone who tries to control Trump gets rejected by him, so taking credit for being in charge of Trump could cost Macron the influence he has acquired,” Dungan said.

[Who will emerge as the most powerful European leader? Subscribe on WhatsApp for updates and discussions.]

Teaming up with a U.S. president who is deeply unpopular in Europe may also be a risk for Macron domestically.

“In the end, all this may not mean much. So far, Trump has treated his friends worse than his enemies,” said Bierling, referring to the recent U.S. refusal to grant ally Japan waivers from the new tariffs on steel and aluminum. “Macron may have the same experience.”

“Trump seems to appreciate deals with Kim Jong Un more than deals with the Europeans,” Bierling added.

But, for now, Trump appears to appreciate his interactions with Macron at least as much, judging from their playful handshake during their appearance at the White House on Tuesday and their subsequent exit.

 

Rick Noack is a foreign affairs reporter based in Berlin. Previously, he worked for The Post from Washington as an Arthur F. Burns Fellow and from London.

 Follow @rick_n

https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2018/04/24/a-tale-of-two-handshakes-why-frances-macron-works-well-with-trump-and-germanys-merkel-doesnt/?noredirect=on&utm_term=.a4b7009e2c68

« Les chrétiens du Moyen-Orient pourraient disparaître dans une dizaine d’années, même du Liban »

Από
anixneuseis
-
0

Mgr George Saliba, evêque syriaque-orthodoxe du Mont-Liban et de Tripoli.
ENTRETIENL’évêque syriaque-orthodoxe du Mont-Liban et de Tripoli, George Saliba, estime que « les chrétiens disparaîtront inévitablement du Moyen-Orient, même du Liban ».

Patricia KHODER | OLJ
16/04/2018
Georges Saliba, évêque syriaque-orthodoxe du Mont-Liban et de Tripoli, n’est pas optimiste concernant l’avenir des chrétiens du Moyen-Orient. « Si la situation reste telle qu’elle est actuellement, les chrétiens du Moyen-Orient disparaîtront dans une dizaine d’années, même du Liban », dit-il dans un entretien à L’Orient-Le Jour.

Le prélat, pourtant, n’est pas un pessimiste. C’est un homme tenace qui a la force et la foi. Originaire de Syrie, appartenant à une communauté victime de massacres et de déplacements, il est plus conscient que d’autres de la fragilité des chrétiens du Moyen-Orient. « 70 % des chrétiens de Syrie ont quitté leur pays depuis le début de la guerre en 2011. Le pays comptait plus de deux millions de chrétiens, toutes communautés confondues. Ils habitaient principalement Alep, Damas, Wadi el-Nassara et Hassaka (région connue sous le mandat français par al-Jazira, et qui regroupait une kyrielle de minorités). 85 % des chrétiens d’Irak, qui étaient environ un million et demi en 2003 à la chute de Saddam Hussein, ne vivent plus dans leur pays. Leur exode s’est accéléré avec l’arrivée du groupe État islamique en 2014. Ils étaient originaires de Bagdad, de Mossoul, de la plaine de Ninive, de Zakho et de Dohuk », explique-t-il.

« Au Liban, de nombreux chrétiens de la communauté syriaque, qui compte actuellement 80 000 âmes, sont partis avec le début de la guerre civile en 1975. La plupart d’entre eux, des descendants des rescapés des massacres de Seifo en 1916 sous l’Empire ottoman, ne détenaient pas la nationalité libanaise. C’est l’une des raisons qui les a poussés à partir », poursuit-il.

(Lire aussi : L’éreintant chemin de croix des chrétiens de Bagdad)

« L’avenir appartient à l’islam » 

Pour la majorité des chrétiens d’Orient, le Liban, avec son président maronite, son administration mixte, sa liberté de culte et son pluralisme, reste le pays idéal, dont ils rêvent en tant que refuge.

« Le seul chef d’État libanais qui avait saisi l’importance du Liban pour les chrétiens d’Orient était Camille Chamoun. Il avait œuvré concrètement lors de son mandat (1952-1958) à faire du Liban un pays refuge pour tous les chrétiens d’Orient. Depuis, personne n’a vraiment été sensible au dossier des chrétiens de Turquie, de Palestine, de Syrie, d’Irak et de Jordanie », note-t-il. Camille Chamoun avait aidé de nombreux chrétiens de la région établis au Liban à avoir accès à la nationalité libanaise, sachant que cette nationalité ne s’acquiert pas par le droit du sol mais par le droit du sang. Mgr Saliba déclare en réponse à une question : « Il faut voir les choses en face, il est nécessaire que les dirigeants politiques chrétiens libanais se réveillent, estiment véritablement le danger et qu’ils agissent en conséquence. Mais vu la façon dont les choses se présentent, je ne suis pas du tout optimiste sur ce plan. »

(Lire aussi : Quand seul un cimetière relie encore les réfugiés chrétiens à leur village natal)

« Les Syriaques (comme les Arméniens, les Assyriens et les Grecs de Constantinople) sont des descendants de rescapés de massacres. Oui, il nous reste de nombreuses églises en Turquie, que ce soit à Tour Abdine, à Diarbakir, à Ourfa ou à Mardine… Oui, elles sont belles et vieilles et témoignent de l’ancienne appartenance chrétienne de la région. Mais à quoi servent-elles si elles sont vides et fermées, s’il n’y a plus de paroissiens ? » martèle l’évêque syriaque-orthodoxe, avant de poursuivre : « Ils disent que la superficie du Liban est de 10 452 km². À quoi servira-t-elle si ce pays se vide de ses chrétiens ? »

Pour Mgr Saliba, un homme ouvert et tolérant et dont la porte est ouverte à tous, « l’avenir appartient à l’islam ». « Regardez ce qui se passe actuellement en Europe. L’Occident est athée, avec les changements démographiques et le déplacement des populations qui s’opèrent aujourd’hui, il finira par s’islamiser. Cette islamisation ne touchera pas uniquement le Moyen-Orient d’où les chrétiens auront disparu, mais toute l’Europe qui deviendra non seulement athée mais musulmane aussi », souligne-t-il en conclusion.

https://www.lorientlejour.com/article/1110721/-a-quoi-servent-les-eglises-si-elles-sont-vides-et-fermees-.html

«Η ακρο δεξιά και αριστερά εκμεταλλεύεται την ελευθερία της δημοκρατίας και επιχειρεί να αναιρέσει το κράτος δικαίου»

Από
anixneuseis
-
9

Του Αλκη Καλλιαντζίδη  Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές των εξαθλιωμένων και καταπιεσμένων πληθυσμών της γης είναι πιεστικές. σε πλήρη εξέλιξη και θα συνεχίσουν σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Μάλτα, η Ισπανία, η Γερμανία, η Γαλλία, κι όχι μόνο. Αυτήν την δυσάρεστη κατάσταση επιχειρεί να εκμεταλλευθεί πολιτικάντικα η ευρωπαϊκή ακροδεξιά, στο όνομα της χριστιανικής καθαρότητας και ασφάλειας του ευρωπαϊκού πληθυσμού, και το επιτυγχάνει σε μεγάλο βαθμό, με τελευταίο παράδειγμα του είδους την νίκη του Βίκτορ Ούρμπαν στην Ουγγαρία. Μια απόπειρα τέτοιας εκμετάλλευσης ζήσαμε συμπτωματικά το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στη Λέσβο αλλά και στην περιοχή Hautes-Alpes της Γαλλίας.

Πράγματι μια εκατοντάδα άνθρωποι του μορφώματος της «Ταυτοτικής Γενεάς» (Génération identitaire) μπλόκαραν, το Σάββατο 21-4-2018, τη συνοριακή διάβαση Col de l’Echelle, στην περιοχή Hautes-Alpes, για να «εξασφαλίσουν ότι κανένας παράνομος δεν θα μπορεί να περάσει στη Γαλλία» από την Ιταλία (σαν να μην υπάρχει οργανωμένο γαλλικό κράτος για να το φροντίσει), αναφέρει η είδηση της Vivien Vergnaud στην ηλεκτρονική έκδοση της γαλλικής εφημερίδας Le journal de dimanche. Πρόκειται για ένα γαλλικό πολιτικό μόρφωμα νέων, το οποίο κατατάσσεται στην άκρα δεξιά του πολιτικού φάσματος, ιδρύθηκε το 2012, συνδέεται με το κόμμα της Marine Le Pin σύμφωνα με σχετικό χθεσινοβραδινό τηλεοπτικό ρεπορτάζ του καναλιού France2 και αντιτίθεται στη συνέχιση της μετανάστευσης. Οι εν λόγω αυτόκλητοι «συνοριο-φύλακες», με την βοήθεια δυο ελικοπτέρων, έλαβαν θέση σε αυτό το πέρασμα από την Ιταλία, καταγγέλλοντας «την έλλειψη θάρρους των αρμόδιων αρχών». «Με λίγη βούληση μπορούμε να ελέγξουμε τη μετανάστευση και τα σύνορα», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο εκπρόσωπός τους Romain Espino. Το εν λόγω γκρουπούσκουλο αποτελείται κυρίως από Γάλλους, αλλά και από Ιταλούς, Ούγγρους, Δανούς, Αυστριακούς, Άγγλους και από Γερμανούς. Φορώντας χιονοπέδιλα στο χιόνι έκαναν ένα «συμβολικό σύνορο» με τη βοήθεια πλαστικών συρματόσχοινων.

Σχεδίασαν να περάσουν τουλάχιστον το περασμένο Σαββατοκύριακο στο συνοριακό πέρασμα και να «προειδοποιήσουν» τους δυνητικούς μετανάστες «ότι τα σύνορα είναι κλειστά και ότι πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους». Άπλωσαν ένα γιγαντιαίο πανό στην πλαγιά του βουνού για να περάσουν αυτό το μήνυμα στα αγγλικά, με λευκά γράμματα σε κόκκινο φόντο, που έγραφε «δεν θα κάνετε την Ευρώπη σπίτι σας» (You  will not make Europa home!). Αν περάσουν μετανάστες, «θα καλέσουμε τη χωροφυλακή (…) Η δικαιοσύνη θα κάνει μετά τη δουλειά της», δήλωσε ο Roman Espino. Δύο ελικόπτερα που ναυλώθηκαν από την Génération Identitaire πέταξαν πάνω από την περιοχή το Σάββατο το μεσημέρι. Τα Drones ακολούθησαν την Κυριακή καθώς και ένα διθέσιο αεροπλάνο. Πρόκειται για μια «εξήγηση προς τους δυνητικούς μετανάστες ότι αυτό που δεν είναι ανθρώπινο είναι να κάνουμε τους ανθρώπους που διασχίζουν τη Μεσόγειο ή τις χιονισμένες Άλπεις  να πιστεύουν ότι αυτές οι διαδρομές είναι ασφαλείς», δήλωσε ο Romain Espino. «Δεν πρόκειται να βρουν το Eldorado, είναι ανήθικο και αυτοί που πληρώνουν γι ‘αυτό είναι οι Γάλλοι», πρόσθεσε. Το πέρασμα Col de l’Echelle, που καταλήγει σε 1.762 μέτρα, βρίσκεται έξι χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ιταλία. Επί ένα χρόνο τώρα παρουσιάζει μια εκθετική αύξηση των μεταναστών, κυρίως από τη Δυτική Αφρική. Σύμφωνα με τη Νομαρχία της περιοχής, 315 άτομα που πέρασαν από εκεί παράνομα επανα-προωθήθηκαν στην Ιταλία το 2016 και 1900 το 2017. Η μεταναστευτική πίεση παραμένει «ισχυρή» στα γαλλο-ιταλικά σύνορα ως σύνολο, δήλωσε την Παρασκευή το βράδυ ο υπουργός Εσωτερικών Gerard Collomb, υπενθυμίζοντας ότι το 2017 είχαν εκδοθεί 50.000 απορρίψεις αιτημάτων. «Αποφασίσαμε να ανανεώσουμε τους συνοριακούς ελέγχους για άλλους έξι μήνες», πρόσθεσε ενώπιον των βουλευτών κατά τη διάρκεια των συζητήσεων σχετικά με το ψηφισθέν νομοσχέδιο για τη μετανάστευση και το άσυλο το ίδιο Σαββατοκύριακο, κείμενο που αμφισβητήθηκε έντονα και χαρακτηρίστηκε ταυτόχρονα ως «ανεπαρκές» από τους δεξιούς Ρεπουμπλικάνους και  «απάνθρωπο» από την αριστερά !

Η «Ταυτοτική Γενεά» ναύλωσε το πλοίο C-Star τον Ιούλιο του 2017 στα πλαίσια της εκστρατείας «Defend Europe» στη Μεσόγειο, προκειμένου να αποτρέψει τις ΜΚΟ από τη διάσωση των μεταναστών στη θάλασσα. Έφτασε στη θάλασσα της Λιβύης στις 5 Αυγούστου και η σχετική επιχείρηση έληξε στις 17 Αυγούστου. Το εν λόγω διεθνικό μόρφωμα επιλέγει δράσεις με έντονο αντίκτυπο στα μέσα ενημέρωσης, όπως π.χ. η κατασκευή ενός τοίχου μπροστά από ένα μελλοντικό κέντρο υποδοχής για αιτούντες άσυλο στο Μονπελιέ, τον Σεπτέμβριο του 2016. Το κόστος της «επιχείρησης Άλπεις Defend Europe» υπολογίζεται σε τουλάχιστον 30.000 ευρώ από τους διοργανωτές, που ισχυρίζονται ότι χρηματοδοτούνται «από τα ίδια κεφάλαια των μελών και των χορηγών τους», κάτι που αμφισβήτησε στο παραπάνω ρεπορτάζ του το κανάλι France2.

Πάντως οι Γάλλοι ακροδεξιοί δεν χρησιμοποίησαν κατά την παραπάνω επιχείρησή τους φωτοβολίδες και βεγγαλικά εναντίον προσφύγων και μεταναστών, κάτι που έκαναν στη Μυτιλήνη οι εν Ελλάδι ομογάλακτοί τους κατά το ίδιο Σαββατοκύριακο, μετατρέποντας σε πεδίο μάχης την πλατεία Σαπφούς (σύμφωνα με το lesvosnews.net) και κραυγάζοντας το σύνθημα «κάψτε τους ζωντανούς» αυτούς που αρνούνταν να την εγκαταλείψουν. Οι αλλοδαποί αυτοί στη πλειοψηφία τους Αφγανοί συνελήφθηκαν τελικά από τις αρχές και αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της απείθειας και της παράνομης κατάληψης δημόσιου χώρου. Μαζί με τους 120 συνελήφθησαν και δυο Έλληνες κατά πληροφορίες αλληλέγγυοι σε αυτούς που βρισκόταν το πρωί στην πλατεία.

Θα αφήσουν τα οργανωμένα ευρωπαϊκά κράτη τους ακραίους, ακροδεξιούς και ακροαριστερούς, να αυτοδικούν και να πριονίζουν την εξηκονταετή ειρήνη και ελευθερία μας ; Η αυτόκλητη προστασία τους δεν είναι ειλικρινής. Υπηρετεί τον πολιτικαντισμό τους. Δεν θα πάρουμε.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

 

 

Η Ουάσιγκτον χρειάζεται μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση προς την Ρωσία

Από
anixneuseis
-
0
Πώς η αντανακλαστική έχθρα προς την Μόσχα πλήττει τα συμφέροντα των ΗΠΑ
Emma Ashford  foreignaffairs.gr
Μια γενική άποψη του Πύργου Spasskaya και του τοίχου του Κρεμλίνου στην κεντρική Μόσχα, τον Μάιο του 2016. SERGEI KARPUKHIN / REUTERS.
Περίληψη:

Το βασικό εμπόδιο για την βελτίωση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Ρωσία είναι πολιτικό: Στο σημερινό εγχώριο κλίμα των ΗΠΑ, τα κίνητρα για την έμφαση στην εχθρότητα αυξάνονται. Η διοίκηση Τραμπ έχει κίνητρα για να ενεργεί σκληρά προς την Ρωσία ώστε να εξουδετερώσει τις υποψίες που συνδέονται με την συνεχιζόμενη έρευνα του Ειδικού Συμβουλίου, και οι αντίπαλοι του προέδρου βρίσκουν την εχθρότητα ως έναν εξαιρετικό τρόπο να εμπλέξουν τον Τραμπ στην κακή συμπεριφορά της Ρωσίας.

Η EMMA ASHFORD είναι ερευνητική συνεργάτις στο Cato Institute.

Κατά την ακρόασή του για την επιβεβαίωση του διορισμού του [1] την περασμένη εβδομάδα, ο διευθυντής της CIA, Mike Pompeo, ο υποψήφιος του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για το Υπουργείο Εξωτερικών, έλαβε σκληρή στάση έναντι της Ρωσίας, χαρακτηρίζοντάς την ως «κίνδυνο για την χώρα μας», ακόμη και όταν οι Δημοκρατικοί τον επέκριναν ότι δεν ήταν αρκετά σκληρός. Αυτό είναι σύνηθες στην εποχή του Τραμπ, όταν οι άνθρωποι και στις δύο πλευρές του [κομματικού] διαδρόμου συνηθίζουν να απεικονίζουν την Ρωσία ως μια τρομερή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η διακομματική εχθρότητα εναντίον της Ρωσίας ώθησε ακόμα και τον Τραμπ, η ρητορική του οποίου συχνά ταλαντεύεται μεταξύ της ανοιχτής εχθρότητας και του θαυμασμού, να υιοθετεί αντανακλαστικές φιλοπόλεμες πολιτικές, από άσκοπες κυρώσεις [2] έως πυρηνικές απειλές.

23042018-1.jpg

Μια γενική άποψη του Πύργου Spasskaya και του τοίχου του Κρεμλίνου στην κεντρική Μόσχα, τον Μάιο του 2016. SERGEI KARPUKHIN / REUTERS
———————————————————————————

Αλλά αντί να μεταβάλλουν την ρωσική συμπεριφορά, αυτές οι πολιτικές πολύ συχνά καθιστούν την κατάσταση χειρότερη. Μια πιο αποτελεσματική πολιτική για την Ρωσία είναι δυνατή. Θα αναγνώριζε τις δύσκολες πραγματικότητες της σημερινής αμερικανο-ρωσικής σχέσης, εστιάζοντας παράλληλα τόσο στην αποτροπή όσο και στην επαναδέσμευση, όπως είναι απαραίτητο. Δυστυχώς, δεν μπορεί να επιτευχθεί εφόσον η αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών στις ρωσικές ενέργειες είναι η αντανακλαστική εχθρότητα και η αντιπαράθεση.

ΤΟ STATUS QUO ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ

Δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένης της παρεμβολής της Μόσχας στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016, ότι πολλοί Αμερικανοί είναι εχθρικοί απέναντι στην Ρωσία. Αν και το εύρος της παρεμβολής παραμένει ασαφές -και η επίδρασή της είναι υπό αμφισβήτηση- παρ’ όλα αυτά έχει την αίσθηση του βιασμού. Ωστόσο, η σημερινή εμπρηστική ρητορική είναι και πάλι αξιοσημείωτη. Για παράδειγμα, ο πρώην αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν [3] έγραψε πρόσφατα ότι «η ρωσική κυβέρνηση επιτίθεται στα θεμέλια της Δυτικής δημοκρατίας». Ο ηγέτης της μειοψηφίας της Γερουσίας, Chuck Schumer [4], Δημοκρατικός της Νέας Υόρκης, κάλεσε τον Trump «να κατευθύνει τα πυρά του στον ξένο αντίπαλο, την Ρωσία, που μας επιτέθηκε». Και ο Δημοκρατικός Αντιπρόσωπος André Carson της Ιντιάνα προειδοποίησε [5] για ένα« νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα που κατεβαίνει στην Ευρώπη».

Δυστυχώς, αυτή η απειλητική ρητορική όχι μόνο χρησιμεύει για να κρατήσει ψηλά τις εντάσεις, αλλά παράγει και αντανακλαστικές αντιδράσεις πολιτικής που επικεντρώνονται στην ανόητη αντιπαράθεση. Δείτε την περσινή νομοθεσία σχετικά με τις κυρώσεις, τον Νόμο Αντιμετώπισης των Αντιπάλων της Αμερικής μέσω Κυρώσεων (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act, CAATSA [6]). Παρόλο που οι κυρώσεις είναι σπάνια αποτελεσματικές, οι κυρώσεις της κυβέρνησης Ομπάμα εναντίον της Ρωσίας τουλάχιστον, ήταν στοχοθετημένες και περιελάμβαναν σαφείς όρους -συγκεκριμένα την συμμόρφωση της Ρωσίας με την διαδικασία του Μινσκ για τον τερματισμό του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία- και αν αυτό συνέβαινε θα μπορούσαν να αρθούν. Ο CAATSA, αντίθετα, είναι σε μεγάλο βαθμό τιμωρητικός και δεν προσφέρει μια σαφή διαδρομή για το Κογκρέσο ώστε να εξετάσει το ενδεχόμενο άρσης των κυρώσεων, μη παρέχοντας έτσι κανένα κίνητρο στην Ρωσία να αλλάξει την συμπεριφορά της.

Η διοίκηση Trump, αν και αρχικά επιφυλακτική, έχει επίσης λάβει αντιπαραθετικά μέτρα τους τελευταίους μήνες. Ορισμένα από αυτά τα μέτρα ήταν σαφώς δικαιολογημένα, όπως η απομάκρυνση Ρώσων διπλωματών ως απάντηση στην απόπειρα δολοφονίας στο Ηνωμένο Βασίλειο ενός Ρώσου αποστάτη, με την χρήση ενός απαγορευμένου νευρικού παράγοντα. Ωστόσο, άλλα ήταν πολύ λιγότερο [δικαιολογημένα]. Τον Δεκέμβριο, για παράδειγμα, η κυβέρνηση συμφώνησε να παράσχει θανατηφόρα βοήθεια στην Ουκρανία -ένα βήμα που η διοίκηση Ομπάμα είχε αποφύγει για τον φόβο της κλιμάκωσης της σύγκρουσης εκεί- παρά οποιαδήποτε σαφή λογική για το πώς θα μπορούσε να βελτιώσει την κατάσταση.

Τα έγγραφα πολιτικής του Λευκού Οίκου παρουσίασαν επίσης μια πολεμική στάση απέναντι στην Ρωσία. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (National Security Strategy), που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο, περιγράφει την Ρωσία ως μια από τις «ρεβιζιονιστικές δυνάμεις» [7], την οποία απαριθμεί ως πρόκληση μαζί με «αδίστακτα καθεστώτα» όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα. Η Επανεξέταση της Πυρηνικής Θέσης (Nuclear Posture Review) του 2018 περιλαμβάνει, εν τω μεταξύ, προβλέψεις για νέα πυρηνικά όπλα χαμηλής απόδοσης και πυραύλους κρουζ που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για την αντιμετώπιση του πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας. Πολλοί ειδικοί, όπως η Olga Oliker [8] και ο Vipin Narang [9], ανησυχούν ότι τέτοια όπλα μπορεί απλά να καταστήσουν την σύγκρουση με την Ρωσία πιο πιθανή.

Ακόμη και τα πρόσφατα χτυπήματα στην Συρία αντανακλούσαν αυτήν την εχθρότητα. Τα χτυπήματα ήταν περιορισμένα, απέφυγαν σε μεγάλο βαθμό τους ρωσικούς στόχους και δεν είχαν ως αποτέλεσμα μια κλιμάκωση. Ωστόσο, ορισμένοι αξιωματούχοι της διοίκησης [Τραμπ] είχαν υποστηρίξει τα ευρύτερα χτυπήματα [10] που θα επηρέαζαν τα ρωσικά στοιχεία [στην Συρία]˙ ο πρόεδρος μάλιστα έφτασε μέχρι το σημείο να χλευάσει την Ρωσία σχετικά με πιθανά χτυπήματα, μέσω tweets. Ευτυχώς, φαίνεται ότι επικράτησε η πιο επιφυλακτική προσέγγιση που υπερασπίστηκε ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, James Mattis.

ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΠΑΝΑΔΕΣΜΕΥΣΗ

Η σημερινή αντιφατική ρητορική και οι πολιτικές έναντι της Ρωσίας συχνά αγνοούν την πραγματικότητα και υπογραμμίζουν την ανάγκη για μια εναλλακτική προσέγγιση. Μια ακριβέστερη εκτίμηση της Ρωσίας σήμερα θα αναγνωρίσει σίγουρα ότι η χώρα έχει εμπλακεί σε πολεμοχαρή συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένων των επανειλημμένων προσπαθειών για ανάμιξη σε εκλογές και για βίαιες [11] δολοφονίες [12] Ρώσων αποστατών [13] μέσα σε Δυτικές χώρες. Θα αναγνώριζε επίσης την συνεχιζόμενη επιθετικότητα της Ρωσίας προς τους γείτονές της, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής δράσης στην Γεωργία και την Ουκρανία, και το βαθύτατα αντιδημοκρατικό πολιτικό της σύστημα. Ωστόσο, ταυτόχρονα, θα επιβεβαιώσει ότι υπάρχει μια υποκείμενη λογική για πολλές από αυτές τις δράσεις. Ορισμένες, όπως η προσάρτηση της Κριμαίας, αντικατοπτρίζουν τις ανησυχίες για την ασφάλεια -στην περίπτωση αυτή, την ανάγκη διατήρησης των ρωσικών στρατιωτικών βάσεων [14] εντός της Ουκρανίας. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για την ανάπτυξη νέων πυρηνικών όπλων από την Ρωσία [15], κάτι που αποτελεί απάντηση στην απόφαση της διοίκησης του George W. Bush [16] να αποσυρθεί από την Συνθήκη για τους Αντι-βαλλιστικούς Πυραύλους (Anti-Ballistic Missile Treaty), που ξεκίνησε ουσιαστικά [17] μια καινούργια κούρσα εξοπλισμών [17]. Η εγχώρια πολιτική παίζει επίσης ρόλο. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν φοβάται τα πιο ανοικτά πολιτικά συστήματα της Δύσης και επωφελείται από τον σημερινό ανταγωνισμό, ο οποίος βοηθά στην προώθηση της εγχώριας δημοτικότητάς του.

Τελικά, μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας θα αντικατόπτριζε τα όρια του τι μπορεί και τι δεν μπορεί να επιτύχει η Ουάσινγκτον και έτσι θα καθόριζε τα συμφέροντα των ΗΠΑ πολύ πιο στενά. Στο πιο βασικό επίπεδο, η Ουάσινγκτον έχει σαφές ενδιαφέρον να εμποδίσει την Ρωσία να κυριαρχήσει στην Ευρώπη, μια δυνατότητα που σήμερα είναι τόσο μακρινή ώστε να είναι γελοία. Παρά την συζήτηση για έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο, η Ρωσία δεν είναι η Σοβιετική Ένωση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης σαφές ενδιαφέρον για την πρόληψη της εμπλοκής της Ρωσίας στις εγχώριες πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών και στην εσωτερική πολιτική των εγγύτερων συμμάχων τους, είτε πρόκειται να έχει την μορφή hacking, είτε παρεμβάσεις σε εκλογές είτε άλλες παραβιάσεις της κυριαρχίας.

Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης συμφέρον να αποφεύγουν άσκοπες συγκρούσεις με την Ρωσία για κράτη που απλώς δεν είναι τόσο σημαντικά για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και της Ουκρανίας. Αν και το ευρύτερο μερίδιο της Ουάσινγκτον στην περιφερειακή και παγκόσμια σταθερότητα μπορεί να επεκταθεί στην διπλωματική ή την ανθρωπιστική εμπλοκή στις χώρες αυτές, δεν αρκεί να δικαιολογηθεί η στρατιωτική εμπλοκή ή οι κίνδυνοι μιας ακούσιας κλιμάκωσης με την Ρωσία. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην Ουάσινγκτον συχνά ερμήνευαν τα συμφέροντα των ΗΠΑ με τόσο ευρύ τρόπο ώστε να μην έχουν νόημα. Αντ’ αυτού, θα πρέπει να επικεντρωθούν -και να καθορίσουν πιο σαφώς- τα συμφέροντα των ΗΠΑ που είναι πραγματικά ανησυχητικά. Αυτό περιλαμβάνει την διατήρηση της ρωσικής συνεργασίας σε βασικά παγκόσμια ζητήματα, όπως η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα. Τα καλά νέα είναι ότι αυτά τα στενά συμφέροντα είναι πράγματι εφικτά. Με το να απομακρυνθεί από τις αντιπαραθετικές ρητορικές και πολιτικές, η Ουάσιγκτον μπορεί να μειώσει τις εντάσεις, να δημιουργήσει αποτελεσματική αποτροπή σε ζητήματα κρίσιμης σημασίας και να επαναδεσμεύσει την Ρωσία σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ

Πρώτη στον κατάλογο του τι πρέπει να κάνει η Ουάσιγκτον πρέπει να είναι η καθιέρωση «κόκκινων γραμμών» με την Ρωσία. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις τα τελευταία χρόνια ήταν η αποτυχία να επικοινωνηθούν αποτελεσματικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Υπάρχει ασάφεια ως προς το αν το ΝΑΤΟ θα επεκταθεί περαιτέρω, εάν η Ουάσινγκτον θα απαντήσει σε κυβερνοεπιθέσεις και αν είναι πρόθυμο να πάει σε πόλεμο για να υπερασπιστεί μη μέλη του ΝΑΤΟ όπως η Γεωργία και η Ουκρανία. Μια σαφέστερη ένδειξη των κόκκινων γραμμών θα βοηθήσει στην αποτροπή της Ρωσίας. Ορισμένες, όπως η περαιτέρω εμπλοκή σε εκλογές στις ΗΠΑ, άλλες παραβιάσεις της κυριαρχίας των ΗΠΑ, και η ρωσική στρατιωτική δράση κατά ενός μέλους του ΝΑΤΟ, είναι προφανείς και η υπέρβασή τους πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια ξεκάθαρη απάντηση. Άλλες πιθανές κόκκινες γραμμές θα απαιτήσουν προσεκτική μελέτη: Για παράδειγμα, πότε απαιτεί η ρωσική παρέμβαση στην εγχώρια πολιτική στενών συμμάχων μια απάντηση των ΗΠΑ;

Οι παραβιάσεις αυτών των πιο ξεκάθαρων κόκκινων γραμμών πρέπει να αντιμετωπιστούν με απαντήσεις που δεν είναι μόνο σαφείς αλλά και ευέλικτες και δημιουργικές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν, αντί να επιβάλουν άλλον έναν άσκοπο γύρο κυρώσεων ή να επικεντρωθούν σε μια στρατιωτική συγκέντρωση, να αντιδράσουν σε μελλοντικές παρεμβάσεις σε εκλογές χρησιμοποιώντας το εκτεταμένο τους παγκόσμιο δίκτυο χρηματοοικονομικών πληροφοριών για να δημοσιοποιήσουν τις πληροφορίες που εμπλέκουν βασικές προσωπικότητες του Κρεμλίνου σε διαφθορά. Οι διπλωματικές απελάσεις και οι οικονομικοί περιορισμοί στις ρωσικές κρατικές επιχειρήσεις, εν τω μεταξύ, μπορεί να είναι μια αναλογική και αποτελεσματική απάντηση στην ανάμειξη στην εσωτερική πολιτική των συμμάχων. Οι στρατιωτικές επιλογές -από την ανάπτυξη στρατευμάτων μέχρι τις πωλήσεις όπλων- θα πρέπει να είναι πάντα η τελευταία λύση.

Δεύτερον, η Ουάσινγκτον πρέπει να καταλάβει ότι πολλές από τις ενέργειες της Ρωσίας κατά των Δυτικών χωρών τα τελευταία χρόνια δεν θα ήταν εφικτές χωρίς την ύπαρξη τρωτών σημείων μέσα στην Δύση, είτε είναι η αυξανόμενα κομματικοποιημένη πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι αδύναμες προβλέψεις περί την κυβερνοασφάλεια είτε μια συμμαχία στην οποία τα μέλη σπάνια συμβάλλουν στην κοινή άμυνα. Παρόλο που ορισμένα από αυτά τα προβλήματα είναι πιο εύκολο να διορθωθούν από άλλα, παρά ταύτα δείχνουν πώς να υποστηριχθούν οι άμυνες των ΗΠΑ.

Πρέπει να δοθεί προτεραιότητα σε δύο βασικά προβλήματα. Είτε μέσω της έρευνας που διεξήγαγε ο Ειδικός Σύμβουλος Robert Mueller είτε μέσω των κοινοβουλευτικών επιτροπών του Κογκρέσου, ο αμερικανικός λαός αξίζει να γνωρίζει το εύρος και τον αντίκτυπο της εμπλοκής της Ρωσίας στις εκλογές του 2016. Μια συνεκτική εικόνα των πραγματικών γεγονότων είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε σε αποτελεσματικές διασφαλίσεις κατά μιας μελλοντικής εμπλοκής. Ταυτόχρονα, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να στηριχθούν στις πρόσφατες βελτιώσεις των στρατιωτικών δαπανών των μελών του ΝΑΤΟ για να κατανείμουν το βάρος της άμυνας περισσότερο ισομερώς. Οι στρατιωτικές δαπάνες δεν πρέπει να είναι το μοναδικό μέτρο εδώ. Η Ουάσιγκτον πρέπει να ωθήσει και άλλα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ να αναπτύξουν την ικανότητα να συμβάλλουν στις στρατιωτικές δυνατότητες της συμμαχίας, καθιστώντας το ΝΑΤΟ έναν οργανισμό λιγότερο καθοδηγούμενο από τις ΗΠΑ, και περισσότερο μια συμμαχία ισότιμων.

Τέλος, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ πρέπει να προσπαθήσουν να επαναδεσμευθούν με την Ρωσία˙ η θερμή ρητορική των τελευταίων ετών έχει δει την ουσιαστική διάλυση των διπλωματικών δεσμών μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Αυτό ανέστειλε την ικανότητα της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών να επιλύουν κρίσεις και να συνεργάζονται για αμοιβαία συμφέροντα. Η ικανότητα των Αμερικανών και Ρώσων διπλωματών να συνεργαστούν για θέματα μη διάδοσης, για παράδειγμα, βοήθησε τελικά στην παραγωγή της πυρηνικής συμφωνίας του Ιράν.

Η Βόρεια Κορέα αποτελεί βασικό ζήτημα και για τα δύο κράτη˙ η προσέλκυση της Ρωσίας στις πολυεθνικές συζητήσεις για την Βόρεια Κορέα θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση κρίσεων βελτιώνοντας παράλληλα τις επιδεινούμενες διπλωματικές σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Πιο σημαντική, όμως, είναι η επιστροφή στις διαπραγματεύσεις για τον έλεγχο των όπλων, επειδή πολλές από τις Συνθήκες της σημερινής γενιάς αποτυγχάνουν ή πρόκειται να εκπνεύσουν σύντομα. Η Συνθήκη για τις Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίου Βεληνεκούς (Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty) –την οποία η Ρωσία ίσως σήμερα να παραβιάζει- προσφέρει μια τέτοια ευκαιρία διαπραγμάτευσης, όπως άλλωστε και η επερχόμενη λήξη της νέας Συνθήκης START το 2021.

ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ;

Τελικά, το βασικό εμπόδιο για την βελτίωση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων είναι πολιτικό: Στο σημερινό εγχώριο κλίμα των ΗΠΑ, τα κίνητρα για την έμφαση στην εχθρότητα αυξάνονται. Η διοίκηση του Τραμπ έχει κίνητρα για να ενεργεί σκληρά προς την Ρωσία ώστε να εξουδετερώσει τις υποψίες που συνδέονται με την συνεχιζόμενη έρευνα του Ειδικού Συμβουλίου, και οι αντίπαλοι του προέδρου βρίσκουν την εχθρότητα ως έναν εξαιρετικό τρόπο να εμπλέξουν τον Τραμπ στην κακή συμπεριφορά της Ρωσίας.

Αυτά τα κίνητρα έχουν οδηγήσει σε μια ασυνάρτητη συνολική προσέγγιση προς την Ρωσία. Μόλις αυτήν την εβδομάδα, η πρέσβειρα των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, Νίκι Χέιλι, ανακοίνωσε νέες κυρώσεις για την Ρωσία σχετικά με τις ενέργειές της στην Συρία, μια πολιτική που αντικρούστηκε σχεδόν αμέσως από τον Λευκό Οίκο. Η προσέγγιση της διοίκησης [Τραμπ] προς την Ρωσία φαίνεται να βρίσκεται σε αδιέξοδο μεταξύ των πιο συμφιλιωτικών παρορμήσεων του Trump και των πιο φιλοπόλεμων ενστίκτων και ρητορικών των συμβούλων του και του Κογκρέσου. Εν τω μεταξύ, ο Λευκός Οίκος φαίνεται να μην έχει σχέδια να προλάβει ή να αποτρέψει μελλοντικές εκλογικές παρεμβάσεις από την Ρωσία.

Ακόμα και αν αποδειχθεί αδύνατο στην διοίκηση του Trump να αναπτύξει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, η σημερινή εστίαση στην εχθρότητα είναι θεμελιωδώς αντιπαραγωγική. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σε αμφότερες τις πλευρές θα πρέπει να λάβουν υπόψη ότι η εχθρότητα προς την Ρωσία -είτε είναι η υπερβολική ρητορική είτε είναι οι αντιπαραθετικές πολιτικές αντιδράσεις- είναι πιθανό μόνο να επιδεινώσει την κατάσταση μακροπρόθεσμα.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2018-04-20/ho…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreign.senate.gov/imo/media/doc/041218_Pompeo_Statement.pdf
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2017-11-22/why-new-ru…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/2017-12-05/how-stand-kremlin
[4] https://www.politico.com/story/2018/01/30/schumer-trump-russia-sanctions…
[5] https://www.indystar.com/story/news/politics/2017/03/20/rep-carson-draws…
[6] https://www.cnn.com/2017/07/25/politics/iran-sanctions-bill/index.html
[7] http://abcnews.go.com/International/russia-calls-trumps-national-securit…
[8] https://warontherocks.com/2018/02/nuclear-posture-review-russian-de-esca…
[9] https://tnsr.org/roundtable/policy-roundtable-trump-administrations-nucl…
[10] https://www.wsj.com/articles/trump-seeks-large-strike-in-syria-mattis-ur…
[11] https://www.buzzfeed.com/heidiblake/from-russia-with-blood-14-suspected-…
[12] https://www.theguardian.com/uk-news/2018/mar/07/russian-spy-police-appea…
[13] http://www.bbc.com/news/uk-19647226
[14] https://www.theguardian.com/world/2014/mar/07/ukraine-russia-crimea-nava…
[15] https://www.reuters.com/article/us-russia-putin-nuclear-usa/putin-nuclea…
[16] https://www.thedailybeast.com/how-john-bolton-helped-kickstart-the-new-n…
[17] https://warontherocks.com/2018/03/red-glare-the-origin-and-implications-…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Τα ανησυχητικά σημάδια για την οικονομία της ευρωζώνης

Από
anixneuseis
-
0
  • του Wolfgang Munchau euro2day.gr

Μια επιβράδυνση της ευρωζώνης θα μπορούσε να αποτελέσει ρίσκο για την παγκόσμια οικονομία. Το μόνιμο «αγκάθι» της Ιταλίας και η ανάγκη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Οι ευθύνες της Γερμανίας.

Δημοσιεύθηκε: 24 Απριλίου 2018 – 07:50

 Την προηγούμενη εβδομάδα, μάθαμε δύο νέα πράγματα για την ευρωζώνη. Η Γερμανία έκλεισε την πόρτα σε μια σοβαρή μεταρρύθμιση. Η συνάντηση της Άνγκελα Μέρκελ και του Εμανουέλ Μακρόν στο Βερολίνο αποκάλυψε βαθιές διαφορές για το όραμα των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας σχετικά με το μέλλον.
Αυτό που έγινε επίσης πιο ξεκάθαρο είναι πως υπήρξε μια απότομη πτώση στην οικονομική δραστηριότητα της ευρωζώνης. Το τελευταίο δημιουργεί προβληματισμό. Θα μπορούσε να είναι κάτι συγκυριακό, αλλά ένας αριθμός πρόσφατων δεικτών έχει προκαλέσει αρνητική έκπληξη.

H γερμανική βιομηχανική παραγωγή είναι αδύναμη από τον Δεκέμβριο. Αλλά πραγματοποίησε μια κανονική βουτιά το Φεβρουάριο, όταν υποχώρησε κατά 1,6% σε σχέση με τον Ιανουάριο. Η Ένωση Ευρωπαίων Κατασκευαστών Αυτοκινήτου ανακοίνωσε πως οι πωλήσεις αυτοκινήτων ήταν 5,3% χαμηλότερα το Μάρτιο.

Ένας από τους πιο αξιόπιστους δείκτης είναι αυτός του επιχειρηματικού κύκλου του IMK, του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου. Τώρα δείχνει πιθανότητα ύφεσης κοντά στο 30% από σχεδόν μηδενική πιθανότητα έναν μήνα πριν.

Συνδυάστε τώρα τις δύο αυτές πληροφορίες. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως η Γερμανία δεν θα συμφωνήσει σε έναν κεντρικό προϋπολογισμό για την ευρωζώνη για να αντέξει τα μακροοικονομικά σοκ. Δεν θα υπάρξει ένα ενιαίο ασφαλές στοιχείο ενεργητικού. Δεν θα υπάρξει κοινή ασφάλιση καταθέσεων. Το μεγάλο εγχείρημα μιας ευρωπαϊκής τραπεζικής ένωσης θα παραμείνει για πάντα ανολοκλήρωτο.

Στη συνέχεια προσθέστε κάτι πραγματικά επικίνδυνο, μια ύφεση, στο μείγμα. Δεν έχω ιδέα αν η νέα κρίση θα προέλθει από τις αγορές ομολόγων, τον τραπεζικό τομέα ή κάπου αλλού. Αλλά ο συνδυασμός μιας οικονομίας που επιβραδύνεται και ενδεχομένως συρρικνώνεται και μιας νομισματικής ένωσης που αρνείται να διορθώσει τα προβλήματα της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ρίσκα για την παγκόσμια οικονομία αυτήν την στιγμή.

Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για μια οικονομική κάμψη; Όχι δεν μπορούμε.

Οι δείκτες εμπιστοσύνης μπορεί να επηρεαστούν από φόβους για ένα ενδεχόμενο εμπορικό πόλεμο. Αν ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει σαν κυρίαρχο στόχο για τους εμπορικούς δασμούς την Κίνα, οι φόβοι αυτοί μπορεί να φύγουν σύντομα. Αν όχι, τότε ναι, η ευρωζώνη θα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη εξαιτίας του μεγάλου πλεονάσματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Υπάρχουν επίσης εποχιακοί παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Ο χειμώνας ήταν βαρύς στην Ευρώπη, στο Βορρά και στον Νότο. Αυτό μπορεί να έπαιξε έναν ρόλο στην μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και του επενδυτικού κλίματος. Ο συνδυασμός ενός θερμού καλοκαιριού και ενός Αμερικανού προέδρου που βρίσκεται σε σύγχυση μπορεί να βοηθήσουν στην επίλυση του προβλήματος. Αλλά υπάρχουν άλλοι λόγοι που μας κάνουν να υποψιαζόμαστε ότι κάτι άλλο μπορεί να συμβεί.

Ο πρώτος είναι η ανατίμηση του ευρώ. Η ημερήσια συναλλαγματική ισοτιμίατου ευρώ έχει αυξηθεί κατά περίπου 7% το περασμένο έτος. Για μια οικονομία που είναι εξαρτημένη σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές, αυτή είναι μια μεγάλη κίνηση. Το μεγαλύτερο μέρος της μεταβολής καταγράφηκε πέρυσι, αλλά θα ήταν πολύ φυσιολογικό ο οικονομικός αντίκτυπος να γίνει αισθητός με μια καθυστέρηση.

Δεύτερον, η οικονομική κρίση μπορεί να μείωσε μόνιμα το δυνητικό ΑΕΠ της ευρωζώνης. Οι ισχυροί ρυθμοί ανάπτυξης που καταγράφηκαν κατά την διετία 2016 και 2017 μπορεί να ήταν μια έκλαμψη, μια προσωρινή ανακούφιση μετά από χρόνια λιτότητα. Αυτό που τώρα παρουσιάζεται σαν μια προσωρινή κάμψη μπορεί να αποκαλυφθεί ως η επιστροφή σε μια πιο απογοητευτική κανονικότητα.

Η Ιταλία δεν έχει καταγράψει σχεδόν καθόλου ανάπτυξη της παραγωγικότητας από τότε που έγινε μέλος της ευρωζώνης το 1999. Ωστόσο, το 2017 ήταν μια σχετικά καλή χρονιά για την οικονομία. Έχει πολύ μεγάλη σημασία το αν μια χώρα με λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ στο 132% μπορεί να διαχειριστεί ένα μέσο ρυθμό ανάπτυξης χαμηλότερο από 1% ή 2%. Η διαφορά μεταξύ των δύο ποσοστών είναι αυτή που χωρίζει την βιωσιμότητα από την χρεοκοπία.

Η Ιταλία αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα γιατί οι μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης έχουν υπαρξιακό χαρακτήρα. Η Ε.Ε. δεν έχει εργαλεία για να ανταπεξέλθει σε μια κρίση κρατικού χρέους στην Ιταλία. Η Ιταλία είναι πολύ μεγάλη για να αποτύχει και πολύ μεγάλη για να σωθεί. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, το εργαλείο διάσωσης, είναι πολύ μικρό για να αντέξει. Δεν έχω αμφιβολία ότι το ευρώ θα επιβιώσει με την μια μορφή ή την άλλη, αλλά χωρίς μεταρρυθμίσεις ο κίνδυνος μιας ρωγμής αυξάνεται σημαντικά.

Ακόμα και η μεταρρυθμιστική ατζέντα του προέδρου Μακρόν δεν αντιμετωπίζει πλήρως αυτό το πρόβλημα. Αλλά τουλάχιστον θα άνοιγε την πόρτα στις υποδομές που είναι απαραίτητες για να σηκώσουν το μεγάλο βάρος σε μια κρίση, ένα ενιαίο ασφαλές στοιχείο ενεργητικού και ένα ενιαίο μηχανισμό στήριξης για τον τραπεζικό τομέα. Οι Γερμανοί έχουν απορρίψει τις ιδέες αυτές από την αρχή.

Μετά από χρόνια που παρακολουθώ την συζήτηση για την ευρωζώνη, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία δεν θα συμφωνήσει σε μεταρρυθμίσεις αν δεν έρθει αντιμέτωπη με μια επιλογή «δεχτείτε το ή ξεχάστε το». Μια διάλυση της ευρωζώνης θα ήταν καταστροφή για την Γερμανία. Θα κατέστρεφε το εξαγωγικό μοντέλο της χώρας και θα συρρίκνωνε το τεράστιο απόθεμα εξωτερικών στοιχείων ενεργητικού.

Αλλά πίσω από την άρνηση να γίνουν αποδεκτές θεσμικές μεταρρυθμίσεις βρίσκεται η κυρίαρχη εντύπωση πως μια τέτοια πρόκληση δεν θα συνέβαινε ποτέ. Η εντύπωση αυτή είναι σωστή για την ώρα.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
euro2day.gr

Φιάσκο για Πούτιν, που έχασε έναν πολύτιμο σύμμαχο στον Καύκασο

Από
anixneuseis
-
0

Του Γιώργου Παυλόπουλου Τρίτη 24 Απριλίου 2018

Μια ήττα η οποία συνοδεύτηκε από ένα -ασυνήθιστο γι’ αυτόν- φιάσκο γνώρισε την Δευτέρα ο Βλαντιμίρ Πούτιν, με την παραίτηση από την πρωθυπουργία της Αρμενίας του συμμάχου του Σερζ Σαρκισιάν, στον οποίο ο Ρώσος πρόεδρος είχε δώσει την περασμένη εβδομάδα τα… συγχαρητήριά του! Για την ακρίβεια, πρόκειται για τον εξαναγκασμό του σε παραίτηση, μιας και οι έντεκα ημέρες διαδηλώσεων που είχαν προηγηθεί αποτέλεσαν τον αποφασιστικό παράγοντα που οδήγησε στη συγκεκριμένη εξέλιξη και στη ανατροπή των δεδομένων.

Σημειώνεται ότι ο Σαρκισιάν είχε διατελέσει πρόεδρος της Αρμενίας τα τελευταία δέκα χρόνια, όμως το σύνταγμα δεν του δίνει τη δυνατότητα τρίτης συνεχόμενης θητείας. Έτσι, επέλεξε να μεταπηδήσει στην πρωθυπουργία, μια θέση η οποία ούτως ή άλλως έχει πλέον τις περισσότερες αρμοδιότητες μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2015. Το πέτυχε δε πριν από δύο σχεδόν εβδομάδες, με της ψήφους της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας την οποία έχει το φιλορωσικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Φαίνεται, όμως, ότι είχε υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τους χιλιάδες συμπατριώτες του οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι τους εμπαίζει και θέλει να παραμείνει για πάντα στην εξουσία. Έτσι, σχεδόν καθημερινά πραγματοποιούνταν στο Ερεβάν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή να αυξάνει διαρκώς. Την περασμένη Κυριακή, μάλιστα, μετά από ένα θυελλώδες τετ-α-τετ με τον φερόμενο ως ηγέτη της αντιπολίτευσης Νικόλ Πασινιάν, ο τελευταίος συνελήφθη προσωρινά από την αστυνομία, μαζί με 200 περίπου διαδηλωτές.

Ο στρατός στις διαδηλώσεις

Η στιγμή των κρίσιμων αποφάσεων ήταν φανερό ότι πλησίαζε -και έφτασε όταν στις διαδηλώσεις έκαναν την εμφάνισή τους εκατοντάδες άοπλοι εν ενεργεία στρατιωτικοί. Η εξέλιξη αυτή έδειξε στον Σαρκισιάν πως οι ένοπλες δυνάμεις είχαν αρχίσει να διχάζονται, οπότε είτε θα έπρεπε να επιχειρήσει να συντρίψει την αντιπολίτευση, διακινδυνεύοντας ένα εμφύλιο είτε να παραιτηθεί. Τελικώς, επέλεξε το δεύτερο, αναγνωρίζοντας μάλιστα δημοσίως πως ο ίδιος έσφαλλε ενώ ο αντίπαλός του είχε δίκιο.

 Το πιθανότερο, βεβαίως, είναι ότι η εντολή για αλλαγή στάσης ήρθε από πολύ ψηλά και συγκεκριμένα από το Κρεμλίνο, που επέλεξε να θυσιάσει ένα πολιτικό για να σώσει μια πολύτιμη σύμμαχο στην περιοχή του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι η Ρωσία είναι ο μεγάλος προστάτης όχι μόνο του Σαρκισιάν, αλλά συνολικά της Αρμενίας, κάτι που απέδειξε από την πρώτη κιόλας στιγμή μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Τότε, δηλαδή, που δύο πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, βρέθηκαν σε εμπόλεμη κατάσταση με αφορμή τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Πρόκειται για ένα θύλακα στο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν (το οποίο έχει ως «προστάτη» του τις ΗΠΑ), όπου όμως πλειοψηφούν οι κάτοικοι αρμένικης καταγωγής, ο οποίος το 1993 πέρασε και έκτοτε παραμένει στον έλεγχο του Ερεβάν με τη βοήθεια των ρωσικών στρατευμάτων.

Βεβαίως, δεν είναι βέβαιο ότι η παραίτηση του Σαρκισιάν και η ενδεχόμενη προσφυγή στις κάλπες θα επιφέρει ριζική αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στην Αρμενία. Σε κάθε περίπτωση, αποτελεί ένα σήμα κινδύνου για τον Πούτιν ότι δεν θα πρέπει να θεωρεί δεδομένο τίποτα και πουθενά.

Αρμενία και Τουρκία

Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, ότι ο Σαρκισιάν ήταν αυτός που στις αρχές του περασμένου μήνα είχε ανακοινώσει ότι ακυρώνει τα πρωτόκολλα που είχε υπογράψει με την Άγκυρα και είχαν στόχο τη σταδιακή ομαλοποίηση των σχέσεων ανάμεσα σε δύο χώρες παραδοσιακά εχθρικές, στο παρελθόν των οποίων βαραίνει η γενοκτονία των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από αυτή την άποψη, για τον Ταγίπ Ερντογάν κάθε άλλο παρά δυσάρεστη είδηση ήταν η παραίτηση του Σαρκισιάν.

Grigor Yepremyan/PAN Photo via AP

https://www.liberal.gr/arthro/200921/diethni-themata/2018/fiasko-gia-poutin-pou-echase-enan-polutimo-summacho-ston-kaukaso.html

1...2,8212,8222,823...3,032Σελίδα 2,822 από 3,032