Αρχική Blog Σελίδα 2821

Σταμάτης Κριμιζής στην «Κ»: Νιώθω εξαπατημένος, δεν υπάρχει αξιοκρατία

Από
anixneuseis
-
1

ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

«Πιστεύω ότι ο κ. Μαγκλάρας υπέσκαψε την υπόθεση από την αρχή. Υποθέτω ότι έπεισε τον κ. Παππά πως αυτό θα λειτουργήσει, δεν ξέρω όμως αν του είπε ότι το σχήμα είναι ολωσδιόλου διαφορετικό από οποιαδήποτε άλλη διαστημική υπηρεσία στην Ευρώπη», λέει ο Σταμάτης Κριμιζής.

«Ηρθα να σου πω συγχαρητήρια για την επιλογή σου». Τα συγχαρητήρια που δεχόταν ο Σταμάτης Κριμιζής από τον συνάδελφό του στην Ακαδημία Αθηνών, που μπήκε βιαστικός μέσα στο γραφείο του με ένα κουτί γλυκά, δεν ήταν για την ανάληψη των καθηκόντων του στον Ελληνικό Διαστημικό Οργανισμό (ΕΛΔΟ), αλλά για την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου. Ο κ. Κριμιζής του έσφιξε το χέρι με ένα πικρό χαμόγελο.

Ο βετεράνος πλανητικός επιστήμονας, ο μόνος που έχει «ταξιδέψει» σε όλους τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος με όχημα τα επιστημονικά όργανα που σχεδίασαν ο ίδιος και η ομάδα του για τη NASA, με εμπειρία στη διοίκηση διαστημικών προγραμμάτων στο πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς των ΗΠΑ, φαίνεται πως είχε μια ανώμαλη προσγείωση σε μια πρωτόγνωρη, για τον ίδιο, κατάσταση. Οταν ανέλαβε τα καθήκοντα του προέδρου στον νεοσύστατο Οργανισμό, η επιστημονική κοινότητα είδε στο πρόσωπό του έναν υπερκομματικό άνθρωπο με εμπειρία και κύρος. «Μόλις ανέλαβα αυτή τη θέση είχα ένα μήνυμα από τον διευθυντή των επιστημονικών προγραμμάτων της NASA», μας λέει ο κ. Κριμιζής, «στο οποίο μου έλεγε ότι περιμένει να συζητήσουμε πώς θα συνεργαστούμε με την Ελλάδα».

«Χωρίς περιεχόμενο»

Αρκετοί, σημειώνει, ήταν όμως και εκείνοι που τον προειδοποίησαν ότι μπαίνει σε μια κατάσταση «με αναξιόπιστους ανθρώπους», αλλά ο ίδιος ένιωσε χρέος απέναντι στην πατρίδα του να βοηθήσει. «Οταν κάποιος φωνάζει μέσα στη νύχτα βοήθεια, τι κάνεις; Τρέχεις να βοηθήσεις δίχως να υπολογίσεις τον κίνδυνο. Οταν διαπίστωσα ότι ο Οργανισμός που ιδρύθηκε ήταν ένα κατασκεύασμα χωρίς περιεχόμενο, σκέφθηκα ότι είχα μόνο μία διέξοδο. Δεν θα γινόμουν φερέφωνο ανθρώπων που δεν ξέρουν τίποτα για το Διάστημα», μας λέει ο Σταμάτης Κριμιζής.

Πριν από μερικές μέρες και μετά μόλις τέσσερις εβδομάδες και τρεις συνεδριάσεις, ο Σταμάτης Κριμιζής ανακοίνωσε την παραίτησή του από την προεδρία του διοικητικού συμβουλίου του ΕΛΔΟ με μια μακροσκελή ανοιχτή επιστολή γεμάτη αιχμές για χειραγώγηση του νεοσύστατου Οργανισμού, ο οποίος δεν πρόλαβε να αποκτήσει ούτε καν ΑΦΜ. Τι άλλαξε μέσα σε έναν μήνα; «Με υπουργική απόφαση όλη η ευθύνη για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ΕΟΔ) δεν ανήκει στον Ελληνικό Διαστημικό Οργανισμό αλλά στη Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΓΓΤΤ) του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής.

Αυτό είναι μοναδικό για την Ευρώπη. Δεν υπάρχει καμία διαστημική υπηρεσία ευρωπαϊκού κράτους που εκπροσωπείται στο συμβούλιο του ΕΟΔ από ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με τον ίδιο τον Οργανισμό και το Διάστημα», σημειώνει ο κ. Κριμιζής.

Στην επίμαχη υπουργική απόφαση που εκδόθηκε στις 15 Μαρτίου 2018 (αριθμ. 3095/2018) από τον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής Νίκο Παππά συγκροτείται μια επιτροπή που αποτελείται από υπαλλήλους της ΓΓΤΤ, με ευθύνη την επεξεργασία και αξιολόγηση θεμάτων της ESA, για τα οποία ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής «αποφασίζει κατόπιν εισήγησης της Επιτροπής και έγκρισης του γενικού γραμματέα Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων».

Αυτό σημαίνει, όπως μας λέει ο κ. Κριμιζής, ότι ο Ελληνικός Οργανισμός Διαστήματος δεν έχει καμία δικαιοδοσία και πρόσβαση στη διαχείριση προγραμμάτων ύψους 16 εκατ. ευρώ. «Στήθηκε ένας Οργανισμός που δεν έχει αρμοδιότητες και εξαρτάται από τις αποφάσεις του γενικού γραμματέα και γι’ αυτό τον ονόμασα “Τσάρο του Διαστήματος”», λέει ο κ. Κριμιζής, ο οποίος σε άλλο σημείο της κουβέντας κάνει λόγο για ένα προμελετημένο σχέδιο: «Νομίζω ότι ο κ. Μαγκλάρας είναι ο υπεύθυνος για την κακοδαιμονία της όλης υπόθεσης, πιστεύω ότι την υπέσκαψε από την αρχή. Υποθέτω ότι έπεισε τον υπουργό κ. Παππά ότι αυτό θα λειτουργήσει, δεν ξέρω όμως αν του είπε ότι αυτό το σχήμα είναι ολωσδιόλου διαφορετικό από οποιαδήποτε άλλη διαστημική υπηρεσία στην Ευρώπη».

«Μόνο γενικότητες»

Λειτουργούμε σε επίπεδο εντυπώσεων και όχι ουσίας, μας λέει ο κ. Κριμιζής όταν τον ρωτάμε για το πρόγραμμα ανάπτυξης 11 μικροδορυφόρων, ύψους 23,9 εκατ. ευρώ, που ανακοινώθηκε από το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής. Η Ελλάδα, σημειώνει, πρέπει να πάρει μέρος σε προγράμματα μικροδορυφόρων, που στο εξωτερικό ξεκίνησαν πριν από 20 χρόνια, αλλά το θέμα για τον ίδιο είναι με ποιον τρόπο.

«Ο σωστός τρόπος για να κάνεις ένα διαστημικό πρόγραμμα είναι να πεις ποιος είναι ο σκοπός, οι προδιαγραφές, ο τρόπος υλοποίησης. Αυτού του είδους οι λεπτομέρειες δεν υπήρχαν, παρά μόνο γενικότητες. Χρειάζεται ένας άλλος προγραμματισμός με τα κατάλληλα άτομα», σημειώνει με έμφαση. Στην επιστολή του αφήνει αιχμές αδιαφάνειας και πιθανών οικονομικών συμφερόντων αλλά δεν θέλει να επεκταθεί. «Η δική μου θέση δεν ήταν να κάνω τον ντετέκτιβ για ζητήματα οικονομικής διαφάνειας, αυτό θα ήταν υπόθεση ενός νομικού συμβούλου ή οικονομικού διευθυντή που ήταν στο οργανόγραμμα του Οργανισμού», τονίζει.

Τα τηλέφωνα στο γραφείο του χτυπούν συνεχώς. Αποφεύγει να απαντήσει και μου δείχνει τα πρώτα δημοσιεύματα με τις αντιδράσεις του υπουργείου. «Πίστεψα ότι ο υπουργός ήταν ειλικρινής, τώρα έχω μεγάλες αμφιβολίες», σημειώνει ο κ. Κριμιζής. Οπως μας εξηγεί, όταν επεσήμανε στον κ. Παππά ότι κινδυνεύουν οι αρμοδιότητες του ΕΛΔΟ από την επιτροπή που προβλέπεται να δημιουργηθεί στη γενική γραμματεία, εκείνος τον καθησύχασε. «Μην ανησυχείτε κ. Κριμιζή, μου είπε, αυτό το συμβούλιο είναι μόνο για να συλλέγει εισηγήσεις από τα άλλα υπουργεία για να τα εξετάσει ο ΕΛΔΟ. Μερικές μέρες μετά βγήκε η απόφαση για τις αρμοδιότητες της γενικής γραμματείας», σημειώνει. «Νιώθω εξαπατημένος», τονίζει, «το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κανείς είναι ότι τίποτα δεν γίνεται αξιοκρατικά. Η αξιοκρατία είναι βασική για την ύπαρξη και την πρόοδο της χώρας και τώρα είδα ότι η φημισμένη “ελληνική πραγματικότητα” υπεισέρχεται σε κάθε επίπεδο. Εχουμε ένα πελατειακό κράτος, το γνωρίζουν και οι “πελάτες” και οι “εργοδότες”».

Το brain drain

Στην τελευταία μας συνάντηση («Κ», 27/4/2018) ο επιφανής επιστήμονας μιλούσε με ενθουσιασμό για τον νέο φορέα που ήταν στα σκαριά. Είχε κάτσει να σκεφθεί τρεις και τέσσερις φορές πριν απαντήσει θετικά στη νέα πρόκληση που ανοίγονταν μπροστά του και είχε διαμηνύσει ότι θα κινηθεί με βάση τις αρχές της «αριστείας, αξιοκρατίας και αξιολόγησης». Οι στόχοι του για το τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα στο Διάστημα δεν ήταν «από άλλο γαλαξία». «Δεν πρόκειται να κατασκευάσουμε ολόκληρο διαστημόπλοιο», έλεγε τότε, αλλά επιστημονικά όργανα μετρήσεων για τις διάφορες διαστημικές αποστολές που σήμερα είναι κυρίως αποτέλεσμα διεθνούς συνεργασίας. Η σύγχρονη διαστημική τεχνολογία, έλεγε, είναι απαραίτητη για την ασφάλεια της χώρας και ο τρόπος να την αποκτήσουμε είναι μέσω των διεθνών διαστημικών προγραμμάτων με τη στρατηγική ενός διαστημικού οργανισμού. Γι’ αυτό θεώρησε, επισημαίνει, ότι ήταν χρέος του να προσφέρει τις γνώσεις και τη βοήθεια του.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Χίο, ο Σταμάτης Κριμιζής είχε την τύχη να φύγει νωρίς από την Ελλάδα για σπουδές και να διαπρέψει στον τομέα του. Με την επιστροφή του ήθελε, μας λέει, η στάση του να αποτελέσει παράδειγμα για τους νέους επιστήμονες που είχαν φύγει από τη χώρα και να αποτελέσει «φρένο» για το φαινόμενο του brain drain. «Οι νέοι φεύγουν, δραπετεύουν. Ηλπιζα ότι θα φτιάξουμε έναν Οργανισμό για να πούμε γυρίστε, ελάτε να βοηθήσετε τη χώρα, ότι στεκόμαστε τουλάχιστον σε έναν τομέα με περηφάνια και κύρος. Δεν μπορώ να το πω τώρα», καταλήγει.

Σύγκρουση συμφερόντων

– Κύριε Κριμιζή, λέτε στην επιστολή σας «follow the money» («ακολουθήστε τα χρήματα»). Πιστεύετε ότι μέσω του νέου οργανισμού εξυπηρετούνται συγκεκριμένα συμφέροντα;

– Οπωσδήποτε. Ο νέος πρόεδρος του Ελληνικού Διαστημικού Οργανισμού (σ.σ. Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς) είναι συγχρόνως και διευθύνων σύμβουλος του Hellas-Sat/Arabsat. Ο νέος διευθύνων σύμβουλος (σ.σ. Γεώργιος Μαντζούρης) έχει σχέση με τους μικροδορυφόρους, όπως και δύο άλλα μέλη του διοικητικού συμβουλίου με το ίδιο πρόγραμμα, ενώ ένα άλλο μέλος είναι στο διοικητικό συμβούλιο του si-cluster (σ.σ. μεγάλες και μικρομεσαίες βιομηχανικές επιχειρήσεις στον τομέα των διαστημικών τεχνολογιών). Βέβαια, σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική, όταν συζητούνται θέματα με πιθανή σύγκρουση συμφερόντων, οι εμπλεκόμενοι αποχωρούν και τα υπόλοιπα μέλη αποφασίζουν. Αλλά όταν τέσσερα από τα επτά μέλη του συμβουλίου αποχωρήσουν, πώς θα βγει η οποιαδήποτε απόφαση;

“kathimerini.gr”

“Όχι πλέον σύμμαχος” η Τουρκία: Ξαφνικά οι Αμερικανοί άρχισαν να καταλαβαίνουν τον κίνδυνο

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Μάριος Ευρυβιάδης APRIL 29, 2018 Hellas Journal

Ο Ταγίπ Ερντογάν κατά την προεκλογική εκστρατεία του στη Σμύρνη. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Ένας συλλογικός τόμος κυκλοφορεί την περίοδο αυτή στο διαδίκτυο με τη μορφή pdf, δηλαδή προσβάσιμος  από τον οποιοδήποτε. Τιτλοφορείται “Ally No More”, δηλ. “Όχι πλέον Σύμμαχος” και αφορά, εν μέρει, και στο ιστορικό των σχέσεων ανάμεσα στην Κεμαλική αλλά κυρίως τη σημερινή ισλαμιστική Τουρκία με τις ΗΠΑ.

Ο χαρακτηριστικός υπότιτλός του μας παραπέμπει ευθέως στο θέμα: “Erdogan’s New Turkish Caliphate and the Rising Jihadist Threat to the West”, (“Το Καινούργιο Χαλιφάτο και ο Αναδυόμενος Τζιχαντιστικός Κίνδυνος για τη Δύση”). Εκδότης του τόμου είναι το Center  for Security Policy που εδρεύει στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Το CSP είναι γνωστό υπερσυντηρητικό, φιλοισραηλινό και αντι-μουσουλμανικό think tank και για το οποίο θα αναφερθώ περαιτέρω στη συνέχεια.

Για μια σειρά από λόγους που θα επικαλεστώ στη συνέχεια- και πέραν του γεγονότος πως η έκδοσή του γίνεται σκόπιμα και προωθεί συγκεκριμένη αζτιέντα- θεωρώ τα κείμενα στο τόμο- μαζί με τους συγγραφείς τους- εξαιρετικά σημαντικά.

Το καθένα και όλα μαζί χρήζουν της δικής μας επισταμένης μελέτης  τόσο για την παρελθοντολογία τους όσο και για για τις πολιτικές που οι συγγραφείς εισηγούνται για τη “θεραπεία” του υπό διάγνωση τουρκοκεντρικού τζιχαντιστικού προβλήματος.

Ο όγκος του τόμου είναι μικρος- 150 σελίδες κείμενο και 40 με παραπομπές- με κάθε κείμενο να μην ξεπερνά τις 20 σελίδες. Αυτό σημαίνει πως το όλο έργο όσο και τα επί μέρους κείμενα είναι ευκολοδιάβαστα. Επιπλέον και θέλω να το τονίσω εξαρχής,  η τεκμηρίωση είναι εκτενέστατη (με εξαίρεση δυο κείμενα) με 454 παραπομπές. Και υπάρχει λόγος.

Στον τόμο υποστηρίζεται πως η Τουρκία, η οποία κατά το ατλαντικό μεταπολεμικό και μεταψυχροπολεμικό “αφήγημα” αποτελούσε: α) τον ακρογωνιαίο λίθο  του ευρωατλαντικού οικοδομήματος ασφάλειας- “πιστός και αφοσιωμένος σύμμαχος”, “loyal and faithful ally” ήταν το επαναλαμβανόμενο κλισέ- β) παραδειγματικό μοντέλο ανάπτυξης  μή δυτικού κοσμικού κράτους και γ)- μεταψυχροπολεμικά- παραδειγματικό μοντέλο “μετριοπαθούς” ισλαμικού κράτους, έπαψε να είναι όλα τα παραπάνω.

Και πως με τη άνοδο και κυριαρχία του πολιτικού Ισλάμ, με καθοδηγητή τον Ταγίπ Ερντογάν αλλά και τον πάλαι ποτέ σύμμαχο και συνεργάτη του τον Χότζια Φετουλλάχ Γκιουλέν, η Τουρκία έπαψε να είναι πλέον σύμμαχος τον ΗΠΑ και έχει μετατραπεί σε αιχμή του τζινχαντιστικού δόρατος αλλά και η ηγέτιδα δύναμη του “πολιτισμικού τζιχάντ” (“civilisation jihad”), που απειλεί όλο τον μη μουσουλμανικό κόσμο με πρώτο στόχο τον κόσμο της Δύσης.

Ακριβώς επειδή η θέαση αυτή φαίνεται ακραία, υποστηρίζεται από εκτενέστατη τεκμηρίωση η οποία αποτελεί, από μόνη της, ένα εξαιρετικά χρηστικό και ερευνητικό εργαλείο για κάθε σοβαρό μελετητή.

Στις παραπομπές και στις υποσημειώσεις οι ενδιαφερόμενοι θα εντοπίσουν τις πηγές γνωστών και άγνωστων θέσεων, διακηρύξεων και σχετικών λεγομένων του διδύμου Ερντογάν-Γκιουλέν και όχι μόνο, καθώς επίσης και την “εσωτερική” γλώσσα επικοινωνίας των ισλαμιστών-τζιχαντιστών την οποία εμείς είτε παρερμηνεύουμε (θεληματικά πολλές φορές) ή απλά δεν κατανοούμε.

Ο τόμος έχει και ένα επί πλέον ενδιαφέρον για τους μελετητές του στρατηγικού συμμαχικού τριγώνου ΗΠΑ-Τουρκίας-Ισραήλ που λειτούργησε κυρίαρχα για σχεδόν τέσσερεις δεκαετίες – από τα μέσα του 1970 μέχρι πρόσφατα- διαμορφώνοντας καταστάσεις και πολιτικές τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή.

Το παράδοξο είναι πως οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ δεν εξετάζονται άμεσα, ούτε εξετάζεται το ιστορικό του αντισημιτισμού στην Τουρκία το οποίο δεν χαρακτηρίζει μόνο τον Ερντογάν και το περιβάλλον του αλλά  ενυπάρχει στην κοινωνία και στις δομές του κράτους.

Η αναφορά γίνεται έμμεσα και ο αναγνώστης αφήνεται να βγάλει το δικό του συμπέρασμα γιατί με τη κυριαρχία του τζιχαντιστή Ερντογάν κατέρρευσε και ο στρατηγικός άξονας μεταξύ των δυο κρατών.

Η εκτίμηση μου είναι πως αυτό γίνεται σκόπιμα διότι ο προφανής στόχος του τόμου είναι να αναδείξει ένα ευρύτερο στρατηγικό πρόβλημα για τις φιλοδοξίες μιας “νεο-οθωμανικής” Τουρκίας που έχει ήδη, κατά τους συγγραφείς, αναλάβει την ηγεσία ενός “πολιτισμικού τζινχάντ” κατά της Δύσης με τον Ερντογάν ως τον νέο Χαλίφη.

Ο τόμος είναι βέβαια “Ερντογανοκεντρικός” με τον Ερντογάν να θεωρείται καταλύτης των εξελίξεων για τη δημιουργία της “νέας” τζιχαντιστικής Τουρκίας αλλά, και ταυτόχρονα, παράδειγμα μιας ισλαμιστικής, δηλαδή μιας μη  Κεμαλικής Τουρκίας που πάντοτε υπήρχε.

Η τελευταία  ποτέ δεν απεδέχθη την κεμαλική εκδοχή του “εκδυτικισμού” η οποία της επεβλήθη εκ των άνω από το 1923 μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα από τον Κεμάλ, την κεμαλική ελίτ που θα τον διαδέχθει το 1938 και την στρατογραφειοκρατία.

Η κεμαλική ελίτ, μαζί με τη στρατογραφειοκρατία συναποτελούσαν το “βαθύ κράτος”, (“derin devlet” ή “gizli devlet”), που ασκούσε εξουσία στην Τουρκία στο διάστημα αυτό, που νέμονταν τον πλούτο της χώρας, και που υλοποιούσε πραξικοπήματα (1960, 1971, 1980, 1997), κάθε φορά που ένοιωθε να απειλείται η θεσμοθετημένη κεμαλική ισχύς και και το ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου που επισταμένα εφάρμοζαν.

Στους δέκα συγγραφείς του τόμου συμπεριλαμβάνονται και δυο Τούρκοι, η Uzay  Bulut και ο Burak Bektil. Και οι δυο έχασαν τις δουλειές τους ως δημοσιογράφοι στην Τουρκία, με την κυρία Bulet να ζεί αυτοεξόριστη στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Όλοι οι υπόλοιποι συγγραφείς υπηρέτησαν σε κρίσιμα πόστα σε διαδοχικές κυβερνήσεις από την εποχή του Προέδρου Ρέηγκαν. Ιδεολογικά είναι συντηρητικοί, νεοσυντηρητικοί και φιλο-ισραηλινοί και οι οποίοι ταυτίζουν απόλυτα τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ με αυτά του Ισραήλ.

Το δε Center for Security Studies χρηματοδοτείται με πολλά εκ. δολάρια ετησίως από γνωστά υπερσυντηρητικα ιδρύματα και από όλες τις μεγάλες πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ.

Οι ενότητες που καλύπτονται στον τόμο είναι: α) το ιστορικό τις “μεταμόρφωσης” του Ερντογάν από “μοντέλο μετριοπαθούς”, τάχατες μουσουλμάνου ηγέτη, σε παγκόσμια ηγετική τζιχαντιστική φυσιογνωμία, β) τα οικονομικά και δημογραφικά δεδομένα και ειδικά η διαφαινόμενη κυριαρχία του κουρδικού στοιχείου μέχρι το 2040, γ) η κατάλυση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων εκ. Τούρκων πολιτών, δ) την οργανωμενη διείσδυση των ισλαμιστικών μηχανισμών του Ερντογάν σε μια απονευρωμένη Ευρώπη, και ε) την αντίστοιχη διείσδυση των ίδιων μηχανισμών στις ΗΠΑ.

Οι τελευταίες δυο ενότητες και ιδιαίτερα αυτή για την Αμερική αξίζει ενδελεχούς μελέτης για ευνόητους λόγους αλλά και για ένα ιδιαίτερο.

Εξετάζεται η αρχική συνεργασία Ερντογάν-Γκιουλέν να εκτοπίσουν τους κεμαλιστές από τα αμερικανικά κέντρα εξουσίας στα οποία εγκαταστάθηκαν με την βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης αλλά και του αμερικανο-εβραϊκού λόμπι, αλλά και η μετέπειτα σύγκρουση των δυο στη Αμερική που συνεχίζεται “μέχρι θανάτου”.

Η σημασία του κεφαλαίου αυτού προκύπτει από το γεγονός πως όλες σχεδόν οι πληροφορίες προέρχονται από άτομα που υπηρέτησαν στις μυστικές υπηρεσίες ή προέρχονται από “διαρροές” των αμερικανικών και των Ισραηλινών υπηρεσιών.

Συναφείς είναι και οι πληροφορίες για άμεση συνεργασία και τουρκική χρηματοδότηση του “πολιτισμικού τζινχάντ” στις ΗΠΑ και την καθοδήγηση του από την Άγκυρα.

Θεωρώ τον τόμο εξαιρετικά χρήσιμο και χρηστικό για μια σε βάθος κατανόηση των βαθύτερων αιτιών της συμπεριφοράς του Ερντογάν και της ισλαμιστικής Τουρκίας καθώς επίσης και τις εισηγήσεις πολιτικής για την αντιμετώπισή της.

Ταυτόχρονα είναι και διαφωτιστικός ως προς τα κίνητρα των συγγραφέων πλην των δυο τουρκικής καταγωγής.

Όλοι τους υπήρξαν στο παρελθόν φανατικοί υποστηρικτές της κεμαλικής Τουρκίας αλλά και του Ερντογάν μέχρι που ο τελευταίος κατέβασε και τις τρεις τους μάσκες: την φιλοδυτική, την φιλοεβραική και την φιλοειρηνική.

Μερικοί δε από αυτούς συνεχίζουν να αυτοπαραμυθιάζονται πως το “φαινόμενο” Ερντογάν είναι περιστασιακό και προσωπαγές  και πως είναι θέμα χρόνου η Τουρκία να επανέλθει ως ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους του ευρωατλαντικού συστήματος ασφάλειας. Πρέπει, εισηγούνται, να ακολουθηθούν πολιτικές κατά του Ερντογάν, όχι όμως εναντίον και του τουρκικού λαού.

Πηγή: “Όχι πλέον σύμμαχος” η Τουρκία: Ξαφνικά οι Αμερικανοί άρχισαν να καταλαβαίνουν τον κίνδυνο https://hellasjournal.com/2018/04/ochi-pleon-symmachos-i-tourkia-xafnika-i-amerikani-archisan-na-katalavenoun-ton-kindyno/

Η αμερικανική πολιτική στην Ελλάδα. Τι είπε ο αμερικανός πρέσβης στη Θεσσαλονίκη.

Από
anixneuseis
-
0

O Πρέσβης των Η.Π.Α. στην Ελλάδα, κ. Geoffrey Pyatt μίλησε στην Θεσσαλονίκη με θέμα τις αμερικανικές επενδύσεις στη βόρεια Ελλάδα και την γεωπολιτική τους σημασία, την Παρασκευή 27 Απριλίου στο ξενοδοχείο ΜΕΤ, σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων και η δεξαμενή σκέψης Νέο Ρεύμα Νέο Όραμα.

Ο Πρέσβης ευχαρίστησε τον Σύλλογο Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων Βορείου Ελλάδος, και ανέφερε πως οι ελληνο-αμερικανικοί οργανισμοί είναι σημαντικοί για τις διμερείς σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Ο κ. Pyatt επικεντρώθηκε στην συμμετοχή των Η.Π.Α. ως τιμώμενης  χώρας στην 83η ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2018, που θα επικεντρωθεί στην αμερικανική τεχνολογία, καινοτομία και επιχειρηματικότητα, χαρακτηριστικά της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και θα στείλει το μήνυμα ότι η οικονομία στην Ελλάδα γυρίζει σελίδα και υπάρχουν πραγματικές ευκαιρίες για αμερικανικές και διεθνείς επενδύσεις.

Όλο και περισσότερες αμερικανικές εταιρείες και αμερικανοί επενδυτές έχουν στρέψει το βλέμμα τους στην Ελλάδα. Είτε πρόκειται για το ναυπηγείο της Σύρου ή το Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, ή την τουριστική ανάπτυξη, αμερικανικές εταιρείες θέλουν να συνεργαστούν με ελληνικές γιατί βλέπουν πραγματική αξία στην επένδυση.

Ο κ. Πρέσβης έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην ομιλία του στις νεοφυείς επιχειρήσεις, στις start-ups όπως λέγονται, και τόνισε ότι πρόκειται για μια ιστορία επιτυχίας στην Ελλάδα που κανένας δεν έχει τονίσει ακόμα.

Όσον αφορά τις ευκαιρίες για επενδύσεις, ο κ. Πρέσβης τόνισε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις είναι στην κορυφή της λίστας των αμερικανικών εταιρειών, οι οποίες μαζί με την επένδυση τους φέρνουν και την διαφάνεια και τα υψηλά ιδεώδη διοίκησης επιχειρήσεων, καθώς αναζητούν έλληνες εταίρους με τα ίδια υψηλά στάνταρντ.

Ο κ. Πρέσβης αναφέρθηκε στο θέμα της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, λέγοντας ότι είναι σημαντικό να υπάρχει διαφάνεια στις συναλλαγές και την πηγή των χρημάτων.

Ειδικά οι επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις των λιμανιών της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης προσφέρουν νέες ευκαιρίες για βιομηχανική και αγροτική ανάπτυξη. Οπότε, κατέληξε ο κ. Πρέσβης, υπάρχει ενδιαφέρον από αμερικανικές εταιρείες αλλά εναπόκειται στην κυβέρνηση να διατηρήσει το μήνυμα του πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα όταν ήταν στις Η.Π.Α. για τις επενδύσεις και την δημιουργία περιβάλλοντος που επιτρέπει την οικονομική ανάπτυξη.

Οι ξένοι επενδυτές, και ειδικά από τις Η.Π.Α. αναζητούν την σταθερότητα, και όπως είδαμε ήδη, η σταθερότητα στην φορολογία και στους κανονισμούς βοηθούν στην προσέλκυση ξένων κεφαλαίων.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα βρίσκεται σε θέση να εξελιχθεί σε σημαντικό κέντρο ενέργειας της Ευρώπης, καθώς οι νέοι διάδρομοι ενέργειας θα περάσουν από την Ελλάδα.

Ο αγωγός ΤΑP εξελίσσεται, και ο πρέσβης θυμήθηκε πως επισκέφθηκε το εντυπωσιακό αυτό έργο σχεδόν ένα χρόνο πριν.

Ο αγωγός IGB επίσης είναι ένα πολύ σημαντικό έργο υποδομής που θα φέρει φυσικό αέριο από άλλες πηγές και όχι ρωσικό στην Βουλγαρία.

Ο κ. Πρέσβης αναφέρθηκε και στον αγωγό Nordstream II, λέγοντας ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα που θα διαχωρίσει την Ευρώπη και θα αυξήσει την ικανότητα της Ρωσίας να χρησιμοποιεί τις ενεργειακές πηγές της ως εργαλείο πολιτικής επιρροής.

Το πρόγραμμα του FSRU, της πλωτής αποθήκης υγροποιημένου αερίου κοντά στην Αλεξανδρούπολη θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα και θα είναι προς το συμφέρον του καταναλωτή.

Επίσης, η ανάπτυξης αποθήκης στην Καβάλα, θα δημιουργήσει μία νέα πραγματικότητα για την Ελλάδα ως ενεργειακού κόμβου.

Όλες οι αμερικανικές εταιρείες βλέπουν ότι η γεωγραφία της Ελλάδας αποτελεί πλουτοπαραγωγική πηγή.

Έτσι η Θεσσαλονίκη αποτελεί σημαντική πύλη, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για την Βαλκανική χερσόνησο και τον βορρά.

Για αιώνες τώρα η Ελλάδα ήταν η πύλη στην Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Η οικονομική επιτυχία της Ελλάδας δεν θα εξαρτηθεί μόνο από τις ενέργειες που θα γίνουν στην χώρα αλλά και την οικονομική ευμάρεια της ευρύτερης γειτονιάς.

Ο πρέσβης πολλές φορές αναφέρθηκε στην Ελλάδα ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή, και η Ελλάδα αποτελεί κόμβο οικονομικής ανάπτυξης αλλά και ηγέτιδα σε ζητήματα πολιτικής.

Οι Η.Π.Α. και η Ελλάδα μοιράζονται την ίδια ιδέα ενσωμάτωσης των δυτικών Βαλκανίων στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, κάτι που συγκλίνει στα αμοιβαία ζητήματα ασφαλείας των δύο χωρών.

Εκτός από την σημασία της Σούδας, που όλοι γνωρίζουν, η Ελλάδα συμμετείχε στην επιχείρηση Atlantic Resolve, καθώς αρκετά από τα ελικόπτερα ήρθαν από το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης και αναχώρησαν από της Αλεξανδρούπολης.

Η στρατιωτική μας συνεργασία και η συνεργασία των αμυντικών βιομηχανιών μας εκτός από σημαντικές είναι και καλές για τις οικονομίες μας.

Η Θεσσαλονίκη θα αναλάβει τα ηνία του NATO για τα επόμενα δυο χρόνια, σηματοδοτώντας την σημασία της πόλης.

Κλείνοντας ο πρέσβης σημείωσε ότι, καθώς γιορτάζουμε τις διμερείς μας σχέσεις με τις Η.Π.Α. ως τιμώμενης  χώρας στην ΔΕΘ, οι Η.Π.Α. θέλουν αυτή η συνεργασία να δημιουργήσει δίκτυα και ευκαιρίες επενδύσεων που θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν και να δυναμώνουν.

Θύμισε την συμμετοχή εταιρειών από τη βόρεια Ελλάδα στην έκθεση SelectUSA πέρυσι το καλοκαίρι στις Η.Π.Α. και κάλεσε τις ελληνικές επιχειρήσεις να συμμετέχουν σ’ αυτό το σπουδαίο εμπορικό γεγονός τον Ιούνιο.

Κλείνοντας ο πρέσβης ευχαρίστησε όλους όσοι παρευρέθησαν και τόνισε ότι το 2018 θα είναι ιστορικό έτος στις διμερείς μας σχέσεις, ειδικά στην βόρεια Ελλάδα.

Ο κ. ΝΙΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Παρουσιάζοντας τον αμερικανό πρέσβη, ο κ. Νίκος Φιλίππου,πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων και της δεξαμενής σκέψης “Νέο Ρεύμα- Νέο Όραμα”, είπε:

Σήμερα έχουμε την χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε τον Εξοχότατο Πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κο Geoffrey R. Pyatt, ο οποίος θα μας μιλήσει για το ιδιαίτερα επίκαιρο θέμα: «U.S. Investments in Northern Greece and their Impact on Regional Geopolitics». Ο κος Πρέσβης ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση μας και τον ευχαριστούμε. Παρακαλέσαμε να μας μιλήσει με θέμα της επιλογής του, επισημαίνοντας ότι σήμερα επιθυμούμε να ακούγονται οι λύσεις και οι επιπτώσεις τους με αλήθειες.

Today we have the privilege to host as our quest speaker his Excellency the Ambassador of the United States of America in Greece, Mr. Geoffrey R. Pyatt. He will address his remarks on the very interesting subject of “US Investments in Northern Greece and their Impact on Regional Geopolitics”.

The event is organized jointly by the 2 boards.

The Alumni Association organize events with scientific, economic, geostrategical, enviromental and cultural subjects. They share the common American educational culture in Northern Greece. It is a brain tank. All subjects are usually provocative and we promote reciprocal communication. We organized events with Louka Katseli President of the National Bank of Greece, Nick Laryggakis from Washington President of the American Hellenic Institute, Plutarhos Sakellaris then Vice President of the European Investment Bank, Greek Ministers for Economic Development and diplomacy, Ambassadors Speckhard and Ambassador Ries have honored our events either for social activities and economic – investments venue. We also have happy hours.

New Wave – New Vision is a typical think tank for production and investments. It is a non-partizan group. We have organized many major events and activities of 200 people on development, investments and urban planning. In our events participatants are the business society, government officials, ministers, mp’s, and other dignitaries. We have been supported by members of the Euro Parliament and the Greek Parliament. We have been honored with Primeministerial and quasi ministerial board at Maximou Mansion. Many of our proposals have been adopted in the Greek legal system.

The main purposes of the think-tank are to promote investments, to increase of GDP, exports and employment. We do things differently. Everyone spends time on looking at the past and the problems. We propose viable solutions for the legal infrastructure to facilitate development and investments.

Η εκδήλωση αυτή, συνδιοργανώθηκε ομαδικά από τα 2 Διοικητικά Συμβούλια των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων και του think- tank Νέο Ρεύμα- Νέο Όραμα.

Οι Απόφοιτοι Αμερικανικών Πανεπιστημίων διοργανώνουν εκδηλώσεις και ομιλίες, με περιεχόμενο επιστημονικό, στρατηγικής οικονομικής ανάπτυξης, γεωστρατηγικής πολιτικής, περιβάλλοντος , καλλιτεχνικές καθώς και κοινωνικές συναντήσεις.

Μοιράζονται την κοινή Αμερικανική εκπαίδευση και κουλτούρα. Δραστηριοποιούνται επαγγελματικά και επιστημονικά στον χώρο της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας. Με αυτές τις συνθήκες, παρουσιάζεται μια μεγάλη συγκέντρωση επιστημονικού προσωπικού όλων των ειδικοτήτων. Εκτιμώ ότι είναι ένα από τα αξιόλογα brain tank.

Τα κύρια χαρακτηριστικά των εκδηλώσεων που διοργανώνουμε είναι, η συνεισφορά των ομιλητών σε επίκαιρα θέματα, provocative πολλές φορές, καθώς και η δυνατότητα αμφίδρομης επικοινωνίας, που ακολουθεί κάθε παρουσίαση.

Στο πλαίσιο αυτό, διοργανώσαμε πολλές εκδηλώσεις με θέματα την Ελληνοαμερικανικη συνεργασία με ομιλητή τον Πρόεδρο του American Hellenic Institute κο Λαρυγγάκη, τον τ. Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για το Επενδυτικό Ταμείο κ. Σακελλάρη, για το urban planning με τον κ. Σπύρο Πολλάλη, την βιώσιμη ανάπτυξη για την Θεσσαλονίκη και την Β. Ελλάδα, για την πραγματική ανάπτυξη του δυτικού θαλάσσιου μετώπου του Θερμαϊκού, την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου με τον κ. Μανιάτη, την διεθνή οικονομική διπλωματία με αρμόδιους Υπουργούς, την προσέλκυση Αμερικανικών επενδύσεων στην Β. Ελλάδα με ομιλητή τον τότε κ. Πρέσβη των ΗΠΑ- κο. Charles Ries, κ.α.

Το think- tank αποτελείται από επιχειρηματίες της παραγωγής και των επενδύσεων μόνο- δεν έχει καμία σχέση με πολιτική (non partizan) , προσπαθεί να συνεισφέρει στη παρατεταμένη οικονομική κρίση, την συρρίκνωση της παραγωγής και την καθυστέρηση κοινής αντιμετώπισης της ανάπτυξης των επιχειρήσεων.

Σκοπός είναι η λειτουργία ενός οργάνου προτάσεων και παρεμβάσεων, που να εκφράζει με μαζικότητα τις αγωνίες, για την προαγωγή των αναπτυξιακών προοπτικών. Συνήθως όλοι διαλέγονται με ατελείωτες διαπιστώσεις και ζητούμενα. Εμείς προσπαθούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό, προτείνοντας εφαρμόσιμες λύσεις, χωρίς αγκυλώσεις και αδράνειες.

Εκτιμούμε ότι απαραίτητο είναι, όπως γίνεται διεθνώς, να λειτουργεί μία συντεταγμένη δεξαμενή προτάσεων, χωρίς συνδικαλιστικά strings. Γιατί είναι καλύτερα να δουλεύουμε «όλοι μαζί, παρά ο καθένας μόνος του».

Οι θεμελιώδεις σκοποί του think-tank είναι: η διατήρηση στο ακέραιο της επιχειρηματικής αυτονομίας, η βελτίωση των παραγωγικών επιχειρήσεων με αύξηση των αξιών και την αύξηση της παραγωγής και εξαγωγών, η προσέλκυση νέων χρηματοδοτικών πόρων και ρευστότητας, πάνω σε συγκεκριμένες προτάσεις βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων με εφαρμοστικές λύσεις στα κρίσιμα νομοσχέδια. Εμπέδωση καλυτέρων σχέσεων συνεργασίας με όλες τις επιχειρηματικές εκπροσωπήσεις διεθνώς και με τις αρμόδιες αρχές της Πολιτείας.

Ladies and Gentlemen,

Greece is able to move forward. The country can win the bet of development and take advantage of the opportunities of the region.

After the year 2000, the region of Central Macedonia passed into a long disinvestment period. Officially approx. 70% of its production capacity has been lost and its corresponding GDP. Central Macedonia from the 1st region in Greece with GDP +15% from Attika and ~92% of EU average, slipped to the 9th position between regions and officially is now at 52% of EU’ s GDP. With the same economic and geopolitical environment.

This has happened due to government budget deficits and negative foreign trade accounts.

Explanations are many. The most prominent is the huge government sector- that politicians like, and all the efforts for sorting on the downtrend of profiteering the economy.

We do believe that investments should be our priority -without obstacles. This can be done only: i.e. One minister for investments- directly reporting to the PM. Today we have 8 ministers and ±24 general secretaries. We propose fast track for all investments. We propose alleviation of all illegal and destructive urban planning and zoning restrictions, that are used as the long hand of the bureaucracy, in order to profiteer from opportunities. Often they are so exorbitant, that the are causing further disinvestment and area devastations.

Κυρίες και Κύριοι,

Η EΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ KAI TΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Υπάρχει σύγχυση για τα αίτια των προβλημάτων και το τρόπο διόρθωσης τους.

Μετά το 2000 – ΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ, η χώρα «μπήκε» σε παρατεταμένη «αποεπενδυτική» περίοδο. Η παραγωγική δομή υποχώρησε και οι επιχειρήσεις «κλείνουν» η μία μετά την άλλη. Ειδικά στην Θεσσαλονίκη, η παραγωγή

έχασε το ±70% του δυναμικού της, καθώς και το αντίστοιχο ΑΕΠ. Αυτό είναι το βασικό αίτιο της «καχεξίας στην περιοχή. Συσσωρεύτηκαν τεράστια δανειακά ποσά στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή. Το κατά κεφαλήν εισόδημα ΑΕΠ μέσα στην κρίση «κατρακύλησε» περαιτέρω κατά ~25%. Η ανεργία εκτινάχθηκε. Απoσύρθηκαν από το τραπεζικό σύστημα ~ 100 δις €.

Σήμερα πληρώνουμε βασικά δύο διαχρονικά προβλήματα: τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου, που προκύπτουν από την έλλειψη επενδύσεων και παραγωγής. Για αυτό χρειαζόμαστε επειγόντως επενδύσεις.

Υπάρχουν και αντικρουόμενα συμφέροντα που αφορούν, την κερδοσκοπία από την κατανάλωση εισαγωγών και το κρατισμό. Τα ίδια συμφέροντα, αποεπένδυσαν, έκτοτε κερδοσκοπούν στο «σορτάρισμα» της υποτίμησης της χώρας.

Επείγουσες προτεραιότητες πιστεύουμε ότι είναι, οι επενδύσεις, οι καταθέσεις, τα εισοδήματα, οι θέσεις εργασίας. Και πως γίνονται αυτά? Με ένα Υπουργό Επενδύσεων, αντί 8 με 24 Γεν Γραμματείς, με φαστ τρακ διαδικασίες σε όλες τις επενδύσεις, με πλήρη και νόμιμη διαδικασία άρσης των προβλημάτων χωροθέτησης, που σήμερα κινδυνεύουν χιλιάδες επιχειρήσεις. Ίδιες ακριβώς προτάσεις εισηγήθηκαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και συμφωνούμε με αυτές. Αν υλοποιούνταν αύριο, θα άλλαζε η πορεία της χώρας.]]]]]]]]]]

 

 

Μας συγχωρείτε Κύριε Κριμιζή

Από
anixneuseis
-
0

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης  Πέμπτη 26 Απριλίου 2018

Η παραίτηση του προέδρου του Διαστημικού Οργανισμού κ Κριμιζή χτες μοιάζει κεραυνός εν αιθρία, αλλά δεν είναι. Και όσα καταγγέλλει στην επιστολή παραίτησής του μοιάζουν πρωτοφανή, αλλά δεν είναι. Αντιθέτως, ο διακεκριμένος επιστήμονας δείχνει στην πραγματικότητα αυτά που γίνονται σε σχεδόν όλο το «νέο» δημόσιο. Και τον επιβεβαιώνει η απάντηση του καταγγελλόμενου υπουργού!

Στις 1.000 λέξεις της επιστολής του ο κ Κριμιζής παραιτείται για τους εξής λόγους:

  1. Γιατί πρωθυπουργός και ο αρμόδιος υπουργός του έδωσαν προσωπικές διαβεβαιώσεις για την αξιοκρατική και σοβαρή λειτουργία της υπηρεσίας, τις οποίες δεν τήρησαν. Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που ξεγέλασαν οι κυβερνητικοί παράγοντες.
  2. Γιατί υπουργικές αποφάσεις μετέτρεψαν τον Διαστημικό Οργανισμό σε μια μη αξιόπιστη γραφειοκρατική δομή, εύκολο υποχείριο οποιουδήποτε πολιτικού προϊστάμενου. Όπως και όλες τις αντίστοιχες υπηρεσίες και Οργανισμούς του Δημοσίου.
  3. Γιατί αποκλειστική διοίκηση στον Οργανισμό κάνει ένας γενικός γραμματέας, που δεν έχει καμιά γνώση και εμπειρία σ αυτόν το τομέα, με αντίστοιχους προεπιλεγμένους κρατικούς υπαλλήλους. Όπως συμβαίνει και με σχεδόν όλους τους κρατικούς οργανισμούς.
  4. Γιατί αντί για εξειδικευμένα στελέχη που να πληρούν το τρίπτυχο Αξιολόγηση- Αξιοκρατία- Αριστεία το υπουργείο ανέθεσε σε μη ειδικούς υπαλλήλους σημαντικές αρμοδιότητες και την εκπροσώπηση στο εξωτερικό! Όπως συμβαίνει σε όλους στους κρίσιμους τομείς της χώρας. Ξεκινώντας από τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
  5. Γιατί η αξιολόγηση και διαχείριση όλων των Διαστημικών Προγραμμάτων ανατέθηκε σε μη ειδικούς διοικητικούς υπαλλήλους της γενικής γραμματείας, αποκλεισμένη από την ευρωπαϊκή αξιολόγηση και έτσι έρμαια στην αδιαφάνεια. Κατά τον κ Κριμιζή ύποπτη πρακτική για πολύπλοκα και κοστοβόρα προγράμματα. Όπως γίνεται και με σχεδόν όλες τις κρίσιμες θέσεις ευθύνης και διαχείρισης του δημόσιου χρήματος στους οργανισμούς και τις εκατοντάδες άλλες κρατικές παραφυάδες. Στις οποίες κάθονται συνήθως αδαείς και άσχετοι εγκάθετοι.
  6. Γιατί κυβερνητικοί παράγοντες επέμεναν να προωθήσουν δραστηριότητες χωρίς αξιολόγηση, χωρίς αξιοκρατία, μακριά από τα διεθνή πρότυπα, «για να υπηρετηθούν προσωπικές ατζέντες και να υπάρχει πλήρης έλεγχος από τη Γενική Γραμματεία». Όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, επιχειρήσεις και οργανισμούς.
  7. Γιατί δεν υπάρχουν μελέτες, προδιαγραφές, σχέδια υποδομών, ρεαλιστικά χρονοδιαγράμματα, κατάλληλο προσωπικό, και όλα αυτά αφήνουν περιθώριο χρηματισμών και αδιαφανών συναλλαγών με συμφέροντα. Όπως γίνεται διαχρονικά στο ελληνικό δημοσιοκρατικό μόρφωμα.

Χτες ο υπουργός ψηφιακής πολιτικής και διαστήματος ευχαρίστησε τον κ Κριμιζή και αναρωτήθηκε κουτοπόνηρα πώς γίνεται σε μόλις έναν μήνα να διαπίστωσε όλες αυτές τις δυσλειτουργίες. Οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους δεν ξέρουν ότι ένας καλός φαναρτζής μπορεί σε 10 λεπτά να σού πει αν ένα άλλο συνεργείο ξέρει τη δουλειά ή είναι σκιτζής. Κι ένας καλός αρχιτέκτονας μπορεί σε 5 λεπτά να σου πει αν ένα αρχιτεκτονικό γραφείο είναι σοβαρό ή όχι.

Οι 4 βδομάδες που είχε άμεση επαφή με την κυβέρνηση και έναν Οργανισμό ένας διαστημικός επαγγελματίας manager της NASA είναι υπεραρκετές για να διαπιστώσει με ποιους έχει να κάνει. Και ήταν υπεραρκετές για να καταλάβει ένας επιστήμονας που ήθελε απλώς να βοηθήσει την πατρίδα του, σε τι χέρια είναι η πατρίδα του. Όπως το διαπίστωσαν δεκάδες πριν από αυτόν που ήρθαν και έφυγαν τρέχοντας ή που ήρθαν και διώχτηκαν από εγχώριους απάτριδες κηφήνες και ερπετά.

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα κύριε Κριμιζή. Και μας συγχωρείτε που και με δική μας ευθύνη βρήκατε μια τέτοια πατρίδα. Πολλοί από μας ντρεπόμαστε.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr

Η «συριζοποίηση» της πολιτικής ζωής.

Από
anixneuseis
-
11

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Όσοι παρακολούθησαν, την Πέμπτη, την εκπομπή «Τομές στην Επικαιρότητα» της TV-100 για το μεταναστευτικό και το δημογραφικό, πρέπει να τους έλουσε κρύος ιδρώτας.

Σε τριάντα χρόνια από σήμερα, η Ελλάδα θα έχει 9 εκατομμύρια κατοίκους με φθίνουσα τάση. Οι μεταναστευτικές ροές που παρατηρούνται σήμερα, θα συνεχίζονται ενώ η φυγή ικανών επιστημόνων, είναι άγνωστο αν και πότε θα σταματήσει.

Ένα νέο εκρηκτικό μίγμα διαμορφώνεται στην ελληνική κοινωνία. Ένα μίγμα με λιγότερους, από όσους σήμερα,  Έλληνες και περισσότερους μετανάστες, κυρίως, από μουσουλμανικές χώρες.  Ένα μίγμα το οποίο απειλεί ήδη, και θα συνεχίσει να απειλεί, τις πολιτισμικές επιλογές της ελληνικής κοινωνίας με τις οποίες πορεύθηκε πολλούς αιώνες.

Το φαινόμενο δεν είναι σημερινό αλλά η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης είναι σαφής. Ως αντιπολίτευση κατήγγειλε και τα στοιχειώδη μέτρα που οι προηγούμενες κυβερνήσεις επιχειρούσαν να λάβουν.  Και όταν ανέλαβε την εξουσία, ουσιαστικά, καλούσε τους αλλοεθνείς επίδοξους μετανάστες , να έρθουν και να λιαστούν στην Ελλάδα. Το αποτέλεσμα είναι η τραγωδία που βιώνουν οι πρόσφυγες σήμερα στα Κέντρα Διαμονής, κυρίως, στη Μυτιλήνη. Μια τραγωδία που βαρύνει καθολοκληρίαν το Συριζα. Η Αμυγδαλέζα, για την οποία οι συριζαίοι έχυναν ποταμούς υποκριτικών δακρύων, μοιάζει με παιδική χαρά σε σχέση με τις συνθήκες στα σημερινά «κέντρα διαμονής».

Ένα πολιτικό κράμα σαν και αυτό που μεταπολιτευτικά μπορεί να διεκδικεί, και να καταλαμβάνει, την εξουσία και στο οποίο πρωταγωνίστησε ο γνωστός πασοκικός πυρήνας που συνήθισε στη νομή της εξουσίας διανθισμένο με τις χαοτικές αναζητήσεις μιας αναθεωρητικής κομμουνιστικής αριστεράς που γοητεύτηκε από την εξουσία, κυβερνά τον τόπο με τρόπο που θυμίζει κομματικό κράτος ανατολικού τύπου. Και κοντά του η αποδομητική τάση που εν είδη καλοσιτιζόμενης στοάς προσπαθεί να διαλύσει ό,τι θυμίζει ελληνικό τρόπο, στο όνομα της παρακμής, κατ αυτήν, των εθνικών κρατών.

Η περίπτωση της παραίτησης από τον Ελληνικό Διαστημικό Οργανισμό του διακεκριμένου, διεθνώς,  Έλληνα διαστημικού επιστήμονα Σταμάτη Κριμιζή ο οποίος διέπρεψε και στη NASA,  και τα όσα κατήγγειλε, παραπέμπουν στην οικοδόμηση ενός κομματικού κράτους, εν έτη 2018, που θυμίζει το κράτος της δεξιάς των δεκαετιών του ’50 και του ’60.

Ουσιαστικά θέλουν να κάνουν διορισμούς κομματικών εγκαθέτων σε έναν οργανισμό που απαιτεί υψηλή και εξειδικευμένη γνώση. Και ενδεχομένως, να μοιράσουν σε «ημετέρους» περί τα 23 εκατομμύρια ευρώ.

Η ελληνική κοινωνία μάτωσε πολύ για να ξοδεύουν με το γνωστό τρόπο τις οικονομίες της οι κομματικοί ινστρούχτορες της κυβέρνησης. Θα πρέπει να αποδοθεί λογαριασμός και για το τελευταίο ευρώ του νεοσύστατου οργανισμού. Και οι όποιοι διορισμοί προσωπικού να γίνουν με διαφάνεια. Οι άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί να ασκήσουν, ακόμη, και ένδικα μέσα όπου και αν χρειαστεί.

Η υπόθεση Κριμιζή δείχνει τα όρια που μπορεί να φτάσει ο ελληνικός σχηματισμός. Οι κυβερνώντες του δεν μπορούν να ανεχθούν οτιδήποτε ξεπερνά το, συνήθως, μικρό δέμας τους και αδυνατούν να αποστούν απο την μικροκομματική λογική.

Μια επικίνδυνη νομενκλατούρα, επιχειρεί να διαιωνίσει την εξουσία της χρησιμοποιώντας θεσμούς, όπως η κρατική τηλεόραση, για την οποία επι πολλά χρόνια πριν έρθει ο Συριζα στην κυβέρνηση, οι εργαζόμενοι κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες να της προσδώσουν  στοιχειώδη αξιοπιστία. Και σήμερα, δεν χρησιμοποιείται, απλώς, κομματικά από την κυβέρνηση αλλά βρίσκεται στην υπηρεσία μια κλίκας που επιχειρεί μέσω αυτής να «παίξει» και τα εσωκομματικά και τα ενδοκυβερνητικά παιχνίδια της. Η επίθεση που εξαπολύθηκε στον υπουργό Οικονομίας Ευκλείδη Τσακαλώτο από την ΕΡΤ είναι μέρος αυτού του παιχνιδιού.

Το ερώτημα του έλληνα πολίτη είναι γιατί να πληρώνει για ένα μέσο ενημέρωσης που λειτουργεί ως αποκλειστικό κυβερνητικό όργανο. Γιατί να πληρώνουμε για να έχει ο Συριζα τηλεόραση.

Η χώρα βαδίζει ολοταχώς προς τα πίσω σε όλους τους τομείς και η κυβέρνηση προσπαθεί να χειραγωγήσει την κοινωνία με καθρεπτάκια και προπαγάνδα που θυμίζει ανατολικά καθεστώτα.

Σε όλον τον κόσμο αυτά που πρεσβεύει ο Συριζα, και με τον τρόπο που τα πρεσβεύει, έχουν αποτύχει και καταδικαστεί. Οι κοινωνίες αναζητούν το μέλλον τους σε ένα δυναμικό περιβάλλον από το οποίο η Ελλάδα είναι απούσα. Κύριο μέλημα της σημερινής κυβέρνησης η διατήρηση της εξουσίας και η αναπαραγωγή της εξουσιαστικής ομάδας. Ακόμη και δικά τους μέλη τα οποία στάθηκαν κριτικά προς νομοσχέδια που έφερε η κυβέρνηση στη βουλή, τα εξώθησαν προς παραίτηση επειδή τόλμησαν να έχουν άποψη στο θέμα της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια. Ένα θέμα με το οποίο ούτε ασχολείται ούτε ενδιαφέρει το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά, από κάπου πρέπει να πιαστούν. Κάτι δήθεν «προοδευτικό» πρέπει να δείξουν ότι τους ενδιαφέρει αφού απέτυχαν σε όλα τα άλλα.

Και επειδή όσα υπόσχονται, και όσα κάνουν, δεν μπορούν να σταματήσουν την καθοδική τους πορεία, άρχισαν να ξύνουν και πληγές της εμφυλιακής περιόδου που δίχασε, και συνεχίζει να διχάζει, τους Έλληνες.

Πέρα από το κυβερνητικό αφήγημα με την οικονομία η χώρα δεν πρόκειται να ανακάμψει ουσιαστικά με τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις του Συριζα.

Ο κόσμος αλλάζει. Και αλλάζει ταχύτατα. Και ως νοοτροπία και ως αντίληψη και ως συμπεριφορά η κυβέρνηση αποτελεί βαρίδιο προς μια αλλαγή που θα ωφελήσει το σύνολο της κοινωνίας.

Πέραν του όρου «kolotumba” στο πολιτικό λεξιλόγιο έχει περάσει και ο όρος «συριζοποίηση» της πολιτικής ζωής. Που σημαίνει αυτό που βιώνουμε σήμερα.

 

 

 

 

Με πιο… «κανονικότητα», πεθαίνεις!

Από
anixneuseis
-
0
ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ  27|04|2018 15:21

Πόση «κανονικότητα» έχει μια ευρωπαϊκή χώρα, στην κρατική τηλεόραση της οποίας δυο εγκάθετοι «δημοσιογράφοι»-κομματικοί γκαουλάϊντερ ξεχ@ζουν δημοσίως έναν υπουργό, επειδή σε δηλώσεις του απέκλινε από την γραμμή του πρωθυπουργού;

Με την υπεύθυνη, μάλιστα, της εκπομπής, να δηλώνει ξεδιάντροπα “ξέρω ποια είναι η γραμμή…» και να κατηγορεί ευθέως τον κ. Τσακαλώτο ότι «μ’ αυτά που δήλωσε, τέτοια μέρα, έκανε δώρο στους… άλλους!»;

Κι’ επιτέλους, ποιοι είμαστε  «εμείς» και ποιοι… οι «άλλοι»; Αυτός είναι ο ρόλος της δημόσιας τηλεόρασης-την οποία πληρώνουν και «αυτοί» και οι «άλλοι»; Στην Βόρεια Κορέα, ίσως-αν και μετά τις τελευταίες εξελίξεις κι εκεί η… κραυγάζουσα παρουσιάστρια που αγαπάει ο Κιμ, μάλλον θα βρει κάποιο μονοπάτι προς την «κανονικότητα». Αλλά και στην ευρωπαϊκή Ελλάδα;

Ο Ζαν-Κλόντ Γιουνκέρ, δήλωσε χθες στην πανηγυρική ομιλία του στην Βουλή, ότι «η Ελλάδα, βρίσκεται κοντά στην επιστροφή στην κανονικότητα…». Ευγενής άνθρωπος, θέλησε με μια φιλοφρόνηση ως… περιτύλιγμα, να πει στην κυβέρνηση, κάτι σαν «βγείτε εσείς με το καλό από το πρόγραμμα, και μετά… ο Θεός βοηθός σας!» Για επιστροφή στην «κανονικότητα»  (ακριβέστερα: «αυτό που εμείς εννοούμε ευρωπαϊκή κανονικότητα…») μίλησε και ο πρωθυπουργός. Όσο για την κυβερνητική…«Πράβδα», την «Αυγή», ο πρωτοσέλιδος τίτλος ήταν πιο στακάτος, ποιο συνθηματικός: «Κανονική χώρα»!

Μάλιστα, Είμαστε, λοιπόν, μια κανονική χώρα- ή γινόμαστε οσονούπω. Μια κανονική χώρα στην οποία ο υπουργός Άμυνας έχει δική του, προσωπική, πολιτική, όχι μόνο στα θέματα της αρμοδιότητάς του αλλά και σ’ αυτά της εξωτερικής πολιτικής. Η κρατική ΕΡΤ, δεν τον…ξεχ@ζει, επειδή «ξέρει την γραμμή», που είναι «ήρεμα με τον Πάνο, είναι το στήριγμά μας!»

Την εντελώς αντίθετη πολιτική κρατάει ο αναπληρωτής υπουργός του, με την… αβάντα του πρωθυπουργού (εκτός κι’ αν ο Κουβέλης πληροφορήθηκε τις λεπτομέρειες για τις γαλλικές φρεγάτες, από… το Netflix!), το Μέγαρο Μαξίμου… νίπτει τας χείρας του για τις δημόσιες κόντρες των δύο «στρατηγών», και… δεν πάει να γίνεται διεθνώς ρεζίλι και αναξιόπιστη η χώρα ακόμη και σε θέματα εθνικής ασφάλειας. Είμαστε, βρε αδερφέ, μια… κανονική χώρα!

Σ’ αυτήν την «κανονικότητα» μας, είναι απολύτως λογικό και κανονικό, να παραιτείται ένας παγκοσμίως αναγνωρισμένος Έλληνας επιστήμονας που τοποθετήθηκε επικεφαλής του «Ελληνικού Οργανισμού Διαστήματος», τρεις βδομάδες από την τοποθέτησή του, καταγγέλλοντας μικροπολιτικάντικες αδιαφανείς παρεμβάσεις από τον υπουργό, αλλά και υποψίες διαφθοράς (follow the money). Και ο Γενικός Γραμματέας του αρμόδιου υπουργείου να τον κατηγορεί σχεδόν ευθέως για «μειωμένη αντίληψη», και ταυτόχρονα να διορίζει αντικαταστάτη του κάποιον κυριούλη, ο οποίος ως κομματικό στέλεχος έβριζε τους Ευρωπαίους ως «κουφάλες νεκροθάφτες», και από την νέα του (επιστημονική!) θέση μας είπε ότι ο…Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, είναι ο φύλαξ -Άγγελος του διαστήματος, επειδή εν ζωή κατάφερε να… σταματήσει τον χρόνο! Και είναι και… αριστερός, πανάθεμα τον!

Σ’ αυτήν την «κανονική« χώρα, θεωρείται… κανονικότητα οι  «αριστεροί» κυβερνητικοί βουλευτές να απειλούν με «επανάσταση» την κυβέρνηση για το θέμα της αναδοχής παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια (ένα κατεξοχήν προοδευτικό μέτρο, που ισχύει σ’ ολόκληρη την Ευρώπη). Αλλά… την ίδια στιγμή οι ίδιοι αυτοί «αριστεροί» να ψηφίζουν το ξεπούλημα της ΔΕΗ με όρους για τους οποίους στο μέλλον θα στηθούν δικαστήρια!

Ξεχνώντας τι έλεγε ο αρχηγός τους (και οι ίδιοι) ως αντιπολίτευση, όταν καλούσαν τον κόσμο στα πεζοδρόμια, την εποχή που οι «Γερμανοτσολιάδες», ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουν πολύ μικρότερο τμήμα της ΔΕΗ, με πολλαπλάσια υψηλότερο τίμημα και όρους που σε σύγκριση με τους τωρινούς «αριστερούς», ήταν μάνα εξ ουρανού!

Μάλιστα! Είμαστε μια «κανονική» χώρα όπου αποφυλακίζονται ειδεχθείς δολοφόνοι για να… ξαναδολοφονήσουν! Μια «κανονική» χώρα που… επαίρεται επειδή κατάφερε πλεονάσματα μεγαλύτερα από αυτά που απαιτούσαν οι δανειστές, με εξαθλιωτικές  περικοπές δημοσίων δαπανών και φορολογικές αφαιμάξεις που αφήνουν νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, νοσοκομεία χωρίς γάζες και οινόπνευμα, την αγορά να στεγνώνει! «Ματωμένα» πλεονάσματα ( ο χαρακτηρισμός του κ. Τσίπρα ως αντιπολίτευση!), για να μπορεί εν όψει εκλογών ο «κανονικός» πρωθυπουργός να μοιράζει επιδόματα-ψίχουλα στης Ελλάδας τους κολασμένους, αντί να τα ενεργοποιεί για την παραγωγική ανασυγκρότηση της έρημης χώρας…

Πόρρω απέχει η Ελλάδα από μια… κανονική ευρωπαϊκή κανονικότητα. Η οποία προϋποθέτει αναγνώριση υποχρεώσεων παράλληλη με την διεκδίκηση δικαιωμάτων.

Ο Γιουνκέρ ευχήθηκε (ανακουφισμένος, όπως και ολόκληρη η Ευρώπη, που θ’ απαλλαγούν από τον βραχνά της Ελλάδας- κι’ ας την βοηθήσει ο Θεός…) να ξαναγυρίσουμε στην κανονικότητα.

Ο Τσίπρας μίλησε για «αυτό που αυτός εννοεί ευρωπαϊκή κανονικότητα…». Να μπορέσει, δηλαδή, όσο καιρό του μένει να… πηγαίνει σαν άλλοτε, να μοιράζει επιδόματα, διορισμούς, υποσχέσεις μπας και αποφύγει τον εκλογικό καταποντισμό, κι’ ας ψάξουν για την … κανονική κανονικότητα οι επόμενοι!

Πηγή: Με πιο… «κανονικότητα», πεθαίνεις! | iefimerida.gr

Η διαφορά των “2” απο τους “8”

Από
anixneuseis
-
1

Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ της περίπτωσης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, των οποίων την απελευθέρωση ζητά η Ελλάδα, και των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών που κατέφυγαν στην Ελλάδα και την έκδοση των οποίων ζητά η Τουρκία.
Οι “δύο” στη χειρότερη περίπτωση διέπραξαν αδίκημα. Οι “οκτώ” αποτελούν υπόθεση έκδοσης.
Στην πρώτη περίπτωση, της διάπραξης κάποιου αδικήματος, σε όλες τις δυτικές χώρες υπάρχει διάταξη στον ποινικό κώδικά τους που λέει αυτό που αναφέρει και το άρθρο 30 του ελληνικού ποινικού κώδικα, σύμφωνα με τον οποίο, με πρόταση του υπουργού δικαιοσύνης το υπουργικό συμβούλιο μπορεί να συζητήσει να μην προχωρήσει η δίωξη κάποιου ατόμου για λόγους εθνικού συμφέροντος.
Κατά πάσα πιθανότητα τέτοια διάταξη θα υπάρχει και στον τουρκικό ποινικό κώδικα.
Αν, δηλαδή, θελήσει η τουρκική κυβέρνηση, μπορεί να απελευθερώσει τους “δύο” χωρίς η ενέργειά της να θεωρηθεί παρέμβαση στη δικαιοσύνη.
Αντιθέτως, η περίπτωση των “οκτώ” τούρκων στρατιωτικών είναι διαφορετική. Είναι περίπτωση έκδοσης και αντίκεται στην Ευρωπαϊκή και Ελληνική νομοθεσία η παρέμβαση της εκτελστικής εξουσίας σε απόφαση δικαστηρίου.
Και να θέλει η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να παρέμβει.
Αυτά, για όσους θέλουν να συμψηφίσουν τις δύο υποθέσεις σε νομικό επίπεδο.
Γιατί σε πολιτικό τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Μπορεί η Γαλλία να είναι η νέα γέφυρα της Αμερικής στην Ευρώπη;

Από
anixneuseis
-
0

Ο γαλλικός πραγματισμός συναντά το «Πρώτα η Αμερική»

Celia Belin foreignaffairs.gr
20/04/2018 
Περίληψη:

Παρά την θεαματική βελτίωση των αμερικανο-γαλλικών σχέσεων, τα κλασικά στοιχεία δυσπιστίας μεταξύ της Γαλλίας και των ΗΠΑ μπορούν εύκολα να βρουν πάλι το δρόμο τους διαμέσω του Ατλαντικού. Οι δύο χώρες εξακολουθούν να θεωρούν την εξέλιξη η μια της άλλης ως προβληματική.

Η CELIA BELIN είναι επισκέπτρια συνεργάτις του Κέντρου για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη στο Ινστιτούτο Brookings, και μια εξωτερική συνεργάτις στο Centre Thucydide στο Παρίσι. Αυτό το άρθρο βασίζεται σε μια προσεχή έκθεση του Brookings από την συγγραφέα για τις γαλλο-αμερικανικές σχέσεις.

Μια μεγάλη θύελλα επαπειλείται πάνω από τον Ατλαντικό και θα μπορούσε να ξεσπάσει στους επόμενους μήνες. Με την εξαίρεση των Ευρωπαίων συμμάχων από τους δασμούς των ΗΠΑ στον χάλυβα και το αλουμίνιο που λήγει την 1η Μαΐου και την προθεσμία του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, προς τους Ευρωπαίους για να «διορθώσουν» τις πυρηνικές συμφωνίες του Ιράν να έρχεται σύντομα μετά την 1η Μαΐου, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνονται έτοιμες να έρθουν σε σύγκρουση με την Ευρώπη για πολιτικές που αντιβαίνουν τα βασικά συμφέροντα της γηραιάς ηπείρου. Παρά τα πρόσφατα κοινά στρατιωτικά χτυπήματα στις εγκαταστάσεις των χημικών όπλων της Συρίας, στις 14 Απριλίου, οι Ευρωπαίοι ανησυχούν για τις μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών για την σταθεροποίηση και ανοικοδόμηση της Μέσης Ανατολής. Οι σύμμαχοι έχουν αφεθεί να πιθανολογούν για το τι θα φέρει ο πρόσφατος ανασχηματισμός του προσωπικού στην διοίκηση του Trump, προετοιμαζόμενοι για μια αχαλίνωτη εξωτερική πολιτική τύπου «Πρώτα η Αμερική».

20042018-1.jpg

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, συναντά τον Γάλλο πρόεδρο, Εμμανουέλ Μακρόν, στη Νέα Υόρκη, στα 18 Σεπτεμβρίου 2017. KEVIN LAMARQUE / REUTERS
———————————————————————–

Στο πλαίσιο αυτό, ο πρόεδρος Emmanuel Macron [1] θα πραγματοποιήσει την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις 23-25 Απριλίου. Όχι μόνο ο νεαρός Γάλλος ηγέτης, ένας ήρωας των φιλελεύθερων φιλο-ευρωπαϊστών, αγκάλιασε τον λαϊκιστή-εθνικιστή Τραμπ, αλλά η επίσκεψή του έρχεται σε μια εποχή εξασθένισης της βρετανικής και της γερμανικής επιρροής. Ο Macron παίζει σίγουρα τα χαρτιά του με πραγματισμό για να προωθήσει τα συμφέροντα της Γαλλίας, αλλά μήπως μπορεί να εξασφαλίσει ευρύτερο ρόλο για την χώρα του, ως τη νέα ασφαλιστική δικλείδα στην σχέση ΗΠΑ-Ευρώπης; Ή μήπως η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορέσουν να συμφιλιώσουν τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά τους, αναζωπυρώνοντας έτσι τις παλιές δυσπιστίες των δύο χωρών;

ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΥΓΧΥΣΗΣ

Από την εκλογή του Trump, η σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με δύο από τους παραδοσιακά πλησιέστερους Ευρωπαίους συμμάχους τους, την Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, έχει επιδεινωθεί. Και οι δύο χώρες έχουν βρεθεί ανίσχυρες να κάνουν το οτιδήποτε γι’ αυτό, αδυνατώντας να βρουν τον σωστό τόνο για να προσεγγίσουν αποτελεσματικά τον Trump, παραλυμένες όπως είναι λόγω της έλλειψης πρόσβασης (Γερμανία) ή της έλλειψης αυτοπεποίθησης (Ηνωμένο Βασίλειο) . Καθώς οι Βρετανοί οραματίζονται ένα μέλλον μετά το Brexit, η πρωθυπουργός Theresa May έκανε κινήσεις προς τον Trump με την ελπίδα να χρησιμοποιήσει την ειδική σχέση για να εξασφαλίσει μια κερδοφόρα εμπορική συμφωνία, αλλά η υπερβολική αντιδημοφιλία του Αμερικανού προέδρου στο Ηνωμένο Βασίλειο περιόρισε την προσέγγισή της. Η Γερμανία, υπό τα συνεχή πυρά του Trump επειδή καταγράφει μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή δεν δαπανά αρκετά για την άμυνα, για την πολιτική ανοικτών συνόρων της κατά την διάρκεια της προσφυγικής κρίσης του 2015, ή, πρόσφατα, επειδή δεν συμμετείχε στα χτυπήματα κατά της Συρίας, έπρεπε να κάνει ειδικά ανοίγματα προς την διοίκηση για να λάβει την μεταχείριση που θα ήταν η συνήθης υπό τους προηγούμενους προέδρους –ωθώντας την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ [2] να επισκεφθεί την Ουάσινγκτον δύο ημέρες μετά τον Macron τον Απρίλιο, για να διασφαλίσει ότι οι εξαιρέσεις στους δασμούς χάλυβα και αλουμινίου θα γίνουν μόνιμες.

Αυτή η σειρά γεγονότων δημιούργησε μια ευκαιρία για την Γαλλία ώστε να καλύψει το χάσμα στην διατλαντική σχέση. Σε αντίθεση με τους δύο μεγάλους γείτονές της, οι καρδιακοί παλμοί της Γαλλίας δεν έχει επιταχύνθηκαν. Ο γαλλικός λαός δεν έδειξε το είδος της ωμής συναισθηματικής αντίδρασης στην εκλογή του Trump που επικρατούσε σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης και ο Macron, μάλιστα, τόλμησε να προσκαλέσει τον πρόεδρο στο Παρίσι για την Ημέρα της Βαστίλης, σε μια στιγμή που η προοπτική μιας επίσημης επίσκεψης του Trump στο Ηνωμένο Βασίλειο εγκαταλείφθηκε υπό τον φόβο μιας δημόσιας αντίδρασης. Οι δύο πρόεδροι ανέπτυξαν μια πραγματική προσωπική σχέση, μοιραζόμενοι ομοιότητες κατά την ανάρρησή τους στην εξουσία -δύο αουτσάιντερ που κατέστρεψαν το πολιτικό κατεστημένο, δύο αποδιοργανωτικές προσωπικότητες που απολαμβάνουν την υπέρβαση- και στην άμεση, ωμή ρητορική τους. Οι ηγέτες της Γαλλίας και της Αμερικής μιλούν σε τακτική βάση και ο Τραμπ στέλνει συγχαρητήρια σημειώματα στον Γάλλο πρόεδρο όταν εμφανίζεται θετικά στον Τύπο. Επακόλουθα, ο Macron είχε το προνόμιο να είναι ο πρώτος ηγέτης του κόσμου που θα προσκληθεί από τον Trump για επίσημη κρατική επίσκεψη.

Ο ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ TRUMP

Παρά την εξαιρετική σχέση του Macron με τον Trump, μεγάλο μέρος της ανανέωσης των αμερικανο-γαλλικών δεσμών στην πραγματικότητα προηγήθηκε. Η γαλλική διπλωματική παράδοση, η οποία στο παρελθόν θεωρήθηκε ως εμπόδιο για την στενή σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αποδεικνύεται πλεονέκτημα για την συνεργασία με την Αμερική του Trump.

Οι Γάλλοι διπλωμάτες μοιράζονται μερικές βασικές απόψεις για την θέση και τον ρόλο της Γαλλίας στον κόσμο. Η ανεξαρτησία, που βρίσκεται στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας (και μεταφράζεται σε μια λατρευτική προσκόλληση στην πυρηνική αποτροπή, μια συνεχή επένδυση στις στρατιωτικές δυνάμεις της και μια άρνηση να δεχτεί στα τυφλά την αμερικανική κυριαρχία), μεταδίδεται από συνθήματα όπως του Hubert Védrine «φίλη, σύμμαχος αλλά όχι ευθυγραμμισμένη», για να περιγράψει την σχέση της Γαλλίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπάρχει και μια γαλλική ιδιαιτερότητα: Η χώρα της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη πιστεύει στην παγκόσμια αποστολή της, είτε για να δώσει φωνή σε εκείνους που δεν έχουν φωνή -όπως έδειξε ο Macron όταν έφερε έναν Μαλιανό μαθητή και έναν Λίβυο μετανάστη μαζί του κατά την επίσκεψή του στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ- είτε για να ενώσει την χώρα για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Η Γαλλία επίσης αγαπά πολύ την δέσμευσή της στο ευρωπαϊκό σχέδιο. Είναι βαθιά πεπεισμένη για την υπαρξιακή αναγκαιότητα του γαλλογερμανικού δεσμού [3] και θα ήθελε να οικοδομήσει μια Ευρωπαϊκή Ένωση καθ’ εικόνα της. Πέρα από τις ενοποιητικές έννοιες της ανεξαρτησίας, του εξεψιοναλισμού και του ευρωπαϊσμού, η ελίτ της γαλλικής πολιτικής μοιράζεται επίσης μια ισχυρή αίσθηση ρεαλισμού, που την βοηθά να αντιμετωπίσει τον Τραμπισμό καλύτερα από όσο οι Ευρωπαίοι ομόλογοί της. Σε κάποιο βαθμό, η εξέλιξη της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ υπό τον Trump έχει ως αποτέλεσμα θέσεις συχνά κοντά στις γαλλικές απόψεις ή τουλάχιστον συνεπείς με τις γαλλικές προσδοκίες.

Πράγματι, η Γαλλία δεν ανησυχεί πολύ για την απειλή του Trump για την Δύση και την φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη, την οποία το Παρίσι έχει συχνά αντιληφθεί ως την αμερικανο-κεντρική τάξη. Κατά τα τελευταία 70 χρόνια, στην χρυσή εποχή της αμερικανικής ισχύος, η Γαλλία έχει επανειλημμένα αναζητήσει τρόπους για να απο-Δυτικοποιήσει την δική της εξωτερική πολιτική –παίρνοντας θέση ως η φωνή του Τρίτου Κόσμου την δεκαετία του 1960 και του 1970, σηματοδοτώντας την δική της μετα-αποικιακή αραβική πολιτική ως μια γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής ή εκφράζοντας ανησυχίες στο όνομα του υπόλοιπου κόσμου κατά την σύγκρουση με την Ουάσινγκτον για τον πόλεμο στο Ιράκ. Ως εκ τούτου, η πεποίθηση του Trump ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει να συμπεριφέρονται διαφορετικά και καλύτερα από όσο άλλες χώρες ή να φέρουν βάρος περισσότερο από άλλες χώρες είναι μια μορφή από-Δυτικοποίησης της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και ταιριάζει με το όραμα της Γαλλίας [4].

Η προτίμηση της διοίκησης του Trump για τα συμφέροντα αντί των αξιών, εν τω μεταξύ, δεν έχει απασχολήσει τόσο τους Γάλλους, διότι η Γαλλία δεν υιοθέτησε ποτέ πλήρως την έννοια μιας κοινότητας αξιών μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού. Ακόμη και όταν αναγνωρίζει τις παράλληλες δημοκρατικές επαναστάσεις που συνέβησαν ταυτόχρονα και στις δύο χώρες, η Γαλλία θέλει να επισημαίνει ότι οι συλλογικές προτιμήσεις διέφεραν πολύ μεταξύ τους. Η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πάντα διαφορετικές αντιλήψεις για τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας (ρόλος του κράτους, εμπιστοσύνη στους δημόσιους θεσμούς), διαφορετική κατανόηση ορισμένων βασικών θεμελιωδών δικαιωμάτων (ελευθερία λόγου, κοσμικότητα) και ακόμη και διαφορετικές αντιλήψεις για την κατανάλωση και τον ανταγωνισμό στην αγορά. Η Γαλλία ήταν πάντα μεταξύ των σκεπτικιστών για τις διατλαντικές διαπραγματεύσεις ελεύθερου εμπορίου, από τη Νέα Διατλαντική Αγορά (New Transatlantic Marketplace) της δεκαετίας του ’90 έως την πρόσφατη Διατλαντική Εταιρική Σχέση για το Εμπόριο και τις Επενδύσεις (Transatlantic Trade and Investment Partnership, ΤΤΙΡ). Ο Macron θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν την ίδια αφοσίωση στην ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη όπως η Ευρώπη.

20042018-2.jpg

Οι Macron και Trump μιλούν καθώς φεύγουν από το μουσείο Les Invalides στο Παρίσι, στις 13 Ιουλίου 2017. IAN LANGSDON / REUTERS
———————————————————————–

Ενστικτωδώς, οι Γάλλοι είναι τόσο επικριτικοί απέναντι στον Trump όσο ο κάθε Ευρωπαίος που βλέπει σε αυτόν, όπως το έθεσε ο καθηγητής στο Johns Hopkins, Hal Brands, «ένα συνδυασμό των χειρότερων του Μπους και των χειρότερων του Ομπάμα». Για τους Γάλλους, όμως, ο Trump δεν είναι αποστασιοποιημένος στην προσέγγισή του στις διατλαντικές σχέσεις, πέρα από την ωμή μορφή της επικοινωνίας του. Τόσο οι επικριτικές παρατηρήσεις του όσο και οι (σπανιότερες) θετικές παρατηρήσεις του σχετικά με τους Ευρωπαίους συμμάχους βρίσκουν αντηχήσεις στις προηγούμενες προεδρίες των ΗΠΑ. Οι Γάλλοι ακούν την ηχώ του Μπους –υπό τον οποίο η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών καθορίστηκε από μονομέρεια, συντηρητισμό και μιλιταρισμό- και την ηχώ του Ομπάμα, υπό τον οποίο η σωφροσύνη αναπτύχθηκε μέχρι του σημείου της απόσυρσης ή της αδράνειας. Τόσο η εποχή του Μπους όσο και η εποχή του Ομπάμα έφεραν στιγμές τριβής με την Γαλλία -διαμάχες για το Ιράκ και την Συρία αντίστοιχα- γεγονός που εξηγεί εν μέρει την γαλλική έλλειψη νοσταλγίας.

Στην πραγματικότητα, η Γαλλία έχει επίγνωση του γεγονότος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επαναπροσδιόριζαν τα δικά τους συμφέροντα ασφαλείας εδώ και αρκετό καιρό, με έναν τρόπο που δεν ήταν απαραιτήτως ευνοϊκός για τους Ευρωπαίους. Αν και η διπλωματία του Ομπάμα επιδίωκε ορισμένους παγκοσμιοποιημένους στόχους (καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και [καταπολέμηση] της διάδοσης των πυρηνικών όπλων), άσκησε επίσης μια εξωτερική πολιτική συγκράτησης, ενίοτε σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά συμφέροντα: Η «στροφή» προς την Ασία θεωρήθηκε ως μια στροφή μακριά από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή˙ αυξήθηκε η πίεση για τους Ευρωπαίους να μοιραστούν το βάρος της ασφάλειας˙ και ο Ομπάμα είχε μια περιοριστική προσέγγιση στην χρήση βίας, ακόμη και όταν διακυβεύονταν μεγάλα ευρωπαϊκά συμφέροντα ασφάλειας («ηγεσία εκ των μετόπισθεν» στην Λιβύη, δευτερεύων ρόλος στην διπλωματία του Μινσκ σχετικά με την Ουκρανία και άρνηση χρήσης βίας για να επιβληθεί η κόκκινη γραμμή των χημικών όπλων στη Συρία). Αν και η σημερινή διοίκηση έχει σκληρύνει την στάση της απέναντι στην Ρωσία, ο Trump σε σχεδόν όλα τα μέτωπα έχει παρατείνει και επεκτείνει αυτόν τον επαναπροσδιορισμό των συμφερόντων των ΗΠΑ, συσκευάζοντάς τον σε μια εθνικιστική, προστατευτική, μονήρη πολιτική τύπου «Πρώτα η Αμερική». Τούτου λεχθέντος, οι Γάλλοι αισθάνονται ότι μοιράζονται λίγα ένστικτα με τον Αμερικανό πρόεδρο. Αφότου ο Τραμπ διέταξε τον βομβαρδισμό μιας αεροπορικής βάσης της Συρίας τον Απρίλιο του 2017, οι Γάλλοι διπλωμάτες χαιρέτισαν την αντιληπτή αλλαγή στρατηγικής και την εμφανή αποφασιστικότητα της νέας διοίκησης. Και δεν δίστασαν να μπουν στο ίδιο τρένο την περασμένη εβδομάδα για μια παρόμοια επιχείρηση. Περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους, οι Γάλλοι δίνουν στον Trump το πλεονέκτημα της αμφιβολίας. Θεωρούν ότι μπορούν να διαπραγματευτούν με αυτόν τον πρόεδρο, τουλάχιστον όσο και με τους προκάτοχούς του.

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΩΣ «ΜΟΝΤΕΛΟ ΣΥΜΜΑΧΟΥ»

Όχι μόνο οι Γάλλοι αισθάνονται σίγουροι για την κατανόηση του κόσμου του Trump, αλλά και έχουν ένα σχεδόν πρωτοφανές και ασύγκριτο επίπεδο πρόσβασης στην Ουάσινγκτον. Σε μια πλήρη ανατροπή της τύχης από πριν από 15 χρόνια, τώρα η Γαλλία γιορτάζεται στην Ουάσινγκτον ως αξιόπιστος στρατιωτικός σύμμαχος, ικανός και πρόθυμος να παρέμβει για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της ασφάλειάς της και εκείνα των συμμάχων της. Αυτή η αναμόρφωση της εικόνας είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς προσπάθειας εκ μέρους τριών Γάλλων προέδρων για την επιδιόρθωση των σχέσεων με τον Αμερικανό σύμμαχό τους. Μετά τις υπερβολικούς διαξιφισμούς για το Ιράκ, ο πρόεδρος Ζακ Σιράκ χαμήλωσε την ρητορική και συνεργάστηκε με την διοίκηση Μπους, αποφεύγοντας να συμμετάσχει σε επιχειρήματα του τύπου «σας τα έλεγα εγώ». Ο αντιληπτός ατλαντισμός του Σαρκοζί, «ο Αμερικανός», συμπληρώθηκε από την επιστροφή της Γαλλίας στις ολοκληρωμένες δομές στρατιωτικής διοίκησης του ΝΑΤΟ το 2009, μια ιδιαίτερα τολμηρή κίνηση δεδομένης της κεντρικής σημασίας της ειδικής θέσης της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ για την πολιτική ασφαλείας της. Με αυτή την απόφαση, η Γαλλία επιδιόρθωσε τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανακουφίζοντας τις υποψίες για τα ευρωπαϊκά αμυντικά σχέδιά της, και ψηλώνοντας το προφίλ της Γαλλίας στο Πεντάγωνο. Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στην Λιβύη το 2011, υπό την ηγεσία της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, να μοιράζονται την διοίκηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, παγίωσε τον νέο σχηματισμό.

Ωστόσο, ήταν η απόφαση της κυβέρνησης Hollande να παρέμβει στο Μάλι στις αρχές του 2013 που πραγματικά ξύπνησε την Ουάσιγκτον για την παρούσα αξία του παλαιότερου συμμάχου της. Δέκα χρόνια μετά την διαμάχη για το Ιράκ, έδειξε ότι η Γαλλία ήταν πρόθυμη να παρέμβει όταν η σταθερότητα ενός συμμάχου κινδύνευε και όταν ένα τρομοκρατικό δίκτυο ήταν πιθανό να κερδίσει έδαφος. Πριν και κατά την διάρκεια της επέμβασης, η γαλλική διπλωματία εξασφάλισε ευρεία πολιτική στήριξη για τον πόλεμο στην Ουάσινγκτον. Μια δεκαετής προσπάθεια προσέγγισης του Κογκρέσου, μέσω εκπαιδευτικών ταξιδιών στελεχών και της δημιουργίας μιας «γαλλικής» ομάδας στο Καπιτώλιο, συνέβαλε στην εξασφάλιση υλικοτεχνικής υποστήριξης και πληροφοριών από τις ΗΠΑ. Όταν η Γαλλία επέκτεινε την προσπάθειά της για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στην περιοχή του Σαχέλ, επωφελήθηκε από την ενεργό στήριξη και συμμετοχή των ΗΠΑ.

Το 2014, η Γαλλία εντάχθηκε στον συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εναντίον του ISIS στο Ιράκ και με βάση τις πληροφορίες περί μιας επικείμενης απειλής, επέκτεινε τον αγώνα στην Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015. Μετά τις φρικτές τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι αργότερα εκείνο το έτος, οι αμερικανο-γαλλικές αμυντικές σχέσεις έκαναν βήματα προς την θεσμοθέτησή τους: Δόθηκαν ειδικές οδηγίες στους στρατιωτικούς οργανισμούς πληροφοριών των δύο χωρών για να έχουν πρόσβαση στις επιχειρησιακές πληροφορίες ο ένας στου άλλου για απειλές κοινής εμπλοκής, και η Επιτροπή Lafayette ιδρύθηκε για να παρακολουθεί την διαδικασία και να αυξάνει την ευελιξία. Η στρατιωτική συνεργασία αυξήθηκε σε πολλούς τομείς, γεγονός που οδήγησε τον υπουργό Άμυνας, Ashton Carter, να πει τον Νοέμβριο του 2016 ότι «η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του παλαιότερου συμμάχου μας, της Γαλλίας, δεν ήταν ποτέ ισχυρότερη». Σήμερα, οι δύο χώρες είναι σχεδόν ταυτόσημες στο μέτωπο της αντιτρομοκρατίας. Οι συναντήσεις στη μορφή FiveEyes + France, για το ISIS και την Βόρεια Κορέα, είναι ολοένα και συχνότερες, αποδεικνύοντας την σημασία, από την πλευρά των ΗΠΑ, για κοινή χρήση πληροφοριών με το Παρίσι.

Όλη αυτή η θεσμική προσέγγιση έχει δημιουργήσει ένα πολύ φιλο-γαλλικό περιβάλλον στο Πεντάγωνο, το οποίο αντηχεί σε άλλους κλάδους της αμερικανικής κυβέρνησης. Σε μια εποχή που στρατιωτικοί ειδικοί των ΗΠΑ θρηνούν τον συνεχιζόμενο αφοπλισμό της Δυτικής Ευρώπης, βλέπουν την Γαλλία να διατηρεί το μερίδιό της στις ευθύνες. Στην διοίκηση Trump, η οποία έχει προς τους στρατηγούς μεγάλο σεβασμό, καθώς και [τους τοποθετεί] σε βασικές πολιτικές θέσεις, οι θετικές απόψεις των στρατηγών για την Γαλλία έχουν σημασία.

ΜΠΟΡΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ ΝΑ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ;

Παρόλο που ο Macron μπόρεσε να ακολουθήσει μια διπλή ατζέντα εγγύτητας προς τον Trump και φιλοδοξίας για την Ευρώπη, υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να κάνει. Σε έναν κόσμο όπου ο Trump επιβάλλει ανταγωνισμό και διμερείς διαπραγματεύσεις, και όπου τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη έχουν όλο και πιο διαφορετικούς στόχους και σχέδια -συγκρίνετε την Γερμανία της Μέρκελ με την Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν- είναι δύσκολο για την Γαλλία να μιλά στην Ουάσινγκτον εξ ονόματος ολόκληρης της Ευρώπης. Είναι ακόμη πιο δύσκολο για τον Macron να συγκεντρώσει τους Ευρωπαίους πίσω του όταν ασχολείται με τις Ηνωμένες Πολιτείες: Μερικοί από τους στενότερους συμμάχους του για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, από τη Μέρκελ μέχρι τον Ισπανό πρωθυπουργό Mariano Rajoy, είναι επίσης πολύ επιφυλακτικοί για την διασπαστική επιρροή τους [δηλαδή των ΗΠΑ] στην ευρωπαϊκή πολιτική. Με το να προσπαθεί να δημιουργήσει μια κεντρική φιλοευρωπαϊκή δύναμη σε όλη την ήπειρο πριν από τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2019, ο Macron απειλεί τα καθιερωμένα κόμματα ότι πρέπει να συνεργαστούν μαζί του για τη μεταρρύθμιση της ΕΕ. Αν το κίνημα παν-ευρωπαϊσμού του Macron κρατήσει, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι ομόλογοί του στις πρωτεύουσες της ΕΕ θα διστάζουν να του εκχωρήσουν νομιμοποίηση για να μιλά εξ ονόματος της Ευρώπης, στην Ουάσινγκτον ή αλλού.

Επιπλέον, όπως συχνά παρατηρείται, κανείς δεν είναι ποτέ πολύ μακριά από την επόμενη γαλλο-αμερικανική διαμάχη. Τα κλασικά στοιχεία δυσπιστίας μεταξύ των δύο χωρών μπορούν εύκολα να βρουν πάλι το δρόμο τους διαμέσω του Ατλαντικού. Οι δύο χώρες εξακολουθούν να θεωρούν την εξέλιξη η μια της άλλης ως προβληματική. Το γαλλικό κοινό έχει μια αβυσσαλέα [κακή] άποψη για τον Trump και κρίνουν τον ίδιο και την διοίκησή του ως χαοτικούς, αναξιόπιστους και υπερβολικά εγωιστικούς. Θα εξακολουθήσουν να υποστηρίζουν την στρατηγική του Macron να κρατά τους καλούς φίλους κοντά και τους προβληματικούς συμμάχους ακόμα πιο κοντά, αλλά πιθανότατα δεν αναμένουν ότι θα ακολουθήσουν τυφλά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια νέα στρατιωτική αντιπαράθεση, για παράδειγμα εναντίον του Ιράν ή της Βόρειας Κορέας, ειδικά αν κατηγορούν την Ουάσινγκτον ότι παρέκαμψε την διπλωματία.

Από την αμερικανική πλευρά, η l’amour de la France [η αγάπη προς την Γαλλία] έχει επίσης όρια. Η εικόνα της Γαλλίας ως μια κουρασμένη, αμεταρρύθμιστη, διαιρεμένη χώρα δεν έχει ξεπεραστεί τελείως. Πολλοί αντιλήφθηκαν τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοεμβρίου του 2015 ως μια επίδειξη των γαλλικών και των ευρωπαϊκών ασθενειών, δηλαδή την αδυναμία ενσωμάτωσης ενός μεγάλου μουσουλμανικού πληθυσμού και την ευαισθησία στις φυλετικές και θρησκευτικές εντάσεις. Και κάτω από την ρητορική σχετικά με την γαλλική γενναιότητα αυτές τις μέρες, εάν οι Γάλλοι αποτύχουν να υποστηρίξουν μια νέα στρατιωτική δράση των ΗΠΑ, όπως το 2003, η γαλλοφοβική ρητορική που μας έδινε «παραδομένους πιθήκους που τρώνε τυριά» και «πατάτες ελευθερίας» [στμ: freedom fries αντί french fries όπως λέγονται οι τηγανιτές πατάτες στις ΗΠΑ] σίγουρα θα επανεμφανιστεί.

20042018-3.jpg

Ο Trump και ο Macron εμφανίζονται σε μια οθόνη στην Place de la Concorde καθώς παρακολουθούν την παραδοσιακή στρατιωτική παρέλαση της Ημέρας της Βαστίλης στα Ηλύσια Πεδία, στο Παρίσι της Γαλλίας, στις 14 Ιουλίου 2017. KEVIN LAMARQUE / REUTERS
—————————————————————-

Μακροπρόθεσμα, οι αποκλίσεις μεταξύ Γαλλίας και Αμερικής φαίνονται διαχειρίσιμες. Παρόλο τον πολιτικό θόρυβο γύρω από την Ρωσία στην Ουάσινγκτον, η διατλαντική συνεργασία είναι συμπαγής και συνεπής στο θέμα αυτό, και είναι απίθανο να αντιμετωπίσει αναταραχή στο σύντομο μέλλον. Όσον αφορά το εμπόριο με την Κίνα, η Γαλλία πιθανότατα δεν θα εμποδίσει μια πιο αντιπαραθετική στάση εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς οι ΗΠΑ πιέζουν για πιο αμοιβαίες σχέσεις και για ενίσχυση των κανονισμών για τις κινεζικές επενδύσεις στην Ευρώπη. Όσον αφορά το κλίμα και άλλες παγκόσμιες προκλήσεις, η Γαλλία κάθεται άνετα στην αντίθετη πλευρά της αμερικανο-γαλλικής οικουμενικότητας και δεν αισθάνεται την ανάγκη να επικυρωθεί από την αμερικανική υποστήριξη. Τα επόμενα χρόνια, ο Macron αναμένεται να συνεχίσει να πιέζει για την παγκόσμια ατζέντα του με πολύ δημόσιο τρόπο, χωρίς να επηρεάζεται από τον ανταγωνισμό του Trump σε αυτά τα ζητήματα.

Ωστόσο, η πιθανότητα τριβής είναι υψηλότερη σε βραχυπρόθεσμο χρονικό διάστημα, καθώς η μεταβλητότητα των προσεχών μηνών θα είναι σημαντική. Στην Συρία, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφωνούν στην ανάγκη για τιμωρητικά χτυπήματα εναντίον της Συρίας για να επαναβεβαιώσουν τον κανόνα της μη διάδοσης, αλλά ο στόχος του Trump να αποσύρει τα στρατεύματα από το πεδίο μόλις νικήσει το ISIS ανησυχεί το Παρίσι. Δεδομένου ότι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας είναι η κορυφαία προτεραιότητα ασφαλείας του Macron, η εξασφάλιση μιας δέσμευσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την σταθεροποίηση των περιοχών που απελευθερώνονται από το ISIS είναι ζωτικής σημασίας αλλά είναι απίθανη δεδομένης της επανειλημμένα διατυπωθείσας επιθυμίας του Trump να εγκαταλείψει σύντομα την Συρία. Οι Ευρωπαίοι αναρωτιούνται για τις συνέπειες του παιχνιδιού ισχύος που θα αφήσει πίσω η Ουάσινγκτον, με την Άγκυρα, τη Μόσχα, το Ριάντ, την Τεχεράνη και άλλους να συναγωνίζονται στην πόρτα τους.

Σχετικά με το Ιράν, η πολιτική της Γαλλίας είναι εξαιρετικά σταθερή τα τελευταία 15 χρόνια, σε βαθμό που αυτό οδήγησε σε τριβές με την διοίκηση του Ομπάμα. Ωστόσο, τώρα που η πυρηνική συμφωνία είναι στην θέση της, οι Γάλλοι διαφωνούν με την εκτίμηση του Trump ότι η καταγγελία της για τις πολλές ατέλειές της θα μπορούσε να αποφέρει οποιαδήποτε παραγωγικά αποτελέσματα. Η κατάσταση θα μπορούσε να εκφυλιστεί γρήγορα, ήδη από τις 12 Μαΐου, εάν ο Trump αποφασίσει να αποκαταστήσει τις κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένων των δευτερευουσών κυρώσεων που επηρεάζουν άμεσα τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στο Ιράν και ουσιαστικά καταργούν την συμφωνία για όλους. Αφού προσπάθησαν επί μήνες να διαπραγματευτούν μια συμπληρωματική συμφωνία για να ευχαριστήσουν τον Trump, οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να βρεθούν στην δυσάρεστη θέση να ζητήσουν από τους Ρώσους και τους Ιρανούς να αναγνωρίσουν ότι είναι οι Αμερικανοί που έχουν παραβιάσει την συμφωνία. Η Βόρεια Κορέα είναι ένα ερωτηματικό, καθώς κανείς δεν ξέρει τι είναι πρόθυμοι να ανταλλάξουν ή να συζητήσουν οι Αμερικανοί στο πλαίσιο της ενδεχόμενης διμερούς συνόδου κορυφής. Μπορεί κανείς να μαντέψει πώς οι Γάλλοι, οι οποίοι είναι σκληροπυρηνικοί για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, θα αντιδρούσαν αν είχαν την εντύπωση ότι η διοίκηση του Trump υποβιβάζει τις δυνατότητές της.

Για ποιο πράγμα είναι καλός ένας φίλος; Κατά την πορεία προς την επίσημη επίσκεψη, οι Γάλλοι διπλωμάτες ήταν συνετοί στο να μειώσουν τις προσδοκίες, αποκαλώντας την απλώς «εορτασμό μιας φιλίας». Το γεγονός είναι ότι το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει ο Macron είναι ότι ο Trump θα επιτρέψει την παράταση του ατελούς status quo: Την συνέχιση των κοινών προσπαθειών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στην Συρία, μια έλλειψη απόφασης σχετικά με την πυρηνική συμφωνία του Ιράν, και μια συμφωνία ότι διαφωνούν ευγενικά στα περισσότερα άλλα ζητήματα. Αλλά οι βραχυπρόθεσμοι φυγόκεντροι άνεμοι είναι τόσο ισχυροί ώστε οι δύο ηγέτες ίσως να μην έχουν την δυνατότητα μιας φιλίας χωρίς κοινές απόψεις για πολύ περισσότερο χρόνο.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/france/2018-04-19/can-france-be-…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-12-12/macrons-world
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2017-03-20/trump-a…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-05-08/meeting-macron…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/western-europe/2017-08-15/france…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

In Case of Sanctions Against Turkey, US to Suffer Greater Losses — Expert

Από
anixneuseis
-
0

By Rufiz Hafizoglu

Trend News Agency, Baku, Azerbaijan

In case Washington decides on sanctions against Turkey, due to the implementation of agreements between Ankara and Moscow on the purchase of Russian anti-aircraft missile systems (SAM) S-400, American companies in the defense industry will suffer the greatest losses, head of the Diplomatic center for strategic studies and head of Department for cultural diplomacy under University of Paris Najiye Celine Senocak told Trend.

Turkey should be ready for any outcome of the events and should not yield to pressure from the US, the expert said.

The expert noted that the constant threats from Washington towards Ankara due to the purchase of Russian S-400 are directed against the national security of Turkey in the run-up to the parliamentary and presidential elections.

Senocak said, there are many reasons for concern for NATO, related to the recent rapprochement between Turkey and Russia.

“One of these reasons is that the rapprochement between Turkey and Russia may lead to the weakening of the US and NATO in the region, as well as the loss of an important market for weapons,” said Senocak.

The expert believes that another reason for US concern about the strengthening of Turkish-Russian relations, is due to the fact that Russian military instructors will arrive in Turkey to train Turkish colleagues to operate the S-400.

“The US fears that Russian military specialists working in Turkey will be able to obtain valuable intelligence information about NATO-owned military infrastructure in Turkey. Russian S-400 will be placed at strategic heights that will allow to freely track the NATO systems,” said Senocak.

According to the expert, Turkey and Russia are carrying out joint construction of the Akkuyu nuclear power plant, and it is obvious that Ankara is purchasing Russian S-400 SAMs to ensure the safety of this nuclear power plant.

Senocak also noted that, despite the fact that Turkey is a NATO member, in recent years, such members of the Alliance as the United States and France under the pretext of fighting the terrorist organization “Islamic state” (ISIS) supplied ammunition to terrorist organizations PYD-YPG and PKK functioning in Syria and Iraq, which is contrary to the national interests of Turkey.

“In the current situation, it is difficult for Turkey to trust its allies. Given all this, Turkey is forced to look for new allies and at the same time to strengthen and develop its national defense system,” the expert believes.

Shenojak said, in 2012, Turkey in order to secure its borders from the threat from Syria appealed to NATO for the purchase of the Patriot SAM, but the US refused to sell Turkey this anti-aircraft missile system.

Currently, Spain-owned Patriot SAM system is located at the Incirlik air base in the Turkish province of Adana, and the other, owned by Italy, SAMP SAM system is located in the province of Kahramanmaras.

“Some time ago, Turkey began negotiations with China on the acquisition of SAM systems, but later was forced to abandon these negotiations. I do not think that the negotiations on the purchase of Russian SAM will end the same way,” — said the expert.

“The cold war ended, and relations between Turkey and Russia are rapidly developing in political and military areas,” said Senocak.

Earlier, the Turkish Foreign Ministry spokesman said that US sanctions against Rosoboronexport would not affect supply of the S-400 SAM to Ankara, however, later US Assistant Secretary of State, Wes Mitchell, said that Turkey could fall under sanctions if it buys these anti-aircraft missile systems from Russia.

“Ankara claims that it has agreed to purchase Russian S-400 missile systems, despite the fact that this could potentially lead to sanctions under article 231 of the CAATSA and negatively affect Turkey’s participation in the F-35 program,” Mitchell said, speaking before the House of Representatives of the US Congress. Earlier Pentagon Chief James Mattis said that the United States does not recommend Turkey to buy Russian anti-aircraft missile systems S-400. ___

(c)2018 Trend News Agency (Baku, Azerbaijan)

Visit Trend News Agency (Baku, Azerbaijan) at en.trend.az

Distributed by Tribune Content Agency, LLC.

This article is written by Rufiz Hafizoglu from Trend News Agency, Baku, Azerbaijan and was legally licensed via the Tribune Content Agency through the NewsCred publisher network. Please direct all licensing questions to [email protected].

https://inhomelandsecurity.com/in-case-of-sanctions-against-turkey-us-to-suffer-greater-losses-expert/

Sun, Sea, and Ships

Από
anixneuseis
-
0

Thu 26 Apr 2018 by Craig Jallal, tankers and markets editor

Theophanis Theophanous (BSM Greece): training soft skills as well as the necessary requirements for the job

Such is Greece’s position in global shipping that the biennial Posidonia exhibition in Athens is one of the industry’s “must attend” events. But it is not all sun, sea, and ships. Greece is slowly emerging from economic collapse, which forms the background for the largest tanker fleet in the world.

According to Eurobank of Greece, shipping accounted for 3.7% of the country’s economy between 2000 and 2013. By way of comparison, the more familiar sector of tourism, contributed 4.2%. Therefore, changes in world trade, and the demand for shipping, has a direct impact on the Greek economy.

Greece enjoyed a GDP growth as high as 5.7% in the recent past, according to the World Bank. But in 2008, the financial crises sucker-punched both shipping and the Greece economy, and the country was plunged into a long, drawn out bailout.

Economic turnaround?

Maybe economic turnaround is too strong a phrase, but there are signs of a definite improvement. Unemployment has dropped below 20% from 30% in 2013, and the economy is forecast to grow by 2.5% in 2018. In February 2018, Greece issued a new seven-year bond and raised €3Bn (US$3.72Bn) at a yield of 3.5%. The issuance proved to be oversubscribed, a positive indicator of overseas investor confidence in Greece.

Fiscal waterboarding

This was the term used by the Yanis Varoufakis, the shaven-headed, leather-jacketed, motorbike-riding, former finance minister, to describe the third bailout from the Trioka of the EU (represented by the European Commission), the International Monetary Fund, and the European Central Bank, representing the countries that use the euro as a currency. The third and last bailout, which commenced in 2015, was a loan of €85Bn, with around 100 key deliverables required by the Trioka for the release of the bailout. Some of these deliverables were felt by many to be anathema to the traditional way of business in Greece; they included changes to Greek shipping law.

Greek Shipping Law 27/1975 status

The European Commission “invited” Greece to better target its tonnage tax and related support measures in the maritime sector, as the Commission found that certain current provisions on the taxation of ships (for instance, Law 27/1975) may breach EU state aid rules, as specified in the Maritime Guidelines. This is one of the deliverables required as part of the bailout, and while some of the issues have been addressed, it remains an ongoing issue.

Greece number one in tankers

Such is the quantum of Greek shipping, in almost every category, Greek owners will be at the top of the list, or at the very least in the top 10. Tankers is no exception. Greece is the global number one provider of tankers, with over 1,500 vessels in its tanker fleet; second-placed Japan, and third-placed Singapore are a long way behind with a third fewer tankers. In total deadweight terms, the difference is even more stark. The Greek tanker fleet totals over 161M dwt, more than that of China, Japan and the USA combined. This reflects the prominence of the larger tanker sectors preferred by Greek owners.

According to VesselsValue, the Greek tanker fleet is also the most valuable (as at March 2018), with a total value of US$35Bn. This translates into an average value of US$23M per tanker. In terms of the average value per tanker, this is only beaten by the US-owned fleet, which is the fourth most valuable tanker fleet. However, the US figure reflects the higher replacement value of US-built tankers sailing under the US Jones Act.

Greece number one in VLCCs

As noted above, the Greek tanker fleet is skewed toward larger vessels in deadweight terms, with a quarter of the tanker fleet in the VLCC sector. Indeed, 75% of the tanker fleet lies in the post-Aframax sectors. The VLCC is the favoured sector, worth just under US$9Bn.

Angelicoussis number one in Greece

Top of the tanker ownership tree is Angelicoussis, with a tanker fleet value of US$2.7Bn, according to VesselsValue. Not far behind is the Dynacom Tankers group, but all the top 10 Greek tanker owners have substantial fleets, valued at US$1Bn or higher. On the trading side, tankers with a value of around US$2Bn have changed hands, with Olympic Shipping and Management being the most heavily involved in the sale and purchase market since the start of 2017 (2017 is used as the reference point, due to the low level of sale and purchase activity since the start of 2018).

According to VesselsValue, 66 tanker newbuildings have been ordered since the beginning of 2017, with Maran Tankers holding contracts valued at US$560M on seven VLCCs on order at Daewoo. These VLCCs are due for delivery in 2018 and 2019. Kyklades Maritime also has two VLCCs on order, at Sundong, plus five Aframax and Suezmax tankers, worth nearly US$400M in total.

Greek shipping and technology

Speaking at the 9th Annual Capital Ling Greek Shipping Forum in Athens in February 2018, Nikos P Tsakos, chairman of Intertanko, and managing director of Tsakos Energy Navigation pointed out that Greek shipping, especially tanker owners, were not afraid to adapt.

“We have an example from the 1990s,” he said, “After the Exxon Valdez incident, the double hull design was accepted by the tanker industry. In the space of 10 to 15 years, the whole tanker fleet was replaced, at a cost of around US$250Bn, without any subsidies.”

In his opinion, it proved to be the correct decision and led to a 98% reduction 98% in oil spills. Nor does he fear Sulphur Cap 2020, which he considers an opportunity: “There will be a movement of low sulphur fuel from Asian refineries to regions that do not have the refinery capacity. This will be good news for the tanker fleet,” he said. However, it does seem somewhat ironic that carbon emissions will be increased in order to lower individual ship emissions elsewhere.

Still, Mr Tsakos warned of dangers to Greek shipping that cannot be immediately fixed by technology (see below). “The danger I see is that we are becoming a non-seafaring nation…30 or 40 years ago in Greece, we had about 150,000 seafarers, and now we are down to around 10% of that.” He likened the future of Greek shipping to a giant without legs and questioned how it will be possible to support a huge body of ships, without the fundamental knowledge of what it is to be a seafarer.

One suggestion is for the EU to use the Guidelines on State Aid to limit the growing influence of Asian shipping. Of course, the Guidelines on State Aid are being used against certain elements of Greek shipping policy, including Shipping Law 27/1975, so it seems only right and fair that it should be applied in both directions.

Greek shipmanagement

Along with the large tanker owners and operators located in Greece, there are a number of substantial shipmanagement companies. BSM Hellas has been established in Athens for 13 years, and managing director, Theophanis Theophanous, served on VLCCs. He too sees a need to provision for a new generation of seafarers, notably through effective training: “I strongly believe that a vessel is undoubtedly only as good as the crew who sails on her. The implementation of a structured integrated training programme for life-long learning is the ideal way forward in developing and retaining skilled seafarers,” he said.

Developing strong IT skills is also important, as digitisation enters the mainstream in shipmanagement. “It is important to focus on ‘soft skills’ development for our leading crew members, apart from their strict operational duties,” said Mr Theophanous.

Greece and IT

Indeed, the unavoidable pressure of digitisation is now a key concern among the industry, and Greek shipping is not immune.

“Digital technology rules everything and data is generated by almost every system on board,” said Navios Group IT director Katerina Raptaki, one of the new generation of Greek managers. Collecting the correct data and using data analytics can lead to shipping companies becoming more competitive, efficient and safe for seafarers. “Charter rates during the last six years have dropped and shipping companies are searching for new ways of improving margins and making extra profits. Without deep knowledge of the exact figures, this is not possible,” she said.

Navios digitisation

Navios is using digitalisation and data analytics to reduce fuel costs and improve voyage planning and on-board machinery maintenance. “Even the slightest deviations on a vessel’s route can make a huge difference in bunkers consumption and hull fatigue,” Ms Raptaki explained. “Modern systems used in bunkering operations can result in tremendous savings through the accuracy of bunker supply and invoicing,” she added. However, digitisation is not a one-way street; Ms Raptaki concluded that seafarers “tend to consider the company as family and give their utmost potential and capacity” if they have internet access for social media and to remain in contact with friends ashore.

http://www.tankershipping.com/news/view,sun-sea-and-ships_51559.htm

Macron rips ‘fear and anger’ in speech to Congress

Από
anixneuseis
-
0
BY JOHN BOWDEN – 04/25/18  The Hill

French President Emmanuel Macron warned U.S. lawmakers about closing the United States off to the politics of “fear and anger” during a speech to a joint sessions of Congress on Wednesday.

The French leader, who is concluding a state visit to Washington hosted by President Trump, said that stoking fears is not a way to “construct” anything, and can only divide people.

“Both in the United States and in Europe, we are living in a time of fear,” Macron said. “You can play with fear and anger for a time, but they do not construct anything. Anger only freezes and weakens us.”

“Closing the door to the world will not stop the evolution of the world. It will not douse, but inflame, the fears of our citizens,” he adds.

The remarks are notable given the debates over immigration that have characterized the first 1 1/2 years of the Trump presidency.

As Macron spoke to Congress, the Supreme Court was hearing arguments across the street about the latest version of the Trump travel ban, which restricts visitors from a number of Muslim-majority nations from entering the United States.

Macron also struck a decidedly different note from Trump on the issues of trade and climate change during the speech, which followed two days in which Trump rolled out the red carpet for the French leader.

Macron was feted at a state dinner on Tuesday night, and was welcomed to the White House on Tuesday morning with a separate ceremony. On Monday, Trump and Macron visited Mount Vernon together to commemorate French support for the United States in the Revolutionary War.

On trade, Macron struck back at the tariffs that Trump has imposed on steel and aluminum imports.

“A commercial war is not consistent with our mission, with our history, with our current commitments for global security,” Macron told lawmakers on Capitol Hill.

“At the end of the day it will destroy jobs, increase prices and the middle class will have to pay for it.”

On climate change, Macron has repeatedly sought to get Trump to return to the Paris climate agreement. He predicted the U.S. would eventually come back to the pact.

“I’m sure, one day, the United States will come back and join the Paris agreement. And I’m sure we can work together to fulfill with you the ambitions of the global compact on the environment,” Macron told the House and Senate, eliciting some cheers from within the House chamber.

“I believe in building a better future for our children, which requires offering them a planet that is still habitable in 25 years,” he said.

With unchecked greenhouse gas emissions, plunging biodiversity and increasing ocean pollution, “we are killing our planet,” Macron remarked.

“Let us face it: There is no Planet B.”

Macron arrived in the United States hoping to press Trump away from abandonment of the Iran nuclear deal. In his message to Congress, Macron said France was committed to preventing Iran from getting a nuclear bomb. But he also urged the United States to stay in the international agreement.

Trump has repeatedly criticized the Iran nuclear deal but during a joint press conference with Macron on Tuesday did not commit to exiting it next month when a crucial deadline hits on May 12.

Macron also urged the United States to make an effort to stop what he descirbed as the “ever-growing virus of ‘fake news'” which he said was particularly a problem in America.

“Without reason, without truce, there’s no real democracy,” he said. “Because democracy is about true choices and rational decisions. The corruption of information is an attempt to corrode the very spirit of our democracies.”

The French leader closed the speech by highlighting the importance of his country’s relationship with the United States.

“This is a time of determination and courage. What we cherish is at stake. What we love is in danger,” he said. “We have no choice but to prevail, and together we shall prevail. Long live the friendship between France and the United States.”

Timothy Cama, Juliegrace Brufke and Joe Concha contributed. 

http://thehill.com/policy/international/384809-macron-rips-fear-and-anger-in-speech-to-congress?userid=156920

Turkey awards multibillion-dollar contract for indigenous Altay tank

Από
anixneuseis
-
0

By:    

The Altay will be Turkey’s first indigenous main battle tank.

ANKARA, Turkey — BMC, a privately owned Turkish-Qatari armored vehicles manufacturer, has won a multibillion-dollar contract for the serial production of the Altay, Turkey’s first indigenous, new-generation main battle tank in the making.

A top procurement official confirmed the decision. “We will start contract negotiations with this group, as it emerged as the best bidder,” the official said.

Turkey’s defense procurement agency, the Undersecretariat for Defense Industies, or SSM, has been reviewing bids from three contenders since 2017. Other bidders were Otokar, maker of the Altay’s prototypes, and FNSS. Both companies are privately owned armored vehicle makers.

In 2008, Otokar, Turkey’s largest privately owned defense company, signed a $500 million contract with SSM for the development and production of four prototypes of the Altay. The prototype contract did not involve serial production.

A senior BMC official confirmed the decision. He said the official announcement should follow very soon.

BMC is a partnership between a Qatari investment fund and a Turkish venture whose partner, Ethem Sancak, also sits in the executive board of Turkey’s ruling Justice and Development Party.

In February BMC announced that it set out to an ambitious work to design, develop and produce an indigenous engine for the Altay. The company said it devoted 200 engineers on the engine development program.

An industry source said that BMC’s victory would further deepen defense cooperation and procurement ties between Turkey and Qatar — staunch regional allies.

The Altay program involves an initial batch of 250 units, but the number of tanks Turkey could purchase will likely go up to 1,000 units.

https://www.defensenews.com/land/2018/04/25/turkey-awards-multibillion-dollar-contract-for-indigenous-altay-tank/

1...2,8202,8212,822...3,032Σελίδα 2,821 από 3,032