Αρχική Blog Σελίδα 2796

Religion isn’t going anywhere, but the demographics are shifting dramatically

Από
anixneuseis
-
0

April 27, 2018

 by PAUL RATNER
Article Image
Christian Orthodox worshipers hold candles lit from a flame that emerged from the tomb believed to be of Jesus Christ. (Photo by Ilia Yefimovich/Getty Images)

Religion is still an integral part of many modern societies, influencing laws and people’s behavior, as well as the way adherents relate to others in the world. Are religions going away any time soon? Despite what some decry, there is little evidence of that. What is changing is the composition of the world’s believers.

Christianity has been the world’s largest religion for millennia but its reign might come to an end sometime during the current century, overtaken by Islam. Muslims are the world’s largest growing religious group, according to Pew Research,increasing twice as fast as the world population. While the world’s population will likely increase by 32% in the ensuing decades, the number of Muslims will possibly grow by 70%, rising from 1.8 billion in 2015 to around 3 billion in 2060. That would make this group 31.1% of the world’s population rather than the 24.1% that it is currently.

Is Christianity dying out?

At the moment, Christianity is the religion of about 31% of the people on Earth, reports Pew. But there are telling trends, with the Christians in Europe dying faster than new ones are being born. That’s significant because Europe is considered the religion’s heartland, even if it is spreading fast in Africa. Between 2010 and 2015, Christian deaths in Europe outnumbered births by nearly six million, with Germany alone accounting for 1.4 million more Christians deceased than born.

Christians in Europe

Latin America and Africa saw large increases in new Christians, but worldwide they are not matching the pace of Muslim growth. The reason for that? Muslims have more children than the other seven religious groups studied by Pew. With an average of 2.9 children, Muslim women outpace the Christian average of 2.6 children and the overall non-Muslim average of 2.2.

Muslim fertility rates

In general, in all the regions that have a large Muslim population, Muslim fertility was found to be greater than non-Muslim fertility. One factor adding to that is Muslims are generally younger, having the youngest median age of 24 in 2015, compared to the median age of non-Muslims, which is 32. Another important reason for such a statistic is that Muslims don’t switch religions as much as adherents of other faiths. Changing religions is expected to reduce Christian growth by 72 million by 2060, while it should have little effects on the expansion of Islam.

What about atheists?

Pew Research also estimates that the percentage of religiously unaffiliated people is expected to decline from the current 16% to about 13% even if the overall number of such folks will rise from 1.17 billion in 2015 to 1.2 billion in 2060. In contrast, the number of religious people is expected to grow to 8.1 billion by 2050.

Young Americans non-affiliated

While the number of atheists and agnostics is rising in the U.S. and Europe, the fact that on average non-religious people tend to have fewer children is contributing to the overall decrease in numbers. From 2010 to 2015, religious people have had an average of 2.45 children per woman, while the unaffiliated gave birth to 1.65 children on average.

Other religions

Among other religions, the percentage of Buddhists is expected to decline in the future, reduced by 7%, from 500 million in 2015 to 462 million in 2060. Low fertility rates in countries like China, Thailand, and Japan are responsible for that trend. Interestingly, the adherents of folk religions,which include African traditional religions, Chinese folk religions as well as Native American and Australian Aboriginal religions are likely to rise by 5%, from 418 million worldwide to 441 million.

Muslims largest group

http://bigthink.com/paul-ratner/which-world-religion-will-dominate-in-the-future#Echobox=1529928019

Turks Have Voted Away Their Democracy

Από
anixneuseis
-
0
President Erdoğan waves to supporters far below
Turkish President Recep Tayyip Erdoğan greets his supporters from the balcony of his ruling AK Party headquarters in Ankara, Turkey, early on June 25. KAYHAN OZER / REUTERS
First they ignored him. Then they laughed at him. Then they jailed him. Then he became perhaps Turkey’s most powerful leader in 80 years.

Last night, Recep Tayyip Erdoğan extended his 16-year dominance over Turkey with a victory in the first round of the country’s snap elections, winning 52.5 percent of the vote. In the eyes of his roughly 26 million supporters, it was a resounding victory for the powerless, the infuriated majority of a polarized world split between the comfortable and those who simply must muddle through misfortune. “The winner is Turkey, the Turkish nation. The winner is all the aggrieved people in our region, all the oppressed in the world,” Erdoğan told the crowd of supporters that gathered last night at the headquarters of his Justice and Development Party (AKP) in Ankara to celebrate.

But it’s not just the economically “oppressed” and marginalized classes that flock to Erdoğan. Many of his supporters come from the middle class, or are rich business owners who felt voiceless before Erdoğan’s arrival. “The fault lines in the country are so clear,” Ziya Meral, a resident fellow at the British Army’s Centre for Historical Analysis and Conflict Research, told me. When voters follow those fault lines to the polling station, elections benefit the “religious, conservative nationalists, because a substantial portion of Turkey is religious, conservative, and nationalist. We have to accept that fact.”

The problem is that such victories for Turkey’s supposedly oppressed classes can feel like oppression for the other half of the country’s voters, who just missed their best chance to date to unseat a leader with very real staying power. Last year, Erdoğan achieved his dream of an executive presidency, winning a referendum that will allow him to appoint judges and cabinet members, form and regulate ministries, draft budgets, and appoint or remove senior civil servants, mostly without parliamentary approval. The president will also be able to dissolve parliament, which would then trigger new elections. With yesterday’s victory, Erdoğan is poised to rule Turkey for up to three more terms with consolidated governing powers—what his opponents call “one man rule.” Turks have, in essence, voted away their democracy.

Erdoğan’s supporters handed him this array of powers because they believe he is one of them, and therefore will never betray them. Though he now spends much of his time in the 1,150-room presidential palace he built in Ankara, before his rise, he cast himself as a pious Turk from a working-class neighborhood in Istanbul. He still embraces that image every time he picks up a microphone—which he does often: Multiple channels air his speeches almost daily, and 90 percent of mainstream media is pro-government in Turkey. This can feel like oppression for those who don’t vote for him. The fact the elections took place under a state of emergency, in place since the failed coup of 2016, can also feel unjust.

Erdoğan’s opponents are, as a result, increasingly debating his legitimacy. While initial polling remains marred by allegations of fraud and voter intimidation, the incumbent’s 10-million-vote margin was enough for his main challenger to concede defeat this afternoon. “Have they stolen votes? Yes, they have,” Muharrem İnce of the Republican People’s Party (CHP) told reporters at a press conference in Ankara. “Have they stolen 10 million votes? No. I accept the results of the elections.”

Going forward, Erdoğan’s agenda will surely be influenced by the Nationalist Movement Party, which formed a coalition with the AKP for the elections, helping it attain a parliamentary majority. Turkey’s minority-focused, left-leaning Peoples’ Democratic Party, meanwhile, surpassed the 10 percent threshold required to remain in parliament, despite state efforts to suppressand intimidate its supporters in the nation’s Kurdish-majority southeast. Erdoğan will now govern with one of the most diverse parliaments in Turkey’s history.

Depending on how the new parliament asserts itself, Turkey’s democratic principles might prove more resilient than they may currently appear, Meral said. “What Erdoğan will do from now on is pretty much what he’s been doing, which is worrying … but there was 87 percent voter turnout, and the people of Turkey displayed ownership of their electoral politics,” Meral said. “That’s a sign this is a country that you can’t really brush off as what a particular political actor might want,” he added.

DIEGO CUPOLO is a reporter and photojournalist based in Ankara. He is the author of Seven Syrians: War Accounts From Syrian Refugees.
https://www.theatlantic.com/international/archive/2018/06/erdogan-turkey-election-democracy/563669/

Five Takeaways From Turkey’s Election

Από
anixneuseis
-
0
The New York Times
Banners of President Recep Tayyip Erdogan before the elections, in Istanbul, Turkey.CreditSergey Ponomarev for The New York Times

By Palko Karasz

  • Against a backdrop of widespread repression and a weakened economy, President Recep Tayyip Erdogan of Turkey was re-elected on Sunday, while his alliance won a majority in parliament.

Formerly prime minister, Mr. Erdogan was elected president in 2014 and, after a failed coup in 2016, persuaded voters to change the Constitution to transform the once-ceremonial job into a position with executive control of the government. Sunday’s election signaled a new era for Turkey, a pivotal country straddling Europe and the Middle East.

Here is where Turkey stands the day after the election.

The nature of Mr. Erdogan’s role will change little, since he already informally exerted far more power than his position technically allowed.CreditAris Messinis/Agence France-Presse — Getty Images

Mr. Erdogan’s grip on executive power is now official

In theory, Mr. Erdogan’s re-election as president gives him sweeping powers that he has never wielded before. Because of changes to the Turkish constitution made last year, the president — not the prime minister — will now be the formal head of the Turkish government. Mr. Erdogan can now appoint ministers himself, issue decrees, make crucial appointments in the judiciary, and authorize investigations of individual civil servants.

In practice, however, the nature of Mr. Erdogan’s role will change little, since he already informally exerted far more power than his position had technically allowed, said Howard Eissenstat, a Turkey specialist at St. Lawrence University.

For instance, Mr. Erdogan has led cabinet meetings since 2015, even though that is usually the prerogative of the prime minister. And few judges have dared to issue judgments unfavorable to Mr. Erdogan, particularly since the start of a purge of the judiciary that has led to the dismissal of around a quarter of all judges since 2016.

“I don’t see this as revolutionary,” said Mr. Eissenstat. “It codifies and solidifies something that’s been underway for a decade.”

Voters in Istanbul on Sunday.CreditEmre Tazegul/Associated Press

Voting is free — but the election was not fair

With more than 86 percent of Turks participating, the vote was considered free. But international observers said it took place in circumstances that had clearly favored Mr. Erdogan.

His control of state media and his influence over most private outlets gave him “a notable advantage,” according to election observers from the Organization for Security and Cooperation in Europe. Most opposition candidates were afforded just a few minutes of coverage by state broadcasters, compared to hundreds of hours for Mr. Erdogan.

One of Mr. Erdogan’s leading challengers, Selahattin Demirtas, was forced to conduct his campaign from prison because he had been jailed on politicized charges nearly two years ago, along with several of his lawmakers.

And since the election took place under a state of emergency, severe restrictions impinged on the opposition’s ability to hold rallies and protests.

With more than 100,000 alleged dissidents arrested in the past two years, and a similar number dismissed or suspended from their state jobs, the campaign took place in what Amnesty International described as “a climate of fear” amid a crackdown following the failed military coup of 2016.

A currency crisis, which began in May, saw the lira plummet, threatening businesses that trade internationally with bankruptcy and reducing people’s spending power.CreditSergey Ponomarev for The New York Times

Turkey’s economy may weaken further

Mr. Erdogan’s recent economic interventions helped to cause a loss in the lira’s value — and the currency problem could worsen now that he has been returned to office.

For most of his time in power, Mr. Erdogan had a reputation for strong economic management, partly because of spectacular economic growth under his watch during the 2000s.

But his economic reputation weakened in May, when Mr. Erdogan threatened to take greater control of Turkey’s central bank if he won re-election, a move that frightened investors, and caused the lira to plummet, and the price of food to rise.

Since voters failed to punish him for his intervention, Mr. Erdogan may now feel emboldened to follow through on his promise — which would be “a disaster for the lira, inflation and those invested in debt,” said Emre Deliveli, a financial consultant and former columnist for the English-language Hurriyet Daily News. “We are going to have a huge economic crisis one way or another.”

Image

Mr. Erdogan has drawn increasingly close to President Vladimir V. Putin of Russia.CreditTolga Bozoglu/EPA, via Shutterstock

Turkey may move even closer to Russia

Mr. Erdogan’s victory is problematic for Turkey’s allies in Europe and the United States.

When he first came to power in 2003, Mr. Erdogan brought Turkey closer to Europe — by accelerating membership negotiations with the European Union — and sought a historic settlement with the country’s Kurdish minority. But to maintain the support of nationalist voters in recent years, he has increasingly picked fights with European politicians, led a campaign of repression in Kurdish areas, and — to the frustration of the United States, drawn increasingly close to President Vladimir V. Putin of Russia.

These dynamics are likely to be compounded by the election result, said Marc Pierini, a former European Union ambassador to Turkey.

Mr. Erdogan’s victory was partly the outcome of his alliance with a far-right party, the Nationalist Movement Party, with anti-Western and anti-Kurdish views Mr. Erdogan must continue to accommodate.

“All of this plays into the hands of Putin,” said Mr. Pierini, now a fellow at Carnegie Europe, a Brussels-based research group.

Mr. Erdogan’s victory is also bad news for the American-backed Syrian Kurdish forces that have carved out an independent enclave in northern Syria, along Turkey’s southern border, which Mr. Erdogan regards as a threat to Turkish security. Emboldened by his victory, Mr. Erdogan may see no reason to abandon his strategy of chasing the Syrian Kurds away from key areas of northern Syria, said Mr. Pierini.

Supporters of the opposition leader Muharrem Ince at an election campaign rally in Istanbul last week.CreditSedat Suna/EPA, via Shutterstock

The opposition is stuck between a rock and a hard place

The unusually spirited performance of the opposition in such tough circumstances either bodes well for them in the future — or highlights the futility of running against Mr. Erdogan in such biased circumstances.

Muharrem Ince, Mr. Erdogan’s closest rival in the presidential race, won plaudits for engaging in an inclusive and feisty campaign — and may now have enough momentum to start a new movement, said Halil Karaveli, a Turkey analyst and author of the book “Why Turkey is Authoritarian.”

“Turkey is heavily polarized, but he is interested in reaching out the Kurds and the religious conservatives,” Mr. Karaveli said. “If he plays his cards well he is the man for the future.”

But other analysts were more pessimistic, and questioned whether the opposition should continue to legitimize a rigged system by taking part in elections.

“If basic civil liberties and basic rules of law are not being respected, they should not contribute to the illusion that Turkey is a real democracy,” said Mr. Eisensstat. “It’s time for them to consider whether they want to continue to facilitate the status quo in the hopes that at some point new realities emerge — or call attention to the way that those democratic norms have been hollowed out.”

Patrick Kingsley contributed reporting.
A version of this article appears in print on , on Page A10 of the New York edition with the headline
https://www.nytimes.com/2018/06/25/world/europe/erdogan-turkey-election.html?emc=edit_mbe_20180626&nl=morning-briefing-europe&nlid=19194320180626&te=1

Εκπλήξεις και σημεία που πρέπει να προσέξουμε στις τουρκικές εκλογές

Από
anixneuseis
-
0

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ.ΣΥΡΙΓΟΣ

Εάν θα θέλαμε να περιγράψουμε το αποτέλεσμα των τουρκικών προεδρικών και βουλευτικών εκλογών με μία φράση θα λέγαμε ότι από κοινού νικητές ανεδείχθησαν το πολιτικό Ισλάμ της Τουρκίας και οι ακροδεξιοί εθνικιστές. Από εκεί και πέραν υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να προσέξουμε.

Ο Ερντογάν δεν μπορούσε να χάσει τις εκλογές. Οι πάντες εκτός Τουρκίας ήσαν βέβαιοι ότι ο Ερντογάν είτε στον πρώτο είτε στον δεύτερο γύρο θα κέρδιζε τις εκλογές. Ο λόγος είναι ότι η κατάσταση στην Τουρκία δεν προσομοιάζει προς δυτικές δημοκρατίες όπου ο πολιτικός που χάνει τις εκλογές, αποσύρεται σπίτι του και συγγράφει τα απομνημονεύματά του. Σε περίπτωση απώλειας της εξουσίας ο Ερντογάν θα κινδύνευε άμεσα να φυλακισθεί, το σύστημα εξουσίας που έχει χτίσει να διαλυθεί, ο ίδιος, η οικογένειά του και οι συνεργάτες του να κατηγορηθούν για παράνομο πλουτισμό κ.λ.π. Ο Ερντογάν δεν είχε το περιθώριο να χάσει τις εκλογές.

Ο Ερντογάν είναι ο πλέον δημοφιλής ηγέτης της Τουρκίας: Είναι γεγονός ότι οι εκλογές έγιναν υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Η προβολή του Ερντογάν από τα ΜΜΕ ήταν συντριπτική. Οι πρόεδροι των εφορευτικών επιτροπών της επαρχίας ήσαν άτομα φίλα προσκείμενα προς την κυβέρνηση. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων είχαν αντικατασταθεί από δημοσίους υπαλλήλους. Κατά τη διαλογή των ψήφων έγιναν δεκτά και ασφράγιστα ψηφοδέλτια.

Αυτά, όμως, δεν αρκούν από μόνα τους για να δικαιολογήσουν την πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ του Ερντογάν και του δεύτερου κατά σειράν ανθυποψηφίου του, Μουχαρέμ Ιντζέ, που έφτασε στα 11.000.000 (ή ποσοστό 22%) υπέρ του πρώτου. Ακόμη και η περίφημη μεταφορά καλπών για λόγους ασφαλείας, σε άλλα μέρη, τελικώς επηρέασε μόνον το 0,6% των εκλογικών κέντρων και το 0,2% των ψηφοφόρων. Στην Κωνσταντινούπολη, που οι πιθανότητες νοθείας στις εκλογές ήσαν περιορισμένες, ο Ερντογάν απέσπασε το 50% των ψήφων. Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι ασχέτως βίας και νοθείας, ο Ερντογάν παραμένει με διαφορά ο πλέον δημοφιλής ηγέτης της Τουρκίας και κατά πάσα πιθανότητα θα κέρδιζε ούτως ή άλλως τις εκλογές.

Ισχυρότατη παρουσία της ακροδεξιάς: Έκπληξη απετέλεσε το πολύ καλό ποσοστό (11,1%) που πήραν οι «Γκρίζοι Λύκοι» (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσεως-ΜΗΡ). Οι πάντες τους υπολόγιζαν περίπου στις μισές ψήφους. Προεκλογικά υποχρεώθηκαν να συμμαχήσουν με τον Ερντογάν προκειμένου να μην επηρεασθούν από το όριο του 10% που απαιτείται για να συμμετάσχει ένα κόμμα στη Βουλή. Απευθύνονταν στο ίδιο εκλογικό ακροατήριο με την περίφημη λύκαινα, την Μεράλ Ακσενέρ, που είχε δημιουργήσει το «Καλό Κόμμα». Παρ’ όλα αυτά τα κατάφεραν.

Επιπλέον, για πρώτη φορά η ακροδεξιά έχει τόσο ισχυρή παρουσία στην τουρκική βουλή, κάτι που πέρασε απαρατήρητο από τη συνήθως ευαίσθητη σε τέτοια θέματα Δύση. Το καλύτερο ποσοστό που είχε η ακροδεξιά στην Τουρκία ήταν 18% στις εκλογές του 1999. Πλέον «Γκρίζοι Λύκοι» και «Καλό Κόμμα» έχουν συνολικό ποσοστό ψήφων 21,1% και από 49 και 43 βουλευτές αντιστοίχως. Στην επόμενη βουλή και τα δύο κόμματα (εκ πεποιθήσεως αντιδυτικά και εναντίον οποιασδήποτε ειρηνικής λύσεως του κουρδικού) είναι δυνητικοί σύμμαχοι του Ερντογάν.

Η τελική αναιμική παρουσία των Κεμαλικών. Το πρόσωπο που αναδείχθηκε κατά την προεκλογική περίοδο ήταν αυτό του προεδρικού υποψηφίου των Κεμαλικών, Μουχαρέμ Ιντζέ. Εν αντιθέσει προς την αρχετυπική εικόνα των Κεμαλικών, ο Ιντζέ δεν ήταν τμήμα των ελίτ της χώρας. Καθηγητής της φυσικής με ταπεινή καταγωγή, προσεύχεται συχνά, επιστρέφει στις μεγάλες εορτές στο χωριό, ξέρει να οργώνει με τρακτέρ κι έχει ρητορικές ικανότητες.

Η συγκέντρωση που έκανε το Σάββατο πριν τις εκλογές στην Κωνσταντινούπολη ήταν πράγματι τεράστια και μπορεί και να προσέγγιζε και τα 2.000.000! Αυτό ενίσχυσε τις ελπίδες των οπαδών του κοσμικού κράτους ότι μπορούσαν να σύρουν τον Ερντογάν σε ένα δεύτερο γύρο. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Ο Ιντζέ απέσπασε μόλις το 30,5% των ψήφων ενώ το κόμμα του στις βουλευτικές εκλογές πήρε μόλις 22,5%. Αυτό δείχνει ότι οι Κεμαλικοί εξακολουθούν να βρίσκονται στο παρασκήνιο. Παράλληλα, η μεγάλη συγκέντρωση του Σαββάτου στην Πόλη δείχνει την πόλωση της τουρκικής κοινωνίας. Ένα ποσοστό των Τούρκων, σίγουρα όχι πλειοψηφικό αλλά σημαντικό, αισθάνεται ότι απειλείται άμεσα ο τρόπος ζωής του από τον Ερντογάν.

Οι Κούρδοι τα κατάφεραν! Η δεύτερη έκπληξη των εκλογών ήταν η επιτυχία του φιλοκουρδικού κόμματος (ΗDP) να περάσει το όριο του 10% και να εκπροσωπηθεί στη βουλή. Υπενθυμίζεται ότι τμήμα της ηγεσίας του είναι στη φυλακή ενώ τις τελευταίες ημέρες σημειώθηκαν αρκετά περιστατικά βίας είς βάρος υποψηφίων του. Εκτός από τις περιοχές του Κουρδιστάν όπου σάρωσε, το ποσοστό του ήταν αξιοπρόσεκτο και σε όλες τις μεγάλες πόλεις καθώς και στα παράλια της Τουρκίας. Στην υπόλοιπη κεντρική Τουρκία ήταν ασήμαντο. Η επιτυχία του να εισέλθει στη Βουλή αποδεικνύει ότι τα αποτελέσματα των εκλογών υπήρξαν σχετικώς αντικειμενικά.

Οι τρεις Τουρκίες. Οι εκλογές επιβεβαίωσαν την ύπαρξη «τριών Τουρκιών». Στα παράλια της Τουρκίας και στην ανατολική Θράκη οι Κεμαλικοί ήσαν το πρώτο κόμμα συγκεντρώνοντας σε κάποιες περιπτώσεις ποσοστά που προσέγγιζαν το 50%. Σην κεντρική Τουρκία, εκτός των μεγάλων πόλεων ήσαν θριαμβευτές οι Ισλαμιστές με ποσοστά που υπερέβαιναν πολλές φορές το 55%. Στην νοτιανατολική Τουρκία ήταν κυρίαρχο το φιλοκουρδικό κόμμα HDP. Υπήρξαν νομοί που υπερέβη το 70% των ψήφων. Όλα αυτά δείχνουν μία βαθιά διαιρεμένη χώρα

Η Αμερική βοήθησε στον Ερντογάν. Οι σχέσεις Ερντογάν με τις ΗΠΑ υπήρξαν πολύ δύσκολες τα τελευταία χρόνια. Ο Ερντογάν αφήνει συχνά να εννοηθεί ότι πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 βρίσκονταν οι ΗΠΑ. Είτε για να αποσείσουν τις κατηγορίες, είτε διότι δεν θέλουν να ωθήσουν τον Ερντογάν στα άκρα και να απομακρύνουν την Τουρκία από τη δυτική συμμαχία, οι Αμερικανοί επέλεξαν να στηρίξουν τον Ερντογάν. Παραμονές των εκλογών υπέγραψαν μία συμφωνία-πλαίσιο για το μέλλον της συριακής πόλεως Μαμπίτζ. Η πόλη βρίσκεται στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ και ελέγχεται από τους Κούρδους. Συμφωνήθηκε η σταδιακή αποχώρηση των κουρδικών δυνάμεων. Παράλληλα προχώρησε χωρίς προβλήματα η παράδοση των πρώτων μαχητικών F-35 στην Τουρκία. Παραμένουν βεβαίως σε αμερικανικό έδαφος. Όλα αυτά, όμως επέτρεψαν στον Ερντογάν να εμφανισθεί ως ο ηγέτης που συνεργάζεται με τη Ρωσία και παράλληλα σέρνει πίσω του και τις ΗΠΑ.

Συνεργασία Ισλαμιστών με ακροδεξιούς εθνικιστές. Στη νέα βουλή το κόμμα του Ερντογάν δεν θα έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια στην εξουσία θα υποχρεωθεί να συνεργασθεί με κάποιο άλλο κόμμα που θα είναι οι «Γκρίζοι Λύκοι». Αυτό θα επηρεάσει υποχρεωτικώς και την πολιτική πορεία που θα ακολουθήσει ο Ερντογάν στο Κουρδικό αλλά και σε μία σειρά από άλλα μέτωπα όπως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ιδίως ως προς τις τελευταίες η περίοδος σχετικής ησυχίας που είχαμε μετά την προκήρυξη των τουρκικών εκλογών θα τελειώσει. Εκείνο που ενδιαφέρει πρωταρχικά την Τουρκία είναι η εξέλιξη του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τυχόν ανακάλυψη νέων μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων απειλεί την ηγεμονική θέση της Τουρκίας στην Κύπρο και τις ισορροπίες όπως τις επέβαλε με την εισβολή και κατοχή το 1974. Η ένταση στο Αιγαίο θα διατηρηθεί αλλά με την έννοια του δευτερεύοντος μετώπου που αρκεί για να αποσπά την προσοχή της Ελλάδας από τα τεκταινόμενα στην κυπριακή ΑΟΖ. Σε αυτό το πλαίσιο, η κράτηση των δύο ελλήνων στρατιωτικών αντιμετωπίζεται από την Τουρκία ως ψυχολογική επιχείρηση εις βάρος του ελληνικού λαού και μάλλον θα συνεχισθεί.

* Αναπληρωτής καθηγητής διεθνούς δικαίου & εξωτερικής πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

kathimerini.gr

History is made: Everything you need to know about Greece’s deal to pay back $300 billion

Από
anixneuseis
-
0

CNBC

  • The euro zone granted fresh debt relief measures to Greece last week after years of long arguments over the issue.
  • Both Europe and Greece have claimed victory over the debt deal.
  • Analysts argue that Greek bonds continue to be the most likely to suffer first during market shocks.
| 

Milos Bicanski | AFP | Getty Images

The euro zone granted fresh debt relief measures to Greece last week after years of long arguments over the issue.

Analysts told CNBC the deal was “very satisfactory” and a “win” for Greece, which has demanded such concessions since 2015.

How did we get here?

Greece has been relying on external help in the form of loans to stay afloat since 2010. It’s now due to put an end to that on August 20. This is a critical moment for Greece and the European Union given that at the height of the Greek crisis there were questions if it would break away from the euro area and, thus, lead to the collapse of the entire euro zone.

Greece first stepped into economic trouble in 2010, due to high levels of debt, and requested help from Europe and the International Monetary Fund (IMF). That program wasn’t enough to rescue its economy and it got a second bailout program in 2012. Despite some signs of recovery in 2014, a new election in January of 2015 brought a new government that could not come to terms with creditors about the reforms the previous executive had promised. As a result, the country ran out of money and missed debt payments to the IMF. A third program (the one ending this summer) had to be agreed to prevent a bank run.

Greek students gather during a protest against reforms in the education sector on March 30, 2018 near Prime Minister's office, in Athens.

Angelos Tzortzinis | AFP | Getty Images
Greek students gather during a protest against reforms in the education sector on March 30, 2018 near Prime Minister’s office, in Athens.

In eight years of bailout programs, Greece has received 241.6 billion euros ($281.92 billion). This has caused Greek debt to rise and it needs to be repaid at some stage.

Greece’s public debt stands currently at about 180 percent of debt-to-GDP.

What has been agreed?

In order to make debt repayments easier for Greece, the euro zone agreed last Friday to a new set of measures.

Under the agreement, Greece doesn’t have to pay any of its money until 2032 – which represents a 10-year extension in the maturities of its debt.

Currently, the European Central Bank (ECB) and other central banks are buying bonds from euro zone countries as part of economic stimulus measures. The latest debt relief measures state that any profits made by central banks in the euro zone on Greek bonds will be returned to Athens in two equal tranches every year, between 2018 and 2022.

The 19 euro zone finance ministers, who met last week, also agreed to look at Greek debt again in 2032 and assess whether or not further measures are needed to make the debt pile sustainable.

“As far as the long term is concerned, we have reservations (on Greek debt).”-Christine Lagarde, Managing Director IMF

Thanks to this set of measures, Greek debt repayments are no longer a problem in the medium-term, according to the International Monetary Fund (IMF), which was the biggest advocate for Greek debt relief. But in the long-run the IMF has its doubts.

“There is no doubt in our mind that Greece will be in a position to re-access financial markets, and certainly for the medium-term we are very comfortable,” Christine Lagarde, the IMF’s managing director told reporters in Luxembourg, on Friday morning.

“As far as the long term is concerned, we have reservations,” she said, although she added that she also took note of the commitment made by European partners to look at Greek debt repayments again in the future — a commitment that, according to Lagarde, has always been honored every time it is put forward.

What does this mean for Greece?

For the first time in nearly a decade, Greece can claim the crisis is gone and that it will be standing on its own feet after August. With the end of the bailout, Greece will no longer have to implement reforms demanded by creditors in exchange for funds.

The agreement on debt is particularly important for Prime Minister Alexis Tsipras, who promised to the Greek people, back in 2015, that he would get debt forgiveness from European creditors. Though the agreement doesn’t give Tsipras the nominal haircut that he might have liked, it totally removed any big concerns over debt repayments in the short to medium-term. Tsipras promised in 2015 he would not wear a tie until creditors would “cut” the Greek debt. He wore on for the first time on Friday.

Panayiotis Tzamaros | NurPhoto | Getty Images

What does this mean for Europe?

European officials have also claimed that Friday’s deal was a turning point and the end of the Greek crisis. Greece was the Achilles heel of Europe, being the last country still under economic help in the wake of the sovereign debt crisis. The EU has been desperate to claim the job was done and that the euro zone economy was out of the woods.

How has the market reacted?

The yield on the 10-year Greek bond has dropped nearly 40 basis points since the agreement was reached on Friday morning. It stood at 4.152 at the start of European trading on Monday.

“This deal delivers at the higher end of expectations, and will be considered a win by Greece and the markets,” Mujtaba Rahman, managing director at Eurasia Group told CNBC over email.

He explained that going into the meeting on Thursday expectations were that the maturities would be extended in the lower end of the 5-10 year range. But in the end the ministers approved a 10-year extension.

“Focusing on the debt side, this is seen as a very satisfactory deal for Greece since it builds a backstop against any risks over the short term; it ensures market credibility over the medium-to-longer term; and it gives breathing space for the economy to perform,” Axia Ventures said in a note Friday.

“Greek government bonds likely (will) remain among the first hit in case market stress returns.”-Maartje Wijffelaars, senior economist at Rabobank

However, the Greek government will have to keep the reform path on track to attract investments for the long-run. One of the biggest economic issues – the level of bad loans in the banking system – is still a problem for certain money managers.

Maartje Wijffelaars, senior economist at Rabobank told CNBC Monday that the risk that Greece goes on a spending spree or reverses reforms after the current program is limited as current and future debt relief is tied to prudent fiscal and economic policy. However, “ the risk that at some point the Greek (people) are ultimately fed up with all the conditions, ongoing weak labour market conditions and household finances remains present, which could lead to new clashes with Europe down the line.”

She also warned that “Greek government bonds likely (will) remain among the first hit in case market stress returns due to, for example, rising uncertainty over the future of the euro zone or a worsening global/euro zone growth outlook. Let alone if Greece’s economy underperforms current expectations or enters a recession.”

Greek bonds saw signs of distress in February during a market correction and at the end of May due to political turmoil in Europe.

Why the debt deal with the EU is bad for Greece

Από
anixneuseis
-
0

The new Eurogroup agreement commits Greece to 40 more years of austerity and supervision.

by

Greek Prime Minister Alexis Tsipras holds his tie as he speaks at the parliamentary group of Syriza and Independent Greeks in Athens, Greece on June 22, 2018 [Costas Baltas/Reuters]
Greek Prime Minister Alexis Tsipras holds his tie as he speaks at the parliamentary group of Syriza and Independent Greeks in Athens, Greece on June 22, 2018 [Costas Baltas/Reuters] 

Shortly before coming to power in January 2015, Alexis Tsipras – then still known as an outspoken Greek opposition leader and unconventional anti-austerity firebrand – vowed not to wear a tie until international lenders agreed to cut his country’s towering debt load to sustainable levels.

On Friday evening, the 43-year-old prime minister, who has since presided over three years of highly unpopular austerity measures in return for a third EU bailout, finally donned a burgundy piece of neckwear as he addressed a group of political allies in Athens to celebrate the conclusion of a new debt deal with European creditors.

The agreement, signed in the early hours of Friday, extends Greece’s most pressing loan maturities by 10 years and provides a further 15 billion euros ($17.5bn) in EU financing. By boosting the government’s cash reserves and pushing its first repayments back to 2033, the decision is expected to provide Greece with much-needed breathing room before a return to international capital markets following the expiration of its bailout programme in August

‘The end of the Greek crisis’

In Athens, officials lauded the agreement as signalling the end of Greece’s decade-long economic crisis. “I have to say, the Greek government is happy with this deal,” Finance Minister Euclid Tsakalotos said after the marathon talks in Luxembourg. “I think Greece is turning a page.”

The government’s spokesman hailed the outcome as “a historic decision” that would allow “the Greek people to smile again”, while Tsipras boasted that “Greece is once again becoming a normal country, regaining its political and financial independence.”

READ MORE

Greece: Mixed feelings about the years of austerity

Buoyed by a similar triumphant mood, European officials fell over themselves to congratulate their Greek counterparts. Klaus Regling, the eurozone’s bailout chief, even ventured the unlikely proposition that the deal constituted “the biggest act of solidarity the world has ever seen”.

Unfortunately, the truth of the matter is somewhat more complicated. In reality, this hard-fought agreement is unlikely to restore Greece’s debt to sustainable levels in the long term – nor does it demonstrate anything like a meaningful commitment to European solidarity.

On the contrary: The creditors’ rejection of a formal debt write-down means that Greece’s total debt load remains stuck at a staggering 180 percent of GDP, with the agreed extension of loan maturities merely pushing the problem further down the road.

As a result, rather than ending the crisis once and for all by cancelling part of the debt and thereby sharing the burden of adjustment equitably with European creditors, this deal simply shifts the burden of adjustment onto future generations of Greek workers and taxpayers. To understand why, we need to take a closer look at the small print of the agreement.

The limits of the deal

First of all, while Tsipras – with his falling approval ratings and next year’s elections firmly in mind – is eager to portray the deal as constituting a clean break with eight years of punitive loan conditions and intrusive creditor supervision, the fact remains that his government has already agreed to introduce further tax increases, pension cuts and privatisation later this year.

Many of these far-reaching measures will come into effect after the third bailout programme formally expires on August 20, meaning ordinary Greeks are unlikely to experience any improvement in their living standards in the short term.

Nor are these fiscal pressures likely to ease in the long run. In fact, the terms of the latest agreement require the Greek government to continue running a primary budget surplus of 3.5 percent until 2022, followed by an average of 2.2 percent until 2060, effectively committing the country to 42 more years of austerity. To be clear, no sovereign state has ever managed to run uninterrupted primary surpluses for that long.

Moreover, even after exiting the current bailout programme, successive Greek governments will continue to be subjected to “enhanced surveillance” by international creditors for the foreseeable future.

The European Commission, European Stability Mechanism and International Monetary Fund will be sending special monitoring teams to Athens four times a year to make sure that Greece does not backtrack on its fiscal targets and pledged reforms. As one eurozone official put it, “this will be a short leash.”

Finally, the hardline creditor countries – with Germany and the Netherlands in the lead – have once again managed to stave off the only credible alternative: meaningful debt cancellation, in the form of a significant write-down in the face value of Greece’s foreign obligations.

What is worse – the deal stipulates that eurozone officials will only revisit the issue in 2032, meaning that Greece is likely to remain stuck in a debt trap for the next decade and a half at the very least.

At best, this agreement, therefore, serves to provide Greece with a financial buffer in the short term as it returns to international capital markets later this year. It also buys time for the rest of the eurozone to further delay an economically inevitable, but politically unpopular, debt write-down, allowing sitting governments – especially Merkel’s increasingly precarious coalition in Germany – to push the moment of reckoning far beyond their short-term electoral horizons.

READ MORE

Greece’s crisis-hit poor: ‘No one was bailed out here’

This shambolic compromise clearly comes at the expense of Greece’s long-term debt sustainability.

As a group of world-leading economists including Barry Eichengreen and Jeromin Zettelmeyer already demonstrated in a widely distributed policy paper in April, “the measures outlined by the Eurogroup [whose basic contours were already evident at the time] will not be sufficient to restore the sustainability of Greece’s debt.” Their models show that only “face value debt relief … would restore Greece’s debt sustainability with reasonable confidence.”

Who is to pay for the crisis?

But there is more to this deal than the arithmetic of long-term debt sustainability. At the heart of Greece’s protracted fiscal crisis was always a highly contentious social and political question about the real meaning of European solidarity: Who should be made to pay for the presumed “profligacy” of successive Greek governments, or the “excessive risk-taking” of profit-hungry private creditors in the lead-up to the crisis?

The course of action that European leaders ended up settling on turned out to be very one-sided in this respect: Greece alone was to blame for its predicament, and therefore, Greece alone would be made to pay for it.

The real motivation behind the bailouts was always to safeguard the survival of a dangerously over-exposed European banking system – but this fact was quickly obscured. Instead, right-wing politicians and the tabloid media whipped up a frenzy of anti-Greek sentiment. The Greeks were widely portrayed as splurging the money on lavish pensions and long beach holidays – or on “booze and women,” as former Dutch finance minister Jeroen Dijsselbloem infamously put it last year.

But as research by the European School of Management and Technology in Berlin has since shown, 95 percent of the bailout funds that were supposedly “given” to Greece actually went straight back to private creditors. Meanwhile, the bailout loans themselves were added to Greece’s overall debt, and the country continued to pay interest on them over subsequent years.

In other words, the Greek people never received any handouts from their European creditors.

Meanwhile, the Greek government reduced the size of its public sector by 26 percent, cutting pensions and welfare spending by 70 percent and slashing the public health budget in half. As a result, incomes fell by one-third and unemployment skyrocketed to a peak of over 28 percent, unleashing a veritable humanitarian catastrophe.

The imperative of debt cancellation 

The burden of adjustment for the crisis, in short, ended up heavily skewed in favour of Greece’s foreign lenders. In a very critical report on its own involvement in the first bailout programme, the IMF later acknowledged this. The EU-IMF bailouts, in the IMF’s own words, “served as a holding operation” for European banks to reduce their exposure to Greek debt before an inevitable future debt restructuring.

As it turns out, even Greece’s official lenders ended up making significant gains from this creditor-friendly approach to crisis management. Last week, a parliamentary inquiry by the Green Party revealed that the German government made 2.9 billion euros ($3.3bn) in profits from its holdings of Greek bonds.

Even if Germany eventually returns these profits, as it has pledged to do under the new debt deal, a separate study by the Halle Institute for Economic Research has found that the country still “benefited substantially from the Greek crisis,” saving over 100 billion euros ($116.5bn) – or three percent of GDP – on lower interest payments between 2010 and 2015, with most of this reduction attributable to investor flight from Greece and other peripheral eurozone countries.

In light of the above, it should be clear that Europe’s endless game of “extend and pretend” has become utterly untenable on both moral and economic grounds.

The Luxembourg agreement may succeed in keeping Greece’s seemingly interminable debt saga below the radar for a couple of years, but sooner or later its fiscal troubles are bound to resurface with a vengeance.

The only lasting solution to the Greek crisis would be to write down a significant chunk of the debt. In the absence of that, Tsipras’ new burgundy tie may well turn out to be a noose for his people.

The views expressed in this article are the author’s own and do not necessarily reflect Al Jazeera’s editorial stance.

Agora: The Greek financial crisis

ABOUT THE AUTHOR

Jerome Roos is a Fellow in International Political Economy at the London School of Economics.

 @ JeromeRoos

https://www.aljazeera.com/indepth/opinion/debt-deal-eu-bad-greece-180624082950318.html

The collapse of Turkey’s democracy.

Από
anixneuseis
-
0

Jun 25, 2018 – Elizabeth Teoman

Key Takeaway: Turkish President Recep Tayyip Erdogan has emerged from snap elections poised to dominate the next decade of politics in Turkey. Erdogan is empowered to further consolidate his domestic power and degrade the rule of law at the expense of his political opponents. The U.S. will face a more nationalistic – and more intransigent – Turkey that is more willing to buck its alliance with NATO and expand military operations against Kurdish militants in Syria and Iraq.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan achieved his longstanding goal to consolidate his political dominance over Turkey’s failing democracy. Erdogan secured the presidency and a majority parliamentary coalition following snap elections held in Turkey on June 24. Erdogan will preside over an executive presidency with new wide-ranging powers codified after he won a referendum to amend the Turkish Constitution in April 2017. He can now issue presidential decrees with the force of law – a power previously available only during a state of emergency. Erdogan will use his new mandate to erode the few remaining independent arms of the Government of Turkey, starting with the Turkish Central Bank.

This graphic depicts the results of Turkey's June 2018 snap election that secured Erdogan's position.

View an enlarged version of this infographic here and see the note below regarding the validity of the figures.

Allegations of electoral fraud and manipulations abound. The opposition has nevertheless conceded the elections. The Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE) stated that authorities restricted “fundamental freedoms” and held an “undue advantage” in the election. The Turkish Supreme Elections Committee will announce the finalized results on July 5.

Erdogan is now more dependent on his alliance with the main right-wing party and will likely confront Kurdish militants more forcefully. Erdogan’s ruling Justice and Development Party (AKP) lost its majority in the Turkish Parliament.[1] He nonetheless retained a parliamentary majority through his alliance with the right-wing Nationalist Movement Party (MHP). Erdogan must remain responsive to the MHP even though the new executive presidency sharply curbs the power of the legislature. The MHP takes an uncompromising stance in favor of a militarized approach to the Kurdistan Workers’ Party (PKK) and its affiliate in Syria. Erdogan will likely satisfy this domestic audience by making good on his promises of expanded operations against the PKK in Iraq and Syria. Erdogan’s campaign against PKK-affiliates partnered with the U.S. in Syria will serve to deepen the rift in the U.S.-Turkish alliance.

Infographic Note: The accompanying graphic presents interim election results sourced from Turkish state-run Anadolu Agency endorsed by the Supreme Electoral Council of Turkey. These results reflect a Turkish election that was neither fair nor free with electoral fraud likely.   


[1] “Cumhurbaşkanı ve 27. Dönem Milletvekili Genel Seçimleri,” Anadolu Ajansi. June 25, 2018.  https://secim(.)aa.com.tr/tr

http://www.understandingwar.org/backgrounder/collapse-turkey%E2%80%99s-democracy

ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Από
anixneuseis
-
0

 

του ΜΙΧΑΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ, Συμβούλου Επικοινωνίας Πωλήσεων.

Μπορεί να γίνει μια πόλη ανθρώπινη, της ιστορίας, της ανάπτυξης, του πολιτισμού, της ευημερίας

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ” Οι “Ανιχνεύσεις” δημοσιεύουν το παρακάτω κείμενο του Μιχάλη Οικονομόπουλου και θα επιδιώξουν να αναπτυχθεί ένας διάλογος για την πόλη, ενόψει και των δημοτικών εκλογών.

Α. Εισαγωγή

Η Θεσσαλονίκη διακρίνεται στο ιστορικό της βάθος για έναν μοναδικό συνδυασμό τριών στοιχείων, που μπορούν να την χαρακτηρίσουν και να την καταστήσουν ως μητρίδα πόλη όλης της Ευρώπης.

Αυτά είναι :

α) η Ελληνογένειά της, (ο ελληνικός πολιτισμός και η παιδεία χαρακτηρίζει όλον τον ευρωπαϊκό πολιτισμό),

β) ο Ρωμαϊκός της χαρακτήρας, (υπήρξε η δεύτερη σε σημασία πόλη της αυτοκρατορίας,  τόσο επί Ρώμης όσο και επί Κωνσταντινούπολης),

γ) η Χριστιανική πίστη, (που η Θεσσαλονίκη υποδέχτηκε πρώτη από όλη  την Ευρώπη και που σήμερα  αποτυπώνεται με το μεγάλο εύρος των βυζαντινών εκκλησιών και των ρωμαϊκών κτισμάτων).

Τα πιο πάνω μοναδικά συνδυαστικά χαρακτηριστικά τα αναφέρει η κα Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, στο βιβλίο της ΄΄Γιατί το Βυζάντιο΄΄ . Εκεί τονίζεται ότι τα προηγούμενα χαρακτηριστικά αποτελούν και την βάση ολόκληρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η ανάδειξη της Θεσσαλονίκης ως μητέρας πόλης του ευρωπαϊκού πολιτισμού, είναι ένα όραμα, που μπορεί να στηριχθεί στους εξής άξονες :

α) Επικοινωνιακά,  με την δημιουργία της ανάλογης εικόνας και ταυτότητας της πόλης και την προβολή τους σε όλον τον κόσμο,

β) Συγκοινωνιακά, με την δημιουργία νέων και την βελτίωση των παλιών αντίστοιχων υποδομών,

γ) με ουσιαστικές Πολεοδομικές παρεμβάσεις, που θα αναδείξουν τα ιστορικά της μνημεία, θα αναβαθμίσουν αισθητικά την πόλη, θα κάνουν πιο ποιοτική και όμορφη την ζωή των κατοίκων και επίσκεπτών της και θα αναπτύξουν το γόητρο και το κύρος της διεθνώς,

δ) με την καθιέρωση Αρχιτεκτονικών Προτύπων, για την ανάγερση νέων κτιρίων, που θα λαμβάνουν υπόψη τους την ιστορία της περιοχής, τον ρυθμό των παλιών, διπλανών, όμορφων κτισμάτων, με στόχο την ποιοτική αναβάθμιση κάθε περιοχής.

 

Στόχοι :

  • Η ανάβάθμιση του γοήτρου και του κύρους της πόλης και η κατάκτηση της θέσης που της αρμόζει διεθνώς.
  • Η εξωστρέφεια των θεσμών της πόλης αλλά και της οικονομίας της. Η τουριστική ελκυστικότητα και αναδειξή της σε πολύ σημαντικό ευρωπαϊκό πόλο έλξης επισκεπτών, με θεματικά εδιαφέροντα για την ιστορία , την θρησκεία, την επιστήμη, την γαστρονομία, τον πολιτισμό γενικότερα, την γρήγορη πρόσβαση σε περιοχές με απαράμιλλη φυσική ομορφιά κλπ.
  • Η συνολική οικονομική ανάπτυξη, για την πόλη και τους κατοίκους της και η δραματική μείωση της ανεργίας.
  • Ο επαναπροσδιορισμός του ιστορικού ρόλου της πόλης. Η δημιουργία ανθρωποκεντρικού, βιωματικού, κοινωνικού, σύγχρονου μοντέλου ζωής, συνδεδεμένο όμως με την ιστορική κληρονομιά.
  • Το ποιοτικό και αισθητικά αρμονικό αστικό περιβάλλον.

 

Β. Πολεοδομικές παρεμβάσεις

          Για την  ανάδειξη της ιστορικής κληρονομιάς της Θεσσαλονίκης, που βασίζεται κυρίως στις βυζαντινές εκκλησίες και τα ρωμαϊκά της μνημεία, θα πρέπει να γίνει η ενοποίηση αυτών πολεοδομικά, ιδίως στο ευρύτερο κέντρο της πόλης. Χρειάζεται για αυτό :

α) Σχεδιασμός  ενοποίησης του μνημιακού χώρου, στο ευρύτερο κέντρο και δημιουργία των βέλτιστων χαρακτηριστικών  για την δυνατότητα Ιστορικού περιπάτου σε αυτόν. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει και στην αξία και πολυτιμότητα της Άνω Πόλης, των κάστρων, η οποία αφού συμπεριληφθεί στον σχεδιασμό ανάπλασης  και παρεμβάσεων  μπορεί να  αποτελέσει το Στολίδι της Θεσσαλονίκης.

β) Πεζοδρομήσεις. Γκρέμισμα αρκετών κτισμάτων, ακόμη και μερικών πολεοδομικών τετραγώνων, που εμποδίζουν τον ιστορικό περίπατο και ασχημονούν έντονα στο περιβάλλον.  Ανάπλαση προσόψεων πολυκατοικιών. Δημιουργία πλατειών, πάρκων, χώρων πρασίνου, μνημείων με νέες καλλιτεχνικές θεματικές παρουσιάσεις. Παρεμβάσεις και αναπλάσεις περιοχών.

γ) Δημιουργία ανατολικά και δυτικά του ευρύτερου κέντρου, μεγάλων σύγχρονων Πάρκινγκ, με παράλληλη ύπαρξη λειτουργικής και αισθητικά ταιριαστής με το περιβάλλον,  συγκοινωνιακής δομής στο ευρύτερο κέντρο.

δ) Καθιέρωση Αρχιτεκτονικών προτύπων, για ην ανέγερση νέων κτιρίων, που θα λαμβάνουν υπόψή τους την ιστορία της περιοχής, τον ρυθμό των παλιών όμορφων κτισμάτων που είναι δίπλα σε νέα κακόγουστα, την αισθητική ποιοτική αναβάθμιση της περιοχής.

 

Συγκοινωνίες

Πέραν απο την λειτουργία ενός νέου, ευέλικτου, σύγρονου συγκοινωνιακού μέσου για το ευρύτερο κέντρο της πόλης, πρέπει να γίνει μελέτη και ένταξη στο συνολικό έργο,  δράσεων όπως : η σιδηροδρομική ένωση της ΒΙΠΕΘ Σίνδου και του αεροδρομίου, με την πόλη, μέσω ενός Προαστειακού δικτύου. Το δίκτυο αυτό θα μπορούσε να επεκταθεί και στην Χαλκιδική.

 

Ανάπλαση Προσόψεων

Στο ευρύτερο ιστορικό κέντρο, αλλά και αλλού, υπάρχουν παλιά όμορφα κτίρια με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ρυθμό. Δίπλα υπάρχουν πολλά νεότερα κτίρια, πολλές φορές κακόγουστα, αντιαισθητικά, που προκαλούν δυσμορφία  στο περιβάλλον.  Προτείνεται η αντιγραφή (όσο το δυνατόν γίνεται) των χαρακτηριστικών των παλιών ωραίων κτισμάτων και η μεταφορά τους μέσω εξωτερικών αναπλάσεων, στα νεότερα κτίρια. Με σύγχρονες μεθόδους και χαμηλό κόστος υλικών, μπορούμε να έχουμε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, που θα αλλάξει άρδην και εντυπωσιακά την γενικότερη αισθητική παρουσία της πόλης .

Μια πρόταση  που θα δημιουργήσει το νέο ξεχωριστό και ιδιαίτερο σήμα της πόλης είναι να αναμορφωθεί η εξωτερική πλευρά του νέου δημαρχείου, (η οποία είναι ουδέτερα ακαλαίσθητη, χωρίς να δένεται με το ευρύτερο περιβάλλον, όπως σε αντίθεση είναι το Βυζαντινό μουσείο). Η ενέργεια αυτή πρέπει  να συμπεριλάβει στοιχεία από τα τείχη και τα κάστρα της πάνω πόλης , των οποίων συνέχεια θα μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι το δημαρχείο.

 

Γ. Χρηματοδότηση Ενεργειών

Η χρηματοδότηση μπορεί να προέλθει από πολλές πηγές, κυρίως όμως απο τις κάτωθι :

α) Προτείνεται η Επέκταση του Σχεδίου της Πόλης της Θεσσαλονίκης, τόσο δυτικά όσο και ανατολικά. Οι φόροι από την ανέγερση κτισμάτων στις υπό επέκταση περιοχές, θα χρηματοδοτήσουν το έργο της ουσιαστικής Ανάδειξης και Αναπλάσης της περιοχής του ιστορικού κέντρου. Στις νέες περιοχές θα αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες των κτιρίων του κέντρου, τα οποία αφού απολλοτριωθούν θα γκρεμιστούν. Εκεί οι ιδιοκτήτες θα πάρουν νέα, σύγχρονα και μεγαλύτερης έκτασης σπίτια, μαγαζιά, γραφεία κλπ.

Στις νέες περιοχές μπορούν να εγκατασταθούν επίσης ελληνικοί και διεθνείς οργανισμοί, στρατιωτικοί σχηματισμοί, όπως το Γ΄ σώμα στρατού, το οποίο θα πρέπει να παραχωρήσει τα κτίρια του στον δήμο, επ’ ωφελεία των δημοτών και επισκεπτών της πόλης. Ακόμη μπορούν να εγκατασταθούν εκπαιδευτικοί οργανισμοί, γραφεία εταιριών και να υπάρξουν πολλές ακόμη άλλες χρήσεις που θα προέλθουν απο μια συνολική Αναπτυξιακή Μελέτη, η οποία θα περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία που χρειάζονται για να ευοδωθεί αυτή η μεγάλη για την πόλη αναζωογώννηση. Μια διαδικασία η οποία θα είναι πρότυπη και πρωτότυπη τουλάχιστον για τον ελλαδικό χώρο. ( ανάλογα παραδείγματα σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις υπάρχουν και θα πρέπει να αναζητήθούν).

Όλες αυτές οι ενέργειες πρέπει να αποτυπωθούν σε ένα νομοσχέδιο που θα ψηφιστεί από την βουλή , για να εκπληρώσει τους στόχους που αναφέρθηκαν.

β) Κοινοτική Χρηματοδότηση, με την ένταξη των συνολικών σχεδίων και μελετών σε  πρόγραμμα ευρωπαϊκής οικονομικής ενίσχυσης .

γ) Συμμετοχή του Ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, στην χρηματοδότηση των έργων, με αντάλλαγμα την επιχειρηματική χρήση συγκεκριμένων τομέων της αγοράς, τόσο στο κέντρο της πόλης, όσο και κυρίως στις υπό επέκταση περιοχές.

π.χ. Δημιουργία εμπορικών κέντρων, ξενοδοχείων, χώρων εστίασης και ψυχαγωγίας, χώρων πάρκινγκ και πολλά ακόμη κίνητρα με εμπορικό και οικονομικό ενδιαφέρον, που θα επιφέρουν το εγχώριο και διεθνή επενδυτικό ενδιαφέρον.

δ) τέλος θα πρέπει να παραδειγματιστούμε και από το πείραμα του Worgl στην προπολεμική Αυστρία και να δούμε πως μπορούμε να εφαρμόσουμε κάποια στοιχεία του σήμερα. Εν ολίγοις προτείνεται να δημιουργίσουμε και άλλους τρόπους πληρωμής. Μια  λογική είναι αυτή των παλιών ΄΄διατακτηκών΄΄, που εφάρμοζαν οι δήμοι , για να προσφέρουν στους εργαζόμενούς τους κυρίως υλικά αγαθά δωρεάν ή με πολύ χαμηλό κόστος,  κατόπιν συμφωνίας με εταιρίες της αγοράς. Μια άλλη λογική είναι αυτή της ανταλλακτικής οικονομίας, δηλαδή δημιουργία κανόνων ζήτησης, προσφοράς και ανταλλαγής υλικών αγαθών και υπηρεσιών, με προσφερόμενη εργασία. Θα μπορούσαν σαν παράδειγμα κάποια μελετητικά γραφεία , να αποζημιωθούν για τις εμπεριστατωμένες μελέτες τους με ακίνητα στις υπό επέκταση περιοχές. Μπορούν να βρεθούν πολλοί συνδυασμοί ενργειών σε αυτό το πλαίσο , που θα δημιουργήσουν υλικές αξίες χωρίς την αναγκαιότητα χρήματος.  Όλα αυτά περιορίζουν την χρήση χρήματος , το οποίο έτσι εξοικονομείται και  διοχετεύεται  σε δρασεις που δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς αυτό.

 

Δ. Επίλογος

          Η Θεσσαλονίκη από την απελευθέρωσή της και μετά, ακολουθεί το γενικώτερο άναρχο, απάνθρωπο, αντιαναπτυξιακό, αντιαισθητικό μοντέλο, που κυριαρχεί σε όλη την χώρα και παράγεται από ένα αναποτελεσματικό και ανίκανο πολιτικό σύστημα. Τα μοναδικά της ιστορικά, μημειακά και γεωφυσικά της χαρακτηριστικά, τα έχει αναξιοποίητα, εν υπνώσει, αρκετά δε τα έχει ήδη καταστρέψει. Μαζί μ’ αυτά και το ανθρώπινο δυμανικό της, σε όλους τους τομείς, του πνεύματος, της εργασίας, του αθλητισμού, παραμένει ανεκμετάλευτο. Τα ταλέντα της πόλης, με την πρώτη ευκαιρία αναζητούν ευκαιρίες και αποδημούν, σε άλλα μέρη, όπως κυρίως στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Κι όμως αυτή είναι η πρωτογενής ύλη που θα κάνει αυτόν τον τόπο δημιουργικό και ευήμερο.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα μεγάλο Όραμα για τον τόπο, το οποίο θα θέση την πόλη ισότιμα δίπλα στις μεγάλες, ιστορικές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Το πιο πάνω σχέδιο είναι μια μοναδική και πρώτης τάξεως ευκαιρία, για πλήρη αντιστροφή του κάκιστου οικονομικού και διοικητικού πλαισίου που κυριαρχεί, καταστρέφει την αγορά και φτωχοποιεί τους πολίτες και την πόλη.

          Ουσιαστικά αποτελεί μια Μεγάλη Ευκαιρία για πολύπλευρη Ανάπτυξη με τεράστια ευεγερτήματα για το παρόν και το μέλλον της Θεσσαλονίκης και των Θεσσαλονικέων και όχι μόνο…

Θα απαιτήσει την συμμετοχή και ενεργοποίηση των δημιουργικών δυνάμεων της περιοχής, της κοινωνίας των πολιτών, στην οποία θα θέσει  νέες ελπιδοφόρες κοινωνικοπολιτικές βάσεις και σχέσεις. Θα κινητοποιήσει τους φορείς της πόλης, όπως την πανεπιστημιακή κοινότητα, τα επιμελητήρια, κ.ά. και θα τους εντάξει σε έναν μακροπρόθεσμο, μακρόπνοο και με ανανεούμενη  στοχοθεσία σχεδιασμό.

 

΄΄ουκ εκ των έξω κοσμείται η πόλις, αλλά εκ της των οικούντων αρετής΄΄

είχε πει ο Πολύβιος.

Εμείς τώρα να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα προβλήματα της εποχής μας, δημιουργώντας ακόμη και σε πείσμα των καιρών :

΄΄ μια αυτοδιοικούμενη κοινωνία, από χειραφετημένους πολίτες ΄΄

 

Μιχάλης Οικονομόπουλος

σύμβουλος επικοινωνίας – πωλήσεων

 

email : [email protected]

τηλ.: 6937144393

 

Οι Κούρδοι έχασαν την ευκαιρία να αποφασίσουν για τη μοίρα τους: μόνο η Δαμασκός μπορεί να τους σώσει

Από
anixneuseis
-
0

Από τον  Ηλία J. Magnier

Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποχωρήσει «πολύ σύντομα» από τη Συρία και να  παραδώσει  την πόλη του Μάνμπιτζ (Ιεράπολη Συρίας) στην Τουρκία ήταν ένα σοκ για τους Σύρους Κούρδους που ζουν στο βόρειο τμήμα της χώρας. Αυτοί οι Κούρδοι, οι οποίοι λειτουργούν καθημερινά ως ασπίδες για τις δυνάμεις των ΗΠΑ, χειραγωγήθηκαν σκοπίμως από το κατεστημένο των ΗΠΑ για να καλύψουν και να προστατεύσουν τις δυνάμεις κατοχής του στο βορειοανατολικό Λεβάντε. Ο Τραμπ είναι προφανώς έτοιμος να εγκαταλείψει τους Κούρδους από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν είναι μόνο αυτό, ο Τράμπ βάζει τώρα τους Κούρδους σε «δημοπρασία», στοιχηματίζοντας στην αραβική χώρα που θα καταλάβει την ελεγχόμενη από τους Κούρδους περιοχή και θα διαθέτει την επικράτεια στην οποία έχουν βάσεις επί του παρόντος.

Τότε, ποιες είναι οι επιλογές για τους Κούρδους;

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ σαφώς δεν δίνει δεκάρα για τη τύχη των Κούρδων. Είναι έτοιμος να τους εγκαταλείψει, παρότι ξέρει ότι δεν έχουν άλλο χώρο για να πάνε ή άλλη προστασία που μπορούν να αναζητήσουν. Οι Κούρδοι έχασαν την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης στη Δαμασκό, λόγω των απρόσεκτων πολιτικών και στρατιωτικών επιλογών τους – και, φυσικά, κυνηγιούνται από την Τουρκία, η οποία θεωρεί ότι όλοι οι Κούρδοι της Συρίας συμμετέχουν στις Μονάδες Προστασίας του κουρδικού λαού (YPG) , μια ομάδα που συνδέεται με την τρομοκρατία σύμφωνα με τα πρότυπα της Άγκυρας.

Οι «μύθοι» γύρω από τους Κούρδους («είναι οι καλύτεροι μαχητές εναντίον του» Ισλαμικού Κράτους ή «οι Κούρδοι είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών») είναι λανθασμένοι. Αυτή η ρητορική προέρχεται κυρίως από τη δεκαετία του 1990, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν το Κουρδιστάν για να εγκατασταθούν στο Ιράκ την εποχή του Σαντάμ Χουσεΐν. Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν τους Κούρδους ως μια γέφυρα στη Μέση Ανατολή που επέτρεπε την εγκατάσταση ενός στρατιωτικού οχυρού και για υπηρεσίες πληροφοριών για τον εαυτό τους και τους ισραηλινούς συμμάχους τους. Με τον πόλεμο που επιβλήθηκε στη Συρία, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσγειώθηκαν στη συριακή κουρδική ζώνη της al-Hasaka με την ελπίδα να διαιρέσουν τη Μεσοποταμία και το Λεβάντε. Περαιτέρω, οι Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας δεν έχουν κανένα πρόβλημα να διακηρύσσουν ανοιχτά τους στενούς δεσμούς τους με το Ισραήλ παρά την εχθρότητα του κράτους στο οποίο ζουν: του Ιράκ και της Συρίας.

Ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του πολέμησαν το Ντάες/ISIS σε ολόκληρη τη συριακή επικράτεια, χάνοντας δεκάδες χιλιάδες αξιωματικούς και στρατιώτες. Και στο Ιράκ, οι ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας πολέμησαν κατά του Ντάες/ISIS στο σύνολο της ιρακινής γεωγραφίας, όπου το Ντάες/ISIS ήταν παρών και έχασαν χιλιάδες αξιωματικούς και στρατιώτες (η Hashd αλ-Sha‘bi μόνη της έχασε πάνω 11.000 μαχητές). 

Αντίθετα, οι επενδύσεις και οι απώλειες ζωής των Κούρδων ήταν πιο περιορισμένες. Στο Ιράκ, ενώ πολεμούσαν το Ντάες στη κουρδική ζώνη στο βορρά, οι Κούρδοι έχασαν περίπου 2.000 μαχητές. Και στη Συρία, όταν οι Κούρδοι πολέμησαν εναντίον του Ντάες/ISIS, οι απώλειες μαχητών τους μετρήθηκαν με εκατοντάδες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιξαν με το κουρδικό όραμα: οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράκ ήθελαν να ιδρύσουν ένα κράτος. Η Ουάσιγκτον τροφοδότησε αυτό το όνειρο με τη δική της ανάγκη να έχει τοπικές δυνάμεις ως υποκατάστατο για να δημιουργήσει βάσεις σε περιοχές όπου το Ιράν έχει τα κέντρα επιρροής του (στο Ιράκ και τη Συρία). Το κουρδικό σχέδιο απέτυχε στο Ιράκ λόγω της αποφασιστικής θέλησης της κεντρικής κυβέρνησης του Ιράκ να αποτρέψει τη διχοτόμηση της χώρας. Στη Συρία δεν είχε και δεν έχει καμία πιθανότητα να πετύχει επειδή η Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία έχουν όλοι το λόγο τους να αποτρέψουν είτε ένα κουρδικό κράτος είτε μια αμερικανική κατοχή στο βόρειο τμήμα του Λεβάντε.

Κανείς δεν περιμένει οι Ηνωμένες Πολιτείες να φύγουν χωρίς να απαιτήσουν κάποιο τίμημα σε αντάλλαγμα για την απόσυρσή τους ή ακόμη ένα υψηλότερο τίμημα αν παραμείνουν οι δυνάμεις τους. Ο Τραμπ ξέφυγε από την απόφασή του να ανακτήσει τις δυνάμεις του στη Συρία «σύντομα» χωρίς να δώσει ακριβές χρονοδιάγραμμα για τη παραμονή τους. Στη συνέχεια ζήτησε από άλλες χώρες να αντικαταστήσουν τις δυνάμεις του, χωρίς να υπολογίσει τους Κούρδους ή να τους μετακινήσει. Είναι, πράγματι, το ελάχιστο των ανησυχιών του: αντιπροσωπεύει επίσης δαπάνες που δεν επιθυμεί να αναλάβει. Οι Αμερικανοί, στην πραγματικότητα, δεν έχουν επενδύσει κανένα ποσό, ούτε και στην ανοικοδόμηση της πόλης Ράκα που κατέστρεψαν για να απομακρύνουν και να επανατοποθετήσουν το Ισλαμικό Κράτος.

Όποια και αν είναι η απόφαση (είτε πρόκειται να διατηρηθούν οι δυνάμεις των ΗΠΑ είτε να αποσυρθούν από τη Συρία), οι Σύροι Κούρδοι έχασαν την ευκαιρία να αποφασίσουν για τη μοίρα τους, κυρίως λόγω των επαναλαμβανόμενων αποφάσεων τους να κρύβονται στις αμερικανικές φούστες.

Στο θύλακα της Αφρίνης στη βορειοδυτική Συρία, η κουρδική διοίκηση αρνήθηκε να επαναθέσει την περιοχή υπό τον έλεγχο της συριακής κυβέρνησης. Οι Κούρδοι αποφάσισαν να πολεμήσουν τον πιο άγριο εχθρό τους, την Τουρκία, για δύο μήνες για να χάσουν ολόκληρη την περιοχή και να δημιουργήσουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Αλ-Χασάκα και το Ντεϊρ-Εζζόρ. Η διοίκηση της Αφρίνης πίστευε ότι ο κόσμος όλος θα βιαζόταν να τους υποστηρίξει και να εμποδίσει τη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας: αυτό ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα τους. Στην πραγματικότητα, μόνο ο πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ έστειλε 900 άνδρες από τις Δυνάμεις της Εθνικής Άμυνας (NDF) για να βοηθήσει την αντίσταση στην Αφρίνη, αλλά απέτυχε να πείσει την τοπική διοίκηση να επιτρέψει στον συριακό στρατό να πάρει τον έλεγχο του θύλακα πριν είναι πολύ αργά. Οι ΗΠΑ προτίμησαν τους στρατιώτες της Άγκυρας (ο αγριότερος εχθρός των Κούρδων) να ελέγχουν την Αφρίνη παρά τους στρατιώτες της Δαμασκού.

Οι Κούρδοι φαίνονται να αγνοούν ότι δεν είναι πλέον ο «άσωτος γιος» της Δύσης. Επέλεξαν να αγνοήσουν το σφάλμα που έκαναν οι Ιρακινοί Κούρδοι όταν αποφάσισαν να προχωρήσουν το δημοψήφισμα τους και απέτυχαν δραματικά και θεαματικά να ιδρύσουν το ανεξάρτητο κράτος τους. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πιθανότατα ευτυχείς να δουν περισσότερους Κούρδους της Αφρίνης να συρρέουν στην Αλ-Χασάκα, γεμίζοντας την με περισσότερους εφεδρικούς μαχητές για να υποστηρίξουν τους στόχους της Ουάσινγκτον στη Μέση Ανατολή.

Είναι γνωστό ότι οι Κούρδοι έχασαν εκατοντάδες μαχητές πολεμώντας το Ντάες για την ανάκτηση του Μανμπίτζ, της Ράκα και άλλων χωριών της Αλ-Χασάκα και του Ντεϊρ-Εζζόρ. Πάλεψαν για να υποστηρίξουν την αμερικανική κατοχή της βορειοανατολικής Συρίας, προσφέροντας στη Ουάσιγκτον μια δικαιολογία για να προσκολλήσει στα συριακά εδάφη, υποστηρίζοντας ότι η παρουσία της εκεί είχε σχέση με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επενέβησαν στην Αφρίνη, αλλά η Ουάσιγκτον ζήτησε από τις κουρδικές δυνάμεις του YPG να εγκαταλείψουν το Μανμπίτζ για να πάρει τη θέση τους η σύμμαχος της του ΝΑΤΟ, η Τουρκία.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε, μετά τη συνάντησή του με τον ομόλογό των ΗΠΑ, Mike Pompeo, ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία θα ξεκινήσουν από κοινού να ελέγχουν την πόλη Ιεράπολη της Συρίας.» Οι τοπικές αραβικές φυλές al-Bubna, al-Baqqarah και al-Tayy εξέδωσαν ανακοινώσεις «καλωσορίζοντας τις τουρκικές δυνάμεις στην Ιεράπολη της Συρίας, οι οποίες θα τερματίσουν την κατοχή της πόλης από το PYD και το ΡΚΚ».

Είναι σαφές ότι οι Κούρδοι δέχθηκαν εκούσια να χειραγωγούνται από το κατεστημένο των ΗΠΑ ελπίζοντας να μαζέψουν τα ψίχουλα που θα αφήσουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ, και ίσως να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους για ανεξαρτησία. Φαίνεται πολύ μακριά από το να γίνει πραγματικότητα, τουλάχιστον τις προσεχείς δεκαετίες.

Οι Κούρδοι ήταν πραγματικά έκπληκτοι που είδαν τον Ντόναλντ Τραμπ να δηλώσει μια γρήγορη απόσυρση από τη Συρία, συνειδητοποιώντας ξαφνικά ότι είχαν εγκαταλειφθεί εν μία νυκτί. Ήταν δύσκολο για τους Κούρδους να δουν τους Αμερικανούς να τους γυρίσουν τη πλάτη και να ενεργούν σύμφωνα με δικά τους εθνικά συμφέροντα, ανεξάρτητα από το τι μπορεί να συμβεί μετά την απόσυρσή τους, αγνοώντας τις θυσίες που οι Κούρδοι είχαν κάνει για να βοηθήσουν στην επίτευξη των στόχων των ΗΠΑ στη Συρία.

Όταν ο Τραμπ δέχθηκε να κρατήσει τις δυνάμεις των ΗΠΑ «λίγο περισσότερο», η απόφαση αυτή έδωσε μια προσωρινή ένεση ελπίδας – αλλά ψευδή – στους Κούρδους, νομίζοντας ότι το πεπρωμένο τους παρατήθηκε. Αλλά για πόσο καιρό; Μόνο μέχρι οι ΗΠΑ να αποσύρουν όλες τις δυνάμεις τους ή να αναγκάζονται να υποχωρήσουν κάτω από τις επιθέσεις της «συριακής Αντίστασης» που ενισχύεται στην περιοχή της Συρίας που καταλαμβάνεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρόσφατα ανακοινωμένη αντίσταση φαίνεται να ανήκει σε τοπικές φυλές, κυρίως τους «Bakkara» και τους «al–Assasneh» καθώς και άλλες τοπικές ομάδες έτοιμες να ξεσηκωθούν εναντίον των δυνάμεων των ΗΠΑ, επαναφέροντας στις μνήμες το πώς οι εξεγέρσεις ξεκίνησαν ενάντια στις δυνάμεις των ΗΠΑ στη Βαγδάτη το 2003.

Αυτό που οι Σύροι Κούρδοι σίγουρα δεν μπορούν να αναγνωρίσουν ή να συνειδητοποιήσουν είναι ότι ο Τραμπ δεν θα καταβάλει καμία προσπάθεια για να τους προστατεύσει και ότι δεν θα βάλει τον αεροπορικό του στόλο στη διάθεση των Κούρδων για να τους μεταφέρει. στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν θα έρθει η ώρα να φύγουν από τη Συρία. Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: όταν τελειώνει ο πόλεμος, κανείς δεν θέλει τους εφεδρικούς. Γίνονται υπερβολικά βαρύ φορτίο.

 Περαιτέρω, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν σκοπεύουν να εξαλείψουν το Ντάες/Ισις επειδή αυτή η ομάδα νομιμοποιεί την παρουσία τους στη Συρία. Το ΙΚ αποτελεί δικαιολογία για την Ουάσινγκτον να κρατήσει τις δυνάμεις της στο Λεβάντε. Συμβάλλει επίσης στους στόχους των ΗΠΑ όταν οι μαχητές του επιτίθενται στη μοναδική διαδρομή που υπάρχει μεταξύ της Συρίας και του Ιράκ, την οδό Αμπού Καμάλ- Al Qaem. Και τέλος, αυτό δίνει κάποιες ενδείξεις – αν και κάπως αδύναμες – ότι η Συρία εξακολουθεί να είναι ασταθής.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα εγκαταλείψουν την Τουρκία, γνωρίζοντας ότι η Ρωσία και το Ιράν περιμένουν να δεχτούν την Άγκυρα με ανοιχτές αγκάλες. Για να κρατήσει την Τουρκία στο πλευρό της, η Ουάσιγκτον προσέφερε στη Τουρκία το κουρδικό έλεγχο του Μανμπίτζ σε μια ασημένια πιατέλα. Περαιτέρω, οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν θα δεχτεί ποτέ ένα κουρδικό κράτος στα σύνορά της με τη Συρία. Είναι μόνο θέμα χρόνου πριν οι Κούρδοι συνειδητοποιήσουν ότι έχουν προδοθεί και ότι η μοίρα τους έχει σφραγιστεί.

Οι Κούρδοι θεωρήθηκαν σε μια δεδομένη στιγμή προδότες από την κεντρική κυβέρνηση της Δαμασκού: θα εξακολουθήσουν να θεωρούνται ως τέτοιοι εάν δεν εγκαταλείψουν τον ρόλο τους ως ασπίδα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πρόεδρος Άσαντ άνοιξε την πόρτα για άμεση διαπραγμάτευση και οι Κούρδοι δήλωσαν ότι ήταν «έτοιμοι να διαπραγματευτούν». Το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν οι Κούρδοι δεν είναι περίπλοκο: πρέπει να σταματήσουν να προστατεύουν τις δυνάμεις κατοχής (Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο) στη βόρεια Συρία.

Οι Κούρδοι επέτρεψαν στην Τουρκία να εισέλθει στη συριακή επικράτεια για να καταλάβει την Αφρίνη αντί να στραφούν προς το κράτος που τους υποδέχθηκε όταν αποβιβάστηκαν στο Λεβάντε. Οι Κούρδοι διέθεταν ένα έδαφος, αλλά δεν τους ανήκει. Ανήκει στο συριακό κράτος και οι Κούρδοι πρέπει να ξυπνήσουν.

Λοιπόν, τι να κάνουμε με τους Κούρδους; Ποιος μένει στο πλευρό τους;

Ο Τραμπ ήταν πάντα έτοιμος να εγκαταλείψει τους Κούρδους, αλλά ανέβαλε την απόφασή του επειδή είναι προς όφελος του Ισραήλ – όχι των Ηνωμένων Πολιτειών – να διατηρηθεί η αμερικανική κατοχή της βόρειας Συρίας. Επιπλέον, ο Τραμπ ήθελε χρήματα από τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα. Μετατρέπει έτσι τον αμερικανικό στρατό σε μισθοφόρους και σε «όπλα προς πώληση». Τα ΗΑΕ και η Σαουδική Αραβία – σύμφωνα με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης – προσέφεραν και τα δυο 400 εκατομμύρια δολάρια, αλλά ο Τραμπ ζήτησε 4 δισεκατομμύρια δολάρια για να κρατήσει τους στρατιώτες του στο έδαφος. Φαίνεται ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν γίνει η χήνα που φέρει τα χρυσά αυγά από τις πλούσιες χώρες της Μέσης Ανατολής. Και σε αυτό το catch-all, οι Κούρδοι δεν έχουν καθόλου θέση.

Η εξίσωση είναι πολύ απλή: εάν οι αμερικανικές δυνάμεις παραμείνουν και κατέχουν τη βορειοανατολική Συρία, η Ουάσιγκτον πρέπει να επενδύσει στην ανασυγκρότηση των υποδομών, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύει πραγματικό χρήμα. Αυτό δεν ταιριάζει με τους στόχους του Τραμπ να συλλέγει παρά να επενδύει έστω και ένα δολάριο. Αυτό είναι που οι Κούρδοι δεν συνειδητοποίησαν και φαίνεται να εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν.

Συμπερασματικά, οι Κούρδοι δεν έχουν ιδιαίτερη θέση κάτω από τα φτερά των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν είναι πλέον οι μόνοι στη Μέση Ανατολή με συνδέσεις με το Ισραήλ. Το Μπαχρέιν, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν αποκρύπτουν πλέον την ανταλλαγή επισκέψεων με Ισραηλινούς αξιωματούχους και μιλούν ανοιχτά για μια σχέση με το Τελ Αβίβ.

Οι Κούρδοι δεν έχουν ίσως παρά μόνο μία δυνατότητα: να μεταβούν στην κεντρική κυβέρνηση στη Δαμασκό για διαμεσολάβηση, να σταματήσουν να προστατεύουν μια δύναμη κατοχής και να καταλάβουν ότι είναι κρέας για κανόνι για χάρη των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας. Οι Κούρδοι πρέπει να δηλώσουν πολύ καθαρά ότι δεν θέλουν να χρησιμεύσουν ως ασπίδα για τον αμερικανικό στόχο του διαμελισμού της Συρίας.

Όλες οι πρόσφατες τοποθετήσεις των Κούρδων το καθιστά εξαιρετικά απίθανο. Αλλά είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός για αυτούς, αν είναι σε θέση να το δεχτούν. Μπορούν τότε να αποκτήσουν πλήρη επανένταξη στο κράτος που τους υποδέχθηκε όταν έφτασαν στο Λεβάντε πριν από 100 χρόνια.

EJ Magnier

Αρχικό άρθρο : The Kurds Have Lost the Chance to Decide their Fate: Only Damascus Can Save Them

Μετάφραση SLT

Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά/infognomon.gr

Πηγή: http://le-blog-sam-la-touch.over-blog.com/les-kurdes-ont-perdu-la-chance-de-decider-de-leur-destin-seul-damas-peut- save-the-ejmagnier

reseauinternational

Εκλογές στην Τουρκία: Η επόμενη μέρα ανήκει (μόνο) στον Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ 25.6.2018 lifo.gr

Δύο γνώστες της τουρκικής πραγματικότητας, ο Νίκος Μιχαηλίδης και ο Νίκος Ραπτόπουλος, σχολιάζουν τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών που επισφράγισαν για μία ακόμη φορά την παντοδυναμία του Τούρκου προέδρου

Η στρατηγική της αιφνίδιας προκήρυξης πρόωρων εκλογών, τελικά απέφερε το πολυπόθητο αποτέλεσμα στον Ρ.Τ. Έρντογαν και τη «Λαϊκή Συμμαχία».

Φωτο: EPA/ERDEM SAHIN

Άλλη μια εκλογική νίκη -την πιο σημαντική- σημείωσε χθες ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν πιστοποιώντας την κυριαρχία του στην πολιτική σκηνή της γειτονικής χώρας την τελευταία δεκαπενταετία (σ.σ. για πρώτη φορά εκλέχθηκε πρωθυπουργός το 2003).

Τότε, με το «Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» (AKP), εξέφραζε ένα μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ κι είχε ξεκινήσει την πορεία του προωθώντας μέτρα εκδημοκρατισμού.

Μεταβαίνοντας στο σήμερα, η 25η Ιουνίου αποδεικνύεται για τον Ερντογάν ως μία μέρα που επιβεβαιώνει οριστικά την παντοδυναμία του έπειτα από μια προεκλογική εκστρατεία που τα περιείχε όλα: βία, εκβιασμούς, υπόνοιες για νοθεία, συλλήψεις, έναν υποψήφιο στην φυλακή, διαξιφισμούς, νεκρούς, οικονομική αστάθεια και πολιτικές εκπλήξεις.

Ουσιαστικά ήταν μία μάχη του Ταγίπ Ερντογάν εναντίον όλων.   Με τα χθεσινά αποτελέσματα ο Τούρκος πρόεδρος, που δικαίως χαρακτηρίζεται ως ο σύγχρονος αναμορφωτής της χώρας του, εδραιώνει τον ισλαμικό εθνικισμό και εξελίσσεται σ’ έναν απόλυτο άρχοντα, όχι μόνο της εκτελεστικής, αλλά και της νομοθετικής εξουσίας.

Πετυχαίνοντας ποσοστό 52,55% και έχοντας μια διαφορά σχεδόν 11.000.000 ψήφων άφησε στη δεύτερη θέση τον Μουχαρέμ Ιντζέ που συγκέντρωσε ποσοστό 30,67.

Όμως, νικητής των εκλογών χαρακτηρίζεται και ο ηγέτης του κουρδικού κόμματος Σαλαχατίν Ντεμιρτάς που παρότι παραμένει έγκλειστος στις φυλακές της Αδριανούπολης κατάφερε να κατακτήσει την 3η θέση συγκεντρώνοντας ποσοστό 8,36%.

Την ίδια ώρα η αποκαλούμενη «λύκαινα», Μεράλ Ακσενέρ αποδείχθηκε μάλλον μια «μιντιακή φούσκα» συγκεντρώνοντας μόλις το 7,33% των ψήφων.   Μάλιστα, αν στην επικράτηση του Ερντογάν συνυπολογίσουμε και την εξασφάλιση της πλειοψηφίας της τουρκικής Βουλής, διαπιστώνουμε ότι το πολιτικό αφήγημα του Τούρκου προέδρου παραμένει ισχυρό και κυρίαρχο.

Κι η επόμενη μέρα (ίσως) της πιο ιστορικής εκλογικής αναμέτρησης έρχεται να ολοκληρώσει τη διάβρωση του κεμαλικού κοσμικού κράτους και να παγιώσει ολοκληρωτικά τον μάλλον ανίκητο «ερντογανισμό».

Τι έδειξαν, λοιπόν, τα εκλογικά αποτελέσματα; Τι σηματοδοτεί η νίκη Ερντογάν και πώς χαρτογραφείται η επόμενη μέρα;

Αναλύουν και σχολιάζουν στο LiFO.gr, ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και διευθυντής του Εργαστηρίου Τουρκικών και Ευρασιατικών Μελετών, Νίκος Ραπτόπουλος καθώς κι ο διδάκτορας Ανθρωπολογίας στο Πρίνστον, Νίκος Μιχαηλίδης.  

Η Τουρκία με αυτές τις εκλογές έκανε περισσότερα βήματα πίσω παρά εμπρός.

Φωτο: EPA/SRDJAN SUKI

Ν. Ραπτόπουλος: Η αρχή μιας δεσποτικής διακυβέρνησης;

Ο Νίκος Ραπτόπουλος

 Η στρατηγική της αιφνίδιας προκήρυξης πρόωρων εκλογών, τελικά απέφερε το πολυπόθητο αποτέλεσμα στον Ρ.Τ. Έρντογαν και τη «Λαϊκή Συμμαχία».

  Το αποτέλεσμα φαίνεται ότι σφραγίζει μια μακρά περίοδο απόπειρας εκδημοκρατισμού του τουρκικού πολιτικού συστήματος και ανοίγει μία νέα περίοδο στην οποία θα επικρατεί ο «ισχυρός άντρας».

Στην εκλογική επικράτηση της ισλαμοφασιστικής συμμαχίας (ΚΔΑ-ΚΕΔ) συνέβαλαν μια σειρά από παράγοντες όπως:

α) το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που επιβλήθηκε στη χώρα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, στο πλαίσιο του οποίου εκλήθησαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να διεξάγουν τον προεκλογικό τους αγώνα,

β) το γενικότερο κλίμα καταπίεσης και εκφοβισμού που δέχεται μερίδα πολιτών από τα μέσα του 2015 με σημαντικότερη τους οπαδούς και στελέχη του φιλοκουρδικού κόμματος (ΔΚΛ),

γ) τις ρυθμίσεις του εκλογικού νόμου που ψηφίστηκαν την άνοιξη του 2018, προκειμένου, αφενός, να λάβει σάρκα και οστά η συμμαχία ΚΔΑ-ΚΕΔ, και αφετέρου, να νομιμοποιηθεί η παρέμβαση στην εκλογική διαδικασία μέσω μετακίνησης καλπών για «λόγους ασφάλειας», και

δ) την αδυναμία της αντιπολίτευσης να δημιουργήσει ενιαίο μέτωπο ικανό να αποτρέψει την πορεία μετάβασης στο προεδρικό σύστημα.

Από τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών συμπεραίνουμε ότι ο Πρόεδρος Ρ.Τ. Έρντογαν πέτυχε, έστω και οριακά, τον απώτερο σκοπό του. Το προεδρικό σύστημα το οποίο θα εφαρμοστεί από εδώ και στο εξής, θα του παρέχει αυξημένες εξουσίες ως αρχηγού της εκτελεστικής εξουσίας.   Ούτε ο βασικός αντίπαλός του, ο υποψήφιος του ΡΛΚ, Μουχαρέμ Ιντζέ, αλλά ούτε και η Μεράλ Άκσενερ, για την οποία καλλιεργήθηκαν προσδοκίες προεκλογικά, δεν μπόρεσαν να απειλήσουν την επικράτηση του Έρντογαν από τον πρώτο γύρο.

Η υποψηφιότητα του Κούρδου Σ. Ντεμίρτας, ήταν καταδικασμένη εξαρχής, καθώς διεξήγαγε έναν άνισο αγώνα από τις φυλακές της Αδριανούπολης.

Όσον αφορά τις βουλευτικές εκλογές, το κυβερνών ισλαμικό κόμμα (ΚΔΑ), μολονότι ήρθε πρώτο, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την αυξημένη αυτοδυναμία που θα του επέτρεπε να προχωρήσει σε εκτεταμένες συνταγματικές αλλαγές.

Το υπερεθνικιστικό κόμμα (ΚΕΔ) της συμπολίτευσης, παρά τη διάσπασή του, πέτυχε να διατηρήσει την εκλογική του δύναμη και να διασώσει το κύρος του.

Το κεμαλικό/εθνικιστικό κόμμα (ΡΛΚ) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μολονότι ο υποψήφιός του Ιντζέ είχε μια αξιοπρεπή παρουσία, υπέστη συρρίκνωση της εκλογικής δύναμής του και περιορίστηκε στο 20 %. Αυτό ενδέχεται να οφείλεται στην χαμηλή συσπείρωση των ψηφοφόρων του και στην μετακίνησή τους προς άλλα εθνικιστικά κόμματα, όπως εκείνο της Μ. Άκσενερ.

Τέλος, το φιλοκουρδικό κόμμα (ΔΚΛ), σε πείσμα των αντίξοων συνθηκών της αναμέτρησης, πέτυχε με τις ψήφους του εξωτερικού, να ξεπεράσει το κατώφλι του 10% και να μπει στη βουλή αυτόνομα για τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Από τα αποτελέσματα προκύπτει, ότι τα κόμματα που θεωρούνταν κάποτε εξωσυστημικά, δηλαδή το ισλαμικό και το ακροδεξιό, επικράτησαν στο πολιτικό σύστημα.

Φωτο: EPA/TUMAY BERKIN

Από τα αποτελέσματα προκύπτει, ότι τα κόμματα που θεωρούνταν κάποτε εξωσυστημικά, δηλαδή το ισλαμικό και το ακροδεξιό, επικράτησαν στο πολιτικό σύστημα.

Επίσης, πολλαπλασιάστηκαν, με αποτέλεσμα να τα συναντάμε τόσο στην αντιπολίτευση όσο και στην συμπολίτευση.

Προκύπτει ακόμη, ότι ήταν αναγκαία, τελικά, η έγκαιρη συνεννόηση και πλήρης συνεργασία των κομμάτων της αντιπολίτευσης τόσο στις βουλευτικές όσο και στις προεδρικές εκλογές.

Το εκλογικό σώμα, ακόμη, δεν φάνηκε να επηρεάζεται σοβαρά από την οικονομική δυστοκία στην Τουρκία, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στον Έρντογαν.

Μπορεί να συμπεράνει κανείς, επίσης, την ανάγκη συμμετοχής του φιλοκουρδικού κόμματος στις μελλοντικές προσπάθειες αποτροπής της επικράτησης της ισλαμοφασιστικής συμμαχίας στο τουρκικό πολιτικό σύστημα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πολιτικό σύστημα στην Τουρκία βρίσκεται σε μια κρίσιμη μετάβαση. Η απουσία των απαραίτητων εκείνων μηχανισμών ελέγχου και εξισορρόπησης εξουσιών του νέου συστήματος, αναμένεται να ενισχύσει την επικράτηση του δεσποτικού χαρακτήρα διακυβέρνησης στη γείτονα χώρα, εξέλιξη που κρίνεται ανησυχητική για την περιοχή μας.

 Ν. Μιχαηλίδης: Η Τουρκία με αυτές τις εκλογές έκανε περισσότερα βήματα πίσω παρά εμπρός

Ο Νίκος Μιχαηλίδης

Από το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών είναι απολύτως ικανοποιημένη και κερδισμένη η παλιά αυταρχική Τουρκία, δηλαδή οι ένοπλες δυνάμεις, οι υπηρεσίες πληροφοριών και οι πολιτικές τους βιτρίνες, τα κρατικά κόμματα, κεμαλικά και ισλαμικά.

Ο Ταγίπ Ερντογάν αποδεικνύεται μια πολύ χρήσιμη εφεδρεία του τουρκικού κρατικού κατεστημένου ενώ η συστημική «αντιπολίτευση» φαίνεται πως θα συνεχίσει να διαδραματίζει τον ρόλο του μηχανισμού απορρόφησης και αποδυνάμωσης της αντικρατικής κοινωνικής δυναμικής.

Δεν αποκλείεται ο Ταγίπ Ερντογάν να διορίσει στην κυβέρνησή του πολιτικούς από αυτά τα κόμματα. Η Τουρκία μετατρέπεται σε μια δημοκρατικοφανή φασιστική δικτατορία.

Έτσι διασφαλίζεται η «σταθερότητα» και ενότητα στο εσωτερικό και διατηρείται μια επίφαση ψευδοδημοκρατίας για να αποκρούονται οι διεθνείς επικρίσεις.

Οι κρατικές δυνάμεις, έστω και με νοθεία, καταφέρνουν προς το παρόν να “νομιμοποιήσουν” την κατάργηση της δημοκρατίας στη χώρα.

  Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο Ερντογάν δημιουργεί ένα σύστημα όπου θα ηγεμονεύουν εσαεί οι τουρκοσουνιτικές δυνάμεις εις βάρος των κούρδων, αλεβιτών, εκκοσμικευμένων δυτικότροπων πολιτών και μετριοπαθών θρησκευόμενων σουνιτών οι οποίοι επιθυμούν και επιδιώκουν τον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της χώρας.

Δεν είναι τυχαία δήλωσή του πως η χώρα του έδωσε μάθημα δημοκρατίας σε όλον τον  κόσμο με αυτές τις εκλογές.

Δημοκρατία για τον Ταγίπ Ερντογάν είναι μόνον η αριθμητική πλειοψηφία και η αποτύπωσή της στις εκλογές. Κακοποιεί τις έννοιες για να νομιμοποιήσει τον αυταρχισμό της χώρας του.   Άλλωστε ο ίδιος προέρχεται από μια πολιτική παράδοση η οποία θεωρεί την δημοκρατία ως επινόηση των «απίστων» δυτικών.

Επομένως πρόκειται για τεράστια ειρωνεία και προπαγάνδα να ομιλεί στο όνομα της δημοκρατίας. Άλλωστε και οι εκλογές διεξήχθησαν σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης και με την ηγεσία και χιλιάδες στελέχη του κουρδικού HDP στη φυλακή αλλά και δεκάδες καταγγελίες για νοθεία.

Η στάση της Τουρκίας σε διεθνή θέματα και στην εξωτερική της πολιτική θα σκληρύνει περαιτέρω. Το ίδιο αναμένω να συμβεί και στις σχέσεις με Κύπρο και Ελλάδα.

Φωτο: EPA/ERDEM SAHIN

Παρόλα αυτά το HDP φαίνεται μέχρι στιγμής πως καταφέρνει οριακά να μπει στη βουλή και αυτό καθιστά την θέση του επισφαλή. Πρόκειται για το μόνο αληθινά δημοκρατικό κόμμα που διαθέτει ένα όραμα για την δημοκρατική αλλαγή στη χώρα και εκπροσωπεί την κοινωνική αμφισβήτηση του κατεστημένου πολιτικού συστήματος και των αξιών του.

Όμως η δράση του εν λόγω κόμματος δεν θα είναι καθόλου εύκολη την επομένη των εκλογών και δεν αποκλείεται, παρά την είσοδό του στη βουλή, να συνεχίζει να δέχεται πιέσεις και καταστολή με στόχο την πλήρη αποσύνθεση.

Η Τουρκία με αυτές τις εκλογές έκανε περισσότερα βήματα πίσω παρά εμπρός. Προς το παρόν έχασε η δημοκρατία και η ειρήνη και νίκησε ο αυταρχισμός και η βία. Το νέο προεδρικό σύστημα το οποίο τίθεται σε εφαρμογή άμεσα, απομακρύνει την δημοκρατία ακόμα περισσότερο.

Ουσιαστικά καταργείται το ούτως ή άλλως κουτσό τουρκικό κοινοβουλευτικό σύστημα και εγκαθιδρύεται ένα ‘αλά τούρκα’ προεδρικό με όλες τις εκτελεστικές εξουσίες συγκεντρωμένες στα χέρια του προέδρου και χωρίς θεσμικούς ελέγχους και αντίβαρα.

Οι δυνάμεις που φαίνονται ως κερδισμένες από αυτές τις εκλογές πιστεύουν πως το κουρδικό πρόβλημα θα επιλυθεί μέσω των όπλων. Άρα φαίνεται δύσκολο να επιστρέψει ο Ερντογάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Κούρδους.

Επιπλέον οι προσπάθειες του τουρκικού κράτους για αλλοίωση των δημογραφικών ισορροπιών στις κουρδικές επαρχίες αλλά και στη βόρεια Συρία θα ενταθούν.

Η στάση της Τουρκίας σε διεθνή θέματα και στην εξωτερική της πολιτική θα σκληρύνει περαιτέρω. Το ίδιο αναμένω να συμβεί και στις σχέσεις με Κύπρο και Ελλάδα.

*Για τις έρευνες που διεξάγονται στο Εργαστήριο Τουρκικών και Ευρασιατικών Μελετών του Τμήματος μπορείτε να επισκεφθείτε τον ιστότοπο: http://etem.unipi.gr/

Πηγή: www.lifo.gr

Η Τουρκία θα γίνει πιο επικίνδυνη.

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι εκλογές στην Τουρκία ΔΕΝ έφεραν την ανατροπή στην οποία κάποιοι επένδυαν, και όλοι όσοι οικοδόμησαν προσδοκίες στην αυτοκατάργηση της Τουρκικής εξαλλοσύνης μέσα από την ήπια διαδικασία της πολιτικής αλλαγής, είναι φανερό πως θα κληθούν τώρα να διαχειριστούν όλα όσα απετόλμησαν να σπρώξουν κάτω από το χαλί της εθελοτυφλίας…

Η νίκη του Ερντογάν υπήρξε θεαματικότατη και εξ ίσου θεαματική αναμένεται να είναι και η ολοκλήρωση της επιθετικά ηγεμονικής μεταστροφής της Τουρκίας στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ευρασίας.

Στο επίπεδο της κοινωνιολογικής προσέγγισης, το αποτέλεσμα των Τουρκικών εκλογών επιβεβαίωσε πως η Τουρκική κοινωνία στην συντριπτική της πλειοψηφία, έχει ενσωματωθεί  στην επιθετικά αναθεωρητική αντίληψη Ερντογάν, η οποία επιπροσθέτως ισχυροποιεί τα μιλιταριστικά χαρακτηριστικά στην γεωπολιτική της φυσιογνωμία.

Ομοίως η Τουρκική κοινωνία, δείχνει να έχει συμβιβαστεί με την αντίληψη, πως η θέση των “προδοτών” είναι στη φυλακή, και έτσι δεν έδειξε να ενοχλείται σοβαρά που ο μισός της εαυτός παρακολουθεί τον άλλο μισό, είτε με εμφανή δυσπιστία, είτε με ντεκόρ τα κάγκελα των Τουρκικών κολαστηρίων.

Αντίστοιχη υπήρξε και η εκλογική συμπεριφορά των Τούρκων της διασποράς. Η δυτικότροπη αντίληψη προφανώς δεν τους ενέπνευσε… Οι αποδομητικές περί των «εθνικισμών» λογικές προφανώς δεν τους ενσωμάτωσαν… Η αποστασιοποίησή τους από τα τεκταινόμενα στην Τουρκική επικράτεια -ειδικά μετά το «πραξικόπημα» του 2016- δεν διαφοροποίησε πολιτικά την εκλογική τους συμπεριφορά, από την αντίστοιχη συμπεριφορά του σκληρού πυρήνα της Τουρκικής κοινωνίας.

Το γεγονός βεβαίως ότι οι Τούρκοι πολίτες εν συνόλω, δεν είχαν να επιλέξουν και μια υποψηφιότητα τοποθετημένη με τρόπο καθαρό στον αντίποδα του επιθετικού Τουρκικού αναθεωρητισμού, όχι μονάχα δεν αποδυναμώνει την ισχύ των παραπάνω διαπιστώσεων, αλλά αντιθέτως την επιβεβαιώνει με τρόπο καταλυτικό, αφού όλα δείχνουν πως δεν υπήρξε ζωτικός χώρος στις συνειδήσεις των πολιτών, σε βαθμό και σε έκταση ικανή να τον μετουσιώσει σε αντίστοιχο πολιτικό ρεύμα.

Έτσι… Η ισλαμοεθνικιστική περί του πατριωτισμού αντίληψη την οποία μετουσίωσε ο Ερντογάν, και η διάχυση αυτής της αντίληψης σε όλο το φάσμα των υποψηφίων, αποτελεί πλέον στοιχείο αναπόσπαστο στη φυσιογνωμία της Τουρκίας του 2018, το οποίο οικοδομείται με ταχύτατους ρυθμούς, και αυτό συνιστά μια παράμετρο που θα είναι εγκληματικό λάθος να την αγνοήσουμε.

Ο εθνισμός βεβαίως ως στοιχείο της εκλογικής συμπεριφοράς των ψηφοφόρων, προφανώς επιβεβαιώνεται και από το ποσοστό που απέσπασε το Κουρδικό κόμμα. Και είναι αυτό μια άλλη πλευρά που συστηματικά παραμερίζεται -έως και συστηματικά αφορίζεται- από την βολική τεχνική ανάλυση εκλογικών συμπεριφορών και αποτελεσμάτων.

Για όλους αυτούς τους λόγους, προφανώς και δεν αρκεί η τεχνική ανάγνωση των αποτελεσμάτων των Τουρκικών εκλογών, γιατί αυτό που έχει ξεχωριστή σημασία, είναι η ανάγκη πλήρους επίγνωσης της δυναμικής που αποπνέουν.

Σε μια ιστορική συγκυρία, όπου η Τουρκία κλιμακώνει με επιθετικά τολμηρό τρόπο την καθιέρωσή της ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη, η Τουρκική κοινωνία κατέδειξε πρωτοφανή εκλογική υπερσυγκέντρωση – προσήλωση, σε δυνάμεις, τακτικές και αντιλήψεις, που δείχνουν ικανές και αποφασισμένες να διαχειριστούν αυτή την πρόκληση.

Στη συγκεκριμένη λοιπόν ιστορική συγκυρία, που η κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας προσλαμβάνει χαρακτηριστικά μιλιταριστικού εξωστρεφούς προσανατολισμού, η Τουρκική κοινωνία έδειξε να εμπνέεται από την επιθετική ρητορική και να την επιβραβεύει με πολύ συγκεκριμένο τρόπο.

Στη συγκεκριμένη επίσης ιστορική συγκυρία, που η Τουρκική πολιτική ηγεσία επαναπροσδιορίζει με συγκεκριμένο τρόπο τις νέες στρατηγικές συμμαχίες της χώρας, ενώ την ίδια στιγμή οι παραδοσιακοί σύμμαχοι με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ επιχειρούν να κλιμακώσουν ένα σύστημα από ιδιότυπες πιέσεις και εκβιασμούς για να την επαναφέρουν στο μαντρί, η Τουρκική κοινωνία δείχνει προσηλωμένη στις επιλογές του Ισλαμοεθνικιστή ηγέτη της, αγνοώντας πλήρως το περιεχόμενο και τις πιθανές συνέπειες αυτών των εκβιασμών.

Σημαίνουν άραγε όλα τα παραπάνω ότι ο παραδοσιακός δυτικός κώδικας οριοθέτησης προσδοκιών και αποτίμησης πολιτικών συμπεριφορών έχει ανατραπεί εκ βάθρων και χρειάζεται θεμελιακή αναθεώρηση;;;

Όχι… Σημαίνει κάτι πολύ πιο απλό… Σημαίνει πως είναι ένας απολύτως ανεπαρκής και λαθεμένος κώδικας, γιατί στην μεθοδολογία της ερμηνείας που επιχειρεί, δεν έμαθε να συνυπολογίζει το σημαντικό ειδικό βάρος των πολιτισμικών χαρακτηριστικών, και την καταλυτική επίδρασή τους στις πολιτικές συμπεριφορές των ανθρώπων.

Σημαίνει επίσης πως ο μιμητισμός και η μηχανιστική μεταφορά ενός κώδικα ανάλυσης και ερμηνείας σε ένα κοινωνικό περιβάλλον με έντονο πλην ιδιότυπο δυναμισμό, είναι μια λαθεμένη μεθοδολογία προσέγγισης, πλήρως ανακόλουθη με τα καινούρια στοιχεία που αναδεικνύονται σε κυρίαρχα τη νέα εποχή, ακόμη και μέσα στις παραδοσιακές δυτικές κοινωνίες.

Στην Τουρκία λοιπόν έχουμε μια διεργασία πολιτική και κοινωνική, κατά την οποία διαμορφώνεται μια ισχυρά δομημένη σχέση του πολιτικού ηγεμόνα με την πλειοψηφία της κοινωνίας, κατά τρόπο εναρμονισμένο με τις ευρύτερες ανατροπές στη Γεωπολιτική.

Έτσι… Η Τουρκική κοινωνία αναγορεύεται σε ουσιαστικό υποστύλωμα του επιθετικού αναθεωρητισμού, και ως τέτοιο εμφανίζεται να “διψά” για νίκες και όχι για συνεννοήσεις και ήπιες διευθετήσεις διαφορών.

Πρόκειται για αντίληψη που ενσωματώνεται στην ενδυναμούμενη ισλαμοεθνικιστική κουλτούρα, και όσο «κλειδώνει» αυτή η αντίληψη, τόσο υποχρεούνται εκ των πραγμάτων οι πρωταγωνιστές του ισλαμοεθνικιστικού ηγεμονισμού, να διασφαλίσουν τις απαραίτητες νίκες στις οποίες δομείται η προσδοκία των ανθρώπων.

Επομένως… Παρά τους ήπιους τόνους της μετεκλογικής ομιλίας Ερντογάν, οι διαβεβαιώσεις του για ευθεία παρέμβαση με στόχο την ανατροπή των δεδομένων της Λωζάνης, με πρόσχημα την «απελευθέρωση Συριακών εδαφών προκειμένου να μπορούν σ αυτά να επιστρέψουν πρόσφυγες», όπως επίσης και οι προειδοποιήσεις του για «συνέχιση του πολέμου κατά της τρομοκρατίας» οι οποίες επίσης προσβλέπουν στην ανατροπή της Λωζάνης, από την Μοσούλη μέχρι την ΝΑ Μεσόγειο και πάει λέγοντας, δεν αποτελούν παρά μέρος αυτής της επικίνδυνα νοσηρής σχέσης του ηγεμόνα με τις προσδοκίες του ηγεμονευομένου.

Επειδή λοιπόν αυτή ακριβώς είναι η φυσιογνωμία που οικοδομείται ταχύτατα στην μετεκλογική Τουρκία, οφείλουμε σαν χώρα να μην υποτιμήσουμε αυτό που έρχεται, διότι τώρα τίποτε πλέον δεν μπορεί να αποδοθεί στην εξυπηρέτηση των προεκλογικών αναγκών του Ερντογάν.

Οτιδήποτε εκπορεύεται τώρα πια και έχει το μέτωπο στραμμένο στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στην Θράκη, συνιστά καθαρή απειλή… Καθαρή πρόκληση… Ολοκάθαρη προειδοποίηση… Ολοφάνερη αφορμή για την ανάγκη επανακαθορισμού μιας στρατηγικής αποτελεσματικής προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας, μακριά από αυταπάτες ολέθριες και αδιέξοδες συμβιβαστικές -στο πλαίσιο των συμμαχικών προβλέψεων- πρακτικές.

Η επόμενη πενταετία με τον Ερντογάν αδιαμφισβήτητο ηγέτη στο τιμόνι της Τουρκίας, είναι πενταετία σημαντικών προκλήσεων… Εκτεταμένων ανατροπών… Ευρύτατων γεωστρατηγικών ανασυνθέσεων… Αλλά και γεωπολιτικής αποτίμησης του νέου ρόλου που προσδοκούν για την χώρα τους στο πλαίσιο της στρατηγικής επιλογής του IMPERIUM, που ξεδιπλώνεται επιθετικά.

Σε αυτή την προοπτική, το Αιγαίο, η Κύπρος και η Θράκη, δεν αποτελούν περιοχή ουδέτερου ενδιαφέροντος για την Τουρκική επιθετικότητα, αλλά υπολογίσιμη ζωτική περιφέρεια εμφανώς στοχοποιημένη για ευρύτερο πλιάτσικο, και αυτός ο κίνδυνος, δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί, ούτε στο επίπεδο των άμεσων… Ούτε στο επίπεδο των υβριδικών απειλών.

Και προφανώς θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, πως η επιλογή που θέλει να εναποθέτει ελπίδες στον κόκορα των ισχυρών – στρατηγικών μας συμμάχων, αν δεν αποτελέσει αντικείμενο ουσιαστικής και εκ βάθρων επαναξιολόγησης, πάρα πολύ σύντομα θα αποδειχτεί ολέθρια και καταστροφική αυταπάτη.

 

Ανάλυση των αποτελεσμάτων στις κουρδικές περιοχές, τον Πόντο, τα μικρασιατικά παράλια και την Ανατολική Θράκη.

Από
anixneuseis
-
2

(Φωτ.: EPA / Srdjan Suki)

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Άντεξε ο Ερντογάν αλλά είναι και αιχμάλωτος του Μπαχτσελί.

Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές ο Ταγίπ Ερντογάν με ποσοστό 52,5% και το κόμμα του ήρθε πρώτο με ποσοστό 42,5%. Το ποσοστό αυτό δεν του δίνει αυτοδυναμία στη Βουλή αλλά το κόμμα του Ερντογάν κατέβηκε στις εκλογές σε συνασπισμό με το Κόμμα των Γκρίζων Λύκων (MHP) το οποίο συγκέντρωσε 11,1%. Έτσι, η «Λαϊκή Συμμαχία» την οποία συγκρότησαν παίρνει ποσοστό 53,6% και τις 343 από τις 600 έδρες του κοινοβουλίου. 293 το AKP και 50  το MHP.

Έτσι ο Ερντογάν, σε ό,τι αφορά την υποβαθμισμένη πλέον, με το νέο Σύνταγμα, κοινοβουλευτική διαδικασία, θα εξαρτάται από τον Μπαχτσελί του ακροδεξιού-ναζιστικού κόμματος Εθνικιστικής Δράσης.

Το κόμμα του Μπαχτσελί πήγε καλύτερα στις εκλογές από ό,τι αναμενόταν με βάση τις δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις έφεραν υψηλά και ως τρίτο κόμμα το «Καλό Κόμμα» της ακροδεξιάς επίσης Μεράλ Ακσενέρ (10%), το οποίο έπεσε στην πέμπτη θέση.

Η κατάταξη είναι:

  • AKP (Ερντογάν) 42,5%
  • CHP (Ιντζέ) 22,7%
  • HDP (Κουρδικό) 11,6%
  • MHP (Γκρίζοι Λύκοι) 11,1%
  • Καλό Κόμμα (Ακσενέρ) 10%

Εντυπωσιακή ήταν και η εμφάνιση του Κουρδικού HDP το οποίο εισήλθε στη Βουλή με το σημαντικό ποσοστό 11,6%. Το όριο είναι 10%. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κόμμα πήγε καλύτερα σε ποσοστά από τον ηγέτη του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο οποίος διεξήγαγε την προεκλογική εκστρατεία από τις φυλακές όπου κρατείται. Ο Ντεμιρτάς συγκέντρωσε για τις προεδρικές εκλογές ποσοστό 8,4%.

Γενικώς, με μια πρώτη ματιά στα αποτελέσματα ο Ερντογάν και ο Ιντζέ συγκέντρωσαν ως προσωπικότητες μεγαλύτερα ποσοστά από τα κόμματά τους.

Αν γίνει μια σύγκριση με τις διπλές εκλογές του 2015, σε ποσοστά και όχι έδρες διότι τότε οι έδρες ήταν 550 ενώ σήμερα 600, διαπιστώνουμε πως σε σχέση με τα σημερινά ποσοστά:

  • Το AKP έχει σήμερα 42,5%. Τον Ιούνιο του 2015 είχε 40,8% και τον Νοέμβριο του 2015 49,49%. Δεν πήγε άσχημα.
  • Το CHP (η κεμαλική αντιπολίτευση) έχει σήμερα 22,7% ενώ τον Ιούνιο του 2015 είχε 25,1% και τον Νοέμβριο του 2015 25,34.%. Δηλαδή έπεσε κατά 2,5 μονάδες περίπου.
  • Το HDP (κουρδικό κόμμα) πήρε χθες 11,6% ενώ τον Ιούνιο του 2015 13,1% και τον Νοέμβριο του 2015 11,92%. Δηλαδή, αν θεωρήσουμε ότι τα ποσοστά του Ιουνίου 2015 ήταν εξαιρετικά, το κόμμα διατηρεί τις δυνάμεις του και αν συνεχίσει έτσι θα τις παγιώσει. Το γεγονός θεωρείται αξιοσημείωτο. Οι Κούρδοι μπαίνουν σταθερά στο Κοινοβούλιο και αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που ο Ερντογάν μετέτρεψε το σύστημα σε εκτελεστική προεδρία περιορίζοντας κατά πολύ τις αρμοδιότητες Βουλής και κυβέρνησης. Κέντρο των πάντων είναι ο πρόεδρος.
  • Και το ακροδεξιό MHP, παρότι πολλοί αναλυτές εκτίμησαν πως θα παρουσιάσει διαρροές προς το κόμμα της Ακσενέρ, κράτησε τις δυνάμεις του (11,1% χθες, 16,3% τον Ιούνιο του ’15 και 10,69% τον Νοέμβριο του ’15).

Η κοινοβουλευτική εξάρτηση του Ερντογάν από τον Μπαχτσελί έχει μικρή σημασία. Και οι δύο ανήκουν πλέον στο βαθύ τουρκικό κράτος, το οποίο, μετά από μια περίοδο αναταραχών, ομογενοποιήθηκε και βλέπει ως εσωτερικούς εχθρούς τους Κούρδους και τον Γκιουλέν και έχει εκδηλώσει σαφείς επεκτατικές τάσεις.

Αξίζει να κάνουμε μια πρώτη ανάλυση στα εκλογικά αποτελέσματα χαρακτηριστικών περιοχών:

  • Στις περιοχές των Κούρδων, όπου ο Ερντογάν έρχεται δεύτερος μετά τον Ντεμιρτάς.
  • Στον Πόντο, όπου ο Ερντογάν σαρώνει με δεύτερο τον Ιντζέ.
  • Στην Ανατολική Θράκη, όπου ο Ερντογάν έρχεται δεύτερος μετά τον κεμαλιστή Ιντζέ.
  • Στα μικρασιατικά παράλια όπου εκτός του Μπαλικεσίρ, ο Ερντογάν έρχεται, επίσης, δεύτερος μετά τον Ιντζέ. Στην υπόλοιπη Τουρκία, μηδέ εξαιρουμένης της Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν έρχεται πρώτος.

ΚΟΥΡΔΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ (στις παρενθέσεις είναι τα ποσοστά του κόμματος των υποψηφίων)

ΝΟΜΟΙ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΝΤΕΜΙΡΤΑΣ
ΜΑΡΝΤΙΝ 34,4 (30,2) 58,7 (59,7)
ΣΙΡΝΑΚ 21,2 (17,9) 72,1 (70,7)
ΧΑΚΑΡΙ 22,8 (19,8) 70,8 (70,5)
ΒΑΝ 35,4 (31,6) 58,4 (59,7)
ΝΤΙΓΙΑΡΜΠΑΚΙΡ 27,4 (21,2) 64,3 (66,0)
ΜΠΑΤΜΑΝ 31,4 (24,7) 62,6 (62,5)
ΣΙΙΡΤ 42,8 (38,9) 49,2 (51,4)
ΜΟΥΣ 39,2 (33,0) 52,5 (53,9)
ΑΓΚΡΙ (Αλ) 31,8 (28,6) 61,3 (62,6)
ΙΤΣΝΤΙΡ (Αλ) 30,0 (20,4) 41,5 (44,5)
<60% Κούρδοι:
ΣΑΝΛΙΟΥΡΦΑ 64,8 (52,7) 24,7 (29,0)
ΜΠΙΝΓΚΟΛ 66,8 (55,4) 23,4 (26,8)
ΜΠΙΤΛΙΣ 50,2 (44,8) 40,0 (42,8)

Όπως φαίνεται από τον πίνακα, σε όλες τις κύριες κουρδικές περιοχές όπου το ποσοστό των Κούρδων είναι πάνω από 60% ο υποψήφιος του HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς έρχεται πρώτος και ακολουθεί ο Ερντογάν. Το μεγαλύτερο ποσοστό ο Ντεμιρτάς το παίρνει στο Σιρνάκ (72,1%) και ο Ερντογάν στο Σιίρτ (42,8%). Το χαμηλότερο ποσοστό, από τις περιοχές που ήρθε πρώτος, ο Ντεμιρτάς το πήρε στο Ιτσντίρ, το οποίο όμως μαζί με το Άγκρι κατοικείται κυρίως από αλεβίτες (41,5%), και ο Ερντογάν στο Σιρνάκ (21,2%).

Ο Ερντογάν εμφανίζει σημαντικές αποκλίσεις στα ποσοστά που πήρε ο ίδιος από τα ποσοστά του κόμματός του. Κατά μέσο όρο 4 μονάδες.

Στις κουρδικές περιοχές όπου στην πληθυσμιακή σύνθεση οι Κούρδοι είναι λιγότεροι από το 60% του πληθυσμού (Σανλιούρφα, Μπιτλίς, Μπινγκόλ) ο Ερντογάν κέρδισε κατά κράτος τον Ντεμιρτάς.

Στις περιοχές αυτές οι διαφορές των ποσοστών που πήρε ο Ερντογάν και το κόμμα του (AKP) είναι σημαντικές υπέρ του Ερντογάν, που σημαίνει πως ο Τούρκος πρόεδρος είναι πιο δημοφιλής από το AKP. Οι διαφορές του Ντεμιρτάς από το κόμμα του HDP είναι μικρές και λογικές. Μεγαλύτερα τα ποσοστά του κόμματός του.

ΠΟΝΤΟΣ

ΠΟΛΕΙΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΙΝΤΖΕ
ΣΙΝΩΠΗ 61,2 (55,3) 28,5 (24,3)
ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ 66,6 (52) 23,1 (17,3)
ΚΟΤΥΩΡΑ 65,1 (48,8) 26,0 (22,8)
ΚΕΡΑΣΟΥΝΤΑ 64,4 (53,6) 25,6 (17,8)
ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ 77,1 (56,9) 12,8 (20,7)
ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ 69,4 (56,1) 20,9 (15,1)
ΡΙΖΟΥΝΤΑ 76,9 (65,0) 16,6 (13,0)

Στον Πόντο οι Κούρδοι είναι χαμηλά και ο ανταγωνισμός γίνεται μεταξύ Ερντογάν και Ιντζέ, ισλαμιστών και κεμαλιστών.

Ο Ερντογάν επικράτησε κατά κράτος και σε όλους τους νομούς. Το μικρότερο ποσοστό του είναι 61,2% (Σινώπη) και το μεγαλύτερο 77,1% στην Αργυρούπολη. Στο νομό από τον οποίο κατάγεται, τη Ριζούντα, ο Ερντογάν πήρε 76,9%, ποσοστό που υπολείπεται ελάχιστα από το ποσοστό της Αργυρούπολης.

Ο Ιντζέ πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό του στη Σινώπη (28,5%) και το μικρότερο στην Αργυρούπολη (12,8%), όπου το κόμμα του CHP τον ξεπέρασε κατά 8 μονάδες (20,9%).

ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

ΠΟΛΕΙΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΙΝΤΖΕ
ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΑ 41,9 (37,3) 43,8 (34,0)
ΜΠΑΛΙΚΕΣΙΡ 47,4 (41,3) 39,5 (30,5)
ΣΜΥΡΝΗ 32,9 (28,5) 54,0 (41,5)
ΑΪΔΙΝΙΟ 38,0 (32,3) 44,2 (34,1)
ΜΟΥΓΛΑ 32,1 (28,0) 52,6 (41,1)

Στα μικρασιατικά παράλια ο Ερντογάν χάνει, εκτός από το Μπαλικεσίρ, όλους τους νομούς υπέρ του Ιντζέ με τη μεγαλύτερη διαφορά στη Σμύρνη όπου ο Ιντζέ παίρνει 54% και ο Ερντογάν 32,9%. Σίγουρα θα σκέφτηκε την έκφραση που ο ίδιος δημοσίως εκστόμισε: «Γκιαούρ Ισμίρ». Ούτε ο Ερντογάν αγαπάει τη Σμύρνη ούτε η Σμύρνη τον Ερντογάν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι διαφορές των δύο κομμάτων (CHP και AKP) στα μικρασιατικά παράλια δεν είναι μεγάλες, γεγονός που δίνει τον ίδιο αριθμό βουλευτών.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ

ΠΟΛΕΙΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΙΝΤΖΕ
ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗ 31,4 (28,4) 55,6 (45,7)
ΡΑΙΔΕΣΤΟΣ 40,3 (34,6) 47,2 (38,4)
ΚΙΡΚΑΡΕΛΙ
(Σαράντα Εκκλησιές)		 29,8 (26,7) 58,4 (47,8)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 50,0 (46,6) 36,9 (26,5)

Τέλος, στην Ανατολική Θράκη, εκτός από την Κωνσταντινούπολη, ο Ερντογάν χάνει από τον Ιντζέ.

1...2,7952,7962,797...3,032Σελίδα 2,796 από 3,032