Αρχική Blog Σελίδα 2795

Το ρολόι των εκλογών ξαναβλέπουν στο Μαξίμου

Από
anixneuseis
-
3
Το ΒΗΜΑ
Το χρονοδιάγραμμα για τις κάλπες που εξετάζει ο Αλ. Τσίπρας μπροστά στην πίεση της οριακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  27/06/2018 07:15

Τα μεγάλα πολιτικά ορόσημα συνήθως ανοίγουν και την όρεξη για πρόωρες εκλογές. Είναι εκείνες οι μεγάλες καμπές που επιτρέπουν σε έναν πρωθυπουργό να βγει και να πει ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και επομένως χρειάζεται «φρέσκια εντολή» από τη λαϊκή πλειοψηφία ώστε να εφαρμόσει πλήρως την πολιτική του. Αυτή είναι συνήθως η «επίκληση σοβαρών εθνικών λόγων» που πρέπει να κάνει ο πρωθυπουργός ζητώντας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαλύσει τη Βουλή, ώστε να γίνουν πρόωρες εκλογές.

Με αυτή την έννοια δεν είναι λίγοι που υποστηρίζουν ότι για τον Αλέξη Τσίπρα η προσφορότερη στιγμή για να προχωρήσει σε εκλογές είναι λίγο μετά τη «λήξη του ελληνικού προγράμματος», όταν θα μπορεί να διακηρύξει ότι «έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια», επιτυγχάνοντας εκεί όπου οι προκάτοχοί του απέτυχαν, και ότι χρειάζεται νέα εντολή για να ηγηθεί στη μετάβαση της χώρας στη μεταμνημονιακή εποχή.

Τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας κίνησης είναι λίγο πολύ προφανή. Η κυβέρνηση θα έχει να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά το τέλος του προγράμματος και την ίδια στιγμή δεν θα εισπράξει το κόστος από την εφαρμογή των δεσμεύσεων για τις συντάξεις την 1—1-2019. Ακόμη περισσότερο, θα έχει τη δυνατότητα να υπαινιχθεί – ή ακόμη και ρητά να υποσχεθεί – ότι με νωπή εντολή θα προχωρήσει σε νέα αποφασιστική διαπραγμάτευση για την αποτροπή αυτού του μέτρου. Επιπλέον, πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο σημαίνουν ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε εκλογές πριν από την έλευση της συμφωνίας για το «Μακεδονικό» στη Βουλή αποφεύγοντας και την πρόωρη ρήξη με τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ, που ήδη μετρούν σημαντικές απώλειες. Τα όσα είπε ο άρτι διαγραφείς από τους ΑΝΕΛ Δημήτρης Καμμένος σε σχέση με το τι έλεγε ο Πάνος Καμμένος στο εσωτερικό των ΑΝΕΛ ως προς αυτό το ενδεχόμενο ενισχύουν αυτή την εκτίμηση.

Διάφορες κινήσεις της κυβέρνησης δείχνουν ότι θέλουν να έχουν αυτό το ενδεχόμενο ανοιχτό. Η προσπάθεια σε διάφορα υπουργία να εξασφαλίσουν ότι τα πάντα θα είναι σε εύρυθμη λειτουργία το Σεπτέμβρη, π.χ. με την έγκαιρη ολοκλήρωση μεταθέσεων και τοποθετήσεων αναπληρωτών στην εκπαίδευση, σε αυτό συντείνει.

Έπειτα, το καλοκαίρι είναι μια περίοδος αποφόρτισης για τους περισσότερους, αλλά και οικονομικής ανάκαμψης για άλλους λόγω του τουρισμού, πριν τη σκληρή πραγματικότητα των λογαριασμών του χειμώνα, οπότε και αυτό θα μπορούσε να συντελέσει σε αυτή την κατεύθυνση.

Όλα αυτά πρέπει να τα δούμε και υπό το βάρος μιας  βασικής παραμέτρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει ότι δεν μπορεί να επαναλάβει το αποτέλεσμα του Σεπτεμβρίου 2015. Δεν μπορεί, δηλαδή, να περάσει τη Νέα Δημοκρατία που έχει σταθερή πρωτιά εδώ και αρκετό καιρό. Από ορισμένη άποψη μπορεί και να μην το επιδιώξει, εφόσον δεν είναι λίγοι που υποστηρίζουν ότι οι εκλογές θα οδηγήσουν απλώς στη «δεξιά παρένθεση» και μέσω αυτής στην επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Όμως, αυτό απαιτεί ένα καλό αποτέλεσμα, με μικρή διαφορά, που να κρατάει μέσα στο παιχνίδι τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα (που στα 44 παραμένει ένας από τους νεαρότερους πολιτικούς ηγέτες στην Ευρώπη).

Όμως, υπάρχουν και σοβαρά αντεπιχειρήματα σε αυτή την επιλογή. Καταρχάς αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα μεγαλύτερο του αναμενόμενου κλίμα δυσαρέσκειας για τη συμφωνία για το «ονοματολογικό».  Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι με την πρωτοβουλία του ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα κρίσιμο λάθος τακτικής. Εκεί όπου η δυσαρέσκεια για τα κυβερνητικά μέτρα έπαιρνε κυρίως κατακερματισμένο και παθητικό τρόπο, ήταν περισσότερο «γκρίνια» παρά «οργή», το Μακεδονικό έρχεται ως καταλύτης να λειτουργήσει ως κοινό σημείο που ενοποιεί και επιτείνει τη δυσαρέσκεια. Με αυτή την έννοια όσο πιο κοντά είμαστε στη φόρτιση για τη συμφωνία τόσο πιο δύσκολα είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έπειτα, υπάρχει και το ερώτημα των αντιδράσεων των «θεσμών». Όπως και να το κάνουμε μια προεκλογική εκστρατεία σημαίνει ότι η πολιτική συζήτηση ανοίγει και ο πειρασμός να διακυβευτούν όσα έχουν κατοχυρωθεί ως δεσμεύεις είναι υπαρκτός. Γι’ αυτό το λόγο οι «θεσμοί» με τίποτα δεν θα ήθελαν πρόωρες εκλογές που θα σήμαιναν ότι θα άνοιγε συζήτηση για μη εφαρμογή πλευρών της συμφωνίας του Eurogroup.

Σε αυτό ας προσθέσουμε και την παράμετρο της συμφωνίας για το «ονοματολογικό». Τόσο η αμερικανική όσο και η ευρωπαϊκή πλευρά αντιμετωπίζουν ως θετική εξέλιξη τη συμφωνία. Είναι προφανές ότι θέλουν να τη δουν να επικυρώνεται και από την ελληνική πλευρά. Αυτό σημαίνει επικύρωση από αυτή τη Βουλή, πιθανότατα με τον τρόπο που έχει προαναγγελθεί: οι ΑΝΕΛ θα καταψηφίσουν αλλά η κυβέρνηση θα κερδίσει κρίσιμες ψήφους κυρίως από το χώρο του Ποταμιού, όπου βουλευτές όπως ο Σπύρος Δανέλλης έχουν τοποθετηθεί θετικά.

Όμως, ο πιο βασικός λόγος που στον ΣΥΡΙΖΑ ξανασκέφτονται το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, είναι ακριβώς ότι έχουν δείξει ότι δεν προτιμούν να κινούνται με βάση προβλέψιμες επιλογές. Γνωρίζουν, δηλαδή, ότι το σύνολο της αντιπολίτευσης είναι προσανατολισμένο σε αυτό το ενδεχόμενο και θα ήθελαν να ανατρέψουν αυτούς τους σχεδιασμούς τους.

Έπειτα, εάν υποθέσουμε ότι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εκτιμήσει ότι δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο να αποκτήσουν δυναμική νίκης και ότι αντίθετα το φθινόπωρο θα είναι ακόμη μέσα στον αρνητικό αντίκτυπο με τη συμφωνία με την πΓΔΜ, τότε είναι λογικό να θελήσουν να κερδίσουν χρόνο και να βελτιώσουν την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτή την περίπτωση οι εκλογές είναι πιθανό να γίνουν μαζί με τις ευρωεκλογές για να μπορέσει η κυβέρνηση να εκμεταλλευτεί και την τάση οι ψηφοφόροι να εκτονώνουν τη δυσαρέσκεια στη δεύτερη κάλπη και να ψηφίζουν πιο «μετρημένα» στη κάλπη των βουλευτικών.

Βέβαια, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο έχουν να αντιμετωπίσουν το σκόπελο της εφαρμογής των μέτρων από το Γενάρη. Ως προς αυτό δεν είναι καθόλου τυχαία η προσπάθεια να καλλιεργηθεί εικόνα ότι το υπερπλεόνασμα και η διανομή του θα μπορούσαν να ακυρώσουν τον αντίκτυπο από τη μείωση των συντάξεων ή η προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση να εξασφαλίσει μια έστω και μικρή χρονική μετάθεση της εφαρμογής του μέτρου.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί κάθε δυνατότητα για μέτρα φιλολαϊκού προφίλ ή για την αξιοποίηση εξελίξεων όπως η αναμενόμενη υποχώρηση της ανεργία κάτω από το «ψυχολογικό» όριο του 20%.

Σε αυτό ας προσθέσουμε και μια άλλη πρωτοβουλία της κυβέρνησης: αυτή της συνταγματικής αναθεώρησης. Είναι σαφές ότι το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ έχει επενδύσει σε αυτό το ενδεχόμενο θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει και τη συζήτηση να μετατοπίσει, συσπειρώνοντας ταυτόχρονα ένα μέρος τόσο του παραδοσιακού αριστερού όσο και του κεντρώου «εκσυγχρονιστικού» ακροατηρίου που θεωρούν σημαντικά τα ζητήματα εκδημοκρατισμού και θεσμικών τομών. Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι ανοίγοντας τα ζητήματα θεσμών μπορεί να αποδομήσει το φιλελεύθερο προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη, για τον οποίο εκτιμούν ότι έχει υπερβολικές δεσμεύεις προς την παραδοσιακή δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=995945

Ingredients for life discovered gushing out of Saturn’s moon

Από
anixneuseis
-
0
By Sarah Kaplan June 27 at 1:00 PM 

A dramatic plume sprays water ice and vapor from the south polar region of Saturn’s moon Enceladus. (NASA/JPL/Space Science Institute)

Last fall, as NASA’s celebrated Cassini spacecraft spiraled toward its final, fatal descent into Saturn’s clouds, astrochemist Morgan Cable couldn’t help but shed a tear for the school-bus-size orbiter, which became a victim of its own success.

Early in its mission, while flying past Saturn’s ice-covered moon Enceladus, Cassini discovered jets of ice and saltwater gushing from cracks in the south pole — a sign that the body contained a subsurface ocean that could harbor life. When the orbiter began to run low on fuel, it smashed itself into Saturn rather than risk a wayward plunge that would contaminate the potentially habitable world.

Now, from beyond the grave, the spacecraft has offered yet another prize for scientists. New analysis of Cassini data suggests that those icy plumes shooting into space contain complex organic compounds — the essential building blocks of living beings.

The fact that an aging orbiter not designed for life detection was able to sense these molecules — which are among the largest and most complex organics found in the solar system — makes the icy moon an even more tantalizing target in the search for extraterrestrial life, said Cable, a research scientist at the Jet Propulsion Laboratory who was not involved in the new research.

“This is a powerful study with a powerful result,” she said.


As Enceladus orbits Saturn, it leaves a trail of particles from its geysers in its wake, forming Saturn’s “E ring.” (NASA/JPL/Space Science Institute)

The findings published Wednesday in the journal Nature rely on data collected by two Cassini instruments — the Cosmic Dust Analyzer and the Ion and Neutral Mass Spectrometer — as the spacecraft flew through Saturn’s outermost ring and the plumes of Enceladus (pronounced “en-SELL-a-dus”).

Previous research using these instruments has detected small organic molecules such as methane, which consists of four hydrogen atoms attached to a single carbon. The INMS has also detected molecular hydrogen — a chemical characteristic of hydrothermal activity that provides important fuel for microbes living around seafloor vents on Earth.

The molecules reported in the new Nature paper are “orders of magnitude” larger than anything that’s been seen before, according to lead author Frank Postberg, a planetary scientist at the University of Heidelberg in Germany. There were stable carbon ring structures known as aromatics as well as chains of carbon atoms linked to hydrogen, oxygen, maybe even nitrogen.

 1:52
‘Is there really life on Enceladus?’

NASA’s Cassini spacecraft will take the deepest dive ever through the plume of Saturn’s moon Enceladus. (YouTube/NASA Jet Propulsion Laboratory)

Some of the molecules sensed by the CDA were so large that the instrument couldn’t analyze them. This suggests that the organics Cassini found are only fragments of even bigger compounds, Postberg said. There may well be huge polymers — many-segmented molecules such as those that make up DNA and proteins — still waiting to be discovered.

“We astrobiologists get excited about larger molecules and that sort of thing because it means that something is building upon itself and making itself more complex,” said Kate Craft, a planetary scientist at Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory who was not involved in the research.

The molecules Cassini has detected may be produced abiotically — without the involvement of life. But they are also the kinds of compounds that microbes on Earth like to eat, and they might even be byproducts of microbial metabolisms.

“Put it this way, if they did all these tests and didn’t see these larger molecules, [Enceladus] wouldn’t seem to be habitable,” Craft said. “But these findings . . . are reason to say, ‘Hey, we need to go back there and take a lot more data.’ “


This artist’s rendering shows a cross-section illustrating scientists’  knowledge of the physical and thermal structure and processes below and at the surface of Enceladus. (NASA/JPL-Caltech/Space Science Institute)

Scientists believe that the gravitational influence of Saturn squeezes and flexes the porous, rocky material at Enceladus’s core, generating heat. That heat allows for chemical interactions between the salty ocean and the seafloor. On Earth, such water-rock interactions provide fuel for chemotrophs — organisms that obtain energy by breaking down chemicals in their environments — and support vast ecosystems in the ocean’s deepest, darkest depths.

Postberg and his colleagues propose that the organic molecules generated in Enceladus’s ocean’s depths eventually float to the surface, where they form a thin film just beneath the planet’s icy crust.

Earth’s oceans are capped by a similar film, they note — a millimeter-thick blanket of tiny microbes and organic matter that serves as an important interface between sea and sky. Research shows that this layer helps drive weather; as bubbles burst from breaking waves, particles from the film are lifted into the air, where they provide a nucleus around which water can condense to form clouds and fog.

A similar process on the surface of Enceladus’s ocean may form ice crystals with organics at their core, Postberg said. These grains are then sucked upward through cracks in the moon’s crust called “tiger stripes” and then flung into the vacuum of space.


A Cassini image of Enceladus. (NASA)

Enceladus’s plumes are extremely tenuous — more like a thin veil than a jet from a fire hose — and scientists have questioned whether a spacecraft flying through the spray would be able to collect enough organics to draw conclusions about their origin.

This result, Postberg said, shows that Enceladus “is kind to us and delivers its organic inventory in high concentrations into space.”

Cable is deputy project scientist for a concept called Enceladus Life Finder, which would use more advanced instruments than the ones on Cassini to sample the plume during a series of flybys. The mission has not been funded by NASA, and the space agency  has no projects in development to return to Enceladus.

She, Postberg and Craft expressed hope that this latest finding would generate interest in a new mission to the icy moon.

“Enceladus is screaming at us that it has all the ingredients for life as we know it: water, chemistry, organics,” Cable said. “We have to go back.”

https://www.washingtonpost.com/news/speaking-of-science/wp/2018/06/27/complex-organic-molecules-discovered-in-enceladuss-plumes/?utm_term=.12832669e606&wpisrc=al_science__alert-hse&wpmk=1

ΑΝΤΟΧΗ

Από
anixneuseis
-
0

 Η ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ-ΡΕΚΟΡ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ

Στο βιβλίο “ΑΝΤΟΧΗ”, ο Σκοτ Κέλι καταγράφει με πρωτοφανή αμεσότητα το συγκλονιστικό ταξίδι στο διάστημα, την επίπονη διαδρομή που προηγήθηκε, και τα καθοριστικά παιδικά του χρόνια.

Βετεράνος αστροναύτης τεσσάρων διαστημικών πτήσεων και ο Αμερικανός που διατηρεί το ρεκόρ της μεγαλύτερης συνεχόμενης παραμονής στο διάστημα, ο Σκοτ Κέλι έχει βιώσει καταστάσεις όπως ελάχιστοι. Μέσα από το βιβλίο του “ΑΝΤΟΧΗ” , μάς προσκαλεί να γνωρίσουμε την οικεία σφαίρα του, σε ένα περιβάλλον μου μοιάζει απόλυτα εχθρικό προς την ανθρώπινη ζωή.

Οι διαστημικές πτήσεις μακράς διάρκειας χαρακτηρίζονται ιδιαίτερα απαιτητικές και επικίνδυνες και ο Κέλι περιγράφει παραστατικά όλες τις δυσκολίες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπος: τις τρομερές επιπτώσεις στο σώμα του ̇ την απομόνωση από τα αγαπημένα του πρόσωπα και τη στέρηση των ανέσεων της ζωής στη Γη ̇ τις ενδεχόμενες καταστροφικές συνέπειες της σύγκρουσης του ΔΔΣ με διαστημικά απορρίμματα ̇ και την εξαιρετικά δυσάρεστη εμπειρία του να νιωθεις ανήμπορος να βοηθήσεις όταν η τραγωδία χτυπά την οικογένειά σου – μια αγωνιώδη κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο Κέλι όταν η γυναίκα του δίδυμου αδελφού του, η δημόσια λειτουργός Γκάμπριελ Γκίφορντς, έπεσε θύμα ένοπλης επίθεσης ενώ εκείνος διένυε τους πρώτους δύο μήνες σε προηγούμενη αποστολή του.

Η ανθρωπιά του Κέλι, το χιούμορ και η αποφασιστικότητά του διατρέχουν την εξιστόρηση καθώς αναπολεί την ιδιαίτερη παιδική του ηλικία στο Νιου Τζέρσεϊ και τη νεανική έμπνευση που πυροδότησε την εκπληκτική σταδιοδρομία του, καθιστώντας σαφή την πεποίθησή του ότι ο Άρης αποτελεί τον επόμενο, πλέον απαιτητικό, σταθμό στην ιστορία των διαστημικών πτήσεων.

Γεννημένος αφηγητής και σύγχρονος ήρωας, ο Κέλι έχει να μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας για το μέλλον, το οποίο θα συνεχίζει να εμπνέει τις επερχόμενες γενιές. Σε αυτό το βιβλίο, μέσω της προσωπικής του ιστορίας, γευόμαστε το θρίαμβο της ανθρώπινης ευρηματικότητας, τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης, και το ασύλληπτο θαύμα του Γαλαξία μας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Σκοτ Κέλι είναι πρώην στρατιωτικός πιλότος μαχητικών και πιλότος δοκιμών, μηχανικός, αστροναύτης, και απόστρατος σμήναρχος της Αεροπορίας του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Βετεράνος αστροναύτης με τέσσερις διαστημικές πτήσεις στο ενεργητικό του, ο Κέλι ήταν διοικητής του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού ( ΔΔΣ ) σε τρεις αποστολές και πρόσφατα επέστρεψε στη Γη έχοντας περάσει μία ολόκληρη χρονιά στο ΔΔΣ . Κατά τη διάρκεια της αποστολής «Year in Space» έθεσε ρεκόρ για τις περισσότερες εν συνεχεία μέρες στο διάστημα και τη μεγαλύτερη μεμονωμένη διαστημική αποστολή από Αμερικανό αστροναύτη. Ζει στο Χιούστον στο Τέξας.

 

 

Συγγραφέας: Σκότ Κέλι

Μετάφραση: Στέλλα Τσικρικά

Επιμέλεια:  Στέλλα Τσικρικά

Επιστημονική επιμέλεια: Δημήτρης Τσακίρης (Ιπτάμενος Μαχητικών Αεροσκαφών), Παναγιώτης Χαρίτος

 

Εκδοτικός Οίκος Ροπή
ISBN 978-618-5289-23-2
Τίτλος Σκότ Κέλι: Αντοχή
Υπότιτλος Ένας χρόνος στο διάστημα. Μια Ζωή ανακαλύψεων.
Τίτλος Πρωτοτύπου  

Endurance: A Year in Space, A Lifetime of Discovery
Γλώσσα Πρωτοτύπου Αγγλικά
Γλώσσα από την οποία έγινε η Μετάφραση Αγγλικά
Συγγραφέας (Ελληνικά) Σκότ Κέλι
Συγγραφέας (Λατινικά) Scott Kelly
Μεταφραστής Στέλλα Τσικρικά
Άλλοι Συντελεστές
(Σημειώστε Και Ιδιότητα)		 Επιμέλεια: Στέλλα Τσικρικά. Επιστημονική επιμέλεια:Δημήτρης Τσακίρης (Ιπτάμενος Μαχητικών Αεροσκαφών), Παναγιώτης Χαρίτος
Θέμα(Γενική Κατηγορία π.χ. Μυθιστόρημα, Ποίηση) Διάστημα
Τιμή Πώλησης € 21 €
Με ή Χωρίς ΦΠΑ 22.26 €
Συντελεστής ΦΠΑ% 6%
Μήνας / Έτος 1ης Έκδοσης Ιούνιος 2018
Μήνας / Έτος Τρέχουσας Έκδοσης Ιούνιος 2018
Αριθμός Έκδοσης Πρώτη
Είδος:   Βιβλίο,  Άλλο Βιβλίο
Εξώφυλλο

(Σκληρό, Μαλακό, Πανόδετο..)

 Μαλακό
Αριθμός Σελίδων 512
Διαστάσεις (Ύψος X Πλάτος) cm 17 Χ 24
Βάρος (gr)  
Ονομασία Σειράς  

 

 

 

ISBN: 978-618-5289-23-2

Διαστάσεις: 17 X 24

Αριθμός σελίδων: 512

Τιμή    21.0 € χωρίς ΦΠΑ

Τιμή    22.26 € με ΦΠΑ

 

Μετά την επανεκλογή του Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Τι αποκάλυψε η εκστρατεία για το μέλλον της τουρκικής πολιτικής

Halil Karaveli foreignaffairs.gr
25/06/2018  
Περίληψη:

Η τουρκική Δεξιά έχει αποκτήσει μαζική υποστήριξη με την αναδιατύπωση της ταξικής σύγκρουσης ως πόλεμο πολιτισμού. Άνθρωποι που σε άλλες χώρες θα αποτελούσαν την βάση στήριξης για τα κεντροαριστερά κόμματα (αγρότες, εργαζόμενοι και άτομα της κατώτερης μεσαίας τάξης) συσπειρώθηκαν γύρω από τους λαϊκιστές συντηρητικούς που τους προσελκύουν λόγω της θρησκευτικότητάς τους και της δυσαρέσκειάς τους για την αστική ελίτ.

Ο HALIL KARAVELI είναι ανώτερος συνεργάτης του Central Asia-Caucasus Institute & Silk Road Studies Program Joint Center. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Why Turkey Is Authoritarian: From Atatürk to Erdogan [1].

Την Κυριακή, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κέρδισε μια δεύτερη θητεία ως πρόεδρος της Τουρκίας. Εξασφάλισε περισσότερο από το 50% των ψήφων, αποφεύγοντας έναν δεύτερο γύρο. Το κόμμα του, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) έχασε έδαφος στις κοινοβουλευτικές εκλογές, αλλά ο Ερντογάν θα κρατήσει την πλειοψηφία του στο κοινοβούλιο χάρη στην έντονη παρουσία των συμμάχων του, του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (MHP). Ο Muharrem Ince, ο πρωταγωνιστής της αντιπολίτευσης και υποψήφιος του σοσιαλδημοκρατικού Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), έλαβε πάνω από το 30% των ψήφων. Αυτό αντιπροσωπεύει το καλύτερο αποτέλεσμα για έναν σοσιαλδημοκράτη [2] στην Τουρκία εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων από το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, ο Ince είπε ότι οι εκλογές δεν ήταν δίκαιες, αλλά δέχτηκε ότι ο Ερντογάν είχε κερδίσει.

25062018-3.jpg

Ο Erdogan απευθύνεται σε υποστηρικτές του στην Κωνσταντινούπολη, την βραδιά των εκλογών στις 24 Ιουνίου 2018. KAYHAN OZER / PRESIDENTIAL PALACE / REUTERS
—————————————————————

Παρόλο που ο Ερντογάν εξασφάλισε αρκετές ψήφους για να αποφύγει τον δεύτερο γύρο, η εκστρατεία αποκάλυψε τους μελλοντικούς ηγέτες της Τουρκίας. Για πρώτη φορά από τότε που ήρθε στην εξουσία πριν από 15 χρόνια, ως πρωθυπουργός, ο Ερντογάν έπρεπε να αντιμετωπίσει τους αμφισβητίες που αντιπροσωπεύουν τις ανερχόμενες κοινωνικές τάσεις: Την σοσιαλδημοκρατία και την εθνικιστική δεξιά. Εκτός από την πρόκληση του Ince από την αριστερά, ο Ερντογάν αντιμετώπισε την Μεράλ Ακσενέρ, την αρχηγό του δεξιού εθνικιστικού Καλού Κόμματος. Η Aksener θα έπρεπε να βρίσκεται σε καλύτερη θέση από τον Ince, αφού τα δύο τρίτα των Τούρκων ταυτοποιούνται ως θρησκευόμενοι, εθνικιστές και συντηρητικοί, και λιγότερο από το ένα τρίτο προσδιορίζονται από αριστεροί ως σοσιαλδημοκράτες ή ως σοσιαλιστές. Αλλά μια αλλαγή μπορεί να είναι σε εξέλιξη.

ΟΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΕΣ

Τα κόμματα της δεξιάς έχουν εδώ και καιρό κυριαρχήσει στην τουρκική πολιτική. Ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έχει θριαμβεύσει σε μια μόνο εκλογή και πριν από 40 χρόνια, το 1977. Η Δεξιά έχει αποκτήσει μαζική υποστήριξη με την αναδιατύπωση της ταξικής σύγκρουσης ως πόλεμο πολιτισμού. Άνθρωποι που σε άλλες χώρες θα αποτελούσαν την βάση στήριξης για τα κεντροαριστερά κόμματα -αγρότες, εργαζόμενοι και άτομα της κατώτερης μεσαίας τάξης- συσπειρώθηκαν γύρω από τους λαϊκιστές συντηρητικούς που τους προσελκύουν λόγω της θρησκευτικότητάς τους και της δυσαρέσκειάς τους για την αστική ελίτ. Πολλοί από τους εύπορους έχουν μια δυτικοποιημένη προοπτική, κάτι που έχει καταστήσει εύκολο για τους συντηρητικούς να καμουφλάρουν την ταξική σύγκρουση ως [σαν να είναι μια] πολιτιστική και θρησκευτική αντιπαράθεση. Ο Ερντογάν είναι μόνο ο πιο πρόσφατος -αν και ο πιο επιτυχημένος- συντηρητικός ηγέτης που τοποθετείται ως υπερασπιστής των απλών ανθρώπων ενάντια στους «εκλεπτυσμένους», πλούσιους κατοίκους της πόλης.

Πριν από τον Ince, η αριστερά παίχτηκε στα χέρια των συντηρητικών επειδή είχε υιοθετήσει ελιτίστικους τρόπους και μεταχειρίστηκε τις ευσεβείς μάζες ως αντιδραστικές. Είναι ενδεικτικό ότι όταν οι σοσιαλδημοκράτες κέρδισαν τη μόνη νίκη τους, είχαν έναν ηγέτη ο οποίος δεν περιφρονούσε τους θρησκευόμενους. Τότε, κατέκτησαν τα συντηρητικά προπύργια της Τουρκίας.

Ο Ince φαίνεται να έχει μάθει από αυτήν την ιστορία. Τα χρόνια που ανδρωνόταν ήταν στην δεκαετία του 1970 όταν, ως έφηβος, προσχώρησε στο CHP. (Τότε το κόμμα ήταν επίσημα «δημοκρατικό αριστερό»). Κατάγεται από μια μικρή πόλη και περιγράφει τον εαυτό του ως «επαναστατικό γιο μιας συντηρητικής οικογένειας», αλλά είναι επίσης ένας ευσεβής Σουνίτης Μουσουλμάνος που παρευρίσκεται στις προσευχές της Παρασκευής. Δεν έχει πρόβλημα με τη μαντίλα ή με τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε ισλαμικά σχολεία. Απέφυγε την λέξη «κοσμικότητα» στις εμφανίσεις της προεκλογικής καμπάνιας. Όλα αυτά αρνήθηκαν στον Ερντογάν την δυνατότητα να τον δυσφημίσει ως εκπρόσωπο της αστικής ελίτ. Ο Ιντσέ έστρεψε το ταξικό όπλο εναντίον του Ερντογάν, ο οποίος είπε ότι [ο Ερντογάν] αντιπροσώπευε τους πλούσιους, ενώ [εκείνος] ήταν «ένας από τον λαό».

Ο Ince έσπευσε επίσης να προσεγγίσει τους Κούρδους, ένα εκλογικό σώμα που οι σοσιαλδημοκράτες της Τουρκίας έχουν ιστορία στο να το αποξενώνουν με τον εθνικισμό τους. Σε μια προεκλογική εμφάνιση στην κύρια κουρδική πόλη της χώρας, το Ντιγιαρμπακίρ, ο Ιντσέ υποσχέθηκε να «σεβαστεί» τους Κούρδους. Υπογράμμισε ότι αντιτίθεται στις καταπιεστικές μεθόδους της κυβέρνησης λέγοντας ότι το κοινοβούλιο πρέπει να λύσει το πρόβλημα και δήλωσε ότι τάσσεται υπέρ της εκπαίδευσης στα κουρδικά.

25062018-4.jpg

Ο Ince σε προεκλογική συγκέντρωση στην Κωνσταντινούπολη, την ημέρα πριν τις εκλογές, τον Ιούνιο του 2018.HUSEYIN ALDEMIR / REUTERS
——————————————-

Η υποστήριξη του Ince προς τους Κούρδους προηγήθηκε της εκστρατείας. Το 2016, υιοθέτησε μια δίκαιη, δημοκρατική στάση, όταν το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφισε να άρει την ασυλία των μελών του, μια κίνηση που είχε ως στόχο να ανοίξει τον δρόμο για την δίωξη βουλευτών από το φιλοκουρδικό αριστερό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP), συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη του κόμματος, Selahattin Demirtas. (Ο Demirtas συνελήφθη στα τέλη του 2016 και κατηγορήθηκε για την στήριξη των αυτονομιστών. Παραμένει έκτοτε στην φυλακή). Ο Ince διαφώνησε ακόμη και με το κόμμα του για το θέμα αυτό. Αφότου ο ηγέτης του CHP, Kemal Kilicdaroglu, έδωσε εντολή στα μέλη του να στηρίξουν το νομοσχέδιο, ο Ince προειδοποίησε ότι η κίνηση αυτή θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την δημοκρατία στην Τουρκία. Την ημέρα της ψηφοφορίας, για να εκδηλώσει την αντίθεσή του, κάθισε με τον Ντεμιρτάς και τους συναδέλφους του στο τραπέζι τους, στον κήπο του κοινοβουλίου. Αφού ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία, η πρώτη ενέργεια του Ince ήταν να επισκεφθεί στην φυλακή τον Demirtas, τον υποψήφιο του HDP για την προεδρία.

Η Ακσενέρ, η άλλη βασική υποψήφια της αντιπολίτευσης, δαιμονοποιείται από τους Κούρδους. Η Aksener ήταν υπουργός Εσωτερικών σε μια συντηρητική κυβέρνηση στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν οι υπηρεσίες ασφαλείας διεξήγαγαν έναν βρώμικο πόλεμο στις κουρδικές περιοχές, κατά την διάρκεια του οποίου δολοφόνησαν Κούρδους πολιτικούς, διανοούμενους και επιχειρηματίες. Η αγριότητά της τής προσέδωσε το ψευδώνυμο Σιδηρά Κυρία.

Το 2016, η Aksener εγκατέλειψε το ακροδεξιό MHP για να σχηματίσει το δικό της κόμμα, το Καλό Κόμμα, αλλά έμεινε κολλημένη στον αντι-κουρδικό εθνικισμό των παλαιών συμμάχων της. Υποσχέθηκε να λύσει το κουρδικό πρόβλημα σε έξι μήνες, πιθανώς με την χρήση πιο αδίστακτων μεθόδων αντιεξέγερσης.

Ο εθνικισμός της Ακσενέρ διαφέρει ελάχιστα από αυτόν που υιοθέτησε ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια και είναι σε αρμονία με την πλειονότητα των Τούρκων. Ωστόσο, το συντηρητικό οικονομικό της πρόγραμμα -επίσης ένα αντίγραφο των πολιτικών του Ερντογάν- αποδείχθηκε ότι ήταν λιγότερο. Δεν αντιμετώπισε την αυξανόμενη λαχτάρα για κοινωνική δικαιοσύνη και λιγότερη εισοδηματική ανισότητα. Η εργατική τάξη γίνεται όλο και πιο ανήσυχη. Οι μισθοί είναι χαμηλοί και στάσιμοι. Η εισοδηματική ανισότητα αυξήθηκε κατά την διάρκεια των ετών που το ΑΚΡ είναι στην εξουσία. Και η κυβέρνηση χρησιμοποίησε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να απαγορεύσει πολλές απόπειρες απεργίας. Αν και ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τον λαό ενάντια στην πλούσια ελίτ, η ελίτ έχει, στην πραγματικότητα, γίνει ο κύριος ωφελημένος των πολιτικών του.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Η δυσαρέσκεια με τις αυξανόμενες ταξικές διαφορές βοήθησε τον Ince, παρά την Aksener, να αναδειχθεί ως ο κύριος αμφισβητίας του Ερντογάν. Ωστόσο, ο Ince είναι ρεφορμιστής, όχι επαναστάτης. Διαβεβαίωσε την κεντρική τράπεζα ότι θα παραμείνει ανεξάρτητη. Θεωρήθηκε ως σοσιαλδημοκράτης σε κεϋνσιανό καλούπι˙ έκανε έκκληση για ανακατανομή του εισοδήματος και μια παραγωγική οικονομία που δημιουργεί θέσεις εργασίας. Το μήνυμα αυτό χτύπησε ένα νεύρο. Το οικονομικό μοντέλο της Τουρκίας στοχεύει κυρίως στην κατανάλωση, η οποία χρηματοδοτήθηκε από εισροή ξένου κεφαλαίου, ενώ οι βιομηχανικές επενδύσεις παρέμειναν χαμηλά. Η προσέγγιση αυτή έχει φθάσει σε αδιέξοδο, και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Τούρκων θέλουν οικονομικές πολιτικές που δίνουν προτεραιότητα στην δημιουργία θέσεων εργασίας.

25062018-5.jpg

Υποστηρικτές του AKP στην Κωνσταντινούπολη πανηγυρίζουν μετά τις εκλογές, τον Ιούνιο του 2018. HUSEYIN ALDEMIR / REUTERS
——————————————–

Ωστόσο, παρόλο που η άνοδος του Ince αντικατοπτρίζει μια μεταβαλλόμενη κοινωνία, είναι ένας μοναχικός καβαλάρης από μια κρίσιμη άποψη: Την υποστήριξή του προς τους Κούρδους. Άλλοι Τούρκοι σοσιαλδημοκράτες αρνήθηκαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο να σχηματίσουν ένα προοδευτικό μέτωπο με τη μετριοπαθή κουρδική αριστερά, η οποία θα προσέφερε ένα αντίβαρο στην δεξιά εθνικιστική συμμαχία του AKP με το MHP. Αντ’ αυτού, το σοσιαλδημοκρατικό CHP συμμάχησε με το Καλό Κόμμα της Aksener για τις κοινοβουλευτικές εκλογές.

Η έντονη παρουσία του Ince δείχνει ότι κατάφερε να κερδίσει τους Κούρδους διατηρώντας παράλληλα την υποστήριξη των εθνικιστών σοσιαλδημοκρατών. Παρόλο που δεν θα υπάρξει δεύτερος γύρος, η εμφάνιση ενός σοσιαλδημοκράτη, ο οποίος κατανοεί ότι η κοινωνική δημοκρατία πρέπει να ξεπεράσει τις πολιτιστικές και εθνικές διαιρέσεις, προκειμένου να αμφισβητήσει το μονοπώλιο της δεξιάς στην εξουσία, ενδέχεται να επηρεάσει σημαντικά τις μελλοντικές εκλογές.

Η τουρκική δημοκρατία χρειάζεται μια ισχυρή κοινωνική δημοκρατική εναλλακτική λύση στον εθνικισμό. Εάν η τουρκο-κουρδική σύγκρουση, η οποία ενισχύει την εθνικιστική δεξιά, καταλήξει να επισκιάσει τα κοινωνικά και ταξικά ζητήματα, ο αυταρχισμός θα επιβιώσει στην Τουρκία ακόμη και μετά τον Ερντογάν.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2018-06-25/erdogan-wins-r…

Σύνδεσμοι:
[1] http://press.uchicago.edu/ucp/books/book/distributed/W/bo28571359.html
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2018-06-21/end-erdogan-er…
[3] https://www.bbc.com/news/world-europe-44596072

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Εκλογές στη Τουρκία: Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης στα χειρότερά του.

Από
anixneuseis
-
0
 του Burak Bekdil  
  • Παρά τη σαφή νίκη του Ερντογάν, το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) είχε χειρότερες επιδόσεις από αυτές που αναμένονταν.
  • Ο Ερντογάν μπορεί να μην είναι πολύ χαρούμενος που πρέπει να μοιραστεί την εξουσία.
  • Η χαρά του έθνους για την επανεκλογή ενός ανθρώπου που είναι γνωστός παγκοσμίως για την αυταρχική, μερικές φορές δεσποτική του κυριαρχία, δεν προκαλεί έκπληξη σε μια χώρα όπου η μέση εκπαίδευση είναι μόλις 6,5 χρόνια.
  • Εκατομμύρια αντι-Ερντογάν Τούρκοι είναι τρομοκρατημένοι με την προοπτική περαιτέρω βασανιστηρίων κάτω από μια Ισλαμιστική-εθνικιστική συμμαχία υπό την ηγεσία ενός προέδρου ουσιαστικά χωρίς έλεγχο και ισορροπία.

Τίποτα δεν θα μπορούσε να εκφράσει καλύτερα τη χαρά των Τούρκων για την εκλογική νίκη του προέδρου τους στις 24 Ιουνίου από ένα κινούμενο σχέδιο που απεικονίζει το πλήθος να ζητωκραυγάζει με τρεις γραμμές σε συννεφάκια κειμένου: «Παρατρίχα,» γράφει το ένα. «Παραλίγο να γίνουμε ελεύθεροι.» Και το τελευταίο λέει: «Κάτω οι ελευθερίες!»

Ο Ισλαμιστής τύραννος της Τουρκίας, Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κέρδισε το 52.5% της εθνικής ψηφοφορίας στις προεδρικές εκλογές στις 24 Ιουνίου. Σημειώνοντας ελαφρά άνοδο από το 51,8% που κέρδισε στις προεδρικές εκλογές του Αυγούστου του 2014. Περισσότεροι από 25 εκατομμύρια Τούρκοι ψήφισαν για την προεδρία του Ερντογάν. Ο πλησιέστερος αντίπαλος, ο σοσιαλδημοκράτης Μουχαρέμ Ιντζέ, ένας δραστήριος πρώην δάσκαλος, κέρδισε λιγότερες από 16 εκατομμύρια ψήφους, ή σχεδόν το 31% των εθνικών ψήφων.

Ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης παραδέχθηκε ότι οι εκλογές ήταν δίκαιες. Δεν έχουν υπάρξει αναφορές για απάτη από διεθνείς παρατηρητές, τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

Παρά την ήττα, ο Ιντζέ ήταν ένας από τους πολλούς νικητές των Εκλογών του 2018. Για πρώτη φορά από το 1977, ένας σοσιαλδημοκράτης πολιτικός κέρδισε περισσότερο από το 30% των ψήφων στην Τουρκία. Το κόμμα του Ιντζέ, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), κέρδισε μόνο το 22,6% των ψήφων στον κοινοβουλευτικό αγώνα.

Παρά τη σαφή νίκη του Ερντογάν, το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) είχε χειρότερες επιδόσεις από αυτές που αναμένονταν: Κέρδισε το 42,4% των ψήφων στις κοινοβουλευτικές εκλογές, οκτώ ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το 49,5% που κέρδισε στον προηγούμενο κοινοβουλευτικό αγώνα τον Νοέμβριο του 2015.

Αυτή η πτώση στέρησε στο AKP την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με 295 έδρες στη 600μελή Βουλή. Αντιθέτως, οι ακροδεξιοί συνεργάτες του ΑΚΡ, το Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (MHP) κέρδισαν απροσδόκητα 49 έδρες, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των εδρών που ελέγχονταν από το διοικητικό συνασπισμό σε 344, μια άνετη πλειοψηφία.

Η συμμαχία των ΑΚΡ και ΜΗΡ σηματοδοτεί την επίσημη γέννηση της νέας κυβερνητικής ιδεολογίας στη Τουρκία: Ένας συνασπισμός Ισλαμιστών και εθνικιστών που παραδοσιακά αντιπροσωπεύουν τον αγροτικό πληθυσμό της Τουρκίας με το χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο. Ο Ερντογάν μπορεί να μην είναι πολύ χαρούμενος που πρέπει να μοιραστεί την εξουσία με ένα κόμμα που ήταν τελευταία φορά σε συνασπισμό το 2002, αλλά εφόσον το ΑΚΡ δεν διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα πρέπει να συνεργαστεί με τους εθνικιστές. Μπορεί επίσης να χρειαστεί να τους δώσει θέσεις υψηλού προφίλ όπως αντιπρόεδροι ή/και υπουργικές θέσεις.

Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών στις 24 Ιουνίου, η αυταρχική πολιτική της Τουρκίας θα επιδεινωθεί με την ανάμειξη του Ισλαμισμού και του εθνικισμού που αναδύεται ως η νέα ιδεολογία της χώρας. Η βαθιά πόλωση στη Τούρκικη κοινωνία πιθανώς να γίνει ακόμη βαθύτερη. Ήδη φαίνονται τα πρώτα σημάδια. Σε νικητήρια ομιλία το βράδυ της 24ης Ιουνίου, ο υπουργός Εξωτερικών του Ερντογάν, Μέβλουτ Τσαβουσόγλου, δήλωσε ότι οι χαμένοι των εκλογών ήταν οι «τρομοκράτες». Σε αυτή την πολιτικά διχαστική, θλιβερή λογική, το 47,5% των Τούρκων είναι τρομοκράτες: περίπου 38,5 εκατομμύρια άνθρωποι.

Η χαρά του έθνους για την επανεκλογή ενός ανθρώπου που είναι γνωστός παγκοσμίως για την αυταρχική, μερικές φορές δεσποτική του κυριαρχία, δεν προκαλεί έκπληξη σε μια χώρα όπου η μέση εκπαίδευση είναι μόλις 6,5 χρόνια. Μόλις τον Απρίλιο του 2017, οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τη δημοκρατία, όταν ψήφισαν υπέρ των συνταγματικών τροποποιήσεων που έκαναν τον Ερντογάν επικεφαλής του κράτους, επικεφαλής της κυβέρνησης και επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος ταυτόχρονα. Οι τροποποιήσεις έδωσαν στον πρόεδρο σχεδόν απεριόριστες εξουσίες και τη δυνατότητα να ασκεί την εξουσία με διάταγμα.

Εικόνα: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μιλά σε προεκλογική εκστρατεία στις 23 Ιουνίου 2018 στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. (Φωτογραφία από τον Chris McGrath / Getty Images)

Στην έκθεσή του ” Freedom in the World 2018 (Η ελευθερία ανά τον κόσμο το 2018)”, ο ΜΚΟ Freedom House κατηγοριοποιεί την Τουρκία ως χώρα “μη ελεύθερη” λόγω “ενός βαθιά λανθασμένου συνταγματικού δημοψηφίσματος που συγκέντρωσε την εξουσία στην προεδρία, της μαζικής αντικατάστασης των εκλεγμένων δημάρχων με κυβερνητικούς διορισμένους, των αυθαίρετων διώξεων ακτιβιστών δικαιωμάτων και άλλων που θεωρούνται εχθροί του κράτους και λόγω των συνεχών απολύσεων των κρατικών υπαλλήλων, γεγονότα που κάνουν τους πολίτες να διστάζουν να εκφράσουν τις απόψεις τους για ευαίσθητα θέματα». Η Τουρκία βρίσκεται επίσης στην κορυφή της λίστας του Freedom house των χωρών όπου η δημοκρατία βρίσκεται υπό παρακμή την τελευταία δεκαετία. Κατά ειρωνικό τρόπο, ακόμη και η Συρία που βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο είναι στο τέλος της λίστας (δηλ. Η δημοκρατία της έχει παρακμάσει το λιγότερο μεταξύ των χωρών που ερευνήθηκαν).

Η Τουρκία του Ερντογάν όδευε προς τη δικτατορία και πριν ακόμη οι Τούρκοι του δώσουν την εξουσία που ήθελε στο δημοψήφισμα του Απριλίου του 2017. Εκατομμύρια αντι-Ερντογάν Τούρκοι είναι τρομοκρατημένοι με την προοπτική περαιτέρω βασανιστηρίων κάτω από μια Ισλαμιστική-εθνικιστική συμμαχία υπό την ηγεσία ενός προέδρου ουσιαστικά χωρίς έλεγχο και ισορροπία. Ο Ιντζέ, ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης εναντίον του Ερντογάν έχει δεσμευθεί να αντεπιτεθεί. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να αντεπιτεθεί από το σημείο όπου πολλοί από τους αντίπαλους του Ερντογάν έχουν καταλήξει.

Ο Burak Bekdil, ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους της Τουρκίας, πρόσφατα απολύθηκε από την κορυφαία εφημερίδα της Τουρκίας μετά από 29 χρόνια, διότι έγραφε τι συνέβαινε στην Τουρκία για το Gatestone. Είναι Μέλος του Middle East Forum.

https://el.gatestoneinstitute.org/12605/%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1

Ψυχρολουσία για τον Ζάεφ από ΕΕ

Από
pcuser
-
0

Νεφέλη Λυγερού
Δεν δόθηκε από την ΕΕ στον Ζόραν Ζάεφ το πολυπόθητο πράσινο φως για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Το ζήτημα θα εξεταστεί σε ένα χρόνο από τώρα, γεγονός που αδειάζει από επιχειρήματα την πολιτική φαρέτρα του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ και περιπλέκει την υπόθεση του δημοψηφίσματος. Κατ’ επέκτασιν απειλεί να τινάξει στον αέρα την συμφωνία των Πρεσπών.

Δεν μπόρεσε να κρύψει την απογοήτευσή του ο Νίκος Κοτζιάς, εξερχόμενος από το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της ΕE. Κι αυτό, διότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, η απόφαση για τον καθορισμό ημερομηνίας έναρξης των διαπραγματεύσεων για την ΠΓΔΜ και την Αλβανία μετατίθεται για το 2019. Σύμφωνα με το κείμενο των Συμπερασμάτων στο οποίο κατέληξαν οι «28», επικράτησε το σενάριο μίας «ημερομηνίας για την ημερομηνία» (date for a date).

Αποφασίστηκε δηλαδή ότι η συζήτηση για τη χορήγηση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών συνομιλιών για τις δύο χώρες των Δυτικών Βαλκανίων θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 2019. Σημειώνεται ότι η πρώτη διακυβερνητική διάσκεψη (Intergovernmental Conference) μεταξύ ΕΕ και των δύο χωρών θα πραγματοποιηθεί στα τέλη του 2019, συνυπολογίζοντας την πρόοδο που θα έχει πραγματοποιηθεί στους τομείς της Δικαιοσύνης και των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών.

Οι υπουργοί της ΕΕ κατέληξαν στην απόφαση αυτή μετά από μια μακράς διάρκειας συνεδρίαση και σκληρή μάχη. Από τη μία, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε σθεναρά τη θέση να δοθεί άμεσα ημερομηνία έναρξης. Από την άλλη, Γαλλία, Ολλανδία και Δανία ζητούσαν την αναβολή της διαδικασίας. Το Βερολίνο βρέθηκε κάπου στη μέση, υιοθετώντας τον ρόλο του γεφυροποιού.

Γεωστρατηγικοί λόγοι

«Εξήγησα ότι για γεωστρατηγικούς και γεωπολιτικούς λόγους, η σημερινή κατάσταση απαιτεί τη βοήθεια στις δύο χώρες της περιοχής και όχι την αναβολή. Εξήγησα, επίσης, ότι η εσωτερική κατάσταση απαιτεί σταθερότητα και ασφάλεια και όχι νέα προβλήματα», είπε ο Κοτζιάς. Σύμφωνα με Ευρωπαίο διπλωμάτη, η Ολλανδία αποδείχτηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο στα σχέδια του Ζάεφ (και του Κοτζιά).

Ο υπουργός της επέμεινε πως παρά την πολύ θετική εξέλιξη στο ονοματολογικό την οποία αναγνωρίζει, η Χάγη θεωρεί πως η ΠΓΔΜ ακόμα δεν πληροί δύο βασικά κριτήρια για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων: την εφαρμογή του κράτους δικαίου και τη διοικητική της ικανότητα. Ο σκεπτικισμός της Γαλλίας εστιάζεται στη θέση ότι η ΕΕ δεν χρειάζεται περισσότερη διεύρυνση.

Στο κείμενο των Συμπερασμάτων στο οποίο κατέληξαν οι «28» και ειδικότερα στο κομμάτι που αφορούσε την ΠΓΔΜ, γίνεται ειδική αναφορά «στην πρόοδο που επιτεύχθηκε με την επίλυση του Σκοπιανού». «Βόρεια Μακεδονία» αποκάλεσε ο Επίτροπος Διεύρυνσης της ΕΕ Γιοχάνες Χαν τα Σκόπια, στην ανάρτησή του στο Twitter αναφορικά με τις συνομιλίες, παρότι το όνομα δεν έχει εγκριθεί ακόμα ούτε μέσω δημοψηφίσματος από την ΠΓΔΜ, ούτε και από την ελληνική Βουλή. «Χαίρομαι που το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο βλέπει φως στα Συμπεράσματα της συζήτησης για τη διεύρυνση της ΕΕ, ειδικά αναφορικά με την Αλβανία και τη μελλοντική Βόρεια Μακεδονία μετά από ένα μακρύ ντιμπέιτ».

Εσωτερικοί εχθροί

Εκτός από τις κακές ειδήσεις που ήρθαν από τις Βρυξέλλες, ο Ζόραν Ζάεφ αντιμετωπίζει και το πρόβλημα με τον πρόεδρο της χώρας του. Ο Γκιόργκι Ιβανόφ χθες υλοποίησε τις απειλές του. Αρνήθηκε να υπογράψει το διάταγμα για το νόμο που κυρώνει τη συμφωνία των Πρεσπών, εξηγώντας ότι ένας από τους άξονες της πολιτικής του στο εκλογικό πρόγραμμα του 2014 ήταν ότι δεν αποδέχεται την αλλαγή του Συντάγματος για να αλλάξει το συνταγματικό όνομα.

Η συμφωνία επέστρεψε στο Κοινοβούλιο, το οποίο αναμένεται να υπερψηφίσει τη συμφωνία και πάλι στις 5 Ιουλίου. Ακολούθως, ο σχετικός νόμος θα σταλεί προς υπογραφή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν έχει δικαίωμα να αρνηθεί δεύτερη φορά. Μπορεί, ωστόσο, να παραιτηθεί με σκοπό να προκαλέσει πρόσθετο πολιτικό πρόβλημα. Μετά την κύρωση της συμφωνίας, το χρονοδιάγραμμα προβλέπει την ανακοίνωση για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, η οποία πιθανόν θα γίνει στα μέσα προς τέλη Ιουλίου. Βάση του Συντάγματος, η περίοδος από την προκήρυξη μέχρι τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος είναι από 60 έως 90 ημέρες. Οπότε το νωρίτερο που μπορεί να γίνει το δημοψήφισμα, είναι στα μέσα προς τέλη Σεπτεμβρίου ή μέσα στον Οκτώβριο.

Ο Ζόραν Ζάεφ, απαντώντας πάντως σε ερώτηση για την μη υπογραφή της συμφωνίας από τον Πρόεδρο Ιβάνοφ, επισήμανε πως ο νόμος θα κυρωθεί για μία ακόμη φορά από την Βουλή, και κατόπιν ο Πρόεδρος είναι αναγκασμένος να υπογράψει. Πρόσθεσε, μάλιστα, πως ελπίζει ότι στο δημοψήφισμα, η μεγάλη πλειοψηφία, πάνω από 80%, θα ταχθεί υπέρ του ευρωπαϊκού μέλλοντος της χώρας και υπέρ της ένταξής της στους ευρωατλαντικούς θεσμούς.

Μένει να δούμε αν η απόφαση που ελήφθη από το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για αναβολή κατά ένα χρόνο θα επηρεάσει και πόσο το κλίμα στην ΠΓΔΜ. Είναι δεδομένο, ωστόσο, πως ο Ζόραν Ζάεφ θα έδινε από πολύ καλύτερη θέση τη μάχη του δημοψηφίσματος εάν είχε στα χέρια του την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Τώρα, αναγκαστικά θα εστιάσει στο χαρτί της ένταξης στο ΝΑΤΟ.

slpress.gr

 Γιατί η νίκη του Ερντογάν μπορεί να μετατραπεί σε εθνική ήττα: “Ο πιο μεγάλος κίνδυνος”…

Από
pcuser
-
1

Γράφει η Ιωάννα Συγκρασίτη

Παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των πρόσφατων διπλών τουρκικών εκλογών και την θριαμβευτική εκλογική επικράτηση του Ταγίπ Ερντογάν και των συμμάχων του Γκρίζων Λύκων, στην Προεδρία και την Εθνοσυνέλευση θυμήθηκα μια παροιμιώδη φράση του Μέγα Ναπολέοντα ότι «ο πιο μεγάλος κίνδυνος γεννιέται τη στιγμή της νίκης». Πράγματι, εκ πρώτης όψεως, το νικηφόρο εκλογικό αποτέλεσμα εδραιώνει και διαιωνίζει την πρωτοκαθεδρία, την πολιτική κυριαρχία και την εξουσία του Ερντογάν. Σε συνδυασμό μάλιστα με τις υπερεξουσίες που η πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση του προσέδωσε, αλλά και με την έπαρση, τον μεγαλοϊδεατισμό, τον ιδιόρρυθμο «ισλαμό-συντηρητισμό» και την αλαζονεία που τον διακρίνουν, κάλλιστα πλέον μπορεί να θεωρηθεί όχι Πρόεδρος αλλά νέο-Οθωμανός Σουλτάνος. Ένας Σουλτάνος που με τη συμπεριφορά του οδηγεί τον λαό του στον διχασμό. Γιατί όπως προείπαμε η νίκη εγκυμονεί κινδύνους. Οι διπλές κάλπες της 24ης Ιουνίου, επιβεβαίωσαν γι’ ακόμα μια φορά, αυτό που επισημένετο και τον Απρίλιο του 2017 αμέσως μετά το δημοψήφισμα, ότι η ενότητα του τουρκικού έθνους τίθεται πλέον εν αμφιβόλλω. Μπορεί ο Ερντογάν να εδραίωσε το καθεστώς του, αλλά όπως όλα δείχνουν, παγιώνεται επικίνδυνα μια βαθιά τριχοτόμηση του εκλογικού σώματος που ξεπερνά την απλή ιδεολογική και κομματική πολυδιάσπαση ή διαφοροποίηση των τούρκων εκλογέων. Πρόκειται για μια φάση χαλάρωσης, μια σταδιακή αποδόμηση του εθνικού συνεκτικού αφηγήματος της Τουρκίας όπως το είχε επιβάλλει στην χώρα ο Κεμάλ Ατατούρκ. Η εν λόγω αποσύνθεση δεν έχει μόνο πολιτικά ή κομματικά αίτια. Η αφετηρία της αγγίζει κάτι βαθύτερο: «την ψυχολογική, την κοινωνική και την πολιτισμική διαφοροποίηση και εχθρότητα των κυρίαρχων πληθυσμιακών ομάδων που συγκροτούν τη σύγχρονη Τουρκία. Οι επαρχίες και η Ανατολία υποστηρίζουν τον Ερντογάν, η κεμαλική Τουρκία και τα παραδοσιακώς φιλελεύθερα παράλια (οι δυτικότροποι και εξευρωπαϊσμένοι Τούρκοι) υποστηρίζουν τον Ιντζέ, ενώ τέλος, οι Κούρδοι της Τουρκίας συσπειρώνονται γύρω από το φιλοκουρδικό HDP του Ντεμιρτάς, που ανέκαμψε θριαμβευτικά στην τουρκική πολιτική σκηνή ακόμη και με τον ηγέτη του στη φυλακή. Κάθε μέρα οι τρεις αυτές πληθυσμιακές ομάδες απομακρύνονται και αποξενώνονται όλο και πιο πολύ μεταξύ τους. Οι διαφωνίες τους παύουν να είναι απλώς πολιτικές και η σύγκρουσή τους όπως προείπαμε αποκτά άλλα χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά απέχθειας και μίσους. Τα πράγματα τείνουν να γίνουν πλέον  ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα. Γι’ αυτό και τα ξέφρενα επινίκια μπορεί να κυοφορούν μοιραίους για την Τουρκία κινδύνους. Η μετεκλογική πολιτική συμπεριφορά του θριαμβευτή Ερντογάν το προσεχές διάστημα θα κρίνει πολλά. Θα απλώσει χέρι συνεργασίας στους εσωτερικούς του αντιπάλους ή θα σκληρύνει ακόμη πιο πολύ τη στάση του σε όποιον δεν τον υποστηρίζει; Θα προβεί σε ένα στοιχειώδη εκδημοκρατισμό της χώρας ή θα συνεχίσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει επιβάλλει μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα; Θα συνεχίσει να χειραγωγεί την δικαιοσύνη, του θεσμούς και την ελευθεροτυπία; Και αν όλα αυτά συμβούν πως θα αντιδράσει η τουρκική κοινωνία; Στην εξωτερική πολιτική,  θα συνεχίσει να ακροβατεί μεταξύ Δύσης, Ευρώπης και Ρωσίας; Θα παραμείνει στο ΝΑΤΟ ή θα απομακρυνθεί κι άλλο από την ατλαντική συμμαχία; Θα συνεχίσει να ανοίγει μέτωπα εχθρότητας με όλα τα γειτονικά κράτη (Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ, Ιράκ, Συρία, Αρμενία); Και αν τελικά αποφασίσει να πολιτεύεται ως νέο-Οθωμανός Σουλτάνος, ποια θα είναι η απάντηση της Ε.Ε και των Η.Π.Α που τόσα χρόνια κάνουν τα στραβά μάτια για να μην «δυσαρεστήσουν» τον μεγάλο ασθενή; Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Εκεί θα κριθεί το παιχνίδι. Στην στάση των Η.Π.Α και της Ε.Ε. Θα συνεχίσουν να ανέχονται τα καπρίτσια, τα πείσματα και τις ασκήσεις ισορροπίας του Ερντογάν; Την αντιδυτική του ρητορική και τις ευθείες βολές και απειλές σε όποιον δεν συναινεί στις απαιτήσεις του; Θα συνεχίσουν την πολιτική κατευνασμού ελπίζοντας μήπως τον φέρουν στα νερά τους ή θα απαντήσουν δυναμικά; Και αν απαντήσουν δυναμικά, έως που θα φθάσει η αντίδρασή τους; Μιας και ξεκινήσαμε με μια ρήση του Μεγάλου Ναπολέοντα, ας κλείσουμε το άρθρο με μια ακόμα ρήση που αποδίδεται στον μεγάλο στρατηλάτη: «Η νίκη δεν σημαίνει τίποτα. Πρέπει να μπορείς να αξιοποιήσεις την επιτυχία». Γιατί μπορεί τελικά, η εκλογική νίκη και ο θρίαμβος του Ερντογάν, να είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα του. Το αδύνατο σημείο του. Η κερκόπορτα που θα οδηγήσει την Τουρκία, αν όχι στην καταστροφή, τουλάχιστον σε μια ανεπανόρθωτη στρατηγική ήττα. Γιατί, όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, τα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα, αλλά και  γιατί στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό, όπως λέει και ο σοφός λαός μας! *Διεθνολόγος Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com

Ο εμφύλιος στην Αυτοκρατορία: Νεοσυντηρητικοί κατά παγκοσμιοποιητών. Αμερική κατά Ευρώπης.

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου JUNE 26, 2018

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.

Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II.

Ούτε και το Breitbart είναι τυχαίο. Είναι το ακροδεξιό σάιτ που διηύθυνε μέχρι πρότινος ο Στηβ Μπάννον, ο πρώην στρατηγιστής και ιθύνων νους της προεκλογικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ, που έσπευσε μάλιστα να εκδηλώσει την ικανοποίησή του για τη νίκη των «εθνικιστών» στην Ιταλία. ‘Οσο για τον γιό του Προέδρου Τραμπ, δεν άφησε με το τουίτ του αμφιβολίες για την στήριξη του πατέρα του προς τον Γκρενέλ και μετά τις δηλώσεις του.

Η συνέντευξη έκανε πάταγο και προκάλεσε μια ομοβροντία αρνητικών σχολίων από τα κύρια δημοσιογραφικά όργανα και του αμερικανικού και γερμανικού κατεστημένου. Και πως να μην κάνει όταν ο κ. Γκρενέλ, όχι μόνο υπερέβη τα διπλωματικά εσκαμμένα, αλλά και δήλωσε ενθουσιασμένος με τα ανερχόμενα «συντηρητικά», και ενίοτε κλίνοντα προς την ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης και ιδίως με τον νέο Καγκελλάριο της Αυστρίας, ενώ εμφανίστηκε επικριτικός για την μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ και για την ευρωπαϊκή «αριστερά», εννοώντας προφανώς όχι την αριστερά όπως την εννοούμε, αν και πια έχει χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα με το ποιος είναι τι, αλλά τους φιλελεύθερους που υποτίθεται ότι εφαρμόζουν «αριστερές» ιδέες.

Τώρα ο Γκρενέλ λέει ότι δεν εννοούσε αυτά που όλοι κατάλαβαν, εντούτοις οι δηλώσεις του έριξαν νερό στον μύλο όχι μόνο της ευρωαμερικανικής σύγκρουσης, αλλά και σε αυτόν της βαθύτερης, όλο και κλιμακούμενης σύγκρουσης «Νεοσυντηρητικών-Εθνικιστών» και «Παγκοσμιοποιητών» στον ίδιο τον πυρήνα του δυτικού (και ισραηλινού) κατεστημένου.

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν τη στιγμή που η ΕΕ μπαίνει σε μια φάση απρόβλεπτης και δυνητικά πολύ σοβαρής κρίσης με την άνοδο της λεγόμενης «λαϊκιστικής» κυβέρνησης στην Ιταλία. Ουδείς μπορεί να προβλέψει τώρα με βεβαιότητα πως θα εξελιχθούν εκεί τα πράγματα. Θα επιμείνει η Γερμανία στην αδιάλλακτη στάση της απέναντι στην ευρωπαϊκή περιφέρεια; Κι αν ναι πως θα αντιδράσουν οι Ιταλοί; Υπάρχει μυστικό σχέδιο του Σαλβίνι να βγάλει την Ιταλία από το ευρώ, σε περίπτωση σύγκρουσης;

Επιτιθέμενη στην Ευρώπη με την επιβολή δασμών, στο θέμα του Ιράν, αλλά και με την προσπάθεια να υπονομεύσει την κατασκευή του γερμανο-ρωσικού αγωγού Nordstream II, η Ουάσιγκτων έχει κάθε λόγο να υποδαυλίσει άμεσα κάθε είδους ενδο-ευρωπαϊκές διαφορές (αλλά και ενδογερμανικές, αφού οι δηλώσεις του Πρέσβη μπορούν να ερμηνευθούν ως υποστήριξη προς την Εναλλακτική για τη Γερμανία AfD). Η Γερμανία είναι υποχρεωμένη να αντιδράσει, αλλά δυσκολεύεται να το πράξει γιατί η πολιτική της έχει αποξενώσει τη μισή Ευρώπη. Ενώ δεν δείχνει διατεθειμένη ούτε και στον κ. Μακρόν, τον Πρόεδρο της Γαλλίας και τις μεταρρυθμιστικές του προτάσεις, να κάνει καμία ουσιαστική παραχώρηση.

Παράλληλα όμως με την σύγκρουση Αμερικής και Ευρώπης, έχουμε και τη σύγκρουση Νεοσυντηρητικών-Εθνικιστών και Παγκοσμιοποιητών.

Οπαδοί των θεωριών του Χάντινγκτον οι πρώτοι, αποβλέπουν στη δυτική κυριαρχία κυρίως με τη χρήση των συγκρούσεων αντιμαχόμενων εθνικισμών και εκμετάλλευσης του δικού τους, διαιτητικού ρόλου στο περιβάλλον ενός «Πολέμου Πολιτισμών». Εκτιμούν ότι η Παγκοσμιοποίηση έχει πλέον φάει τα ψωμιά της, κυρίως γιατί επέτρεψε την φανταστική άνοδο της Κίνας και άλλων περιοχών του Νότου, που θέτει σε αμφισβήτηση τη δυτική κυριαρχία στον πλανήτη.

Οπαδοί των θεωριών του Φουκουγιάμα οι δε, της «Ευτυχούς (που έπαυσε προ πολλού να είναι) Παγκοσμιοποίησης» και της ευρωπαϊκής ενοποίησης οι δε, αποβλέπουν στη συνέχιση της υπέρβασης των Εθνών δια της απρόσκοπτης δράσης των Αγορών, σε ένα περιβάλλον όπου το χρηματιστικό κεφάλαιο τείνει να παίξει τον κυρίαρχο, όχι μόνο οικονομικό, αλλά και πολιτικό και πολιτιστικό ρόλο.

Στο πρώτο στρατόπεδο βρίσκει κανείς το διεθνές ρεύμα του «Νεοσυντηρητισμού», τον Νετανιάχου, τον Τραμπ και τη μεγάλη πλειοψηφία της ευρωπαϊκής άκρας ή ριζοσπαστικής δεξιάς, που έχει υποκαταστήσει τον παραδοσιακό της αντισημητισμό και την εχθρότητά της προς τους «Εβραίους τραπεζίτες», με την εχθρότητα προς το Ισλάμ, στη βάση της οποίας, με δύο-τρεις εξαιρέσεις, όλα τα σημαντικά κινήματα της αντισυστημικής, άκρας δεξιάς έχουν αναπτύξει τώρα πολύ καλές σχέσεις με το Ισραήλ.

Το στρατόπεδο αυτό, αν και δεν έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της διάλυσης της ΕΕ, δείχνει μάλλον να την προτιμά, αν κρίνει κανείς και από ορισμένα λεγόμενα του Τραμπ (τι ωφελεί την Αμερική η ΕΕ), αλλά και από την σαφή υποστήριξη προς το Brexit.

Στο δεύτερο στρατόπεδο συναντά κανείς τον Ομπάμα, τη Μέρκελ, τον Μακρόν, τους εξωδετερωθέντες ήδη σε μεγάλο βαθμό στρατηγούς των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και της Μοσάντ, αυτούς που, σε συμμαχία με το αμερικανικό βαθύ κράτος, δηλαδή το Πεντάγωνο και τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά και τον Ομπάμα, απέτρεψαν τον πόλεμο κατά του Ιράν για περισσότερο από μία δεκαετία. Τελευταία παρέμβαση αυτού του στρατοπέδου, η τοποθέτηση του αμερικανού Υπουργού ‘Αμυνας Ματτίς κατά του βομβαρδισμού της Συρίας, που ζητούσαν να είναι πολύ ισχυρότερος οι συμμετέχοντες στη σχετική σύσκεψη που πήρε τις αποφάσεις στον Λευκό Οίκο (σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal).

Η περιγραφή αυτή είναι ασφαλώς κάπως σχηματική, αλλά περίπου απεικονίζει τη διάταξη δυνάμεων στο εσωτερικό του πυρήνα του δυτικού κατεστημένου και φάνηκε σε κάθε μεγάλη κρίση. Η σύγκρουση των δύο αυτών κομμάτων είναι ενίοτε πολύ σφοδρή, όπως έγινε κατά καιρούς μεταξύ Ομπάμα και  Τραμπ, Σόρος και Νετανιάχου, δεν αφορά όμως την κοινή στρατηγική επιδίωξη, αλλά τα μέσα για να επιτευχθεί

Είναι μια κατάσταση που θυμίζει κάπως τους Ρωμαϊκούς εμφύλιους, όπως π.χ. μεταξύ Αντωνίου και Οκταβίου, που συγκλόνιζαν κατά του ιστορικούς, όταν ξέσπαγαν, ακόμα και το τελευταίο χωριό της Μεσογείου στα χρόνια της Αυτοκρατορίας. (Συχνά, οι ιστορικοί της αρχαιότητας τους αντιπαραβάλλουν με τους εμφυλίους των ελληνικών πόλεων, που ήταν μια διαρκής κατάσταση, με δώδεκα γενηές Ελλήνων να έχουν γεννηθεί και να έχουν πεθάνει μέσα σε κατάσταση διαρκούς εμφυλίου).

Αμφότερες οι πλευρές επιδιώκουν την κυριαρχία της Δύσης στον πλανήτη, του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και του Χρηματιστικού Κεφαλαίου στην οικονομία. Κανένα από τα δύο στρατόπεδα δεν αποδέχεται την ύπαρξη μεγάλων, σχετικά ανεξάρτητων οντοτήτων, όπως η Κίνα και η Ρωσία, αλλά και άλλα ευμεγέθη κράτη. Διαφωνούν όμως σημαντικά ως προς τις μεθόδους που χρησιμοποιούν και προτείνουν για να πετύχουν τους σκοπούς τους, με τους Νεοσυντηρητικούς, πολύ πιο «ριζοσπάστες» στις επιδιώξεις τους, να φαίνονται διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των πυρηνικών απειλών.

Το στρατόπεδο αυτό, πρέπει να σημειώσουμε, διακρίνεται και για τις αντιφάσεις του. Μια Διεθνής των Εθνικιστών συνιστά άλλωστε αφ’ εαυτής μια αντίφαση. Επιπλέον, προσφεύγει συχνότερα από το άλλο σε συστηματική παραπλάνηση ως προς τις επιδιώξεις του και δημιουργία σύγχυσης, εκτός των άλλων γιατί οι επιδιώξεις του δεν είναι συχνά πολύ «παρουσιάσιμες».

Αυτό το στρατόπεδο επιχειρεί να εκμεταλλευθεί την αγανάκτηση που συνέχει σημαντικά τμήματα των πολιτών στα δυτικά κράτη, αγανάκτηση που προκαλείται από τα κοινωνικά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης (και της ΕΕ στην Ευρώπη), αλλά και από την αίσθηση των ανθρώπων ότι δεν έχουν καμιά επιρροή στη ζωή τους, ότι οι ζωές τους, το μέλλον τους, οι χώρες τους έχουν περάσει υπό τον απόλυτο έλεγχο δυνάμεων που δεν ελέγχουν.

Αυτή η ογκούμενη κοινωνική ζήτηση στη Δύση τροφοδότησε τα τελευταία χρόνια και εξακολουθεί να τροφοδοτεί τόσο ρεύματα που πηγαίνουν είτε προς τα «αριστερά» (Σάντερς στις ΗΠΑ, Κόρμπιν στη Βρετανία, Μελανσόν στη Γαλλία, Ποδέμος και Αριστερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος στην Ισπανία, την Αριστερά στην Πορτογαλία, τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, προτού εκφυλισθεί ταχύτατα και πλήρως, χειραγωγούμενος και καθιστάμενος τυφλό και ασυνάρτητο όργανο του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ), είτε προς την ακραία, ριζοσπαστική δεξιά (Τραμπ, οι πρωταγωνιστές του Brexit, Afd στη Γερμανία, Λεπέν στη Γαλλία, Λέγκα στην Ιταλία). Βεβαίως οι ομαδοποιήσεις αυτές είναι πολύ σχετικές, στο μέτρο μάλιστα που τα περισσότερα από αυτά τα ρεύματα δεν έχουν δοκιμασθεί στην εξουσία. Μια ενδιάμεση κατηγορία είναι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία, που εμφανίζεται ως ένα άτυπο υποκατάστατο μιας αριστεράς σε βαθύτατη κρίση στη χώρα αυτή.

Από την άποψη αυτή η κατάσταση στη Δύση σήμερα θυμίζει κάπως, τηρουμένων των αναλογιών, την κατάσταση που επικρατούσε στον Μεσοπόλεμο, μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, και η οποία παρήγαγε εν τέλει πολύ διαφορετικά αποτελέσματα, από το New Deal στην Αμερική και το Λαϊκό Μέτωπο στη Γαλλία, έως τον Ναζισμό στη Γερμανία και τον Μπολσεβικισμό και εν συνεχεία Σταλινισμό στη Ρωσία.

Κλείνοντας, να σημειώσουμε ότι πολλοί άνθρωποι εξεγειρόμενοι ορθώς κατά της Παγκοσμιοποίησης κινδυνεύουν χωρίς να το καταλάβουν να πάνε από την Σκύλλα στην Χάρυβδη, ενώ άλλα χρειάζονται τα έθνη και οι κοινωνίες.

Η σύγκρουση επίσης που περιγράψαμε θα έχει δυνητικά πολύ μεγάλες συνέπειες για την Ελλάδα, στις οποίες θα επανέλθουμε σε άλλη ευκαιρία. Δυστυχώς, ούτε στο ένα ούτε στο άλλο από τα δύο μεγάλα αυτά γεωπολιτικά σχέδια που συγκρούονται, δεν φαίνεται μακροχρόνια να υπάρχει θέση για τους Ελληνες και το κράτος τους

6 Ιουνίου 2018

Αναδεικνύεται πρώτη φορά ευθύνη Τουρκίας στο Κυπριακό

Από
anixneuseis
-
0

20:32 – 26.06.2018

Το μήνυμα ότι όσο η Τουρκία απομακρύνεται από την ΕΕ, δεν ανοίγουν διαπραγματευτικά κεφάλαια και πως η ενταξιακή της πορεία περνά μέσα από την εκπλήρωση των ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων χωρίς διακρίσεις, στέλνουν οι 28 της ΕΕ σε κείμενο συμπερασμάτων για τη διεύρυνση που υιοθέτησαν απόψε στο Λουξεμβούργο.

“Το κείμενο των Συμπερασμάτων για την Τουρκία που υιοθετήθηκε σήμερα από το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ, περιλαμβάνει ισχυρά μηνύματα για την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας και όλες τις κυπρογενείς της υποχρεώσεις”, ενώ

“παράλληλα, επιβεβαιώνεται ο ρόλος κλειδί της Τουρκίας στις προσπάθειες για επίλυση του Κυπριακού, και για πρώτη φορά σε κείμενο Συμπερασμάτων της ΕΕ αποτυπώνεται η ευθύνη της Άγκυρας επί των εξωτερικών πτυχών του Κυπριακού, δηλαδή της ασφάλειας και των εγγυήσεων”, αναφέρει σε γραπτή του δήλωση από το Λουξεμβούργο και τη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της ΕΕ (ΣΓΥ – Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων), ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης.

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου αναφερόμενος στο κείμενο των συμπερασμάτων που υιοθέτησαν οι 28 της ΕΕ τόνισε ότι καταγράφεται “η συνεχιζόμενη άρνηση της Τουρκίας να εφαρμόσει το Πρόσθετο Πρωτόκολλο χωρίς διακρίσεις έναντι όλων των Κρατών-Μελών και υπογραμμίζει ότι η Τουρκία πρέπει να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Κυπριακή Δημοκρατία” και “σε αυτό το πλαίσιο, αφού επισημαίνεται ότι η αναγνώριση όλων των κρατών μελών είναι αναγκαία, γίνεται ξεκάθαρη αναφορά στην Αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, στην οποία περιλαμβάνονται όλες οι υποχρεώσεις της Τουρκίας έναντι της Κύπρου”.

Ο κ. Χριστοδουλίδης τονίζει ακόμη ότι “στο κείμενο των Συμπερασμάτων επιβεβαιώνονται, επίσης, τα Συμπεράσματα του Συμβουλίου του Δεκεμβρίου 2006, τα οποία παραμένουν σε ισχύ, σε σχέση με το μη άνοιγμα και κλείσιμο κεφαλαίων λόγω της άρνησης της Τουρκίας να εφαρμόσει το Πρόσθετο Πρωτόκολλο έναντι της Κύπρου”.

Κατά τον Υπουργό Εξωτερικών, “σημαντικό στοιχείο αποτελεί, επίσης, η συμπερίληψη ρητής αναφορά για την ανάγκη σεβασμού από μέρους της Τουρκίας, της κυριαρχίας επί των χωρικών υδάτων και του εθνικού εναέριου χώρου των κρατών μελών, καθώς και των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, στα οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων, η έρευνα και η εκμετάλλευση των φυσικών τους πόρων”.

Όπως αναφέρει ο Υπουργός στο μήνυμά του “το Συμβούλιο τονίζει, επίσης, ότι η Τουρκία πρέπει να αποφεύγει απειλές ή ενέργειες εναντίον κρατών μελών και εκφράζει την έντονη καταδίκη του για τις παράνομες ενέργειες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο”.

“Την ίδια ώρα, ουσιαστικής σημασίας είναι οι αναφορές σε σχέση με την ένταξη των Κρατών-Μελών της Ένωσης σε διεθνείς οργανισμούς, καθώς και με την ανάγκη συμμόρφωσης της Τουρκίας με όλες τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ σύμφωνα με το Άρθρο 46 της ΕΣΔΑ”, αναφέρει ο Νίκος Χριστοδουλίδης.

Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών “το κείμενο έχει ενδυναμωθεί ιδιαίτερα σε ότι αφορά στο ρόλο της Τουρκίας στη διαδικασία των συνομιλιών για το Κυπριακό και ειδικότερα επί των εξωτερικών πτυχών που άπτονται της ασφάλειας και των εγγυήσεων”.

Επιπλεόν στο κείμενο που υιοθέτησαν οι 28 αναφέρεται ότι “παραμένει κρίσιμης σημασίας η δέσμευση και η συνεισφορά της Τουρκίας στις προσπάθειες για επίτευξη συνολικής λύσης στο Κυπριακό, ενώ για πρώτη φορά αναδεικνύεται η ευθύνη της Τουρκίας στις εξωτερικές πτυχές του Κυπριακού, υπόδειξη που αποκτά ιδιάζουσα σημασία υπό το φως της έκβασης των συνομιλιών στο Κραν Μοντάνα αλλά και της προοπτικής επανέναρξής τους”.

“Η ΕΕ επιβεβαιώνει το ρόλο κλειδί που διαδραματίζει η Τουρκία στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, τονίζοντας ότι η δέσμευση και η συνεισφορά της Τουρκίας στις προσπάθειες εξεύρεσης συνολικής λύσης είναι κρίσιμης σημασίας”, τονίζει ο Υπουργός εξωτερικών. “Την ίδια ώρα, επαναβεβαιώνεται η σταθερή θέση της ΕΕ για εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό, εντός του πλαισίου του ΟΗΕ, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και επί των αρχών πάνω στις οποίες εδράζεται η ΕΕ και το κοινοτικό κεκτημένο”, ξεκαθαρίζει.

Ο κ. Χριστοδουλίδης αναφέρει ότι το Συμβούλιο “για πρώτη φορά χρησιμοποιεί λεκτικό υπό τη μορφή προειδοποίησης προς την υποψήφια προς ένταξη χώρα ότι, ενόσω η Τουρκία απομακρύνεται περαιτέρω από την ΕΕ, οι Βρυξέλλες δεν θα προχωρήσουν στην εξέταση του ανοίγματος κανενός νέου κεφαλαίου και ούτε θα υπάρξει συνέχιση των εργασιών για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας”.

“Καταληκτικά, επιθυμώ να τονίσω ότι, μέσα από τα Συμπεράσματα, η ΕΕ στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα ότι η ενταξιακή της πορεία περνά μέσα από την εκπλήρωση των ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων, χωρίς διακρίσεις, έναντι όλων των κρατών μελών της Ένωσης. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας εξαρτάται αποκλειστικά από την ίδια”, καταλήγει ο Υπουργός Εξωτερικών.

Πηγή: ΚΥΠΕ/http://cyprustimes.com/

Israeli Company Sells State-of-the-Art Tank Defense System to US Army

Από
anixneuseis
-
0
JUNE 26, 2018 12:57 PM

avatarby Benjamin Kerstein

An IDF tank. Photo: Michael Shvadron via Wikimedia Commons.

The Israeli defense company Rafael announced Tuesday that it has sold its state-of-the-art ASPRO-A tank defense system to the US Army.

Known as Ma’il Ruach (“Windbreaker”) in Israel, the ASPRO-A will be provided by Rafael in collaboration with DRS Leonardo for the price of $193 million. The systems will be built in both Israel and the US.

According to Israel’s Channel 2, ASPRO-A is an active defense system for tanks and armored personnel carriers. It is the only system of its kind that has been used in the field. Over 1,000 platforms have been produced, in particular for Israel’s large Merkava tanks.

The system uses advanced sensors to identify threats and then intercept them in a manner similar to Israel’s Iron Dome system, albeit on a smaller scale. It also ascertains the position of the attacker and relays it for targeting so the enemy can be promptly destroyed.

Israeli Company Sells State-of-the-Art Tank Defense System to US Army

«Mια προαναγγελθείσα πολιτική καταστροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξ αιτίας του προσφυγικού;»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Όσο η έκταση της προσφυγικής κρίσης που αντιμετωπίζει η Ευρώπη από το 2014 ήταν απρόβλεπτη, τόσο προαναγγέλλεται το πολιτικό αδιέξοδο που προκαλεί στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι άτυπες συναντήσεις κορυφής, όπως αυτή που έγινε στις Βρυξέλλες στις 24-6-2018, επιβεβαιώνουν αυτό που φοβούνται όλοι αυτοί που υπερασπίζονται το πολύτιμο ευρωπαϊκό κεκτημένο 60 ετών : η Ευρώπη παραμένει μέχρι στιγμής ανίκανη να βρει μια κοινή διέξοδο σε αυτό το σημαντικό θέμα, το οποίο δεν σταματάει πια να καταστρέφει το πολιτικό τοπίο των δημοκρατιών μας. Ποιος ωφελείται ; Η ευρωπαϊκή πολιτικάντικη ακροδεξιά με τελευταίο μεγάλο πρωταγωνιστή σήμερα τον Ιταλό Matteo Salvini, υπουργό εσωτερικών και ηγέτη της Λίγκας. Και η Σλοβενία, με τη σειρά της, υπέκυψε, με την ενεργό υποστήριξη του Ούγγρου Πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν, στις σειρήνες ενός αντιμεταναστευτικού κόμματος, το οποίο αναμένεται να συμμετάσχει στη σύσταση της επόμενης κυβέρνησης στη Λιουμπλιάνα.

Στο χάσμα Ανατολής-Δύσης, μεταξύ των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, ριζικά αντίθετης στην ιδέα να επιβληθούν από τις Βρυξέλλες ποσοστώσεις προσφύγων και σε μια Δυτική Ευρώπη βασισμένη στην αρχή της αλληλεγγύης, έχει προστεθεί ένα ακόμα χάσμα μεταξύ των παραθαλάσσιων χωρών της Μεσογείου  στις οποίες φτάνει η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών και εκείνων που επιθυμούν να αποφύγουν τον τελικό τους προορισμό. Να προσθέσουμε και την σχετική ιταλο-γαλλική ρήξη σε πρωτοφανείς τόνους μεταξύ Macron και Salvini, με αφορμή τον αρχικό

 

αποκλεισμό ελλιμενισμού από τα ιταλικά και μαλτέζικα λιμάνια των ναυαγοσωστικών σκαφών  Aquarius και Lifeline.

Αυτά τα χάσματα, που ενίοτε αγγίζουν και την υστερία, περιπλέκονται από την άνοδο των λαϊκιστικών κομμάτων τα οποία τροφοδοτούνται από τις αντιπαραθέσεις για το προσφυγικό εντός της ΕΕ. Τα κόμματα αυτά βρίσκονται τώρα στην εξουσία σε αρκετές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και συμμετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς στην Αυστρία, τη Σλοβενία και το Βέλγιο. Αλλά είναι πάνω απ ‘όλα η νίκη του κινήματος των 5 Αστέρων, στην Ιταλία, τον Μάρτιο, και ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης με την άκρα δεξιά Lega που επιταχύνει αυτή τη συζήτηση με απρόβλεπτες συνέπειες. Με τον διορισμό του ηγέτη της Lega, Matteo Salvini, ως υπουργού Εσωτερικών, η σχετική αντιπαράθεση έγινε πια αναπόφευκτη. Αφού κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του, ο Σαλβίνι υποσχέθηκε να απελάσει μισό εκατομμύριο μετανάστες από την Ιταλία και μετεκλογικά οι λεονταρισμοί του «πουλάνε» ακόμα περισσότερο σε μεγάλη μερίδα των Ιταλών. Το πρόβλημα – που με τον κυνισμό του ο Σαλβίνι προσποιείται ότι αγνοεί – είναι ότι σήμερα η οργάνωση της επιστροφής των παράνομων μεταναστών στη χώρα καταγωγής τους είναι σχεδόν αδύνατη. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανεπιτυχώς αιτούντων άσυλο, στην πραγματικότητα, παραμένει στην Ευρώπη υπό επισφαλείς συνθήκες.

Οι Βρυξέλλες προσπαθούν να καταλήξουν σε συμβιβασμό σχετικά με τη μεταρρύθμιση του κανονισμού του Δουβλίνου, η οποία απαιτεί τη διαχείριση των αιτήσεων ασύλου στη χώρα της πρώτης άφιξης. Η σκλήρυνση των θέσεων της Ρώμης καθιστά αυτό το συμβιβασμό αδύνατο να βρεθεί. Οι περισσότεροι ευρωπαίοι ειδικοί προβλέπουν τώρα ότι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ κινδυνεύουν να αποτύχουν και πάλι να συμφωνήσουν στο ζήτημα της μετανάστευσης κατά τη σύνοδο κορυφής της 28ης και 29ης Ιουνίου 2018.

Αυτές οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες οδηγούν την Ευρώπη σε καταστροφή ; Ισχύουν δύο προτεραιότητες: η παροχή ασύλου σε όσους την δικαιούνται και η αποτροπή των μεταναστών που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να έρθουν στην Ευρώπη. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ευρωπαϊκου think tank Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία για τη  Σταθερότητα, τέσσερις χώρες, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ελλάδα, συγκέντρωσαν το 2017 περίπου τα τρία τέταρτα (72%) των αιτήσεων ασύλου που αντιστοιχούν σε 509.000 σχετικά αιτήματα, σύμφωνα με τον ηλεκτρονικό LE MONDE στις 06.06.2018. Αυτές οι τέσσερις χώρες ενδιαφέρονται πρωτίστως για τη μεταρρύθμιση και την εναρμόνιση του δικαιώματος ασύλου και για τη διαπραγμάτευση συμφωνιών επαναπροώθησης με τις χώρες προέλευσης, ιδίως με τις αφρικανικές χώρες των οποίων οι υπήκοοι δεν είναι επιλέξιμοι για το καθεστώς του πρόσφυγα.

Θα αφήσουν τα οργανωμένα ευρωπαϊκά κράτη τους ακροδεξιούς να πριονίζουν συστηματικά την εξηκονταετή ειρήνη και ελευθερία μας ή θα βρουν κοινά αποδεκτές λύσεις σε διμερές, τριμερές ή πολυμερές επίπεδο μιας και η ομοφωνία φαντάζει πια σχεδόν αδύνατη ;

Η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής θα μας απαντήσει…

 

 

 

 

 

Ενδείξεις κατάρρευσης.

Από
anixneuseis
-
19

Υπάρχουν τρία στοιχεία τα οποία προοιωνίζονται την κατάρρευση του Συριζα:
-Το πρώτο είναι η σκληρή κριτική που δέχεται ως προς την πολιτική συμπεριφορά του αλλά και το περιεχόμενο της πολιτικής του απο παλιά αριστερά στελέχη όπως ο Περικλής Κοροβέσης και ο Τάκης Φωτόπουλος. Το στυλάκι Τσίπρα, λέμε μεγάλα λόγια και κάνουμε kolotuba όταν έρθει η ώρα, δεν περνάει πιά. Προκαλεί απέχθεια.
-Το δεύτερο είναι το κυνηγητό των στελεχών του, μηδέ του ίδιου του Τσίπρα εξαιρουμένου. Σε λίγο δεν θα μπορούν να βγούν απο τα σπίτια τους. Ο Συριζα ήταν ο πρώτος διδάξας αυτόν τον πολιτικό αμοραλισμό. Δυστυχώς, τον έκανε συνήθεια στον πολιτικό βίο. Είναι μεγάλη αποκαθήλωση για έναν, έστω και γιαλαντσί αριστερό, όπως είναι οι συριζαίοι να πραγματοποιούν εκδηλώσεις υπο την προστασία των ΜΑΤ. Ίσως, αποτελεί τη μέγιστη ντροπή.
-Το τρίτο είναι η απολύτως αντιδημοκρατική συμπεριφορά όλων τους. Όποιος τους κάνει κριτική είναι ακροδεξιός , φασίστας και χιτλερικός. Σήμερα που κριτική τους κάνει το 90 και πλέον τοις εκατό του λαού, είναι ο ελληνικός λαός φασίστας; Ή φασίστες και ναζιστές είναι οι συριζαίοι που επιβάλλουν στο λαό μια υπαγορευμένη απο ιμπεριαλιστικά κέντρα πολιτική; Έχουν την εντύπωση πως απο δημιουργίας της ανθρωπότητας υπήρξαν δυο πολιτικά ρεύματα: η ακροδεξιά και ο Συριζα! Τέτοια βαθιά πολιτική ανάλυση έχουν κάνει. Έχει θολώσει το μυαλό τους. Και εδώ βρίσκει εφαρμογή το “μωραίνει κύριος ον βούλεται απολέσαι”.

1...2,7942,7952,796...3,032Σελίδα 2,795 από 3,032