Erdogan declares victory in presidential election in Turkey

Από

June 25, 2018

By Erin CunninghamJune 24 at 8:43 PMEmail the author The Washington Post.

ISTANBUL — Turkish President Recep Tayyip Erdogan declared victory in a pivotal election Sunday, saying voters had “handed him” the presidency.

Speaking early Monday, Supreme Election Council head Sadi Guven said 97.7 percent of votes had been counted and declared Erdogan the winner, according to the Associated Press.

The election was one of the most consequential votes in years and saw a revitalized opposition unify to challenge the incumbent president, who has ruled Turkey for a decade and a half.

The victor will wield sweeping executive powers under a new presidential system, which curbs the authority of parliament and the judiciary and which critics say entrenches one-man rule.

Erdogan’s ruling party and its nationalist ally also appeared to secure a majority in the legislature, based on unofficial results published by both the state-run news agency and the opposition-linked Election Justice Platform, which was monitoring the count.

Still, Erdogan’s main challenger, Muharrem Ince, and his secular-left People’s Republican Party, or CHP, urged observers to stay at the country’s ballot boxes to ensure votes were counted fairly.

Ince was reported by pro-government media and the pro-opposition platform to have received roughly 30 percent of the vote, with the remaining ballots apparently cast for lesser-known candidates.

The state-run Anadolu Agency said the CHP-led alliance received 34 percent of the parliamentary vote, while Erdogan’s Justice and Development Party, or AKP, lost its majority. But together with its ally, the Nationalist Movement Party, which outperformed at the polls, it will maintain control of the parliament.

The pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party, or HDP, also passed the 10 percent threshold to enter parliament, despite the imprisonment of its leader and presidential candidate, Selahattin Demirtas.

Videos allegedly showing voting irregularities and uncounted ballots circulated on social media Sunday, but the images could not be verified.

Erdogan’s supporters took to the streets in Istanbul and other cities in celebration Sunday night.

The votes for president and parliament were critical tests for Erdogan, 64, who sought reelection to another five-year term. But for the first time, he faced a formidable challenger in Ince, whose charisma and sharp criticism of the president gave him wide appeal. His election rallies drew millions in cities throughout the country.

Erdogan had called surprise snap elections in April, 19 months ahead of schedule, in a move that analysts said was intended to catch the opposition off guard.

On Sunday, prior to the polls closing, there were scattered reports of ballot-stuffing, largely in Turkey’s southeast, where tensions between the government and the ethnic Kurdish minority remain high.

The election council, responding to reports of vote-rigging, announced earlier in the day that it had “taken action” to prevent further fraud, but other officials played down the allegations. A report by the Anadolu Agency said 10 foreigners — including French, German and Italian nationals — had been arrested over alleged attempts to “interfere” in the elections, citing Interior Ministry officials. The report said they were not accredited to monitor the vote.

More than 55 million people were registered to vote, out of a population of 81 million, authorities said.

[In Turkey, the opposition finally unites in bid to end Erdogan’s dominance]

Under Erdogan, the government has presided over a far-reaching crackdown on dissidents, activists and the media, jailing journalists and opposition leaders, and shuttering independent news outlets. Since a coup attempt nearly two years ago, Erdogan has placed Turkey under a state of emergency, and observers say that has interfered with the integrity of the election.

One challenger, pro-Kurdish leader Demirtas, had run his campaign from a jail cell. He was arrested in November 2016 and held on terrorism charges. Other members of his party, HDP, also have been arrested or removed from government positions.

“There’s no justice, no freedom” in this country, said 35-year-old Habib Celebi, a textile worker and HDP voter in Istanbul, Turkey’s largest city.

“We want democracy,” he said. “How can I vote for Erdogan?”

Ince, 54, had condemned what he says are the excesses of the security state under Erdogan and pledged to end emergency rule if elected. His CHP party led the coalition to challenge Erdogan. It is the largest opposition party in parliament.

“If Erdogan wins, your phones will continue to be listened to. . . . Fear will continue to reign,” Ince told the crowd at a rally in Istanbul on Saturday, according to Reuters.

“If Ince wins,” he continued, “the courts will be independent.”

But even as Ince sought to woo working-class voters from Erdogan and his party, the president remained widely popular. His supporters point to Turkey’s economic development as evidence of his leadership. Turkey, they said, was languishing in economic doldrums before the AKP swept to power in 2002. Now, the country has roads, bridges, airports and hospitals.

“I remember a time when we had to wake up at 4 a.m. to go to the hospital because the lines were so long. I remember when we had to wait five days to get bread,” said 56-year-old Tuncay Tek, who said he voted for Erdogan and the AKP on Sunday.

“Erdogan is a godsend,” he said.

[Kurdish voters could hold the key in Turkey’s hotly contested election]

But not everyone was happy with the economy, which has seen high growth but also rising inflation. The Turkish lira tumbled in recent weeks and has lost 20 percent against the dollar this year. Foreign-exchange reserves are dwindling, and investors worry that the president wields outsize influence over the Central Bank.

“If Erdogan stays in power, the results will be catastrophic,” said Ayse Yildirim, 46, who said she voted for the HDP.

“The country is falling apart, we are in debt, there is a currency crisis,” she said. “I returned to Germany from Turkey 10 years ago. And this is the most important election I’ve participated in.”

At another polling station in Istanbul, Erdogan told journalists that Turkey was “staging a democratic revolution,” Reuters reported.

“With the presidential system, Turkey is seriously raising the bar, rising above the level of contemporary civilizations,” he said.

Erin Cunningham is an Istanbul-based correspondent for The Washington Post, covering conflict and political turmoil across the Middle East. She previously was a correspondent at the paper’s bureau in Cairo, and has reported on wars in Afghanistan, Gaza, Libya and Iraq.

Follow @erinmcunningham

https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/turkish-voters-cast-ballots-in-election-seen-as-a-test-for-erdogan/2018/06/24/3044f63a-74b5-11e8-bda1-18e53a448a14_story.html?utm_term=.9ac7a0f31d31

Erdogan’s Election Win Gives Him Vastly Expanded Powers in Turkey

Από

anixneuseis

June 25, 2018

The New York Times

President Recep Tayyip Erdogan of Turkey at a polling station in Istanbul on Sunday.CreditChris Mcgrath/Getty Images

By Carlotta Gall June 24, 2018

ANKARA, Turkey — Turkish voters gave President Recep Tayyip Erdogan a decisive victory in national elections on Sunday, lengthening his 15-year grip on power and granting him vastly expanded authority over the legislature and judiciary.

The election was the first to be held since Turkish voters narrowly approved a referendum last year to give the president — once a largely ceremonial role — sweeping executive powers. Mr. Erdogan will also have a pliant Parliament, with his conservative party and its allies having won about 53 percent of the vote in legislative elections on Sunday.

Mr. Erdogan has overseen a crackdown on lawyers, judges, civil servants and journalists under a state of emergency declared after a failed coup two years ago. His critics had portrayed Sunday’s election as their last chance to prevent Turkey from becoming an authoritarian state.

The victory has potentially grave consequences for cooperation within NATO, security in Iraq and Syria, and control of immigration flows into Europe.

Turkey has continued to cooperate with its Western partners on counterterrorism efforts, but Mr. Erdogan has tested the NATO alliance by drawing closer to President Vladimir V. Putin of Russia, buying an advanced Russian missile defense system and planning a Russian-built nuclear reactor in Turkey.

As in other countries where strongmen have gained at the ballot box, many Turkish voters appeared to have accepted Mr. Erdogan’s argument that powerful centralized authority was essential to forge a strong state and guard against the threat of terrorism.

Supporters cheered outside the Justice and Development Party headquarters in Istanbul.CreditAris Messinis/Agence France-Presse — Getty Images

The results released by the official Anadolu news agency showed Mr. Erdogan with just under 53 percent of the vote, enough to spare him from a runoff against his leading challenger, Muharrem Ince, who won nearly 31 percent.

At 10:30 p.m., Mr. Erdogan, 64, gave a short televised speech to applauding supporters at the gates of Huber Pavilion, one of his residences in Istanbul.

“It seems the nation has entrusted me with the duty of the presidency, and to us a very big responsibility in the legislature,” Mr. Erdogan said. “Turkey has given a lesson of democracy with a turnout of close to 90 percent. I hope that some will not provoke to hide their own failure.”

Mr. Erdogan said he would travel to Ankara, the capital, to make his traditional victory speech from the balcony of his party headquarters.

Flag-waving crowds gathered after midnight at the party headquarters, waiting for him to appear. He finally emerged at 3 a.m. Monday.

Mr. Erdogan acknowledged that his own party had taken a hit in the campaign, but said the result was a vindication of his ability to deliver. “The winner is the politics of providing services,” he said. “The winner is the supremacy of the national will. The winner is Turkey, the Turkish nation. The winner is all the aggrieved people in our region, all the oppressed in the world.”

DISPATCHES By Cora Engelbrecht, Carlotta Gall, Ben Laffin and Michael Downey 6:14

What Turkey’s Snap Election Means to Its Voters

What does an election look like when democracy’s very survival is in question? To find out, we came to Turkey, where President Recep Tayyip Erdogan has been in power for more than 15 years.Published OnJune 24, 2018

Opposition parties initially called his claim of victory premature, but after midnight, Bulent Tezcan, the vice chairman of Mr. Ince’s party, the Republican People’s Party, conceded defeat in a brief televised speech.

“Our citizens should not be provoked, whatever the result is,” he said, urging his supporters to continue their campaign for democracy through peaceful means.

The victory means Mr. Erdogan will almost certainly make good on his desire to become the country’s longest-ruling leader, surpassing Mustafa Kemal Ataturk, who founded the modern Turkish republic out of the ruins of the collapsed Ottoman Empire.

Under the new system brought in by last year’s referendum, Mr. Erdogan can run for a second term as president — and a third, if he were to call an early election — opening the possibility that he could stay in office until 2032.

In parliamentary races, Mr. Erdogan’s party placed first, with more than 42 percent of the vote, the Anadolu agency reported, enough to retain a majority in alliance with the Nationalist Movement Party, which received about 11 percent.

Defenders of Turkey’s multiparty democracy did receive some cause for hope: The H.D.P. party, a liberal democratic party that emphasizes minority rights and is led by an imprisoned Kurd, Selahattin Demirtas, surpassed the 10 percent threshold needed to enter Parliament.

Scanning the voting lists at a polling station.CreditYasin Akgul/Agence France-Presse — Getty Images

The deputy head of the Supreme Election Board said five parties had passed the threshold.

Soner Cagaptay, a scholar and author who has called Mr. Erdogan a “new sultan” in the vein of the absolute rulers of the Ottoman Empire, said the new Parliament would be the most politically diverse in 35 years, with nearly every major political faction represented.

Support for Mr. Erdogan appeared to be similar to its level in last year’s constitutional referendum, “suggesting that polarization around his simultaneously adored and loathed persona continues to divide Turkey,” Mr. Cagaptay said.

Amanda Sloat, an Obama administration official who is a senior fellow at the Brookings Institution, said that “one of the country’s biggest challenges for the foreseeable future remains the deep polarization of Turkish society.”

She said Mr. Erdogan’s reliance on the Nationalist Movement Party for its majority “means foreign policy will likely remain influenced by nationalist considerations.”

But she said the hard-fought election showed that Turkish democracy was resilient.

“The opposition parties ran surprisingly strong, energetic and competitive campaigns,” Ms. Sloat said. “Parliament will be diverse, with the coalition system ensuring the representation of a wide range of parties — including the Kurds.”

The victory for Mr. Erdogan and his allies appeared to defy last-minute polls indicating that they were in danger. The final opinion poll conducted by the independent Metropoll suggested that Mr. Erdogan might suffer a double blow, being forced into a second round of voting for the presidency and losing control of Parliament.

Supporters of Mr. Erdogan’s celebrating outside his party’s headquarters in Istanbul.CreditJeff J Mitchell/Getty Images

The election was seen in large measure as a referendum on Mr. Erdogan’s rule, with many voters expressing concerns about what they say is his growing authoritarian streak and a struggling economy, which they blame on corruption and mismanagement.

The economy, once a strong point for Mr. Erdogan, has stumbled badly in the last year. Turkey has accumulated significant foreign debt, the Turkish lira has lost 20 percent of its value and direct foreign investment has plunged as investors have been scared off by the president’s increasingly belligerent and anti-Western tone.

The economic turmoil may make Mr. Erdogan more careful about picking fights with the West, but it could also spell growing unrest and political challenges at home against a newly energized and unified opposition.

Bekir Agirdir, founder of the polling firm Konda, predicted that Mr. Erdogan would struggle to rule the country: His constitutional changes in 2017 to create an executive presidency were approved narrowly, 51 percent to 49 percent.

“He cannot rule the remaining 49 percent,” Mr. Agirdir said in an interview before Sunday’s election. He suggested that Mr. Erdogan was bound to see a showdown eventually. “This is the rehearsal. The real election will be in two to three years’ time.”

Many in the opposition saw the campaign as a final chance to save democracy. “We are crossing the last bridge before it falls,” said Burcu Akcaru, a founder of the new Good Party. “Then we leave the country.”

Muharrem Ince, one of the main opposition candidates, addressing journalists outside the High Electoral Board in Ankara.CreditAli Unal/Associated Press

Mr. Erdogan called the election two months ago — they had not been expected until November 2019 — in hopes of scoring a big win that he maintained would be a turning point for the country, allowing him to create a stronger, more powerful state.

When he came to power 15 years ago, Mr. Erdogan won wide support as a pro-European, moderate Islamist who supported democracy and economic liberalization. But over the years the earlier philosophy was replaced by a more personal and dictatorial rule, particularly after the failed coup in July 2016. Along the way, he either abandoned or alienated many of his allies.

The new presidential system will codify the executive powers Mr. Erdogan has already been exercising under the state of emergency. Under the new system, the office of prime minister, which Mr. Erdogan held from 2003 to 2014, will be abolished. The cabinet will be composed of presidential appointees rather than elected lawmakers. And Parliament’s powers are reduced, including oversight of the budget.

Mr. Erdogan has imprisoned many of his critics, including thousands of Kurdish politicians and activists, members of civil society organizations, and Islamists accused of being followers of Fethullah Gulen, the cleric whom Turkish leaders accuse of organizing the coup attempt.

Devlet Bahceli, the leader of the Nationalist Movement Party, whose result on Sunday ensures the alliance’s parliamentary majority for Mr. Erdogan, said of the opposition: “They wanted to demolish us, they couldn’t manage; they wanted to ravage us, they failed.”

“Those who spell disasters hit the consciousness of Turkishness and fell apart,” he said.

The election’s losers must now figure out how to maintain a voice in an increasingly authoritarian nation.

Mr. Demirtas, the imprisoned Kurdish leader whose left-leaning minority-rights party won 11 percent of the vote, had urged Turks to vote against Mr. Erdogan and his allies, encouraging them to grab an opportunity before entering a “dark and obscure tunnel.”

“What you go through nowadays is only a trailer of the one-man regime. The most frightening part of the movie hasn’t even started yet,” he warned. “Everything will be arranged in accordance with the desire, pleasure and interests of one man. You will feel unable to breathe in a regime of fear and despair; you will feel like you are strangled.”

Follow Carlotta Gall on Twitter: @carlottagall

A version of this article appears in print on June 25, 2018, on Page A1 of the New York edition with the headline: Erdogan Extends Power in Turkey, Winning Election.

https://www.nytimes.com/2018/06/24/world/europe/turkey-election-erdogan.html?emc=edit_mbe_20180625&nl=morning-briefing-europe&nlid=19194320180625&te=1

Η συμφωνία της γραβάτας

Από

anixneuseis

June 25, 2018

Κώστας Λαπαβίτσας. Saturday, 23 June 2018

Για να εκτιμήσουμε τη σημασία της συμφωνίας του Γιούρογκρουπ του Ιουνίου του 2018 είναι απαραίτητο να πάμε δυο χρόνια πίσω και να αναφερθούμε πρώτα στη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Τότε τέθηκε το πλαίσιο για το ελληνικό χρέος μέσα στο Τρίτο Μνημόνιο που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόσφατη συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα – αυτή της γραβάτας – είναι απόρροια της προηγούμενης και στην πράξη ακόμη χειρότερη, όπως θα δούμε παρακάτω.

Το Γιούρογκρουπ του Μαΐου 2016

Η συμφωνία του Μαΐου 2016 περιλάμβανε βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Συγκεκριμένα:

Να βελτιωθεί τεχνικά η σειρά των αποπληρωμών για το χρέος προς το EFSF,
Να γίνουν τεχνικές αλλαγές στη χρηματοδότηση του EFSF/ESMώστε να μειωθεί ο κίνδυνος από πιθανή άνοδο των επιτοκίων και,
Να μην πληρωθούν τόκοι για το 2017 στο ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για επαναγορά χρέους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Μνημονίου (ένα μικρό ποσό, λίγο πάνω από 11 δις).

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, επιφανειακά.

Ταυτόχρονα το Γιούρογκρουπ προέβλεψε και μεσοπρόθεσμα μέτρα, τα οποία θα εφαρμόζονταν εάν και όταν το Τρίτο Μνημόνιο ολοκληρωνόταν με επιτυχία. Συγκεκριμένα:

1.Την πλήρη κατάργηση των τόκων για το ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για επαναγορά χρέους στη διάρκεια του Δευτέρου Μνημονίου.

2.Την επιστροφή των κερδών από τα ομόλογα της ΕΚΤ και του ESM.

3.Τη χρήση τυχόν αδιάθετων κονδυλίων του Τρίτου Μνημονίου για να αποπληρωθούν παλαιότερα χρέη κι έτσι να γίνει ελάφρυνση των συνολικών τόκων.

4.Επιμήκυνση και αλλαγές στις πληρωμές των τόκων του χρέους προς το EFSF (που είναι περίπου το ένα τρίτο του συνολικού χρέους της Ελλάδας), ώστε να υπάρξει ελάφρυνση.

Και πάλι ήταν φανερό ότι τα μέτρα αυτά δεν πρόσφεραν καμιά ουσιαστική βελτίωση στο θέμα του χρέους. Επιπλέον, για να τα κάνει πράξη το Γιούρογκρουπ απαιτούσε από την Ελλάδα να συμμορφωθεί πιστά με το πρόγραμμα. Δηλαδή να εφαρμόσει θηριώδη λιτότητα, γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, και απορρύθμιση των αγορών.

Η πολιτική διαχείριση 2016-2018

Η πολιτική διαχείριση μιας τέτοιας συμφωνίας ήταν εξαιρετικά απαιτητική για τον ΣΥΡΙΖΑ και χρειάστηκε να επιστρατευτεί όλη η μαεστρία της ηγετικής ομάδας στην ‘επικοινωνία’. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, το ‘παράλληλο πρόγραμμα’, τα ‘αντίμετρα’, ή τον πόνο ψυχής καθώς η κυβέρνηση επέβαλε καταιγίδα φόρων στο πλαίσιο της μνημονιακής λιτότητας; Κυρίως όμως έκλεινε το μάτι στον ελληνικό λαό λέγοντας ότι, αν κάνουμε όλα όσα μας ζητάνε, τελικά θα έχουμε μια γενναιόδωρη ρύθμιση για το χρέος. Δε μπορεί, μας το είχαν υποσχεθεί ήδη από το 2012, όταν το χρέος μας ήταν αναλογικά πολύ μικρότερο. Τώρα που έφτασε σχεδόν το 180% του ΑΕΠ, οι φίλοι και ‘εταίροι’ μας θα φανούν γενναιόδωροι και θα μας ανταμείψουν.

Έτσι πορεύτηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα επόμενα δύο χρόνια και αναδείχθηκε στην πλέον πειθήνια μνημονιακή κυβέρνηση που γνώρισε η Ελλάδα. Για την ακρίβεια βασιλικότερη του βασιλέως πετυχαίνοντας πλεονάσματα λιτότητας πολύ μεγαλύτερα από αυτά που απαιτούσε το Γιούρογκρουπ. Το 2017 ξεπέρασε το 4%, πολύ πάνω από το 1,75% που προέβλεπε το Τρίτο Μνημόνια. Όχι απλώς καλοί μαθητές, αλλά αριστούχοι, υποδείγματα.

Το Γιούρογκρουπ του Ιουνίου 2018

Πέρασε λοιπόν ο καιρός, ακολουθήθηκε πιστά το Τρίτο Μνημόνιο, εφαρμόστηκαν και τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, και φτάσαμε στην ώρα της ρύθμισης του χρέους, της τελικής πράξης της μνημονιακής περιόδου. Τι αποφάσισε το Γιούρογκρουπ;

Πρώτο, την κατάργηση της πληρωμής τόκων για το περίφημο ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για να γίνει η επαναγορά χρέους με το Δεύτερο Μνημόνιο.

Δεύτερο, την επιστροφή των κερδών από τα ομόλογα της ΕΚΤ και του ESM.

Τρίτο, για το χρέος προς το EFSF, την επέκταση της περιόδου χάριτος κατά δέκα χρόνια (δηλαδή μέχρι το 2032) και την επιμήκυνση της μέσης ωρίμανσης επίσης κατά δέκα χρόνια.

Αυτά.

Το Γιούρογκρουπ δεν υιοθέτησε ούτε καν όσα μεσοπρόθεσμα μέτρα είχαν προταθεί στη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Δεν υπήρξε δηλαδή συμφωνία να χρησιμοποιηθεί ένα σοβαρό ποσό από τα αδιάθετα κονδύλια του Τρίτου Μνημονίου για να γίνει αποπληρωμή άλλων, ακριβότερων χρεών ώστε να υπάρξει συνολική ελάφρυνση.

Συμφωνήθηκε όμως να πάρει η Ελλάδα την πέμπτη και τελευταία δόση του προγράμματος, ύψους 15 δις, από τα οποία τα 5,5 δις θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για διευκόλυνση της εξυπηρέτησης του χρέους (ίσως για αποπληρωμή ενός μέρους του χρέους προς το ΔΝΤ) και τα 9,5 δις για να σχηματιστεί το περιβόητο ‘μαξιλάρι’, που πλέον θα ξεπεράσει τα 24 δις, ώστε να βγει η χώρα στις αγορές. Όλα αυτά υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2022 και 2,2% κατά μέσο όρο μέχρι το 2060! Και φυσικά θα υπάρξει ‘ενισχυμένη εποπτεία’ με τέσσερις επισκέψεις το χρόνο, καθώς και σταδιακή επιστροφή των κερδών από τα ομόλογα της ΕΚΤ και του ESM – με αιρεσιμότητα – ώστε να τηρείται το πλαίσιο.

Για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση Τσίπρα ηττήθηκε στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Για μια ακόμη φορά οι ‘εταίροι’ μας φάνηκαν αμείλικτοι, δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους και στη ουσία έδειξαν ότι το κεφάλαιο Ελλάδα έχει κλείσει γι’ αυτούς. Η μακροπρόθεσμη πρόβλεψη που έκαναν για το χρέος είναι ότι, όταν με το καλό έρθει το 2032, θα το ξανασκεφτούν …

Τι θα ακολουθήσει;

Η συμφωνία αυτή είναι η τελική. Δεν υπάρχουν άλλες διαπραγματεύσεις, τα μνημόνια τελειώνουν επισήμως τον Αύγουστο του 2018 και η Ελλάδα θα ζήσει με αυτούς τους όρους. Τι σημαίνει αυτό;

Μέχρι το 2022 η χώρα θα είναι υποχρεωμένη να κινηθεί σε καθεστώς εξαιρετικά σκληρής λιτότητας με πρωτοφανή πλεονάσματα που σημαίνουν συνεχή φορολογική πίεση και ελάχιστο δημοσιονομικό χώρο για παροχές και ελαφρύνσεις προς τα στρώματα που έχουν χτυπηθεί ανελέητα. Θα πρέπει επίσης να εφαρμόσει τα μέτρα περικοπής των συντάξεων το 2019 και κατόπιν τα μέτρα μείωσης του αφορολόγητου. Θα πρέπει τέλος να συνεχίσει να εφαρμόζει σειρά δομικών νεοφιλεύθερων αλλαγών υπό την εποπτεία των δανειστών. Με τόσο μεγάλη πίεση στην ενεργό ζήτηση η ετήσια ανάπτυξη όλο αυτό το διάστημα πολύ δύσκολα θα ξεπεράσει το 2%.

Παράλληλα η χώρα θα δοκιμάσει να δανείζεται τακτικά από τις ανοιχτές αγορές. Για τα πρώτα δύο περίπου χρόνια το ‘μαξιλάρι’ προσφέρει μια κάλυψη, αλλά τα επιτόκια παγκοσμίως είναι στην ανοδική φάση του κύκλου, ο δανεισμός των αναπτυσσομένων χωρών είναι και πάλι τεράστιος και τα χρηματιστήρια είναι σε έξαρση. Για μια χώρα με την αναπτυξιακή δυναμική της Ελλάδας και με χρέος περίπου 180% του ΑΕΠ, η έξοδος στις συνθήκες αυτές είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένη. Ανά πάσα στιγμή τα επιτόκια μπορεί να γίνουν απαγορευτικά και ο δανεισμός να καταστεί ανέφικτος.

Μακροπρόθεσμα, τέλος, η εικόνα είναι τελείως απογοητευτική. Το πολυθρύλητο ‘ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης’ ήταν μια άσκηση επί χάρτου για να πειστούν οι δανειστές ότι η κυβέρνηση θα είναι πολύ αυστηρή στα δημοσιονομικά με την ελπίδα ότι κάτι θα μας δώσουν στο χρέος, ώστε να υπάρξει κάποια μακροπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξης. Δεν έγινε απολύτως τίποτε και η προοπτική που εμφανίζεται είναι τραγική. Η Ελλάδα έχει αρνητική καθαρή αποταμίευση και ένα τραπεζικό σύστημα που μειώνει τις πιστώσεις κάθε χρόνο. Οι επενδύσεις δεν έχουν καμία δυναμική, ενώ η ελπίδα ότι θα έρθουν ξένες επενδύσεις που θα αλλάξουν τα πράγματα είναι απλώς ευχολόγιο. Πάνω απ’ όλα, η χώρα χάνει συνεχώς το καλύτερα εκπαιδευμένο κομμάτι του εργατικού της δυναμικού, ιδίως τη νεολαία. Η Ελλάδα μετατρέπεται σταθερά σε χώρα γερόντων, με τεράστιο χρέος και εξαιρετικά αντιαναπτυξιακές πολιτικές που πηγάζουν από την εξυπηρέτηση του χρέους.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε στην εξουσία καταγγέλοντας τα μνημόνια και το χρέος. Όταν όμως βρέθηκε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, αποδέχθηκε και τα μνημόνια και το χρέος για να παραμείνει στην εξουσία. Σε τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων και έφτιαξε μια μνημονιακή πραγματικότητα για τη χώρα. Μετά έβαλε γραβάτα για να πανηγυρίσει. Ας μην έχει ψευδαισθήσεις για το τι θα πει η ιστορία.

Το τουρκικό “ραντεβού με την ιστορία”

Από

anixneuseis

June 24, 2018

Μιχαηλίδης Νίκος*

Αντίθετα με τις κυρίαρχες αναλύσεις και πεποιθήσεις, η προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών και προεδρικών εκλογών στην Τουρκία δεν οφείλεται στην υποτιθέμενη βουλιμία του Ταγίπ Ερντογάν για περισσότερη εξουσία και χρήμα αλλά ούτε και στην επερχόμενη οικονομική κρίση.

Οφείλεται σε κάτι πολύ βαθύτερο και στρατηγικό που αφορά το μέλλον αυτής της χώρας. Η απόφαση επίσπευσης των εκλογών αποτέλεσε επιλογή του τουρκικού βαθέως κράτους, δηλαδή των ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών πληροφοριών της χώρας, προκειμένου να προλάβουν τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή αναφορικά με το κουρδικό ζήτημα. Επιδίωξη αυτών των δυνάμεων είναι να καταργήσουν το κοινοβουλευτικό σύστημα και να εγκαθιδρύσουν ένα αλά τούρκα προεδρικό με όλες τις εκτελεστικές εξουσίες συγκεντρωμένες στα χέρια του προέδρου και χωρίς θεσμικούς ελέγχους και αντίβαρα. Επιθυμούν να εγκαθιδρύσουν μια δημοκρατικοφανή δικτατορία ούτως ώστε και να ελέγξουν απόλυτα το εσωτερικό αλλά και να αποφύγουν την διεθνή κατακραυγή.

Κεντρικός στόχος αυτών των θεσμικών και πολιτικών αλλαγών είναι η σε βάθος χρόνου αποτροπή και εξουδετέρωση της πολιτικής επιρροής των Κούρδων καθώς και η αποκατάσταση της κρατικής εξουσίας μετά από τις μαζικές εκκαθαρίσεις Γκιουλενιστών και άλλων φιλοδυτικών στελεχών της δημόσιας διοίκησης. Το τουρκικό κράτος επιχειρεί να ξανασταθεί στα πόδια του και να κάνει reboot, επιστρέφοντας στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Επιπλέον η εισβολή του τουρκικού στρατού στη Συρία και στο Ιράκ και η πιθανότητα επέκτασης των εχθροπραξιών προϋποθέτουν πλήρη έλεγχο του κρατικού συστήματος στο εσωτερικό και περιθωριοποίηση όσων δυνάμεων αντιτίθενται σε αυτές τις τυχοδιωκτικές πολιτικές. Για όλους αυτούς τους λόγους η χώρα εξακολουθεί να παραμένει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης εδώ και δύο χρόνια.

Είναι γεγονός ότι το παραδοσιακό κεμαλικό κρατικό κατεστημένο ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την ανάδυση ενός αυτόνομου κουρδικού πολιτικού δρώντα στο πολιτικό σύστημα της χώρας γιατί θεωρούσε ότι απειλείται η κρατική ιδεολογία, ο κεμαλικός εθνικισμός, η ενότητα και η ασφάλεια της χώρας. Επομένως πάγια επιδίωξη της “βαθιάς Τουρκίας” είναι η περιθωριοποίηση του κουρδικού κινήματος όπως αυτό σήμερα εκφράζεται από το κόμμα HDP. Αν το κουρδικό κόμμα αφηνόταν να δράσει ελεύθερα, σε λίγα χρόνια θα αποτελούσε ίσως τη δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη του τουρκικού κοινοβουλίου λαμβάνοντας υποστήριξη και από φιλελεύθερους δυτικότροπους Τούρκους, από μεγάλα τμήματα της νεολαίας της αλεβιτικής θρησκευτική κοινότητας αλλά και από μετριοπαθείς σουνίτες μουσουλμάνους που επιθυμούν ειρηνική επίλυση του κουρδικού προβλήματος και εκδημοκρατισμό!

Έτσι το κουρδικό κόμμα θα συμμετείχε με αξιώσεις σε μελλοντικές κυβέρνησης συνασπισμού, σε συνεδριάσεις του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας αλλά και στη διοίκηση κρίσιμων κρατικών θεσμών από την άμυνα και τις μυσAdd Newτικές υπηρεσίες μέχρι τα υπουργεία ενέργειας, παιδείας και εξωτερικών. Επιπλέον πολλά νομοσχέδια θα εξαρτώνταν από την ψήφο των βουλευτών του. Εκτός των προαναφερθέντων, οι επίσημες κρατικές προβλέψεις και στατιστικές για συντριπτικές δημογραφικές ανατροπές υπέρ του κουρδικού πληθυσμού στην Ανατολία τα επόμενα χρόνια καθώς και οι εξελίξεις σε Ιράκ και Συρία, ήρθαν να εντείνουν τους τουρκικούς φόβους για μελλοντική κουρδική κυριαρχία στην Τουρκία αλλά και στη Μέση Ανατολή.

Έτσι το τουρκικό βαθύ κράτος αποφάσισε να εκκαθαρίσει το κουρδικό πολιτικό κίνημα στο εσωτερικό του, φυλακίζοντας δημάρχους, χιλιάδες στελέχη του αλλά και την ίδια την ηγεσία του. Παράλληλα ξεκίνησε πόλεμο εναντίον της ένοπλης πτέρυγά του, το ΡΚΚ, εντός και εκτός Τουρκίας. Οι δυνάμεις που αυτή τη στιγμή ελέγχουν το κράτος στην Τουρκία θεωρούν πως το κουρδικό πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί μόνο μέσω των όπλων! Το δηλώνουν άλλωστε δημόσια δίχως κανέναν ενδοιασμό. Πρόκειται για έναν άκρως επικίνδυνο παραλογισμό που απειλεί να βάλει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή. Επιπλέον ο σχεδιασμός και η επιδίωξη του τουρκικού κράτους για αλλοίωση των δημογραφικών ισορροπιών στις κουρδικές επαρχίες αλλά και στη βόρεια Συρία είναι κομμάτι αυτής της στρατηγικής εξόντωσης και εξανδραποδισμού των κούρδων και των δημοκρατικών κοινωνικών δυνάμεων γενικότερα.

Η αλλαγή του συντάγματος και του πολιτειακού καθεστώτος της Τουρκίας σε αλά τούρκα προεδρικό, στοχεύει στο να αποκλείσει διά παντός από την πολιτική διαδικασία και από την λήψη των αποφάσεων όχι μόνο την κουρδική κοινότητα, αλλά και την σουνιτική μουσουλμανική μετριοπαθή μεσαία τάξη, τους φιλελεύθερους αλεβίτες και τους εκκοσμικευμένους φιλοδυτικούς τούρκους πολίτες που επιθυμούν διακαώς ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της χώρας τους. Αυτές οι κοινωνικές ομάδες επιδιώκουν περαιτέρω αποκέντρωση και ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αντ᾽αυτού, ο στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες, μέσω του Ερντογάν και άλλων ελεγχόμενων συστημικών πολιτικών δρώντων, προωθούν ακόμα μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι την ατζέντα Ερντογάν, εκτός από τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, πρόεδρο της ναζιστικής τουρκικής ακροδεξιάς και άνθρωπο του βαθέως κράτους, την υποστηρίζει δημόσια ακόμα και η γνωστή εθνικίστρια πρώην πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ καθώς και άλλα στελέχη του παλαιού κεμαλικού εθνικιστικού κατεστημένου τα οποία είναι γνωστά και για την ιδιαίτερη “αγάπη” τους προς την δική μας χώρα. Επομένως, λίγο νόημα έχει αν θα κερδίσει ο Ερντογάν ή ο Ιντζέ. Τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, η Τουρκία θα παραμείνει Τουρκία…και μάλιστα πιο επιθετική! Ας μην καλλιεργούμε ψευδαισθήσεις. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορικών διαστάσεων πρόκληση.

Ο Νίκος Κ. Μιχαηλίδης είναι διδάκτορας ανθρωπολογίας του Πρίνστον.

tovima.gr

Cyprus, Israel, Greece pledge deeper military ties

Από

anixneuseis

June 24, 2018

Israeli Defense Minister Avigdor Lieberman, left, Cypriot Defense Minister Savvas Angelides, center, and Greek Defense Mininister Panos Kammenos walk past a military police honor guard as they enter the Zenon Search and Rescue Coordination Center for a trilateral meeting in Larnaca, Cyprus, on Friday, June 22, 2018. Cyprus is playing host to the second such meeting of the three defense ministers that aims to bolster military and security cooperation between the three countries. (Petros Karadjias/Associated Press)

By Menelaos Hadjicostis | APJune 22

LARNACA, Cyprus — Cyprus, Israel and Greece must forge deeper military ties to improve security and more effectively counter common threats in a turbulent region, the countries’ defense ministers said Friday.

Cypriot Minister Savvas Angelides and his Israeli and Greek counterparts Avigdor Lieberman and Panos Kammenos said they also seek to expand cooperation on cybersecurity, joint military drills and search and rescue operations in the eastern Mediterranean.

The Israeli defense minister said the threat of terror attacks and the challenges posed by illegal migration in a region he called “an ocean of violence” where “rogue states” operate must be met collectively.

“It’s much better to counter regional threats together,” Lieberman told a news conference. He also said Israel will host the ministers’ next trilateral meeting.

The ministers also hailed the first conference bringing together Cypriot, Greek and Israeli companies active in the military industry.

The Greek minister also said a eurozone decision paving the way for Greece to end its eight-year bailout program will positively impact the country’s armed forces.

In a clear reference to Turkey, the Cypriot minister said closer defense cooperation poses no threat to any other country and helps secure the ongoing search for gas in the eastern Mediterranean.

Cyprus and Israel have discovered gas deposits off their coasts and continue searching for more. Turkey has objected to the search off Cyprus, fearing that the benefits of those findings will not be shared with Turkish Cypriots in the breakaway northern part of the ethnically divided island.

The Cypriot government says any potential hydrocarbon wealth will be equitably shared after a reunification deal is reached.

https://www.washingtonpost.com/world/europe/cyprus-israel-greece-pledge-deeper-military-ties/2018/06/22/bb720976-760b-11e8-bda1-18e53a448a14_story.html?noredirect=on&utm_term=.35a261294356

An island nation in the Mediterranean Sea is running dry

Από

anixneuseis

June 24, 2018

NBC

Countries in the eastern Mediterranean are increasingly vulnerable to drought as the changing climate brings higher temperatures and less precipitation.

Friday, June 22nd 2018, 2:00 pm EDT

Updated:

Friday, June 22nd 2018, 2:00 pm EDT

MARONI, Cyprus — The salty water of the Mediterranean in plain view from Charis Christoforou’s olive farm is no help to the cracked, white earth suffering from a third year of drought.

A shortage of rain combined with clouds of dust carried over from the water-starved Middle East has slashed Christoforou’s olive production to a quarter of what it was less than two decades ago. Even cactuses are struggling to survive.

But there are few easy fixes as this island nation of almost 1.2 million people faces the looming reality of life without fresh water.

Cyprus and other countries in the eastern Mediterranean are increasingly vulnerable to drought as the changing climate brings higher temperatures and less precipitation, according to Petteri Taalas, the general secretary of the World Meteorological Organization.

Reservoirs behind dams are at just 21.9 percent of capacity across Cyprus.

Image: Cyprus drought — **The reservoir behind the Kouris dam — the largest in the country — is down to just 16.7 percent of its capacity.Petros Karadjias / for NBC News**

The government here imposed restrictions on using water for irrigation this month. The move was unpopular with farmers, but officials say it is the only way to prevent the reservoirs from running dry before the end of the year.

Taps continue to flow in urban areas because of a supply of more costly potable water that has been transformed from seawater by four desalination facilities.

“This is not enough,” said Theodoulos Mesimeris, a climate-change expert with the country’s environment ministry.

The semi-arid country is accustomed to periods of drought, but Mesimeris said the frequency of these dry conditions is expected to increase over the next decade. At the same time, demand for water has increased because of a growing urban population and booming tourism sector.

“The needs we have today, they are very different from the past,” he said. “It’s a difficult issue to handle.”

‘I DON’T THINK THEY HAVE A FUTURE’

Dead grass crunches beneath Christoforou’s feet as he walks through the farm he inherited from his father in 2015. Despite the challenges of a changing climate, he said he remains optimistic that the business will be sustainable.

The 34-year-old mechanical engineer said he’s trying everything to reduce his costs and keep up production.

He has access to public water, but it costs twice as much as pumping from his own boreholes. That’s become an expensive necessity now that his wells have started drawing salt water as the Mediterranean leaches into the barren aquifers below.

To deal with the lack of rain, Christoforou said he’s stopped tilling the soil to lock in moisture, makes mulch out of the dead grass and twigs to diminish the sun’s rays, and uses natural traps to keep insects away.

In addition to dry conditions, extreme weather is also taking a toll. Christoforou’s attempts to grow grapes were dashed by rare hailstorms that hit the island in the first few days of June. The Ministry of Agriculture said that resulted in nearly 100 percent losses for some crops.

Christoforou sees tourism as a potential revenue stream to support his struggling organic farm. He plans to build villas on the property where tourists can stay to taste his organic olive oil, honey and herbs and learn about sustainable farming practices.

But he’s less certain about the island’s agriculture industry as a whole. Christoforou said he’s the only organic farmer in the area. Neighboring farms continue tilling their soil, increasing the risk for erosion when rains come in sudden sweeps.

“I don’t think they have a future,” he said. “If they don’t change their ways to be more eco-friendly, they will have problems.”

DESALINATION

Adriana Bruggeman, a professor of hydrology and water management at the Cyprus Institute, a research organization, said no matter what civilians do to conserve water, there is simply not enough of the natural resource to fill the need.

But most of the 3.65 million sun-seekers who visited the island last year — including 1.25 million from the United Kingdom — were most likely oblivious to the crisis.

“It’s nothing like Cape Town,” she said, referring to the South African city’s crisis this year, which forced residents to forgo regular showers and flushing toilets. “In the cities, for tourism, nobody will notice.”

Cyprus has learned to manage drought through experience. A similar crisis in 2008 forced the country to import water on tankers from Greece.

Yiannis Papazoglou, a mechanical engineer with the country’s water development department who was involved with bringing water in from abroad, said he hopes that scenario won’t be repeated.

The reservoir behind the Kouris dam — the largest in the country — is down to just 16.7 percent of its capacity. Papazoglou said that is better than a decade ago, when the volume of water dropped to well below 1 percent.

By restricting the use of water for agriculture, he said the department is ensuring there is enough water for this year and next if drought conditions persist.

The nearby city of Limassol is supported by a desalination plant that converts around 10.6 million gallons of water daily. The facility is operated privately and the water is then sold to the government and distributed.

A half-mile pipe sucks in water from the Mediterranean Sea, filtering out as much debris as possible, explains Giannis Gounarides, a mechanical engineer with operator MN Limassol Water Co. The water then works its way through a complex filtration system developed by Israel’s national water company, Mekorot, that includes reverse osmosis and the addition of minerals and chlorine for taste and safety.

The water costs about 85 cents per cubic meter (264 gallons) — much higher than the 10 to 12 cents it costs to treat and distribute the same amount of fresh water.

SUFFERING CROPS

The government turned off the taps to seasonal crops this month, meaning significant losses for farmers.

Permanent crops, like trees that are harder to replace when they die, are receiving roughly 25 percent of their water needs simply to keep plants alive.

The Riverland Dairy Bio Farm is in the center of the island, roughly 30 miles from the south coast. Vassilis Kyprianou raises goats and sheep and produces hay and seasonal crops in greenhouses there.

To support his own water needs, Kyprianou has three boreholes and captures rainwater in two massive tanks. Without regular rain, the tanks are getting low and crops are suffering.

Kyprianou said he produced 55 percent less hay compared with years when rain is adequate. It means he’ll have to import feed from overseas — at a 35 percent higher cost than growing it himself.

Pumping groundwater is also becoming more expensive as the diesel required for the job increases in price, he said. “I worry about this, but I’m always positive,” he said. “I believe nature can make the balance, but we need people to have a vision.”

Kyprianou wants to see the government prioritize the agriculture sector. He said less water should be allocated for tourism areas and conservation practices like what he’s implemented at his property could be scaled nationally. “We could collect water at each house,” he said.

‘THE MOST HATED PERSON IN CYPRUS’

Pambos Hajipakkos, the country’s chief water officer, acknowledges there is plenty of criticism of the government’s efforts to mitigate the crisis. “There is no way I can keep everybody happy,” he said. “I was told by a friend of mine that these days I’m the most hated person in Cyprus.”

Deciding who gets water and how much is a delicate calculation that considers economic and social issues, Hajipakkos said.

Farmers argue they have international contracts they must deliver on and their own livelihoods to maintain, but tourism is a far bigger contributor to the country’s economy. Agriculture represented just 2 percent of the country’s GDP in 2016, while tourism’s direct and indirect contributions amounted to 21.4 percent.

Image: Ayia Napa — **Ayia Napa is a popular destination for tourists.Patrick Baz / AFP/Getty Images file**

There are also practical considerations when choosing what initiatives to implement. “Would shutting down all the swimming pools really make a difference?” Hajipakkos asked.

Negotiations are underway to expand the capacity of the Limassol desalination plant to produce an extra 5.3 million gallons of water daily. With that increase, Hajipakkos said the city could function without any rainfall.

The construction of a fifth plant on the island is also up for bid for the Paphos region. Long term, Hajipakkos said he wants major pipelines built to better connect the water system across the country in case one of the plants breaks down.

“Things happen,” he said. “Your air conditioner goes wrong midsummer. Desalination plants go out of operation because they need maintenance or something happens.”

Plans have been developed to improve wastewater treatment and collection at the capital to create more water for irrigation, he said. Farmers are also being encouraged to shift toward more drought-resistant crops.

Hajippakos said he’d like to see heftier fees for homes that use high amounts of water to create incentives for conservation.

“You have to adjust with what you have,” he said.

http://www.nbc-2.com/story/38487828/an-island-nation-in-the-mediterranean-sea-is-running-dry

The Fate of Turkey’s Democracy Lies With the Kurds

Από

anixneuseis

June 24, 2018

The Atlantic

REUTERS/Sertac Kayar

Ahead of tomorrow’s elections, Ankara is expected to tamper with the vote and make life difficult for members of the embattled minority group.

DIEGO CUPOLO

JUN 23, 2018

Supporters of Turkey’s main pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party (HDP) attend a rally in Diyarbakir, Turkey June 20, 2018. SERTAC KAYAR / REUTERS

DIYARBAKIR, Turkey—This past Sunday, four Kurdish candidates running for office in Turkey’s June 24 elections rolled into the rural town of Hani to rally their supporters. The candidates, along with their campaign team, had been speaking from atop their bus to a crowd of some 150 people for about 10 minutes before a plain-clothed policeman ordered them to leave. The candidates, members of the minority-focused, left-leaning Peoples’ Democratic Party (HDP), climbed down from the bus and began arguing with the policeman. Suddenly, six armored vehicles rolled in. Roughly 30 security personnel—some wearing ski masks and all carrying automatic rifles—surrounded the rally. Following a tense standoff, the campaigners were allowed to stay. But now, they were encircled by soldiers as a surveillance drone hovered overhead and a police officer videotaped the event. A turret gun on a nearby armored car rotated, occasionally stopping when it landed on the crowd. “We’ve been to many towns this week and we didn’t receive treatment like this,” one campaigner shouted over their jeers.

Across Turkey, HDP members on the campaign trail have reported similar incidents of intimidation. As of Friday, at least 375 HDP campaigners had been detained and 18 arrested, according to the party. Though the HDP drew about six million votes in the June 2015 elections, about 13 percent of the electorate that year, state officials accuse the party of being a political extension of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), an outlawed militia founded in the late 1970s.

HDP officials deny any links to the PKK. Regardless, pressure on the party has escalated as PKK fighters in the southeast continue the military campaign they began following the collapse of peace talks with the government in 2015. Further aggravating matters, Kurdish-majority districts have borne the brunt of the ongoing state of emergency instituted by President Recep Tayyip Erdoğan following the failed coup of 2016. In these districts, the state replaced 94 elected officials with hand-picked trustees. HDP Co-Chair Selahattin Demirtas has also been jailed for 20 months on terrorism charges, and has yet to be convicted. He is currently running for president from his prison cell.

All this has hurt Erdoğan’s standing among Kurds in both the pro and anti-HDP camps. This comes as he seeks to consolidate governing powers under his presidency, which he hoped to extend when he called for this Sunday’s snap presidential and parliamentary elections back in April. Instead, due to a falling currency and the rise of challenger Muharrem Ince of the Republican People’s Party, he now faces the most serious test of his 16-year rule. What should have been an easy win for Erdoğan has become a tight race—one that could hinge on the Kurdish vote.

This election will be Turkey’s first under the wide-ranging election reformspushed through in March by Erdoğan, his Justice and Development Party (AKP), and their nationalist allies in parliament. Those reforms merged voting districts and changed the location of polling stations in Kurdish-majority districts, greatly inconveniencing voters in those areas. The reforms also weakened ballot-verification protocols, a change that may invite greater voter fraud, and allow police and soldiers to monitor polling stations on election day. Erdoğan has said the changes are necessary for “security reasons,” but opponents have insisted that the reforms could suppress the Kurdish vote. “When we are talking about security problems, the state of conflict was more intense in the November 2015 elections and April 2017 referendum,” Zulkuf Karatekin, head of election affairs at the HDP office in Diyarbakir, told me. “These decisions are only being taken now to prevent the HDP supporters from going to the ballot boxes and casting their votes.”

Turkish law requires political parties to draw at least 10 percent of the total vote in order to enter the parliament. If a party falls below that threshold, its votes would be redistributed among competitors based on their election performance—in most cases, that means they’d go to the AKP. In order to avoid a second-round vote and secure a majority in parliament, Erdoğan and his party will need at least 50 percent of the vote on Sunday. For this reason, pressuring HDP supporters plays largely to his favor, which he admitted in a leaked speech to AKP members in Istanbul. “If the HDP falls below the election threshold, it would mean that we would be in a much better place,” Erdoğan said. “You will take the voter lists for each ballot box and conduct special work,” he added.

Salime Zingil is the HDP’s co-chair for Lice, a small town in the southeast regularly placed under military curfew due to ongoing conflicts in the region. Outside Zingil’s office, a campaign poster featuring a smiling Demirtas covers a large hole in the door, created by the police when they kicked their way in during one of their many raids on the HDP outpost. She said the new regulations allowing security personnel to enter polling stations could intimidate voters in her district, who, according to her, mostly favor the HDP. The armed guards could also keep election observers from entering voting stations, as reportedly happened during the 2017 presidential referendum.

Another big challenge for the HDP is the relocation of 1,090 ballot boxes in Kurdish districts; this will require about 120,000 voters to travel farther to reach polling stations. The relocations originally impacted 144,000 voters, but HDP officials have managed to reverse many of these changes in recent weeks. Still, some voters in Turkey’s southeast, many of whom do not own cars, will need to travel up to 16 miles through rural areas with few paved roads and countless security checkpoints in order to vote.

Zingil said her party has organized transportation services to accommodate such residents, but cannot predict what obstacles they may face. “In the past, when we were transporting voters, the military would stop us and say there were mines on the road ahead and that the road was closed,” Zingil told me. “This could happen again.”

State officials did not respond to multiple interview requests, but Mehdi Eker, an AKP deputy in Diyarbakir, told the Financial Times the number of voters impacted by ballot-box relocations was too small to sway results, given that Turkey’s electorate includes some 59 million voters. “The PKK and their devotees, the HDP, put pressure on people,” Eker said, insisting the election reforms would ensure greater integrity at the ballot box. “This time people will be much more free.”

Most ballot-box relocations are occurring in places like Hani and Lice, near the mountains regularly bombed by Turkish jets searching for PKK hideouts. But some are happening in places like Resik, a largely pro-HDP village in southeast Turkey of 171 mostly elderly voters that has been conflict-free for decades. “I’m supposed to make sure that every person is able to vote,” village leader Abdulbari Fahrioglu told me. “But now that the ballot box is in [another] village, I don’t have any jurisdiction there.”

The validity of the physical ballots and the envelopes in which they are cast has also come into question. In past elections, both the ballot and the envelope were required to carry official stamps from Turkey’s Supreme Electoral Council (YSK). After the reforms in March, along with decisions made just four days before election day, the stamps are no longer required. In conjunction, these actions will weaken anti-fraud measures, effectively legalizing the voting irregularities documented during last year’s referendum in which opposition parties questioned the validity of 2.5 million votes. “In 2017, there were accusations of ballot stuffing and voter intimidation coming from the southeast combined with statistical irregularities where districts that had been heavily opposed to Erdoğan suddenly swung dramatically in his favor,” Nicholas Danforth, a senior analyst at the Bipartisan Policy Center in Washington, D.C., told me. “Since the first free election in 1950, there’s never been this much concern about the fairness of the vote count itself,” he said.

To track allegations of voter intimidation and track voting irregularities, several Turkish NGOs and Bar Associations have set up call centers. The HDP has also set up a phone app that its ballot-box observers can use to track the official vote count.

But while protecting the vote is crucial to preserving democratic integrity, open avenues for political expression are also vital, Abdullah Zeytun, an official with Turkey’s Human Rights Association in Diyarbakir, told me. Erdoğan dominates TV coverage, and banners with AKP slogans vastly outnumber opposition posters. Zeytun said it was no secret that state resources were being directed and used largely to the benefit of Erdoğan’s AKP.

As we spoke, Zeytun told me two plain-clothed police officers were sitting just outside, and that his group has been under daily surveillance for years. Government officials, he said, have been using the ongoing state of emergency to suppress opponents through mass detentions, dismissals, and forced closures of numerous civil society organizations and media outlets.

What most concerned Zeytun was the possibility that Erdoğan may take actions to undermine his opponents’ efforts to protect the vote, under the vague justification of “security reasons.” “It’s definitely one of the most unfair elections in our history,” he said. “It has more injustices than we experienced in the nineties—only without the extrajudicial killings of politicians.”

DIEGO CUPOLO is a reporter and photojournalist based in Ankara. He is the author of Seven Syrians: War Accounts From Syrian Refugees.

https://www.theatlantic.com/international/archive/2018/06/turkey-erdogan-kurds-vote-hdp-akp/563573/

Ποιος θα νικήσει, λοιπόν, στις τουρκικές εκλογές;

Από

anixneuseis

June 24, 2018

YAVUZ BAYDAR*

Oι δημοσκοπήσεις, λίγες μόνο μέρες πριν από τις κάλπες, δείχνουν τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν να προηγείται, αν και με μικρή διαφορά, των αντιπάλων του.

Το αποτέλεσμα των αυριανών εκλογών στην Τουρκία θα καθορίσει το μέλλον της χώρας, τη φύση του καθεστώτος, τις προσεγγίσεις για την επίλυση των ενδημικών προβλημάτων και τη στάση της Αγκυρας στη διεθνή σκηνή.

Η επιλογή των ψηφοφόρων στις 24 Ιουνίου αντικατοπτρίζει την υπαρξιακή αγωνία των Τούρκων και την πρόθεσή τους να δώσουν τέλος στη βαθιά πολιτική κρίση, που σοβεί στη χώρα τους από τις ημέρες των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης το 2013. Στις ημέρες εκείνες μπορούμε επίσης να εντοπίσουμε τις πρώτες προσπάθειες του τότε πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν και του κόμματός του, AKP, να δοκιμάσουν τα όρια της τουρκικής δημοκρατίας.

Σε ό,τι αφορά την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθεροτυπία, η κυβέρνηση απέτυχε οικτρά. Στο τέλος εκείνης της χρονιάς, δύο μεγάλα σκάνδαλα δοκίμασαν εκ νέου την κυβέρνηση, αποδεικνύοντας ότι το κυβερνών κόμμα και ο ηγέτης του αδιαφορούν παντελώς για τον σεβασμό του νόμου και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Η μόνη διέξοδος «κανονικότητας» παρέμεινε η προοπτική επίλυσης του κουρδικού προβλήματος. Η προσπάθεια αυτή διατηρήθηκε από την κυβέρνηση του AKP για 18 μήνες, προτού ο ίδιος ο Ερντογάν δώσει τέλος στην ειρηνευτική πρωτοβουλία μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2015.

Οι εκλογές εκείνες προκάλεσαν σεισμό, με το φιλοκουρδικό HDP να καταλαμβάνει 80 βουλευτικές έδρες, το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία του. Από τα τέλη του 2015 και ένθεν, η ενδημική κρίση της Τουρκίας είχε πλέον καταστεί πρόδηλη στη διεθνή κοινότητα, επιτρέποντας στον Ταγίπ Ερντογάν να υιοθετήσει χωρίς τύψεις τη στρατιωτική κλιμάκωση στις κουρδικές επαρχίες. Η απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016 και η διαρκώς παρατεινόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιβεβαίωσαν την πεποίθηση του Ερντογάν ότι πρέπει να ακολουθήσει «σκληρή γραμμή» σε όλα τα μέτωπα.

Το όνειρο του Ερντογάν αφορά πλέον ένα μείγμα απολυταρχίας, νεοοθωμανισμού, μεσανατολικού μπααθισμού και γνωρισμάτων από αυταρχικά κεντροασιατικά καθεστώτα. Επιπλέον, ο Ερντογάν και ο κύκλος επαγγελματιών κολάκων, που συγκεντρώθηκε στο νεόδμητο ανάκτορό του και στα ανώτατα κλιμάκια του κυβερνώντος κόμματος, θεωρούν ότι αποτελούν τους τελευταίους προστάτες της πίστης.

Αν το δημοψήφισμα, που διεξήχθη στις 16 Απριλίου 2017, αποτελούσε την ύστατη προσπάθεια νομιμοποίησης των απολυταρχικών σχεδίων του Ερντογάν, οι σημερινές εκλογές θα είναι η τελική δοκιμασία.

Αντίπαλος η οικονομία

Ολα έμοιαζαν να πηγαίνουν κατ’ ευχήν για τον Τούρκο πρόεδρο, μέχρι πριν από λίγους μήνες, όταν ο Ερντογάν ήλθε αντιμέτωπος με τον πραγματικό του αντίπαλο: την οικονομία. Η πεποίθησή του ότι η πολιτική χαμηλών επιτοκίων θα διατηρούσε τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα, η διατήρηση της απατηλής εικόνας της Τουρκίας ως ιδανικού επενδυτικού προορισμού και οι ψευδαισθήσεις, που καλλιέργησαν στον πρόεδρο οι συνήθεις αυλοκόλακες, ανάγκασαν τον Ερντογάν να παρακολουθήσει «ζωντανά» την κατάρρευση του τουρκικού εθνικού νομίσματος και την απώλεια εμπιστοσύνης των επενδυτών στην κυβέρνησή του.

Το αποτέλεσμα μηνών αναταραχής είναι η προοπτική ξεσπάσματος βαθιάς οικονομικής κρίσης μετά τις εκλογές, όταν οι λαϊκιστικές προεκλογικές εξαγγελίες θα δώσουν μοιραία τη θέση τους σε μέτρα σκληρής λιτότητας και αυξήσεις τιμών.

Ποιος θα νικήσει λοιπόν στις σημερινές εκλογές; Παρότι η επιτυχία της τουρκικής οικονομίας έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό ανάχωμα ενάντια στις υπερβολές του Ερντογάν και του κόμματός του, οι επιπτώσεις της κρίσης –όπως είδαμε και στη γειτονική Ελλάδα– αργούν να εμφανιστούν και να επηρεάσουν κάθε νοικοκυριό. Αυτό εξηγεί ίσως γιατί οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Ερντογάν να προηγείται ακόμη –παρότι με μικρή διαφορά– των αντιπάλων του. Η επιρροή του προέδρου στον ευσεβή πληθυσμό της Ανατολίας και των παραλίων της Μαύρης Θάλασσας παραμένει ισχυρή. Την ίδια στιγμή, ο Ερντογάν συνεχίζει να ποντάρει ότι η σουνιτική, συντηρητική μεσαία τάξη θα τον υποστηρίξει και πάλι, φοβούμενη για τα προνόμιά της, όπως την υγειονομική περίθαλψη, την Παιδεία και τις υποδομές που απολαμβάνει.

Δυσκολίες

Για τις εκλογικές δυσκολίες του Ερντογάν ευθύνονται, όμως, και δύο ακόμη παράγοντες: Η ψυχοσύνθεση του απρόβλεπτου ηγέτη του κοσμικού νεοκεμαλικού CHP, Μουχαρέμ Ιντζέ, ο οποίος αποδείχθηκε «σκληρό καρύδι». Ο ευφυής Ιντζέ, που σε αντίθεση με την κομματική ηγεσία, συνηθίζει να προσεύχεται δημόσια σε ισλαμικά τεμένη, επέλεξε καινοτόμο τακτική, εστιάζοντας τη ρητορική του στην ταξική διάσταση της τουρκικής πολιτικής σκηνής και στην ανάγκη απομάκρυνσης του Ερντογάν από την εξουσία. Ο δεύτερος κρίσιμος παράγοντας είναι οι Κούρδοι ψηφοφόροι, οι οποίοι αποτελούν ποσοστό 15% του εκλογικού σώματος. Είναι φανερό ότι οι περισσότεροι από αυτούς έτρεφαν μεγάλες προσδοκίες από τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του Ερντογάν. Η μεταστροφή του Τούρκου προέδρου προς μία ένοπλη αντιμετώπιση του κουρδικού ζητήματος οδήγησε ακόμη και τους πλέον συντηρητικούς Κούρδους ψηφοφόρους μακριά από το AKP.

Παρότι άγνωστο, παραμένει εάν το αποτέλεσμα της κάλπης θα σταθεί ικανό να απομακρύνει τον Ερντογάν από τον αγαπημένο του θρόνο, ένα είναι σίγουρο: αν το HDP εξασφαλίσει ποσοστό άνω του 10% και εισέλθει στην Εθνοσυνέλευση, η εποχή της πλειοψηφίας του AKP θα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Αυτό εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους ο Ερντογάν επιλέγει την κλιμάκωση των διασυνοριακών επιχειρήσεων εναντίον του PKK στο Ιράκ, αλλά και την όξυνση της ρητορικής του κατά της Ελλάδας, σε μία προσπάθεια να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους, γύρω από δοκιμασμένες εθνικιστικές συνταγές.

* Ο κ. Yavuz Baydar είναι διευθυντής της ανεξάρτητης ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Ahval.

kathimerini.gr

Το μείζον ζήτημα

Από

anixneuseis

June 24, 2018

23.06.2018 : 21:31

Τέλος καλό όλα καλά, θα μπορούσε να πει κανείς μετά τη ρύθμιση του χρέους. Θα μπορούσαμε, βεβαίως, να το είχαμε πει πολύ νωρίτερα, αν δεν περνούσε η χώρα τη μεγάλη και ακριβή περιπέτεια του 2015. Χάθηκαν τρία χρόνια με τεράστιο κόστος για τον μέσο Ελληνα πολίτη με τα παραμύθια για το «κούρεμα» και το σκίσιμο των μνημονίων. Ας κοιτάξουμε, όμως, μπροστά. Το μείζον ζήτημα δεν ήταν ποτέ το χρέος, αλλά το μεγάλωμα της πίτας, η ανάπτυξη. Η οικονομία θα σέρνεται έως ότου επιτευχθεί ένα πραγματικό αναπτυξιακό σοκ, το οποίο η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να υλοποιήσει λόγω ιδεοληψιών και παλαιών γραμματίων έναντι συ-ντεχνιών και συμφερόντων.

“Καθημερινή”

Οι εκλογές στην Τουρκία είναι η συνέχεια της πορείας των Σελτζούκων και των Οθωμανών! – Το σχέδιο του Ερντογάν αποκαλύπτεται

Από

anixneuseis

June 23, 2018

(Φωτ.: EPA / Erdem Sahin)

Στο άρθρο που ακολουθεί, ο Ιμπραχίμ Καραγκιούλ –γενικός διευθυντής της εφημερίδας Yeni Şafak, επικοινωνιακής ναυαρχίδας του Ερντογάν– περιγράφει το ιδεολογικό εθνοθρησκευτικό δόγμα του φιλόδοξου Τούρκου προέδρου, που συνοψίζεται στη διεκδίκηση των εδαφών του Εθνικού Όρκου.

Το κείμενο δε αποκτά ιδιαίτερη σημασία γιατί δημοσιεύεται την παραμονή των εκλογών και αποτελεί έκκληση προς τους Τούρκους πολίτες που ενστερνίζονται τα ιδεολογικά… νάματα του AKP και του Ερντογάν.

Οι αναγνώστες μας πρέπει να συγκρατήσουν ότι ο συγγραφέας του άρθρου δεν είναι ένας απλός αρθρογράφος, αλλά, όπως έχει αποδειχτεί και από άλλα άρθρα του που έχουν δημοσιευτεί σε κρίσιμες περιστάσεις, αποτελεί την ιδεολογική εμπροσθοφυλακή του Ερντογάν και του AKP. Μοιάζει να είναι ο άνθρωπος που σχεδιάζει και χαράσσει το δρόμο, και στη συνέχεια ακολουθεί η υλοποίηση και η πορεία από τον Ερντογάν και το τουρκικό κράτος. Το άρθρο αυτό θα πρέπει να διαβαστεί σ’ αυτό το πλαίσιο.
Σ.Κ.

Γράφει ο İbrahim Karagül στην εφ. Yeni Şafak:
Δεν είναι πλέον δυνατόν να σταματήσει κανείς την Τουρκία. Από τούδε και στο εξής κανείς δεν θα μπορέσει να θέσει αυτή τη χώρα υπό κηδεμονία και να την κάνει υποχείριό του. Είτε οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, είτε οι ευρωπαϊκές χώρες, είτε άλλη χώρα ή δύναμη, κανείς δεν θα μπορέσει να βάλει την Τουρκία σε υποζύγιο. Δεν είναι δυνατόν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους την Τουρκία είτε με εξωτερική επέμβαση είτε από το εσωτερικό, μέσω των «εσωτερικών συνεργατών» τους.

Κι αυτό επειδή ήδη η Τουρκία είναι ένα από τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας και δεν έχει πλέον ανάγκη τέτοιες σχέσεις μονόπλευρης εξάρτησης και δεν πρόκειται να έχει στο μέλλον.

Οι ΗΠΑ δεν μας δίνουν τα F-35, έχουν ξεκινήσει το εμπάργκο όπλων, οι χώρες της ΕΕ προσπάθησαν να παρέμβουν στις εκλογές και έχουν θέσει σε εφαρμογή ένα μυστικό εμπάργκο, το Ισραήλ έχει λάβει θέση απέναντί μας, οι συνεργάτες όλων αυτών στο εσωτερικό τα έχουν χάσει, θόλωσε το μυαλό τους, ορισμένες αραβικές χώρες έχουν χρησιμοποιηθεί ως ελεύθεροι σκοπευτές, τρομοκρατικές οργανώσεις έχουν κινητοποιηθεί… Όμως κανείς δεν μπορεί να μας κάνει τίποτα, οι επεμβάσεις τους δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα. Με τέτοιες μεθόδους όχι μόνο δεν θα μπορέσουν να θέσουν την Τουρκία υπό τον έλεγχό τους, αλλά ούτε καν να της ασκήσουν επιρροή.

Μετά τις εκλογές της 24ης Ιουνίου θα έχουν τελειώσει οι συζητήσεις για τα εσωτερικά μας και θα γίνουμε μια χώρα εξωστρεφής, που ανοίγεται στον κόσμο. Δεν θα είμαστε πλέον μια χώρα εσωστρεφής, αλλά μια χώρα που δεσπόζει στην περιοχή και τον κόσμο. Μια χώρα που δεν θα αγωνίζεται να λύσει τα εσωτερικά της προβλήματα, αλλά μια ανερχόμενη δύναμη με εξαιρετική περιφερειακή κινητικότητα. Θα δούμε μια χώρα που δεν θα συζητάνε για τα εσωτερικά της αλλά για τα όσα κάνει έξω από τα σύνορά της.

(Φωτ.: EPA / Erdem Sahin)

Θα δούμε μια Τουρκία που δεν θα προσπαθεί να νικήσει την τρομοκρατία στο έδαφός της, αλλά εκεί όπου είναι οι ρίζες της και η πηγή της. Θα δούμε μια χώρα που όχι μόνο δεν γίνονται εις βάρος της επιχειρήσεις, αλλά θα διεξάγει επιχειρήσεις στο εξωτερικό· μια χώρα που δεν θα αντιμετωπίζει τις απειλές στα σύνορά της, αλλά θα αμύνεται στην πηγή τους, εκεί από όπου προέρχονται.

Τώρα πλέον δεν θα μιλάμε γι’ αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά ο κόσμος θα συζητάει για μας, γι’ αυτά που κάνει η Τουρκία. Τώρα θα γίνουμε μια χώρα που δεν θα ενεργεί σύμφωνα με τα σχέδια που κάνουν οι άλλοι, αλλά θα ενεργεί σύμφωνα με τα δικά της περιφερειακά και παγκόσμια σχέδια. Τώρα πλέον μπαίνουμε σε μια περίοδο που δεν θα έχουν νόημα οι νουθεσίες εκείνων που μας υποδεικνύουν «τι λένε οι ΗΠΑ, τι λέει η ΕΕ και τι λέει το Ισραήλ, σε μια εποχή που θα ενισχυθούν οι φωνές εκείνων που λένε «ακούστε και λάβετε υπόψη σας αυτό που θα πει η Τουρκία».

Πιστέψτε το, όσο προχωράμε εμείς θα προχωράει και η γεωγραφία, όσο προχωράμε θα αλλάζει η ιστορία!

Η 24η Ιουνίου είναι η ημερομηνία που θα ολοκληρωθεί η τελευταία φάση μιας διακυβέρνησης που επανενεργοποίησε τον πολιτικό γενετικό κώδικα της πορείας των Σελτζούκων, των Οθωμανών και των Τούρκων της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Συνεπώς, βάλτε πλάτη σ’ αυτήν τη νέα υψιπετή πορεία. Συμμετάσχετε στην τρίτη μεγάλη ιστορική διακυβέρνηση και πορεία της Ανατολίας. Και μην ξεχνάτε, όσο πορευόμαστε εμείς αυτήν την πορεία, αναλόγως θα προχωρούν και θα πορεύονται τα Βαλκάνια, ο Καύκασος, η Μεσοποταμία. Στο βηματισμό που θα δίνουμε εμείς θα προχωράει ολόκληρη η περιοχή. Όσο πορευόμαστε εμείς αυτήν την πορεία θα αλλάζουμε άλλη μια φορά την ιστορία, θα επανασχεδιάζουμε για άλλη μια φορά τη γεωγραφία. Όσο πορευόμαστε θα προχωρούν οι Σελτζούκοι, οι Οθωμανοί, οι Τούρκοι της Τουρκικής Δημοκρατίας. Αυτό γινόταν πάντα επί χίλια χρόνια, αυτό θα γίνει και τώρα.

(Φωτ.: EPA / Erdem Sahin)

Μην λαμβάνετε υπόψη σας τα παράσιτα και τις παρεμβολές που προσπαθεί να κάνει στα μυαλά σας ο Γκιουλέν, αγνοήστε αυτά που προσπαθεί να σας πει το PKK και τα παρακλάδια του, αγνοήστε τους καλυμμένους οπαδούς του Γκιουλέν και του PYD, αγνοήστε αυτά που προσπαθούν να σας πλασάρουν οι της «συντηρητικής αντιπολίτευσης», αγνοήστε τα κόμματα της αντιπολίτευσης που επί τριάντα χρόνια το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι προσωπικές φιλοδοξίες και συμφέροντα, αγνοήστε τα βρόμικα σχέδια και μηνύματα που έρχονται από τον Ατλαντικό και από τον Νότο [σ.τ.μ.: Ισραήλ]…

Πρόκειται για μια ιστορική αναμέτρηση, μια αναμέτρηση πολιτισμού και επιβολής ισχύος και επιρροής. Είναι ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχήματα σ’ αυτήν την πορεία των χιλίων χρόνων, είναι το πέρασμα από τη γέφυρα σε μια νέα περίοδο.

Το εγχείρημα αυτό δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Δεν έχει επίσης ούτε εθνική ούτε θρησκευτική ταυτότητα, ούτε υπάρχει χώρος για άλλες προκαταλήψεις που μας άφησε ο Ψυχρός Πόλεμος. Πρόκειται για το μεγάλο στοίχημα της Τουρκίας, για μια ιστορική αναμέτρηση, έναν αγώνα που έχει ως στόχο να καταστήσει την Τουρκία το κέντρο του κόσμου – πρόκειται για έναν αγώνα που θα κάνει πράξη τα εθνικά οράματα αιώνων.

Για τους παραπάνω λόγους, για εμάς δεν υπάρχει πια Δύση ή Ανατολή. Δεν υπάρχει Βορράς ή Νότος. Δεν υπάρχει Ευρώπη ή Ασία. Αυτά είναι όλα εκεί. Αλλά το κέντρο όλων αυτών πλέον είμαστε εμείς. Έχουμε τη δική μας γεωγραφία, έχουμε τα δικά μας σχέδια και υπολογισμούς, έχουμε ιστορική μνήμη, έχουμε τις ιδέες και τα οράματά μας, έχουμε ενθουσιασμό και αγωνιζόμαστε.

Αυτόν τον μεγάλο αγώνα μην τον προσωποποιείτε, μην ρίχνετε σκιές, ας μην τον θυσιάσουμε στο βωμό προσωπικών συμφερόντων κάποιων πολιτικών κομμάτων.

Οι εκλογές της 24ης Ιουνίου δεν είναι υπόθεση κομμάτων, δεν είναι υπόθεση ανάληψης της εξουσίας με τη στενή έννοια, δεν είναι ζήτημα πολιτικών υποσχέσεων χωρίς ορίζοντα.

Οι εκλογές της 24ης Ιουνίου δεν είναι απλώς άλλη μία εκλογική αναμέτρηση. Είναι μια κορυφαία εθνική επιλογή, είναι οι εκλογές που θα καθορίσουν τη μοίρα μας. Είναι ένα τεράστιο ζήτημα, αφού από το αποτέλεσμά τους θα κριθεί τι θα συμβεί στο μέλλον της Τουρκίας, δηλαδή αν τα σύνορά μας θα περιοριστούν ή αν θα τα επεκτείνουμε. Αυτό θα είναι το πραγματικό διακύβευμα της 24ης Ιουνίου. Έτσι στις εκλογές αυτές καλούμαστε να τηρήσουμε μια εθνική στάση, να αποφασίσουμε υπεύθυνα για ένα ιστορικό θέμα που αφορά το μέλλον της πατρίδας.

(Φωτ.: EPA / Erdem Sahin)

Ο κάθε ψηφοφόρος θα αποφασίσει αν θα πάρει το μέρος της Τουρκίας ή εκείνων που είναι ενεργούμενα πολυεθνικών δυνάμεων. Είναι μια απόφαση ζωής και θανάτου. Η πραγματικότητα αυτή δεν μπορεί να κρυφτεί με λόγια που προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο. Με προσωπικές στρατηγικές και ιδιοτροπίες, δεν είναι δυνατόν να σταματήσει η επανενεργοποίηση χιλίων χρόνων πολιτικής δυναμικής.

Η «Ασπίδα του Ευφράτη», η επιχείρηση στο Κανδήλι και το Αφρίν, είναι τα βήματα της Τουρκίας που προχωράει… Και θα ακολουθήσουν κι άλλα, ακόμα κι αν βρούμε μπροστά μας όλο τον κόσμο, είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε. Όταν έγραφα, πριν από δύο χρόνια, ότι «όποιο κι αν είναι το τίμημα, ακόμα και αν θεωρηθεί επιχείρηση αυτοκτονίας, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να επιχειρήσει και να μην επιτρέψει τη δημιουργία του διαδρόμου από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο», με κατηγορούσαν ως πολεμοκάπηλο. Ξέρουμε ποιος τους έβαζε να τα γράφουν αυτά, όμως προς στιγμήν σιωπούμε.

Η γραμμή Μουσούλη-Χαλέπι είναι γραμμή άμυνας της Τουρκίας.

Όμως αυτή η επέμβαση δεν μπορούσε να μη γίνει. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να προστατευθεί και να ενισχυθεί αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα δεν μπορούσε να σταθεί ακίνητη και να παρατηρεί τις εξελίξεις. Αν το έκανε, θα κατέρρεε. Τώρα είναι πλέον φανερό ότι είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε παρόντες από τα ιρανικά σύνορα μέχρι τη Μεσόγειο. Ανεξάρτητα από το ποια χώρα ή οργάνωση βρίσκεται σε αυτή τη ζώνη, είμαστε σε θέση να είμαστε σε όλη αυτήν τη ζώνη.

Όλη αυτή η ζώνη βόρεια της γραμμής Μοσούλης-Χαλεπίου αποτελεί περιοχή ασφάλειας της Τουρκίας. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αφεθεί σε καθεστώς αστάθειας. Αν υπάρξει εκεί καθεστώς αστάθειας, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να την θέσει υπό τον έλεγχό της. Η περιφερειακή και παγκόσμια συγκυρία θα δώσει αυτόν το χώρο στην Τουρκία.

Θα δούμε ότι αυτό θα γίνει τα επόμενα χρόνια. Οι περιοχές Αΐν αλ-Αράμπ, Καμισλί, Χασάκα, Μαχμούρ, καθώς και κάθε άλλη περιοχή που συμπεριλαμβάνεται στα σχέδια επέμβασης της διεθνούς τρομοκρατίας, θα αποτελούν στόχο της Τουρκίας και σε κάθε περίπτωση στις περιοχές αυτές η Τουρκία θα επέμβει με στρατιωτικές επιχειρήσεις.

(Φωτ.: EPA / Erdem Sahin)

Η πορεία του προέδρου Ερντογάν είναι πορεία των Σελτζούκων, πορεία των Οθωμανών, πορεία των Τούρκων της Τουρκικής Δημοκρατίας, είναι η πορεία της Τουρκίας προς το μέλλον. Αυτό το γνωρίζουν τόσο οι φίλοι όσο και οι εχθροί της Τουρκίας. Το γνωρίζουν και οι εχθροί μας στο εσωτερικό, και γι’ αυτό έχουν βάλει στο στόχαστρο τον Ερντογάν και την πορεία του προς το μέλλον. Αλλά και οι εξωτερικοί εχθροί τον έχουν βάλει στο στόχαστρο, «για να σταματήσουν την πορεία της Τουρκίας προς το μέλλον».

Αυτή είναι η πορεία του πεπρωμένου ενός έθνους, η πορεία της Ανατολίας, η πορεία αναδιαμόρφωσης της γεωγραφίας. Όταν η Ανατολία σηκώθηκε όρθια, σηκώθηκε και η γεωγραφία, έκανε καμπή και η ιστορία. Και αυτήν τη φορά αυτό θα γίνει. Όλοι όσοι εξετάζουν το παρελθόν και την ιστορία αυτών των χιλίων χρόνων, θα δουν ότι αυτό συμβαίνει.

Ανοίξτε τα μάτια σας…

Αυτός ο αγώνας είναι η υπεράσπιση της Ιερουσαλήμ, αυτός είναι ένας πόλεμος της ανεξαρτησίας!

Η 24η Ιουνίου είναι μια τέτοια στιγμή για μια τόσο σοβαρή απόφαση. Δεν είναι διαφορετική από την υπεράσπιση της Ιερουσαλήμ, από την υπεράσπιση της Μεδίνας, από την υπεράσπιση των Δαρδανελίων, την υπεράσπιση του αγώνα της Ανεξαρτησίας. Μπορεί αυτά για ορισμένους να φαντάζουν υπερβολές, όμως αν εξετάσουμε το μέλλον της περιοχής, του κόσμου και της Τουρκίας, θα δούμε ότι είναι έτσι. Διότι αν δεν βάλουμε σήμερα τα θεμέλια, αν δεν αποφασίσουμε γι’ αυτήν την ισχυρή Τουρκία και μετατρέψουμε τη χώρα μας σε πεδίο παιγνίων ορισμένων, τότε δεν θα μπορέσουμε να υπερασπιστούμε ούτε την περιοχή ούτε την Τουρκία. Η απόφαση που θα πάρουμε σήμερα θα αποτελέσει το θεμέλιο της υπεράσπισης της πατρίδας και της περιοχής.

Ανοίξτε τα μάτια σας … Μην πιστεύετε σε μικρά λόγια, υποσχέσεις και παραπληροφόρηση. Κοιτάξτε το παρελθόν, κοιτάξτε τον αγώνα αιώνων. Λάβετε μια απόφαση για το μέλλον. Δώστε δύναμη σ’ αυτήν την νέα πορεία, σ’ αυτή την νέα δύναμη.

Διότι αν χάσουμε αυτή την ευκαιρία, δεν θα μας ξαναδοθεί άλλη ανάλογη ευκαιρία τα επόμενα εκατό χρόνια. Να είστε σίγουροι γι’ αυτό…

İbrahim Karagül
Μτφρ.: Σάββας Καλεντερίδης./pontos- news.g

Η μετεκλογική Τουρκία θα είναι πολύ πιο επικίνδυνη

Από

anixneuseis

June 23, 2018

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ανεξαρτήτως του νικητή .

Η Τουρκία που θα προκύψει μετά τις αυριανές εκλογές, είτε χάσει ο Ερντογάν είτε κερδίσει θα είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τη σημερινή.

Το ερώτημα για ποιόν, είναι εύλογο. Για την Ελλάδα και τις χώρες με τις οποίες, η Τουρκία, γειτνιάζει στην περιοχή. Οι απειλές που διατύπωσε κατά της Ελλάδας ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσάρογλου είναι σαφείς και διαχρονικές. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν έχουν να κάνουν με κόμματα ή πρόσωπα που βρίσκονται στην εξουσία. Είναι επεξεργασμένες καλά και αποτελούν μόνιμο και σταθερό στόχο της πολιτικής της γειτονικής χώρας.

Με αφορμή τις αυριανές (Κυριακή 24 Ιουνίου) εκλογές στην Τουρκία, το έγκυρο αμερικανικό περιοδικό Foreign Affairs διατυπώνει το ερώτημα αν βρισκόμαστε στο τέλος της εποχής Ερντογάν. (The End of the Erdogan Era?). Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο υπότιτλος του άρθρου. Turkey’s Strongman May Have Engineered His Own Downfall. Ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας μπορεί να έχει σχεδιάσει την πτώση του. Το άρθρο δεν υπονοεί ότι ο Ερντογάν, σκοπίμως, σχεδίασε να πέσει. Αλλά αναλύει πως με τον τρόπο που μηχανεύτηκε να διεξαχθούν οι εκλογές, μπορεί να χάσει την εξουσία. Αυτό θα ήταν ευχή για τους αμερικανούς. Για τη Μέση Ανατολή και τα μέτωπα που άνοιξε ο Ερντογάν δεν είναι σαφές τι θα ακολουθούσε. Για την Ελλάδα θα είναι το ίδιο ή και χειρότερα. Το βαθύ τουρκικό κράτος είναι που κατευθύνει την πολιτική και οι επιδιώξεις του δεν αλλάζουν. Μια «κοσμική» αντιπολίτευση, ίσως, επανέφερε σιγά σιγά την Τουρκία στις δυτικές ράγες. Και Αμερικανοί και Ευρωπαίοι να έβρισκαν κάποιον συνομιλητή. Αλλά για την Ελλάδα μπορεί να αποδειχθεί χειρότερη.

Μπορεί να χάσει κάτι ο Ερντογάν στις αυριανές εκλογές; Ναι, αλλά όχι την προεδρία.

Στην Τουρκία, αύριο, διεξάγονται διπλές εκλογές. Και για την Προεδρία και για το Κοινοβούλιο. Με το δημοψήφισμα που διεξήχθη τον περασμένο Απρίλιο οι Τούρκοι αποφάσισαν, με ποσοστό 51%, να αλλάξουν το πολίτευμα της χώρας και από προεδρευομένη να μετατρέψουν τη «δημοκρατία» τους σε προεδρική. Ο πρόεδρός τους θα είναι εκτελεστικός πρόεδρος. Θα συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες. Πρωθυπουργός δεν θα υπάρχει και το υπουργικό συμβούλιο θα συντίθεται από προσωπικότητες τις οποίες θα επιλέγει ο πρόεδρος. Η θητεία του προέδρου θα διαρκεί πέντε έτη με δυνατότητα ανανέωσης άλλα πέντε έτη. Ο Ερτογάν διεκδικεί την προεδρία και το κόμμα του AKP κατέρχεται στον εκλογικό στίβο σε συνεργασία με τους ακραίους Εθνικιστές, το MHP, το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης για το κοινοβούλιο.

Οι εκτιμήσεις θεωρούν τον Ερντογάν φαβορί των εκλογών αλλά όχι το απόλυτο φαβορί. Αν δεν κερδίσει τις εκλογές από την πρώτη Κυριακή και υπάρχει δεύτερος γύρος, κανείς δεν αποκλείει την έκπληξη.

Οι εκτιμήσεις μας είναι ότι ο Ερντογάν θα κερδίσει την προεδρία. Ακόμη και αν δεν τον θέλει η πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Ήδη, έχει μηχανευτεί διάφορα για να κερδίσει. Αν δει ότι πάει στο δεύτερο γύρο κανείς δεν αποκλείει πιο άμεση και ανοικτή παρέμβαση νοθείας. Η Τουρκία δεν είναι δημοκρατία. Αποτελεί κατ επίφασιν δημοκρατία.

Το ζήτημα τίθεται στις βουλευτικές εκλογές. Εκεί υπάρχει η δική του συμμαχία με τους ακραίους εθνικιστές (ναι, υπάρχουν και πιο ακραίοι από αυτόν), όπως αναφέρθηκε παραπάνω, της οποίας ο τίτλος είναι «Λαϊκή Συμμαχία» και η «Εθνική Συμμαχία» την οποία συγκροτούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πλήν του HDP «Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών» το οποίο στη μεγάλη πλειονότητά του συγκροτούν Κούρδοι. Αν το κουρδικό κόμμα ξεπεράσει το 10% και μπει στη Βουλή( το 10% είναι το όριο εισόδου), η συμμαχία του Ερντογάν δεν κερδίζει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Οπότε δεν αποκλείεται να έχουμε τον Ερντογάν στην προεδρία με μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων που θα διορίσει ο ίδιος αλλά να μην έχει την πλειοψηφία στη Βουλή. Και σ αυτήν την περίπτωση είναι που θα αρχίσει το πανηγύρι. Πολλοί αναλυτές προβλέπουν νέα προσφυγή στις κάλπες για να αποκτήσει η συμμαχία του Ερντογάν πλειοψηφία. Αλλά, πόσο σίγουρο θα είναι και αυτό;

Σε μια τέτοια περίπτωση η Τουρκία θα εισέλθει σε μια φάση εσωτερικής ρευστότητας με άδηλες, προς το παρόν, τις κινήσεις του προέδρου της.

Πάντως, τα πολλά χρόνια που ο Ερντογάν διοικεί την Τουρκία κατάφερε να παντρέψει το παλιό βαθύ κράτος με αυτό που δημιούργησε ο ίδιος. Εκφραστής των απόψεων αυτής της νέας σύνθεσης είναι ο διευθυντής της εφημερίδας Γενί Σαφάκ Ιμπραήμ Καραγκιούλ ο οποίος από καιρού εις καιρόν δίνει το στίγμα της νέας Τουρκίας που οραματίζεται αυτό το βαθύ κράτος.

Σε πρόσφατο άρθρο του και στην προσπάθειά του να πείσει τον κόσμο να ψηφίσει Ερντογάν, ο Καραγκιούλ αποκαλύπτει τις γεωπολιτικές επιλογές της Τουρκίας το επόμενο διάστημα.

Σύμφωνα με αυτές:

-Η Τουρκία θα γίνει το κέντρο του κόσμου. Κανείς δεν θα μπορεί να την ελέγχει. Κατονομάζονται, μάλιστα, οι κύριες δυνάμεις που της αντιτίθενται: ΗΠΑ, Ευρώπη, Ισραήλ, ορισμένες αραβικές χώρες, «εσωτερικοί εχθροί» (Γκιουλέν).

-Ο Ερντογάν συνεχίζει την παράδοση των Σελτζούκων, των Οθωμανών και των Τούρκων της Τουρκικής Δημοκρατίας (Τζουμχουριέτ). Εννοεί της κεμαλικής Τουρκίας. Θα πορευτεί στα βήματά τους στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή.

-Στη Μέση Ανατολή η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να επιχειρήσει και να μην επιτρέψει τη δημιουργία του διαδρόμου από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο». Όλη η ζώνη βόρεια της γραμμής Μοσούλης-Χαλεπίου, αποτελεί περιοχή ασφάλειας της Τουρκίας. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αφεθεί σε καθεστώς αστάθειας. Αν υπάρξει εκεί καθεστώς αστάθειας, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να τη θέσει υπό τον έλεγχό της.

Και η πολιτική αλλά και ο τρόπος αντίδρασης είναι σαφής.

Η Τουρκία απειλεί το σύνολο των χωρών του τριγώνου που αναφέρθηκε (Βαλκάνια, Καύκασος, Μέση Ανατολή). Και η απειλή αυτή γίνεται, ακόμη, σαφέστερη από δηλώσεις επίσημων παραγόντων της, του ίδιου του Ερντογάν μη εξαιρουμένου.

Αξίζει να δούμε μερικές από αυτές τις απειλές διότι η Τουρκία ό,τι σχεδιάζει το υλοποιεί. Να γνωρίζουμε τι θα επιδιώξει και να λάβουμε τα μέτρα μας. Δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε ολιγωρία.

Σε ένα ενδιαφέρον κείμενό του στην ελληνική έκδοση του Foreign Affairs, ο πρέσβης Κάρολος Γάδης απαριθμεί τις τουρκικές προκλήσεις σε όλον τον περίγυρό της. Θα επιλέξω μερικές που αφορούν στα Βαλκάνια και την Ελλάδα.

-Λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως Υπουργού Εξωτερικών, ο Ahmet Davutoglu χαρακτήρισε στο Σεράγεβο, στις 16.09.2009, τα Βαλκάνια ως «γεωπολιτική ζώνη ασφαλείας», που είχαν γίνει κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής κατά την διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας τον 16ο αιώνα». Κηρύσσοντας τότε το νεοθωμανικό δόγμα, πρόσθεσε: «Η Τουρκία θα έπρεπε να (επαν)εφεύρει και επαναλάβει αυτή την χρυσή εποχή.

– Τον Οκτώβριο 2013, κατά την επίσκεψή του στο Prizren, στο νότιο Κοσσυφοπέδιο, ο Εrdogan δήλωσε ότι «η Τουρκία είναι Κόσοβο και το Κόσοβο είναι Τουρκία».

-Ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι τα φιλοτουρκικά πολιτικά κόμματα στη Βουλγαρία δεν λαμβάνουν οικονομική στήριξη και δεν υφίστανται οικονομική εξαγορά μαζί με κατευθυντήριες γραμμές της Άγκυρας, αδυνατώντας να ακολουθήσουν τη δική τους πολιτική;

– Πριν από μερικά χρόνια, σε μια παν-βαλκανική δημοσκόπηση, στο ερώτημα «σε ποιο βαθμό θεωρείτε την Τουρκία ως φίλη χώρα», τα θετικά αποτελέσματα στην Κροατία ήταν 24%, στο Μαυροβούνιο 23%, στην Σερβία 15%, στην Αλβανία 73%, στο Κόσοβο 85% και στην πΓΔΜ 80%.

-Τον Απρίλιο του 2009 η Ελλάδα και η Αλβανία υπέγραψαν συμφωνία σχετικά με την οριοθέτηση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών. Τον Ιούνιο του 2017, ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Αλβανίας, Sali Berisha, κατηγόρησε δημοσίως, κατά την διάρκεια συνεδρίασης του Κοινοβουλίου, τον πρωθυπουργό Edi Rama ότι δωροδοκήθηκε από «τρίτη χώρα» για να ακυρώσει την Συμφωνία!

-Η συνεργασία Εrdogan-Rama αναπτύχθηκε κατά τρόπο τόσο «εποικοδομητικό», που τον Μάϊο 2015 ο Εrdogan, κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα, χαρακτήρισε ανοιχτά τις αλβανικές ακτές ως «τα σύνορα του νεο-οθωμανισμού στην Αδριατική θάλασσα»! Παράλληλα, Εrdogan «απαίτησε» το κλείσιμο ιδιωτικών πανεπιστημίων και σχολείων «διότι λειτουργούν με τρόπο υποστηρικτικό στον Fetullah Gulen».

-Τον Ιανουάριο 2018, ο Εrdogan σε συνέντευξή του στο Arnavud Agency Express προσπάθησε να διαμορφώσει μια νέα ευρωπαϊκή ατζέντα στα Βαλκάνια, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι «οι Αλβανοί πρέπει σε πρώτο στάδιο να ενοποιήσουν τα εδάφη τους και μετά να προσχωρήσουν στην ΕΕ».

– Τον Δεκέμβριο 2017 ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Binali Yildirim, επικεντρώθηκε σε παλαιότερες δηλώσεις του Suleiman Demirel, 1998, ότι «τα γκρίζα σημεία στο Αιγαίο περιλαμβάνουν 132 νησιά ή βραχονησίδες, υπό την έννοια ότι δεν έχουν οριοθετηθεί από την Συνθήκη της Λωζάννης». Σε αυτή την βάση, ο υπουργός Εξωτερικών, Mevlut Cavusoglu, οργίλος, δήλωσε πρόσφατα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση: Είτε ο διπλωματικός διάλογος, είτε το Διεθνές Δικαστήριο, είτε η στρατιωτική παρέμβαση (!), Αλλά θα τα «πάρουμε τα νησιά».

-Οι δηλώσεις του προέδρου του CHP και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Kemal Kilicdaroglu, είναι ακόμη πιο ανησυχητικές: «Το 2019, όταν θα βρισκόμαστε στην εξουσία, θα “πάρουμε” 18 νησιά από την Ελλάδα! Παλαιότερα, οι Έλληνες προέβαλαν και για την Κύπρο, “Ελάτε να την πάρετε” (Moλών λαβέ). Ποια ήταν η απάντηση του αείμνηστου Ecevit; Πήγε και “την πήρε”».

-Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Melvut Cavusoglu, δήλωνε εν ψυχρώ, κατά την διάρκεια των συζητήσεων στην Crans Montana, ότι «Ναι, θέλουμε τα τουρκικά στρατεύματα να παραμείνουν στην Κύπρο, επειδή είναι πιθανό να τα χρησιμοποιήσουμε στο μέλλον, όταν χρειασθεί. Ναι, θέλουμε να έχουμε δικαίωμα επέμβασης».

-Το 1997, ο Τούρκος πρωθυπουργός εκείνης της εποχής Mesut Yilmaz , υπογράμμισε ότι «τα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας δεν εκτείνονται μόνο στην τουρκο-κυπριακή κοινότητα, αλλά στην Κύπρο συνολικά».

-Ο πρόεδρος Erdogan δήλωσε ότι η Τουρκία έχει φυσικά Σχέδιο Β’ ή Σχέδιο Γ’ για την Κύπρο, εκτός πλαισίου Ηνωμένων Εθνών.

Άγνοια για το τι θα συμβεί δεν συγχωρείται στην ελληνική πλευρά. Ώρα για λήψη σοβαρών μέτρων. Ας αφήσουμε τα πανηγύρια.

Οι κρυφοί όροι της συμφωνίας Ελλάδας – Αλβανίας και οι «περιουσίες των Τσάμηδων»

Από

anixneuseis

June 22, 2018

Άρθρο στο Himara.gr Του Αντώνη Μπέζα (*) Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018, 17:02

Μετά την απαράδεκτη και επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα συμφωνία με τα Σκόπια έρχεται η σειρά της Αλβανίας, αφού ο Νίκος Κοτζιάς μας «απείλησε» ότι πριν πάει για διακοπές θα έχει «λύσει» και τα ζητήματα που εκκρεμούν με τη γειτονική χώρα. Ήδη, απ’ ότι φαίνεται, στην 3^η Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Σταθερότητα στη Ρόδο, μπήκαν οι τελευταίες «πινελιές» στη μυστική διαπραγμάτευση των προηγούμενων μηνών.

Εκτός από το ζήτημα του καθορισμού των θαλάσσιων ζωνών σε σύγκριση με την αρχική συμφωνία Ελλάδας – Αλβανίας και παρά τα όσα αντίθετα διαδίδονται από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, οι Αλβανοί με τις δημόσιες τουλάχιστον δηλώσεις τους εγείρουν αξιώσεις και για το λεγόμενο τσάμικο ζήτημα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα έχει θέσει ευθέως θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Τσάμηδων και αναγνώρισης της γενοκτονίας τους από τους Έλληνες (δικαίωμα στη μνήμη), όπως και τη δυνατότητας ελεύθερης διακίνησης και δικαστικής διεκδίκησης περιουσιών για τους απόγονους της τσάμικης κοινότητας (δικαίωμα στην περιουσία).

Παράλληλα, έχει θεωρήσει ως «παραλογισμό τη διατήρηση του εμπολέμου Ελλάδος- Αλβανίας και ζωντανό φάντασμα που αιωρείται με νομικές συνέπειες και αφόρητα εμπόδια στους πολίτες», γεγονός που έχει αποδεχθεί και ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών, δηλώνοντας ότι «αυτές είναι ανοησίες ιστορικές τις οποίες πρέπει να τις τελειώνουμε».

Δικαιώματα στη μνήμη και την περιουσία

Σε σχέση με τα υποτιθέμενα δικαιώματα στη μνήμη και την περιουσία, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι όχι μόνο δεν έγινε γενοκτονία των Τσάμηδων από τους Έλληνες, αλλά oι Τσάμηδες, ως συνεργάτες των Ιταλών και των Γερμανών, επιχείρησαν την εκκαθάριση του ελληνικού πληθυσμού, είτε μέσω του φυσικού του αφανισμού, είτε μέσω της τρομοκράτησης και φυγής του, και έχοντας ως αποδεδειγμένο σκοπό την ενσωμάτωση περιοχών της Ηπείρου στο αλβανικό κράτος.

Απέναντι στη φασιστική βαρβαρότητα, το ελληνικό στοιχείο κράτησε στάση άμυνας και νομιμότητας. Η εκκένωση της Θεσπρωτίας από τον αλβανομουσουλμανικό πληθυσμό το Νοέμβριο του 1944 – μετά από απόφαση της ηγεσίας τους για αποχώρηση υπό το βάρος των εγκλημάτων τους – υπήρξε συντεταγμένη και δε συνοδεύτηκε από ενέργειες στρατιωτικών μονάδων.

Για τους Τσάμηδες, μάλιστα, που είχαν εμπλακεί σε εγκλήματα έγιναν δίκες από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων Ιωαννίνων.Εκδόθηκαν περίπου 1.700 αποφάσεις και 1.930 από αυτούς καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου και συνεργάτες των κατακτητών. Ταυτόχρονα, τους αφαιρέθηκε μαζικά η ελληνική ιθαγένεια με αποφάσεις δικαστηρίων και με επικουρικές διοικητικές πράξεις και δημεύθηκαν οι περιουσίες τους με δεδομένο ότι έφυγαν από την Ελλάδα εκούσια και χωρίς πρόθεση να επανέλθουν σ’ αυτή.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι με βάση την υφιστάμενη ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία, η διεκδίκηση από τους Τσάμηδες αυτών των δημευθέντων περιουσιών δεν μπορεί να σταθεί, αφού η ευρωπαϊκή προστασία περιουσιακών δικαιωμάτων δεν εκτείνεται σε γεγονότα προ του 1950 (γνωμοδοτήσεις και σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τους Σουδήτες της Τσεχοσλοβακίας, αποφάσεις Δικαστηρίου Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αρείου Πάγου σε προσφυγές κατοίκων Φλώρινας που είχαν καταδικασθεί για δωσιλογισμό κλπ).

H άρση του εμπολέμου

Ποιο είναι όμως το «ζωντανό φάντασμα» του εμπολέμου (ή των εμπολέμων, γιατί υπάρχει «αλβανικό» και «ελληνικό» εμπόλεμο), που τίθεται επίσης στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και πως δημιουργήθηκε;

Τον Απρίλιο του 1939, επί βασιλείας Αχμέτ Ζώγου, η αλβανική Βουλή αποφάσισε ότι όποια χώρα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ιταλία, θεωρείται εχθρική για την Αλβανία. Η απόφαση αυτή, της κήρυξης δηλαδή της εμπολέμου καταστάσεως με την Ελλάδα, συνοδεύτηκε από την ενίσχυση των ιταλικών μεραρχιών που εισέβαλλαν στην Ελλάδα με επτά τάγματα του αλβανικού στρατού. Το Νοέμβριο του 1940, με τον Α.Ν. 2636/1940, αμέσως μετά την εισβολή της Ιταλίας διαμέσου της Αλβανίας, και η Ελλάδα κήρυξε με τη σειρά της εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία.

Το 1944 ο Ενβέρ Χότζα, στο συνέδριο της Πρεμετής, όπου έθεσε τις βάσεις του κομμουνιστικού αλβανικού κράτους, διακήρυξε την ακύρωση όλων των αποφάσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Τον Ιούλιο του 1992, η κυβέρνηση Μπερίσα ακύρωσε με τη σειρά της όλες τις αποφάσεις του κομμουνιστικού καθεστώτος και επανέφερε σε ισχύ εκείνες των κυβερνήσεων του βασιλιά Ζώγου. Έτσι, έχουμε μέχρι σήμερα το «αλβανικό εμπόλεμο», που θέσπισε η αλβανική βουλή το 1939, το οποίο δεν καταργήθηκε με νόμο, ούτε από το κομμουνιστικό καθεστώς, ούτε από τις μετέπειτα δημοκρατικές κυβερνήσεις.

Από ελληνικής πλευράς, επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου, στις 28.8.1987, με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου για άρση της εμπολέμου καταστάσεως με την Αλβανία, ο χαρακτήρας της Αλβανίας ως εχθρικού κράτους έπαψε να υφίσταται. Το 1996 μάλιστα, εκτός από την άρση του «ελληνικού εμπολέμου», με νέα πράξη του υπουργικού συμβουλίου, η Ελλάδα προχώρησε και στην υπογραφή Συμφώνου Φιλίας με την Αλβανία (Ν.2568/1998).

Παρόλα αυτά, η αλβανική πλευρά δεν αρκείται στην απόφαση του υπουργικού συμβουλίου του 1987 για την άρση του εμπολέμου και επιμένει ότι πρέπει να υπάρξει κύρωση μέσω του ελληνικού Κοινοβουλίου. Η υποκρισία είναι ότι ενώ ζητούν από την Ελλάδα την τυπική ολοκλήρωση της διαδικασίας, οι ίδιοι με τη σειρά τους δεν έχουν προωθήσει νομοθετική ρύθμιση ακύρωσης της απόφασης του «αλβανικού εμπολέμου» του 1939.

Το εμπόλεμο, όμως, εκτός από τη διεκδίκηση των περιουσιών της τσάμικης κοινότητας σχετίζεται και με τις περιουσίες αλβανών υπηκόων (οι Τσάμηδες τότε είχαν ελληνική υπηκοότητα) που βρίσκονταν εκείνη την περίοδο στο ελληνικό έδαφος και χαρακτηρίστηκαν ως «εχθρικές» με τον Α.Ν. 2636/1940. Αυτές τέθηκαν σε καθεστώς μεσεγγύησης έως, θεωρητικά, το τέλος των εχθροπραξιών (περίπου 200 στον αριθμό) και το ελληνικό κράτος έκτοτε τις διαχειρίζεται μέσω της ενοικίασης σε ιδιώτες.

Σ’ ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον ειρήνης και συνεργασίας, είναι φυσικό να μην υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση και θα πρέπει προφανώς και τυπικά να καταργηθεί. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει όμως να καταστήσει σαφές στην αλβανική πλευρά, και να το αποτυπώσει ρητά στην επικειμένη συμφωνία, ότι οι περιουσιακές διεκδικήσεις και τα υποτιθέμενα δικαιώματα των παλιών συνεργατών του φασισμού, είναι αξιώσεις ανυπόστατες επί της ουσίας και δε βασίζονται, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, στο διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο. Επίσης, με δεδομένο ότι η Αλβανία κήρυξε πρώτη το εμπόλεμο προς την Ελλάδα, θα πρέπει να υπάρξει επωφελής για την ελληνική πλευρά μέριμνα και για τις «εχθρικές» περιουσίες. Σχετικές πρακτικές έχουν εφαρμοστεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Δυστυχώς, η καταστροφική συμφωνία των Πρεσπών και οι τυχοδιωκτικοί χειρισμοί τετελεσμένων του κ. Κοτζιά, αποτελούν το χειρότερο προηγούμενο.

(*) Ο Αντώνης Μπέζας είναι πρώην υπουργός και βουλευτής Θεσπρωτίας της ΝΔ
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

1...2,7962,7972,798...3,032 Σελίδα 2,797 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Erdogan declares victory in presidential election in Turkey

By Erin CunninghamJune 24 at 8:43 PMEmail the author The Washington Post.

Erdogan’s Election Win Gives Him Vastly Expanded Powers in Turkey

The New York Times

Η συμφωνία της γραβάτας

Κώστας Λαπαβίτσας. Saturday, 23 June 2018

Το τουρκικό “ραντεβού με την ιστορία”

Cyprus, Israel, Greece pledge deeper military ties

An island nation in the Mediterranean Sea is running dry

‘I DON’T THINK THEY HAVE A FUTURE’

DESALINATION

SUFFERING CROPS

‘THE MOST HATED PERSON IN CYPRUS’

The Fate of Turkey’s Democracy Lies With the Kurds

The Atlantic

Ahead of tomorrow’s elections, Ankara is expected to tamper with the vote and make life difficult for members of the embattled minority group.

Ποιος θα νικήσει, λοιπόν, στις τουρκικές εκλογές;

YAVUZ BAYDAR*

Το μείζον ζήτημα

23.06.2018 : 21:31

Οι εκλογές στην Τουρκία είναι η συνέχεια της πορείας των Σελτζούκων και των Οθωμανών! – Το σχέδιο του Ερντογάν αποκαλύπτεται

Η μετεκλογική Τουρκία θα είναι πολύ πιο επικίνδυνη

Οι κρυφοί όροι της συμφωνίας Ελλάδας – Αλβανίας και οι «περιουσίες των Τσάμηδων»

Άρθρο στο Himara.gr Του Αντώνη Μπέζα (*) Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018, 17:02