Αρχική Blog Σελίδα 2792

Τα ελλείμματα των ΗΠΑ πλήττουν τις αναδυόμενες αγορές

1

Γιατί η Τουρκία και η Αργεντινή αισθάνονται τον πόνο

 Τα αυξανόμενα επιτόκια των ΗΠΑ καθιστούν λιγότερο ελκυστικά τα περιουσιακά στοιχεία που ενέχουν ρίσκο, συμπεριλαμβανομένου του δημόσιου χρέους των αναδυόμενων οικονομιών, και πολλές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν υψηλότερο κόστος δανεισμού. Πολλές αναδυόμενες οικονομίες έχουν πιεστεί, αλλά η Αργεντινή και η Τουρκία χειρότερα από όλες.

Ο BRAD SETSER είναι ανώτερος υπότροφος Steven A. Tananbaum για τα Διεθνή Οικονομικά στο Council on Foreign Relations.

Η ανακήρυξη της ΑΟΖ και η επέκταση των χωρικών υδάτων: Τι μας είπε ο υπουργός Άμυνας

0

 

 

 

 

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Είναι, ίσως, η προτελευταία πράξη της πολιτικής του ζωής αλλά ήταν, ταυτόχρονα και ένα αριστούργημα σύγχυσης. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος έδωσε  συνέντευξη τύπου την Τρίτη 3 Ιουλίου 2018 και μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Θέλω ακόμα να σας ενημερώσω ότι έχουν προχωρήσει όλες οι διαδικασίες προκειμένου οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας να είναι έτοιμες να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που θα προκύψουν μετά τις ανακηρύξεις της ΑΟΖ.»

Δηλαδή πόσες ανακηρύξεις σκέφτεστε να κάνετε κύριε Υπουργέ; Μάλλον θέλατε να πείτε οριοθετήσεις και είπατε ανακηρύξεις, Η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι πάνω απ’ όλα μια  μονομερής πράξη, που καλύπτει όλες τις ελληνικές θάλασσες και πρέπει να γνωρίζετε ότι ουδέποτε υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης ΑΟΖ.

Απόδειξη τούτου αποτελεί το γεγονός ότι έχουν γίνει 138 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη και κανένα παράκτιο γειτονικό κράτος έφερε αντιρρήσεις ή απείλησε με στρατιωτική επέμβαση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ την 10η Μαρτίου 1983 και έδωσαν ΑΟΖ σε όλα τα νησιά τους.

Η τότε Σοβιετική Ένωση έδειξε την δυσαρέσκειά της για την ανακήρυξη της Αμερικανικής ΑΟΖ αλλά γρήγορα άλλαξε γνώμη και ανακήρυξε την δικιά της ΑΟΖ στις 28 Φεβρουαρίου 1984 και μετά ακολούθησαν δεκάδες κράτη και αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ. Βέβαια δεν ξεχνάμε ότι τον Απρίλιο του 2004 ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου χωρίς να δημιουργηθεί καμιά κρίση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η ΕΕ αποδέχτηκαν την ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ, η δε Τουρκία εξέδωσε μια ανακοίνωση ότι δεν την αποδέχεται και τίποτα παραπάνω. Στην συνέχεια της συνέντευξης ο κ. Καμμένος σε ερώτηση δημοσιογράφου, σχετικά με την ΑΟΖ, απάντησε: «Η ενημέρωση που έχουμε από το Υπουργείο Εξωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο και με τον πρωθυπουργό είναι ότι το θέμα της ΑΟΖ κλείνει και με την Αλβανία και με άλλες χώρες της ανακήρυξης της ΑΟΖ και υπάρχει και το θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων βάσει του Δικαίου της Θάλασσας.

Αυτά βέβαια είναι θέματα που θα ανακοινωθούν από το ΥΠΕΞ και όχι από μένα. Εμείς στο ΥΠΕΘΑ πρέπει να είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε αυτές τις υποχρεώσεις όταν προκύψουν.» Εδώ επαναλαμβάνει, ξεκάθαρα, ότι αναφέρεται σε ανακηρύξεις ΑΟΖ με την Αλβανία και με άλλες χώρες.

Δηλαδή μήπως ο Υπουργός Άμυνας σκέφτεται ότι η Ελλάδα θα κάνει έξι ανακηρύξεις για κάθε ένα από τα κράτη που έχουμε θαλάσσια σύνορα; Φαίνεται ότι βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση όσον αφορά τα θέματα ανακήρυξης και οριοθέτησης ΑΟΖ.

Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας στην ελληνοτουρκική διένεξη είναι ξεκάθαρα η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών που δεν έχει αλλάξει τα τελευταία 30 χρόνια.

Οι Αμερικανοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι σήμερα, κρατούν την ίδια στάση διαμηνύοντας στις ελληνικές κυβερνήσεις ότι δεν πρέπει να κάνουν μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ χωρίς να συνεννοηθούν με την Τουρκία, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι, πάντα, μονομερής πράξη, όπως ακριβώς έκαναν οι ίδιοι το 1983.

Από τις πιο σημαντικές δηλώσεις, από αμερικανικής πλευράς, που ισχύει μέχρι σήμερα, έγινε στις 27 Ιουλίου 2011 από τον βοηθό Υπουργό Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον που δήλωσε, σε συνάντησή με δημοσιογράφους στην Αθήνα, ξεκάθαρα την απαράδεκτη αυτή δήλωση: «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».

Θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε εάν σήμερα έχει αλλάξει η στάση των ΗΠΑ, σε σχέση με τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Ο υπουργός Άμυνας πρόσθεσε, επίσης, και μια άλλη βόμβα όταν ανέφερε ότι η Ελλάδα θα κάνει και επέκταση των χωρικών της υδάτων.

Σε αυτό το θέμα οι ΗΠΑ συμφωνούν απόλυτα με την Τουρκία διότι πιστεύουν ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από  6 ν.μ. σε 12 ν.μ. θα έκλειναν τα στενά μεταξύ των Δαρδανελίων και της Μεσογείου.

Βέβαια αναφέρουν ότι η Ελλάδα, βάσει του UNCLOS, έχει μεν δικαίωμα χωρικών υδάτων πλάτους 12 ν.μ. αλλά δεν μπορεί να κλείσει με αυτή την ενέργεια θαλάσσιους διαδρόμους.

Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι κανόνες της αβλαβούς διέλευσης δεν δημιουργούν προβλήματα στα τουρκικά πλοία και η Ελλάδα  διαθέτει έναν ογκώδη εμπορικό στόλο και δεν έχει κανένα συμφέρον να περιορίσει την ελευθερία των θαλασσών.

Η Αμερική υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει διαδρόμους των στενών της για να περνούν τα πλοία διότι το Αιγαίο, βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας δεν είναι αρχιπέλαγος και η Αμερική δεν αποδέχεται το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει στενά. Βέβαια, αναφέρουν ότι η Τουρκία, για πολλά χρόνια τώρα, έχει προειδοποιήσει την Ελλάδα ότι η αύξηση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο αποτελεί casus belli, οι Αμερικανοί όμως δεν παίρνουν θέση σε  αυτό το ζήτημα.

Τέλος, θέλω να επαναλάβω ότι όταν η Ελλάδα αποφασίσει να ανακηρύξει ΑΟΖ, ακολουθώντας πιστά τις διατάξεις του Δίκαιου της Θάλασσας, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από την Τουρκία. Απλώς η Τουρκία θα αρνηθεί να αναγνωρίσει την ελληνική ΑΟΖ όπως ακριβώς έκανε και με την κυπριακή, αλλά η Κύπρος δεν φοβήθηκε ούτε σταμάτησε από αυτή την ενέργεια της Τουρκίας.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς.

Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Επίσης απαγορεύεται δια νόμου η αναδημοσίευση των σχολίων χωρίς τη γραπτή έγκριση της ιστοσελίδας.

https://hellasjournal.commynas

Bishop: Mass migration part of plan to water down Europe’s Christian identity

0

Dorothy Cummings McLeanFollow Dorothy

Bishop Athanasius Schneider of Kazakhstan, 57, told an interviewer from Milan’s Il Giornale last week that “the phenomenon of so-called “immigration” represents an orchestrated and long-prepared plan by international powers to radically change the Christian and national identities of the European peoples.”

The Church, he said, was being exploited.

“These powers use the Church’s enormous moral potential and her structures to more effectively achieve their anti-Christian and anti-European goal,” he stated.

“To this end they are abusing the true concept of humanism and even the Christian commandment of charity. ”

Asked to comment on Italy’s new and very outspokenly Euro-skeptic Minister of the Interior, Matteo Salvini, the bishop said that he did not know Italy’s political situation well, but that he applauded any European government’s attempt to emphasize their nation’s sovereignty and “historical, cultural, and Christian identity” against “a kind of new Soviet Union” with “an unmistakably Masonic ideology”: the European Union.

In the interview, the bishop also answered questions about the “doctrinal confusion” in the Catholic Church, on intercommunion, on the dubia concerning Pope Francis’s controversial encyclical Amoris laetitia, and on the phenomenon of children being raised by same-sex couples.

Regarding doctrinal confusion, Bishop Schneider reflected that even forty years ago Pope Paul VI had realized there was a problem in the Church, saying: “We believed that after the Council a sunny day for the history of the Church would arrive. What arrived instead was a day of clouds, of storms, of darkness, of searching, of uncertainty. The smoke of Satan entered through some crack into the temple of God.”

The situation has become worse, Schneider said, leading “the great” Cardinal Carlo Caffaro to say, shortly before he died, that “Only a blind man could deny that there is a great confusion in the Church.”

Concerning recent attempts by some bishops to admit non-Catholics to Holy Communion, Bishop Schneider underscored that since the result of communion is the “perfect union of all the members of the [Catholic] Church”, granting it to a someone who continues to reject the Catholic faith is a “lie.”

The dubia (questions) touching on the admission of Catholics in irregular marital unions have not been resolved, the bishop said. He noted that some clerics at every level had simply decided to allow communion to people living as if they were legitimately married, but that “no ecclesiastical authority has the power to dispense with the Sixth Commandment and the indissolubility of marriage.”

The bishop was just as candid with his opinions about homosexuality, especially regarding same-sex couples raising children.

“The Catholic Church, just like every human person of common sense and simple reason has always rejected homosexual activity,” he said. “Entrusting children to homosexual so-called couples is a violation of a fundamental right of every child to be raised and educated by a daddy and a mommy.”

“The entrustment of children to homosexual so-called couples represents in the last analysis a moral abuse of children, the smallest and most defenseless,” Schneider continued. “This phenomenon will go down in history as one of the greatest degradations of civilization. Those who daily fight such a crying injustice are the true friends of children and heroes of our age.”

Athanasius Schneider, the auxiliary bishop of Astana, was born in the Soviet Union in 1961, the child of minority German Catholics who were sent to gulags after the Second World War. Like other German Catholics trapped in the USSR, the Schneiders catechised their children in secret. Not having much money for train fares, they could take their children to the nearest available Mass only once a month. In an interview with the Catholic Register, Bishop Schneider said that his elders  “imbued us children with the crystal-clear, concrete and beautiful Catholic faith of all ages, which they themselves received from their parents and grandparents.”

https://www.lifesitenews.com/news/bishop-mass-migration-part-of-plan-to-water-down-europes-christian-identity?utm_content=bufferbc162&utm_medium=LSN%2Bbuffer&utm_source=facebook&utm_campaign=LSN

Τι θα κάνει ο Ερντογάν στην εξωτερική πολιτική;

1

Τι θα κάνει ο Ερντογάν στην εξωτερική πολιτική; Σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, ο αρχηγός του ΑΚΡ, έχοντας εξασφαλίσει τη θέση του για μια πενταετία, θα προχωρήσει στη διόρθωση των σχέσεων του με τη Δύση.
Η προσωπική μου γνώμη ωστόσο, είναι πως θα γίνει το ακριβώς αντίθετο. Οι σχέσεις με τη Δύση θα χειροτερέψουν, θα φτάσουν στο σημείο να διαρραγούν, μάλιστα, κατά τόπους θα διακοπούν.
Καταρχάς, ο ψηφοφόρος του ΑΚΡ δεν έχει καμιά απαίτηση για εγκαθίδρυση ομαλών σχέσεων με τη Δύση. Και, η Τουρκία, καθώς θα απομακρύνεται από τη Δύση, θα προσεγγίσει περισσότερο τη Ρωσία και το Ιράν.
Η προσωπικότητα και οι πεποιθήσεις του Ερντογάν, δεν είναι φιλοδυτικές. Είναι άτομο θρησκευόμενο και μνησίκακο. Δεν ξεχνάει, δεν συγχωρεί, δεν αλλάζει γνώμη.

Ξέρει ότι η Δύση δεν τον συμπαθεί, ότι τον περιφρονεί, ούτε κι αυτός συμπαθεί τη Δύση. Δεν έχει λησμονήσει ότι μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, πολλές δυτικές χώρες καθυστέρησαν να του τηλεφωνήσουν και ότι πολλοί ηγέτες –χωρίς να το λένε ξεκάθαρα- θα ήταν ευχαριστημένοι αν το πραξικόπημα πετύχαινε. Ούτε θα ξεχάσει και θα συγχωρήσει χώρες συμμάχους, όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Ελλάδα, που επιμένουν να μην απελαύνουν τους ‘φετουλαχτσήδες’ που θέλει να τιμωρήσει.
Τις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής του εκστρατείας, εξάλλου, έδωσε ένα ξεκάθαρο σημάδι ως προς την κατεύθυνση την οποία θα πάρει, δηλώνοντας ότι θα καταργήσει το Υπουργείο για τις Σχέσεις με την ΕΕ.
Οι δε προστριβές και η ψύχρανση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, θα συνεχιστούν.

Αυτό γίνεται αντιληπτό από τις δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών Νιχάτ Ζεϊμπεκτσί και του Εκπροσώπου Τύπου της Προεδρίας Ιμπραχίμ Καλίν.

Ο Ζεϊμπεκτσί είπε ότι η Τουρκία δεν θα συμμορφωθεί με την απαγόρευση αγοράς πετρελαίου από το Ιράν που ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ. Ο Καλίν επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του Ζεϊμπεκτσί, λέγοντας «η χώρα δεν θα μπει σε δεσμεύσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο τις σχέσεις της με το Ιράν». Δεν θα υπάρξει λένε ‘υπαναχώρηση’ ούτε στο θέμα της συμφωνίας αγοράς των πυραύλων S-400 από τη Ρωσία.
Δεν νομίζω ότι ο Ερντογάν σκοτίζεται για το τι σκέφτεται η Δύση γι’ αυτόν. Πιστεύω ότι αυτό που σκέφτεται είναι «η Δύση μιλάει, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα». Η ιδέα του είναι ότι η ανάγκη της Δύσης για την Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη της Τουρκίας για τη Δύση. Ως φαίνεται δε, η Τουρκία καθώς θα απομακρύνεται από τη Δύση, θα πλησιάζει όλο και περισσότερο τη Ρωσία και το Ιράν.
Όπως έγραψε ένας σχολιαστής, στις εκλογές, ο Ερντογάν «πήρε το 53% των ψήφων και κοντά στο 100% της ισχύος», αλλά αυτό έγινε με τη βοήθεια του ΜΗΡ. Δεν θα ήταν καθόλου λάθος να θεωρούμε πλέον τον Ερντογάν συνεταίρο με τον Μπαχτσελί και το ΑΚΡ συνεταίρο με το ΜΗΡ. Ο συνεταιρισμός αυτός θα κάνει τον Ερντογάν πιο αδιάλλακτο και πιο ακραίο, ιδίως στις εξωτερικές σχέσεις.
Για τον Μπαχτσελί, οι ακραίοι εθνικιστικοί στόχοι προηγούνται, όχι μόνο της δημοκρατίας και των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων, αλλά και των συμφερόντων της χώρας.
Οι δικές τους σκέψεις σχετικά με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ είναι πιο ακραίες από αυτές του Ερντογάν. Αυτό, με τα λόγια ενός παρατηρητή, σημαίνει ότι «η Τουρκία θα γίνει πιο σοβινιστική, πιο άκαμπτη και πιο επιθετική».
Ο Ερντογάν με συνεταίρο το ΜΗΡ, είναι αδύνατο να επιστρέψει στις πολιτικές του για ειρηνική λύση του Κουρδικού. Αυτό σημαίνει συνέχιση του πολέμου στη Συρία και το Ιράκ.
Πράγμα εξίσου αδύνατο είναι και ο συμβιβασμός με τους ελληνοκύπριους στην Κύπρο. 
Ο Μπαχτσελί είναι μέχρι θανάτου αντίθετος στην υπαναχώρηση στο εδαφικό, την κατάργηση της συμφωνίας εγγυητριών δυνάμεων και την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού από το νησί. Κανένας συμβιβασμός δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν υπάρξει ικανοποίηση των ελληνοκυπρίων στα τρία αυτά θέματα που είναι γι’ αυτούς ζωτικής σημασίας.
Σε οποιαδήποτε άλλη δημοκρατική χώρα, η ισχύς που απέκτησε ο Ερντογάν από τις εκλογές θα σήμαινε σταθερότητα και γαλήνη. Στην Τουρκία όμως σημαίνει αβεβαιότητα και ανησυχία. Σκεφτείτε τώρα εσείς και αποφασίστε τι είδους ‘δημοκρατία’ είναι η Τουρκία.

*O Mετίν  Μουνίρ είναι Τούρκος δημοσιογράφος. Το άρθρο, που δημοσιεύτηκε στον ειδησεογραφικό ιστότοπο Τ24 εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις.

http://aviketos.com/akp-mhp-den-tha-ypochorisoyn-sto-kypriako/

Το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, η Τουρκία του Ταγίπ και το Ισραήλ.

2

 Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου. JULY 3, 2018

File Photo: US President Donald J. Trump with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu in the Oval Office of the White House in Washington, DC, USA. EPA, OLIVIER DOULIERY

Τόσο το αμερικανικό υπουργείο άμυνας, όσο και οι πανίσχυρες πολεμικές βιομηχανίες των Ηνωμένων Πολιτειών τάσσονται υπέρ της κανονικής παράδοσης των αεροσκαφών πέμπτης γενεάς F-35 στην Άγκυρα, παρόλο που η τελευταία δεν έχει υποχωρήσει στις αμερικανικές πιέσεις να μην αγοράσει τους ρωσικούς αντιαεροπορικούς-αντιπυραυλικούς πυραύλους S-400.

Σχετικά μάλιστα με το τελευταίο αυτό ζήτημα, και όσους ζητούν κυρώσεις κατά της Τουρκίας για την αγορά S-400, ο ίδιος ο αμερικανός υπουργός Άμυνας Ματτίς προειδοποίησε γα τους κινδύνους εφαρμογής κυρώσεων όπως αυτές που προβλέπει ο νόμος CAATSA σε εταίρους των ΗΠΑ που αγοράζουν ρωσικό υλικό και αναβαθμίσεις του.

Εντούτοις, τα σχέδια παράδοσης F-35 στην Τουρκία απειλούνται πάντα από τους Αμερικανούς γερουσιαστές που μόλις υιοθέτησαν όρους που μπλοκάρουν την παράδοσή τους, σχετιζόμενους με την προμήθεια S-400.

Εναντίον της παράδοσης F-35 στην Τουρκία τάσσεται το ισραηλινό λόμπι, που έχει αφήσει όμως κυρίως Έλληνες και Αρμένιους να πρωταγωνιστούν στην υπόθεση, μαζί με την ισραηλινή Δεξιά, που έχει αρχίσει καμπάνια για το θέμα αυτό στο Ισραήλ.

Στο ίδιο το Ισραήλ, ο Gilad Erdan, μέλος του κόμματος Λικούντ του πρωθυπουργού Νετανιάχου, κάλεσε την κυβέρνηση να αναγνωρίσει την αρμενική γενοκτονία, κάτι που, πολλοί παρατηρητές εκτιμούν ότι, αν γίνει, θα σηματοδοτήσει την οριστική ρήξη μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Αλλά το Ισραήλ δεν φαίνεται διατεθειμένο να προχωρήσει πέραν των απειλών. Η ρήξη του με την Τουρκία μοιάζει ρήξη με τον Ερντογάν, και το ίδιο φαίνεται κυρίως να επιδιώκει πάντα να ξαναφέρει πίσω, σε φιλοαμερικανική και φιλοϊσραηλινή τροχιά αυτή τη χώρα, με την οποία το συνδέουν βαθείς δεσμοί, τόσο σε επίπεδο οικονομικής ελίτ, όσο και μυστικών υπηρεσιών.

Ένας πόλεμος άλλωστε κατά του Ιράν δυσκολεύει πάρα πολύ με την Τουρκία απέναντι. Στην πραγματικότητα, στις αμερικανο-τουρκικές και ευρύτερα τις σχέσεις Δύσης και Τουρκίας ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Το γυαλί έχει ραγίσει, τουλάχιστον με τον Ερντογάν, όμως και οι δύο πλευρές φοβούνται ταυτόχρονα το δυσθεώρητο για αμφότερες κόστος μιας ρήξης. Άλλωστε, αν υποθέσουμε ότι η Αμερική δεν δώσει στην Τουρκία τα F 35, η Άγκυρα έχει προειδοποιήσει ότι φτιάχνουν και άλλες χώρες αεροσκάφη. Πάλι υποψήφιος εδώ είναι η Ρωσία με τα Σουχόι 57 που είναι και αρκετά φτηνότερα.

Παρόλα αυτά, το χάσμα Τουρκίας-Δύσης συνεχίζει σταδιακά να βαθαίνει σταθερά. Η υπόθεση αυτή όμως εμπλέκεται και με τις δύο «παρατάξεις» που συγκρούονται εδώ και πολύ καιρό, όλο και πιο ανοιχτά, μέσα στη ηγεσία του δυτικού και ισραηλινού κατεστημένου, πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού, των ανερχόμενων Νεοσυντηρητικών, γύρω από τον Τραμπ, τον Νετανιάχου, την ευρωπαϊκή «ριζοσπαστική» και άκρα Δεξιά αφενός, τη Μέρκελ, τον Μακρόν, τον Σόρος αφετέρου.

Ο υπουργός Άμυνας Ματίς είναι με τους δεύτερους μάλλον παρά με τους πρώτους, και εκφράζει τα αμιγή συμφέροντα των ΗΠΑ εναντίον των Νεοσυντηρητικών και των διαρκών πολεμικών σχεδίων, ιδίως στη Μέση Ανατολή, στα οποία αρέσκονται τόσο πολύ οι κ.κ. Μπόλτον και Νετανιάχου.

Γι΄ αυτό και η εμμονή του Ματίς στην παράδοση F-35 στην Τουρκία και στη μη επιβολή κυρώσεων για τους S-400, δεν πρέπει να αποδοθεί κυρίως ή αποκλειστικά στα οικονομικά συμφέροντα των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών, αλλά και στη στρατηγική αντίληψη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων για τη διεθνή κατάσταση, αντίληψη που δεν ταυτίζεται με το Ισραήλ και τους Νεοσυντηρητικούς.

Στην κρίσιμη σύσκεψη που έγινε στον Λευκό Οίκο πριν από τις τελευταίες αμερικανικές επιθέσεις στη Συρία, ο Ματίς ήταν αυτός που αντιστάθηκε στα σχέδια πολύ μαζικότερων βομβαρδισμών, που θα εμπεριείχαν τον κίνδυνο μιας πολεμικής κλιμάκωσης με τη Ρωσία. Κάποιοι μάλιστα θυμήθηκαν την κρίσιμη σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, στη διάρκεια της οποίας ο Πρόεδρος Κένεντι και ο αδελφός του, μόνοι εναντίον όλων των άλλων, απέτρεψαν την εξαπόλυση ενός πυρηνικού πολέμου κατά της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της κρίσης των πυραύλων της Κούβας.

Και οι δυο τους δολοφονήθηκαν αργότερα, υπό συνθήκες που παραμένουν πάντα αδιευκρίνιστες. Ο στρατηγός Ματίς δεν φαίνεται να διατρέχει τέτοιο κίνδυνο, διατρέχει όμως τώρα, και αυτός, και ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου τον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους. Έχουν πληθύνει τώρα οι φήμες στην αμερικανική πρωτεύουσα που φέρουν και αυτόν και τον προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, κύριους «ανασχετικούς» (containment) παράγοντες των συχνά ρηξικέλευθων πρωτοβουλιών του Προέδρου να αντικαθίστανται σύντομα…

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με αντικείμενο της σχέσεις Ανατολής-Δύσης και τον έλεγχο των εξοπλισμών.  Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Πηγή: Το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, η Τουρκία του Ταγίπ και το Ισραήλ https://hellasjournal.com/2018/07/to-amerikaniko-stratiotiko-viomichaniko-symplegma-i-toyrkia-toy-tagip-kai-to-israil/

It’s time to divide Syria

0

Jamal KhashoggiJuly 3 at 1:32 PM

The Washington Post.


A man carries a child rescued from rubble after Syrian regime and Russian airstrikes in the rebel-held town of Nawa, Syria, on June 26. (Ahmad al-Msalam/AFP/Getty Images)

The United States promised it would take “firm and appropriate measures” to protect the cease-fire in southern Syria. However, Syrian President Bashar al-Assad, along with the Russians and Iranians, are advancing toward the southern part of the country. Assad’s army has been pounding the southern region with airstrikes. Regime forces are on track to repeat the same human catastrophes that happened in Aleppo last year and Eastern Ghouta this March. Southern Syria is the liberated zone; the besieged city of Daraa is the cradle of Syrian revolution, and it hasn’t fallen yet. But 1 million Syrians, living for now in relative security outside the control of the regime known for its vengeance, are feeling nervous. Some are fleeing toward Jordan, which is refusing to admit more refuges.

It’s time for the United States to step up and reassert its traditional authority in the region. This is not a job for the Russians or the Israelis, both of whom would bring a deal with considerable strings attached. And as long as Iran holds strategic cards in Syria, the prospect for success is nil. The United States would be the only honest broker in the international effort to restore peace and justice for all Syrians.

To bring about a permanent peace in Syria, the southern part of the country must be protected. Victory for Assad there is not a complete solution so much as it is a pause. The territories governed by Assad are ruled by fear and a loss of hope for prosperity.

The United States should propose partition in Syria. Assad can keep what he controls, and the rebels can form local governments and establish a new entity. With international recognition and support, it would be possible to hold elections for local councils, curtail radicalized individuals, and bring a stop to the fighting that has destabilized the region and created a refugee crisis that has spread through Europe.

Al-Qaeda and the Islamic State will always be threats, but they will likely be rejected by the local Syrian community if there are international and regional forces supporting Syrian aspirations for moderate civilian rule.

The template for Syria is what the Turks are doing now in in Afrin, where they train local police and organize local councils. In the eastern Euphrates region, where there a dominance of Syria’s Kurdish forces, the Americans and Turks have developed an understanding allowing forces to coexist in the city of Manbij. This could be the basis for broader cooperation between many parties in the northern Syrian and eastern Euphrates regions. The Turks are ready to train more local Syrian police and even start reconstruction if their concerns about an independent Kurdish presence are taken into consideration.

It is imperative to protect the various regions of the country; the best guarantee of that is a measure of self-governance. The locals and returned refugees can use the Syrian legal code abolished by the Assad family when it took power as the place to start a new civic infrastructure. Those laws, after all, were drafted by an elected parliament.

If those areas are left to live in peace for a few years, they will flourish. Refugees who have not built lives elsewhere will return and others will emigrate out from under the thumb of Assad. There are about 6 million Syrians scattered among Jordan, Lebanon and Turkey who might just like to go home.

These free zones, run by elected councils, would be a model for a future Syria, especially if the zones achieved relative economic success. The day will come when the world will be more willing to end Syria’s partition. One could imagine a day when empowered and experienced representatives of liberated areas will sit with the regime’s representatives and work to negotiate to reunify a more democratic Syria.

«Η πολιτική καταστροφή της Ε.Ε. δεν επήλθε ακόμα, όμως οι ευρωσκεπτικιστές, οι λαϊκιστές και οι ξενοφοβικοί διαμορφώνουν ρεύμα διάλυσης»

12

Του Αλκη Καλλιαντζίδη  Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Πολλά έχουν γραφεί για τα αποτελέσματα της τελευταίας Συνόδου Κορυφής στις 28 και 29 Ιουνίου 2018 η οποία κυριαρχήθηκε από το αντιπαραγωγικό θέμα του προσφυγικού, άσχετα αν οι μεταναστευτικές ροές περιορίστηκαν κατά 95% σε σχέση με το 2015 ! Κι όμως κάτω από την πίεση του Γερμανού υπουργού εσωτερικών, των Ιταλών ευρωσκεπτικιστών και ξενοφοβικών, των αυστριακών και των χωρών του Βίσεγκραντ το υπαρκτό και δυσεπίλυτο αυτό πρόβλημα έλαβε διαλυτικές για την Ευρωπαϊκή Ένωση διαστάσεις. Όλος αυτός ο εσμός των πεμπτοφαλαγγιτών της ενωμένης Ευρώπης, χρησιμοποιεί ως όχημα το προσφυγικό ζήτημα για να μας επιβάλει ένα νέο μοντέλο : αυτό της λευκής, χριστιανικής και κλειστής στον εαυτό της Ευρώπης.

Το μοντέλο των «μη φιλελεύθερων δημοκρατιών», όπως της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Τσεχίας, της Σλοβακίας (βλέπε σχετικό άρθρο μου στις 28-06-2018 στις Ανιχνεύσεις : http://www.anixneuseis.gr/?p=192189) στο οποίο δεν υπάρχει Κράτος Δικαίου, αφού ελέγχεται η δικαιοσύνη, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) ελέγχονται από την εκτελεστική εξουσία με τους φίλους επιχειρηματίες της, κι ας γίνονται εκλογές εκεί. Δεν γίνανε εκλογές πρόσφατα στην Τουρκία και στη Ρωσία ; Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει ; Ποια ήταν όμως η ισοτιμία διεκδίκησης της εξουσίας των αντιπάλων του Ερντογάν και του Πούτιν, αντίστοιχα ; Καμία.

Οι σφετεριστές των φιλελεύθερων κεκτημένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ορισμένοι εκ των οποίων μεγάλωσαν με τα νάματα του σοβιετικού Κομμουνισμού) επαναφέρουν την αγαπημένη ορολογία της γερμανικής ακροδεξιάς του μεσοπολέμου «συντηρητική επανάσταση» για να μας επιβάλουν το παραπάνω μοντέλο, χρησιμοποιώντας το άκρως δελεαστικό όχημα του «αντιμεταναστευτισμού» για τα ανενημέρωτα άτομα, τους ανέργους, τους πτωχούς, τους ξενοφοβικούς, τους ευρωσκεπτικιστές, τους «κυριαρχηστές» (souverenistes) του τύπου «Πρώτα οι ΗΠΑ», «Πρώτα η Ιταλία» και πάει λέγοντας.  Κι ας αποτελούν οι 1.500.000 χοντρικά μετανάστες και οι πρόσφυγες  κόκκο στην άμμο των 500 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων της ένωσης. Κι ας φυλάσσονται σήμερα αποτελεσματικότερα τα ευρωπαϊκά σύνορα από τις αρμόδιες εθνικές αρχές φύλαξης και την διαρκώς εμπλουτιζόμενη Frontex.

Όμως ο αντιμεταναστευτικός λαϊκισμός έχει τόση πέραση σήμερα, που ακόμα κι ένας υψηλόβαθμος διπλωμάτης, ο Γάλλος πρέσβης στη Βουδαπέστη Eric Fournier χαιρέτισε, σε γραπτό ενημερωτικό του σημείωμα  προς το γαλλικό υπουργείο εξωτερικών στις 18 Ιουνίου 2018, τη «διαχείριση των μεταναστευτικών ροών» του Viktor Orban, βγάζοντας από τα ρούχα του τον Emmanuel Macron, όταν ρωτήθηκε σχετικά από μια δημοσιογράφο του γαλλικού μέσου ενημέρωσης Mediapart (το οποίο δημοσιοποίησε το εν λόγω Σημείωμα) κατά τη συνέντευξη τύπου που έδωσε στις Βρυξέλλες αμέσως μετά την τελευταία σύνοδο κορυφής στις 29 Ιουνίου. Ο εν λόγω διπλωμάτης, υπερασπιζόμενος την Ουγγαρία, θεωρεί ότι αδίκως την κατηγορούν για αντισημιτισμό, κάτι που αποτελεί μόνο μια «φαντασίωση ξένων δημοσιογράφων». Οι τελευταίοι, αντίθετα, θα έπρεπε, κατά τον πρέσβη, να χαιρετίζουν το ουγγρικό  «πρότυπο» προς εφαρμογή, αντί να εκφράζουν μια «ουγγροφοβία», όπως αναφέρει ο Blaise Gauquelin στον ηλεκτρονικό LE MONDE στις 30.06.2018.

Η εν λόγω εφημερίδα και άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατηγορούνται τακτικά για «ουγγροφοβία» από κύκλους της κυβέρνησης του Viktor Orban, ενός ηγέτη δακτυλοδεικτούμενου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και από τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) για τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου. Αφού κέρδισε όμως αλλεπάλληλες εκλογές, με εξαγορασμένα ΜΜΕ, πώς να μην αποτελεί «πρότυπο» για τα γαλλικά δεξιά κόμματα των  Ρεπουμπλικάνων (LR) ή του Εθνικού Συναγερμού (RN, πρώην Εθνικό Μέτωπο);

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αυτό καθεαυτό το υπαρκτό και δυσεπίλυτο προσφυγικό ζήτημα στην Ευρώπη. Είναι πρωτίστως η αχρεία εκμετάλλευσή του πολιτικάντικα από την ευρωπαϊκή ακροδεξιά (γιατί «πουλάει» το θέμα) για να σηκώσει κεφάλι στις εθνικές (π.χ. Ιταλίας) και στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019.  Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι ο γράφων συμμερίζεται τις προσφυγικές απόψεις («οι πρόσφυγες λιάζονται») αβάστακτης ελαφρότητας της πρώην αρμόδιας υφυπουργού των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οι τελευταίοι, ας μη ξεχνάμε, πριν συρθούν στην κοινοτική τους μετάλλαξη για να μείνουν στην εξουσία, μαζί με άλλους ευρωπαίους ακροδεξιούς, όπως π.χ. του βρετανού Φάρατζ, Λεπέν, Σαλβίνι, κλπ. είναι υπέρ της απόρριψης του υπάρχοντος εξηκονταετούς κοινοτικού οικοδομήματος, παραμυθιάζοντας τον κόσμο τους ότι αυτοί διαθέτουν τη λύση εθνικού κυριαρχισμού τους.

Ο γράφων είναι υπέρ της αναζήτησης κοινών ευρωπαϊκών λύσεων για κοινά ευρωπαϊκά προβλήματα (όπως και το προσφυγικό), στα πλαίσια της κοινοτικής αλληλεγγύης κι όχι του εθνικιστικού οχαδερφισμού των ακραίων.

Ο γράφων θεωρεί ότι χάρη στο προσφυγικό πρόβλημα, τα ελληνικά σύνορα αναγνωρίζονται πλέον και στην πράξη (όχι μόνο στους χάρτες) ως κοινοτικά σύνορα, αφού συν-φυλάσσονται και από την κοινοτική Frontex. Αυτό το κεκτημένο ελπίζω να μην το απολακτίσουμε λόγω νεοελληνικής ελαφρότητας…

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

 

 

 

Οι επόμενοι άμεσοι στόχοι του Ερντογάν: Οι προκλήσεις και τα εμπόδια στο δρόμο του

0

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν χαιρετά τους οπαδούς του. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

JULY 3, 2018 Του Γιώργου Σκαφιδά

Η αποστολή της επανεκλογής του στην εξουσία µπορεί να εξετελέσθη από τον πρώτο γύρο µέσα σε κλίµα πανηγυρικό, πλην όµως ο αγώνας συνεχίζεται για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εν µέσω πλήθους προκλήσεων και εµποδίων, στον δρόµο προς το επετειακό 2023.

Ο 64χρονος ισχυρός άνδρας της Τουρκίας, πρωθυπουργός της χώρας την περίοδο 2003-2014 και πρόεδρος έκτοτε, εξασφάλισε τη νίκη µε ποσοστό 52,6%, και µαζί µια νέα πενταετή θητεία στην εξουσία.

Στόχος του; Να γιορτάσει τον Οκτώβριο του 2023 από τη θέση του προέδρου τη συµπλήρωση 100 ετών από την ίδρυση της Τουρκικής ∆ηµοκρατίας.

Το 2023 ξεχωρίζει, άλλωστε, ως χρονιά-σταθµός στα τουρκικά χρονικά αλλά και ως χρονιά νέων διπλών εκλογών στη γείτονα (βουλευτικών και προεδρικών), µε τον Ερντογάν να θέτει φυσικά εκ νέου (εάν δεν αλλάξει συνταρακτικά κάτι µέχρι τότε) ξανά υποψηφιότητα για την προεδρία.

Ο Τούρκος ηγέτης έχει κερδίσει όλες τις πολιτικές µάχες που έδωσε τα τελευταία 16 χρόνια. Από το 2002 και µετά έχει επικρατήσει σε συνολικά 13 εκλογικές αναµετρήσεις: έξι βουλευτικές, δύο προεδρικές, τρεις δηµοτικές και δύο δηµοψηφίσµατα. Υπό αυτήν την έννοια, η περίπτωσή του όντως είναι ξεχωριστή διεθνώς, όπως θέλει να υπερτονίζει άλλωστε και ο στενός του σύµβουλος (και πιθανός µελλοντικός υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας) Ιµπραχίµ Καλίν.

Οι πολλές νικηφόρες µάχες του παρελθόντος δεν είναι αρκετές, όµως, ώστε να λειάνουν και την πορεία προς το µέλλον, καθιστώντας την ανέφελη για τον Ερντογάν. Αν και πολιτικά κυρίαρχος, ο 64χρονος Ερντογάν βρίσκεται πλέον αντιµέτωπος µε σοβαρές προκλήσεις σε τέσσερα µέτωπα, δύο εσωτερικά και δύο εξωτερικά, στην πορεία προς τις κρίσιµες δηµοτικές εκλογές του Μαρτίου του 2019.

ΚΟΜΜΑ – ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Ο ίδιος ο Ερντογάν µπορεί πλέον να παίζει µόνος, χωρίς αντίπαλο, στην κεντρική πολιτική σκηνή της Τουρκίας. ∆εν ισχύει ωστόσο το ίδιο και για την παράταξη της οποίας ηγείται. Το ισλαµοσυντηρητικό Κόµµα ∆ικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) υποχωρεί, χάνοντας έδαφος απέναντι στους εθνικιστές (MHP, İYİ Parti). Στις εκλογές της περασµένης Κυριακής έλαβε πέντε εκατοµµύρια ψήφους λιγότερες από τον ίδιο τον Ερντογάν. Εάν µάλιστα δεν ήταν οι «Γκρίζοι Λύκοι» (MHP) να κατέβουν µαζί του σε κοινό εκλογικό συνασπισµό, θα είχε χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή.

Η ισλαµοσυντηρητική παράταξη είναι προφανές ότι έχει πια απολέσει µέρος της αξίας που είχε ως «όχηµα» για τον Ερντογάν. Ο ίδιος προτίθεται πλέον, στο πλαίσιο ενός προεδρικού συστήµατος που οδεύει προς αποκοµµατικοποίηση, να κυβερνήσει αντλώντας ανθρώπινο δυναµικό από µια ευρεία γκάµα «δεξαµενών» (στρατολογώντας εθνικιστές, τεχνοκράτες, στελέχη άλλων παρατάξεων, υπερκοµµατικές προσωπικότητες κ.ά.), ως πρόεδρος πια «όλων των Τούρκων».

Εάν κινδυνεύουν κάποιοι να παραγκωνιστούν πολιτικά µέσα σε αυτήν τη διαδικασία, αυτοί είναι τα ίδια τα στελέχη του AKP. Αλλωστε, από την αρχική ιδρυτική οµάδα του Κόµµατος ∆ικαιοσύνης και Ανάπτυξης (τους Γκιουλ, Αρίντς κ.ά.) δεν έχει µείνει πλέον κανείς πέρα από τον ίδιο τον Ερντογάν.

Η διατήρηση των ισορροπιών ανάµεσα στην παράταξη και την προεδρία θα είναι ένα δύσκολο στοίχηµα για τον 64χρονο ηγέτη, καθώς εκείνος θα κληθεί να τους κρατήσει όλους ικανοποιηµένους: και το ίδιο του το κόµµα, το AKP, στον δρόµο προς τις δηµοτικές εκλογές του ερχόµενου Μαρτίου, και το Κόµµα Εθνικιστικής ∆ράσης (MHP) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, χάρη στο οποίο κατάφερε να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά και τις αγορές που περιµένουν να δουν αξιόπιστους τεχνοκράτες να τοποθετούνται σε νευραλγικά πόστα.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Ο πληθωρισµός στα ύψη (12,2%). Η οικονοµική εµπιστοσύνη, από την άλλη, σε χαµηλό 18µήνου. Κόστη και υλικά να ακριβαίνουν, καθιστώντας ασύµφορη την οικοδοµική δραστηριότητα. Η τιµή για ένα κιλό κρεµµύδια αυξήθηκε κατά 212% τον Ιούνιο, και για ένα κιλό πατάτες κατά 94%, µε τις ντοµάτες επίσης να χρεώνονται πια ωσάν «χρυσές» και την κυβέρνηση να φέρνει φορτία µε εισαγόµενες πατάτες από τη Συρία… µπας και καταφέρει να ρίξει τις τιµές.

Η ανεργία κοντά στο 10% και η ανεργία µεταξύ των νέων κοντά στο 18%. Η λίρα να παραµένει χαµηλά, έχοντας απολέσει περίπου το 25% της αξίας της έναντι του δολαρίου από την αρχή της χρονιάς. Κακά τα µαντάτα για µια χώρα της οποίας ο ιδιωτικός τοµέας τυγχάνει εκτεθειµένος σε δανεισµό συνολικού ύψους 340 µε 400 δισ. δολ., µε σχεδόν το σύνολο µάλιστα των εν λόγω δανείων να είναι σε ξένο νόµισµα (δολάρια ή ευρώ). Κακά τα µαντάτα όµως και για άλλον έναν λόγο: επειδή η Τουρκία αναγκάζεται σε εισάγει ενέργεια, σε µια περίοδο κατά την οποία οι τιµές του πετρελαίου ανεβαίνουν (λόγω Ιράν).

Εκείνο που πέφτει, αντιθέτως, στην Τουρκία είναι οι άµεσες ξένες επενδύσεις. Το πρώτο τετράµηνο του 2018 µειώθηκαν κατά 22%, σε σύγκριση µε την αντίστοιχη περίοδο του 2017. Και όλα αυτά µόλις λίγους µήνες πριν από τις κρίσιµες δηµοτικές εκλογές του ερχόµενου Μαρτίου, µε ορατό τον κίνδυνο η ήδη υπερθερµασµένη τουρκική οικονοµία να υπερθερµανθεί ακόµη περισσότερο, σε σηµείο τήξης, στο πλαίσιο ενός νέου γύρου προεκλογικής παροχολογίας, ακατάσχετου δανεισµού, χαµηλών επιτοκίων και φαραωνικών πρότζεκτ (µε… φαραωνικότερο το επερχόµενο, µήκους 45 χιλιοµέτρων, κανάλι των δεκάδων δισ. δολαρίων, που στόχος είναι να έχει συνδέσει έως το 2023 τη Μαύρη Θάλασσα µε τη Θάλασσα του Μαρµαρά «διασχίζοντας» την Κωνσταντινούπολη).

ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΗΠΑ

Σε µια λεπτή κόκκινη γραµµή, µεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ακροβατούν οι ήδη βεβαρηµένες σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας. Ο Ερντογάν εµφανίζεται πλέον να τα θέλει όλα, εκβιάζοντας µάλιστα για να τα αποκτήσει: και τους ρωσικούς S-400, και τα αµερικανικά F-35, και την έκδοση του Γκιουλέν στην Τουρκία, και τη διάρρηξη της συµµαχίας των ΗΠΑ µε τους Κούρδους στη Βόρεια Συρία.

Η Ουάσιγκτον, ωστόσο, εµφανίζεται «να µιλάει ευγενικά… να διαπραγµατεύεται ήσυχα… και να κρατάει ένα µεγάλο ραβδί», όπως έλεγε ο Ρούζβελτ. ∆είχνει να αποδέχεται το τουρκικό αίτηµα περί αποµάκρυνσης των Κούρδων ανατολικά του ποταµού Ευφράτη στη Συρία, χωρίς όµως να δίνει κάποιο σαφές χρονοδιάγραμµα για την αποµάκρυνση των αµερικανικών στρατευµάτων από τη Μανµπίτζ.

Εµφανίζεται να παραδίδει στους Τούρκους ένα πρώτo F-35 (από τα συνολικά σχεδόν 120), αλλά για χρήση/εκπαίδευση µόνο εντός των ΗΠΑ. Την ίδια ώρα, ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται να επιβάλει κυρώσεις κατά της ΝΑΤΟϊκής συµµάχου Τουρκίας, εάν η Αγκυρα όντως προχωρήσει στην αγορά των ρωσικών αντιπυραυλικών/αντιαεροπορικών συστηµάτων S-400.

Ο Αµερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, Γουές Μίτσελ, έχει καταστήσει σαφές ότι σε µια τέτοια περίπτωση «θα υπάρξουν επιπτώσεις». Το πιο εύκολο στην παρούσα φάση για την Τουρκία θα ήταν να προχωρήσει στην απελευθέρωση (ή τη χαλάρωση των συνθηκών κράτησης) του προφυλακισµένου στη Σµύρνη Αµερικανού πάστορα Αντριου Μπράνσον, πράγµα που ενδέχεται όντως να κάνει στις ı8 Ιουλίου. Το μεγαλύτερο αγκάθι, ωστόσο, ακούει στο όνομα S-400.

ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΕΕ

Το Συµβούλιο Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ ήταν κατηγορηµατικό την περασµένη Τρίτη από το Λουξεµβούργο. «Η Τουρκία αποµακρύνεται από την ΕΕ» απεφάνθη. Οι ενταξιακές της διαπραγµατεύσεις έχουν διακοπεί µέχρι νεωτέρας. Στον «πάγο» µπαίνει και κάθε κίνηση προς την κατεύθυνση αναβάθµισης της τελωνειακής ένωσης ΕΕ – Τουρκίας, µε το συγκεκριµένο ζήτηµα (του εκσυγχρονισµού της τελωνειακής ένωσης) να «καίει» στην πράξη τον Ερντογάν ίσως πιο πολύ από κάθε ενταξιακή προοπτική. Ευρώπη και Τουρκία έχουν εισέλθει πια σε µια φάση «παγώµατος» των µεταξύ τους εκκρεµοτήτων (βίζα, τελωνειακή ένωση κ.ά.), από την οποία µένει να φανεί εάν και πώς θα βγουν.

Η µεταξύ τους αποµάκρυνση είναι πάντως δεδοµένη και η επερχόµενη ανάληψη της κυλιόµενης εξάµηνης προεδρίας της ΕΕ από την Αυστρία, τον Ιούλιο, δεν πρόκειται να συµβάλει στην αποκατάσταση των δεσµών. Αντιθέτως, η αυστριακή κυβέρνηση των Κουρτς και Στράχε στη Βιέννη ξεχωρίζει σήµερα ως µία από τις πιο «εχθρικές» απέναντι στην Αγκυρα. Οι Ευρωπαίοι θεωρούν ότι η µπάλα βρίσκεται πια στο γήπεδο του Ερντογάν. Τούρκοι αναλυτές (εν προκειµένω ο Σερκάν Ντεµιρτάς της «Hurriyet») αξιολογούν ως κρίσιµη για το µέλλον των ευρωτουρκικών σχέσεων τη στάση που θα κρατήσει η Αγκυρα απέναντι σε χώρες όπως είναι η Ελλάδα, η Αυστρία, η Γερµανία και η Ολλανδία. Για τον Ερντογάν το θέµα είναι βέβαια και οικονοµικό. Η ΕΕ συνεχίζει να αποτελεί, άλλωστε, τον µε διαφορά µεγαλύτερο εµπορικό εταίρο της Τουρκίας, αλλά και τη µεγαλύτερη πηγή άµεσων ξένων επενδύσεων για τη χώρα.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πηγή: Οι επόμενοι άμεσοι στόχοι του Ερντογάν: Οι προκλήσεις και τα εμπόδια στο δρόμο του https://hellasjournal.com/2018/07/oi-epomenoi-amesoi-stochoi-toy-erntogan-oi-prokliseis-kai-ta-empodia-sto-dromo-toy/

Ελευθερία της παρλαπίπας

2
 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ  

Κ​​​​αθαρή» έξοδος από τα μνημόνια – «θολή» έξοδος από τα μνημόνια – «χωρίς» μνημόνια η χώρα, αλλά «υπό επιτροπείαν» ασφυκτική ώς το 2060!

Παίζουν με τη ζωή μας οι μανιακοί της εξουσίας, ξεσκολισμένοι στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Με την απλή, τη στοιχειώδη λογική, το «βγαίνουμε από τα μνημόνια» θα σήμαινε: Στα οχτώ χρόνια της εξευτελιστικής επιτρόπευσης, κατορθώσαμε μεταρρυθμίσεις θεσμικές, που εγγυώνται την εξυγίανση του δημόσιου βίου, επομένως και της οικονομίας. Τιθασεύσαμε το παμφάγο κομματικό κράτος.

Εγγίζει τα όρια της παραφροσύνης: Πανηγυρίζουν, με τις Τράπεζες κλειστές (capital controls), τη φορολογία σε ύψη που αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο επένδυσης, τους μισθούς και τις συντάξεις, κατά το μέγιστο ποσοστό, σε επίπεδα λιμοκτονίας. Λιμάνια, αεροδρόμια, οδικό δίκτυο, τρένα, υποδομές της κοινωνικής λειτουργίας, διαχείριση και τροφοδοσία των τουριστικών συγκροτημάτων, όλα ξεπουλημένα στην ιδιωτική, διεθνή κερδοσκοπία. Ομως οι εξουσιαστές γιορτάζουν. Βάζουν γραβάτες, βγάζουν γραβάτες οι κάποτε «επαναστάτες με τα αμπέχονα», επιδείχνοντας και σημειολογικά ότι δεν πιστεύουν σε τίποτα πέρα από τη μέθη της εξουσίας.

Θριαμβολογούν (σε κρεσέντο παραλογισμού) επειδή θα μπορούν και πάλι να δανείζονται! Με λογιστικά τερτίπια και έχοντας υποθηκεύσει τα πάντα, θα μπορούν να επιστρέψουν στους διεθνείς τοκογλύφους. Να μην περιορίζονται στην εξάρτηση από τους «εταίρους». Πανηγυρίζουν που τους παραχωρήθηκε ξανά η πρόσβαση στην «πρέζα» από τα γνωστά τους «βαποράκια».

Και η τάχα αντιπολίτευση τι αντιτάσσει στην «επιτυχία» της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της αδιάντροπα υποταγμένης στην ασυδοσία και απανθρωπία των «Αγορών»; Της αντιτάσσει ότι το ίδιο κατόρθωμα θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί «ήδη από το 2014» – τη χρεώνει την καθυστέρηση!! Αυτό μόνο, δεν ξέρει τίποτε άλλο να πει η αξιωματική αντιπολίτευση. Επαγγέλλεται ότι την ίδια σημερινή ντροπή θα μπορούσε να την έχει «κατορθώσει» η ίδια ως κυβέρνηση, πριν τέσσερα χρόνια – αν δεν την είχε ανατρέψει η αγανάκτηση και αηδία του λαού.
(Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που φιλοδοξεί, εξήντα δύο χρόνια τώρα, να εκφράσει τους Ελληνες με δάνειες γαλλικές επωνυμίες: Parti Radical – EPE, Nou-velle Republique – Νέα Δημοκρατία! Είναι τόσο «υδαρής» η πολιτική ταυτότητα αυτού του κόμματος, ώστε μπορεί να κυβερνάται και από μέλη οικογένειας πολιτικά αντίπαλης, αντιμαχόμενης τον ιδρυτή του.)

Με την απλή, τη στοιχειώδη λογική, τι θα σήμαινε «βγαίνουμε από τα μνημόνια»; Θα σήμαινε ότι στα οxτώ αυτά χρόνια της εξευτελιστικής και απάνθρωπης επιτρόπευσης, του διεθνούς διασυρμού της χώρας, του εφιάλτη της ανεργίας, του αβάσταχτου άγχους για τα καίρια της επιβίωσης, κατορθώσαμε να τιθασεύσουμε κάποια από τα αίτια ή τις παραμέτρους της συμφοράς:

–  Δικάσαμε τους φυσικούς αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας.

–  Περιορίσαμε τον αριθμό των βουλευτών στους 120, μειώσαμε τις «αποζημιώσεις» τους, καταργήσαμε τις επταμελείς παρασιτικές κουστωδίες που «δικαιούτο» κάθε βουλευτής.

–  Κατασφαλίσαμε το ασυμβίβαστο υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος για να εξαλειφθεί το ρουσφέτι.

–  Καθιερώσαμε μονοεδρική εκλογική περιφέρεια, για να περιοριστεί δραστικά η κραιπάλη του προεκλογικού διαφημιστικού ανταγωνισμού, επομένως και η «διαπλοκή».

–  Αναδιοργανώσαμε εξ υπαρχής τη δομή, λειτουργία, στελέχωση και καταμερισμό εργασίας κάθε υπουργείου, κάθε δημόσιου οργανισμού.

–  Επιβάλαμε συστήματα αδιάβλητης και φερέγγυας αρχικής κρίσης και συνεχούς αξιολόγησης των δημόσιων λειτουργών. Τολμήσαμε την απόλυση των παρασιτικά διορισμένων, συνδέσαμε το ύψος των απολαβών με την ποιότητα της εργασιακής προσφοράς.

–  Ακυρώσαμε τη συνταξιοδότηση όσων αποχώρησαν από την εργασία τους σε ηλικία μικρότερη των 45 ετών και όσων εργάστηκαν για διάστημα λιγότερο από 15 χρόνια.

Είχαμε οχτώ χρόνια στη διάθεσή μας για να πάρουμε τα αυτονόητα μέτρα ανάκαμψης της οικονομίας, νοικοκυρέματος του κράτους – να τολμήσουμε τις εξόφθαλμα αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Και στα οχτώ αυτά χρόνια είχαν όλα τα κόμματα της Βουλής μετοχή στις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν τον εφιάλτη – όλα, εκτός από την εισαγόμενη ψυχοπαθολογία των ακροτήτων και τα μικρορετάλια των γραφικών.

Το κωμικοτραγικό είναι, πως σε τέτοιες προτάσεις ρεαλιστικών μεταρρυθμίσεων ο κάθε ελλαδίτης επαγγελματίας της εξουσίας (και μακάρι να είναι άδικη η γενίκευση) θα αντιτάξει με απόλυτη βεβαιότητα: «Τέτοια μέτρα μόνο μια δικτατορία μπορεί να τα πάρει»! Που σημαίνει: Εχουν ταυτίσει την άσκηση της πολιτικής, οριστικά και τελεσίδικα, με τον αδίστακτο αμοραλισμό, την τυφλή ιδιοτέλεια, την εξαπάτηση των πολιτών, την αδιάντροπη χυδαιότητα. Κάθε απόπειρα μεταρρυθμίσεων για τίμιο κοινοβουλευτισμό, πιστεύουν (ή καμώνονται) ότι θα βίαζε τη λαϊκή θέληση και μόνο περιφρονητές του Συντάγματος θα την επιχειρούσαν.

Μακάβρια η πιστοποίηση: Ονομάζουμε «δημοκρατίες» τις πιο ωμές τυραννίες οικονομικής ανελευθερίας, που όμως παρέχουν στον εξανδραποδισμένο πολίτη «ελευθερία έκφρασης», δηλαδή ακίνδυνη για τους τυράννους παρλαπίπα.

kathimerini.gr

Merkel’s Challengers

0

A blistering row between the German chancellor and her interior minister was diffused late Monday night after Angela Merkel and Horst Seehofer struck a compromise over the country’s asylum policy.

Dempsey is a nonresident senior fellow at Carnegie Europe and editor in chief of <em>Strategic Europe</em>.

Judy Dempsey

Nonresident Senior Fellow
Carnegie Europe
Editor in chief
Strategic Europe 

But don’t think for a moment that this ends what has turned into a bitter, personal dispute between these two politicians.

As leader of the Christian Social Union (CSU), based in Bavaria, Seehofer might have done enough to persuade voters to stick to his party ahead of October’s state elections. And the compromise that was hatched might buy Merkel some time. But the months of squabbling between Merkel’s Christian Democratic Union party and the CSU, its sister party, has left the chancellor weaker. Europe is weaker as a result.

The compromise means that Germany will establish transit zones along the country’s southern border. There, deportations of refugees not entitled to settle in Germany will be speeded up. Were it as simple as that. There are several sticking points.

First, Merkel wasn’t able to strike a bilateral agreement with Italy or Austria during last week’s summit of EU leaders. So if a refugee was originally settled in either country, Germany will not have the automatic right to send this person back to Austria or Italy.

Second, it’s not clear if Merkel’s other coalition partner, the Social Democrats, will go along with the compromise. The party already rejected a similar proposal that Merkel suggested some time ago.

And third—leaving aside Seehofer’s personal animosity toward Merkel, his threats to resign, the backstabbing against the chancellor, combined with the CSU’s desperate standing in the polls—this dispute has another, wider implication for Europe.

It confirms that French President Emmanuel Macron’s ambitions to reform the eurozone are almost certainly on hold. During the June European Council Summit, his bold plans were eclipsed by the refugee and asylum crisis. Until the latter is resolved it’s hard to see Macron’s proposed reforms gaining traction. Indeed, the CSU has already rejected the idea of a banking union and other reforms of the eurozone.

In short, even if Merkel did want to embrace Macron’s reforms, she is hobbled by the CSU, hobbled by an unstable coalition, and hobbled by the electoral timetable. These are constraints that couldn’t come at a worse time for a European Union that on the one hand is saddled with several populist/nationalist governments and on the other is having its very existence being questioned by U.S. President Donald Trump.

Elections to the European Parliament take place next year. Until now, the European People’s Party (EPP), which consists of the EU’s conservative parties, has traditionally been the largest bloc in the parliament. This has given its leaders in the Parliament and back home considerable leverage over selecting the EU’s unelected commissioners. The Commission’s term ends next year as well.

But this time round, the EPP is weaker and divided. This explains why the EPP’s top brass is extremely reluctant to expel or suspend Hungary’s Fidesz party from the group. This is despite how the government in Budapest, led by Prime Minister Viktor Orbán, passed a law essentially taking nongovernmental organizations to court if they advise or help refugees. Given Merkel’s domestic woes, it’s hard to see her sanctioning Orbán when he holds talks with the chancellor in Berlin on July 5.

All the above begs the question about the stability of the German coalition and Merkel’s future.

Even though Markus Söder—Bavaria’s prime minister, who kept escalating the dispute between Seehofer and Merkel—said that the CSU was committed to the union with the CDU, and by implication to the coalition, that pledge carries little weight. There’s plenty of scope for another crisis inside the conservative bloc.

For now, no party in Merkel’s coalition can walk away from it. The Social Democrats have no money to finance a new election. Also, their standing in the opinion polls is miserable. And the leadership has still to decide what exactly it stands for.

The CSU, which has had the absolute majority in Bavaria, are fixated on the October elections and are determined to see off the far-right Alternative for Germany. That’s why Söder and Seehofer latched onto the asylum issue—even though over the past year the number of asylum seekers has plummeted.

As for the Christian Democrats, Merkel has won another day. But another crisis is around the corner—this time from U.S. President Donald Trump.

Trump recently sent a letter to several NATO members, castigating them for not spending enough on defense. He singled out Merkel, even blaming her for undermining the alliance.

Continued German underspending on defense undermines the security of the alliance and provides validation for other allies that also do not plan to meet their military spending commitments, because others see you as a role model,” he wrote. The tone has been set for next week’s NATO summit in Brussels and another crisis in the transatlantic relationship. That’s all that Merkel needs.

https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/76730?utm_source=rssemail&utm_medium=email&mkt_tok=eyJpIjoiTUdReU5EYzVOVFUzWm1KbCIsInQiOiJHWUJodHlSY1plc29GcHZ1aXM1bzR4b1wvcmRJckM4OXNuaStHa2JVT1RQZDNPVFVqd1RpUm9HREY2NUdcL1wvTnFhdmFWN3R4RENhSlZ4WFwvUWpkT2lWbkxXaDR3U3h3Y0xnTGlkS2JvZG5ZVXhVN3BrRUVxXC9LSytLaE5VdGlESXRqIn0%3D

USA – The Failed State

0

By Chris Hedges ICH

July 02, 2018 “Information Clearing House” – TORONTO—Our “corporate coup d’état in slow motion,” as the writer John Ralston Saul calls it, has opened a Pandora’s box of evils that is transforming America into a failed state. The “unholy trinity of corruption, impunity and violence,” he said, can no longer be checked. The ruling elites abjectly serve corporate power to exploit and impoverish the citizenry. Democratic institutions, including the courts, are mechanisms of corporate repression. Financial fraud and corporate crime are carried out with impunity. The decay is exacerbated by the state’s indiscriminate use of violence abroad and at home, where rogue law enforcement agencies harass and arrest citizens and the undocumented and often kill the unarmed. A depressed and enraged population, trapped by chronic unemployment and underemployment, is overdosing on opioids and beset by rising suicide rates. It engages in acts of nihilistic violence, including mass shootings. Hate groups proliferate. The savagery, mayhem and grotesque distortions familiar to those on the outer reaches of empire increasingly characterize American existence. And presiding over it all is the American version of Ubu Roi, playwright Alfred Jarry’s gluttonous, idiotic, vulgar, narcissistic and infantile king, who turned politics into burlesque.

“Congress works through corruption,” Saul, the author of books such as “Voltaire’s Bastards: The Dictatorship of Reason in the West” and “The Collapse of Globalism and the Reinvention of the World,” said when we spoke in Toronto. “I look at Congress and I see the British Parliament in the late 18th century, the rotten boroughs. Did they have elections? Yes. Were the elections exciting? Yes. They were extremely exciting.”

Rotten boroughs were the 19th-century version of gerrymandering. The British oligarchs created electoral maps through which depopulated boroughs—50 of them had fewer than 50 voters—were easily dominated by the rich to maintain control of the House of Commons. In the United States, our ruling class has done much the same, creating districts where incumbents, who often run unchallenged, return to Congress election after election. Only about 40 of the 435 seats in the House of Representatives are actually contested. And given the composition of the Supreme Court, especially with Donald Trump poised to install another justice, it will get worse.

The corruption of the British system was amended in what Saul called “a wave upwards.” The 1832 Reform Act abolished a practice in which oligarchs, such as Charles Howard, the 11th Duke of Norfolk, controlled the election results in 11 boroughs. The opening up of the British parliamentary system took nearly a century. In the United States, Saul said, the destruction of democracy is part of “a wave downwards.”

The two political parties are one party—the corporate party. They do not debate substantive issues. They each support the expansion of imperial wars, the bloated military budget, the dictates of global capitalism, the bailing out of Wall Street, punishing austerity measures, assaulting basic civil liberties through wholesale government surveillance and the abolition of due process, and an electoral process that has cemented into place a system of legalized bribery. They battle over cultural tropes such as abortion, gay rights and prayer in schools. We elect politicians based on how we are made to feel about them by the public relations industry. Politics is anti-politics.

The Republican Party built its political base in these culture wars around Christian fascists, nativists and white supremacists. The Democratic Party built its base around those who supported workers’ rights, multiculturalism, diversity and gender equality. The base of each party was used and manipulated by elites. The Republican Party elites had no intention of banning abortion or turning America into a “Christian nation.” The Democratic Party elites had no intention of protecting workers from predatory corporatism. Everyone was sold out. The ascendancy of a populist right, dominated by racists and bigots, is the inevitable product of the corporate coup d’état, Saul said. He warned we should not be complacent because of President Trump’s imbecility. Trump is immensely dangerous. “The insipid,” Thomas Mannwrote in “The Magic Mountain,” “is not synonymous with the harmless.”

“How could a civilization devoted to structure, expertise and answers evolve into other than a coalition of professional groups?” Saul asked in “Voltaire’s Bastards.” “How, then, could the individual citizen not be seen as a serious impediment to getting on with business? This has been obscured by the proposition of painfully simplified abstract notions which are divorced from any social reality and presented as values.”

“The rational elites, obsessed by structure, have become increasingly authoritarian in a modern, administrative way,” he wrote in another section of the book. “The citizens feel insulted and isolated. They look for someone to throw stones on their behalf. Any old stone will do. The cruder the better to crush the self-assurance of the obscure men and their obscure methods. The New Right, with its parody of democratic values, has been a crude but devastating stone with which to punish the modern elites.”

All despotic regimes, Saul said, carry out their final battle for control by contending against public officials and government bureaucrats, the so-called deep state, which views the rise to power of demagogues and their sleazy enablers with alarm. These traditional courtiers, often cynical, ambitious, amoral and subservient to corporate power, nevertheless engage in the decorum and language of democracy. A few with a conscience win minor skirmishes to slow the rise of tyranny. Despots see these courtiers and democratic institutions, no matter how anemic, as a threat. This explains the assaults on the State Department, the Justice Department, the Environmental Protection Agency, the Department of Education and the courts. Despots use their appointees to undermine and destroy these institutions, mocking their existence and questioning the loyalty of the professionals who staff them. The reviled and neutered public employee surrenders or walks away in despair. Last year, the entire senior level ofmanagement officials resigned at the State Department. Resignations continue to bleed the diplomatic core, as they do at other agencies and departments, and last week included James D. Melville Jr., the U.S. ambassador to Estonia, and Susan Thornton, the nominee to be assistant secretary for East Asian affairs.

“For the President to say the EU was ‘set up to take advantage of the United States, to attack our piggy bank,’ or that ‘NATO is as bad as NAFTA’ is not only factually wrong, but proves to me that it’s time to go,” Melville said in the post that announced his resignation.

Once a process of deconstruction is complete, the system calcifies into tyranny. There remain no internal mechanisms, even in name, to carry out reform. This corrosive process is being played out daily in Trump’s Twitter rages, lies, smears and the barrage of insults he levels against public servants, including some of his own appointees, such as Attorney General Jeff Sessions, as well as institutions such as the FBI.

Witnessing this, Saul berates the American press too, which he said willingly plays its part in the charade for ratings and advertising dollars.

“Trump gives these astonishingly Mussolini-ish press conferences,” he said. “He says to the press, ‘Shut up. Stop!’ The press screams at him like a mob, a bunch of cattle. How can they be taken seriously? It is like the end of the Roman Republic. Important political leaders from the Senate, along with their rivals, would move around Rome with 50 people to protect them. Scenes, exactly like Trump’s interactions with the press, defined the end of the Roman Republic. Nobody knew what was going on. There was no dignity. You can’t have a democracy without a level of respect and dignity. You only have chaos. This chaos eventually leads to a call for autocratic order. Trump benefits from the confusion, even though he resembles a cartoonish figure out of a funny novel, a character from Jean Genet’s ‘The Balcony,’ although without the self-awareness.”

Trump’s decision to launch a trade war—Canada will impose punitive measures on $12.63 billion worth of imported American goods in response—is an example of the damage a despot who has little understanding of the economy, politics, international relations or law can do. These self-inflicted wounds, Saul warned, see despots intensify attacks on the demonized and the vulnerable, such as Muslims and the undocumented. Despots frantically scapegoat others for their mess, often inciting violence among their supporters to placate an inchoate rage.

“I’ve always opposed trade deals not because I oppose trade,” Saul said, “or because I thought they were about getting a fair balance in the trade, but because the trade deals were about something else. They were about deregulation. They were about handing power to corporations and banks. They weren’t about trade. Trump has again and again attacked the Canadian dairy system. Nobody has stopped to ask him, ‘Why are you opposing this instead of adopting it for yourself?’ A lot of American dairy farmers would like to have the Canadian system.”

“The free market approach to agriculture produces a surplus that drives prices down and destroys the income of farmers,” Saul said. “There are two ways of responding to this. One of them is subsidizing. Europe, following the old social democratic approach, subsidizes their agricultural sector. This drives down the income of farmers, so [the governments] subsidize [agriculture] more. They have enormous surpluses. Periodically, they’re throwing millions of tomatoes on the streets.”

“The United States claims it embraces the free market, but it does the same thing as the Europeans,” Saul said. “It too heavily subsidizes the agricultural industry. This leads to American dairy farmers producing too much milk. This economic argument says the way to win is to mass-produce cheap goods. This is the Walmart argument. You’re not selling your milk or cheese for enough to make a living. The end result is, even though you subsidize them, the farmers go bankrupt. They commit suicide. You have terrible unhappiness in the [U.S.] dairy community.”

“We have a very efficient management system in Canada that keeps the prices up, not so high that working-class people can’t buy milk and cheese, but it keeps the prices up high enough that farmers can make a proper living,” Saul said. “Because farmers can make a proper living they’re not committing suicide. What Trump is saying to Canadians is that they should give up a system that works so Canadian farmers can commit suicide with American farmers.”

“The problem with the Western world is surplus production,” Saul said. “We’re in surplus production in almost every area. But there is a terrible distribution system where people around the globe suffer and die from starvation. This is a distribution problem, not a production problem.”

Saul said the imposition of tariffs and the crude insults Trump uses against American allies—he called Canadian Prime Minister Justin Trudeau “dishonest and weak”—are rapidly destroying America’s clout and standing in the global hierarchy. This behavior is having very negative political, economic and social consequences for the United States.

“The whole world, the Western world in particular, invested enormously in the idea that the United States is the leader,” Saul said. “The idea that the United States is to be admired. What’s sad about it is Americans take it for granted that the world loves them. They’ve never analyzed the responsibilities that come with being the leader. It’s what you expect from a good parent. You act in a certain way. People want to identify with the United States. It’s been that way since the Second World War. All this is being thrown away. Like or dislike Obama, he rebuilt a great part of the world’s admiration for the United States. I know what his failures were. But I also know his strengths. He was a president who was capable of acting and talking like the intelligent, civilized American that everyone wants to admire.”

“But there’s always a shadow to the bright tower,” Saul went on. “Trump’s feeding that shadow. ‘Americans are stupid. Americans are corrupt. Americans are not educated. Americans can’t be trusted.’ The whole list. The longer the chaos goes on, the worse it gets.”

The collapse of the legislative and executive branches of government has now been accompanied by the collapse of the judiciary. The loss of an independent judiciary, Saul warned, is especially ominous.

“The biggest problem in the United States is a very powerful and deeply corrupted Supreme Court,” Saul said. “This will set patterns for decades. It will be hard to undo the evil being put into place.”

Saul despaired, at the same time, over the Trump administration’s attack on public education, which he called “the most fundamental service of government when it comes to a democracy.”

“What holds democracy up?” Saul asked. “What makes democracy work? Public education is number one. A well-educated citizen. [Secretary of Education] Betsy DeVos is undoing that. There is a special place for her in hell.”

U.S. trading partners and allies such as Canada and European states will, he said, reduce their dependence on the American market. The traditional strategic and political ties to Washington will be steadily weakened. And when the next financial crash comes, and Saul expects one to come, the United States will be bereft of partners when it needs them most.

“If you treat your closest allies as a threat, who is going to stand with you?” he asked.

Chris Hedges, spent nearly two decades as a foreign correspondent in Central America, the Middle East, Africa and the Balkans. He has reported from more than 50 countries and has worked for The Christian Science Monitor, National Public Radio, The Dallas Morning News and The New York Times, for which he was a foreign correspondent for 15 years. https://www.truthdig.com/author/chris_hedges/

The views expressed in this article are solely those of the author and do not necessarily reflect the opinions of Information Clearing House.

======

Seymour M. Hersh discusses the quest for truth with host, Chris Hedges.

http://www.informationclearinghouse.info/49768.htm

Πολιτικός σεισμός στις ΗΠΑ που προμηνύει κοσμογονικές αλλαγές

1

globinfo freexchange

Το όνομα Αλεξάντρια Οκάσιο – Κορτές (Alexandria Ocasio-Cortez) είναι το πιο πολυσυζητημένο αυτές τις μέρες στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσον αφορά τα πολιτικά δρώμενα. Και αυτό γιατί πρόκειται για την 28χρονη που προκάλεσε πολιτικό σεισμό επικρατώντας επί του αντιπάλου της Τζο Κρόουλι (Joe Crowley), στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών της Νέας Υόρκης.
Όπως ανέφερε το CNN Greece:
Πρόκειται για μία μεγαλειώδη νίκη της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος. Ενδεικτικό της σπουδαιότητας αυτού του θριάμβου της 28χρονης – που επικράτησε με 57.5% έναντι 42.5% του Κράουλι – είναι πως ο 56χρονος πολιτικός είναι ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος στην κομητεία του Κουίνς, τέταρτος στην ιεραρχία των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και, μέχρι χθες, επικρατέστερος διάδοχος της Νάνσι Πελόσι στην προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων – αν οι Δημοκρατικοί επανακτήσουν την πλειοψηφία, στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Η Οκάσιο-Κορτές, ωστόσο, κόρη μιας πορτορικανής και πρώην εθελόντρια στην εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών, έπιασε τον παλμό της γενιάς της, «επένδυσε» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κερδίζοντας τις εντυπώσεις και, τελικά, την κούρσα. Το βίντεο όπου ανακοίνωνε την υποψηφιότητά της δε, είχε γίνει viral.
Η νίκη της πιστεύεται πως ίσως επηρεάσει τους ψηφοφόρους, ευνοώντας την επίσης προοδευτική υποψήφια κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, Σίνθια Νίξον, η οποία είχε στηρίξει την υποψηφιότητα της Κορτές.
«Αυτή είναι μία νίκη των ανθρώπων επί των ισχυρών, του λαού επί του κατεστημένου, των προοδευτικών Δημοκρατικών επί των συντεχνιακών Δημοκρατικών. Αυτό συμβαίνει όταν δίνεις στους ανθρώπους επιλογή. Συνασπίζονται και απορρίπτουν το στάτους κβο», τόνισε η Νίξον σε ανακοίνωσή της.
Η νίκη της Κορτές αναδεικνύει ορισμένα πρωτοφανή δεδομένα για τα πολιτικά πράγματα των ΗΠΑ. Καταρχήν κατάφερε να κερδίσει έναν αντίπαλο στην καρδιά του Δημοκρατικού κόμματος που είχε μεγάλη χρηματική υποστήριξη από τα λόμπι. Το κατεστημένο του κόμματος σείστηκε συθέμελα, καθώς η Κορτές στηρίχθηκε αποκλειστικά σε μικρές δωρεές απλών ανθρώπων με ένα συνολικό ποσό που ήταν τουλάχιστον 10 φορές μικρότερο από αυτό του Κράουλι, δέσμιου της χρηματικής υποστήριξης της Γουόλ Στριτ.
Δεύτερον, ενώ τα μεγάλα ΜΜΕ στις ΗΠΑ την είχαν ‘θάψει’ προεκλογικά, η Κορτές έγινε γνωστή χάρη στο διαδίκτυο και σε διαδικτυακές εκπομπές στο YouTube, όπου έδωσε αρκετές συνεντεύξεις σε προοδευτικούς οικοδεσπότες, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει πόλεμο κατά του διεφθαρμένου κατεστημένου στο Δημοκρατικό κόμμα, επιχειρώντας να το μεταμορφώσουν. Να το μετακινήσουν δηλαδή προς τα Αριστερά, προκειμένου να χτυπήσουν την Αμερικανική δικομματική δικτατορία και την βαρβαρότητα του Ντόναλντ Τραμπ.
Και φαίνεται ότι το καταφέρνουν.
Ένα κύμα προοδευτικών υποψηφίων ρίχνεται στη μάχη προκειμένου να μεταμορφώσει ριζικά το Δημοκρατικό κόμμα και να το απαλλάξει από τους – υποταγμένους στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και στα συμφέροντα – μεγαλοβαρόνους.
Όλες αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές έχουν τις ρίζες τους στη μάχη που έδωσε ο Μπέρνι Σάντερς κατά της Χίλαρι Κλίντον για το χρίσμα των Δημοκρατικών, πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2016. Ο Σάντερς ήρθε από το πουθενά, δηλώνοντας ανοιχτά ότι είναι δημοκράτης Σοσιαλιστής, σπέρνοντας τον πανικό στους μιντιακούς παπαγάλους που έβλεπαν τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται, χάρη στα ανεξάρτητα διαδικτυακά κανάλια και τα σόσιαλ μίντια. Το κατεστημένο του Δημοκρατικού κόμματος κήρυξε ένα βρόμικο και ανελέητο πόλεμο κατά του Σάντερς, προκειμένου να νικήσει η Κλίντον, όπως αποκάλυψε μια σειρά εγγράφων των WikiLeaks.
Και όλα αυτά, παρόλο που ο Σάντερς νικούσε και τον Τραμπ στις δημοσκοπήσεις έως και 10 μονάδες σε πολλές περιπτώσεις.
Η Κορτές βγήκε κατευθείαν από τα σπλάχνα αυτού του κινήματος, παίρνοντας τη σκυτάλη του πολιτικού αγώνα και νίκησε ενάντια σε κάθε λογική. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μετά τη νίκη της Κορτές, κάποιοι παρουσιαστές στα ΜΜΕ μίλησαν για τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό(!), προσπαθώντας να καθησυχάσουν τους Αμερικανούς που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου για δεκαετίες, ταυτίζοντας τον Σοσιαλισμό με τον Σταλινικό Κομμουνισμό και θεωρώντας τον ως κάτι λίγο-πολύ διαβολικό. Έως και πριν από μερικά χρόνια, θα ήταν αδιανόητο στη νεοφιλελεύθερη Αμερική του αδυσώπητου καπιταλισμού κάποιος μιντιακός παπαγάλος, έστω και να προφέρει τη λέξη ‘Σοσιαλισμός’.
Είναι ξεκάθαρο ότι το νεοφιλελεύθερο κορπορατικό κατεστημένο που κυριαρχούσε απόλυτα για δεκαετίες στις ΗΠΑ, έχοντας εξαγοράσει ουσιαστικά τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους, αρχίζει να χάνει τον έλεγχο.
Σε περίπτωση μιας πολιτικής επέλασης των προοδευτικών δυνάμεων μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2020, που θα μεταμορφώσουν ριζικά το Δημοκρατικό κόμμα, τα εταιρικά λόμπι και η Γουόλ Στριτ θα είναι πολύ δύσκολο να εξαγοράσουν νέους υποψηφίους. Θα ρίξουν όλα τα λεφτά στους Ρεπουμπλικάνους.
Και τότε, για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες, τα πράγματα θα είναι ξεκάθαρα. Το Δημοκρατικό κόμμα θα γίνει πραγματικά το κόμμα του Αμερικανικού λαού που θα υποστηρίζει τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας. Αντίθετα, το Ρεπουμπλικανικό κόμμα θα γίνει ξεκάθαρα το κόμμα της Αμερικανικής πλουτοκρατίας. Η μάχη θα είναι ανελέητη.
https://failedevolution.blogspot.com/2018/07/blog-post.html