Αρχική Blog Σελίδα 2752

Turkey’s First Drillship Begins Exploration in Eastern Mediterranean

Από
anixneuseis
-
0
The drillship Fatih (Turkiye Petrolleri)

BY MAREX 2018-10-30 16:56:00

The Turkish drillship Fatih is set to begin its first drilling campaign in the Eastern Mediterranean on Wednesday, a move that is likely to increase tensions between Greece, Turkey and Cyprus over offshore oil and gas rights.

The first exploration well will be drilled at a location about 35 nm off the town of Alanya, Antalya province, according to Turkish energy minister Fatih Donmez. The area in question is far from the contested region off Cyprus’ east coast, where Turkish warships recently blocked Cypriot-backed drilling activity.

“We don’t have an eye on the resources of others; our only issue is to present to our people the riches within our territory,” Donmez said at a launch ceremony on Tuesday.

Cyprus is divided in two, with the southern half (the internationally-recognized Republic of Cyprus) aligned with Greece and the northern half (the unrecognized Turkish Republic of Northern Cyprus) aligned with Turkey. Greece and Turkey are both NATO allies, but the administration of Cyprus has been a source of tension between them since the 1970s, when they fought a war over its control.

In February, Turkish warships obstructed the navigation of the Italian drillship Saipem 12000 in order to prevent her from exploring a Cypriot-licensed lease block. Later that month, charterer and leaseholder Eni abandoned its work at the block and sent the drillship to explore a site off western Morocco instead.

During the blockade, Turkey’s foreign ministry asserted that the Republic of Cyprus’ exploration lease violated the “inalienable rights on natural resources of the Turkish Cypriot people” and the sovereignty of Turkish Cyprus. Turkey is the only nation that recognizes the sovereignty of Turkish Cyprus.

On October 18, Turkey alleged that a Greek frigate attempted to interfere with the work of a Turkish survey vessel, the Barbaros Hayreddin Pasa. Donmez warned Tuesday that Turkey would respond if threatened. “If harassment takes place, our naval forces will do what is necessary,” Donmez sid.

https://www.maritime-executive.com/article/turkey-s-first-drillship-begins-exploration-in-eastern-mediterranean

Μια σημαντική ανακατάταξη συμβαίνει στη Μέση Ανατολή;

Από
anixneuseis
-
0

Γιατί η Τουρκία στρέφεται προς το Ιράν και την Ρωσία

Colin P. Clarke και Ariane M. Tabatabai foreignaffairs.gr
01/11/2018  
Περίληψη:

Η κοσμοθεωρία του Ερντογάν μοιράζεται πολλές αρχές με εκείνες της Ισλαμικής Δημοκρατίας και της Ρωσίας. Όπως και η Μόσχα και η Τεχεράνη, η Άγκυρα είναι τώρα πιο αντι-δυτική από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της πρόσφατης μνήμης. Με αυτή την έννοια, η Τουρκία απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ και τείνει προς τις δύο αναθεωρητικές δυνάμεις.

Ο COLIN P. CLARKE είναι πρόσθετος ανώτερος Πολιτικός Επιστήμονας στον μη κερδοσκοπικό, μη κομματικό οργανισμό RAND Corporation και ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Soufan.
Η ARIANE M. TABATABAI είναι συνεργαζόμενη Πολιτικός Επιστήμονας στην RAND.

Έχοντας επικρίνει επί μακρόν την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, ο πρόεδρος Donald Trump σκιαγράφησε το περίγραμμα μιας νέας προσέγγισης στην περιοχή. Τον περασμένο μήνα, η διοίκησή του αποκάλυψε τη νέα στρατηγική της για την Συρία [1], σηματοδοτώντας την απομάκρυνση από μια αποστολή επικεντρωμένη στην αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους (ή ISIS) προς μια αποστολή που αποσκοπούσε στην ανάσχεση του Ιράν. Αλλά αυτά τα νέα σχέδια δεν εξετάζουν μια κρίσιμη πρόκληση: Τις μεταβαλλόμενες συμμαχίες στην περιοχή, οι οποίες έχουν ενταθεί μετά την δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Jamal Khashoggi στο σαουδαραβικό Προξενείο της Κωνσταντινούπολης.

01112018-2.jpg

Οι πρόεδροι Χασάν Ρουχανί του Ιράν, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας και Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας σε κοινή συνέντευξη Τύπου μετά την συνάντησή τους στην Άγκυρα, τον Απρίλιο του 2018. UMIT BEKTAS / REUTERS
———————————————————————-

Οι συμμαχίες στη Μέση Ανατολή είναι από καιρό μετατοπιζόμενες τεκτονικές πλάκες. Επί δεκαετίες, οι περιφερειακές δυνάμεις -ιδίως το Ιράν, το Ιράκ, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία- ανταγωνίζονταν για να μεγιστοποιήσουν την ισχύ τους έχοντας ως φόντο τις παρεμβάσεις της Ρωσίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και, αργότερα, των Ηνωμένων Πολιτειών. Μέχρι πρόσφατα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι περιφερειακοί σύμμαχοί τους -το Ισραήλ, η πλειοψηφία των κρατών του Αραβικού Κόλπου και η Τουρκία- ευθυγραμμίζονταν εναντίον του Ιράν. Μετά την πυρηνική συμφωνία του 2015, φαινόταν βέβαιο ότι αυτές οι περιφερειακές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από την Ουάσινγκτον, θα κατάφεραν να απομονώσουν τους μουλάδες. Ωστόσο, πολλοί εσωτερικοί, περιφερειακοί και διεθνείς παράγοντες συνέβαλαν στην άρση αυτού του μακρόχρονου status quo. Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι η αποστασιοποίηση της Τουρκίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η κλίση της προς το Ιράν και την Ρωσία.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για την αναδυόμενη ευθυγράμμιση της Άγκυρας με την Τεχεράνη και τη Μόσχα. Πρώτον, η ανάρρηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην τουρκική προεδρία το 2014 -μια κίνηση που σηματοδότησε την εδραίωση της εξουσίας του μετά από μια δεκαετία ως πρωθυπουργός- σηματοδότησε μια αλλαγή στις πολιτικές της χώρας. Ο Ερντογάν ενίσχυσε θρησκευτικές παρατάξεις και μετακίνησε την χώρα μακριά από τον περίφημο κοσμικό χαρακτήρα της Άγκυρας, που χρονολογείτο από τον ιδρυτή της, Κεμάλ Ατατούρκ, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η κοσμοθεωρία του Ερντογάν μοιράζεται πολλές αρχές με εκείνες της Ισλαμικής Δημοκρατίας και της Ρωσίας. Όπως και η Μόσχα και η Τεχεράνη, η Άγκυρα είναι τώρα πιο αντι-δυτική από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της πρόσφατης μνήμης. Με αυτή την έννοια, η Τουρκία απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ και τείνει προς τις δύο αναθεωρητικές δυνάμεις.

Οι πεποιθήσεις του Ερντογάν διαμορφώνουν την αντίληψή του για την περιφερειακή τάξη. Ο Τούρκος πρόεδρος φαίνεται να βλέπει τον εαυτό του ως σύγχρονο σουλτάνο, τον νόμιμο κληρονόμο της ηγεσίας των Σουνιτών. Το έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να ισχυριστεί [3] ότι η δική του «είναι η μόνη χώρα που μπορεί να ηγηθεί του μουσουλμανικού κόσμου». Αυτό καθιστά τον Οίκο των Σαούντ λιγότερο σύμμαχο και περισσότερο ανταγωνιστή.

Πράγματι, η δολοφονία του Khashoggi είναι μόνο η τελευταία σε μια σειρά εξελίξεων που έχουν επιδεινώσει τις εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας. Στο συνεχιζόμενο ρήγμα στον Περσικό Κόλπο, όπου η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της διέκοψαν τους δεσμούς με το Κατάρ (φαινομενικά λόγω της ισχυρής και ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής του Κατάρ, αλλά στην πραγματικότητα λόγω των αυξανόμενων εντάσεων που απορρέουν από την σαουδαραβική προσέγγιση προς το Ιράν και από τον πόλεμο στην Υεμένη), η Άγκυρα συμπαρατάχθηκε με την Τεχεράνη στηρίζοντας τη Ντόχα. Για την Τουρκία, το κράτος του Κόλπου ήταν ένας σημαντικός σύμμαχος του οποίου η περιφερειακή προοπτική ευθυγραμμίζεται με την δική της. Και οι οικονομικοί δεσμοί των δύο χωρών ήταν επίσης σημαντικοί για την Άγκυρα. Ακόμη και πριν από την κρίση, η Τουρκία είχε υπογράψει [4] στρατιωτικό πρωτόκολλο με το Κατάρ και άνοιξε την πρώτη στρατιωτική βάση της στην περιοχή το 2015. Πιο πρόσφατα, η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία [5] για την αγορά ρωσικών πυραυλικών συστημάτων S-400, παρακινώντας τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Τζέιμς Μάττις, να προειδοποιήσει [6] την Τουρκία ότι θα πρέπει να επανεξετάσει την κίνηση, καθώς το ΝΑΤΟ δεν θα ήταν σε θέση να ενσωματώσει αυτά τα όπλα στον στρατιωτικό σχηματισμό.

Αυτές οι εξελίξεις σημειώθηκαν με φόντο την συριακή σύγκρουση, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία παρέμειναν ενωμένες λόγω της μακρόχρονης συνεργασίας, της αντίστοιχης εχθρότητάς τους προς το Ιράν και του συνεχιζόμενου πολέμου στην Υεμένη. Για την Τουρκία, ο σύνδεσμος Ιράν-Ρωσία φαίνεται να της ταιριάζει καλύτερα από το ΝΑΤΟ. Η Άγκυρα ενδιαφέρεται για την σταθεροποίηση της Συρίας, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι ο πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ θα παραμείνει στην εξουσία. Ο στόχος αυτός ευθυγραμμίζεται με τους στόχους του Ιράν και της Ρωσίας. Η Μόσχα και η Τεχεράνη συνεργάστηκαν στενά στην Συρία -με την Ρωσία να παρέχει αεροπορική κάλυψη στα στρατεύματα ξηράς του Ιράν- για να εξασφαλίσουν τόσο την λαβή του Assad στην εξουσία όσο και την δική τους περιφερειακή θέση. Αμφότερες, όσο και η Τουρκία, ενδιαφέρονται για την διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, κάτι που θα μπορούσε να τους βοηθήσει να αποφύγουν έναν πιθανό περιφερειακό κατακερματισμό και μια κρατική αποτυχία που θα μπορούσε να διαχυθεί και να απειλήσει την επιβίωσή τους.

Η Τουρκία φαίνεται επίσης να ανησυχεί περισσότερο για τους Κούρδους απ’ όσο για το ISIS, ένας άλλος παράγοντας που την ευθυγραμμίζει περισσότερο με το Ιράν και την Ρωσία παρά με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Σαουδική Αραβία. Το Ιράν είναι ίσως σε καλύτερη θέση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ για να βοηθήσει να μετριαστούν οι τουρκικές ανησυχίες σχετικά με το μέλλον των Κούρδων. Παρόλο που προφανώς κανένα μέρος δεν επιθυμεί να δει τους Κούρδους να αποσπώνται από τα αντίστοιχα κράτη τους, το Ιράν -όπως και η Τουρκία- φαίνεται να αισθάνεται ότι απειλείται έντονα από έναν ενισχυμένο κουρδικό πληθυσμό. Για αμφότερα το Ιράν και την Τουρκία, η διάλυση της Συρίας και μια κουρδική απόσχιση από την χώρα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ολισθηρή οδό που θα ενθαρρύνει τους κουρδικούς πληθυσμούς και θα δημιουργήσει μια απειλή για την εδαφική τους ακεραιότητα και την εθνική τους ενότητα.

Μια εναπομείνασα παρουσία του ISIS, εν τω μεταξύ, παρέχει στο κουαρτέτο Άγκυρας-Τεχεράνης-Μόσχας-Δαμασκού την δικαιολογία για να κρατήσουν τους στρατούς τους ενεργούς στο θέατρο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πρωτεύουσες αυτές δεν θεωρούν δικαιολογημένα το ISIS ως απειλή. Αντ’ αυτού, βλέπουν ευκαιρίες σε ένα αποδυναμωμένο ISIS, του οποίου ο εδαφικός έλεγχος και οι ικανότητες είναι σε μεγάλο βαθμό μειωμένες, επιτρέποντάς τους να δικαιολογήσουν τις επίμονες και ενίοτε επιθετικές στρατιωτικές τους προσπάθειες. Πράγματι, ο Ερντογάν μέχρι που αναπτύσσει στενότερους δεσμούς με την Tahrir al-Sham, μια τρομοκρατική ομάδα συνδεδεμένη με την Αλ Κάιντα που δραστηριοποιείται κυρίως στην Συρία και αριθμεί περίπου 10.000 μαχητές. Η ομάδα, όπως φαίνεται να πιστεύει ο Ερντογάν, μπορεί να στραφεί εναντίον των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG), μια κουρδική πολιτοφυλακή, την οποία οι Τούρκοι φέρονται να βλέπουν [8] ως ενισχυμένη από τις προσπάθειες των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας στην Συρία.

Βεβαίως, το Ιράν, η Ρωσία και η Τουρκία εξακολουθούν να έχουν μια ορισμένη δυσπιστία η μια για την άλλη. Και η δυσπιστία τους έχει τις ρίζες της σε μια ιστορία αντιπαλότητας. Στο κάτω-κάτω, οι τρεις χώρες έχουν πολεμήσει η μια την άλλη σε καταστροφικούς πολέμους και ανταγωνίστηκαν για ισχύ στην περιοχή. Ταυτόχρονα, έχουν επί του παρόντος ορισμένα κοινά συμφέροντα και κοινές αντιλήψεις περί απειλών, που τις οδηγούν σε στενή συνεργασία σε διάφορους τομείς, μεταξύ άλλων στον στρατιωτικό και τον οικονομικό τομέα.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ

Στον βάλτο της γεωπολιτικής της Μέσης Ανατολής, η Τουρκία φαίνεται να είναι ο μεγάλος νικητής, κεφαλαιοποιώντας σε αυτή την επανευθυγράμμιση για να βελτιώσει την εικόνα της στον μουσουλμανικό κόσμο ως ηγετικό έθνος πρόθυμο να αντισταθεί στην Σαουδική Αραβία -της οποίας η στενότερη σχέση με το Ισραήλ και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της στον καταστρεπτικό πόλεμο στην Υεμένη έχει αμαυρώσει την φήμη της. Η Άγκυρα φαίνεται να παίζει και στις δύο πλευρές της συριακής διαμάχης, ίσως σε μια προσπάθεια να μεγιστοποιήσει τη μόχλευσή της σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Πράγματι, η επιτυχία της αμερικανικής πολιτικής για την Συρία εξαρτάται εν μέρει από την Τουρκία. Ως αποτέλεσμα, η Ουάσινγκτον θα πρέπει να κατανοήσει τους κύριους περιφερειακούς στόχους της Άγκυρας και να αξιολογήσει την ικανότητα του ΝΑΤΟ να προλάβει μια ανεπιθύμητη μετατόπιση στην περιφερειακή ισορροπία ισχύος.

Η φαινομενική επανευθυγράμμιση της Τουρκίας θα επηρεάσει πιθανώς τη νέα εκστρατεία των ΗΠΑ στην Συρία και την βιωσιμότητα της πολιτικής της Ουάσινγκτον στη Μέση Ανατολή συνολικά. Ως απόκριση σε αυτή την εξέλιξη, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσουν την θέση τους στο τραπέζι για να δείξουν ότι έχουν τόσο τα μέσα όσο και την πολιτική βούληση να συνεισφέρουν σε μια σταθερή Συρία. Θα πρέπει να σηματοδοτήσουν ότι μπορούν να είναι ένας έντιμος μεσολαβητής -αν και αυτό θα ήταν πιθανώς δύσκολο να το καταπιούν, δεδομένου ότι σχεδόν οποιαδήποτε βιώσιμη ειρηνευτική συμφωνία θα αφήσει τον Assad στην θέση του. Ο Άσαντ έχει διαπράξει αμέτρητες φρικαλεότητες, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης χημικών όπλων εναντίον του δικού του λαού, αλλά οι προοπτικές των Ηνωμένων Πολιτειών να τον απομακρύνουν από την εξουσία είναι ολοένα και πιο χλωμές. Αντί να παραμείνει επικεντρωμένη στην απομάκρυνση του Assad, η διοίκηση Trump θα πρέπει να δει τη μεγαλύτερη εικόνα και να εξασφαλίσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή. Ουσιαστικά, η Συρία δεν μπορεί να παραμείνει ένα ασφαλές καταφύγιο [9] για διεθνείς τρομοκρατικές ομάδες ώστε να σχεδιάζουν επιθέσεις σε όλο τον κόσμο -όπως έπραξαν πρόσφατα με ματαιωθείσες συνωμοσίες που στόχευαν την Γερμανία και τις Κάτω Χώρες.

Καθώς οι αναφορές για τα γεγονότα γύρω από τον θάνατο του Khashoggi γίνονται όλο και πιο τρομακτικές, η Σαουδική Αραβία προσέφερε 100 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες [10] για να βοηθήσει στην σταθεροποίηση της Συρίας. Ωστόσο, φαίνεται ότι το Ριάντ δεν θα μπορέσει να εξαγοράσει την έξοδό του από αυτή την κατάσταση. Αυτά τα χρήματα μπορεί να αρκούν για να παρατείνουν την συναλλακτική σχέση μεταξύ ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας για λίγο περισσότερο. Αλλά δεν θα κάνουν τίποτα για να σταματήσουν την δυναμική ενός ταχέως μεταβαλλόμενου γεωπολιτικού τοπίου, στο οποίο το Ιράν, η Ρωσία και η Τουρκία αναδύονται ως ένα συνεκτικό μπλοκ. Η ευθυγράμμιση αυτών των τριών χωρών -που έχουν κοινά συμφέροντα στην Συρία- θα μπορούσε να ξεπεράσει αυτό το συγκεκριμένο θέατρο και να οδηγήσει σε μια πιο θεμελιώδη επανευθυγράμμιση της ισχύος σε όλη την περιοχή, με μακροπρόθεσμες συνέπειες για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2018-10-31/major-realignm…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.theatlantic.com/international/archive/2018/10/bolton-pledges…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2018-10-26/whats-stake-er…
[3] https://www.wsj.com/articles/saudi-journalists-disappearance-reshapes-mi…
[4] https://www.bbc.com/news/world-middle-east-40262713
[5] https://www.reuters.com/article/us-russia-turkey-missiles/turkey-russia-…
[6] https://www.reuters.com/article/us-usa-turkey-russia/turkish-purchase-of…
[7] https://www.thedailybeast.com/turkeys-erdogan-has-grand-plans-for-al-qae…
[8] https://www.dailysabah.com/americas/2018/10/17/us-receives-100m-for-ypg-…
[9] https://news.vice.com/en_us/article/3kmw79/isis-germany-hair-transplants…
[10] https://www.nytimes.com/2018/10/16/world/middleeast/saudi-arabia-money-s…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

The Unknown Turkish Refugee Crisis

Από
pcuser
-
0

By

EXECUTIVE SUMMARY: Turkey, which hosts some 3.5 million refugees, is generally considered a transit or bulwark country in the ongoing refugee crisis. What is less known is that Turkey is also generating refugees of its own.

According to data from the Greek Asylum Service, over the past two years, the number of asylum applicants from Turkey has grown from 189 in 2016 to 2,463 in August 2018. This represents an increase of approximately 1,300%. Moreover, according to Eurostat, approximately 25,000 Turkish citizens applied for asylum in European countries between 2016 and 2017.

The most popular destination is Germany because there is already a substantial Turkish minority there. Between 2016 and 2017, more than 14,000 Turkish citizens applied for asylum in Germany alone. Compared to the number of applicants from countries such as Syria, Iraq, and Afghanistan, these numbers appear unimpressive. However, if we consider the alarming rate at which the number is increasing, and that Turkey is a relatively stable and somewhat democratic country, the refugee flows from the country are a cause for concern. Their causes and potential impact on the EU warrant examination.

Turkish refugee flows were caused, for the most part, by a combination of the abortive coup attempt in 2016 and the ongoing economic crisis. After the failed coup, President Recep Tayyip Erdoğan embarked on a “crusade” to weed out all those suspected of being affiliated in any way with exiled religious leader Fethullah Gülen, whom Erdoğan believes was the coup’s mastermind. For the past two years, Erdoğan has persecuted soldiers, academics, teachers, journalists, and other citizens on suspicion that they are part of the Gülen network. Approximately 150,000 civil servants have lost their jobs and the Turkish police have made over 50,000 arrests.

The second major stimulant of Turkish refugee flows is the ongoing economic crisis. The country’s economy is in a shambles. After years of growth, low-interest rates, and massive, government-backed construction projects, the economy is now in freefall, and the consequences for Turkey’s stability are not yet known.

Since the beginning of 2018, the Turkish lira has lost 42% of its value against the dollar. Inflation rose from 7.2% in January 2015 to 15.9% in July 2018.Ankara also has a high level of debt due for repayment. According to the estimates of the Fitch credit rating agency for 2018, Turkey’s total financing needs will be almost $230 billion.

Despite the bleak economic situation, Erdoğan appears reluctant to implement tighter monetary and fiscal policies out of fear that he will lose the support of his political base. Instead, he has adopted inflammatory, conspiratorial rhetoric against the global financial markets, which he accuses of “waging a secret war against Turkey.” The country’s precarious economic situation is exacerbated by its strained relationship with the US.

These factors have provoked fears among the Turkish population of persecution, unemployment, and restrictions on travel due to the revocation of passports. In response to these fears, some Turkish citizens are attempting to migrate to the EU. The most common route is to cross the Greek border via the Evros River and then, with the help of smugglers, continue on to Europe.

According to data from the Migration Policy Institute, in 2016, the number of Turkish citizens who were granted protection status was 900. In 2017, that figure reached 5,555. This represents an increase of over 300%. These data represent the share of first-instance positive asylum decisions relative to all decisions made in each country. Positive decisions include refugee protection, subsidiary protection, and humanitarian protection. In 2017, the average rate of recognition of asylum applications from Turkish citizens in Europe was 36.0%. This means that in one out three cases, Turkish asylum seekers were granted refugee status.

(Of course, recognition rates vary significantly among European countries. Norway holds the highest rate of recognition with 89.7%. By contrast, Poland, Hungary, and Bulgaria have yet to reach a positive decision. Greece has a rate of recognition of 54.5%.)

This substantial increase is striking for two reasons. First, it reflects the speed at which the total number of asylum applications from Turkish citizens has risen. Second, it shows that European asylum services recognize that Turkish citizens are being persecuted.

The first major complication when dealing with Turkish refugees stems from the fact that the EU signed an agreement with Ankara in an effort to curb the flows of Syrian refugees. Under the agreement, all Syrians who reached the Greek islands after March 20, 2016, would be returned to Turkey. For each refugee returned to Turkey, one refugee from Greece would be accepted into the EU. Hence, under the agreement, Turkey is considered a “safe third country” that can accept incoming refugee flows.

But this no longer makes sense. European countries now grant refugee protection status to Turkish citizens, meaning they acknowledge that they are suffering persecution in their home country. How, then, can the EU continue to justify the characterization of Turkey as a “safe third country?”

The issue of Turkish refugee flows could be the final nail in the coffin of the agreement, which has been extensively criticized by the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) as well as by non-governmental organizations such as Amnesty International and Doctors Without Borders. The criticisms revolve around the fact that Turkey cannot be considered safe as it denies refugee status to non-Europeans and is unable to provide effective protection under international law. While some analysts view the agreement as “too big to fail,” it is uncertain whether Turkish refugee flows will allow the agreement to be maintained as is. Even if the EU chooses to uphold it, it cannot deny that Turkey is itself now a generator of refugees.

Janissary procession through the Brandenburg Gate on Türkischen Tag (Turkish Day), Berlin, photo via Wikimedia Commons

Nikolaos Lampas is an Adjunct Lecturer in the Department of Politics and International Relations at the University of Piraeus, Greece. He is also a Visiting Research Fellow in the Department of Politics and International Relations at the University of Peloponnisos, Greece.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Η Ελληνογερμανική Συνέλευση στην Κρήτη από 1 έως 3 Νοεμβρίου 2018

Από
anixneuseis
-
0

Από τον μύθο της Ευρώπης στην Ευρώπη της πράξης.

 Του Δαμιανού Βασιλειάδη, ιδρυτικού μέλους του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

                                                                                                                      Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 2018

Σε συζήτηση στην ελληνική Βουλή στις 24 Απριλίου 2013 ο τότε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα Μανώλης Γλέζος είχε πει ανάμεσα στα άλλα «…Δεν παραιτούμεθα των αξιώσεών μας, αλλά περιμένουμε την διεθνή συγκυρία για να μην κάνουμε τελικώς τίποτε… Ήρθε η στιγμή το Κοινοβούλιο να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κάνει το χρέος του απέναντι στην ιστορία μας».

Από τότε κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Όλγα Γεροβασίλη, Νίκος Βούτσης, Αφροδίτη Σταμπουλή και Στάθης Παναγούλης αναφερόμενοι στην Ελληνογερμανική Συνέλευση, σε σχετική επερώτηση στην Βουλή,  στις 13 Οκτωβρίου 2014, σημειώνουν ότι η συνεργασία αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο της υπογραφής συμφωνίας το 2010 μεταξύ της καγκελαρίου Αγ. Μέρκελ και του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, αποτελεί:

«ενορχηστρωμένη προσπάθεια προώθησης μεγάλων ιδιωτικών, ελληνικών και ξένων συμφερόντων».

Και το αμείλικτο ερώτημα που τίθεται. Τι άλλαξε στο μεταξύ, ώστε όχι μόνο να οργανώνει η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ την Ελληνογερμανική Συνέλευση, αλλά επιπλέον να υπογράφει με την παρουσία του Γερμανού Καγκελαρίου Στάινμάιερ επιπλέον το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας. Η ελληνική κυβέρνηση δηλαδή με την παλιά δήλωση κυβερνητικών αξιωματούχων όπως ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης προωθούν με την Ελληνογερμανική Συνέλευση την «ενορχηστρωμένη προσπάθεια μεγάλων ιδιωτικών, ελληνικών και ξένων συμφερόντων».

Είναι τουλάχιστον απορίας άξιον, γιατί το Εθνικό Συμβούλιο και άλλοι παράγοντες στρέφονται μονομερώς κατά της γερμανικής κυβέρνησης, που δεν έχει κανένα νόημα και δεν μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις της και όχι εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης που υπακούει δουλικά στις εντολές της; Γιατί δεν είναι δυνατόν κάποιος λογικός άνθρωπος που διαθέτει «κοινόν νουν» να υποστηρίζει στα σοβαρά ότι καμία Ελληνογερμανική Συνέλευση δεν θα ελάμβανε χώρα και κανένας δήμαρχος η περιφερειάρχης δεν θα υποστήριζε μια τέτοια συνέλευση και μάλιστα εσκεμμένα στην Κρήτη, που έχει και συμβολικό χαρακτήρα, αν πράγματι η ελληνική κυβέρνηση είναι εναντίον, την στιγμή που όλοι παραδέχονται ότι έχουμε γίνει προτεκτοράτο και αποικία της Γερμανίας με την δική μας θέληση, ή μάλλον πιο σωστά με την θέληση της ελληνικής κυβέρνησης και φυσικά και των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε συγχωροχάρτι στις ελληνικές κυβερνήσεις και δημιουργούμε άλλοθι απέναντι στην γερμανική, αποπροσανατολίζοντας την ελληνική κοινή γνώμη και προπάντων τους μαρτυρικούς δήμους και τα χωριά από τους κύριους υπαίτιους, που επαναλαμβάνω είναι οι ελληνικές κυβερνήσεις. Οι ξένοι, όπως πάντα, κάνουν την δουλειά της και όπως δείχνει η πράξη, την κάνουν πολύ αποτελεσματικά. Το θέμα είναι αποκλειστικά, τι κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν προωθείται πια η «ενορχηστρωμένη προσπάθεια μεγάλων ιδιωτικών, ελληνικών και ξένων συμφερόντων;».

Δαμιανός Βασιλειάδης, ιδρυτικό μέλος (από την ίδρυσή του το 1996) του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Υστερόγραφο: Πώς είναι δυνατόν η κυβέρνηση αυτή που παραχώρησε όνομα, εθνότητα και γλώσσα στους Σκοπιανούς και αύριο μεθαύριο μπορεί να δεχτεί ότι και η Κρήτη δεν είναι ελληνική, όπως κατά διάφορα χρονικά διαστήματα είχε προπαγανδιστεί από διάφορους κύκλους στην Κρήτη μάλιστα (με μια ξεχωριστή κρητική σημαία από κάποιους ανεγκέφαλους), να διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις από την Γερμανία; Ή μήπως το θέμα της Μακεδονίας δεν είναι ένα ύψιστο εθνικό θέμα, όπως κι αυτό των γερμανικών αποζημιώσεων;

Και στο κάτω κάτω της γραφής, αν πράγματι αυτή η κυβέρνηση ήθελε να δείξει την καλή της θέληση, που φυσικά δεν την έδειξε, θα έπρεπε για να μας πείσει, ότι έχει την θέληση να διεκδικήσει και όχι να μας εμπαίζει, να υλοποιήσει τρία πράγματα:

Πρώτον, να προβούν ή καλύτερα να είχαν προβεί σε ρηματική διακοίνωση μέσω της διπλωματικής οδού ζητώντας όλες τις αποζημιώσεις και όχι μόνο το κατοχικό δάνειο. Η περίπτωση της ρηματικής διακοίνωσης του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν πυροτέχνημα, γιατί, το ακύρωσε αμέσως με το να το διατυμπανίζει δημοσίως. Έκτοτε καμία συνέχεια.

Δεύτερον, να υλοποιήσουν έστω στο παρά πέντε τώρα, όχι λίγο πριν τις εκλογές και να βρουν μετά κάποιο άλλοθι, την τελεσίδικη απόφαση του Αρείου Πάγου, για την αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου, που εκκρεμεί.

Και τρίτον, να καταργήσουν το άρθρο 923 του κώδικα πολιτικής δικονομίας που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό Δικαιοσύνης να εγκρίνει ή να καταργεί αποφάσεις του Ανωτάτου Ελληνικού Δικαστηρίου. Αν είναι δυνατόν!  και όμως. Βασικά να καταργεί τον Άρειο Πάγο.

Tέταρτον, να είχαν ακυρώσει το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον, που δίνει την δυνατότητα σε ορισμένους δήμους και μάλιστα με θύματα, να οργανώνουν την Ελληνογερμανική Συνέλευση στην Κρήτη. Αν η κυβέρνηση είχε καταργήσει το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον, το οποίο αντιθέτως προωθεί μετ’ επιτάσεως κατόπιν εντολών έξωθεν, δεν επρόκειτο κανένας δήμαρχος να τολμήσει να διοργανώσει τέτοιες προσβλητικές για τα θύματα συνελεύσεις.

Πέμπτον, να μην υπέγραφε, κατ’ εντολή της γερμανικής κυβέρνησης το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας, κατά την παρουσία του προέδρου της Γερμανίας στην Ελλάδα στις 11 και 12 Οκτωβρίου. Είναι δυνατόν να συμπορευτούμε με όλους αυτούς, που υπηρετούν συνειδητά ξένα συμφέροντα για να παραμένουν στην εξουσία;

Όμως τίποτε απ’ αυτά δεν πρόκειται να κάνει και γι’ αυτό ποτέ δεν έχει την πρόθεση να διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις. Πρόκειται για σκέτο αποπροσανατολισμό να ασκεί κανείς κριτική στην γερμανική κυβέρνηση, η οποία δήλωσε καθαρά ότι αναγνωρίζει ιστορική και ηθική ευθύνη και πέραν τούτου ουδέν.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι οι ελληνικές κυβερνήσεις, όπως ανέκαθεν σε όλα τα θέματα. Είναι δυνατόν να συμπορευτούμε με όλους αυτούς, που υπηρετούν συνειδητά ξένα συμφέροντα για να παραμένουν στην εξουσία;

Αν τέλος οι Έλληνες είχαν εκλέξει την γερμανική κυβέρνηση στην Ελλάδα, τότε θα ζητούσαμε ευθύνες από την γερμανική κυβέρνηση! Ο ελληνικός λαός έχει εκλέξει αυτήν την συγκεκριμένη κυβέρνηση και απ’ αυτήν θα ζητήσουμε ευθύνες.

 

 

Η συνταγματική αναθεώρηση στα Σκόπια έχει αγκάθια

Από
anixneuseis
-
0

Βενιαμίν Καρακωστάνογλου
Βενιαμίν Καρακωστάνογλου slpress.gr

Αυτήν την περίοδο εξελίσσεται στα Σκόπια η διαδικασία τροποποίησης του Συντάγματος της χώρας, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει η Συμφωνία των Πρεσπών. Η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε με την επί της αρχής υπερψήφιση της αναθεώρησης με «μυθιστορηματικό» και άκρως διαβλητό τρόπο ως προς τις καταγγελλόμενες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την εξεύρεση των οκτώ «προθύμων» για συμπλήρωση του ελάχιστου απαιτούμενου αριθμού των 80 θετικών ψήφων.

Τις ημέρες αυτές οι Κοινοβουλευτικές Επιτροπές επεξεργάζονται τη διατύπωση των αλλαγών στο Σύνταγμα, δηλαδή να αλλάξει το κρατικό όνομα από Δημοκρατία της Μακεδονίας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας (Άρθρο 1 § 3.α της ΣτΠ). Η ιθαγένεια και η επίσημη γλώσσα δεν θα αλλάξουν, βεβαίως, γιατί παραμένουν «μακεδονικές» (Άρθρο 1, § 3.β και γ).

Εξάλλου, οι όροι «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» θα έχουν (σύμφωνα με το άρθρο 1, § 3.δ) την έννοια που τους αποδίδεται στο Άρθρο 7 της Συμφωνίας, δηλαδή τα δύο κράτη αναγνωρίζουν ότι η εκατέρωθεν αντίληψή τους ως προς αυτούς τους όρους αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά. Δηλαδή, με τους ίδιους (ελληνικότατους) όρους θα ονομάζονται δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα! Έτσι, με το Άρθρο 7 § 3, που αφορά τα Σκόπια, με αυτούς τους όρους «νοούνται η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους…»!

Άρα ουσιαστικά δεν θα αλλάξουν οι όροι Μακεδονία, Μακεδόνας-ες, μακεδονική (ιθαγένεια, γλώσσα), γιατί παραμένουν ίδιοι με αυτούς που χρησιμοποιούνται σήμερα στο σκοπιανό Σύνταγμα. Ετέθη μικρή μόνο προσθήκη στην ιθαγένεια, μετά το μακεδονική «…/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας». Πρόκειται για «φύλλο συκής» που δεν πρόκειται να χρησιμοποιείται στην πράξη εφόσον υπάρχει και παραμένει ο όρος «μακεδονική ιθαγένεια»!

Επιπροσθέτως, το σκοπιανό Κοινοβούλιο πρέπει (Άρθρο 1, § 12) «να προβεί στις κατάλληλες τροποποιήσεις του Προοιμίου του Συντάγματος, του Άρθρου 3 και του Άρθρου 49». Πρόκειται για τις συνταγματικές διατάξεις που άμεσα ή έμμεσα συντηρούν και προωθούν τον αβάσιμο και παράνομο «αλυτρωτισμό» των Σκοπίων. Εδώ βέβαια υπονοούνται οι περί δήθεν «Μακεδονικού Έθνους» φαντασιώσεις και μεγαλοϊδεατισμοί των Σκοπιανών.

Πρόκειται για τον πυρήνα της θεωρίας της «διαμελισμένης και σκλαβωμένης Μακεδονίας του Αιγαίου και του Πιρίν» και άρα του εδαφικού επεκτατισμού τους, όπως και των δήθεν «υπόδουλων Μακεδόνων» εκτός των συνόρων τους. Γι’ αυτούς θα μεριμνά η «μητρόπολη» του Μακεδονισμού, παρεμβαίνοντας στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος και της Βουλγαρίας και υποκινώντας μειονοτικά ζητήματα. Αυτό άλλωστε επιχειρήθηκε έντονα, ανεπιτυχώς βέβαια, στο παρελθόν.

Επιθετικός φαντασιακός αλυτρωτισμός

Στα ζητήματα αυτά, της εχθρικής προπαγάνδας, της μειονοτικής υποκίνησης και του εδαφικού επεκτατισμού, η Συμφωνία των Πρεσπών έχει (γενικόλογες βέβαια και εξισωτικές Ελλάδος και Σκοπίων) προβλέψεις που απαγορεύουν τις αντίστοιχες δράσεις (Άρθρα 3 & 4 της Συμφωνίας). Είναι όμως πολύ ισχυρότερο και κυρίως παιδαγωγικό για τους Σκοπιανούς (αν και εξισώνεται απαράδεκτα και το Ελληνικό Σύνταγμα και η χώρα μας που ποτέ δεν εξέφρασε αλυτρωτισμό κατά των Σκοπίων, ούτε καν στοιχειώδες ενδιαφέρον για την εκεί διαβιούσα ελληνική μειονότητα, αυτοχθόνων Ελλήνων ή πολιτικών προσφύγων), να εξαλείψουν από το Σύνταγμά τους τον κίβδηλο αλυτρωτισμό.

Γι’ αυτό άλλωστε ήταν, από παλιά, πάγια ελληνική θέση στο πλαίσιο του erga omnes η απαίτηση για αναθεώρηση του σκοπιανού Συντάγματος ως προς τις αλυτρωτικές προβλέψεις του. Στην Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 υπήρξε μόνον αυθεντική ερμηνεία αυτών των διατάξεων, η οποία δεν απέτρεψε, βέβαια, τον επιθετικό αλυτρωτισμό των Σκοπιανών από τότε και έως σήμερα. Με ελάχιστες βέβαια ή καθυστερημένες ελληνικές αντιδράσεις, για ακατανόητους λόγους. Αντίστοιχες απαιτήσεις συνταγματικών τροποποιήσεων από τους Σκοπιανούς για το ελληνικό Σύνταγμα δεν υπήρξαν βεβαίως, γιατί δεν τεκμηριώνεται εις βάρος τους αλυτρωτισμός πουθενά στον συνταγματικό μας Χάρτη!

Και εδώ ερχόμαστε στην ουσία του ζητήματος: Αν η διατύπωση των αναθεωρημένων διατάξεων του σκοπιανού Συντάγματος δεν είναι επαρκής και αρκούντως σαφής τότε τι θα πράξει η Ελλάδα; Λέμε ότι μπορεί να μην είναι αρκούντως σαφής είτε από την διαπιστωμένη διαχρονική κακοβουλία της ηγεσίας της γειτονικής χώρας, είτε απλά από απρόθυμη εφαρμογή αυτής της δέσμευσης, είτε λόγω κεκτημένης ταχύτητας από τον Μακεδονισμό του παρελθόντος, που δυστυχώς διατηρείται και νομιμοποιείται πλέον.

Δεν έχει προβλεφθεί στην Συμφωνία η ελληνική συγκατάθεση ή συνδιαμόρφωση για την διατύπωση αυτών των τροποποιήσεων. Θα πρέπει να λάβουμε επίσημα γνώση των αλλαγών και εν συνεχεία να καταφύγουμε στις διαδικασίες του Άρθρου 19 της Συμφωνίας για την «επίλυση διαφορών» δηλαδή να ζητήσουμε διαπραγματεύσεις, να ζητήσουμε τις καλές υπηρεσίες του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών ή να υποβάλλουμε το θέμα για απόφαση στο Διεθνές Δικαστήριο! Εκτός βέβαια αν αρνηθούμε την κύρωση της Συμφωνία των Πρεσπών ή και την καταγγείλουμε (με μία άλλη κυβέρνηση προφανώς).

Ενώ σε άλλα θέματα όπου η Ελλάδα παρέχει ποικίλα ωφελήματα στα Σκόπια, η Συμφωνία είναι λαλίστατη και αναλυτικότατη, στο μείζον της συνταγματικής αναθεώρησης δεν προβλέπει τίποτε, ως προς την ουσία της αναθεώρησης. Και εδώ ο συνολικός ενδοτισμός και υποχωρητισμός της ελληνικής πλευράς είναι έκδηλοι!

Κριτική τοποθέτηση του Προέδρου

Ορθά λοιπόν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος, μιλώντας στην Θεσσαλονίκη στις 26.10.2018, στο επίσημο γεύμα στη Λέσχη Αξιωματικών, τόνισε εμφαντικά ότι τα Σκόπια θα πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα πως θα διατυπώσουν την αναθεώρηση του Συντάγματός τους. Προφανώς το εννοούσε με σαφή και όχι αμφίσημο ή συγκεκαλυμμένο τρόπο. Εδώ διαπιστώνω, μάλιστα, μία έμμεση κριτική τοποθέτηση για την έλλειψη σχετικής πρόβλεψης της Συμφωνίας.

Ας μου επιτραπεί, όμως, λόγω πολυετούς γνωριμίας μου με τον Πρόεδρο, να παρατηρήσω το εξής χωρίς να ασεβώ στο αξίωμα ή στον πολιτειακό ρόλο και στις αρμοδιότητές του: Η Συμφωνία έχει πολύ σοβαρότερα ζητήματα που επιδέχονται κριτικής, όπως είναι η ιθαγένεια, η εθνότητα, η γλώσσα, αλλά και το ίδιο το σύνθετο όνομα της «Βόρειας Μακεδονίας» που εκχωρούνται.

Έχοντας αυτό ως δεδομένο και σε συνδυασμό με τη σαφέστατη πλειονότητα του ελληνικού λαού, που καταγράφεται πολλαπλώς να εναντιώνεται στη βλαπτική Συμφωνία, θα απαιτούνταν έκφραση της προεδρικής αποδοκιμασίας -ακόμη και εκτός του πεδίου των αρμοδιοτήτων του κ. Προέδρου- για τις κυβερνητικού χαρακτήρα πράξεις της σημερινής κυβέρνησης. Πράξεις που οδήγησαν μάλιστα στην ετεροβαρή Συμφωνία, σε βάρος των εθνικών μας ιστορικών και πολιτιστικών κεκτημένων επί του όρου Μακεδονία και των συναφών ζητημάτων.

Και ένα τελευταίο σχόλιο: Οι Αλβανοί της ΠΓΔΜ που στήριξαν τον Ζάεφ και την Συμφωνία, προφανώς για δικές τους εθνοτικές στοχεύσεις (όπως έχω τονίσει σε προηγούμενα άρθρα μου), έρχονται σήμερα και αποκαλύπτουν τις αληθινές προθέσεις τους. Διαπραγματεύονται, δηλαδή, ανοικτά την περαιτέρω κοινοβουλευτική στήριξή τους στην εν εξελίξει συνταγματική αναθεώρηση.

Δεδομένου ότι η ψήφος τους θα είναι καθοριστική για την ολοκλήρωση της αναθεώρησης, ζητούν αντάλλαγμα τη νομοθετική καθιέρωση της αλβανικής γλώσσας στην ΠΓΔΜ, ως ισότιμης επίσημης γλώσσας με τη σλαβική (ονομάζεται καταχρηστικά «μακεδονική» στην Συμφωνία). Προφανώς απαιτούν και την συνταγματική αναφορά αυτής της ισοτιμίας. Ας συγκρίνουμε την δική τους πολιτική για ανάδειξη της γλώσσας τους με την δική μας υποχωρητικότητα να αποδεχθούμε μία σλαβική γλώσσα σαν μακεδονική, δηλαδή ελληνική.

Η συνταγματική αναθεώρηση στα Σκόπια έχει αγκάθια

Ποιο είναι το μέλλον της ελληνικής μειονότητας στη Βόρεια Ήπειρο;

Από
anixneuseis
-
1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Αν θέλουμε να τεκμηριώσουμε την αδυναμία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να προστατεύσει τον ελληνισμό στις πατρογονικές του εστίες, το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό της Βόρειας Ηπείρου. Ιδιαίτερα μάλιστα αν παραλληλίσουμε την φθίνουσα εξέλιξη της ελληνικής μειονότητας εκεί με την μετέπειτα πορεία της αλβανικής μειονότητας στη Γιουγκοσλαβία, δηλαδή του Κοσσόβου. Ο παραλληλισμός δεν είναι αυθαίρετος. Το 1992 η ελληνική κυβέρνηση με αφορμή τις εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία και το μελλοντικό καθεστώς του Κοσσόβου είχε αξιώσει «να υπάρξουν ενιαίες αρχές για την αντιμετώπιση ομοειδών περιπτώσεων που αναδεικνύονται από την γιουγκοσλαβική κρίση» προβάλλοντας «το δόγμα των ομοειδών περιπτώσεων». Συγκεκριμένα, ζήτησε οποιοδήποτε καθεστώς προβλεφθεί για το Κόσσοβο, δηλαδή αυτονομία, ανεξαρτησία ή προσάρτηση στην Αλβανία, να ισχύσει και για τους Έλληνες της Β. Ηπείρου, χαρακτηρίζοντας τις δύο περιπτώσεις ως «ομοειδείς». Ποιο είναι σήμερα το συγκριτικό αποτέλεσμα ανάμεσα στις δύο περιοχές; Το Κόσσοβο αποσπάστηκε από τη Σερβία με τη συνδρομή των Νατοϊκών δυνάμεων, έχει ανακηρύξει την ανεξαρτησία του ως “Δημοκρατία του Κοσσόβου” και αναγνωριστεί από 113 κράτη μέλη του ΟΗΕ,  προστατεύεται μάλιστα από μια διεθνή δύναμη την KFOR και προαλείφεται να ενταχθεί στην Ε.Ε.. Όμως και το εθνικό κέντρο των Αλβανών, τα Τίρανα, επιδεικνύει περισσό θράσος δυσανάλογα μεγάλο με την ανύπαρκτη ισχύ του: Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα δεν δίστασε να δηλώσει ότι «η ενοποίηση των Αλβανών της Αλβανίας και του Κοσσόβου είναι αναπόφευκτη και δεν υφίσταται αμφισβήτηση». Διερωτήθηκε μόνον πώς θα συμβεί: «Θα συμβεί στο πλαίσιο της Ε.Ε., ως φυσική συνέπεια που όλοι κατανοούν ή θα γίνει ως αντίδραση στην τύφλωση ή οκνηρία της Ε.Ε.;». Το αποτέλεσμα; Από 1ης Ιανουαρίου 2019 τα σύνορα μεταξύ του Κοσσόβου και της Αλβανίας με πρωτοβουλία των δύο κυβερνήσεων θα είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα.

Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει με την ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου: Αν και το 1992 η Αθήνα εξίσωνε το μέλλον της με αυτό του Κοσσόβου, σήμερα η διαφορά του καθεστώτος που διέπει τις δύο περιπτώσεις είναι δραματικά ετεροειδής σε βάρος της ελληνικής μειονότητας που κυριολεκτικά φυλλοροεί και ζει σε συνθήκες ανασφάλειας. Ίσως η ενέργεια του ομογενούς Κωνσταντίνου Κατσίφα στο χωριό Βουλιαράτες να εξέφραζε αυτή την απελπισία της μειονότητας για το μέλλον της, όμως η εκτέλεσή του και οι δηλώσεις του Έντι Ράμα που ακολούθησαν αναδεικνύουν το θράσος των Τιράνων για άλλη μια φορά απέναντι σε έναν υπέρτερο γείτονα. Αυτό κατά την άποψή μου συμβαίνει, όπως απέδειξε και η συμφωνία των Πρεσπών, διότι η Αθήνα επιλέγει να συμπλέει με τις επιθυμίες και τα συμφέροντα των ισχυρών δυνάμεων ευελπιστώντας πάντα ότι θα καρπωθεί από την υποταγή της σε αυτά, παρά να διεκδικείι και να επιβάλλει τα εθνικά της συμφέροντα. Αυτό δεν αποδεικνύει η συναίνεση της Αθήνας στη χορήγηση καθεστώτος υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ε.Ε. στην Αλβανία χωρίς να υπάρχουν οι αναγκαίες διασφαλίσεις για τη μειονότητα;  Μάλιστα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μαζική φυγή της ελληνικής μειονότητας από τη Β. Ήπειρο στη χώρα μας ξεκίνησε τα Χριστούγεννα του 1989, όταν ο Αντώνης Σαμαράς χρησιμοποίησε τη θρησκεία ως πολιτικό μέσον για να ενεργοποιήσει την «ελληνική χριστιανική μειονότητα» της Αλβανίας, προκειμένου να  αποσταθεροποιηθεί το καθεστώς Αλία το οποίο ήδη κατέρρεε, για να φανεί αρεστή η Ελλάδα στις ΗΠΑ.

Αν αυτή η πολιτική απέδωσε καρπούς φτάνοντας σε μια ανεπανάληπτη κορύφωση το 1920, από το 1922 και μετά αποδείχθηκε καταστροφική. Έγραφε ο Παναγιώτης Κονδύλης στη “Θεωρία του Πολέμου”: «Το γεωπολιτικό δυναμικό  της Ελλάδας, αποτυπωνόταν κατά τον 19ο αιώνα και ίσαμε το σημαδιακό 1922 πολύ περισσότερο στο έθνος παρά στο κράτος… Έκτοτε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση που διαρκεί μέχρι σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε αλλά διότι το έθνος ακρωτηριάστηκε και συρρικνώθηκε γιατί αφανίστηκε ή εκτοπίστηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μ. Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κων/πολη (1955) και τη βόρεια Κύπρο (1974) ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Πρόκειται για μια εξαιρετικά πυκνή αλυσίδα εθνικών καταστροφών σε διάστημα ελάχιστο από ιστορική άποψη – εβδομήντα μόλις χρόνια»». Και κατέληγε: «Το ελληνικό κράτος δεν στάθηκε σε καμιά φάση ικανό να προστατεύσει αποτελεσματικά τον ευρύτερο ελληνισμό και να αναστείλει τη συρρίκνωσή του ή τον αφανισμό του». Αυτή η αδυναμία της Αθήνας δεν επαναλαμβάνεται σήμερα για άλλη μια φορά στη Β. Ήπειρο; Μάλιστα ο ίδιος, αφού αναφέρεται αριθμητικά στην ταχεία αύξηση του αλβανικού πληθυσμού στην Αλβανία, στο Κόσσοβο στο Μαυροβούνιο και στην ΠΓΔΜ, σημείωνε: « Ο μελλοντικός εκ Βορρά  κίνδυνος για την Ελλάδα δεν θα προέλθει από τους Σλαβομακεδόνες, όπως πιστεύουν Έλληνες εθνικιστές αγκυλωμένοι σε εμφυλιοπολεμικές μνήμες, αλλά πιθανότατα από μια Μείζονα Αλβανία». Δηλαδή στην περίπτωση αυτή, που ήδη διαφαίνεται στον βαλκανικό ορίζοντα, η ελληνική μειονότητα στη Β. Ήπειρο θα εκμηδενιστεί;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

1-11-2018

 

 

 

 

 

 

 

 

Απο Λένιν του Αιγαίου, αγαπημένος του κατεστημένου.

Από
anixneuseis
-
0
  • του Tony Barber Financial Times/euro2day.gr
  • Ο ΣΥΡΙΖΑ, η διαδοχή του ΠΑΣΟΚ και το μάθημα για το Brexit

Η Ελλάδα παρά την τεράστια κρίση βρίσκεται μπροστά από τον πολιτικό κύκλο στην Ευρώπη. Η μεταστροφή του Αλέξη Τσίπρα και γιατί κέρδισε το «χειροκρότημα» στην ΕΕ. Τι πρέπει να διδαχθούν οι οπαδοί του Brexit.

Δημοσιεύθηκε: 31 Οκτωβρίου 2018 – 16:20

Η ΕΕ είναι καταναγκαστική. Η ΕΕ είναι δύσκαμπτη και άδικη. Το περήφανο έθνος μας δεν πρέπει πλέον να υποτάσσεται στους δικτάτορες των Βρυξελλών και τους συνεργούς τους. Αυτά τα παράπονα των οπαδών του Brexit μοιάζουν με την αγανάκτηση κάποιων Ελλήνων για τη μεταχείριση της χώρας τους κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της ευρωζώνης.

Η βρετανική κυβέρνηση και οι πολίτες, αδυνατώντας να θέσουν ακόμα έναν ορισμό για το Brexit, μπορούν να μάθουν από τις μακρές και επώδυνες δυσκολίες της Ελλάδας. Κάποια μαθήματα προσφέρουν περιθώριο για ελπίδα. Αποδεικνύεται ότι ένα δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και μια κοινωνία μπορεί να αναδυθεί, πληγωμένη αλλά δομικά ακέραια, από τις πιο σοβαρές προκλήσεις εν καιρώ ειρήνης. Άλλα μαθήματα, που δείχνουν πώς ένα εκκεντρικό έθνος στην άκρη της Ευρώπης μπορεί να ανακαλύψει ξανά έναν δημιουργικό ρόλο για το ίδιο, ίσως δεν ακούγονται το ίδιο όμορφα στα αυτιά των οπαδών του Brexit.

Το δράμα της Ελλάδας ξεκίνησε στα τέλη του 2009, όταν η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, του κεντροαριστερού πρωθυπουργού, ανακάλυψε την τρομερή αλήθεια αναφορικά με τα καταρρέοντα δημόσια οικονομικά. Το 2010 ξεκίνησαν οκτώ χρόνια διασώσεων από την ΕΕ και το ΔΝΤ και η μετατροπή της Ελλάδας σε de facto προτεκτοράτο των δανειστών της. Η εποχή των μνημονίων τελείωσε τον Αύγουστο, αλλά το καθεστώς παρακολούθησης που τέθηκε σε ισχύ απαιτεί αυστηρή προσήλωση στη δημοσιονομική πειθαρχία -οικονομικές μεταρρυθμίσεις, διοικητική αναβάθμιση σε αντάλλαγμα τη στήριξη των πιστωτών.

Κατά τα χρόνια των διασώσεων, η ελληνική οικονομία και το πολιτικό σύστημα αντιμετώπισαν τεράστια πίεση. Η χώρα έχασε το 25% του ΑΕΠ της. Η ανεργία εκτοξεύτηκε. Οι ψηφοφόροι εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, έναν πυλώνα της δημοκρατικής τάξης που αποκαταστάθηκε μετά το τέλος του Πραξικοπήματος το 1974 και στράφηκε στον ριζοσπαστικό αριστερό ΣΥΡΙΖΑ. Στα άκρα δεξιά, το υπερεθνικιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή ξεπρόβαλε από τις σκιές.

Αν και η Ελλάδα αντιμετωπίζει ακόμα σημαντικές οικονομικές προκλήσεις και οι ανησυχίες για την ποιότητα της δημόσιας διοίκησης και το κράτος δικαίου παραμένουν, το έθνος μπήκε στη μεταμνημονιακή περίοδο σε καλύτερη κατάσταση από αυτή που προέβλεπαν οι σκεπτικιστές. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η Ελλάδα απεικονίστηκε, κυρίως από αντιευρωπαίους Βρετανούς πολιτικούς και σχολιαστές, ως μια δυστοπία της οποίας η πολιτική και κοινωνική κατάρρευση προμήνυε την κατάρρευση της σάπιας ευρωπαϊκής τάξης. Κι όμως, το χειρότερο δεν έγινε.

Ο εξτρεμισμός δεν επικράτησε στην Ελλάδα. Παρότι βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης το 2015-16, στην Ελλάδα δεν γεννήθηκε ένα αντιμεταναστευτικό, αντιμουσουλμανικό κόμμα, σε αντίθεση με κάποια άλλα κράτη στην Ε.Ε. Η Χρυσή Αυγή δεν έκανε σημαντικά βήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας υπαναχωρήσει από τα ριζοσπαστικά του πειράματα το πρώτο εξάμηνο του 2015, δεν είναι πλέον αντισυστημικό κόμμα αλλά απλώς ο φυσικός αντικαταστάτης του ΠΑΣΟΚ.

O Στάθης Καλύβας, καθηγητής στο All Souls College στην Οξφόρδη, ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε μια φάση «μετα-λαϊκιστικής πολιτικής». Από την άποψη αυτή, βρίσκεται πιο μπροστά σε σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτικό κύκλο. Ενώ οι υπόλοιπες χώρες παλεύουν με διάφορες παραλλαγές του λαϊκισμού, η Ελλάδα έχει ήδη επανέλθει σε ένα κλασικό δικομματικό σύστημα, στο οποίο η εξουσία εναλλάσσεται μεταξύ της μετριοπαθούς αριστεράς και δεξιάς. Οι εθνικές εκλογές που θα διεξαχθούν την επόμενη χρονιά, με τη ΝΔ να είναι το φαβορί για τη νίκη, μπορεί να αναδείξουν αυτό το σημείο.

Σκεφτείτε επίσης την καριέρα του Αλέξη Τσίπρα, πρωθυπουργού και αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τον έτρεμαν κάποτε ως έναν Λένιν του Αιγαίου. Τώρα είναι ο αγαπημένος του κατεστημένου της Ε.Ε., αλλά όχι μόνο γιατί κατάπιε το πικρό φάρμακο των πακέτων διάσωσης και βοήθησε την Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη. Έχει κερδίσει την εκτίμηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και της Ουάσιγκτον για την αρχηγική του προσπάθεια να επιλύσει τη διαφωνία της Ελλάδας με την πΓΔΜ για το όνομα. Πρόκειται για μια από τις πιο δύσκολες, δυνητικά επικίνδυνες διαμάχες στα Βαλκάνια. Ο κ. Τσίπρας δεν κάνει απλώς μια απόπειρα για την επίλυσή της, αλλά έχει δείξει πως είναι διατεθειμένος να σταθεί απέναντι στη Ρωσία, έναν παραδοσιακό σύμμαχο της Ελλάδας και ακόμα και να απελάσει Ρώσους διπλωμάτες για να κρατήσει ζωντανή τη συμφωνία με την πΓΔΜ.

Εν ολίγοις, η Ελλάδα βρίσκει τον δρόμο προς την εγχώρια σταθερότητα και ένα ασφαλές μέρος στην ευρωπαϊκή τάξη. Το βρετανικό πλοίο αντίθετα απομακρύνεται από την Ε.Ε., αν και ούτε το φιλόνικο πλήρωμά του ούτε οι σαστισμένοι επιβάτες του γνωρίζουν πού πηγαίνει. Από τη σκοπιά των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, το Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζει με ένα έθνος σε καθεστώς ακραίας πόλωσης και χαοτικής διακυβέρνησης, το οποίο έχει αποπροσανοτολιστεί, χάνοντας στην πορεία ένα μέρος της παγκόσμιας επιρροής του.

Ωστόσο, το μάθημα από την Ελλάδα είναι πως μια τέτοια αναταραχή δεν θα κρατήσει αναγκαστικά για πάντα. Η ισχυρή παράδοση του Ηνωμένου Βασιλείου στην πολιτική μετριοπάθεια, στον πραγματισμό και στην ισχυρή διπλωματία θα επανέλθει στο προσκήνιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να απελευθερωθεί από τον κόσμο του Τρελο-καπελά από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και τις ατελείωτες συζητήσεις για το νόημα του Brexit.

Αλλά η απελευθέρωση αυτή πρέπει να μην έρθει όταν είναι ήδη πολύ αργά.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Η Ελλάδα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας; Όλα είναι πιθανά…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ

Η Βουλή των Ελλήνων. Σύνταγμα, Αθήνα. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ

OCTOBER 31, 2018

Πριν από είκοσι χρόνια πέθανε ένας από τους πλέον μεγαλοφυείς διανοουμένους της ελληνικής φιλοσοφικής και πολιτικής σκέψης του 20ού αιώνα, ο Παναγιώτης Κονδύλης. Το έργο του αποτελεί μία ουσιαστική παρέμβαση ορθολογισμού στη νεότερη ελληνική σκέψη, με μία άτεγκτη κριτική στάση για τις παραδεδεγμένες αξίες και νοοτροπίες επί των οποίων οικοδομήθηκε η νεοελληνική κοινωνία.

Με το αναλυτικό του νυστέρι κατάφερε να ανατάμει τις πιο σημαντικές πτυχές της ελληνικής πολιτικής ζωής και να επαναπροσδιορίσει έννοιες όπως φιλελευθερισμός, κομουνισμός, εθνικισμός και δημοκρατία μέσα στο νεοελληνικό συγκείμενο.

Το βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου» (1997) προκάλεσε την περισσότερη ένταση και τις πιο αρειμάνιες δημόσιες συζητήσεις, λόγω, κυρίως, του επιμέτρου, μέσω του οποίου ο Κονδύλης, παρέχει πλήρη και αποκαλυπτική ανάλυση της τροχιάς των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Στην ουσία, το επίμετρο εκείνο αποτελεί πρόβλεψη των σημερινών γεγονότων, προ μιας δεκαπενταετίας, και ακόμη δυσμενέστερων εξελίξεων για το εγγύς μέλλον. Τότε μία ομάδα από τους αυτοαποκαλούμενους «εκσυγχρονιστές» και «προοδευτικούς», οι οποίοι βρήκαν πολιτικό καταφύγιο στην τότε ελλαδική κυβέρνηση, με τη γνωστή παθιασμένη ομολογία πίστεως στο διεθνές δίκαιο και στη διεθνή ειρήνη, έστω και αν αυτά είναι προσαρμοσμένα στην αμερικανική ηγεμονική συμπεριφορά, έσπευσαν να κατακεραυνώσουν τον Κονδύλη ως φιλοπόλεμο και οπισθοδρομικό.

Θα ήταν καλό λοιπόν να ξαναθυμηθούμε τι έγραψε τότε στο επίμετρο του βιβλίου ο Κονδύλης και, με τον ύστερο εξορθολογισμό της ιστορικής πορείας που διέγραψε έκτοτε η Ελλάς, να προβληματιστούμε τελικά ποιος δικαιώθηκε.

Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική.

Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτε» δεν έχει έμπρακτο αντίκρισμα όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες τις μεσολαβητικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με παραχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύοντας έτσι άθελά της πόσο είναι πιθανό να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας ακριβώς μέσω του «ευρωπαϊκού δρόμου» και της επιρροής των «Ευρωπαίων εταίρων». Τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς εσφαλμένοι ή έστω συζητήσιμοι χειρισμοί. Συνιστούν τα εύγλωττα επιφαινόμενα μιας βαθύτερης ιστορικής κόπωσης, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παράλυσης.

Στον βαθμό που η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, έφ’ όσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος, και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός.

Απ’ αυτές τις συνθήκες ό,τι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τούρκικου δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό».

Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον οποίο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια.

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους, ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στη μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο γιατί, αν o πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική;

Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το ίδιο ένστικτο της βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόμενες γαλανόλευκα ράκη, οπότε το καλεί η περίσταση, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους: από τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαμε τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το 50% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης!) και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου.

Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας μόνον όσα πράττονται και αφήσουμε εντελώς στην άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον όρο να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον όρο να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις («ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαϊστικές», αδιάφορο). Τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, που μπορούν να περιγράψουν με τις αρμόζουσες αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, θα τις γράψουν ίσως άλλοι. Εμένα μου έρχεται στον νου η τετριμμένη, αλλά πάντοτε ευθύβολη θυμοσοφία: όπως στρώνει καθένας, έτσι και κοιμάται.

Πηγή: Η Ελλάδα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας; Όλα είναι πιθανά… https://hellasjournal.com/2018/10/i-ellada-kathistatai-anepaisthita-geopolitikos-doryforos-tis-toyrkias-ola-einai-pithana/

Ποιοί θα νικήσουν στη Μεσόγειο; Η Τουρκία και ο “Πορθητής” ή η Αμερική και η Exxon Mobil

Από
anixneuseis
-
4

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ένα από τα πλοία του αμερικανικού ναυτικού, που συμμετέχει και σε επιχειρήσεις του Έκτου Στόλου, είναι και το USS Ross. Φωτογραφία US Navy

OCTOBER 31, 2018

Χθες, συνεδρίασε στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, το Συμβούλιο Ασφαλείας, για να λάβει αποφάσεις που αφορούσαν το Κυπριακό, ένα από τα πιό σημαντικά εθνικά μας θέματα. Κάποιοι θα μου πείτε και ποιόν ενδιαφέρει στην Ελλάδα η συνεδρίαση του εκτελεστικού οργάνου του ΟΗΕ, και μάλιστα για ένα εθνικό θέμα, που στην «Μητέρα Πατρίδα» ελάχιστοι δίνουν σημασία.

Πρώτα απ’ όλα, το πρόβλημα της Κύπρου πρέπει να μας ενδιαφέρει, διότι αν απωλεστεί το νησί και ενταχθεί στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας, στη συνέχεια θα χάσουμε και ελληνικό έδαφος, διότι η γειτονική χαρά θα αφοσιωθεί αποκλειστικά στη Θράκη και στο Αιγαίο. Μην έχετε αμφιβολία περί αυτού. Ο μοναδικός λόγος που σταματά την Τουρκία για να είναι πιο επιθετική εναντίον της Ελλάδας, είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, που όσο και να κάνει εντύπωση προκαλεί ταραχή στην κατοχική δύναμη.

Αναφέρθηκα στη συνεδρίαση του Σ.Α. του ΟΗΕ, διότι χθες συζητήθηκε και το θέμα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικά στην κυπριακή ΑΟΖ. Το περίεργο (και θετικό συνάμα) είναι ότι η συζήτηση ξεκίνησε με πρωτοβουλία της αμερικανικής κυβέρνησης. Ο παριστάμενος αντιπρόσωπος των ΗΠΑ και καλός γνώστης του Κυπριακού, ενημέρωσε το Σ.Α. για τις έρευνες που θα ξεκινήσει ο αμερικανικός ενεργειακός κολοσσός EXXON MOBIL στην κυπριακή ΑΟΖ.

Αυτό είναι ένα θέμα μείζονος στρατηγικής σημασίας για την Αμερική, διότι εάν το γεωτρύπανο της EXXON MOBIL κτυπήσει σε «θησαυρό», όπως αναμένεται, θα αυξηθεί η δύναμη και η επιρροή της στην εν λόγω περιοχή και θα μειωθεί της Ρωσίας. Άρα το παιγνίδι είναι ακραία γεωπολιτικό, και εμπλέκει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία. Ο Αμερικανός αντιπρόσωπος τόνισε ότι τα οφέλη από την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και ότι άλλου βρεθεί, θα διανεμηθούν ακριβοδίκαια (equitably) -και έχει σημασία η λέξη- στις δύο κοινότητες, στο πλαίσιο, όμως, της λύσης. Άρα χωρίς λύση, δεν θα μοιραστούν και αυτό είναι ξεκαθαρισμένο. Και επίσης, εάν υπάρξει λύση, που όλοι ευχόμαστε, η μοιρασιά θα γίνει σύμφωνα με το ποσοστό του πληθυσμού και όχι 50/50 όπως απαιτεί η ισλαμική Τουρκία.

Ο Νοέμβριος θα είναι μήνας αποκαλυπτικός για τις σχέσεις της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας. Στις 5 Νοεμβρίου θα ξεκινήσει η υλοποίηση των αμερικανικών κυρώσεων εναντίον του Ιράν. Η Τουρκία διεμήνυσε στην Αμερική ότι δεν θα τις τηρήσει και ότι απαιτεί να εξαιρεθεί από τις κυρώσεις διότι χρειάζεται το φθηνό φυσικό αέριο που της προμηθεύει το Ιράν. Οι παρατηρητές πιστεύουν ότι αυτή η υπόθεση θα ξυπνήσει «τα μίση και τα πάθη» του Αυγούστου και πιθανότατα θα επιβληθούν και άλλες κυρώσεις στην Τουρκία.

Λίγες ημέρες μετά, αναμένεται να φτάσει στην κυπριακή ΑΟΖ το γεωτρύπανο της EXXON MOBIL που θα προστατεύεται από αμερικανικές δυνάμεις. Η Τουρκία έχει ανακοινώσει προ καιρού ότι θα κινηθεί εναντίον πλοίων ξένων χωρών και εταιρειών που θα επιχειρήσουν γεώτρηση στα κυπριακά οικόπεδα.

Θα υλοποιήσει τις απειλές της η Άγκυρα; είναι το μεγάλο ερώτημα. Και αν τις υλοποιήσει πως θα αντιδράσουν οι Αμερικανοί; Είναι απορίες που οι Αμερικανοί αξιωματούχοι τις έχουν ήδη απαντήσει, αλλά εμείς δεν γνωρίζουμε την απάντηση. Προσωπικά θεωρώ αδιανόητο να μην προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και να το βάλουν στα πόδια, όπως είχε κάνει η ιταλική ENI στις αρχές του χρόνου. Άρα θα ζήσουμε ενδιαφέρουσες στιγμές και θα δούμε δια γυμνού οφθαλμού ποια είναι η υπερδύναμη: Η Τουρκία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες;

Πηγή: Ποιοί θα νικήσουν στη Μεσόγειο; Η Τουρκία και ο “Πορθητής” ή η Αμερική και η Exxon Mobil https://hellasjournal.com/2018/10/poioi-tha-nikisoyn-sti-mesogeio-i-toyrkia-kai-o-quot-porthitis-quot-i-i-ameriki-kai-i-exxon-mobil/

«Ο Ερντογάν ξύνεται στη γκλίτσα του αμερικανού τσομπάνη; »

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Στη Συρία ο τουρκικός στρατός βομβαρδίζει την Κουρδική πολιτοφυλακή που υποστηρίζεται από την Ουάσινγκτον. Αυτό αναφέρει στις 28-10-2018 η είδηση στον ηλεκτρονικό Le Monde.fr και στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP).

Η Άγκυρα σφυροκόπησε  τις θέσεις των «Μονάδων Προστασίας του Λαού» (YPG) δυτικά του Kobané στη βόρεια Συρία, όπως δείχνει κι ο σχετικός χάρτης της ίδιας πηγής. Ο Ερντογάν είχε απειλήσει τις τελευταίες ημέρες ότι θα ξεκινήσει μια επίθεση ανατολικά του Ευφράτη, κατά τη διάρκεια της ομιλίας στο κόμμα του στην ‘Άγκυρα στις 26-10-2018 .

Μετά την σύνοδο κορυφής Τουρκίας-Ρωσίας-Γαλλίας-Γερμανίας για τη Συρία στην Κωνσταντινούπολη, ο τουρκικός στρατός βομβάρδισε την Κυριακή (28 Οκτωβρίου) τις θέσεις των «Μονάδων Προστασίας του Λαού» (YPG) στη βόρεια Συρία. Αυτή η κουρδική πολιτοφυλακή, που απεικονίζεται με κίτρινο χρώμα στο χάρτη, υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά θεωρείται «τρομοκρατική» από την Άγκυρα. Σύμφωνα με το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, το τουρκικό πυροβολικό σφυροκόπησε θέσεις των YPG στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, δυτικά του Kobané. Αυτοί οι τουρκικοί βομβαρδισμοί στόχευαν καταφύγια και τάφρους των Μονάδων YPG σε ένα λόφο στο χωριό Zur Maghar, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Ευφράτη μπροστά από την πόλη Jarablous. Το Anadolu ισχυρίζεται ότι το τουρκικό πυροβολικό ανταπάντησε σε πυροβολισμούς προερχόμενους από αυτήν την περιοχή, όπως αναφέρει η ίδια πηγή Le Monde.fr και (AFP).

Ο βομβαρδισμός έγινε αφού ο Ερντογάν απείλησε επανειλημμένα (δεν ξέρει να κάνει και τίποτε άλλο) τις τελευταίες ημέρες ότι θα ξεκινούσε μια επίθεση ανατολικά του Ευφράτη μετά από δύο προηγούμενες επιχειρήσεις δυτικά του ποταμού. Την Παρασκευή, ο Ερντογάν έδωσε ακόμη μια «τελευταία προειδοποίηση» στους Κούρδους των YPG.

Οι «Μονάδες Προστασίας του Λαού» YPG είναι μέρος ενός αραβο-κουρδικού συνασπισμού, των «Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας» (SDF), ο οποίος υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την καταπολέμηση της ομάδας του Ισλαμικού Κράτους (IS). Ωστόσο, η Άγκυρα θεωρεί τις Μονάδες YPG ως τον στρατιωτικό βραχίονα του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) στη Συρία, μιας ομάδας που αγωνίζεται σθεναρά με αντάρτικο στο τουρκικό έδαφος από το 1984.

Εντάσεις μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον

Κι ενώ το PKK κατατάχθηκε στη λίστα των «τρομοκρατικών οργανώσεων» από τους δυτικούς συμμάχους της Τουρκίας, αυτό δεν συμβαίνει με την περίπτωση των «Μονάδων Προστασίας του Λαού» (YPG). Η αμερικανική υποστήριξη στις Μονάδες YPG είναι άλλωστε ένα από τα κύρια σημεία διαμάχης μεταξύ της Άγκυρας και της Ουάσινγκτον, δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ των οποίων οι σχέσεις επιδεινώθηκαν από το 2016.

Μια μεγάλη τουρκική επίθεση ανατολικά του ποταμού Ευφράτη θα μπορούσε να επιδεινώσει ακόμη περισσότερο τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών που κορυφώθηκαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Τους τελευταίους μήνες, η Τουρκία έχει απειλήσει επανειλημμένα ότι θα επιτεθεί στην πόλη Minbej, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Μονάδων YPG και όπου στρατοπεδεύουν επίσης και αμερικανοί στρατιώτες. Για να μετριαστούν οι εντάσεις, η Τουρκία και οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξάγουν τώρα συντονισμένες περιπολίες. Η Τουρκία που έχει εισβάλει στη Συρία, υποστηρίζει την αντιπολίτευση στο καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Ασαντ. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί κυρίως στις δραστηριότητες των συριακών κουρδικών πολιτοφυλακών στα σύνορά της, που θεωρεί ότι αποτελούν απειλή για την εθνική της ασφάλεια.

Η Τουρκία φοβάται ότι η δημιουργία ενός «κουρδικού κράτους» στα σύνορά της θα γαλβανίσει (θα εξάψει) τις αποσχιστικές φιλοδοξίες στο έδαφός της. Από το 2016, ο τουρκικός στρατός ξεκίνησε δύο επιθέσεις στη βόρεια Συρία, δυτικά του Ευφράτη, για να αποκρούσει τους τζιχαντιστές από τα σύνορά της και να αποτρέψει τη διασύνδεση  διαφόρων περιοχών της βόρειας Συρίας που ελέγχονται από τις Κουρδικές Μονάδες YPG.

Ο Ερντογάν ξύνεται στη γκλίτσα του αμερικανού τσομπάνη ; Η κατά 40% υποτίμηση της τουρκικής λίρας δεν του έφτασε; Συνεχίζει τον κοστοβόρο πόλεμο ενάντια στους Κούρδους, τους οποίους τρέμει γιατί είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν.

Για να δούμε πότε θα φάει την μαγκούρα στο ιμπεριαλιστικό του κεφάλι ;

Ίσως, όταν, κι αν, επιχειρήσει να παρενοχλήσει τα αμερικανικά τρυπάνια στα θαλάσσια οικόπεδα της Κύπρου.

 

Συνειδητή επιλογή η εκτέλεση του ομογενούς.

Από
anixneuseis
-
17

Υπάρχουν ορισμένοι τύποι που αν δεν συμφωνείς μαζί τους σε αποκαλούν εθνικιστή. Είναι συνήθως, τύποι που υποστήριξαν πολιτικές ιδέες που κατέρρευσαν με γδούπο, δημιούργησαν τα γκουλάγκ και αναπαρήγαγαν τις αντιλήψεις ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Είναι οι ίδιοι που το 1922 παρότρυναν στο μέτωπο τους Έλληνες στρατιώτες να μην πολεμούν, δήθεν στο όνομα της ειρήνης αλλά στην ουσία να προσφέρουν υπηρεσία στο οκτωβριανό καθεστώς που συμμάχησε με τον Κεμάλ.

Επειδή απο χθές ασχολήθηκα με το θέμα του ομογενούς που δολοφονήθηκε στους Βουλιαράτες, θα ήθελα να επισημάνω επιγραμματικά τα εξής:
1.-Δεν πιστεύω ότι αυτό που αποκαλείται ελληνική κοινωνία σήμερα συγκροτεί έθνος. Έθνος είναι ένα σύνολο ανθρώπων με κοινή γλώσσα, αίσθηση κοινής καταγωγής, κοινό πολιτισμό, κοινή, κατά το δυνατόν, θρησκεία και κοινή αίσθηση συμφέροντος. Στην Ελληνική κοινωνία, τίποτε απο αυτά δεν συντρέχει.
Επι, πλέον, απο τότε που η Ελλάδα έγινε εθνικό κράτος, συρρικνώθηκε ο πάλαι ποτέ ελληνισμός, και ό,τι θετικό τον χαρακτήριζε διαχρονικά.
2.-Οι Έλληνες πολίτες, το ελάχιστο που διεκδικούν απο το κράτος τους- και το πληρώνουν ακριβά γι αυτό,- είναι να τους προστατεύει και να διασφαλίζει στοιχειώδεις κανόνες αξιοπρεπούς βίου. Δεν τους παρέχει τίποτε απο αυτά.
3.-Δεν έχει σημασία τι έκανε ο ατυχής ομογενής. Δέχομαι την αλβανική εκδοχή. Σύμφωνα με αυτήν επρόκειτο περί ενός ψυχασθενούς που στα καλά καθούμενα άνοιξε πυρ κατά των Αλβανών αστυνομικών και διέφυγε στα βουνά. Οι Αλβανοί ενεργοποίησαν τις ειδικές δυνάμεις τους για να καταδιώξουν έναν- και μοναδικό- άνθρωπο. Κατά την εξέλιξη της επιχείρησης “παρακολούθησε”- καθ ομολογίαν του- τα γεγονότα και το ελληνικό ΥΠΕΞ. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί ο νεαρός ομογενής. Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα:
-Τι θα πει το ελληνικό ΥΠΕΞ παρακολούθησε τα γεγονότα; Τα ΥΠΕΞ σε τέτοιες περιπτώσεις παρακολουθούν τα γεγονότα ωσάν να είναι ποδοσφαιρικός αγώνας ή παρεμβαίνουν κατά τα διεθνή διπλωματικά ειωθότα για να διασφαλίσουν τη ζωή των υπηκόων ή ομογενών τους;
-Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι αδύνατη, επιχειρησιακά, η σύλληψης ενός ανθρώπου που καταδιώκεται σαν αγρίμι απο ισχυρές ειδικές δυνάμεις. Γιατί το ελληνικό ΥΠΕΞ δεν διασφάλισε, σε συνεργασία με τις αλβανικές αρχές, τη δυνατότητα σύλληψης αντί της εκτέλεσής του;
-Στην Αλβανία όποιος παρανομεί και καταδιώκεται, εκτελείται;
-Ο Αλβανός πρωθυπουργός αναρωτήθηκε γιατί η Ελλάδα διαμαρτύρεται και μιλά για την απώλεια ζωής ενός ψυχασθενούς. Οι συνήθεις ευαίσθητοι σε τέτοιους χαρακτηρισμούς γιατί δεν βρήκαν μια λέξη να πουν για το απάνθρωπο σχόλιο του Αλβανού πρωθυπουργού;
-Σκοτώθηκε ένας άνθρωπος απο ισχυρές ειδικές δυνάμεις. Δεν έχει σημασία τι ήταν, απο εθνικής απόψεως. Που είναι οι ευαίσθητοι σε τέτοια φαινόμενα αναρχοαυτόνομοι να καταγγείλουν την κρατική καταστολή του Αλβανικού κράτους; 

Η εκτέλεση ήταν συνειδητή επιλογή. Το γιατί είναι σαφές.

Αμεση ανάλυση: Η Μέρκελ ένα βήμα πριν από την έξοδο

Από
anixneuseis
-
0

ΞΕΝΙΑ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Η αρχή του τέλους της Αγκελα Μέρκελ ή μια προσπάθεια να κατευνάσει τις εκκλήσεις των εσωκομματικών της αντιπάλων για ανάληψη του πολιτικού κόστους της ήττας στην Έσση αλλά και τη Βαυαρία;

Οι απόψεις διίστανται αλλά προς την δεύτερη εκδοχή συγκλίνει το γεγονός ότι η Μέρκελ διαχώρισε την ηγεσία του κόμματός της από την καγκελαρία, κάτι που δεν συνήθιζε μέχρι σήμερα.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από το Βερολίνο, η Μέρκελ δεν σκοπεύει προς το παρόν να παραιτηθεί από επικεφαλής της κυβέρνησης (επιμένει ότι θα παραμείνει ως το 2021) μια απόφαση που θα δημιουργούσε άλλωστε πολιτική αστάθεια όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Πρώτος επίσημος υποψήφιος για την ηγεσία του CDU είναι, κατά την εφημερίδα Μπιλντ, ο 62χρονος Φριντριχ Μερτς, πρώην πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας, συντηρητικός και επικριτής της καγκελαρίου.

Άλλοι δυνάμει διάδοχοι της είναι η γγ του κόμματος και εκλεκτή της Μέρκελ, Ανεγκρέτ Κραμπ – Καρενμπάουερ, η οποία είχε σχεδόν προαναγγείλει τις σημερινές εξελίξεις παραμονές της αναμέτρησης της Εσσης, ο υπουργός Υγείας Γιενς Σπαν, ο οποίος επίσης θεωρείται από τους δυναμικούς νέους δελφίνους-αμφισβητίες της Μέρκελ, ενώ επιρροή στο κόμμα διαθέτει και ο πρωθυπουργός του μεγαλύτερου κρατιδίου της χώρας, της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας, Αρμιν Λάσετ.

Το συνέδριο του κόμματος στο Αμβούργο τον Δεκέμβριο αποκτά λοιπόν νέο ενδιαφέρον αφού ο διάδοχος της Μέρκελ στην ηγεσία του κόμματος θα είναι πιθανότατα αυτός που θα αναλάβει μελλοντικά την καγκελαρία.

Υπάρχει πάντως και μια άλλη πιο υπόγεια παρενέργεια από τη σημερινή απόφαση της Μέρκελ: οι αντίστοιχες πιέσεις προς την Αντρέα Νάλες, την επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών για ανάλογες γενναίες πρωτοβουλίες.

Με δεδομένη την κρίση στο δικό της κόμμα, που είναι ακόμη βαθύτερη από αυτήν του CDU, δεν αποκλείεται να δούμε σύντομα εσωκομματικές διεργασίες και στο SPD παρά τις σημερινές διαψεύσεις της Νάλες.

Δύσκολα εξάλλου θα μπορέσει να συνεχίσει να παριστάνει τον αδιάφορο και ο υπουργός Εσωτερικών και πρόεδρος των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών Χορστ Ζεεχόφερ.

kathimerini.gr

1...2,7512,7522,753...3,032Σελίδα 2,752 από 3,032