Ανατροπή status quo θέλει η Αγκυρα

Από

October 30, 2018

ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ 29.10.2018 : 17:22

Οι Τούρκοι επανέφεραν το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των Δωδεκανήσων, ενώ έχουν αφήσει το σεισμογραφικό «Barbaros» (φωτ.) να πλέει ανάμεσα στα οικόπεδα 4 και 5 της κυπριακής ΑΟΖ και στο ανατολικό άκρο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Οι δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων για τις θαλάσσιες ζώνες έναντι της Κύπρου ή της Ελλάδας και το επαπειλούμενο casus belli σε συνδυασμό με τα σενάρια περί τμηματικής, ή όχι, επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης της ελληνικής επικράτειας από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια (ν.μ.) έφεραν στην επιφάνεια μια υφέρπουσα ένταση, ωστόσο δεν αποπροσανατόλισαν από τον βασικό στόχο που φαίνεται ότι έχει πλέον η Αγκυρα: την ανατροπή του status quo στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η κινητοποίηση ήταν άμεση, ξεκίνησε από τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και έφθασε ώς το επίπεδο του υπουργού Αμυνας, Χουλουσί Ακάρ. Ο τελευταίος παρουσίασε σειρά χαρτών, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονταν οι πιο ακραίες εκδοχές της τουρκικής άποψης για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με αυτήν, η Τουρκία έχει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) η οποία εφάπτεται με αυτές της Αιγύπτου και της Λιβύης. Ειδικά στο σκέλος που αφορά τη Λιβύη, η Αγκυρα δεν αναγνωρίζει ότι τα παρεμβαλλόμενα Δωδεκάνησα και η Κρήτη διαθέτουν υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο 6 ν.μ. χωρικών υδάτων. Για πρώτη φορά σε χάρτη που παρουσιάζει δημοσίως Τούρκος αξιωματούχος η τουρκική ΑΟΖ εκτείνεται ακόμα και νότια της Κρήτης, σε μια περιοχή δυτικά του 26ου μεσημβρινού, στο ύψος της Ιεράπετρας.

Η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί σαφή μεταβολή της παραδοσιακής τουρκικής θέσης, η οποία παρουσιάζει ως μέρος της τουρκικής ΑΟΖ την περιοχή από τον 28ο (νότια Ρόδου) έως τον 32ο μεσημβρινό (περίπου 5 ν.μ. δυτικά της Πάφου). Την προωθημένη νέα θέση της τουρκικής πολιτικής επιβεβαιώνουν και οι απόψεις της Αγκυρας για την Κρήτη στο ζήτημα της επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 ν.μ. Η άποψη της Αγκυρας είναι ότι το casus belli δεν αφορά μόνο το βόρειο κομμάτι της Κρήτης, το οποίο σαφώς βρίσκεται στο Αιγαίο, αλλά και τις νότιες ακτές του νησιού στην Ανατολική Μεσόγειο. Εν ολίγοις, για την τουρκική άποψη το σύνολο της Κρήτης «εξαιρείται» από τη δυνατότητα επέκτασης των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ν.μ.

Η προβολή της συγκεκριμένης άποψης δεν είναι τυχαία και συνδέεται άμεσα –λένε διπλωματικές πηγές– με τις πρωτοβουλίες που η Αθήνα εμφανίστηκε ότι είναι έτοιμη να αναλάβει ως προς την επέκταση των χωρικών υδάτων. Η επανατοποθέτηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα περί προώθησης της τμηματικής επέκτασης μέσω νομοσχεδίου και όχι προεδρικού διατάγματος αποτελεί μάλλον ελιγμό τακτικής παρά ουσίας, ως προς τις προθέσεις της Αθήνας. Οι Τούρκοι επανέφεραν, επίσης, το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των Δωδεκανήσων, ενώ έχουν αφήσει το «Barbaros» να πλέει ανάμεσα στα οικόπεδα 4 και 5 της κυπριακής ΑΟΖ και στο ανατολικό άκρο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Αποτελεί πάγια θέση της τουρκικής διπλωματίας ότι η οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Aγκυρα με βάση την –κατά την ελληνική ερμηνεία– επήρεια του Καστελλόριζου, θα οδηγούσε τις δύο χώρες σε μια «παγίδα θανάτου», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το νέο βήμα που αναμένεται εναγωνίως από την Αθήνα και τη Λευκωσία είναι η επόμενη κίνηση στην κυπριακή ΑΟΖ και ο ρόλος που θα διαδραματίσει το πλωτό γεωτρύπανο «Φατίχ». Ανάμεσα στην εθνική εορτή της Τουρκίας (29 Οκτωβρίου) και στις 15 Νοεμβρίου, οπότε αναμένεται η πρώτη γεώτρηση της αμερικανικής Exxon/Mobil στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ, μεσολαβούν λίγο περισσότερο από δύο εβδομάδες, οι οποίες κρίνονται ιδιαιτέρως κρίσιμες. Στο εσωτερικό της κυπριακής κυβέρνησης επικρατεί ενθουσιασμός, καθώς υπολογίζεται ότι το κοίτασμα που υπάρχει στην περιοχή (στόχοι «Δελφίνη» και «Γλαύκος») μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και το αιγυπτιακό «Ζορ». Υπάρχουν πληροφορίες ότι οι Τούρκοι δεν διαθέτουν το απαραίτητο επιστημονικό προσωπικό για να προβούν σε γεωτρήσεις με το «Φατίχ». Παράλληλα, ωστόσο, η Aγκυρα προσπαθεί να συνεργαστεί με πολυεθνικές (όπως η αμερικανική Schlumberger) για διάφορα έργα δευτερεύουσας σημασίας. Μέσω διπλωματικών διαύλων η Κυπριακή Δημοκρατία επιχειρεί να αποφύγει τη «νομιμοποίηση» των τουρκικών γεωτρήσεων από μεγάλες εταιρείες.
Χαρτογράφηση της απειλής

Από τα πλέον ενδιαφέροντα σημεία των τελευταίων ημερών είναι η επαναφορά του casus belli από την πλευρά των Τούρκων. Στην Αθήνα παρακολουθούν με ψυχραιμία την εξέλιξη, γνωρίζοντας και τα ουσιαστικά αλλά και διαδικαστικά «ελαττώματα» της τουρκικής απειλής. Αυτά έχουν χαρτογραφηθεί ποικιλοτρόπως από τον Γιώργο Γεννηματά, γενικό γραμματέα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, πρέσβη ε.τ., με θητεία στην Aγκυρα και μεγάλη γνώση των ελληνοτουρκικών.

Στην εκτενή αρθρογραφία του, ο κ. Γεννηματάς έχει κατά καιρούς εξηγήσει ότι η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης δεν αντιβαίνει στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά αντίθετα είναι σύμφωνη προς τις θετικές διατάξεις του. Επιπλέον, η απειλή χρήσης βίας παραβιάζει το άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ, που απαγορεύει στα κράτη-μέλη την απειλή ή τη χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις τους. Ως προς το διαδικαστικό σκέλος, ο κ. Γεννηματάς είχε υπογραμμίσει ότι η απόφαση του casus belli ελήφθη διά βοής από την τουρκική Εθνοσυνέλευση. Δεν είναι σαφές εάν έγινε καταμέτρηση ψήφων, ενώ στο άρθρο 129 του Κανονισμού της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, που παραπέμπει στο 92 του συντάγματος, είναι σαφές ότι η σχετική απόφαση να θεωρηθεί κάποιο περιστατικό casus belli λαμβάνεται μόνον κατόπιν αιτήματος του υπουργικού συμβουλίου. Κάτι που ουδέποτε υπεβλήθη.

Στην εργώδη αρθρογραφία του κ. Γεννηματά επισημαίνεται ότι η διάσταση περί νομικής ισχύος του casus belli έχει αμφισβητηθεί και στο εσωτερικό της Τουρκίας από επιστήμονες, πολιτικούς κ.ά. Ενδεικτικό παράδειγμα ο Μπουλέντ Αρίντς, ο οποίος τον Απρίλιο του 2005 δήλωσε για το casus belli ότι «στην ουσία δεν πρόκειται για απόφαση. Κάποιος είπε να θέσουμε το θέμα σε ψηφοφορία, αλλά ο αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης Καμέρ Γκεντς δεν το έθεσε. Αυτό θα πρέπει να εξετασθεί».

Το εξοπλιστικό

Οι νέες συνθήκες στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν φέρει ξανά στο προσκήνιο την ανάγκη προώθησης προγράμματος αγοράς νέων μονάδων επιφανείας. Τις προηγούμενες ημέρες, στο ανατολικό άκρο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας έπλευσαν οι πιο καλά εξοπλισμένες και σύγχρονες φρεγάτες («Νικηφόρος Φωκάς», τύπου «S», και «Σαλαμίς», τύπου ΜΕΚΟ) που διαθέτει το Πολεμικό Ναυτικό. Ωστόσο, είναι σαφές ότι στο επίπεδο μονάδων επιφανείας που μπορούν να επιχειρήσουν σε ανοιχτή θάλασσα όπως η Μεσόγειος, η παλαιότητα των πλοίων είναι ένας παράγοντας ανισορροπίας έναντι της Τουρκίας. Δεδομένου ότι η Αθήνα θα κληθεί να έχει ολοένα και μεγαλύτερη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, αναζητεί λύση η οποία θα περιλαμβάνει και αντιαεροπορικές δυνατότητες.

Το τελευταίο διάστημα εντάθηκαν ξανά οι επαφές ανάμεσα στην Αθήνα και στο Παρίσι. Βασικό σενάριο ήταν να προωθηθεί η αγορά δύο γαλλικών φρεγατών τύπου «Belh@rra» με χρήματα που θα προέλθουν από τα κέρδη που έχουν διακρατηθεί από τα ελληνικά ομόλογα. Το συγκεκριμένο μοντέλο χρηματοδότησης δεν φαίνεται να είναι εξασφαλισμένο. Η Αθήνα συνομιλεί, επίσης, με τις ΗΠΑ. Η συνεργασία στη φρεγάτα F-100 φαίνεται ότι δεν τελεσφορεί, ωστόσο αναζητείται άλλο μοντέλο και αυτό δεν αποκλείεται να είναι ο νέος τύπος LCS που αναπτύσσεται, μεταξύ άλλων, και από χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, πάντα σε συνεργασία με τις ΗΠΑ.

kathimerini.gr

Αποκλειστικά στην «Κ»: Τρεις αναλύσεις για αιγιαλίτιδα ζώνη και χωρικά ύδατα

Από

anixneuseis

October 30, 2018

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ, ΠΑΥΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ 29.10.2018 : 17:55

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Αιγιαλίτιδα ζώνη, όσα πρέπει να γνωρίζουμε

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*

Τι είναι η αιγιαλίτιδα ζώνη;

Η αιγιαλίτιδα ζώνη (γνωστή και ως χωρικά ύδατα ή χωρική θάλασσα) είναι μια θαλάσσια ζώνη που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στις ακτές ενός κράτους. Περιλαμβάνει το νερό, τον βυθό και το υπέδαφος και τον υπερκείμενο εναέριο χώρο. Στη ζώνη αυτή, το παράκτιο κράτος ασκεί πλήρη κυριαρχία. Μοναδικός περιορισμός της κυριαρχίας είναι το δικαίωμα της αβλαβούς διελεύσεως, που μπορούν να ασκούν πλοία τρίτων κρατών χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση του κράτους. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 μέχρι σήμερα, όλα τα κράτη του κόσμου (πλην της Ελλάδας…) επέκτειναν τα χωρικά τους ύδατα στα 12 μίλια. Ο εθιμικός αυτός κανόνας αποτυπώθηκε και στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Ποιο είναι το εύρος της ελληνικής και της τουρκικής αιγιαλίτιδας ζώνης;

Το 1936 η Ελλάδα καθόρισε το εύρος των χωρικών της υδάτων στα 6 ναυτικά μίλια από τις ακτές. Παράλληλα, από το 1931 είχε θεσπίσει εναέριο χώρο 10 μιλίων. Η Τουρκία το 1964 επέκτεινε την αιγιαλίτιδα ζώνη της από τα 3 στα 6 μίλια. Παράλληλα, όρισε ότι, εάν οι έναντι των τουρκικών ακτών χώρες είχαν χωρικά ύδατα μεγαλύτερα των 6 μιλίων, τότε και τα τουρκικά χωρικά ύδατα καθορίζονταν βάσει της αρχής της αμοιβαιότητας. Eκτοτε η Τουρκία έχει χωρικά ύδατα 6 μιλίων στο Αιγαίο και 12 μιλίων στον Εύξεινο Πόντο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τι σημαίνει casus belli;

Η Τουρκία, αντιλαμβανόμενη τη σημασία της επεκτάσεως των χωρικών υδάτων, δήλωσε από το 1974 ότι «επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια θα σήμαινε ελληνoτουρκικό πόλεμο», γνωστότερο με τη λατινική φράση casus belli (αιτία πολέμου). Η απειλή πήρε τη μορφή ψηφίσματος από την τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1995. Αντίκειται κατάφωρα στον θεμελιώδη κανόνα του διεθνούς δικαίου, που ορίζει ότι στις σχέσεις μεταξύ κρατών δεν επιτρέπεται η βία ή απειλή χρήσεως βίας.

Τι άλλο επικαλείται η Τουρκία για να αποτρέψει την Ελλάδα από την επέκταση της αιγιαλίτιδας;

Η Τουρκία αναφέρει ότι τα 12 μίλια αποτελούν το μέγιστο όριο επεκτάσεως των χωρικών υδάτων ενός κράτους. Δεν είναι υποχρεωτικό για ένα κράτος να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα πλήρως. Το Αιγαίο είναι μία περιοχή με ξεχωριστές γεωγραφικές συνθήκες (που ονομάζει η Τουρκία «ειδικές περιστάσεις»), οι οποίες δεν επιτρέπουν την αύξηση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια. Σε άλλη περίπτωση, το Αιγαίο θα μετατραπεί σε «ελληνική λίμνη». Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο προς τα «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στην περιοχή. Επιπλέον επιμένει ότι ειδικώς σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες, όπως το Αιγαίο, η αύξηση των χωρικών υδάτων θα έπρεπε να γίνεται με συναίνεση των παράκτιων κρατών.

Εχουν βάση οι τουρκικές θέσεις;

Οι νομικές θέσεις της Τουρκίας είναι εξαιρετικά αδύναμες. Η ευρεία πρακτική των κρατών, όπως διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του 1960, οδήγησε στη δημιουργία ενός κοινά αποδεκτού εθιμικού κανόνα του διεθνούς δικαίου 12 μιλίων, όσον αφορά το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Η ίδια η Τουρκία έχει επεκτείνει από το 1964 τα χωρικά της ύδατα σε Εύξεινο Πόντο και Μεσόγειο. Το Αιγαίο πράγματι αποτελεί κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα. Σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες υπάρχει υποχρέωση συνεργασίας των παράκτιων κρατών μόνον σε θέματα περιβάλλοντος και θαλάσσιας επιστημονικής έρευνας. Εξάλλου, υπάρχουν πολλές περιοχές του πλανήτη που αποτελούν κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες. Τα κράτη της Βαλτικής διασχίζουν τα δανικά, σουηδικά ή γερμανικά χωρικά ύδατα προκειμένου να φθάσουν στη Βόρειο Θάλασσα. Από τα Στενά του Ορμούζ, στην είσοδο του Περσικού Κόλπου, περνά το 50% του πετρελαίου που μεταφέρεται ετησίως με πετρελαιοφόρα. Καμία χώρα δεν διανοήθηκε να ισχυρισθεί ότι το Ιράν ή το Ομάν (που είναι τα δύο παράκτια κράτη στα Στενά) δεν είχαν δικαίωμα να αυξήσουν τα χωρικά τους ύδατα στα 12 μίλια επειδή η ναυσιπλοΐα στο συγκεκριμένο στρατηγικό πέρασμα θα περνούσε υποχρεωτικώς από τα χωρικά τους ύδατα.

Γιατί ενοχλεί τόσο την Τουρκία η αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων;

Πιθανή επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια θα έχει καταλυτικά αποτελέσματα στις περισσότερες από τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο:

• Η περιοχή της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου που θα απομείνει να διεκδικείται από τα δύο κράτη θα περιορισθεί μόλις στο 5% του Αιγαίου. Αυτό θα καταστήσει τη διαφορά άνευ σημασίας.

• Το πρόβλημα του διαφορετικού εύρους του εναερίου χώρου (10 μίλια) εν σχέσει προς το εύρος των χωρικών υδάτων (6 μίλια) θα πάψει να υφίσταται.

• Τα όρια του FIR Αθηνών και τα όρια της Ζώνης Ερευνας και Διασώσεως στο Αιγαίο θα περιλαμβάνουν περιοχές ελληνικής κυριαρχίας σε ποσοστό 72% από τη θαλάσσια επιφάνεια του Αιγαίου (έναντι 43% σήμερα). Η Τουρκία θα απονομιμοποιηθεί εντελώς στην προσπάθειά της να αλλάξει τα όρια.

• Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας στο Αιγαίο ετέθησαν από την Τουρκία για να καταστήσει τη δικαστική οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας δεύτερο κατά σειράν θέμα μετά τη διαπίστωση της κυριότητας επί κάποιων νησιών στο Αιγαίο. Μετά την αύξηση των χωρικών υδάτων, η τουρκική αμφισβήτηση θα έχει μόνον συμβολικό χαρακτήρα.

Παραμένουν ως ζητήματα που θέτει η Τουρκία το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου και η αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας του συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελλόριζο).

Πρέπει να συμφωνήσουν τα δύο κράτη για να προχωρήσει η Ελλάδα στην αύξηση της αιγιαλίτιδας ζώνης;

Στο άρθρο 3 της Συμβάσεως για το Δίκαιο της Θάλασσας (που αποτυπώνει κανόνα εθιμικού δικαίου και συνεπώς δεσμεύει και την Τουρκία) ορίζεται ότι «κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας». Επομένως, η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων αποτελεί αποκλειστικό δικαίωμα της Ελλάδος. Δυστυχώς στο παρελθόν η Ελλάδα, κατά τις λεγόμενες διερευνητικές συνομιλίες, δέχθηκε να συζητήσει με την Τουρκία τον τρόπο ασκήσεως του συγκεκριμένου (μονομερούς) δικαιώματος. Οι δύο πλευρές συζήτησαν, χωρίς να καταλήξουν, εάν σε κάποιες νησιωτικές περιοχές που βρίσκονται κοντά στην Τουρκία γινόταν περιορισμένη επέκταση των χωρικών υδάτων ή σε κάποια σημεία δεν υπήρχε καμία επέκταση.

Για ποιο λόγο η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει στην αύξηση των χωρικών της υδάτων;

Πάντοτε υπήρχε κάποιος λόγος (συνήθως σοβαρός). Το 1973, που πρωτοσυζητήθηκε το θέμα, είχαν μόλις ξεκινήσει οι εργασίες της Συνδιασκέψως για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η ρύθμιση αφέθηκε να ωριμάσει παράλληλα με τις διεργασίες της συνδιασκέψεως, που θεωρήθηκε ότι θα ενδυνάμωναν τις θέσεις μας. Το 1982 ολοκληρώθηκε η Συνδιάσκεψη και υπεγράφη μεν η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά μόλις το 1994 ετέθη εν ισχύι, ενώ η Ελλάδα την επικύρωσε τον Μάιο του 1995. Μετά τον Ιούνιο του 1995 την αφορμή προσέφερε η απόφαση της τουρκικής Βουλής για casus belli. Αντί η ελληνική εξωτερική πολιτική να επικεντρωθεί στην άσκηση του δικαιώματος, το βάρος δόθηκε στην άρση της αποφάσεως της τουρκικής Βουλής, που σε τελική ανάλυση είναι και εντελώς παράνομη. Η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες μηρυκάζει μονότονα ότι η αύξηση των χωρικών υδάτων αποτελεί μονομερές δικαίωμα που θα ασκηθεί «όταν και όποτε» κρίνουμε κατάλληλο. Το θέμα παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες.

Ο χρόνος «πάγωσε» το ’74

Πού έχουμε οδηγηθεί ύστερα από τόσα χρόνια ασκήσεως αυτής της πολιτικής;

Η απειλή της Τουρκίας περί casus belli είναι εντελώς παράνομη. Δεν μπορούμε όμως να μη τη λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Εμείς, όμως, έχουμε φτάσει στην άλλη άκρη. Προκειμένου να μην «ενοχλήσουμε» την Τουρκία απέχουμε από οποιαδήποτε άσκηση δικαιωμάτων σε όλες μας τις θάλασσες. Στην πράξη ο χρόνος για εμάς «πάγωσε» στο 1974. Σήμερα έχουμε τα εξής θλιβερά προνόμια. Είμαστε το μόνον από τα 149 παράκτια κράτη του πλανήτη που δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα σε 12 μίλια. Μαζί με την Αλβανία, το Κουβέιτ και το Μαυροβούνιο, είμαστε τα κράτη εκείνα που δεν έχουν κηρύξει ζώνες δικαιοδοσίας πέραν των χωρικών υδάτων. Ενώ έχουμε (ρητορικά) ως σημαία μας το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ουσιαστικά είμαστε το κράτος που έχει τη μικρότερη θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας στον κόσμο. Κάτι κάνουμε στραβά και πρέπει να το αλλάξουμε…

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Η ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη, περιήγηση και περιοδολόγηση

ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ*

Η πρόσφατη ανακοίνωση από τον τέως υπουργό των Εξωτερικών, στην τελετή παράδοσης και παραλαβής του ΥΠΕΞ, σηματοδοτεί την ανακοίνωση μιας δίχρονης προετοιμασίας του σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος για τη διεύρυνση της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Ιόνιο Πέλαγος, από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ.

Αλλά το ίδιο το σχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος προβλέπει ότι η διεύρυνση στο Ιόνιο αποτελεί ένα πρώτο στάδιο, που θα ακολουθηθεί και από άλλα, με αποτέλεσμα όλος ο ηπειρωτικός κορμός της Ελλάδας, καθώς και τα νησιά Εύβοια και Κρήτη να αποκτήσουν με τη σειρά τους μια αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ.

Η διεύρυνση της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Ιόνιο είναι το αποτέλεσμα μιας ευχέρειας που δίνει στα παράκτια κράτη η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας να επεκτείνουν την αιγιαλίτιδα ζώνη ώς τα 12 ν.μ., κανόνας ο οποίος, λόγω της εκτεταμένης επικύρωσής του από κράτη, και λόγω της πρακτικής των κρατών που έχει ακολουθήσει, έχει μετατραπεί και σε εθιμικό κανόνα, που δεσμεύει και τα μη συμμετέχοντα κράτη στη Σύμβαση. Η διεύρυνση είναι από τις ελάχιστες μονομερείς ενέργειες που επιτρέπει το Δίκαιο της Θάλασσας, κι έτσι κάθε παράκτιο κράτος έχει τη δυνατότητα αυτήν, χωρίς τη ρητή συναίνεση των γειτόνων του ή της διεθνούς κοινότητας στο σύνολό της.

Οι λόγοι που κατέστησαν επιτακτική την επέκταση της αιγιαλίτιδας στο Ιόνιο, είναι η επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (AOZ) με την Αλβανία και η αντίστοιχη με την Ιταλία. Παράλληλα εφαρμόστηκαν, με την ευκαιρία, το κλείσιμο των κόλπων, που έγιναν έτσι νερά απόλυτης κυριαρχίας, και οι ευθείες γραμμές βάσης σε αντικατάσταση της φυσικής ακτογραμμής, που και μας στερούσε μικρών τμημάτων εθνικής κυριαρχίας, και περιέπλεκε, λόγω της πολυσχιδούς μορφολογίας των ακτών, τα εξωτερικά όρια της αιγιαλίτιδας, τα οποία ακολουθούσαν τις εκκεντρικές γραμμές της φυσικής ακτογραμμής.

Οπως είναι γνωστό, η συμφωνία οριοθέτησης με την Αλβανία δεν κυρώθηκε ούτε, φυσικά, επικυρώθηκε από την Αλβανία, γιατί το Συνταγματικό Δικαστήριο των Τιράνων την κήρυξε αντισυνταγματική και, ως εκ τούτου, δεν συνεχίστηκε ποτέ η διαδικασία κύρωσης/επικύρωσης από τις αλβανικές αρχές. Σήμερα, με τη βελτίωση των ελληνοαλβανικών σχέσεων, προχωρούμε σε συνολικές ρυθμίσεις στις εκκρεμότητες με την Αλβανία, που περιλαμβάνουν και τη συμφωνία της οριοθέτησης. Κατά συνέπεια, η επέκταση της αιγιαλίτιδας θα έχει, ως αποτέλεσμα, πρώτον να τροποποιηθούν, υπέρ ημών, οι γραμμές βάσης, από φυσική ακτογραμμή σε ευθείες γραμμές, δίνοντας ένα μικρό ποσοστό θαλάσσιας έκτασης στην Ελλάδα, όπως, κι αυτό είναι πιο σημαντικό, περιοχές που στο παρελθόν αποτελούσαν ανοιχτή θάλασσα, υποκείμενη στο καθεστώς της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, να περιέρχονται αυτομάτως στην Ελλάδα, μειώνοντας το προς διανομή τμήμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Σχετικά, τώρα, με την Ιταλία, οι προσπάθειες που καταβάλλονται είναι η μετατροπή της Συμφωνίας του 1977 για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, έτσι ώστε να εκσυγχρονιστεί και να γίνει συμφωνία για την ΑΟΖ. Η επίτευξη της συμφωνίας καθυστερεί διότι προσκρούει στις αντιρρήσεις Ιταλών αλιέων, που αλιεύουν ελεύθερα, εκτός ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης, και που φοβούνται ότι ο εκσυγχρονισμός της συμφωνίας για την υφαλοκρηπίδα σε συμφωνία ΑΟΖ θα τους στερήσει πόρους, αφού το αποκλειστικό δικαίωμα αλιείας, εντός αυτής της ζώνης, θα περιέλθει στην Ελλάδα. Με τη διεύρυνση της αιγιαλίτιδας στα 12 ν.μ. το πρόβλημα λύνεται αυτομάτως, διότι το ζήτημα της αλιείας περιέρχεται στην Ελλάδα, ως δικαίωμα κυριαρχίας, και οι Ιταλοί αλιείς πρέπει να ζητήσουν άδεια από τις ελληνικές αρχές, προκειμένου να επιδοθούν στο αγαπημένο τους άθλημα. Mε δεδομένο ότι οι Ιταλοί αλιείς αλιεύουν μέσα στα 12 ν.μ.

Αναφορικά με το ερώτημα αν το γεγονός της μερικής οριοθέτησης αποκλείει την περαιτέρω οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας του Αιγαίου, σημαντικό είναι να αναφέρουμε τα εξής: η οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας του Ιονίου αποτελεί τμήμα μόνο μιας συνολικής οριοθέτησης, που θα καλύπτει το σύνολο των θαλασσών που περικλείουν τη χερσαία Ελλάδα. Θα ακολουθήσει η οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας των ηπειρωτικών ακτών του Αιγαίου, καθώς και των ακτών της Εύβοιας και της Κρήτης όπως αναφέραμε παραπάνω.

Για τα νησιά του Αιγαίου έχει προκριθεί μια διαφοροποιημένη οριοθέτηση, ούτως ώστε να αποφευχθεί η μετατροπή αυτού του πελάγους σε ελληνική λίμνη. Και τούτο επειδή η επέκταση της αιγιαλίτιδας σε όλα τα ελληνικά νησιά θα έκλεινε το Αιγαίο στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα, αφού και το νομικό καθεστώς της αιγιαλίτιδας προβλέπει ασφυκτικό έλεγχο του πλου ενός πλοίου, το οποίο βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση των τοπικών αρχών εάν τον πραγματοποιεί με τον όρο της αβλαβούς διέλευσης. Εάν όχι, το παράκτιο κράτος μπορεί να διακόψει τον πλου και να υποχρεώσει το πλοίο ή να συμμορφωθεί με την αβλαβή διέλευση ή να εξέλθει από την αιγιαλίτιδα.

Με δεδομένο ότι δεν είναι η Τουρκία ο μοναδικός μαζί με την Ελλάδα χρήστης του Αιγαίου, αλλά τη θάλασσα αυτήν χρησιμοποιούν ως μοναδική δίοδο προς και από τον Εύξεινο Πόντο η Ρωσία, η οποία μάλιστα τη θεωρεί ως τη μόνη θερμή θάλασσα που την οδηγεί προς τη Μεσόγειο και προς τον υπόλοιπο κόσμο, και οι ΗΠΑ, οι οποίες έχουν στρατηγικά συμφέροντα στον Πόντο, αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία μιας διόδου ανοικτής θάλασσας που να απολαμβάνει την ελευθερία των θαλασσών. Και κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη διαφοροποιημένη οριοθέτηση της ελληνικής αιγιαλίτιδας, ώστε να υπάρξουν τμήματα ανοικτών θαλασσών στο Αιγαίο Πέλαγος.

Επίσης, η μερική οριοθέτηση έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της αχρησίας άσκησης του δικαιώματος επέκτασης. Εκτός από το γεγονός ότι είναι πολύ προβληματική η ύπαρξη της αχρησίας στο Διεθνές Δίκαιο, η Ελλάδα έχει επανειλημμένως τονίσει ότι η επέκταση στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο θα λάβει χώρα όταν αυτή θεωρήσει ότι οι συνθήκες είναι κατάλληλες γι’ αυτήν την ενέργεια. Σε ένα δίκαιο συναινετικό και που στηρίζεται στην κρατική βούληση, η οποία πρέπει να εκφραστεί, θα ήταν παράξενο αν η αχρησία αποτελούσε λόγο για την αδρανοποίηση του δικαιώματος.

Εν κατακλείδι, πιστεύουμε ότι το σχέδιο της μερικής οριοθέτησης της αιγιαλίτιδας στο Ιόνιο Πέλαγος αποτελεί ένα εγχείρημα εκσυγχρονισμού του θεσμού, που παρά τον τρόπο με τον οποίο κοινοποιήθηκε αποτελεί μια μείζονα επιτυχία της εξωτερικής μας πολιτικής.

* Ο κ. Χρήστος Ροζάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Οι δύο επιλογές για τη διευθέτηση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο

ΠΑΥΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ*

Η αναφορά του κ. Νίκου Κοτζιά, κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου Εξωτερικών στον πρωθυπουργό, σε πιθανή μερική επέκταση των χωρικών μας υδάτων και σε χάραξη ευθειών γραμμών βάσης που θα κλείνουν τους κόλπους, έδωσε λαβή σε πολλές αντιδράσεις και δημοσιεύματα γύρω από τα θέματα τόσο των χωρικών υδάτων όσο και της υφαλοκρηπίδας/αποκλειστικής οικονομικής ζώνης. Οι αντιδράσεις αφορούσαν τη σκοπιμότητα και τις επιπτώσεις των σχεδιασθέντων μέτρων, όσο και το επίκαιρο της ανακοίνωσής τους. Επί της ουσίας: Η χώρα μας έχει θεσπίσει χωρικά μας ύδατα 6 ν.μ. από την ακτή από το 1936. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας που κυρώθηκε το 1995 από την ελληνική Βουλή, επιτρέπει την επέκτασή τους μέχρι τα 12 ν.μ. Η επέκταση είναι μονομερής ενέργεια του κάθε κράτους. Είθισται, και πάντως αποτελεί σώφρονα πρακτική μεταξύ γειτονικών κρατών, να προηγείται μια ενημέρωση και να λαμβάνονται κατά το δυνατόν υπόψη τυχόν αντιρρήσεις, ώστε να μη προκύψει διαφορά που μπορεί να συνεπάγεται τη μη αναγνώριση της επέκτασης.

Σε ό,τι αφορά το θέμα που τέθηκε με τις δηλώσεις του κ. Κοτζιά, παρόμοιες αντιρρήσεις δεν θα μπορούσαν να διατυπωθούν εκ μέρους της Ιταλίας, επειδή η ίδια έχει θεσμοθετήσει τα 12 ν.μ. και επιπλέον υπάρχει συμφωνία οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών από το 1977. Ούτε εκ μέρους της Αλβανίας που έχει επεκτείνει τα δικά της στα 9 ν.μ. Υπάρχουν, όμως, έντονες ενστάσεις εκ μέρους της Τουρκίας σε τυχόν επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ. στο Αιγαίο. Το τουρκικό επιχείρημα είναι ότι, λόγω της παρουσίας πολλών ελληνικών νησιών, η καθιέρωση 12 ν.μ. από την Ελλάδα θα μετέτρεπε το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη, αναγκάζοντας τα τουρκικά πλοία να διέρχονται μέσω ελληνικών χωρικών υδάτων (χ.υ.) για να εξέλθουν στη Μεσόγειο. Θα περιοριζόταν, επίσης, ουσιαστικά η δυνατότητα διεκδίκησης εκ μέρους της Τουρκίας, σημαντικής από πλευράς έκταση υφαλοκρηπίδας, με τα μεγάλα ανατολικά μας νησιά να εμποδίζουν τη διεκδίκησή της δυτικά από αυτά. Η ελληνική επίσημη θέση είναι ότι διατηρούμε το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ., στο Αιγαίο αλλά δεν το ασκούμε (αν και η συχνή επανάληψή της θέσης, έστω σε απάντηση τουρκικών δηλώσεων, ανησυχεί τους γείτονές μας ότι την προετοιμάζουμε).

Η δήλωση περί προετοιμασίας επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο κατηγορήθηκε από την αντιπολίτευση ότι είναι μερική και ισοδυναμεί με εγκατάλειψη του δικαιώματος στο Αιγαίο, ενώ η αντίδραση της Τουρκίας βαίνει προς την αντίθετη κατεύθυνση, με την προειδοποίηση ότι δεν θα δεχθεί παρόμοια ενέργεια στο Αιγαίο.

Είναι μεν αλήθεια ότι επί δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν προέβησαν σε επέκταση των χ.υ. στο Ιόνιο Πέλαγος, όπως θα μπορούσαν, με το σκεπτικό ότι θα ήταν δυνατό να εκληφθεί ως εγκατάλειψη του αντίστοιχου δικαιώματος στο Αιγαίο. Ομως δεν υπήρχε ζωτικό συμφέρον που να επέβαλε την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο Πέλαγος, πλην εκείνου της αύξησης της εθνικής κυριαρχίας. Η κάθε θαλάσσια περιοχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, που δέχονται ή επιβάλλουν διαφορετικές λύσεις. Η σημερινή κυβερνητική πρόθεση θέσπισης χ.υ. 12 ν.μ. στο Ιόνιο ξεκινά από την απαραίτητη από ελληνικής πλευράς επέκτασή τους για την οριστική οριοθέτηση της Υ/Κ ή ΑΟΖ με την Αλβανία.

Νόμιμο από πλευράς Διεθνούς Δικαίου είναι και το κλείσιμο των κόλπων με ευθείες γραμμές βάσης, που διευκολύνουν τη ναυσιπλοΐα, ευθυγραμμίζοντας τα όρια των χωρικών υδάτων μιας χώρας. Ομως η χάραξη ευθειών γραμμών βάσης αυξάνει τα χωρικά ύδατα και επομένως μπορεί στο Αιγαίο να θεωρηθεί από την Τουρκία ως μονομερής ενέργεια που μετατρέπει το status quo, έστω και περιορισμένα, εις βάρος της. Ας σημειωθεί ότι στη διεθνή πρακτική, κατά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ δύο κρατών δεν λαμβάνονται συχνά υπόψη οι ευθείες γραμμές βάσης, εάν το ένα από τα δύο μέρη δεν τις έχει υιοθετήσει.

Η διευθέτηση του οριστικού εύρους των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών. Η Τουρκία δεν δέχεται κατ’ αρχάς την υποκατάσταση της έννοιας της υφαλοκρηπίδας από εκείνη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, στο πλαίσιο των γενικότερων θέσεών της για την περιοχή.

Αν ξεκινούσαμε διαπραγματεύσεις οριοθέτησης της Υ/Κ με βάση τα σημερινά όρια των 6 ν.μ. στο Αιγαίο, θα αποδυναμώναμε την τυχόν επέκταση σε 12 ν.μ., έπειτα από συμφωνία οριοθέτησης. Από την άλλη μεριά, η θέσπιση 12 ν.μ. συναντά τη γνωστή αμετακίνητη αντίδραση της Τουρκίας.

Επομένως, δύο επιλογές υπάρχουν: Συμβιβασμός ως προς τις περιοχές όπου θα γίνει επέκταση και ίσως ως προς τα μίλια της επέκτασης, ή διατήρηση της σημερινής εκκρεμότητας. Η πρώτη επιλογή, αν και ανεπίσημα έχει συζητηθεί επί πολλά χρόνια, δεν έχει καταλήξει σε τελικό συμβιβασμό, υπό την έννοια ότι τα δύο κράτη θα προβούν μονομερώς σε επέκταση, έχοντας δεχθεί ότι δεν θα αντιδράσουν η μία στην ενέργεια της άλλης.

Η άλλη επιλογή είναι η διατήρηση της εκκρεμότητας στο βάθος χρόνου, με ό,τι η διαιώνιση της διαφοράς συνεπάγεται από κινδύνους για την ειρήνη. Είναι λύση ευκολότερη πολιτικά, αλλά που διατηρεί ζωντανό τον κύριο παράγοντα μη εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οχι ότι η διαπραγμάτευση οριοθέτησης της Υ/Κ στο Αιγαίο θα είναι εύκολη. Τουλάχιστον, όμως, στο παρελθόν υπήρχε μια ανεπίσημη συναντίληψη Τουρκίας και Ελλάδος για παραπομπή έπειτα από διαπραγματεύσεις του υπόλοιπου της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κάτι που μας ικανοποιεί στον βαθμό που μας ευνοεί το Διεθνές Δίκαιο, που τόσο συχνά επικαλούμαστε. Για να τελεσφορήσουν οι εξελίξεις αυτές, πρέπει να καλλιεργηθεί η ελληνική κοινή γνώμη, που σταθερά τροφοδοτείται από την πολιτική τάξη και από τα ΜΜΕ με αντιτουρκικές κορώνες, δικαιολογημένες ή μη. Και βεβαίως να υπάρξει το αντίστοιχο κλίμα στην Τουρκία.

*O κ. Παύλος Αποστολίδης είναι πρέσβης ε.τ., πρώην διοικητής της ΕΥΠ, πρώην υπηρεσιακός υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

kathimerini.gr

Δεν ιδρώνει το αυτί Αμερικανών και Γάλλων για τον “Πορθητή”: Τα οικόπεδα “Ελλάδα και Κύπρος”

Από

anixneuseis

October 29, 2018

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Στιγμιότυπο από τουρκική ναυτική άσκηση στη Μεσόγειο. Φωτογραφία Τουρκικό Ναυτικό

OCTOBER 29, 2018

Η Τουρκία απειλεί «θεούς και δαίμονες» εάν συνεχιστεί η δραστηριοποίηση των ξένων ενεργειακών κολοσσών στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά φαίνεται ότι δεν ιδρώνει το αυτί των ενδιαφερομένων εταιρειών, της αμερικανικής Exxon Mobil και της γαλλικής TOTAL.

Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, δεν θα επιχειρήσει να ενοχλήσει τα πλοία των δύο εταιρειών, που αναμένεται να «τρυπήσουν», στο οικόπεδo 10 η Exxon Mobil, το Νοέμβριο, και στο τεμάχιο 6 η TOTAL, τον ερχόμενο Ιανουάριο. Ειδικά οι Αμερικανοί φέρονται να είναι πεπεισμένοι ότι τα τουρκικά πολεμικά, που τόσο πολύ τα διαφημίζει ο ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας, δεν θα τολμήσουν να πλεύσουν προς την περιοχή όπου θα βρίσκεται το πλοίο-γεωτρύπανο της αμερικανικής εταιρείας.

Κοιτάζοντας κανείς το θέμα γεωστρατηγικά, και παρά την απελευθέρωση του Πάστορα Άντριου Μπράνσον, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία συνεχίζουν να οδεύουν σε μετωπική σύγκρουση, μία εξέλιξη που απεύχονται στην Ουάσιγκτον.

Οι κυρώσεις στο Ιράν και οι γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, είναι δύο θέματα για τα οποία η Τουρκία αισθάνεται «προδομένη» από την Αμερική, ένας ισχυρισμός εντελώς λανθασμένος, διότι: Για το μεν Ιράν, οι Τούρκοι συνελήφθησαν ψευδόμενοι όταν έσπασαν το αμερικανικό εμπάργκο δημιουργώντας ένα ύποπτο σχέδιο αγοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου και πληρώνοντας σε χρυσό τους Μουλάδες της Τεχεράνης.

Για δε την Κύπρο, στην Άγκυρα παραπονούνται ότι οι Αμερικανοί σταμάτησαν να πιέζουν τη Λευκωσία για τη (φιλοτουρκική) λύση του Κυπριακού, επειδή άρχισαν να σκέφτονται στρατηγικά και μακροπρόθεσμα, και επειδή η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επηρεάζεται για τα θέματα της περιοχής από τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Η Αμερική έχει απαιτήσει απ’ όλες τις χώρες συμμάχους της να σεβαστούν και να τηρήσουν τις νέες κυρώσεις εναντίον της Τεχεράνης. Μία χώρα που γρήγορα ευθυγραμμίστηκε ήταν και η Ελλάδα. Η Τουρκία, δια του Ταγίπ Ερντογάν, απαίτησε να της δοθεί το δικαίωμα να συνεχίσει να αγοράζει πετρέλαιο επειδή είναι πιο …φθηνό! Εάν η Ουάσιγκτον το αποδεχθεί είναι ως «να φτύνει στα μούτρα της», όπως το έθεσε ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης, διότι αυτόματα καταργεί τις δικές της κυρώσεις.

Πως θα σταθεί ο Πρόεδρος Τραμπ, όταν επιβάλλει κυρώσεις, τις οποίες πιστεύει, αλλά την ίδια στιγμή επιτρέπει σε μία μόνο χώρα, την Τουρκία, να τις παραβιάζει; Αυτό είναι ένα σημείο τριβής, που θα μπορούσε να οδηγήσει τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις σε νέα, μεγαλύτερη, κρίση.

Η Κύπρος -όπως και η Ελλάδα- είναι δύο «οικόπεδα» στη Μεσόγειο με μεγάλη στρατηγική σημασία. Για την ώρα η Αμερική έχει επικεντρωθεί στην ενέργεια, για να μην επιτρέψει τη ρωσική διείσδυση στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει στείλει 28 πολεμικά πλοία στην περιοχή, με τη δικαιολογία της ασφάλειας της Συρίας. Από τις μέχρι τώρα κινήσεις τους, οι Αμερικανοί δείχνουν αποφασισμένοι να εργαστούν στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως και στα Βαλκάνια, για να αποκλείσουν την ρωσική διείσδυση. Δεν επιθυμούν να αφήσουν τον παραμικρό «χώρο» στη Μόσχα και το σχέδιο τους είναι να της αποκλείσουν κάθε πρόσβαση. Είναι όμως δυνατόν;

Παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί έχουν «αλώσει» το νησί, στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής συμμαχίας, που θα αποτελείται από πιστούς φίλους των ΗΠΑ, όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Ελλάδα, ακόμα και η Ιταλία, η Ρωσία ασκεί έλεγχο ακόμα στην οικονομική ζωή της Κύπρου. Και για το θέμα αυτό, όπως και πολλά άλλα, ο υφυπουργός Εξωτερικών Γουές Μίτσελ, που θεωρείται ο εμπνευστής της νέας στρατηγικής, θα αναλάβει να «νουθετήσει» τους αξιωματούχους της κυπριακής κυβέρνησης, που θα συναντήσει την 1η Νοεμβρίου, όταν θα φτάνει κοντά στην κυπριακή ΑΟΖ το γεωτρύπανο της Exxon Mobil.

Πηγή: Δεν ιδρώνει το αυτί Αμερικανών και Γάλλων για τον “Πορθητή”: Τα οικόπεδα “Ελλάδα και Κύπρος” https://hellasjournal.com/2018/10/den-idronei-to-ayti-amerikanon-kai-gallon-gia-ton-quot-porthiti-quot-ta-oikopeda-quot-ellada-kai-kypros-quot/

Περί των αυτοαποκαλούμενων “Μακεδόνων” ένθεν κακείθεν των συνόρων.

Από

anixneuseis

October 28, 2018

Του Γιώργου Ντούσκα

Πολιτικού Επιστήμονα και υποψήφιου διδάκτορα Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Ως μια χώρα με βιαία ιστορία στην πορεία των 200 χρόνων αυτοδιάθεσης, η μοναδική που πριν τελειώσει η καταστροφή του Π.Π. , εισήλθε σε έναν εξίσου καταστροφικό εμφύλιο, οι μειονότητές της αναπτύχθηκαν αναλογικά πολύ καλά, με μόνη ίσως εξαίρεση τους Πομάκους κι αυτό λόγω κυρίως του «ψυχρού πολέμου».

Όταν μάλιστα η χώρα εισήλθε στη περίοδο της Ευρωπαϊκής ένταξης με μια κεντροαριστερή κυβέρνηση, οι αναγνωρισμένες ή αυτοπροσδιοριζόμενες μειονότητες βίωσαν εποχές ευημερίας που οι “συμπατριώτες τους” στις διπλανές χώρες δεν προσέγγιζαν κατ’ ελάχιστο.

Σε ό,τι αφορά τους σλαβόφωνους στην ελληνική ζώνη, που σημειωτέον ανέκαθεν μιλούσαν και ελληνικά και ορισμένοι εξ αυτών αποφάσισαν ότι εμπνέονται περισσότερο από το ελληνικό πρόσημο, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο όρος “μακεδονικό”, χρησιμοποιήθηκε πολύ έξυπνα από την Βουλγαρία στις αρχές του 20ου αιώνα, για λόγους … μάρκετινγκ, γνωρίζοντας ότι ο όρος “Βουλγαρικό” δεν θα μπορούσε να είναι ούτε πολιτικά, ούτε πολιτισμικά θελκτικός για τους πληθυσμούς της ευρύτερης Μακεδονίας, την διεκδίκηση των οποίων επεδίωκαν ανταγωνιστικές δυνάμεις.

Επέλεξαν να προβάλλουν τον αυτοπροσδιορισμό του ΤΟΠΟΥ, με σκοπό να προσελκύσουν όσους φοβούνταν τον ελληνικό παράγοντα, έχοντας βεβαίως πλήρη συνείδηση ότι είναι Βούλγαροι που προωθούν την Βουλγαρική επέκταση. Αυτό που δεν φαντάζονταν όμως ήταν η χρήση του ίδιου «όπλου» από τους Σέρβους, που καταλαμβάνοντας τον χώρο, έστρεψαν το «μακεδονικό παραμύθι» εναντίον της Βουλγαρίας, εργαλειοποιώντας τον μηχανισμό από προσδιοριστικό γεωγραφικής καταγωγής, σε κατασκευή εθνοτικής ομάδας, αφού προδήλως οι πληθυσμοί ήταν βουλγαρόφωνοι και δεν θα μπορούσαν να μετονομαστούν σε Σέρβους.

Η επικράτηση στη συνέχεια του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία και η διαμάχη με την σοβιετικής επιρροής Βουλγαρία, θεσμοποίησε το τεχνητό κατασκεύασμα σε συστατικό μέρος της πρώτης, η δε στήριξη των Δυτικών στο πρόσωπό του, ως ανάχωμα της σοβιετικής επέκτασης, αποθάρρυνε την ανάδειξη της αλυτρωτικής του διάστασης από πλευράς Ελλάδας.

Όλα τα παραπάνω έχουν λυθεί σε επίπεδο επιστημονικής ιστοριογραφίας (έξω από ιδεολογήματα και προπαγάνδα) και θα έπρεπε και για τους ηγέτες του κρατιδίου το 1991 να είναι ξεκάθαρα, καθώς γνωρίζουν πως η αναφορά σε Μακεδόνες ως γενεσιουργή ιδιότητα παραπέμπει σε αυτούς που έγραφαν, μιλούσαν, δόξαζαν και ενεργούσαν στο πλαίσιο του ελληνικού κόσμου.

Αν δεχτούμε, επιδεικνύοντας απόλυτο ρεαλισμό με δόσεις κυνισμού, πως όπως κάποιος πονηρός που καταλαμβάνει μέρος ενός κτήματος, το οποίο ο γείτονας λόγω συνθηκών δεν καταφέρνει να ανατρέψει, μετά από δεκαετίες μπορεί να επικαλεστεί χρησικτησία και να το ιδιοποιηθεί, έτσι και στην περίπτωση των βορείων γειτόνων μας, η πολύχρονη χρήση ενός ονόματος κατά τρόπο καταχρηστικό, τους απέδωσε ανάλογα δικαιώματα χρησικτησίας, αυτό δεν πρέπει να οδηγήσει εμάς να τους αναγνωρίσουμε τα τετελεσμένα με τη δική μας υπογραφή.

Δυστυχώς, οι ιθύνοντες πήγαν να κλείσουν ένα θέμα έχοντας στο μυαλό τους το εσωτερικό μέτωπο που σε συνδυασμό με την επικοινωνιακή διαχείριση, ετοίμασε ένα μίγμα που μαθηματικά το καθιστά εκρηκτικό, αφού η σύνθετη ονομασία με παράλληλη αποδοχή Μακεδονικής ιθαγένειας στον βουλγαρόφωνο πληθυσμό, παράγει ένα εκτρωματικό φαινόμενο: αντί να κλείνει ένα θέμα, που ομολογουμένως είναι πληγή στην προοπτική των σχέσεων μας, ανοίγει ένα ακόμη χειρότερο!

Οι γενίτσαροι εντός («Ουράνιο Τόξο» κλπ), που έχουν αναφορά όχι μόνο στα Σκόπια, αλλά και σε άλλες πρωτεύουσες, ονειρεύονται μακεδονική ταυτότητα και πολύ καλά κάνουν! Αφού την αναγνωρίζεις στη από ‘κει πλευρά, είναι δυνατόν να μην την αναγνωρίζεις και στην από ‘δω, όταν μάλιστα, ως αυριανά μέλη της ΕΕ , τα σύνορα απλά θα διαχωρίζουν κράτη-μέλη της ίδιας υπερεθνικής οντότητας;

Κι αφού οι από ‘κει θα είναι Μακεδόνες –με ταυτότητα και διαβατήριο αναγνωρισμένα πια– οι από ‘δω μεριά, τι σόι Μακεδόνες θα είναι; Της από ‘δω μεριάς ή της από ‘κει;

Δηλαδή, από την χρησικτησία κάποιων τετραγωνικών, θα φτάσουμε με δική μας αναγνώριση και σε απώλεια τίτλων ιδιοκτησίας…

Οι ανωτέρω κρίσεις δεν έχουν στόχο να κινδυνολογήσουν, ούτε εκπορεύονται από μια ξενοφοβική στάση, γιατί δυστυχώς ακόμη και το δημοψήφισμα αλλά και η φρασεολογία του πολιτικού κόσμου στα Σκόπια καθ’όλη τη διάρκεια, καταδεικνύει μια ριζωμένη αντίληψη ότι είναι οι φορείς του «μακεδονισμού», γνήσιοι εκπρόσωποι της έννοιας, που σε κάθε περίπτωση έκαναν μια υποχώρηση στην ονομασία της χώρας, παραμένουν όμως στρατευμένοι στο σκοπό που τους δημιούργησε:

Ως ένας βουλγαρικός χαμαιλέοντας που μεταλλάχθηκε σε γιουγκοσλαβικό αυγό του φιδιού και μετεξελίχθηκε στο τέρας του Φρανκενστάιν.

Κι όπως στο διάσημο βιβλίο, το δημιούργημα δεν μακροημέρευσε λόγω της φύσης του, έτσι και στην περίπτωσή τους, η εσωτερική αστάθεια και η εξωτερική του ασχήμια, δεν φτιασιδώνεται με πούδρες και «μεικ απ».

Πίσω ολοταχώς – Από το 1940 στο 1915

Από

anixneuseis

October 28, 2018

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Με διαρκές το ερώτημα γιατί η Ελλάδα τιμά μια επέτειο κατά την οποία δέχθηκε επίθεση, ενώ συνήθως οι ημερομηνίες που επιλέγονται είναι οι νικηφόρες, συμπληρώνονται σήμερα 78 χρόνια από το έπος του ’40. Ήταν, πράγματι, έπος. Εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ο λαός ενώθηκε και ανταποκρίθηκε στο «ΟΧΙ» του δικτάτορα-πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά προς τον Ιταλό πρέσβη.

Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για τις κρίσιμες στιγμές της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου 1940. Όποια ερμηνεία και αν δεχθεί κανείς, γεγονός είναι πως υπήρξε μια ομοθυμία για την αντιμετώπιση της εξωτερικής απειλής. Διήρκεσε, όμως, ελάχιστα.

Η Αντίσταση και ο Εμφύλιος δίχασαν και πάλι το λαό, με οδυνηρά αποτελέσματα στην μεταπολεμική εξέλιξη της κοινωνίας και του κράτους. Αλλά και με ψυχολογικές πληγές που δεν κλείνουν ούτε και σήμερα.

Ο βαθύς διχασμός άρχισε από το 1915. Κορυφώθηκε το 1917, λίγο αργότερα το 1922, με τραγικά ιστορικά αποτελέσματα για τον ελληνισμό, και ακολούθησαν τα πραξικοπήματα του Μεσοπολέμου. Μέχρι που το 1935 επικράτησαν οι βασιλικές δυνάμεις και το παιχνίδι της εξουσίας έγειρε υπέρ αυτών.

Η ρεβάνς δόθηκε με πιο ήπιες μορφές μετά τη Μεταπολίτευση, κι εκεί που όλοι ελπίζαμε πως κουραστήκαμε από τις αντιπαραθέσεις και είναι καιρός να κλείσουμε τις θλιβερές αυτές ιστορίες, νά σου η κρίση και τα οδυνηρά σημερινά της αποτελέσματα, που υπόσχονται επαναφορά στο 1915.

Οι δράκοι τώρα άλλαξαν, αλλά η ουσία παραμένει.

Η εξουσία δεν διεκδικείται με σύγχρονους πολιτικούς όρους, αλλά με το το μανιχαϊσμό που διέκρινε την ελληνική πολιτική σκηνή από τις αρχές του 20ού αιώνα. Τι είναι εκείνο που κάνει αυτήν την κοινωνία και αυτό το κράτος να επιμένει σε συγκρουσιακές μορφές διεκδίκησης και άσκησης της πολιτικής εξουσίας;

Το τραγικό είναι ότι οι διεθνείς προκλήσεις στην οικονομία, την τεχνολογία, την παιδεία, την επιχειρηματικότητα, την ασφάλιση και την υγεία είναι πολλές, μεγάλες, και εξελίσσονται ταχύτατα· κι εμείς, για να αναπαραγάγει την εξουσία της μια νεοπαγής ομάδα πρώην μαρξιστών, πρέπει να περιέλθουμε σε καταστάσεις 1915!

Η παιδεία μας αποδομείται από έναν ανεκδιήγητο ιδεοληπτικό υπουργό του οποίου τις επιλογές εγκρίνει, προφανώς, η κυβέρνηση. Δημογραφικά συρρικνωνόμαστε, το μεταναστευτικό δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε, οι νέοι επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό, οι τεχνολογικές πρόοδοι αγγίζουν μέρος της κοινωνίας, στις μετρήσεις για το βαθμό εισαγωγής και αφομοίωσης των νέων τεχνολογιών είμαστε πολύ πίσω, δεν παράγουμε παρά ελάχιστα που δεν μπορούν να συντηρήσουν κανέναν από τους κοινωνικούς θεσμούς της χώρας, και τις τύχες της διακυβέρνησης τις έχουν άνθρωποι που εύκολα θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τους βασιλικούς κηπουρούς που αναλάμβαναν υπουργεία τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Στο πετυχημένο 7ο Ετήσιο Συμπόσιο του Δικτύου Ναβαρίνο, σε συνεργασία με την Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, ο Κυριάκος Πιερρακάκης ανέφερε τέσσερις δράκοντες που μας «απειλούν» αν δεν τους αντιμετωπίσουμε: Δημογραφικό, κλιματική αλλαγή, τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και εμπιστοσύνη μεταξύ μας.

Τότε ο δράκος ήταν ο φασισμός και ο ναζισμός. Σήμερα η αδράνεια και η διχόνοιά μας. Να βρούμε τρόπους να δημιουργήσουμε μια νέα 28η Οκτωβρίου, όχι με όπλα στα βουνά αλλά στο στίβο της επιστήμης και του καθημερινού μόχθου.

Το ’40 των άλλων: «Μικρά κράτη» στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η ελληνική εμπειρία.

Από

anixneuseis

October 28, 2018

Του Ιωάννη Στεφανίδη, καθηγητή Διπλωματικής Ιστορίας Νομικής Σχολής ΑΠΘ.*

Η χώρα μας ίσως διεκδικεί παγκόσμια πρωτοτυπία τιμώντας ως εθνική εορτή την επέτειο μιας ημέρας κατά την οποία δέχθηκε εξωτερική επίθεση. Η ερμηνεία που έχει δοθεί εστιάζεται κυρίως στην ανάγκη του μεταπολεμικού κράτους να εξάρει τον αμυντικό πόλεμο του 1940 ως κορυφαία στιγμή ενότητας και ομοψυχίας του έθνους, ώστε να εξορκίσει, τρόπον τινα, τον ζόφο του εμφύλιου σπαραγμού που ακόμα πλανιόταν πάνω από τη χώρα. Έκτοτε, η 28η Οκτωβρίου παρέχει ετησίως την ευκαιρία να τονωθεί το εθνικό φρόνημα με μια δόση υπερηφάνειας για το κατόρθωμα μιας γενιάς που πλέον εκλείπει. Στο πλαίσιο αυτό, εξαίρεται το γεγονός πως η Ελλάδα πολέμησε επί έξι, περίπου μήνες για την ελευθερία της, σε μια εποχή που οι υπόλοιπες χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης είτε είχαν συνταχθεί με τον Άξονα, είτε είχαν υποκύψει στρατιωτικά, είτε, τέλος, τηρούσαν αιδήμονα ουδετερότητα. Από τη σκοπιά του ιστορικού, ωστόσο, είναι ενδιαφέρον να εξεταστεί η ελληνική εμπειρία συγκριτικά με αντίστοιχες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, με συγκρίσιμα μεγέθη, οι οποίες ενεπλάκησαν παρά τη θέλησή τους στο πρώιμο στάδιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ας υπομνησθεί ότι, πριν ακόμα ξεσπάσει ο πόλεμος, μικρά κράτη όπως η Αυστρία, η Τσεχοσλοβακία και η Αλβανία είχαν υποκύψει στην επεκτατική βουλιμία των δυνάμεων του Άξονα χωρίς αντίσταση. Το σύμφωνο το οποίο σύναψε με τη Σοβιετική Ένωση, 23 Αυγούστου 1939, επέτρεψε στον Χίτλερ να επιτεθεί στην Πολωνία χωρίς τον φόβο ενός διμέτωπου αγώνα. Το επόμενο διάστημα και μέχρι τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, μια σειρά από μικρότερες χώρες κυριολεκτικά συνθλίφτηκαν, καθώς Γερμανία, Σοβιετική Ένωση και Ιταλία έσπευσαν να καταλάβουν τον δικό τους «ζωτικό χώρο».

Μετά τη συντριβή και τον διαμελισμό της Πολωνίας, η επόμενη χώρα που σύρθηκε στη δίνη του πολέμου ήταν η Φινλανδία. Το μυστικό πρωτόκολλο που συνόδευε τη γερμανοσοβιετική συνθήκη του Αυγούστου 1939 αναγνώριζε τη χώρα αυτή ως μέρος της σοβιετικής σφαίρας επιρροής. Η περίπτωσή της παρουσιάζει αρκετές αναλογίες με τη δική μας. Σε αντίθεση, βέβαια, με το ιταλικό τελεσίγραφο προς την Ελλάδα, η Μόσχα αρχικά διαπραγματεύτηκε τις εδαφικές και λοιπές αξιώσεις της. Όταν η φινλανδική κυβέρνηση απέρριψε ορισμένες από τις σοβιετικές αξιώσεις, η Σοβιετική Ένωση κήρυξε τον πόλεμο. Επί εκατό και πλέον ημέρες οι Φινλανδοί αντιστάθηκαν σθεναρά και απώθησαν τους εισβολείς. Αποκομμένοι από κάθε πηγή βοήθειας στο εξωτερικό, οι αμυνόμενοι εκμεταλλεύτηκαν τα πλεονεκτήματα του ημιαρκτικού εδάφους για να εξουδετερώσουν την ασύγκριτη υπεροπλία του αντιπάλου. Στο μέτρο αυτό, η φινλανδική αντίσταση υπήρξε προάγγελος της ελληνικής στα βουνά της Πίνδου. Σε αντίθεση, όμως, με τη δική μας περίπτωση, τις τύχες της Φινλανδίας καθόριζε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση συνασπισμού όλων των κομμάτων πλην των εκτός νόμου κομμουνιστών και των ακραίων εθνικιστών. Η κυβέρνηση αυτή κατόρθωσε να εξασφαλίσει ευρύτατη συναίνεση μεταξύ του πληθυσμού όταν διαδοχικά αποφάσισε τη συνθηκολόγηση με τη Μόσχα, τον Μάρτιο του 1940, την επανάληψη του πολέμου για την ανακατάληψη εδαφών στο πλευρό της Γερμανίας, τον Ιούνιο του 1941, και, εκ νέου, τη συνθηκολόγηση με τη Σοβιετική Ένωση, τον Σεπτέμβριο του 1944. Η Φινλανδία εξήλθε του πολέμου ηττημένη μεν, αλλά χωρίς να έχει βιώσει εχθρική κατοχή παρά σε μικρό τμήμα του εδάφους της, και με νεκρούς που αναλογούσαν σε ποσοστό μάλλον μικρότερο του 2,5% του πληθυσμού. Οι οδυνηρές εμπειρίες από τις προηγούμενες αναμετρήσεις έπεισαν τον Στάλιν να μην επιδιώξει την καθυπόταξη της χώρας, η οποία μεταπολεμικά κατόρθωσε να διατηρήσει την πολιτική και οικονομική της ελευθερία, σε καθεστώς διεθνούς ουδετερότητας.

Καθώς ο Hitler έστρεφε την προσοχή του στην κατάληψη της Νορβηγίας, τον Απρίλιο του 1940, γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν απροειδοποίητα στο δανικό έδαφος. Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση συνασπισμού και ο βασιλιάς Χριστιανός Ι΄ έκριναν ότι η μικρή, επίπεδη χώρα τους δεν προσφερόταν για αντίσταση απέναντι σε έναν απείρως ισχυρότερο εισβολέα. Δέχθηκαν, λοιπόν, τη μετατροπή της Δανίας σε γερμανικό προτεκτοράτο, διατηρώντας, όμως, τον έλεγχο της εσωτερικής διακυβέρνησης. Μάλιστα, η Δανία υπήρξε η μόνη χώρα στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, όπου διεξήχθησαν ελεύθερες εκλογές, τον Μάρτιο του 1943. Το ιδιόμορφο αυτό καθεστώς τερματίστηκε πέντε μήνες αργότερα, όταν η δανική κυβέρνηση αρνήθηκε να θεσπίσει τα κατασταλτικά μέτρα που ζητούσαν οι Γερμανοί και οι τελευταίοι επέβαλαν τον δικό τους στρατιωτικό νόμο. Η κυβέρνηση παραιτήθηκε, η κρατική διοίκηση, όμως, συνέχισε να λειτουργεί αποτελεσματικά, ενώ ο βασιλιάς παρέμεινε διαρκώς στη χώρα, ζωντανό σύμβολο εθνικής ομοψυχίας. Στο τέλος του πολέμου η Δανία μετρούσε νεκρούς σε ποσοστό κάτω του 0,2% του πληθυσμού της. Αξιοσημείωτη υπήρξε η διάσωση των δανών Εβραίων, καθώς αρχές και ιδιώτες διευκόλυναν την έξοδο πλέον του 95% των ανθρώπων αυτών στην ουδέτερη Σουηδία.

Όπως πάγια προέβλεπαν τα γερμανικά σχέδια, η αποφασιστική επίθεση εναντίον της Γαλλίας εξαπολύθηκε μέσα από τα εδάφη του Βελγίου και του Λουξεμβούργου. Στα τέλη Μαΐου του 1940, έπειτα από αντίσταση 18 ημερών, ο αρχιστράτηγος και βασιλιάς Λεοπόλδος Γ΄ αγνόησε την αντίθετη άποψη της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης των Βρυξελλών και παραδόθηκε με τον στρατό του στους Γερμανούς. Για ένα διάστημα, ο Λεοπόλδος φάνηκε να συγκεντρώνει την επιδοκιμασία μεγάλου μέρους του πληθυσμού, καθώς επιχείρησε να αμβλύνει τις επιπτώσεις της ήττας, ιδίως στο ζήτημα της απελευθέρωσης των 200.000 βέλγων αιχμαλώτων πολέμου. Η σκληρή πραγματικότητα της κατοχής, καθώς και η αρνητική για τον Άξονα εξέλιξη του πολέμου, έγειραν τελικά την πλάστιγγα υπέρ της εξόριστης βελγικής κυβέρνησης που έδρευε στο Λονδίνο. Ως συνεχιστής της προπολεμικής νομιμότητας, η κυβέρνηση αυτή κράτησε ψηλά τη σημαία της αντίστασης μέσα και έξω από τη χώρα, σε αντίθεση με τον αυταρχικών αντιλήψεων Λεοπόλδο, του οποίου η στάση απηχούσε τη μοιρολατρική αποδοχή της ναζιστικής Νέας Τάξης στην Ευρώπη. Η στάση αυτή πυροδότησε πολιτειακή κρίση στο τέλος του πολέμου, η οποία λίγο έλειψε να κλιμακωθεί σε εμφύλια σύρραξη. Στην επιδίωξη του Λεοπόλδου να επανέλθει στον θρόνο αντιτάχθηκαν πολιτικές δυνάμεις και πέραν των κομμουνιστών, με επίκεντρο τη γαλλόφωνη Βαλλωνία. Παρά το γεγονός ότι δημοψήφισμα, που διεξήχθη το 1950, αποφάνθηκε υπέρ της επιστροφής του, η κυβέρνηση υποχρέωσε τον βασιλιά να παραιτηθεί υπέρ του διαδόχου του, προκειμένου να αποκατασταθεί η γαλήνη στη χώρα. Τέλος, ο πόλεμος κόστισε στο Βέλγιο κάτι περισσότερο από το 1% του πληθυσμού του, μεταξύ αυτού και το ένα τρίτο των 75.000 περίπου βέλγων Εβραίων.

Σε σχέση με τα προαναφερθέντα παραδείγματα, η Ελλάδα υπέστη πολλαπλάσιες απώλειες (οι εκτιμήσεις για τους νεκρούς κυμαίνονται μεταξύ 7 και 11% του πληθυσμού), ενώ αντιμετώπισε παρατεταμένη κρίση ηγεσίας μέχρι τις παραμονές της απελευθέρωσης. Η κρίση αυτή οπωσδήποτε συνδέεται με τον εθνικό διχασμό και τις κυλιόμενες κρίσεις που οδήγησαν στην επιβολή της δικτατορίας Μεταξά. Το ερώτημα που αναδύεται είναι κατά πόσον η απουσία μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης την κρίσιμη ώρα στέρησε τη χώρα από την αναγκαία εθνική συναίνεση σε βάθος χρόνου. Η ομοψυχία που πυροδότησε η ιταμή ιταλική επίθεση δεν άντεξε στη δοκιμασία της Κατοχής. Το δικτατορικό καθεστώς δεν είχε τα περιθώρια να αξιοποιήσει διπλωματικά τις ελληνικές νίκες. Ο θάνατος του Μεταξά δεν συνοδεύτηκε από την ανάδειξη μιας ενιαίας αντιπροσωπευτικής ηγεσίας, ικανής να εξασφαλίσει τόσο την αναγνώριση των Συμμάχων όσο και την κατά το δυνατόν ευρύτερη αποδοχή του λαού στο εσωτερικό της χώρας. Το κενό εξουσίας που άφησε η φυγή του βασιλιά Γεωργίου Β΄ και των κυβερνητικών αρχών επιχείρησαν να καλύψουν τρεις διαφορετικοί πόλοι: η εξόριστη κυβέρνηση, η κατοχική κυβέρνηση της Αθήνας, και το εαμικό κίνημα υπό τον έλεγχο των κομμουνιστών. Ο μεταξύ τους αγώνας για επικράτηση ήταν το προοίμιο για τον εμφύλιο σπαραγμό, τη στιγμή που διακυβευόταν η ίδια η επιβίωση της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους.

*Ιωάννης Δ. Στεφανίδης

καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στη Νομική

του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Το αληθές και το εθνικό

Από

anixneuseis

October 27, 2018

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης 24 Οκτωβρίου 2018 | 05:00

Η επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 ναυτικά μίλια αποτελεί δικαίωμα της Ελλάδας και ασκείται μονομερώς, εκτός κι αν υπάρχει επικάλυψη με τη χωρική θάλασσα γειτονικού κράτους. Σε αυτή την περίπτωση ακολουθείται η αρχή της μέσης γραμμής ανάμεσα στις ακτές των δύο κρατών. Συνεπώς, η Ελλάδα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή, όπως έχει δηλώσει κατά την επικύρωση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (1995), να επεκτείνει την άσκηση της κυριαρχίας της προσθέτοντας 6 ν.μ.

Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση, αλλά δεσμεύεται νομικά από τους αντίστοιχους εθιμικούς κανόνες. Eπομένως, δεν μπορεί να αντιταχθεί νομικά στην επέκταση της ελληνικής χωρικής θάλασσας και γι” αυτό επιλέγει την άσκηση πολιτικής εντάσεων με κορωνίδα την απειλή πολέμου (casus belli) ήδη από το 1974. Επιπλέον, η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εγκατάλειψη της υιοθέτησης της φυσικής ακτογραμμής/κανονικής γραμμής βάσης ως μεθόδου υπολογισμού του πλάτους της χωρικής θάλασσας. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα κλείσει τους κόλπους με άνοιγμα έως 24 ν.μ. και θα χαράξει ευθείες γραμμές βάσης ενώνοντας τις εξοχές των ακτών της, αυξάνοντας έτσι τα εσωτερικά της ύδατα και μεταφέροντας την αφετηρία του υπολογισμού των χωρικών υδάτων της αρκετά πιο μπροστά σε σχέση με τον υφιστάμενο τρόπο υπολογισμού (φυσική ακτογραμμή). Επιπλέον, η χάραξη γραμμών βάσης δεν χρησιμοποιείται μόνο για τον υπολογισμό της χωρικής θάλασσας, αλλά εφαρμόζεται και για τον υπολογισμό του εύρους (200 ν.μ.) της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Συνεπώς, η δήλωση του απελθόντος υπουργού Εξωτερικών κατά την τελετή παράδοσης/παραλαβής για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο από τους Οθωνούς ως τα Αντικύθηρα αντιμετωπίζεται από την Τουρκία και ως ενδεχόμενη πρόθεση ανακήρυξης ΑΟΖ στο Αιγαίο.

Εν όψει των παραπάνω, η δήλωση του πρώην ΥΠΕΞ ήταν ανεπίκαιρη, διότι έτσι χάσαμε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και παράλληλα ενεργοποιήσαμε νέο κύκλο έντασης με την Τουρκία, ενώ υποτίθεται ότι επιδιώκαμε το κλείσιμο «δευτερευόντων» διαφορών με την πΓΔΜ και την Αλβανία. Επιπλέον, ήταν και πολιτικά ανορθόδοξη, διότι κατά την αποχώρησή του επιχείρησε να δεσμεύσει προγραμματικά τον Πρωθυπουργό, εκτός βέβαια κι αν ο τελευταίος συμφωνεί. Επίσης, η δήλωση πυροδότησε τις αναμενόμενες προκλητικές δηλώσεις της Τουρκίας για casus belli. Αυτό πρέπει να συνεπάγεται ότι το ελληνικό ΥΠΕΞ έχει σχέδιο και θα αξιοποιήσει τη διεθνή έκθεση της Τουρκίας, εφόσον η τελευταία προκαλεί με την απειλή χρήσης βίας κατά παράβαση θεμελιωδών κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Τέλος, η χάραξη ευθέων γραμμών βάσης και η επέκταση των χωρικών υδάτων πρέπει να γίνουν στο σύνολο των ελληνικών ακτών, και όχι μόνο στο Ιόνιο ή στις ηπειρωτικές ακτές. Αν εξαιρέσουμε το Αιγαίο, τότε αντιγράφουμε την πολιτική της Τουρκίας, η οποία ήδη διαθέτει 12 ν.μ. χωρική θάλασσα στον Εύξεινο Πόντο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά 6 ν.μ. στο Αιγαίο επικαλούμενη «ειδικές συνθήκες». Επομένως, οι ενέργειές μας δεν πρέπει να ενισχύσουν την προσπάθεια της Τουρκίας να επιβάλει ειδικό καθεστώς για τον προσδιορισμό των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο. Παράλληλα, η επέκταση των χωρικών υδάτων πρέπει να συνοδευτεί από την ταυτόχρονη επέκταση του εθνικού εναέριου χώρου (σήμερα είναι 10 ν.μ.). Οφείλουμε να εξορθολογίσουμε την άσκηση κυριαρχίας σε αέρα και θάλασσα με ένα συμπαγές συνεχές, ώστε να διαφυλάξουμε τους θαλάσσιους φυσικούς πόρους και να εγγυηθούμε πιο αποτελεσματικά την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας μας. Σε κάθε περίπτωση, η εξωτερική πολιτική ασκείται αποτελεσματικά και με τρόπο επωφελή, όταν εξασφαλίζεται ισχυρό πολιτικό consensus και δεν επιλέγονται αποσπασματικές λύσεις, οι οποίες στοχεύουν στη μικροπολιτική κατανάλωση και δεν υπηρετούν ούτε το αληθές ούτε το εθνικό.

Τα Νέα

«Στο Μπρα Ντε Φερ μεταξύ Ιταλών Λαϊκιστών και Ευρωπαϊκής Επιτροπής την λύση θα την δώσουν οι Αγορές ;»

Από

anixneuseis

October 27, 2018

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Μετά την ιστορική απόρριψη του ιταλικού σχεδίου προϋπολογισμού, οι Βρυξέλλες έχουν ελάχιστα περιθώρια ελιγμών. Η Ρώμη δεν εξέφρασε καμία προθυμία να ενδώσει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία δεν έχει την εξουσία να επιβάλει έναν προϋπολογισμό σε ένα κράτος. Αυτά συνοψίζονται στις 24-10-2018 στο ρεπορτάζ των δημοσιογράφων Cécile Ducourtieux και Jérôme Gautheret του ηλεκτρονικού LE MONDE.

Η σκηνή που είδαμε στους τηλεοπτικούς δέκτες μας θα ήταν σχεδόν αστεία αν το θέμα δεν ήταν τόσο σοβαρό. Συνέβη στο Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο την Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2018 στην αίθουσα Τύπου στο τέλος της κοινής συνέντευξης των Επιτρόπων Pierre Moscovici και Valdis Dombrovskis. Μόλις ανακοίνωσαν επίσημα την απόρριψη από την Επιτροπή του ιταλικού προϋπολογισμού για το 2019. «Αυτό είναι πρωτόγνωρο, δεν έχει ξανασυμβεί μέχρι στιγμής, είναι μια σοβαρή και ισχυρή στιγμή για εμάς», είπε ο Γάλλος επίτροπος, συμπερασματικά. Αμέσως ο Angelo Ciocca, ιταλός ευρωβουλευτής της ακροδεξιάς Λέγκας, εμφανίζεται στη δεξιά πλευρά του Moscovici, βγάζει το παπούτσι του και χτυπάει επιτιμητικά με αυτό τις σημειώσεις του. Και αμέσως μετά από αυτό το περιστατικό, τουϊτάρει το μήνυμα : «Μόλις τσαλαπάτησα το βουνό των ψεμάτων που ο Moscovici έχει γράψει ενάντια στη χώρα μας. Η Ιταλία αξίζει τον σεβασμό! Αυτοί οι Ευρω-ανόητοι πρέπει να το καταλάβουν, δεν θα σκύψουμε πια το κεφάλι μας!».

Προς στιγμήν μου θύμισε το φαιδρό «Go back madame Merkel» που όλοι ξέρουμε πού κατέληξε στην ελληνική πραγματικότητα. Στον διεθνή πολιτικό νεολογισμό «Kolotumba».

Βέβαια οι Moscovici και Dombrovskis, έδωσαν στην ιταλική κυβέρνηση 3 εβδομάδες έως τις 14 Νοεμβρίου για να διορθώσει τον προϋπολογισμό της, γνωρίζοντας ότι τα τυπικά περιθώρια της Επιτροπής περιορίζονται σε χειρονομίες καλής θέλησης. «Η πόρτα παραμένει ανοιχτή», δήλωσαν την Τρίτη. «Δεν πρόκειται για το τέλος της ιστορίας», πρόσθεσαν ομόθυμα. Ωστόσο, οι ιταλικές αρχές δεν έχουν μέχρι στιγμής εκφράσει καμία πρόθεση να κάνουν πίσω. «Δεν έχουμε σχέδιο Β», δήλωσε ο πρωθυπουργός Giuseppe Conte, (ο οποίος επισκέφτηκε στο μεταξύ, για άντληση υποστήριξης, διαδοχικά Πούτιν και Τραμπ) μπροστά στις κάμερες του Bloomberg TV. Το νούμερο δύο της κυβέρνησης και ηγέτης της Λέγκας, Matteo Salvini, αντέδρασε άμεσα στην είδηση από το Βουκουρέστι, όπου βρισκόταν σε ένα ταξίδι αστραπή. «Κανείς δεν θα αφαιρέσει ένα ευρώ από αυτόν τον προϋπολογισμό 15 δις. εκατ. ευρώ επενδύσεων». «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιτίθεται σε μια κυβέρνηση, αλλά σε έναν λαό», κατηγόρησε. Από την πλευρά του, ο συνεταίρος του συνασπισμού, Luigi Di Maio (Κίνημα 5 αστέρων), έδειξε την ίδια αποφασιστικότητα, διασφαλίζοντας ότι «θα διατηρηθεί η εκτίμηση της ανάπτυξης» και ότι «δεν υπάρχουν υπερβολικές δαπάνες σε αυτόν τον προϋπολογισμό, αλλά υπάρχουν περικοπές σε πολλά άχρηστα πράγματα». Και οι δύο δεν θέλουν να δώσουν την εντύπωση αδυναμίας μπροστά στις Βρυξέλλες, 6 μήνες πριν από τις ευρωεκλογές οι οποίες, σύμφωνα με αυτούς, θα δείξουν ότι οι εισηγητές της λιτότητας των Βρυξελλών θα πεταχτούν στα δοχεία απορριμμάτων της ιστορίας. Μόνο οι Giuseppe Conte (πρωθυπουργός) και Giovanni Tria (Υπουργός Οικονομικών), φαίνονται να αναζητούν μέτρα για να ικανοποιήσουν την Επιτροπή, όπως π.χ. : αυξήσεις φόρων στον τομέα του καπνού, αναβολή μερικών μηνών από την εφαρμογή της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος και της έναρξης ισχύος του «εγγυημένου εισοδήματος των 780 ευρώ». Αλλά αυτοί, παρά την επιστημοσύνη τους, είναι ενεργούμενα των δυο αντιπροέδρων.

Πιθανό σκληρό χτύπημα από τις αγορές ;

Τι θα συμβεί στα μέσα Νοεμβρίου, αν η Ρώμη δεν αλλάξει ούτε μια γραμμή στον προϋπολογισμό της ; Δεν θα είναι κάτι σημαντικό, χωρίς αμφιβολία, αφού η Επιτροπή δεν έχει καταστατικά την εξουσία να επιβάλλει έναν προϋπολογισμό σε ένα κράτος ενάντια στη βούληση της κυβέρνησής του. Αντιμετωπίζει μια άνευ προηγουμένου κατάσταση που ένα μέλος της ευρωζώνης απορρίπτει ρητά τους κανόνες του παιχνιδιού του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Με την νέα προθεσμία της 14^ης Νοεμβρίου, η Επιτροπή μπορεί να κινήσει τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος με το επιχείρημα ότι το ιταλικό χρέος, σχεδόν στο 132% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος του, υπερβαίνει κατά πολύ το απαιτούμενο όριο του 60% και με ένα ακόμη επιπρόσθετο έλλειμμα στο 2,4% είναι πιθανότερο να διογκωθεί παραπάνω, αντί να μειωθεί. Αλλά αυτή η διαδικασία θα διαρκέσει μήνες και θα πρέπει να την εγκρίνουν οι υπόλοιποι 18 ηγέτες της ευρωζώνης. Και αν συνοδεύεται από οικονομικές κυρώσεις (ένα πρόστιμο 0,2% του ΑΕγχΠ ή 3,4 δις. εκατ. της ενδιαφερόμενης Ιταλίας), μάλλον πολιτικά είναι σχεδόν αδύνατον να ενεργοποιηθούν. Τα 18 άλλα μέλη της ευρωζώνης παρέμειναν μέχρι σήμερα διακριτικά, πιστεύοντας ότι η Επιτροπή πρέπει πρώτα να λάβει τις αποφάσεις της. Ωστόσο, θα μπορούσαν να ανεβάσουν τους τόνους στο συμβούλιο των υπουργών οικονομικών, αρχές Νοεμβρίου και μετά αρχές Δεκεμβρίου 2018.

Και το 1^ο ερώτημα τώρα είναι, αν ο ακροδεξιο-ευρωσκεπτικιστικός ιταλικός Λαϊκισμός θα κάνει την κωλοτούμπα του ή θα προτιμήσει να συγκρουστεί μετωπικά και μέχρις εσχάτων , όπως λέει, με «τους Γραφειοκράτες των Βρυξελλών», καταστρέφοντας το οικοδόμημα της ευρωζώνης και της ιταλικής οικονομίας φυσικά ; Επί του παρόντος η κυβέρνηση έχει την ένθερμη υποστήριξη των Ιταλών εξηντάρηδων που είναι περισσότεροι από τους Ιταλούς τριαντάρηδες. Κατά την περίοδο 2011-2016, η ιταλική οικονομική δραστηριότητα υποχωρεί κατά 0,4% ετησίως, κατά μέσο όρο. Οι επενδύσεις σε κεφαλαιουχικά αγαθά μειώθηκαν απότομα κατά 1,5% ετησίως κατά μέσο όρο μεταξύ 2011 και 2016. Η παραγωγικότητα μειώθηκε κατά 1,5% από έτος σε έτος από το 2000. Η Ιταλία έχασε 600 000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία και ένα τέταρτο της βιομηχανικής παραγωγής της από την αρχή της οικονομικής κρίσης. Ένα άλλο αρνητικό μήνυμα είναι η σημαντική μετανάστευση Ιταλών νέων προσοντούχων (περίπου 300.000 νέων), σε μια χώρα με ανησυχητική δημογραφική κατάσταση, που πηγαίνουν κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία, σύμφωνα με τα στοιχεία του FRÉDÉRIC FARAH, στις 11/10/2018, στο περιοδικό Alternatives Economiques.

Το 2^ο ερώτημα είναι : οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα κάνουν την «δουλειά» αντί της Επιτροπής, αναγκάζοντας τη Ρώμη να υποχωρήσει; Ορισμένοι ελπίζουν σε αυτό το σενάριο στις Βρυξέλλες, αλλά άλλοι το φοβούνται. Ποιος ξέρει εάν ένα ενδεχόμενο πλήγμα από τις αγορές θα παραμείνει περιορισμένο στα ιταλικά κρατικά ομόλογα; Ήδη το « spread » (δηλαδή η διαφορά μεταξύ των επιτοκίων δεκαετούς ομολόγου Ιταλίας και Γερμανίας) έχει ανέβει στο ανώτατο επίπεδό εδώ και 5 χρόνια. «Η επισημοποίηση της απόρριψης του ιταλικού προϋπολογισμού από την Ευρώπη έχει ενισχύσει το κύμα αποτροπιασμού για τον πολύ ισχυρό κίνδυνο», που ήδη υπάρχει τις τελευταίες εβδομάδες, εξηγεί ο Guillaume Martin, στρατηγικός σύμβουλος ομολόγων της Natixis. «Το ιταλικό χρέος έχει υποστεί έναν ισχυρό αντίκτυπο και το γερμανικό χρέος έγινε περισσότερο από ποτέ ένα ασφαλές καταφύγιο», δήλωσε. Αυτή η φυγή των επενδυτών σε ασφαλείς επενδύσεις ωφελεί τα γερμανικά και τα γαλλικά ομόλογα, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα στις 24-10-2018 των δημοσιογράφων Mathilde Damgé και Maxime Vaudano στην ηλεκτρονική έκδοση LE MONDE.

Όπως δείχνει το παρακάτω γράφημα της ίδια πηγής, ο βασικός δείκτης του ιταλικού χρηματιστηρίου, FTSE Mib, έχασε το 13% της αξίας του σε ένα μήνα (από τις 25 Σεπτεμβρίου έως τις 23 Οκτωβρίου 2018) και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM), δια του Klaus Regling, αναγνώρισε ένα κίνδυνο μετάδοσης για το τραπεζικό σύστημα στην Ιταλία, που είναι ήδη εύθραυστο . Το πρώτο σημάδι ανησυχίας, ο οίκος αξιολόγησης Moody’s την Τρίτη επανεξέτασε τον βαθμό αρκετών τραπεζών και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στην Ιταλία μετά την απόφασή του να μειώσει τον σχετικό βαθμό της Ιταλίας.

Για να δούμε λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον.

Η ιταλική κυβέρνηση θα εμμείνει στη γραμμή του «τσαλαπατήματος» των πραγματικών κινδύνων που ελλοχεύουν για την Ιταλία ;

Faut-il rester à l’heure d’été ou d’hiver ?

Από

pcuser

October 27, 2018

VIDÉO. Bruxelles veut supprimer les changements d’heure. Tour d’horizon des conséquences dans les domaines de la santé, des transports ou de l’environnement.

Ce week-end, dans la nuit de samedi à dimanche, la France passe à l’heure d’hiver, synonyme d’une heure de sommeil en plus. Et c’est peut-être l’une des dernières fois. La Commission européenne veut mettre fin aux changements d’heure en laissant chaque pays trancher entre heure d’été et heure d’hiver. Un choix qui pourrait avoir des conséquences dans des domaines aussi variés que la santé ou les transports. François de Rugy est favorable à un abandon du changement d’heure et plutôt pour « réduire » l’écart avec l’heure naturelle du soleil. Mais « il faut discuter pour voir les effets concrets sur la vie quotidienne et sur les dépenses d’énergie », a rappelé vendredi le ministre de la Transition écologique sur France 2.

– Santé : globalement, « le changement d’heure perturbe notre horloge interne qui contrôle nos différents rythmes biologiques », souligne Véronique Fabre, chercheuse à l’Inserm. Lors du passage à l’heure d’été, le « manque de sommeil peut provoquer une chute de l’attention, occasionner de la somnolence, de la nervosité ou dégrader l’humeur », selon la chercheuse. Cette perte d’une heure de sommeil s’inscrit dans le cadre d’un manque de sommeil plus général qui inquiète les médecins. Différentes études font état d’une hausse des infarctus du myocarde ou des crises cardiaques après le passage à l’heure d’été. « A priori on est quand même fait pour vivre avec le soleil », rappelle Joëlle Adrien, spécialiste du sommeil à l’Hôtel-Dieu à Paris. En France, l’heure d’été correspond à deux heures d’avance sur l’heure solaire, ce qui « n’est pas une bonne idée ». Des spécialistes des rythmes biologiques recommandent de rester à l’heure d’hiver.

– Énergie : le changement d’heure a été instauré en France en 1976, après le choc pétrolier, dans le but de limiter l’utilisation de l’éclairage artificiel. Selon l’Agence de l’environnement et de la maîtrise de l’énergie (Ademe), qui avait lancé en 2006 une étude d’évaluation des impacts énergétiques du régime d’heure d’été, actualisée en 2009, « le changement d’heure permet des économies d’énergies et de CO2 réelles mais modestes, pour un coût quasi nul de mise en œuvre ». En 2010, elle chiffrait les gains sur l’éclairage à 440 GWh, soit l’équivalent de la consommation en éclairage d’environ 800 000 ménages, grâce au passage à l’heure d’été.

– Agriculture : le monde agricole penche plutôt pour l’heure d’hiver. « Durant les moissons, en plein été, on a un décalage de deux heures avec l’heure solaire. Du coup, on démarre plutôt tard et on est obligé parfois de finir de nuit », explique Luc Smessaert, membre de la commission changement climatique à la FNSEA. Les agriculteurs, calés sur le soleil, « auraient intérêt à avoir la même heure toute l’année », souligne-t-il. Par ailleurs, le changement d’heure « est toujours un moment de stress par rapport aux animaux ». Pour les producteurs laitiers par exemple, « on a besoin d’avoir une régularité au niveau de la traite, qui est un phénomène physiologique ». « Le changement horaire est plutôt fait pour un monde urbain, que pour un monde rural qui prend en compte le cycle de la nature », selon lui.

– Sécurité routière : les périodes d’obscurité prolongées dues au passage à l’heure d’hiver constituent un risque accru pour les cyclistes, piétons ou utilisateurs de trottinettes. Pas ou mal éclairés, ils se retrouvent moins visibles, notamment aux heures de pointe des trajets domicile-travail le matin et le soir. Sur la période 2008-2017, 43 % des piétons tués annuellement l’ont été entre octobre à janvier. Les accidents à vélo en nocturne augmentent aussi. « Il n’est pas très facile de voir quel effet ça aurait » (la suppression du changement d’heure), concède le délégué interministériel à la sécurité routière Emmanuel Barbe. « Mais ça pourrait éviter un effet d’à-coup, car il y a une chose qui est certaine, c’est qu’aujourd’hui il y a un effet (sur la mortalité) à cause du changement brutal des conditions de lumière » du jour au lendemain.

– Transport aérien : les compagnies aériennes s’inquiètent surtout de problèmes d’organisation, alors que les programmes des vols sont en général construits 12 à 18 mois en avance, et de l’adoption de créneaux horaires différents. « Il est important de garantir une harmonie au niveau européen par l’adoption d’une position commune sur ce sujet », souligne un porte-parole d’Air France.

Source AFP

Le Point.fr

Ο Ερντογάν θέλει την Ανατολική Μεσόγειο «τουρκική λίμνη»

Από

anixneuseis

October 26, 2018

Σταύρος Λυγερός slpress.gr

26 Οκτωβρίου 2018

Η ίδια η ζωή έχει αποδείξει πως τα διαβήματα διαμαρτυρίας δεν αποτρέπουν τις τουρκικές επεκτατικές πιέσεις. Το μόνο που προσφέρουν στην Αθήνα είναι ένα φύλλο συκής. Τα γεγονότα αποδεικνύουν πως η χρόνια προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας να κατευνάσει τον τουρκικό επεκτατισμό έχει αποτύχει. Η Άγκυρα προωθεί τις διεκδικήσεις της με πράξεις που δημιουργούν μικρότερα ή μεγαλύτερα πολιτικά τετελεσμένα. Τα τελευταία χρόνια προωθεί συστηματικά μία στρατηγική αεροναυτικής κυριαρχίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι Τούρκοι καλλιεργούν το ελληνικό φοβικό σύνδρομο, μεταξύ των άλλων και με τη συνεχή και έντονη αεροναυτική παρουσία τους στην περιοχή. Θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι έχουν θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχό τους τη θαλάσσια περιοχή που ορίζεται από τη γραμμή Ρόδος-Κρήτη και την Κύπρο. Γι’ αυτό και σ’ αυτή την περιοχή πραγματοποιούν συχνά αεροναυτικές ασκήσεις και ακόμα συχνότερα τη δεσμεύουν με την έκδοση Navtex, οι οποίες εγκλωβίζουν ελληνικά νησιά, κυρίως το Καστελόριζο, και αμφισβητούν ελληνικά δικαιώματα.

Η Αθήνα έχει εδώ και χρόνια ανταποκριθεί στο άνοιγμα του Ισραήλ, με αποτέλεσμα να έχουν εδραιωθεί τα δύο γεωπολιτικά τρίγωνα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος, ενώ στο παιχνίδι έχει μπει και η Ιορδανία. Έστω και με αυτό τον ελλειπτικό τρόπο, η Ελλάδα ξαναείδε τον εαυτό της ως χώρα της Ανατολικής Μεσογείου.

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στην Αθήνα κυριάρχησε το δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά», με αποτέλεσμα η Ελλάδα ουσιαστικά να αποσυρθεί από την Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό το δόγμα-υπεκφυγή έχει εμποτίσει γενιές Ελλαδιτών πολιτικών και διπλωματών, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει για δεκαετίες η μονοδιάστατη αντίληψη για την εθνική ασφάλεια που συρρικνώνει το ελληνικό ενδιαφέρον αποκλειστικά στο Αιγαίο. Η στρατηγική αυτή αναδίπλωση βόλεψε την Άγκυρα. Της άφησε ελεύθερο το πεδίο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου

Μία προσπάθεια να αντιστραφεί η διάχυτη αυτή αντίληψη έγινε μετά το 1993 από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, σε συνδυασμό με την προμήθεια του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-300. Τότε, η Ελλάδα άρχισε να εδραιώνει μια αεροναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Κώστα Σημίτη τυπικά δεν οδήγησε σε αλλαγή πολιτικής, αλλά στην πράξη αφυδάτωσε το εν λόγω δόγμα. Όταν, μάλιστα, λόγω και των ασφυκτικών πιέσεων της Δύση (και του Ισραήλ) οι S-300, αντί να εγκατασταθούν στην Κύπρο, αποθηκεύθηκαν στην Κρήτη, ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος έμεινε ουσιαστικά στα χαρτιά.

Τα τελευταία χρόνια η πυκνή αεροναυτική παρουσία των Τούρκων στην Ανατολική Μεσόγειο έχει σκοπό όχι μόνο τον έλεγχο της θαλάσσιας οδού που ενώνει την Κύπρο με την Ελλάδα, αλλά και την προβολή αβάσιμων διεκδικήσεων. Η απόφαση της Άγκυρας να μονιμοποιήσει και να πυκνώσει την αεροναυτική παρουσία της εντάσσεται στην ευρύτερη νεοοθωμανική στρατηγική. Βασική συνιστώσα αυτής της στρατηγικής, έτσι όπως σε ανύποπτο χρόνο την έχει εκθέσει ο Νταβούτογλου, είναι η μετατροπή της Τουρκίας σε μεγάλη ναυτική δύναμη, με κυρίαρχη παρουσία σ’ όλη την Ανατολική Μεσόγειο.

Έξω από το Σούνιο

Για να κλιμακώσει τη ναυτική πίεσή της στο Αιγαίο, η Τουρκία στέλνει συστηματικά πολεμικά σκάφη της να κάνουν επίδειξη σημαίας σχεδόν έξω από το Σούνιο. Ο Νταβούτογλου είχε δηλώσει ότι οι επί τούτου συχνές διελεύσεις τουρκικών πολεμικών πλοίων και στην καρδιά του δυτικού Αιγαίου οφείλονται στην ψυχολογική ανάγκη των Τούρκων να δείχνουν ότι το Αιγαίο δεν είναι ελληνική θάλασσα! Είχε προσθέσει, μάλιστα, ότι εφεξής θα βλέπουμε «περισσότερες φιλικές τουρκικές σημαίες στο Αιγαίο»! (αρχές Μαρτίου του 2011). Με άλλα λόγια, είχε επιβεβαιώσει την αποφασιστικότητα της Τουρκίας να έχει ναυτική παρουσία ακόμα και στην καρδιά της Ελλάδας.

Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και η προσπάθεια της Άγκυρας να ακυρώσει εμπράκτως ελληνικά πεδία βολής στο Αιγαίο και να επιβάλει δικά της. Στο πλαίσιο αυτό συνηθίζει να δεσμεύει περιοχές για αεροναυτικές ασκήσεις στο ελληνικό πεδίο βολής της Άνδρου. Το εν λόγω πεδίο βολής, όπως και εκείνο στην Ψάθουρα, χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και λειτουργούν σαν προσταυτευτική ζώνη για τα πολεοδομικά συγκροτήματα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Η Τουρκία έχει ζητήσει την κατάργηση των πεδίων βολής με το επιχείρημα ότι καλύπτουν και τμήμα του διεθνούς εναέριου χώρου. Όταν, όμως, της ζητήθηκε να καταργήσει κι αυτή την απαγορευμένη περιοχή έξω από τα Δαρδανέλια, υπαναχώρησε. Επανήλθε, ωστόσο, και έχει πια καταφέρει να αχρηστεύσει ουσιαστικά το πεδίο βολής της Άνδρου, ενώ οι Τούρκοι έχουν de facto δημιουργήσει δικό τους πεδίο βολής στο θαλάσσιο τρίγωνο Άθως-Σαμοθράκη-Λήμνος.

Παρουσία και στο τόξο Ιόνιο-Κρήτη

Η Τουρκία, όμως, έχει επεκτείνει τη ναυτική παρουσία της και στα δυτικά της Ελλάδας. Ας σημειωθεί ότι έχει εκσυγχρονίσει τη ναυτική βάση στην Αυλώνα της Αλβανίας, βάζοντας γερά πόδι ένα βήμα από την Κέρκυρα. Είναι αξιοσημείωτο ότι τουρκικά πολεμικά σκάφη πλέουν και στο Ιόνιο και δυτικά και νότια της Κρήτης, πραγματοποιώντας ενίοτε και ασκήσεις με πραγματικά πυρά.

Η εξέλιξη αυτή τα τελευταία χρόνια σηματοδοτεί μια νέα, χωρίς προηγούμενο, εποχή στον ελληνοτουρκικό ναυτικό ανταγωνισμό. Επιβεβαιώνεται ότι η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να λειτουργήσει σαν περιφερειακή δύναμη και συγκεκριμένα να επιδείξει τη ναυτική ισχύ της σ’ όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Το πράττει ήδη με έντονο τρόπο στην κυπριακή ΑΟΖ.

Οι ισχυρές ενδείξεις ότι υπάρχουν μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα και νοτίως και ανατολικώς της Κρήτης, ενισχύουν την στρατηγική επιλογή της Άγκυρας να επιβάλει άτυπο πλην ουσιαστικό ναυτικό αποκλεισμό της Ελλάδας από τον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Η τουρκική εφημερίδα Σαμπάχ, μάλιστα, είχε γράψει χαρακτηριστικά: «Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι κάποτε τη Μεσόγειο την αποκαλούσαν «τουρκική λίμνη»»!

https://slpress.gr/ethnika/o-erdogan-thelei-tin-anatoliki-mesogeio-tourkiki-limni/

What Is Turkey’s Game?

Από

anixneuseis

October 26, 2018

By The Editorial Board The New York Times

President Recep Tayyip Erdogan sees the Jamal Khashoggi case as a chance to hobble Saudi Arabia, a regional and religious rival.

The editorial board represents the opinions of the board, its editor and the publisher. It is separate from the newsroom and the Op-Ed section.

Oct. 23, 2018
Map Doug Chayka

Turkey has furthered the cause of justice by refusing to let Saudi Arabia evade responsibility for the killing of Jamal Khashoggi, the Washington Post columnist.

The steady drip of reports from President Recep Tayyip Erdogan’sgovernment-controlled news media over the past three weeks, exposing grisly details of the killing, has drawn the world’s attention to the ruthlessness of the kingdom’s young crown prince, Mohammed bin Salman, even as the Trump administration gave every sign of longing to look away.

On Tuesday, Mr. Erdogan again drew the world’s eyes to this atrocity by addressing the issue at length for the first time, in a speech to members of his party.

He described the killing as “premeditated murder” and laid out a chronology of what happened. He also demanded that the Saudis provide more details — many questions remain unanswered — and extradite the 18 suspects they detained to face justice in Turkey. And he suggested that Prince Mohammed or someone close to him had directed the assault, which took place at the Saudi Consulate in Istanbul.

“On whose orders did those individuals go there?” Mr. Erdogan demanded.

Such an open challenge to Saudi Arabia, a regional power that has cultivated a close relationship with President Trump and his son-in-law, Jared Kushner, is an audacious move. What does Mr. Erdogan hope to achieve?

It’s unlikely that he is much moved by the killing of a journalist, given Mr. Erdogan’s record for abusing journalists and restricting press freedoms. Last year, media freedom groups once again judged Turkey to be the world’s worst offender for jailing reporters for their work.

If not press freedom, then what principles is Mr. Erdogan defending?

No doubt Mr. Erdogan is outraged that a foreign power committed such a brazen killing within Turkey’s borders — indeed, in Istanbul, the president’s hometown. Saudi Arabia flew in a 15-man hit squad to carry out the crime, and Mr. Khashoggi’s body is still missing.

And perhaps Mr. Erdogan sees an opportunity, as American officials and other experts have speculated, to use the murder to extort money from the Saudis to shore up Turkey’s failing economy in exchange for eventually helping to shift the blame away from the Saudi regime. The Turkish lira has been falling steadily and inflation has been rising, squeezing Turkish workers and the government.

Though one hasn’t materialized, some sort of Saudi-Turkishcompromise to keep further details of the crime a secret remains a possibility, even though the full truth and accountability for the killers are what’s needed. Gina Haspel, the C.I.A. director, was in Istanbul on Tuesday to be briefed on the case.

With Tuesday’s speech, Mr. Erdogan has staked his personal reputation on the claim that the Saudi story — that the killing was a result of a “rogue operation” or an impromptu brawl — is a lie. (By day’s end, even President Trump agreed the account was the “worst cover-up ever.”)

Crucially, though, Mr. Erdogan didn’t go nearly as far as he’d hinted he might. He pointed the finger at Prince Mohammed only indirectly, and he spoke respectfully of King Salman, the prince’s father and the kingdom’s ultimate ruler, a sign that he still hoped to avoid a complete break with Riyadh.

That could leave room for Turkey and Saudi Arabia to engineer a deal. “He’s just bargaining and increasing the price,” one diplomat said of Mr. Erdogan.

If Mr. Erdogan claims to possess the kind of evidence that has been reported — an audio of the killing or other intelligence — he could have the power to derail Prince Mohammed, Saudi Arabia’s 33-year-old heir apparent. Even though the prince received a standing ovationat an economic conference on Riyadh on Tuesday, he is fast becoming a pariah and subject of palace intrigue.

In fact, that may be Mr. Erdogan’s real objective. He almost certainly views the Khashoggi episode as a chance to kneecap a regional rival and advance his goal of making Turkey the dominant Sunni Muslim power. He harbors dreams of presiding over a renewed Ottoman Empire. While that might be feasible in terms of political influence, it’s doubtful he could extend Turkey’s territory to any significant degree, though he has moved troops into northern Syria to fight what he views as Kurdish separatists who endanger Turkey’s borders.

Mr. Erdogan has supported groups like the Muslim Brotherhood, which advocates a populist brand of Islam that backed elections in Egypt and Tunisia; the Saudis call the Brotherhood a terrorist group and consider its form of governance a threat to their hereditary rule.

Go beyond the headlines and behind the curtain with Frank Bruni’s candid reflections on politics, culture, higher education and more every week.

Mr. Erdogan also has links to Iran, Saudi Arabia’s chief adversary, and to Qatar, which the kingdom and other Arab nations have boycotted over a political dispute. Over 15 years in power, Mr. Erdogan has steadily consolidated domestic control, jailing dissidents and crushing the independent media.

But he came into this crisis weakened. Turkey was brought to the point of economic distress and diplomatic isolation by Mr. Erdogan’s mismanagement, brutish authoritarian ways, corruption and disregard for the rule of law.

His country was isolated from the United States, which imposed sanctions over the detention of an American evangelical pastor, who was released earlier this month, and from other NATO allies in Europe.

For all of Turkey’s continuing troubles, Mr. Erdogan has now created an opening for improving relations with Mr. Trump and beginning to reverse its economic decline.

And by spotlighting Saudi Arabia as a murderous neighborhood bully, Mr. Erdogan is now in position to rally the Turkish people around a common enemy, the time-tested tool of the autocrat. He is very likely to emerge from this confrontation even stronger.

Follow The New York Times Opinion section on Facebook, Twitter (@NYTopinion) and Instagram.

https://www.nytimes.com/2018/10/23/opinion/turkey-erdogan-khashoggi-trump.html

H μεγαλύτερη φοροαποφυγή στην ιστορία 18 δισεκ. δολάρια από τον George Soros

Από

anixneuseis

October 25, 2018

Το Open Society Foundation του George Soros του δισεκατομμυριούχου επενδυτή που έχει χρηματοδοτήσει την αλλαγή του ονόματος της FYROM αλλά και το Athens pride για πολλοστή φορά εντός και εκτός Ελλάδος βρίσκεται στο επίκεντρο.
Εσχάτως στις ΗΠΑ βρέθηκε στο επίκεντρο γιατί μεταξύ πολλών άλλων δέχθηκε ένα δέμα με εκρηκτικό μηχανισμό ενώ στην Ελλάδα φέρεται να έχει χρηματοδοτήσει τα σχέδια αλλαγής ονόματος στην FYROM.

Ο Soros ο μέγας χορηγός

Γιατί να θέλει με 26.000 δολάρια το Open Society Foundation του Soros να στηρίξει οικονομικά όλες τις τρελές και παλαβές που εμφανίζονται στα Athens Pride, της “παρέλασης” για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στην Ελλάδα;
Γιατί ο Soros να θέλει να χρηματοδοτήσει κόμματα και κινήματα σε Ουγγαρία, Ιταλία, Γαλλία γιατί στήριξε δράσεις κατά της ισλαμοφοβίας;
Ο Soros θέλει την αποσταθεροποίηση, έχει ένα στόχο και χρησιμοποιεί το Open Society Foundation για να εξυπηρετεί τα αλλότρια σχέδια του.
Δεν υπάρχει λογική εξήγηση γιατί στήριξε τις τρελές στις παρελάσεις του Athens pride αλλά μια εξήγηση που δίνεται είναι ότι πάντα επιχειρεί να σπάσει κατεστημένες νοοτροπίες και αντιλήψεις, δεν πιστεύει στην έννοια του κράτους και κάθε ενέργεια του υποκρύπτει οικονομικό δόλο όπως αναφέρει σε ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο τους οι Garret/Galland Research.
Το γεγονός ότι είχε εμπλακεί ακόμη και σε εκλογικές διαδικασίες αποδεικνύει ότι θέλει να έχει ρόλο και λόγο στις πολιτικές εξελίξεις για να τις χρησιμοποιεί κατά το δοκούν.
Το ίδιο κάνει και με την Clinton όπου την χρηματοδότησε με 25 εκατ δολάρια μόνο και μόνο για να μην εκλεγεί ο Trump.

Garret/Galland Research: Ο Soros είναι ύπουλος, σχεδιάζει την καταστροφή των εθνικών συνόρων

O George Soros βρίσκεται και πάλι στις επάλξεις στοιχηματίζοντας στις αγορές αναφέρει σε ειδική ανάλυση της η Garret/Galland Research
Ο 85χρονος Soros βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων πριν και μετά το Brexit λέγοντας ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια κρίση στις χρηματοπιστωτικές αγορές.
Ο Soros έχει και πάλι ενεργοποιηθεί στις αγορές.
Πήρε short θέση στην Deutsche Bank ενώ στοιχημάτισε εις βάρος του S&P μέσω ενός δικαιώματος πώλησης 2,1 εκατομμυρίων μετοχών στο SPDR S&P 500 ETF.
Επίσης πρόσφατα πήρε μια θέση 264 εκατ δολαρίων στην Barrick Gold, εταιρία χρυσού η μετοχή της οποίας έχει ενισχυθεί πάνω από 14% μετά το Brexit.
Επίσης ο Soros έχει πουλήσει τις θέσεις του σε πολλές από τις παραδοσιακές επενδύσεις του.
Ο Soros «συνταξιοδοτήθηκε» πρώτη φορά το 2000, η μόνη άλλη φορά που ο Soros δημοσίως ξαναμπήκε στις αγορές ήταν το 2007, όταν τοποθετήθηκε με short στοιχήματα στην στεγαστική πίστη στις ΗΠΑ σημειώνοντας κέρδος 1 δισεκ. από τις συναλλαγές του.
Από τη δεκαετία του 1980, ο Soros ενεργά επιδιώκει την παγκοσμιοποίηση την οποία και προωθεί μέσω του ιδρύματος Open Society Foundations.
Τι είναι αυτή η ατζέντα παγκοσμιοποίησης και από πού προέρχεται;
Τον σπόρο της παγκοσμιοποίησης έσπειρε ο πατέρας του Tivadar, ένας εβραίος δικηγόρος ο οποίος ήταν ένθερμος υποστηρικτής της Εσπεράντο.
Η Εσπεράντο είναι μια γλώσσα που δημιουργήθηκε το 1887 από τον Ζάμενχοφ, ένα πολωνό γιατρό με σκοπό να «υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα».
Ο Tivadar Soros δίδαξε στον George Soros την γλώσσα Εσπεράντο.
Το 1936, όταν ο Χίτλερ είχε φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Βερολίνο, ο Tivadar άλλαξε το όνομα της οικογένειας του από Schwartz σε Soros, που στην γλώσσα Εσπεράντο (Esperanto) σημαίνει «θα πετάξει στα ύψη»
Ο George Soros, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας επωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την απόφαση του πατέρα του.
Σύμφωνα με ισχυρισμούς, το 1944, ο 14χρονος George Soros εργάστηκε με τους Nazi.
Λέγεται ότι μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945, εργάστηκε με έναν κυβερνητικό αξιωματούχο, βοηθώντας τον να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία από τους τοπικούς εβραϊκούς πληθυσμούς.
Σε μια συνέντευξη του το 1998 ο Soros περιέγραψε την περίοδο της γερμανικής κατοχής ως «την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου»
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο Soros μετακόμισε στο Λονδίνο και το 1947 γράφτηκε στο London School of Economics, όπου σπούδασε υπό τον Karl Popper, ένα Αυστριακό-Βρετανό φιλόσοφο ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της «ανοιχτής κοινωνίας».
O Soros στη συνέχεια εργάστηκε σε διάφορες εμπορικές τράπεζες στο Λονδίνο πριν από τη μετάβαση του στη Νέα Υόρκη το 1963. Το 1970, ίδρυσε το Ταμείο Διαχείρισης Soros και το 1973 δημιούργησε το fund Quantum σε συνεργασία με επενδυτής Jim Rogers.
To fund επιτύγχανε ετήσιες αποδόσεις άνω του 30%, αυξάνοντας την φήμη του Soros.
Στη δεκαετία του 1990, ο Soros ξεκίνησε μια σειρά από μεγάλα στοιχήματα εναντίον εθνικών νομισμάτων.
To πρώτο στοίχημα ήταν το 1992, όταν πούλησε την στερλίνα και σημείωσε ένα κέρδος 1 δισ μέσα σε μια μέρα.
Η επόμενη μεγάλη κερδοσκοπική κίνηση στα νομίσματα σημειώθηκε το 1997.
Αυτή τη φορά ο Soros ξεχώρισε το baht της Ταϊλάνδης και με επιθετικό short-selling, κατέστρεψε την τεχνητή πρόσδεση του Baht με το δολάριο ΗΠΑ οδηγώντας στην ασιατική οικονομική κρίση.

Οι ανθρωπιστικές προσπάθειες

Σήμερα, η καθαρή κεφαλαιακή θέση του Soros ανέρχεται σε 23 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο Soros από το 2000 έχει αρχίσει να αποσύρεται από το Quantum και έχει εστιάσει στις φιλανθρωπικές προσπάθειες μέσω του Open Society Foundations που ίδρυσε το 1993.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990, ο Soros χρησιμοποίησε τον σημαντικό πλούτο του για να χρηματοδοτήσει και επαναστατικά κινήματα σε διάφορα ευρωπαϊκά έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Τσεχοσλοβακίας, της Κροατίας και της Γιουγκοσλαβίας.
Διοχέτευε χρήματα σε πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, εκδοτικούς οίκους και μέσα ενημέρωσης σε αυτά τα έθνη.
Αν αναρωτιέστε γιατί ο Soros ενεπλάκηκε στις υποθέσεις αυτών των χωρών, μέρος της απάντησης μπορεί να σχετίζεται με το ότι κατά τη διάρκεια και μετά το χάος που προκλήθηκε στις χώρες αυτές, επένδυσε σε μεγάλο βαθμό σε περιουσιακά στοιχεία των χωρών αυτών.
Στη συνέχεια χρησιμοποίησε τον οικονομολόγο του Columbia University Jeffrey Sachs συμβούλευε τις κυβερνήσεις ώστε να προωθήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις σε πολλά δημόσια περιουσιακά στοιχεία, επιτρέποντας έτσι στον Soros να πουλήσει τα περιουσιακά στοιχεία που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια της αναταραχής στη νεοσυσταθείσες ανοικτές αγορές των χωρών αυτών.
Αφού κατόρθωσε να προωθήσει την ατζέντα του στην Ευρώπη έστρεψε την προσοχή του στη μεγάλη σκηνή….τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2004, ο Soros δήλωσε, «πιστεύω βαθιά στις αξίες της ανοικτής κοινωνίας.
Για τα τελευταία 15 χρόνια έχω εστιάσει τις προσπάθειές μου στο εξωτερικό.
Τώρα θα στραφώ στις Ηνωμένες Πολιτείες…
Από τότε, ο Soros έχει χρηματοδοτήσει ομάδες όπως:
– Το Αμερικανικό Ινστιτούτο για την Κοινωνική Δικαιοσύνη – The American Institute for Social Justice – στόχος του οποίου είναι να «μεταμορφώσει φτωχές κοινότητες μέσω της άσκησης πιέσεων για την αύξηση των κρατικών δαπανών σε κοινωνικά προγράμματα»
– Το Ίδρυμα New America, στόχος του οποίου είναι να «επηρεάσει την κοινή γνώμη σχετικά με θέματα όπως η οικολογία και η παγκόσμια διακυβέρνηση»
– Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής, στόχος του οποίου είναι να «σχεδιάσει την επανεγκατάσταση των μεταναστών και να αυξήσει τις παροχές κοινωνικής πρόνοιας για τους λαθρομετανάστες»
O Soros χρησιμοποιεί επίσης το Open Society ώστε να διοχετεύσει χρήματα σε μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ο Soros στήριξε και αριστερές οργανώσεις συμπεριλαμβανομένου του Tides Foundation, το Center for American Progress και τη Δημοκρατία της Συμμαχίας.
Γιατί ο Soros δώρισε τόσο πολλά κεφάλαια σε αυτούς τους οργανισμούς;
Για έναν απλό λόγο:
για να αγοράσει την πολιτική εξουσία.
Εκτός από το Soros Foundation το οποίο έχει δωρίσει 5 δισεκ. έχει επίσης στηρίξει το Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ και εξέχοντα στελέχη όπως ο Joe Biden, ο Obama και φυσικά Μπιλ και Χίλαρι Κλίντον.
Η σχέση του Soros με τους Clinton ξεκίνησε το 1993 και από τότε διατηρούν ένα πολύ στενό δεσμό.
Σύμφωνα με το βιβλίο, The Shadow Party, η Hilary Clinton είχε δηλώσει ότι ανθρώπους σαν τον George Soros, είναι ατρόμητοι και πρόθυμοι να στηρίξουν τις ιδέες τους.
Ο Soros άρχισε να υποστηρίζει την τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον το 2013….δωρίζοντας 15 εκατ ευρώ.
Πιο πρόσφατα, ο Soros έχει δωρίσει περισσότερα από 33 εκατομμύρια δολάρια στην ομάδα Black Lives Matter group, η οποία έχει εμπλακεί στις κοινωνικές αναταραχές στο Φέργκιουσον, στο Μισσούρι, στην Βαλτιμόρη και στο Μέρυλαντ, το 2015.
Και τα δύο αυτά γεγονότα συνέβαλαν στην επιδείνωση των φυλετικών σχέσεων σε ολόκληρη την Αμερική.
Μάλιστα ο Δημοκρατικός υποψήφιος Bernie Sanders επέκρινε αυτές τις δραστηριότητες…..
Απλά, αυτό που θέλει ο Soros το παίρνει.
Ο Soros θεωρεί τα εθνικά σύνορα μια μουντζούρα στον χάρτη ενώ αυτό που ευαγγελίζεται είναι να δημιουργήσει ένα είδος παγκοσμιοποιημένου εφιάλτη ειδικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα τελευταία χρόνια, ο Soros έχει στρέψει την προσοχή του πίσω στην Ευρώπη.
Είναι άραγε τυχαίο ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε οικονομική και κοινωνική κρίση;

Η ουκρανική σύγκρουση

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με τη μεγάλη επιρροή του Soros στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Σε μια συνέντευξή του τον Οκτώβριο του 1995 τόνισε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να στραφούν στην Ανατολική Ευρώπη.
Στην σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, η οποία ξεκίνησε στις αρχές του 2014 ο Soros παρενέβη.
Σε μια συνέντευξη του τον Μάιο του 2014 στο CNN, ο Soros δήλωσε ότι ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία ενός ιδρύματος στην Ουκρανία που τελικά οδήγησε στην ανατροπή των εκλεγμένων ηγετών της χώρας
O Soros λοιπόν, έχει δημιουργήσει ένα ίδρυμα στην Ουκρανία που στόχο είχε να γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Και το ίδρυμα λειτουργεί έκτοτε διαδραμάτισε ρόλο στις εξελίξεις.
Για άλλη μια φορά ο Soros ήταν στο χάος της Ουκρανίας για να επωφεληθεί και όλως τυχαίως είχε εμπλοκή στο κρατικό μονοπώλιο ενέργειας Naftogaz.
Ο Soros ο υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιου των ΗΠΑ και η εταιρεία συμβούλων McKinsey, συμβουλεύουν την κυβέρνηση μαριονέτα της Ουκρανίας για την ιδιωτικοποίηση Naftogaz.
Αν και δεν έχει αποκαλυφθεί το ακριβές ποσοστό του Soros στην Naftogaz, το 2014 είχε αναφέρει ότι θα επενδύσει έως και 1 δισ σε ουκρανικές επιχειρήσεις, αλλά καμία άλλη ουκρανική επιχείρηση δεν έχει αναφερθεί.

Τελευταία επιτυχία του: η ευρωπαϊκή… προσφυγική κρίση…

Η ατζέντα του Soros είναι ουσιαστικά η καταστροφή των εθνικών συνόρων.
Αυτό πρόσφατα αποδείχθηκε πολύ καθαρά με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής προσφυγικής κρίσης.
Η προσφυγική κρίση συνδέεται με τον εμφύλιο πόλεμο που μαίνεται σήμερα στη Συρία.
Αλλά αναρωτηθήκατε ποτέ πώς όλοι αυτοί οι πρόσφυγες ξαφνικά ήξεραν πως η Ευρώπη θα ανοίξει τις πύλες της για να τους υποδεχθεί;
Η προσφυγική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο.
Είναι τυχαίο ότι όλα τα ιδρύματα του Soros επιδιώκουν την εγκατάσταση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη;
Το 2015, το Sky News αποκάλυψε διακινούμενα φυλλάδια στο ελληνικό νησί της Λέσβου.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι τα φυλλάδια, τα οποία ήταν γραμμένα στα αραβικά, είχαν δοθεί στους πρόσφυγες πριν από τη διέλευση τους στην Μεσόγειο από μια ομάδα που ονομάζεται «Καλώς ήρθατε στην ΕΕ»
Όλως τυχαίως αυτή η ομάδα «Καλώς ήρθατε στην ΕΕ» χρηματοδοτείται από το Open Society του Soros.
O Soros θεωρείται και ο αρχιτέκτονας του «Σχεδίου Merkel»
Το σχέδιο Merkel δημιουργήθηκε από την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Σταθερότητας της οποίας ο πρόεδρος Gerald Knaus είναι ανώτερος συνεργάτης σε ορισμένα Ιδρύματα της Ανοικτής Κοινωνίας.
Το σχέδιο προτείνει ότι η Γερμανία θα πρέπει να χορηγήσει άσυλο σε 500.000 πρόσφυγες από τη Συρία.
Επίσης, η Γερμανία, μαζί με άλλα ευρωπαϊκά κράτη, θα πρέπει να συμφωνήσουν για να βοηθήσει την Τουρκία, μια χώρα που είναι 98% μουσουλμάνοι, να έχουν ελεύθερη διακίνηση χωρίς βίζα εντός της ΕΕ.
Η προσφυγική κρίση έχει προκαλέσει τεράστια ανησυχία σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ουγγαρία η οποία προσπάθησε να σταματήσει την ροή προσφύγων.
Φυσικά αυτό δεν άρεσε στον Soros και στους στενούς συμμάχους του, τους Κλίντον.
O Clinton έκτοτε κατηγόρησε τόσο την Πολωνία όσο και την Ουγγαρία για αυταρχική δικτατορία.
Ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας B. Orban απάντησε λέγοντας «οι παρατηρήσεις που έγιναν για την Ουγγαρία και την Πολωνία … έχουν μια πολιτική διάσταση.
Ο Soros έχει κατηγορήσει τον Orbán ότι εφαρμόζει εχθρική πολιτική απέναντι στους μετανάστες.

Το κίνητρο του κέρδους

Γιατί, λοιπόν, ο Soros να ενδιαφέρεται οι μουσουλμανικές ορδές να κατακλύσουν την Ευρώπη;
Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αλλά ήρθε πρόσφατα στο φως ότι ο Soros έχει λάβει short θέσεις στα παράγωγα εναντίον των αμερικανικών μετοχών.
Προφανώς, ο ίδιος πιστεύει ότι αν προκληθεί χάος στην Ευρώπη θα εξαπλωθεί η μόλυνση στις Ηνωμένες Πολιτείες, προκαλώντας σοκ στις αγορές.
Η καταστροφή της Ευρώπης θα συντελεστεί μέσω των ορδών από μουσουλμάνους….που θα ρέουν προς την ΕΕ.
Ο George Soros, έχει απλώσει τα πλοκάμια και σε ορισμένα γεωπολιτικά γεγονότα.
Ο Soros είναι αποφασισμένος να καταστρέψει τα εθνικά σύνορα δημιουργώντας μια παγκόσμια δομή διακυβέρνησης με απεριόριστες εξουσίες.
Αυτό που συνέβη με τον Ούγγρο Viktor Orbán, δείχνει πως βλέπει τους πολιτικούς.
Θέλει οι εθνικοί ηγέτες να γίνουν μαριονέτες πουλώντας αέρα στις αδαείς μάζες.
Ο Soros βλέπει τον εαυτό του ως ιεραπόστολο της παγκοσμιοποίησης και θέλει να καταστραφεί το κλασσικό μοντέλο της δυτικής δημοκρατίας.

Τα επικίνδυνα πολιτικά παιχνίδια

Ο Soros παίζει επικίνδυνα πολιτικά παιχνίδια στην Ευρώπη αναφέρει σε ανάλυση του το Investor’s Business Daily που επικεντρώνεται σε επενδυτικές συμβουλές.
Ένα παγκόσμιο σκάνδαλο και κανείς δεν σχολιάζει.
Διέρρευσαν τα έγγραφα που κυκλοφόρησαν πριν ημέρες και περιέχουν λεπτομέρειες εμπιστευτικών πληροφοριών για το πώς ένας πάμπλουτος επιχειρηματίας έχει χρησιμοποιήσει τα χρήματά του για να επηρεάσει τις εκλογές στην Ευρώπη, να στηρίξει εξτρεμιστικές ομάδες.
Αρκετά συναρπαστικά πράγματα, έτσι δεν είναι;
Ποιος είναι αυτός ο δισεκατομμυριούχος ο Τζορτζ Σόρος (Soros).
Μια ομάδα που ονομάζεται DC Leaks ανάρτησε περισσότερα από 2.500 έγγραφα που χρονολογούνται από το 2008 και αφορούν το
Open Society Foundations του Soros.
Παραδόξως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν δείξει σχεδόν μηδενικό ενδιαφέρον για αυτό το χρυσωρυχείο των πληροφοριών.
Τι προσπάθησε να κάνει ο Soros;
Μέσω αυτού του δικτύου που έχει οργανώσει προσπάθησε να χειραγωγήσει το 2014 τις εκλογές στην Ευρώπη.
Η «Λίστα των ευρωπαϊκών εκλογών του 2014» περιλαμβάνει πάνω από 90 προσπάθειες εξωθεσμικών παρεμβάσεων.
Τα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι ο Soros έχει διαθέσει 4 εκατ δολάρια με στόχο να πληγούν οι προκλητικές ρατσιστικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές του Ισραήλ»
Ο Soros ακόμη και στις ΗΠΑ διάθεσε 200 χιλ δολάρια για να διεξάγει εκστρατεία σπίλωσης εναντίον συντηρητικών ακτιβιστών.
Τον Οκτώβριο του 2015 ήρθε στο φως έγγραφο που δείχνει ότι ο Soros είχε δωρίσει 650 χιλιάδες δολάρια σε τεχνική βοήθεια και υποστήριξη για τις ομάδες όπως BlackLivesMatter.
Από τότε, αρκετές BLM διαδηλώσεις έχουν μετατραπεί σε βίαια επεισόδια.
Ο Soros μέσω των ομάδων αυτών άσκησε πίεση στην κυβέρνηση Obama για να δεχθεί 100.000 πρόσφυγες παρά τις ανησυχίες ότι ισλαμιστές τρομοκράτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το πρόγραμμα για τους πρόσφυγες για να διεισδύσουν στις Η.Π.Α.
Ο Soros προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να επηρεάσει δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου ώστε να επηρεάσουν… τις αποφάσεις για τον νόμο περί μετανάστευσης.
Ο Soros έχει δωρίσει 7 εκατ δολάρια στην Clinton και συνολικά 25 εκατ δολάρια για τη στήριξη δημοκρατικών, σύμφωνα με το Politico.
Και όταν ο Soros μιλάει, η Clinton ακούει.
Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που δόθηκε από τα WikiLeaks δείχνουν ότι ο Soros δίνει βήμα προς βήμα οδηγίες στην τότε Υφυπουργός εξωτερικών Clinton για να ασχοληθεί με την αναταραχή στην Αλβανία στις αρχές του 2011, συμπεριλαμβανομένου ενός καταλόγου ανθρώπων που πρέπει να θεωρηθούν ως υποψήφιοι ως άνθρωποι των ΗΠΑ.

Strategic Culture: Ο μύθος της Δημοκρατίας της ΕΕ – Η σοκαριστική αποκάλυψη από τη λίστα Soros

Δεν είναι πλέον μυστικό ότι το “δίκτυο Soros” έχει μια εκτεταμένη σφαίρα επιρροής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε άλλα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο κατάλογος του Soros έχει δημοσιοποιηθεί πρόσφατα.
Το έγγραφο απαριθμεί 226 βουλευτές από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, συμπεριλαμβανομένου του πρώην Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Martin Schulz, τον πρώην Βέλγο πρωθυπουργό, Guy Verhofstadt, επτά αντιπροέδρους, και μια σειρά από επικεφαλής της Κομισιόν, συντονιστές και κοσμήτορες.
Αυτοί οι άνθρωποι προωθούν τις ιδέες του Soros, την ενσωμάτωση στην Ουκρανία, τους ομοφυλοφιλικούς γάμους, την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και την αντιμετώπιση της Ρωσίας.
Δεδομένου ότι υπάρχουν 751 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αυτό σημαίνει ότι ο Soros επηρεάζει περισσότερο από το ένα τρίτο των εδρών, αναφέρει ο Alex Gorka του Strategic Culture Foundation.
Ο George Soros, ο ουγγρο-αμερικανός επενδυτής και ο ιδρυτής των Ιδρυμάτων Ανοικτής Κοινωνίας (ΜΚΟ), συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker «χωρίς διαφανή ημερήσια διάταξη και κεκλεισμένων των θυρών τους».
Ωστόσο, οι προτάσεις της ΕΕ για αναδιανομή των ποσοστώσεων μεταναστών σε ολόκληρη την ΕΕ είναι παρόμοιες με το σχέδιο του ίδιου του Soros για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Ο χρηματοδότης δισεκατομμυριούχος πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να δεχτεί τα εκατομμύρια των μεταναστών από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, παρέχοντας στον καθένα ετήσια βοήθεια 15.000 ευρώ και επανεγκατάσταση.
Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Viktor Orbán, κατηγόρησε την ΕΕ ότι «τρώει από το χέρι» του Soros.
Πιστεύει ότι ο δισεκατομμυριούχος είναι πίσω από τις επιθέσεις στην Ουγγαρία.
Ο λόγος είναι οι προσπάθειες της κυβέρνησης να περάσει ένα νέο νόμο που απαιτεί διαφάνεια στις πηγές χρηματοδότησης των οργανώσεων της «κοινωνίας των πολιτών» – πολλές από τις οποίες χρηματοδοτούνται από τον Soros.
Μάλιστα, η ουγγρική κυβέρνηση έχει κάνει προσπάθειες να κλείσει το κεντρικό ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης που ίδρυσε ο Soros.
«Το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το πρόβλημα.
Επειδή οι ηγέτες και οι γραφειοκράτες της λαμβάνουν αποφάσεις, όπως αυτή», δήλωσε ο Orbán.
“Οι λαοί υποστηρίζουν το ιδεώδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν μπορούν όμως να αντέξουν την ηγεσία της ΕΕ, διότι προσβάλλουν την βουλευτική ιδιότητα.
Όλοι στην Ευρώπη μπορούν να το δουν.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν γίνεται σεβαστή”, πρόσθεσε.
Τα κράτη του Visegrad προσπαθούν να αντισταθούν, υπό την πίεση της ΕΕ, στην πολιτική των μεταναστών.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πιέζει για ένα νέο νομοσχέδιο ώστε να υποχρεωθούν τα κράτη να δεχτούν ποσοστώσεις στην κατονομή των μεταναστών.
Τουλάχιστον 30 υποστηρικτές του Soros εργάζονται για την επιτροπή αυτή.
Πολλοί άνθρωποι που αναφέρονται στο έγγραφο είναι γνωστοί για τις επιθέσεις τους κατά της Ρωσίας.
Για παράδειγμα, η Rebecca Harms, ευρωβουλευτής του γερμανικού Κόμματος των Πρασίνων, καλεί τακτικά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να ενισχύσει το καθεστώς κυρώσεων κατά της Μόσχας.
Ο Guy Verhofstadt κατηγορεί τη Ρωσία για σχεδόν κάθε λάθος στην Ευρώπη.
Το άρθρο του “Putting Putin in his Place” (βάζοντας τον Putin στη θέση του) έκανε πολύ αίσθηση πέρυσι.
Το 2012, ο πρώην κροάτης πρωθυπουργός Tonino Picula, ήταν ο επικεφαλής της αποστολής παρατηρητών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), χαρακτήρισε τις ρωσικές προεδρικές εκλογές του 2012 άδικες, λέγοντας ότι ήταν «ασύμμετρα» υπέρ του Putin.
Ο κατάλογος του Soros αναδεικνύει το ζήτημα του τι κάνει η ΕΕ.
Η απάντηση είναι η διαφθορά.
Οι πολιτικοί δωροδοκούνταν από τα ιδρύματα του Soros, δρώντας ενάντια στα συμφέροντα των λαών τους.
Η στάση μεταξύ του Ουγγρικού Πρωθυπουργού Orbán και του δικτύου Soros αποτελεί καλό παράδειγμα για να καταδειχθεί πώς λειτουργεί η σχέση.
Σύμφωνα με τον Alex Gorka, η πολυδιαφημισμένη ευρωπαϊκή δημοκρατία είναι μια πρόσοψη για να κρύψουν τις δραστηριότητες των δομών εξουσίας κοντά στο φεουδαρχικό σύστημα με τους τοπικούς άρχοντες να κρατούν τα ηνία.
Δύσκολα μπορεί να ονομαστεί η δύναμη των ανθρώπων.
Η δημοσίευση του καταλόγου του Soros παρέχει μια ιδέα για την κατανόηση του ποιος κυβερνά την ΕΕ και ποιος προωθεί τα αισθήματα κατά της Ρωσίας στην Ευρώπη.
Αυτή είναι η στιγμή για τους Ευρωπαίους να σκεφτούν το μετασχηματισμό του συστήματος τους, καταλήγει ο Alex Gorka.

H μεγαλύτερη φοροαποφυγή στην ιστορία 18 δισεκ. δολάρια από τον George Soros

Μπορεί ο George Soros να είναι γνωστός ανά την υφήλιο για τις μεγάλες επενδυτικές του ικανότητες και εσχάτως τα μη κερδοσκοπικά του ιδρύματα να έχουν εμπλακεί και στην προσφυγική κρίση…υπάρχει πλέον και άλλος λόγος για να είναι γνωστός…ο Soros.
Ο George Soros είχε μεταφέρει 18 δισεκατομμύρια δολάρια της περιουσίας του σε φιλανθρωπική οργάνωση που ο ίδιος ελέγχει.
Αποτελεί την μοναδική μεγαλύτερη φοροαποφυγή στην ιστορία των ΗΠΑ.
Η πραγματική φορολογική μεταρρύθμιση βασίζεται στην αρχή ότι όλα τα εισοδήματα πρέπει να φορολογούνται με χαμηλό συντελεστή μία φορά και μόνο μία φορά.
Όμως, μεγάλο μέρος του πλούτου του ο Soros το πέρασε στο Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας δεν θα φορολογηθεί ποτέ.
Όταν ένας άνθρωπος δωρίζει περιουσιακά στοιχεία σε ένα ιδιωτικό ίδρυμα, πέραν του ότι απαλλάσσεται της φορολογίας, αποκτάει και για 5 χρόνια δικαίωμα χαμηλού φορολογικού συντελεστή για τα δηλωμένα εισοδήματα.
Το Κογκρέσο πρέπει να σταματήσει να αγνοεί αυτό το καθεστώς φοροαποφυγής.
Οι σούπερ πλούσιοι έχουν ήδη βάλει εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε ιδιωτικά ιδρύματα, αλλά ο αριθμός αυτός θα μπορούσε να είναι σύντομα τρισεκατομμύρια.
Ο Mark Zuckerberg έχει δεσμευτεί να δώσει το 99% των μετοχών του Facebook, που σήμερα εκτιμάται ότι αξίζει κάπου περίπου 70 δισεκατομμύρια δολάρια, και ένα μεγάλο μέρος του ποσού θα διατεθεί σε ένα ίδρυμα που ελέγχει η οικογένειά του.
Ο Μπιλ Γκέιτς και ο Γουόρεν Μπάφετ έχουν τοποθετήσει ο καθένας περίπου 30 δισεκατομμύρια δολάρια στο Ίδρυμα Bill και Melinda Gates.
Δεν αμφισβητείται το δικαίωμα των δισεκατομμυριούχων να κάνουν με τα χρήματά τους ότι επιθυμούν.
Το Κογκρέσο δεν πρέπει να αφήσει τους πλούσιους και πολιτικά ισχυρούς να χρησιμοποιήσουν ιδιωτικά ιδρύματα για να ξεφύγουν από τη φορολογία.
Ο Buffett έχει καταγγείλει το γεγονός ότι πληρώνει χαμηλότερο πραγματικό φορολογικό συντελεστή από την γραμματέα του.
Η εισήγησή του είναι ότι το Κογκρέσο θα αυξήσει τους φόρους επί των κεφαλαιακών κερδών.
Αλλά ακόμα και αν οι φορολογικοί συντελεστές φθάσουν στο 50%, ο κ. Buffett δεν θα έπρεπε να το πληρώσει για τα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια που βάζει σε ιδιωτικά ιδρύματα;

www.bankingnews.gr

1...2,7522,7532,754...3,032 Σελίδα 2,753 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Ανατροπή status quo θέλει η Αγκυρα

Αποκλειστικά στην «Κ»: Τρεις αναλύσεις για αιγιαλίτιδα ζώνη και χωρικά ύδατα

Δεν ιδρώνει το αυτί Αμερικανών και Γάλλων για τον “Πορθητή”: Τα οικόπεδα “Ελλάδα και Κύπρος”

Περί των αυτοαποκαλούμενων “Μακεδόνων” ένθεν κακείθεν των συνόρων.

Πίσω ολοταχώς – Από το 1940 στο 1915

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Το ’40 των άλλων: «Μικρά κράτη» στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η ελληνική εμπειρία.

Το αληθές και το εθνικό

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης 24 Οκτωβρίου 2018 | 05:00

«Στο Μπρα Ντε Φερ μεταξύ Ιταλών Λαϊκιστών και Ευρωπαϊκής Επιτροπής την λύση θα την δώσουν οι Αγορές ;»

Faut-il rester à l’heure d’été ou d’hiver ?

VIDÉO. Bruxelles veut supprimer les changements d’heure. Tour d’horizon des conséquences dans les domaines de la santé, des transports ou de l’environnement.

Ο Ερντογάν θέλει την Ανατολική Μεσόγειο «τουρκική λίμνη»

Το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου

Έξω από το Σούνιο

Παρουσία και στο τόξο Ιόνιο-Κρήτη

What Is Turkey’s Game?

By The Editorial Board The New York Times

H μεγαλύτερη φοροαποφυγή στην ιστορία 18 δισεκ. δολάρια από τον George Soros