Αρχική Blog Σελίδα 2749

Dutch intelligence report: ISIL uses Turkey as strategic base to reorganize

Από
pcuser
-
0

  
An image grab taken from a video uploaded on YouTube on August 23, 2013 allegedly shows a member of Ussud Al-Anbar (Anbar Lions), a Jihadist group affiliated to the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL), Al-Qaeda’s front group in Iraq, holding up the trademark black and white Islamist flag at an undisclosed location in Iraq’s Anbar province. Attacks in Iraq killed 14 people including six soldiers on August 25, Iraqi officials said, amid a surge in violence authorities have so far failed to stem despite wide-ranging operations targeting militants. Arabic writing on the flag reads: “There is not God but God and Mohammed is the prophet of God.” AFP PHOTO

The Dutch General Intelligence and Security Service (AIVD) has said the Islamic State in Iraq and the Levant (ISIL, or ISIS) is using Turkey as a strategic base to reorganize, posing a threat to the security of Europe, the Kurdistan24 news website reported.

In a report published on Monday, AIVD said that after the start of the Syrian conflict, Turkey “was for a long time a springboard for an unprecedented number of foreign fighters who traveled to Syria from all over the world.”

“ISIS (and also Al Qaida) use Turkey as a strategic base,” the report said. “From here, ISIS can recover, reorganize and further shape the underground struggle in the region.”

AIVD also said the extremist group was able to exploit “the relative peace in Turkey to forge plans to (re)shape its still present international ambitions.”

According to Dutch intelligence, the Turkish government does not consider jihadist groups a security threat.

“The fact that Turkish interests do not always correspond with European priorities in the field of counterterrorism is problematic,” the report continued, noting that Turkish authorities do act against both ISIS and al Qaeda but prioritize the fight against the Kurdistan Workers’ Party (PKK), for instance.

“As a result, both organizations have enough breathing space and freedom of movement to be able to maintain themselves.”

By

TM

www.turkishminute.com

After Democracy. What Happens When Freedom Erodes?

Από
anixneuseis
-
0
By Dan Slater Foreign Affairs.

The simple answer is authoritarianism. But authoritarian regimes are every bit as diverse as democracies. Authoritarianism is not simply the absence of democracy but its own political beast—really a menagerie of very different beasts—with multiple modi operandi. For this reason, it is safe to say that democracy is under serious threat but that the threat is not a singular one.

From the United States to the Philippines to Poland to Brazil, two undemocratic models of rule are readily identifiable. One is electoral authoritarianism, in which rulers win power through elections, but those elections are either manipulated or the playing field between incumbents and opponents between elections is far from fair. The other is illiberal democracy, in which rulers freely win elections but then abuse both their authority and minority populations with the power they win. To put it most plainly, electoral authoritarians do as they please to win elections. Illiberal democrats do as they please after winning them. While elected leaders and governments often combine both features as democracy erodes, it’s perfectly possible to have one without the other.

Authoritarianism is not simply the absence of democracy but its own political beast—really a menagerie of very different beasts.

The differences between these two undemocratic beasts are legion. Electoral authoritarianism is typically the collective enterprise of a ruling party. Illiberal democracy—a term originally coined by Fareed Zakaria and recently embraced by Hungarian prime minister Viktor Orban—is more often the individual project of a power-hungry elected leader. Electoral authoritarians use subterfuge to undermine partisan opponents. Illiberal democrats openly assault minority populations and brazenly attack core democratic institutions that would constrain the elected chief executive. Electoral authoritarians will not accept defeat. Illiberal democrats will not accept restraints. Electoral authoritarians cheat so their power will not be lost. Illiberal democrats break norms and bend the rules so their power will not be limited.

Illiberal democracy and electoral authoritarianism can both be seen in practice around the world today. And both of these undemocratic types threaten to take hold if democracy erodes, backslides, or even dies in the United States. Although the specter of illiberal democracy is imminent but could soon evaporate, the United States’ vulnerability to electoral authoritarianism is both long-standing and likely to persist, regardless of what transpires in the midterm elections and in elections to come.

DEMOCRATIC EROSION IN PRACTICE

Electoral authoritarians will not accept defeat. Illiberal democrats will not accept restraints.

Southeast Asia offers a cornucopia of examples of both illiberal democracy and electoral authoritarianism in practice. The Philippines provides a striking instance of an old and established democracy eroding into illiberal democracy. President Rodrigo Duterte accepts few, if any, limits on his personal power. Even the law is ineffective restraint, as Duterte’s extrajudicial killing campaign against suspected drug dealers most famously demonstrates. Duterte has been wildly popular for most of his term in office, but this does not make his abuses of power democratic. Denying fundamental rights is the essence of illiberalism, even if an elected leader is doing the denying. Duterte is not an electoral authoritarian, however; at least not yet. He does not command a political party with the ability to win skewed election after skewed election. He is not fixated on playing the Punisher against political opponents who threaten to replace him, at least in part because the Philippines has term limits, and Duterte is probably too old to consider having them changed for his own benefit. He is an illiberal democrat because of what he does with his electoral power, not how he got it or tries to keep it.

Singapore, on the other hand, furnishes an especially telling example of electoral authoritarianism. Quite unlike Duterte, Singaporean authorities are obsessed with following the law and making everybody else follow it as well. They rule collectively rather than individually. The electoral system is finely tuned and exquisitely manipulated so that the ruling People’s Action Party’s (PAP’s) opponents stand no legitimate chance of defeating it. There is no independent election commission. Voters widely suspect that their votes are monitored and that their communities could be punished with a withdrawal of government services if they elect an opponent of the PAP. Perhaps ironically, the PAP more clearly deserves the epithet of “authoritarian” than does Duterte, whose more flagrant abuses of power don’t yet accord with any sustainable kind of authoritarian rule.

Singapore and the Philippines are not alone, even in Southeast Asia. In Myanmar, free and fair elections in 2015 ushered the opposition National League for Democracy of Aung San Suu Kyi into power, even as the military retained many vital positions for itself. But electoral democracy quickly backslid into illiberal democracy. Minority Muslim populations are faring miserably under Buddhist-dominated democracy, most notoriously in the case of the Rohingya in Rakhine State. The news media is still repressed when reporting on the military’s human rights abuses or revealing so-called state secrets. Meanwhile in Indonesia, the recent imprisonment of Jakarta’s ethnic Chinese governor for allegedly insulting Islam shows that Southeast Asia’s largest democracy is taking a worrisome illiberal turn of its own.

DONDI TAWATAO/REUTERSPhilippine President Rodrigo Duterte in Manila, Philippines, April 2018. 

While illiberal democracy is not confined to the Philippines, electoral authoritarianism is not limited to Singapore. In Cambodia, the long-ruling party of Hun Sen has tightened the noose on its partisan opponents and the news media, as its confidence in winning even unfree and unfair elections has slackened. By this point Cambodia has almost entirely shed the electoral side of its authoritarianism, looking less like Singapore than it does like single-party dictatorships, such as Vietnam and China.

But perhaps the most instructive example from Southeast Asia for the United States is Malaysia. For fifty years, the country was a consummate electoral authoritarian regime, dominated by a single party, the United Malays National Organization (UMNO). Until it suffered a shocking electoral defeat earlier this year, UMNO ruled on behalf of an “indigenous” majority that feared losing its privileges to “immigrant” minorities. It used every trick in the book to skew elections in its favor. This included gerrymandering, malapportionment, and the targeted disqualification and even imprisonment of especially threatening electoral opponents.

Such manipulations produced a situation in which UMNO and its coalition partners could lose the popular vote outright, as they did for the first time in 2013, yet still secure a firm parliamentary majority, as well as the all-powerful prime minister position. It was only when UMNO’s nativist politics had so totally alienated Malaysia’s sizable ethnic minority populations, and UMNO leader Najib Razak had engaged in such colossal corruption that even the most cynical Malaysian onlookers were shocked, that even outright authoritarian abuses could no longer secure UMNO’s electoral victory.

THE THREAT AT HOME

What might this all mean for the United States, as it goes to the polls today and beyond? For all its obvious differences with the Southeast Asian countries just discussed, the United States confronts the same two undemocratic beasts that Southeast Asia faces: electoral authoritarianism and illiberal democracy.

Observers differ widely on how severe of a threat, if any, President Donald Trump and an increasingly bellicose and norm-violating Republican Party pose to American democracy. One reason for this is that they pose meaningfully different threats.

Like Duterte, Trump is a consummate illiberal democrat. He attacks anyone who dares to criticize him. His respect for the media, courts, and other democratic institutions of constraint is entirely contingent on their not constraining him. Whereas previous Republican leaders have used dog whistles to excite anti-immigrant and other racist sentiments, Trump uses a bullhorn. He is a personalistic ruler driven by appetites. How and through what deals with foreign interests he acquired his enormous fortune—and perhaps continues to do so as president—is considered none of the people’s business. Yet he has no evident strategy to consolidate his power over a long period of time in electoral authoritarian fashion, if American political institutions could even be bent so far in the first place.

Like Philippine leader Rodrigo Duterte, Trump is a consummate illiberal democrat.

The Republican Party is a different matter entirely. Through widespread voter identification laws and related forms of voter suppression—most blatantly in Wisconsin in 2016 and in Georgia today—the GOP appears to focus more on winning elections than on winning majorities. This antimajoritarian strategic focus fits beautifully with the Electoral College system, which has delivered the last two Republican presidents to the White House without winning the popular vote: a Malaysia-like pattern of loser takes all that cannot be allowed to continue in any electoral democracy worthy of the name.

While Trump in many ways echoes Duterte, the Republican Party increasingly calls Malaysia’s UMNO to mind. Nor is this an unfamiliar look for U.S. party politics. When considering recent American history, it is not difficult to see the post-Reconstruction South of the Jim Crow era as a paradigmatic example of electoral authoritarianism, with the racist Democratic Party basically playing UMNO’s role as the defender of majority privilege, by hook or by crook.

Even if the Democrats manage to overcome voter suppression and win a landslide in today’s congressional and gubernatorial races, they cannot easily stop or even slow Trump’s erosion of democracy into illiberal democracy, short of outright impeachment. By contrast, even if Trump is defeated in 2020 or removed earlier, the GOP may still shift ever further in an electoral authoritarian direction, especially in states that lean consistently red.

Even if Trump is defeated or removed, the GOP may still shift ever further in the direction of electoral authoritarianism.

Trump is not on the ballot today, though he is very much in the background. The slide toward illiberal democracy that Trump currently represents is thus unlikely to be arrested no matter what voters decide. The irony, however, is that while the scourge of illiberal democracy is currently harder to defeat at the polls, it might not outlast the Trump presidency at all.

The main question for democracy on the ballot today is whether the United States will keep shifting into outright electoral authoritarianism. Electoral authoritarianism could suffer a big setback today, if Democrats who are committed to undermining voter restrictions prevail over those Republicans devoted to upholding them. But today’s midterm elections can only be at most a single victory in America’s long and continuing campaign to ensure that the worst authoritarian vestiges of its recent past do not resurface to define its electoral future.

https://www.foreignaffairs.com/articles/2018-11-06/after-democracy?cid=nlc-fa_fatoday-20181106

Can American Democracy Come Back?

Από
anixneuseis
-
0

 JOSEPH E. STIGLITZ Project Syndicate

America’s ideals of freedom, democracy, and justice for all may never have been fully realized, but now they are under open attack. Democracy has become rule of, by, and for the few; and justice for all is available to all who are white and can afford it.

NEW YORK – The United States has long held itself up as a bastion of democracy. It has promoted democracy around the world. It fought, at great cost, for democracy against fascism in Europe during World War II. Now the fight has come home.

America’s credentials as a democracy were always slightly blemished. The US was founded as a representative democracy, but only a small fraction of its citizens – mostly white male property owners – were eligible to vote. After the abolition of slavery, the white people of America’s South struggled for nearly a century to keep African-Americans from voting, using poll taxes and literacy tests, for example, to make casting a ballot inaccessible to the poor. Their voting rights were guaranteed nearly a half-century after the enfranchisement of women in 1920.

Democracies rightly constrain majority domination, which is why they enshrine certain basic rights that cannot be denied. But in the US, this has been turned on its head. The minority is dominating the majority, with little regard for their political and economic rights. A majority of Americans want gun control, an increase in the minimum wage, guaranteed access to health insurance, and better regulation of the banks that brought on the 2008 crisis. Yet all of these goals seem unattainable.

Part of the reason for that is rooted in the US Constitution. Two of the three presidents elected in this century assumed office despite having lost the popular vote. Were it not for the Electoral College, included in the Constitution at the insistence of the less populous slave states, Al Gore would have become president in 2000, and Hillary Clinton in 2016.

But the Republican Party’s reliance on voter suppression, gerrymandering, and similar efforts at electoral manipulation have also contributed to ensuring that the will of the majority is thwarted. The party’s approach is perhaps understandable: after all, shifting demographics have put the Republicans at an electoral disadvantage. A majority of Americans will soon be nonwhite, and a twenty-first-century world and economy cannot be reconciled with a male-dominated society. And the urban areas where the majority of Americans live, whether in the North or the South, have learned the value of diversity.

Voters in these areas of growth and dynamism have also seen the role that government can and must play to bring about shared prosperity. They have abandoned the shibboleths of the past, sometimes almost overnight. In a democratic society, therefore, the only way a minority – whether it’s large corporations trying to exploit workers and consumers, banks trying to exploit borrowers, or those mired in the past trying to recreate a bygone world – can retain their economic and political dominance is by undermining democracy itself.

That strategy includes many tactics. Aside from supporting selective immigration, Republican officials have sought to prevent likely Democratic voters from registering. Many Republican-controlled states have instituted burdensome identification requirements at polling stations. And some local governments have purged such voters from electoral rolls, reduced the number of polling stations, or shortened their hours of operation.

It’s striking how difficult America makes it to vote, to exercise the basic right of citizenship. The US is one of the few democracies to hold elections on a workday, rather than a Sunday, obviously making it more difficult for working people to vote. This contrasts with other democracies, like Australia, where citizens are required to vote, or with some states, like Oregon, which have made it easier to vote through mail-in ballots.

Moreover, a system of mass incarceration that continues to target African-Americans has historically served a triple function. Aside from providing cheap labor and driving down wages (even today, as Columbia University’s Michael Poyker points out, some 5% of America’s industrial output is produced by inmates), this system was designed to deny those convicted of a crime the right to vote.

When all else fails, Republicans seek to tie elected governments’ hands, in part by packing the federal courts with judges who can be counted on to strike down policies that their donors and supporters oppose. Important recent books, such as Duke University historian Nancy MacLean’s Democracy in Chains and University of Oregon political scientist Gordon Lafer’s The One Percent Solution, trace the intellectual origins and organizational mechanisms of the Republicans’ assault on democracy.

America’s ideals of freedom, democracy, and justice for all may never have been fully realized, but now they are under open attack. Democracy has become rule of, by, and for the few; and justice for all is available to all who are white and can afford it.

Of course, this is not just an American problem. All over the world, strongmen with little commitment to democracy have taken power: Recep Tayyip Erdoğan in Turkey, Viktor Orbán in Hungary, Jarosław Kaczyński in Poland, and now Jair Bolsonaro in Brazil. Some, looking at the past, say that this, too, will pass. Think of all the nasty dictators in the 1930s. Think of those, like Salazar in Portugal and Franco in Spain, who survived into the post-World War II era. They are all gone now.

A moment’s reflection, though, should remind us of those dictatorships’ human toll. And Americans must confront the fact that their president, Donald Trump, has been aiding and abetting today’s crop of budding despots.

That is only one of the many reasons why it is so important this year to have a Democratic Congress that can provide a check against Trump’s authoritarian tendencies, and to elect state and local officials who will restore the vote to all those entitled to it. Democracy is under attack, and we all have an obligation to do what we can – wherever we are – to save it.

Το παιχνίδι των εντάσεων και ο εκνευρισμός της Άγκυρας

Από
anixneuseis
-
0

Η ΠΡΟΣΟΧΗ είναι στραμμένη στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου τα νερά υπερθερμαίνονται λόγω της τουρκικής συμπεριφοράς. Η Άγκυρα ως ένας μόνιμος ταραξίας, ως δύναμη αποσταθεροποίησης, επιχειρεί διά του εργαλείου της έντασης να αποτρέψει το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή είναι η νοοτροπία των διαχρονικών καθεστώτων της Άγκυρας: Έχουν επεκτατικό χαρακτήρα και αξιώνουν την κατάργηση των δικαιωμάτων των γειτόνων τους. Αυτές οι προσεγγίσεις δημιουργούν ένα μόνιμο κλίμα έντασης, που συντηρούνται μέχρι η Τουρκία να πετύχει τις ακραίες αξιώσεις της.
ΑΥΤΟ, όμως, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Η Άγκυρα δεν κερδίζει ό,τι απαιτεί. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τη νευρικότητα που χαρακτηρίζει το καθεστώς Ερντογάν. Ενοχλείται και εκνευρίζεται. Είναι προφανές γιατί συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο η Άγκυρα. Εάν δεν καταφέρει να αποτρέψει τους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα ανατραπούν οι επιδιώξεις της, που θα την καταστήσουν περιφερειακό παίκτη. Η ΤΟΥΡΚΙΑ αντιδρά, λοιπόν, στους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία αντιδρά με δέσμευση παρανόμως περιοχών εντός της κυπριακής ΑΟΖ για τη διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων. Μια ακόμη πρόκληση ενός κράτους επιδρομέα, τρομοκράτη. Ενός κράτους, ενός καθεστώτος, που δεν λαμβάνει υπόψη διεθνείς συμβάσεις και το Διεθνές Δίκαιο. Δεν μας ανησυχούν οι τουρκικές προκλήσεις και η εν γένει συμπεριφορά της. Θα πρέπει, όμως, να παρακολουθούμε όλες τις τουρκικές κινήσεις από κοντά. Είναι προφανές πως οι Τούρκοι θέλουν να βάλουν χέρι στο φυσικό αέριο και να ελέγξουν στρατηγικά την περιοχή. Προωθούν και θέλουν να διασφαλίσουν ότι επί του εδάφους έχουν τη «δική τους κυριαρχία» ενώ στη θάλασσα, γύρω από το νησί, ζητούν διαμοιρασμό. Κοντολογίς, ο καθένας το κράτος του και οι θάλασσες 50%-50%.
ΑΥΤΟ βέβαια δεν μπορεί να γίνει. Το φυσικό αέριο ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία, στους Κυπρίους και μόνο. Υπενθυμίζεται πως από τουρκικής πλευράς συντηρείται η πρόταση που υποβλήθηκε το 2012, με την οποία επιχειρείται να ενταχθεί το κεφάλαιο της Ενέργειας στη διαδικασία των συνομιλιών με τη συγκρότηση ειδικής τεχνικής επιτροπής. Το θέμα δεν είναι δικοινοτικό και δεν αφορά τις διαδικασίες του Κυπριακού.
Ο ΦΥΣΙΚΟΣ πλούτος ανήκει στον λαό αυτής της χώρας και όχι άλλου τρίτου κράτους. Ανήκει στους Ελληνοκύπριους, στους Τουρκοκύπριους, του Αρμένιους και τους Μαρωνίτες. Δεν είναι συνέταιροι αλλά ιδιοκτήτες. Συνεταιρισμός, όπως τον εξηγεί συχνά-πυκνά ο Ακιντζί, σημαίνει δυο χωριστές οντότητες να κάνουν μια συμφωνία για να αξιοποιήσουν από κοινού το αέριο ή οποιονδήποτε άλλο πλούτο της Κύπρου. Πίσω από τα λόγια και τις θέσεις κρύβονται οι πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας.
ΕΑΝ ενδιαφερόταν πραγματικά για τις μελλοντικές γενιές θα έκανε αναφορά για το κοινό μέλλον και την κοινή πορεία σε μια χώρα, σε ένα κράτος, αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Τουρκοκύπριοι έχουν πολλά να επωφεληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διαθέτει και φυσικό πλούτο.
Η ΤΟΥΡΚΙΑ σαφώς και γνωρίζει πως η αντίδρασή της δεν αγγίζει μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία. Αφορά και τις χώρες, εταιρείες των οποίων δραστηριοποιούνται στην κυπριακή ΑΟΖ. Συνεπώς αυτό σημαίνει πως εάν η Άγκυρα τεντώσει και κοπεί θα έχει κόστος. Κι αυτό θεωρούμε πως θέλει να το αποφύγει το καθεστώς Ερντογάν.
  Η Θέση του “Φ”    

Αναταραχή στη Σαουδική Αραβία – Ποιος αμφισβητεί τον πρίγκιπα διάδοχο και ο ρόλος της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

Ο νεότερος αδελφός του βασιλιά Salman της Σαουδικής Αραβίας επέστρεψε από την  αυτό-επιβαλλόμενη εξορία του για να «αμφισβητήσει» τον πρίγκιπα διάδοχο Mohammed bin Salman
Ο νεότερος αδελφός του βασιλιά Salman της Σαουδικής Αραβίας επέστρεψε από την  αυτό-επιβαλλόμενη εξορία του για να «αμφισβητήσει» τον πρίγκιπα διάδοχο Mohammed bin Salman (MbS) ή να βρει κάποιον που μπορεί.

Ο πρίγκιπας Ahmad bin Abdulaziz ελπίζει ότι θα επικρατήσει έναντι του 33χρονου ανιψιού του, λόγω των σφοδρών αντιδράσεων που έχουν προκληθεί από τη δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου J. Khashoggi στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη.
Ο MbS έχει ουσιαστικά τον έλεγχο της Σαουδικής Αραβίας μετά από  τον Ιούνιο του 2017, όταν ο βασιλιάς Salman απομάκρυνε τον Ahmad bin Abdulaziz από διάδοχό του στο θρόνο της χώρας.

Ο Ahmad bin Abdulaziz έχει ανοιχτά εκφραστεί κάνοντας σκληρή κριτική στον Mohammed bin Salman (MBS), επέστρεψε στη Σαουδική Αραβία  με εγγυήσεις ασφαλείας που του παρείχαν αξιωματούχοι των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου.
«Αυτός και άλλοι στη βασιλική οικογένεια συνειδητοποίησαν ότι ο MbS έχει καταστεί τοξικός», είπε μια πηγή κοντά στη Σαουδική Αραβία στον Πρίγκιπα Ahmad στο Middle Eye Eye.
«Ο πρίγκιπας θέλει να διαδραματίσει έναν ρόλο για να κάνει αυτές τις αλλαγές, που σημαίνει ότι ο ίδιος θα παίξει σημαντικό ρόλο σε οποιαδήποτε νέα ρύθμιση ή θα βοηθήσει να επιλέξει μια εναλλακτική λύση έναντι του MbS».
Ο Πρίγκιπας Ahmad συναντήθηκε με άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας που ζούσαν εκτός από το βασίλειο, και με αξιωματούχους οι οποίοι ζουν μέσα στη Σαουδική Αραβία, που τον ενθάρρυναν να παραγκωνίσει τον ανιψιό του.
Σύμφωνα με πληροφορίες υπάρχουν τρεις ανώτεροι πρίγκιπες που υποστηρίζουν την κίνηση του Πρίγκιπα Ahmad , οι οποίοι παραμένουν ανώνυμοι για να προστατεύσουν την ασφάλειά τους.
Σύμφωνα με τον αντιφρονούντα πρίγκιπα Khalid Bin Farhan Al Saud, αναμένεται ότι ένα πραξικόπημα θα ενορχηστρωθεί εναντίον του βασιλιά Salman και του MbS.
Μιλώντας στην εφημερίδα  Middle East Monitor  αναφέρει ότι «το ερχόμενο διάστημα θα λάβει χώρα πραξικόπημα εναντίον του βασιλιά Salman και του MbS», δήλωσε ο πρίγκηπας Khalid ενώ σχολίασε τη δολοφονία Khashoggi.
Ο Khashoggi, 59χρονος δημοσιογράφος της Washington Post ο οποίος είχε επικρίνει τον πρίγκιπα, δολοφονήθηκε στις 2 Οκτωβρίου μετά την είσοδό του στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη για να λάβει χαρτιά πριν από τον επερχόμενο γάμο του.
Η σορός του δεν έχει βρεθεί ακόμα.
Ο πρίγκιπας Ahmed bin Abdulaziz, 76 ετών, ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο για αρκετά χρόνια αφού υπηρετούσε ως αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών της Σαουδικής Αραβίας μεταξύ 1975 – 2012 και εν συνεχεία ως υπουργός εσωτερικών το 2012.
Ο Ahmed bin Abdulaziz  θεωρούνταν δυνητικός υποψήφιος για να διαδεχθεί τον βασιλιά Salman στις αρχές της δεκαετίας του 2000, εντούτοις παραγκωνίστηκε τον Μάρτιο του 2014 εν μέσω ενός από αρκετούς αναταραχές στην οικογένεια των Saud.
Στις 4 Νοεμβρίου 2017 ο πρίγκιπας διάδοχος bin  Salman ξεκίνησε ένα μπαράζ συλλήψεων που ξεπέρασε τα 500 άτομα στα οποία συμπεριλαμβάνονταν πρίγκιπες, κυβερνητικοί αξιωματούχοι, υπουργοί και επιχειρηματίες και τους κρατούσε στο ξενοδοχείο Ritz-Carlton στο Ριάντ.
Είχαν απαγορευτεί οι πτήσεις ιδιωτικών αεροπλάνων για να αποτρέψουν τη φυγή στο εξωτερικό, ενώ πάνω από 2.000 εγχώριοι τραπεζικοί λογαριασμοί και άλλα περιουσιακά στοιχεία είχαν «παγώσει» καθώς η κυβέρνηση στόχευσε έως και 800 δισεκατομμύρια δολάρια σε πλούτο που φέρεται να «συνδεόταν με διαφθορά».
Ο πρίγκιπας Ahmad προστατεύθηκε από την εκκαθάριση, καθώς ο MbS δεν μπόρεσε να αγγίξει κανέναν γιο του Βασιλιά Abdulaziz, ιδρυτή του σύγχρονου κράτους της Σαουδικής Αραβίας.

Ο ρόλος της Τουρκίας

Η επιστροφή του Πρίγκιπα Ahmad έρχεται εν μέσω μιας τεταμένης αντιπαράθεσης μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας μετά τη δολοφονία Khashoggi.
Οι τουρκικές αρχές ζήτησαν να μάθουν τι συνέβη με τη σορό του δημοσιογράφου και ζήτησαν το ηχητικό ντοκουμέντο της δολοφνίας που λέγεται ότι υπάρχει.
Σε μια επίθεση εναντίον του πρίγκιπα διαδόχου, ο Τούρκος Πρόεδρος Tayyip Erdogan την κατηγόρησε τους Σαουδάραβες για την προστασία του υπεύθυνου για τη δολοφονία.
«Γίνεται ένα παιχνίδι για να σωθεί αυτό που κρύβεται πίσω από τη δολοφονία», δήλωσε ο Erdogan σε δημοσιογράφους μετά από ομιλία στο κοινοβούλιο.
Ο Τούρκος πρόεδρος, ο οποίος περιέγραψε ορισμένες από τις έρευνες για τη δολοφονία του Khashoggi, έχει υποσχεθεί να αποκαλύψει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη δολοφονία, αλλά μέχρι στιγμής απέφυγε να το πράξει.
Οι Σαουδάραβες, εν τω μεταξύ, συνεχίζουν να αρνούνται την πρόσβαση των Τούρκων ερευνητών σε μια καλά τοποθετημένη στο σπίτι του γενικού εισαγγελέα που απέχει 500 μέτρα από το προξενείο.
Μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί 18 υπόπτους για τη δολοφονία, 15 από τους οποίους ήταν μέλη μιας ομάδας που σύμφωνα με πληροφορίες εστάλησαν για να σκοτώσουν τον Khashoggi.
Ο MbS, εν τω μεταξύ, αρνήθηκε οποιαδήποτε γνώση της επιχείρησης.

Η αντίθεση του Πρίγκιπα Ahmad προς τον MbS

Ο εξόριστος πρίγκιπας αμφισβήτησε τον ανιψιό του τουλάχιστον τρεις φορές.
Πρώτον, το καλοκαίρι του 2017, όταν ο αδελφός του βασιλιά ήταν ένα από τα τρία μέλη του Συμβουλίου Αληθείας, ένα σώμα της βασιλικής οικογένειας που είναι επιφορτισμένο με την επιλογή της διαδοχής, για να εναντιωθεί στο διορισμό του Mohammed bin Salman ως πρίγκιπας διάδοχος.
Ο πρίγκιπας Ahmed δεν έδειξε όρκο υποταγής στον ανιψιό του όταν έγινε ο διάδοχος του βασιλιά Salman.
Δεύτερον, όταν πέθανε το 2017 ο ο αδελφός του βασιλιά Salman, Abdelrahman bin Abdulaziz, μόνο δύο φωτογραφίες κρεμάστηκαν στην τελετή που έδωσε ο Πρίγκιπας Ahmad, αυτή του βασιλιά Abdulaziz και του σημερινού μονάρχη.
Το πορτρέτο του πρίγκιπα διαδόχου έλειπε.
Τρίτον, τον περασμένο μήνα, όταν ο πρίγκιπας Ahmad προσέγγισε τους διαδηλωτές της Υεμένης και της Μπαχρέιν έξω από το σπίτι του στο Λονδίνο, που φώναζαν ότι η βασιλική οικογένεια των Saud είναι οικογένεια εγκληματιών.
Ο Ahmad είπε στους διαδηλωτές ότι η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας δεν είναι υπεύθυνη στο σύνολό της για τον πόλεμο στην Υεμένη – μόνος ο  βασιλιάς Salman και ο πρίγκιπας διάδοχος Mohammed bin Salman.
«Αυτοί οι δύο είναι υπεύθυνοι για τα εγκλήματα στην Υεμένη, πείτε στον Mohammed bin Salman να σταματήσει τον πόλεμο», τους είπε ο Ahmad στα αραβικά.

www.bankingnews.gr

THE SEIZURE OF THE AZOV SEA: HOW EUROPE CAN STOP THE LAWLESSNESS OF RUSSIA

Από
anixneuseis
-
0

November 4, 2018
The world increasingly speaks of Russia’s violation of international Maritime law to the detriment of not only Ukraine but also global navigation and may soon apply countermeasures, which are already at the hearing.

“Russia has learned to pretend to be blind and deaf, when it comes to international law, and to portray a poker player when creates chaos in the sea of Azov, which it considers its ancestral lands. Many in Ukraine see the situation on the Azov through the Russian prism of a distorted perception of the world and trying to spread in the society despair and despondency. However, the European Parliament resolution of 26 October on the situation in the Azov sea reminds us of the reality,” said Kachka.

According to experts, much attention is paid to questions of international Maritime law and its violation by the Russian Federation.

“In addition to a General assessment of the illegality of Russia’s actions in the first paragraph of the operative part of the document, the European Parliament pays particular attention to specific abuses: Russia abusing the right to an inspection, violates the rights of navigation. Excessive and unwarranted inspection of ships are illegal. We are talking about the freedom of transit passage of vessels on the Kerch Strait and Azov sea, freedom of navigation in the territorial waters of Ukraine. In the same context all the complex sovereign rights of Ukraine, defined by the UN Convention on the law of the sea. Talking about the illegality of the construction of the bridge across the Kerch Strait, the Ukrainian illegal mining of mineral resources of the Russian Federation”, – says the adviser.

He also stressed that all these provisions are important in view of the fact that the world increasingly speaks of Russia’s violation of international Maritime law to the detriment of not only Ukraine but also global navigation.

“It doesn’t matter that the violations occur in semi-enclosed sea coastal countries which are Ukraine and Russia. For all the Maritime States of the violation of basic norms of international Maritime law are unacceptable. Therefore, it is important to constantly emphasize the inadmissibility of violation. For us this means supporting the efforts of Ukraine in combating illegal behavior of Russia and confirmation of the correctness of our position in relation to the actions of the Russian Federation and the applicability of international law of the sea in the situation on the Azov”, – said the Pitching.

The expert is convinced that Russia must stop the chaos, otherwise you’ll get counter-sanctions in response to their actions.

“The European Parliament stresses that Russia should stop baseless and discriminatory inspections of vessels in the sea of Azov, and if not – get the required countermeasures. Here it should be noted that the resolution referred to the violation of the law of the sea by Russia in the Baltic sea against Poland, Lithuania and Latvia. In the Baltic sea, Russia is using the freedom of navigation as a basis for the construction of the pipeline “Nord stream-2″. So the idea of countermeasures against Russia emanating from the EU institutions, opens the debate on whether the government creating arbitrary and violates the basic norms of international law of the sea of Azov and Baltic seas, use the same rule in their favor against those States whose rights it violates. To date, no project of such countermeasures is not considered. However, the EP resolution, this idea became an official item on the agenda”, – said the adviser.

https://kozweek.com/the-seizure-of-the-azov-sea-how-europe-can-stop-the-lawlessness-of-russia/3481/

Οι Κίνδυνοι της Παγκόσμιας Οικονομίας σήμερα

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Μουρουζίδη, ταξίαρχου ε.α.

Ιmage : REUTERS/Alex Grimm

Ο γίγαντας της Wall Street, Lehman Brothers, υπέβαλε αίτηση πτώχευσης στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, πυροδοτώντας τη σημαντικότερη παγκόσμια οικονομική κρίση μετά τη ¨Μεγάλη Ύφεση¨ του 1928.  Η κατάρρευση του Lehman Brothers δεν συντελέσθηκε σε μια μέρα, αλλά σε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Τα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια φάγανε κυριολεκτικά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Σήμερα, μια δεκαετία αργότερα, με πολλές από τις κορυφαίες οικονομίες του κόσμου να αγωνίζονται να αναπτυχθούν με συνέπεια, θα περίμενε κανείς ότι ο τραπεζικός κλάδος και οι ρυθμιστικές αρχές του, θα είχανε μάθει από τα συμπεράσματα του 2008.

Σε έναν κόσμο χωρίς ηγέτες φαίνεται δύσκολο να επιτευχθεί μια συνολική και συντονισμένη δράση, που θα ήταν απαραίτητη και κρίσιμη, για την αποφυγή μιας ακόμη μεγαλύτερης καταστροφής.
Παρακάτω παρατίθενται επιγραμματικά πέντε παράμετροι, οι οποίοι μπορεί να προκαλέσουν ή να επηρεάσουν μια νέα ύφεση.

  1. Χρέος
    Το παγκόσμιο χρέος έκανε πρόσφατα νέο ρεκόρ, αγγίζοντας το 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ, και φτάνοντας στα 164 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι χώρες με μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα είναι υποχρεωμένες να πληρώνουν ολοένα και μεγαλύτερα επιτόκια για την κάλυψη των χρεών τους. Αν δεν μειώσουν τα ελλείμματά τους, θα είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουν ακόμη και την ηπιότερη οικονομική ύφεση. Χρέη των χωρών του G20.

Ελλείμματα των χωρών του G20, 2017.

Μόνο η Γερμανία και η Νότια Κορέα έχουν πλεονάσματα.

  1. Αναδυόμενες αγορές
    Οι εισροές συναλλάγματος μειώνονται στις αναδυόμενες αγορές. Η εκροή χρημάτων πιέζει την συναλλαγματική ισοτιμία όπως συνέβη στην Τουρκία. Το αμερικανικό δολάριο ισχυροποιεί την θέση του, καθώς οι επενδυτές επιδιώκουν να επωφεληθούν από τη δύναμη των κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ και άλλων περιουσιακών στοιχείων σε δολάρια. Αυτές οι αλλαγές είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσουν το διεθνές εμπόριο, αυξάνοντας την προοπτική της μετάδοσης τους σε άλλες χώρες.
  2. Εμπόριο
    Οι εμπορικές εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας υποδηλώνουν πέραν του οικονομικού και έναν τεράστιο γεωπολιτικό κίνδυνο. Οι χώρες αυτές έχουν τα υψηλότερα χρέη στον κόσμο ( ΗΠΑ : 48,1 τρις δολάρια, Κίνα: 25,5 τρις δολάρια). Ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, θα μπορούσε να πυροδοτήσει τις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές.
    Βλέπουμε ήδη τον αντίκτυπο στην κινεζική χρηματιστηριακή αγορά, η οποία έχει χάσει περίπου το 20% της αξίας της φέτος. Υπάρχουν συνέπειες επίσης στο Χονγκ Κονγκ, όπου ο δείκτης διαπραγμάτευσης Hang Seng βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων 14 μηνών. Το πρόβλημα θα μπορούσε σύντομα να εξαπλωθεί σε όλο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των αναδυόμενων οικονομιών που ήδη παραπατούν από τις προαναφερθείσες νομισματικές κρίσεις.
  3. Τραπεζικό Σύστημα 
  4. Μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, οι μεγάλες τράπεζες του κόσμου έχουν περιορίσει τα βραχυπρόθεσμα δάνεια, υπέρ της δημιουργίας μεγαλύτερων κεφαλαιακών αποθεμάτων, τα οποία θα τις βοηθήσουν να ελέγξουν μια νέα πιστωτική κρίση. Πολλές τράπεζες εξακολουθούν να είναι ευάλωτες – ειδικά μετά από τις ελληνικές, ισπανικές και ιταλικές τραπεζικές κρίσεις των τελευταίων ετών.  Πλέον των προβλημάτων στον τραπεζικό κλάδο, υπάρχουν τα σκιώδη τραπεζικά – κυρίως χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που δεν είναι τράπεζες. Είναι ασφαλιστικές εταιρείες ή αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου, που παρέχουν τραπεζικές υπηρεσίες όπως δανεισμό. Τα εν λόγω ιδρύματα υπόκεινται σε λιγότερους ρυθμιστικούς περιορισμούς από τις τράπεζες.
    Μια μελέτη στις ΗΠΑ πέρυσι, διαπίστωσε ότι το μερίδιο αγοράς της σκιώδους τραπεζικής αγοράς σε στεγαστικά δάνεια αυξήθηκε από το 15% το 2007 στο 38% το 2015. Ανάλογη ανησυχία παρατηρείται και στην Κίνα, στην οποία τα κεφάλαια της σκιώδους τραπεζικής αγοράς ανέρχονται στα 15 τρις δολάρια. Ανησυχίες για την ανάπτυξη σκιωδών τραπεζών παρατηρούνται σε όλον τον κόσμο, καθώς χαλαρώνουν τα πρότυπα αποδοχής τους ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα.

 

  1. Κίνδυνοι στον κυβερνοχώρο

Ορισμένοι αναλυτές ανησυχούν επίσης ότι η επόμενη οικονομική κρίση θα μπορούσε να προκληθεί από επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, στο σημερινό πλήρως ψηφιοποιημένο και διασυνδεδεμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Το χρηματοπιστωτικό σύστημα  δεν φαίνεται να είναι ασφαλές,  παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται συνεχώς για την ενίσχυση  της ασφάλειας του.

Ορισμένες εκτιμήσεις προβλέπουν ότι η επόμενη κρίση θα χτυπήσει το 2020, αν όχι νωρίτερα.                                                                                                                                                     Ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, εξαρτάται από την αναπτυξιακή και προληπτική πολιτική που εφαρμόζει σήμερα.

Πηγή : World Economic Forum

Dutch intelligence says IS using Turkey as base to reorganize threats to Europe

Από
anixneuseis
-
0

Wladimir van Wilgenburg Wladimir van Wilgenburg |
Dutch intelligence says IS using Turkey as base to reorganize threats to Europe

Islamic State militants ride in tanks in the streets of Raqqa, their former stronghold in Syria. (Photo: Associated Press)
ERBIL (Kurdistan 24) – The Dutch General Intelligence and Security Service (AIVD) says the so-called Islamic State (IS) is using Turkey as a strategic base to reorganize, posing a threat to the security of Europe.

In a report published on Monday, the AIVD said that since the start of the Syrian conflict, Turkey “was for a long time a springboard for an unprecedented number of foreign fighters who traveled to Syria from all over the world.”

“IS (and also al Qaida) use Turkey as a strategic base,” the report read. “From here, IS can recover, reorganize, and further shape the underground struggle in the region.”

The AIVD also said the extremist group was able to exploit “the relative peace in Turkey to forge plans for its still present [again] international ambitions.”

According to the Dutch intelligence, the Turkish government does not consider jihadi groups a security threat.

“The fact that Turkish interests do not always correspond with European priorities on the field of counter-terrorism is problematic,” the report continued, noting that Turkish authorities do act against both IS and al Qaida but prioritize the fight against the Kurdistan Workers’ Party (PKK), for instance.

“As a result, both organizations have enough breathing space and freedom of movement to be able to maintain themselves.”

Ahmet S. Yayla, an Assistant Professor of Homeland Security at DeSales University, highlighted the disparity of PKK fighters to IS members in Turkish prisons.

According to Yayla, there are over 10,000 PKK members compared to around 1,350 IS fighters in Turkish jails.

“Salafi jihadi terrorism is not considered a primary threat by the Erdogan regime. It has been the trend since the beginning Arab Spring,” he told Kurdistan 24.

Yayla, who was the former chief of the counter-terrorism department of the Turkish National Police in Sanliurfa between 2010 and 2013, said Turkey had not conducted any operations against al Qaida or its affiliates since 2014, and the group“ is considered a friend now.”

Al Qaida “openly advised its members not to carry out attacks in Turkey and they said they would support [Turkey President Recep Tayyip] Erdogan during the elections regardless of how they see democracy,” he said.

Furthermore, he said IS does not conduct attacks in Turkey “because it is a natural landing spot for them and the intelligence and law enforcement are friendly toward them.”

“They only carry out operations if it is really necessary,” Yayla added. “Plus, their arrested members get released swiftly.”

Meanwhile, Dr. Aykan Erdemir, a former Turkish parliamentarian and now a Senior Fellow at the Foundation for Defense of Democracies, told Kurdistan 24 the Turkish state considers Kurdish organizations as a more significant threat.

Erdemir said the PKK and its Syrian affiliate, the People’s Protection Units (YPG), “top the list of existential threats” for Ankara.

“Turkey’s law enforcement agencies have been known at times to turn a blind eye to jihadis as long as they are fighting the PKK,” he added. “Turkish courts have a track record of lenient treatment of jihadis, in stark contrast to [the] harsh treatment of secular dissidents, journalists, and academics.”

“The Turkish government’s double standards have opened up space for jihadi organizations to mobilize, which would not be available to other groups in the country,” Erdemir told Kurdistan 24.

Editing by Karzan Sulaivany

http://www.kurdistan24.net/en/news/ce265bb3-6409-4fd4-8d93-420d39ccf996

Το τέλος της Μέρκελ δεν θα φέρει ηρεμία στη Γερμανία

Από
anixneuseis
-
0

Η Γερμανία είναι πιο πλούσια από ποτέ αλλά οι ψηφοφόροι είναι δυσαρεστημένοι με το πολιτικό κατεστημένο. Η άνοδος των ανισοτήτων, οι φόβοι για την μετανάστευση και οι χαμηλές επενδύσεις στις υποδομές. Πως αλλάζει τις ισορροπίες ο Τραμπ.

Δημοσιεύθηκε: 4 Νοεμβρίου 2018 – 08:29

  • του Philip Stephens Financial Times/euro2day.gr
Ποτέ άλλοτε δεν περνούσατε τόσο καλά. Η διάσημη ρήση του Χάρολντ Μακμίλαν προς το βρετανικό λαό έχει μείνει στην ιστορία με λάθος τρόπο.

Το καύχημα του τότε Βρετανού πρωθυπουργού για την εκρηκτική ανάπτυξη της βρετανικής οικονομίας στο τέλος του 1950 ήταν συγκρατημένο: «Ας είμαστε ειλικρινείς. Το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών ποτέ δεν περνούσε τόσο καλά». Αμέσως μετά ακολούθησε μια προειδοποίηση που δεν μνημονεύεται συχνά: «Αυτό που αρχίζει να ανησυχεί ορισμένους από εμάς είναι “μήπως αυτό είναι υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό;” ή μάλλον “μήπως είναι υπερβολικά καλό για να κρατήσει”;».

Πολύ καλό για να κρατήσει. Επιτυχία αναμεμειγμένη με αμφιβολία. Ο Μακμίλαν θα καταλάβαινε το σημερινό κλίμα στη Γερμανία. Τις προάλλες άκουσα έναν παλιότερο πολιτικό να παρατηρεί ότι η χώρα δεν ήταν ποτέ τόσο πλούσια. Αλλά και πάλι. Ο κυβερνητικός συνασπισμός της Άγκελα Μέρκελ δεν αγαπήθηκε ποτέ, η κοινή γνώμη είναι δυσαρεστημένη και το πολιτικό σύστημα κατακερματισμένο. Οι Γερμανοί δεν μπορούν να εκτιμήσουν πόσο τυχεροί είναι.

Τα επιχειρηματικά στελέχη επιδεικνύουν μια παρόμοια αμφιθυμία. Η Γερμανία έχει ένα εντυπωσιακό πρωτογενές πλεόνασμα. Παράγει προϊόντα υψηλής ποιότητας που πωλούνται ακριβά. Σε πόλεις όπως η Στουτγκάρδη, ο πλούτος που φέρνει αυτό σε αφήνει πραγματικά άφωνο. Αλλά οι επικεφαλής των επιχειρήσεων φοβούνται ότι αυτή η κουλτούρα ασφάλειας περιορίζει την καινοτομία και την ανάληψη ρίσκου. Το ίδιο κάνει και το υπερβολικά αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο. Το μέλλον ανήκει στους ψηφιακούς κόσμους της νοημοσύνης των μηχανών και της τεχνητής νοημοσύνης. Σύντομα οι ΗΠΑ και Κίνα μπορεί να είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι στον τομέα αυτό.

Στο Βερολίνο όλοι γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι η κα Μέρκελ ήταν κοντά στο τέλος της καγκελαρίας της. Τώρα έχει ανοίξει μια δίοδο για την αποχώρηση της. Οι βαριές απώλειες που υπέστη το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα στις εκλογές στην Έσση ήταν το τελευταίο από μια σειρά από χτυπήματα. Το αδελφό κόμμα του CDU, η Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU), είχε ήδη προσγειωθεί απότομα στο βαυαρικό του προπύργιο. Οι βουλευτές της είχαν απορρίψει την επιλογή της καγκελάριου για το πρόσωπο που θα τους οδηγήσει στη Bundestag.

Η κατάληξη είναι άσχημη όταν οι πολιτικοί μένουν για πολύ καιρό στη θέση τους. Συνέβη στους προκατόχους της κα Μέρκελ, τον Κόνραντ Αντενάουερ και τον Χέλμουτ Κολ. Η απόφαση της να παραδώσει την ηγεσία του κόμματος το Δεκέμβριο είναι μια παραδοχή ότι 13 χρόνια στη θέση της καγκελάριου είναι πάρα πολλά, καθώς και μια προσπάθεια να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια.

Η πρόθεση της να παραμείνει καγκελάριος ως το 2021 φαίνεται ένα από αυτά τα πράγματα που οι ηγέτες νιώθουν ότι πρέπει να πουν, αλλά δεν τα πιστεύουν πραγματικά. Αν τα κεντροδεξιά CDU και CSU έχουν δεχτεί πλήγμα, η στήριξη προς τους Σοσιαλδημοκράτες, τους εταίρους τους στον κυβερνητικό συνασπισμό, βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

Η άνοδος των ξενοφοβικών λαϊκιστών της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (ΑfD), ειδικά μεταξύ των απογοητευμένων πολιτών στα ανατολικά της χώρας, έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης. Αλλά το κόμμα που έχει καταγράψει μεγαλύτερη πολιτική άνοδο είναι οι Πράσινοι. Προσελκύοντας τόσο τους ανέστιους πολιτικά συντηρητικούς που ανησυχούν για το περιβάλλον και τους αριστερούς φιλελεύθερους που είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων για τους μετανάστες, οι Πράσινοι έχουν μια ευκαιρία να αντικαταστήσουν το SPD ως το δεύτερο κόμμα.

Παραδόξως, η κα Μέρκελ παραμείνει η πιο δημοφιλής πολιτικός. Βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του εθνικού πολιτικού φάσματος. Για ορισμένους, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Η απόφαση της το 2015 να ανοίξει τα σύνορα σε ένα εκατομμύριο πρόσφυγες εξαγρίωσε τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος και δημιούργησε πολιτικό χώρο για το AfD. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, πρόσφερε στήριξη στο πρόσωπο της κα Μέρκελ από ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς.

Οι πολιτικοί αναλυτές στο Βερολίνο έχουν αναπτύξει τη θεωρία ότι μόλις φύγει η κα Μέρκελ, η εγχώρια πολιτική θα επιστρέψει στην κανονικότητα. Το CDU θα στραφεί πιο δεξιά, αντλώντας στήριξη από το AfD και την ίδια στιγμή αφήνοντας χώρο στο SPD να ανακτήσει μέρος της κεντροαριστεράς.

Αυτή η λαχτάρα για επιστροφή στην κανονικότητα ακούγεται σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή ως ο ευσεβής πόθος ενός κατεστημένου που στρουθοκαμηλίζει. Το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει. Η πολιτική στη Γερμανία ήταν κάποτε ένα παιχνίδι μεταξύ τριών κομμάτων (τεσσάρων αν λάβετε υπόψη το CDU ως διακριτό από το CSU). Οι φιλελεύθεροι του Ελεύθερου Δημοκρατικού κόμματος πρόσφεραν την απαιτούμενη στήριξη στο χτίσιμο του συνασπισμού.

Οι ημέρες αυτές αποτελούν παρελθόν. Έξι (ή επτά) κόμματα εκπροσωπούνται πλέον στην Bundestag. Ακόμα και αν το 20% και πάνω που λαμβάνουν στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις μπορεί να διογκώνει την στήριξη που απολαμβάνουν σε εθνικό επίπεδο, οι Πράσινοι συμμετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς σε περίπου δέκα κρατίδια.

Το ακροαριστερό Die Linke έχει ένα πιστό, συμπαγές κοινό στην ανατολική Γερμανία, όπου η νοσταλγία για την παλιά κομμουνιστική τάξη – οι Γερμανοί την λένε Ostalgia (σ.σ. ost στα γερμανικά είναι η ανατολή) – αποτελεί μια υπενθύμιση για το πόσο κοντή είναι η πολιτική μνήμη. Το AfD συγκεντρώνει στήριξη από τους νεοναζί, αλλά και από αυτούς που έχουν τρομοκρατηθεί με τους πρόσφυγες.

Αυτό που μένει ανεξήγητο είναι γιατί μια οικονομία που τα πηγαίνει τόσο καλά έχει χάσει την πολιτική της ισορροπία. Ένα μέρος της εξήγησης πρέπει να είναι ότι τα πλούτη δεν έχουν μοιραστεί ισότιμα. Ενώ παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι γεμάτη από ρευστό, οι πολιτικοί δυσκολεύονται να αναβαθμίσουν το γερασμένο εθνικό δίκτυο υποδομών. Γέφυρες και δρόμοι μένουν ανεπισκεύαστοι, αεροδρόμια μένουν στα σχέδια. Κανείς δεν έχει μια καλή σύνδεση WiFi ή ένα καλό σήμα στο κινητό.

Το κυριότερο ωστόσο είναι πως οι Γερμανοί φαίνεται να απηχούν τον Μακμίλαν: «Είναι πολύ καλό για να κρατήσει»; Η απάντηση μπορεί να είναι πως ναι. Η παλιά τάξη καταρρέει. Με τον Ντόναλντ Τραμπ, οι ΗΠΑ, ο άλλοτε προστάτης της Γερμανίας, έχουν πλέον έναν πρόεδρο που εκπροσωπεί όλα εκείνα στα οποία στέκονται απέναντι οι Γερμανοί: τον ωμό εθνικισμό, την πρωτοκαθεδρία της ισχύος και την απέχθεια για το κράτος δικαίου.

Η Ευρώπη, λέει συχνά η κα Μέρκελ, πρέπει να δημιουργήσει τη δική της άμυνα. Οι άνθρωποι κουνάνε καταφατικά το κεφάλι και μετά δείχνουν ενθουσιασμό για το σχέδιο. Η καγκελάριος δεν υπήρξε ποτέ μια παθιασμένη υπέρμαχος της Ευρώπης όπως ο Κολ. Γνωρίζει όμως ότι η ευημερία της Γερμανίας βασίζεται στην ασφάλεια και σταθερότητα της Ευρώπης. Αλλά ποιος θα εποπτεύει την ειρήνη της ηπείρου;

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Η επικίνδυνη αναμέτρηση της Ιταλίας με την Ευρώπη για τον προϋπολογισμό

Από
anixneuseis
-
0
Οι Βρυξέλλες και η Ρώμη παίζουν ένα Παίγνιο του Δειλού
Erik Jones foreignaffairs.gr
Ο Luigi di Maio, ο Matteo Salvini και ο Giuseppe Conte μετά από μια συνέντευξη Τύπου στην Ρώμη, τον Οκτώβριο του 2018. REMO CASILLI / REUTERS.
Περίληψη:

Ο Σαλβίνι και ο Di Maio γρήγορα απέρριψαν την γνώμη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον ιταλικό προϋπολογισμό ως προσβολή προς τον ιταλικό λαό και την ιταλική δημοκρατία. Όσον αφορά την απειλή κυρώσεων, όπως πρότεινε ο Σαλβίνι, η EC μπορεί να απαιτήσει όσα χρήματα θέλει, αλλά δεν μπορεί να έρθει στην Ιταλία και να τα πάρει.

Ο ERIK JONES είναι διευθυντής Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Σπουδών στο Johns Hopkins και ανώτερος ερευνητικός συνεργάτης στο Nuffield College της Οξφόρδης. Είναι ο συντάκτης, με τον Gianfranco Pasquino, του The Oxford Handbook of Italian Politics (Oxford University Press, 2015).

Στα τέλη Οκτωβρίου, η λαϊκιστική κυβέρνηση της Ιταλίας είχε τελικά την αναμέτρησή της με τις Βρυξέλλες [1]. Τον Σεπτέμβριο, οι ισχυροί αναπληρωτές πρωθυπουργοί της Ιταλίας [2], ο ηγέτης της Lega, Matteo Salvini, και ο αρχηγός του Κινήματος των Πέντε Αστέρων, Luigi Di Maio, συμφώνησαν σε σχέδιο προϋπολογισμού που απαιτεί φορολογικές ελαφρύνσεις και ένα ελάχιστο εισόδημα για τους ανέργους, αμφότερα των οποίων θα αυξήσουν τα ελλείμματα της Ιταλίας σε μια εποχή που οι Βρυξέλλες πιέζουν την Ρώμη να μειώσει το χρέος της. Αντ’ αυτού, τώρα, οι Salvini και Di Maio αναμένουν από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα να κάνουν παραχωρήσεις. Είναι δύσκολο να μην φανταστεί κανείς ότι αυτό ήταν το σχέδιό τους εξ’ αρχής.

Οι Salvini και Di Maio γνωρίζουν ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα πρέπει να αντιδράσουν σε κάθε προσπάθεια παραβίασης των κανόνων για τον συντονισμό των μακροοικονομικών πολιτικών μεταξύ των χωρών -και συγκεκριμένα εκείνων των κανόνων που αναγκάζουν την Ιταλία να χαλιναγωγήσει τα χρέη και τα ελλείμματά της. Με την σειρά του, ο Salvini και ο Di Maio σχεδιάζουν να υποστηρίξουν ότι οι Βρυξέλλες τους εμποδίζουν να εκπληρώσουν την δημοκρατική εντολή τους [3].

04112018-1.jpg

Ο Luigi di Maio, ο Matteo Salvini, και ο Giuseppe Conte μετά από μια συνέντευξη Τύπου στην Ρώμη, τον Οκτώβριο του 2018. REMO CASILLI / REUTERS
——————————————————————-

Αυτό το είδος του καλέσματος στα όπλα θα παιχτεί καλά κατά την πορεία προς τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2019. Ο κίνδυνος είναι ότι θα παιχτεί άσχημα στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Αν οι συμμετέχοντες στην αγορά αρχίσουν να ανησυχούν ότι το δημόσιο χρέος της Ιταλίας θα αρχίσει να αυξάνεται και πάλι, θα γίνουν λιγότερο πρόθυμοι να δανείσουν στην ιταλική κυβέρνηση και κάθε Ιταλός θα το βρει ακριβότερο να δανειστεί. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αυτοεκπληρούμενη δυναμική που θα οδηγήσει την Ιταλία πίσω στην κρίση, ιδιαίτερα εάν οι κυβερνητικές πολιτικές υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη στις τράπεζες της χώρας. Ως εκ τούτου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (EC) πρέπει να επιδιώξει την επιβολή των κανόνων -όχι μόνο για το δικό τους συμφέρον, αλλά και για να διαφυλάξει την ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της.

ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Η αναμέτρηση μεταξύ Βρυξελλών και Ρώμης άρχισε στα σοβαρά στις 18 Οκτωβρίου, όταν οι Ευρωπαίοι Επίτροποι Valdis Dombrovskis και Pierre Moscovici απέστειλαν στην ιταλική κυβέρνηση ένα έντονα διατυπωμένο σημείωμα [4] καταδεικνύοντας την «σοβαρή ανησυχία» τους για την «σημαντική απόκλιση» από τις προηγούμενες ιταλικές δεσμεύσεις για μείωση του χρέους και των ελλειμμάτων. Συνήθως, μια τέτοια επιστολή θα προκαλούσε την έναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (EC) και της εν λόγω εθνικής κυβέρνησης. Αντ’ αυτού, ο Ιταλός υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, Giovanni Tria, απάντησε [5] στις 22 Οκτωβρίου ότι αν και ο προϋπολογισμός της Ιταλίας είναι «εκτός των κανόνων» για τον συντονισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής, η ιταλική κυβέρνηση δεν πιστεύει ότι η πρότασή της συνιστά οικονομικό κίνδυνο. Για να είμαστε δίκαιοι, ο Τρία αρχικά ήθελε να ακολουθήσει την συνήθη πορεία διαπραγμάτευσης για παραχωρήσεις. Αλλά ο Salvini και ο Di Maio δεν θα ήθελαν τίποτε από αυτά.

Την επόμενη ημέρα, η EC δημοσίευσε την επίσημη γνώμη της [6], δηλώνοντας ότι ο ιταλικός προϋπολογισμός βρίσκεται σε «ιδιαίτερα σοβαρή μη συμμόρφωση» με τις υποχρεώσεις της Ιταλίας στην ΕΕ και ζητώντας από την Ιταλία να υποβάλει αναθεωρημένο προϋπολογισμό εντός τριών εβδομάδων. Η επιτροπή επαναλάμβανε τις κωδικές λέξεις «σημαντική απόκλιση», που δείχνουν προς επιταχυνόμενες πειθαρχικές διαδικασίες [7]. (Οι συνήθεις διαδικασίες για την αποτροπή των «υπερβολικών ελλειμμάτων» είναι χρονοβόρες˙ οι ειδικές διαδικασίες για την επιβολή κυρώσεων για «σημαντικές αποκλίσεις» είναι ταχύτερες). Οι διαδικασίες αυτές θα μπορούσαν, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο θα ερμηνευθούν, να οδηγήσουν την EC να απαιτήσει από την ιταλική κυβέρνηση να τοποθετήσει ένα ποσό ίσο με το 0,2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της Ιταλίας -ή περίπου 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων- σε έναν μη τοκοφόρο λογαριασμό, τον οποίο η ιταλική κυβέρνηση θα στερηθεί αν συνεχίσει να επιμένει. Στην πραγματικότητα, η EC απείλησε με την επιβολή κυρώσεων.

Ο Σαλβίνι και ο Di Maio γρήγορα απέρριψαν την γνώμη της EC ως προσβολή προς τον ιταλικό λαό και την ιταλική δημοκρατία. Όσον αφορά την απειλή κυρώσεων, όπως πρότεινε ο Σαλβίνι, η EC μπορεί να απαιτήσει όσα χρήματα θέλει, αλλά δεν μπορεί να έρθει στην Ιταλία και να τα πάρει.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΜΕ ΑΙΤΙΑ

Ο Σαλβίνι έχει ένα δίκιο. Η επιβολή δεν αποτελεί ισχυρό χαρτί στον συντονισμό της ευρωπαϊκής μακροοικονομικής πολιτικής. Οι πειθαρχικές διαδικασίες της ΕΕ υπάρχουν για να διασφαλιστεί ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται εγκαίρως και σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις των χωρών. Σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να εμποδίζουν τις διαπραγματεύσεις να σέρνονται για πολύ καιρό, όχι για να τιμωρούν την απλή μη συμμόρφωση. Υπό αυτή την έννοια, η απειλή των κυρώσεων ήταν πάντα μια χάρτινη τίγρης -μια δικαιολογία που οι εθνικοί πολιτικοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να εξηγήσουν στο εγχώριο ακροατήριό τους το γιατί κάνουν παραχωρήσεις στην Ευρώπη.

Υπήρξαν φορές, φυσικά, που οι εθνικοί πολιτικοί απέρριψαν εντελώς τις ευρωπαϊκές συστάσεις για τους εθνικούς προϋπολογισμούς τους. Η ιρλανδική κυβέρνηση το έπραξε το 2001˙ η γαλλική και η γερμανική κυβέρνηση ακολούθησαν δύο χρόνια αργότερα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η EC έκανε περισσότερο ή λιγότερο τα «στραβά μάτια». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η απειλή των κυρώσεων είναι πλέον πιο εμφανής˙ είναι επίσης γιατί οι διαδικασίες κινούνται πιο γρήγορα από ό, τι στο παρελθόν.

Παρόλα αυτά, οι διαδικασίες εξακολουθούν να προϋποθέτουν ότι, όταν η EC αποφασίσει, οι εθνικές κυβερνήσεις θα την ακολουθήσουν. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι εκείνες οι χώρες που εξαρτώνται ξεκάθαρα από το να πάρουν χρήματα από τις Βρυξέλλες, είτε με τη μορφή καθαρών επιδοτήσεων πέραν των συνεισφορών τους στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό είτε ως κάποιο είδος πακέτου διάσωσης. Αυτές οι χώρες κινδυνεύουν να τους αφαιρεθούν τα κονδύλια αυτά.

Η Ιταλία δεν εξαρτάται από την Ευρώπη για τα οικονομικά της. Αν και πολλές από τις περιφέρειες της Ιταλίας λαμβάνουν σημαντικές ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, η κυβέρνηση στο σύνολό της είναι καθαρός συνεισφέρων στα ευρωπαϊκά ταμεία. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο [8], η Ιταλία συνεισφέρει 15,9 δισεκατομμύρια δολάρια στην ΕΕ, ενώ λαμβάνει μόνο 13,2 δισεκατομμύρια δολάρια για την στήριξη της γεωργίας, της βασικής έρευνας και της περιφερειακής ανάπτυξης. Επιπλέον, ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός για τα επόμενα επτά χρόνια βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση και η καθαρή συνεισφορά της Ιταλίας θα πρέπει να αυξηθεί εάν η ΕΕ πρόκειται να διατηρήσει το μέγεθος του προϋπολογισμού της μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Ως εκ τούτου, οι Βρυξέλλες θα είχαν πραγματική μόχλευση στην Ρώμη μόνο εάν η Ρώμη αναγκαζόταν να ζητήσει διάσωση.

04112018-2.jpg

Ο Σαλβίνι μιλά σε δημοσιογράφους, στην Λυόν, τον Οκτώβριο του 2018. EMMANUEL FOUDROT / REUTERS
————————————————

Από αυτή την άποψη, η σύγκρουση μεταξύ Ιταλίας και EC έχει εξελιχθεί σε κάτι σαν το Παίγνιο του Δειλού (Chicken game) [9] στην ταινία «Επαναστάτης χωρίς αιτία», στην οποία οι Buzz και Jim επιταχύνουν τα αυτοκίνητά τους προς έναν γκρεμό. Ο πρώτος που θα υποχωρήσει θα είναι ο δειλός˙ ο άλλος θα βγει με την Τζούντι. Η EC ελπίζει ότι η πίεση της αγοράς στην Ιταλία θα αυξηθεί αρκετά ώστε να αναγκάσει την Ρώμη να συμμορφωθεί με τις ευρωπαϊκές διαδικασίες πριν η EC προσπαθήσει να επιβάλει κυρώσεις τις οποίες δεν μπορεί να επιβάλει˙ η ιταλική κυβέρνηση στοιχηματίζει ότι μπορεί να κρατήσει αρκετά για να μπορέσουν οι Βρυξέλλες να παραδεχτούν την αδυναμία της θέσης τους και να υποχωρήσουν.

ΣΦΥΡΑ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΑΣ

Δυστυχώς, τόσο για την Ιταλία όσο και για την EC, όλο το μάθημα του «Επαναστάτη χωρίς αιτία» είναι ότι είναι καλύτερο να αποφεύγουμε τέτοιες συγκρούσεις συνολικά, παρά να τις επιδιώκουμε. Στην ταινία, ο Buzz πέφτει από τον γκρεμό, καταρρακώνοντας τόσο τον Jim όσο και την Judy. Όλες οι πλευρές αυτής της σύγκρουσης πρέπει να γνωρίζουν καλά ότι μπορεί να τελειώσει άσχημα.

Το πρόβλημα για τους Salvini και Di Maio είναι ότι δεν μπορούν να επιτύχουν το κοινό τους πολιτικό πρόγραμμα χωρίς να αυξήσουν τα ελλείμματα. Ο Σαλβίνι πρέπει να φέρει φορολογικές περικοπές στους ψηφοφόρους του στην βόρεια Ιταλία και να ανταποκριθεί στην υπόσχεσή του να ανατρέψει τις πρόσφατες συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις της χώρας. Ο Di Maio πρέπει να εξασφαλίσει ότι οι ψηφοφόροι του θα λάβουν μια υποφερτή σύνταξη και ένα βασικό ελάχιστο εισόδημα. Επιπλέον, οι δύο πλευρές του συνασπισμού αποδέχθηκαν περίπου όσα μπορούν να διαχειριστούν. Οι οπαδοί του Salvini μισούν το βασικό ελάχιστο εισόδημα του Di Maio˙ οι οπαδοί του Di Maio μισούν την φορολογική αμνηστία του Salvini. Καμιά από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να παραχωρήσει έδαφος από τις προτιμώμενες πολιτικές δεσμεύσεις της χωρίς να αναγκάσει τον άλλο να το πράξει επίσης. Η εξεύρεση ισορροπίας ήταν δύσκολη˙ το να επιτευχθεί μια νέα [ισορροπία] θα ήταν ακόμη περισσότερο [δύσκολο]. Οι δύο ηγέτες προτιμούν να εκμεταλλευτούν την αδυναμία της EC από το να διακινδυνεύσουν την διάλυση της κυβέρνησής τους.

Το πρόβλημα για την EC είναι ότι τώρα διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στις διαδικασίες συντονισμού της μακροοικονομικής πολιτικής της ΕΕ. Αρχικά, οι διαδικασίες αυτές επικεντρώνονταν στο Συμβούλιο Υπουργών (που σήμερα αποκαλείται Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης), όπου οι εκπρόσωποι των κρατών-μελών έπρεπε να λάβουν πολιτική απόφαση για να επιβάλουν τις συστάσεις της EC σε ένα απείθαρχο κράτος-μέλος. Από το 2013, ωστόσο, οι συστάσεις της EC είναι δεσμευτικές, εκτός εάν το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίσει πολιτικά να τις βάλει στην άκρη. Η αλλαγή αυτή έγινε για να ενισχυθεί η EC. Στην πραγματικότητα, η αλλαγή την έχει εκθέσει. Προηγουμένως, τα άλλα κράτη-μέλη ήταν υπεύθυνα για να δελεάζουν το ένα το άλλο για να συμμορφώνονται ή να προβαίνουν σε εξαιρέσεις. Τώρα η EC είναι το αλεξικέραυνο για οποιαδήποτε κυβέρνηση κράτους-μέλους δεν είναι ικανοποιημένη με τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζονται οι διαδικασίες.

Η επίσημη φήμη είναι ότι κάθε άλλη χώρα στην ΕΕ τάσσεται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (EC) εναντίον της Ιταλίας. Αυτό μπορεί να ισχύει στην επιφάνεια, αλλά είναι λιγότερο πειστικό πιο κάτω. Ορισμένες κυβερνήσεις, όπως εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αναζητήσουν κάποια μορφή συμβιβασμού για να σώσουν τα προσχήματα. Έχουν σημαντικές ατζέντες για τη μεταρρύθμιση των ευρωπαϊκών θεσμών και για την ενίσχυση των ευρωπαϊκών πολιτικών, και έχουν πιεστικά εσωτερικά προβλήματα από τα οποία η σύγκρουση με την Ιταλία είναι μια απόσπαση της προσοχής. Για άλλους, όπως η ολλανδική κυβέρνηση, η κατάσταση είναι διαφορετική. Έχει πλειοψηφία μιας έδρας στο εθνικό κοινοβούλιο. Ο Ολλανδός πρωθυπουργός, Mark Rutte, βρίσκεται αντιμέτωπος με ισχυρή αντιπολίτευση στα δεξιά του, και ήδη έκανε και [μετά] αθέτησε μια δέσμευση προς τους ψηφοφόρους του να μην συμβιβαστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο για ένα τρίτο ελληνικό σχέδιο διάσωσης. Ο Ρούττε δεν έχει την πολυτέλεια να δει την EC να υποχωρεί και θα αναζητήσει ευρωπαϊκή στήριξη για να αποφευχθεί αυτό.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ;

Στο «Επαναστάτης χωρίς αιτία», το κοινό ξέρει ότι ο Buzz θα πέσει από τον γκρεμό επειδή μπορεί να δει ότι το μανίκι από το τζάκετ του είναι μπερδεμένο στην λαβή της πόρτας, εμποδίζοντας τον από το να πηδήξει έξω από το αυτοκίνητο εγκαίρως. Στην σύγκρουση μεταξύ της Ιταλίας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το μπλέξιμο περιβάλλει τις ιταλικές τράπεζες. Αυτές οι τράπεζες έχουν υποστεί χτυπήματα από τις αγορές από τότε που η σημερινή ιταλική κυβέρνηση ήρθε στην εξουσία. Υποβάλλονται σε περαιτέρω ζημίες, καθώς μια καθοδική πίεση επί των ιταλικών κρατικών ομολόγων από τις αγορές εξαντλεί το ρυθμιστικό κεφάλαιό τους.

Οι Salvini και Di Maio έχουν υποσχεθεί ότι καμία τράπεζα δεν θα αφεθεί να υποφέρει. Πιο σημαντικό, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), Mario Draghi, κατέστησε σαφές την περασμένη Πέμπτη ότι το θεσμικό του όργανο δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να σώσει τις ιταλικές τράπεζες, εκτός εάν η ιταλική κυβέρνηση συμφωνήσει να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα διάσωσης, όπως έκανε η Ισπανία το 2012. Οι Salvini και Di Maio έχουν πει ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Ο Di Maio το προχώρησε περισσότερο, επικρίνοντας προσωπικά τον Ντράγκι σε μια προσπάθεια να σύρει την ΕΚΤ στην σύγκρουση. Εάν το επιτύχει, μπορεί να δυσκολέψει την παρέμβαση της ΕΚΤ εάν αυτό καταστεί απαραίτητο.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους αυτό θα μπορούσε να τελειώσει άσχημα. Η EC θα μπορούσε να επισπεύσει τις διαδικασίες της και στην συνέχεια να καταλήξει με άδεια χέρια εάν η ιταλική κυβέρνηση αρνηθεί να συνεργαστεί. Αυτό θα έδινε ισχυρό πλήγμα στον ευρωπαϊκό μακροοικονομικό συντονισμό, και διότι θα καθιστούσε προφανές ότι οι χώρες μπορούν να παραβιάσουν τους κανόνες ατιμωρητί, και επειδή θα καθιστούσαν δυσκολότερο για χώρες όπως η Γερμανία και οι Κάτω Χώρες να προσχωρήσουν σε ένα κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Υπάρχει επίσης η πιθανότητα οι Ιταλοί πολιτικοί να είναι τόσο επικεντρωμένοι στο να κερδίσουν τη μάχη τους με την EC που θα περιμένουν πάρα πολύ καιρό για να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη των επενδυτών στις ιταλικές αγορές ομολόγων και να υποστηρίξουν τις ιταλικές τράπεζες. Οι Ιταλοί έχουν πολλές αποταμιεύσεις για να καλύψουν τα δημόσια χρέη της κυβέρνησής τους, αλλά είναι δύσκολο να δούμε το πώς η ιταλική οικονομία θα μπορούσε να αναπτυχθεί εάν οι αποταμιεύσεις αυτές απομακρυνθούν από τις επενδύσεις και οδεύσουν στην εξυπηρέτηση του χρέους. Οι τράπεζες της Ιταλίας είναι αδύναμες λόγω της τελευταίας περιόδου ύφεσης˙ άλλη μια θα κάνει περισσότερη ζημιά. Επιπλέον, τα εργαλεία που η ιταλική κυβέρνηση έχει για να στηρίξει στις τράπεζες θα την έσυραν πιθανότατα σε ακόμη μεγαλύτερη σύγκρουση με τις Βρυξέλλες και την ΕΚΤ.

Το χειρότερο από όλα θα ήταν να δούμε αυτές τις δύο εξελίξεις να συμβαίνουν μαζί. Σε αυτό το σενάριο, η Ευρώπη αρνείται να προετοιμαστεί για την χρηματοπιστωτική κρίση που προκαλεί η κατάρρευση της εμπιστοσύνης της αγοράς προς την Ιταλία και τις ιταλικές οικονομικές επιδόσεις. Αυτό είναι το σενάριο στο οποίο η ΕΕ και η ιταλική κυβέρνηση πέφτουν από τον γκρεμό. Είναι απίθανο αποτέλεσμα για την ώρα. Αλλά θα παραμείνει απίθανο μόνο εάν οι δύο πλευρές δουλέψουν για να εξαλείψουν τη μεταξύ τους σύγκρουση.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/italy/2018-11-02/italys-dangerou…

Συνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/italy/2018-05-24/italys-revolt-a…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/italy/2018-06-05/fall-and-rise-m…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2016-10-17/populis…
[4] https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/economy-finance/18_10_18_comm…
[5] http://www.mef.gov.it/inevidenza/documenti/Lettera_Ministro_Tria_Alla_Co…
[6] https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/economy-finance/2019_dbp_opin…
[7] http://bruegel.org/2018/10/italys-new-fiscal-plans-the-options-of-the-eu…
[8] http://www.europarl.europa.eu/external/html/budgetataglance/default_en.h…
[9] https://www.youtube.com/watch?v=u7hZ9jKrwvo

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Turkish-US relations continue to fluctuate

Από
anixneuseis
-
0

Author
YASAR YAKIS
Turkish-US tensions eased slightly last week with Ankara’s release of American pastor Andrew Brunson, who was detained for two years in Turkey. Washington and Ankara subsequently lifted reciprocal sanctions. The thaw continued when the US decided to keep eight countries outside the scope of sanctions on Iran because of their dependence on Iranian oil. Turkey’s energy minister said his country was among the eight.
Ankara and Washington also agreed to carry out joint patrols on the outskirts of the northern Syrian city of Manbij. It remains to be seen whether the agreement will be implemented to Turkey’s satisfaction and lead to the withdrawal of all fighters of the Syrian-Kurdish People’s Protection Units (YPG) from Manbij.
If the Turkish-US thaw continues, it may contribute to easing other tensions. One of them is the ban imposed by the US Congress on the delivery of F-35 fighters to Turkey. The irony is that Turkey manufactures several components of the aircraft, so the entire production program may be affected negatively. It may take more than a year to fill the gap if Turkey stops delivery of these components.
Another defense-related issue is Ankara’s purchase of the Russian S-400 air defense system, which is not interoperable with the NATO air defense equipment that the Turkish military is equipped with.
If the S-400 identifies an imminent threat directed at Turkey, it will not be able to convey this message automatically to the country’s air defense system, rendering useless billions of dollars’ worth of Turkey’s defense infrastructure. This is a major shift in defense doctrine, which is conceivable only if there is a major shift in the threat perception.
If the Turkish-US thaw continues, it may contribute to easing other tensions.
Yasar Yakis
The extradition of Turkish cleric Fetullah Gulen is another thorny issue. Ankara considers him the mastermind of the attempted military coup in July 2016, and is pushing hard to secure his extradition. But the US, where Gulen resides, has not been forthcoming.
Then there is the fine to be imposed on Turkish state-owned lender Halk Bankasi for its involvement in circumventing US sanctions on Iran. The US Treasury Department is yet to announce the amount of the fine. If it turns to be sizeable, Turkey’s economy will become even more fragile.
None of the aforementioned disagreements is as important as the one about US support for the YPG. On Oct. 26, Turkish President Recep Tayyip Erdogan announced preparations for a military operation against the group east of the Euphrates River in northern Syria.
The day after the announcement, a summit meeting in Istanbul between the leaders of Turkey, Russia, France and Germany issued a final communique confirming Erdogan’s statement in different words, saying the leaders “expressed their determination to reject separatist agendas aimed at undermining the sovereignty and territorial integrity of Syria as well as the national security of neighboring countries.”
But support for the “security of neighboring countries,” in other words Turkey, does not mean that if Turkish and American forces clash east of the Euphrates, Russia, Germany and France will side with Ankara.
Last Tuesday, Erdogan said: “We will soon crush the (YPG) terrorist organization with more comprehensive and effective operations. We have completed our preparations.” If this means a military operation east of the Euphrates like the ones in the Syrian cities of Al-Bab or Afrin, the risks will be higher this time for two reasons.
Firstly, the YPG is better armed and trained than in the past. Secondly, the operations in Al-Bab and Afrin were carried out with tacit US consent, and there was no American military presence in these areas. There are now more than 20 US military bases and several thousand American troops in YPG-held territory, and there is no US consent this time.
On the contrary, the State Department’s spokesman said: “Unilateral military strikes into northeast Syria are of great concern to us because there may be American personnel in the vicinity.” One can only hope that Turkish decision-makers have thoroughly considered all the potential consequences of such an operation.
  • Yasar Yakis is a former foreign minister of Turkey and founding member of the ruling Justice and Development Party (AKP). Twitter: @yakis_yasar
Disclaimer: Views expressed by writers in this section are their own and do not necessarily reflect Arab News’ point-of-view.
http://www.arabnews.com/node/1399066

Editor’s Note: Οι Διαπιστώσεις Αυτής Της Εβδομάδας

Από
anixneuseis
-
1
Posted on  


Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν
Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας 

Παρατηρώντας όλα όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας όσον αφορά το Αιγαίο και τα κοιτάσματα του ακολουθούν μερικές διαπιστώσεις.

1. Η Τουρκία έμεινε εκτός νυμφώνα ουσιαστικά στην Κύπρο. Έχει αποκλειστεί από την περιοχή της Κύπρου, αφού τόσο οι ασκήσεις των Ισραηλινών Ειδικών Δυνάμεων όσο και η πλεύση πολεμικών πλοίων των ΗΠΑ στα ύδατα της νήσου, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Φαρδιά πλατιά η σφραγίδα της ΕΧΧΟΝ και ΝΟBLE που σε κανένα σημείο δεν αφήνουν την Τουρκία να κάνει το οτιδήποτε, εκτός και αν θέλει να έρθει σε σύγκρουση με Ισραήλ και ΗΠΑ. Μάλιστα, οι δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων πώς οι πόροι εκεί θα μοιραστούν ισότιμα, αλλά όχι ισόποσα (ίδια ποσοστά), τελειώνει στο ξεκίνημα κάθε ενέργεια αντίδρασης από Ερντογάν.

2. Ακριβώς τώρα επειδή μένει εκτός ο Ερντογάν, η μόνη περίπτωση να βρει μερίδιο ενέργειας είναι στην περιοχή του ΝΑ Αιγαίου (περιοχή Δωδεκανήσων). Γι΄αυτό και η άκρατη επιθετικότητα του. Σε σημείο μάλιστα να έχει τονίσει πώς αν περάσει η ΑΟΖ ως ορισμός με Αλβανία, δεν μπορεί να γίνει αυτό και ανατολικά, παρά το γεγονός ότι είναι αποκλειστικό δικαίωμα μας (γι’ αυτό και ο Ράμα είναι προκλητικός, μην γελιέται κανείς. Οι ίδιοι Αλβανοί δημοσιογράφοι στα δικά τους ΜΜΕ λένε πώς είναι δάχτυλος Τουρκίας η στάση του). Φυσικά δεν μπορούμε και εμείς παντού να κάνουμε τα 6ΝΜ μεταφορά στα 12ΝΜ, γιατί γεωγραφικά θα μας βάλει εντός εδάφους της Τουρκίας. Αλλά αρκεί να γίνει για παράδειγμα σε περιοχή κοντά στα Δωδεκάνησα, όπου σε συνδυασμό με την συμφωνία με την Αίγυπτο, η Τουρκία πάλι μένει εκτός.

3. Σημασία έχει να δούμε και λίγο τις δράσεις της Ρωσίας, η οποία μέχρι στιγμής έχει μείνει σιωπηλή, αλλά γνωρίζει πώς αν τελειώσει η μοιρασιά του Αιγαίου (διότι περί αυτού πρόκειται), τότε οι μέρες εξάρτησης της ΕΕ από την Ρωσία για ενέργεια είναι πολύ λίγες και έτσι η Μόσχα θα βρεθεί τελείως απομονωμένη και πιεσμένη. Προσωπικά, αναμένω δράσεις της, αλλά δεν μπορεί ουδείς να ξέρει ποιες θα είναι αυτές.

4. Η θλιβερότερη διαπίστωση είναι πώς η σημερινή κυβέρνηση είναι απλά ανίκανη και ΕΘΝΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ (το αναφέρω από το 2014) καθώς δεν μπορεί να διαχειριστεί σοβαρές καταστάσεις, ενώ τα πάντα περνούν από το μικροκομματικό συμφέρον κάποιων καφενόβιων ιντριγκαδόρων της πλάκας που ζούνε ακόμα στην εποχή της ΕΣΣΔ. Ο προβληματισμός φυσικά συνεχίζεται, καθώς και οι επερχόμενοι δεν έχουν ολοκληρωμένο πλάνο παρά ευχολόγια (το γράφω έχοντας διαβάσει το πρόγραμμα/προτάσεις τους) βασιζόμενοι στο πώς θα αρπάξουν ψήφους και όχι στο πώς θα διαχειριστούν κάτι που ήδη είναι στην εξώπορτα μας.

5. Για την πΓΔΜ δεν έχω επί της ουσίας να αναφέρω πολλά. Μιλώντας με ένα νομικό που ασχολείται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ με τέτοιες συμφωνίες και συμβάσεις (διμερείς/τριμερείς) βασισμένες στο διεθνές δίκαιο, μου είπε κοφτά, πώς αν η Ελλάδα θέλει, μπορεί και τώρα να ακυρώσει την συμφωνία μονομερώς διότι η απέναντι πλευρά κινείται χωρίς να τηρεί σχεδόν καμία από τις προϋποθέσεις. Ή κατά ελάχιστο τουλάχιστον να ασκήσει τέτοιες πιέσεις, που η συμφωνία να καταρρεύσει εκ των έσω της πΓΔΜ. Φυσικά, αυτό, η σημερινή κυβέρνηση δεν θα το κάνει καθώς αποτελεί «πολιτική κληρονομιά» για την ίδια. Χώρια οι πιέσεις από έξω που θέλουν την πΓΔΜ στον ενεργειακό χάρτη ακόμα και αν ονομαστεί Λιλιπούπολη ως χώρα.

Τελευταίο αφήνω το γεγονός πώς αυτά όλα είναι η αρχή του τέλους. Δυστυχώς για εμάς, από τις ανοησίες του ΓΑΠ για το ότι τα κοιτάσματα δεν υπάρχουν στο Αιγαίο (2010) μέχρι και σήμερα που «η θάλασσα δεν έχει σύνορα», ουδείς ασχολήθηκε πραγματικά με τα εθνικά θέματα που ΠΡΟΕΧΟΥΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ. Και το τελευταίο το αναφέρω προς τους αγαπητούς «άσχετους» που θεωρούν πώς τα χρήματα προσφέρουν ασφάλεια. Προφανώς αυτό δεν το συμμερίζονται οι μεγάλοι παίκτες, καθώς όποια συμφωνία έγινε υπέρ τους, έγινε με την ισχύ των όπλων (Κριμαία, Β.Κορέα, Ιράν, κ.α. με Ρωσία και ΗΠΑ αντίστοιχα).

Καλημέρα και ξεκινάει μια πολύ ενδιαφέρουσα (άρα και επικίνδυνη) εβδομάδα , με αποκορύφωση την έμμεση ψηφοφορία στις ΗΠΑ για τις ενδιάμεσες εκλογές δυο χρόνια μετά την εκλογή Τράμπ.

Editor’s note: Οι διαπιστώσεις αυτής της εβδομάδας

1...2,7482,7492,750...3,032Σελίδα 2,749 από 3,032