Αρχική Blog Σελίδα 2750

ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ: Αντίδραση των λαών στην πολιτισμική τους αλλοίωση

Από
anixneuseis
-
0

της  Caroline Galactéros*

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ε.Δ.ΝΙΑΝΙΟΣ

[Η κορυφαία Γαλλίδα αναλύτρια Καρολίν Γαλακτερός εκφράζει τις ανησυχίες της για την άνοδο του λαϊκισμού στην Ευρώπη, αλλά παράλληλα ανατρέχει στις αιτίες του, που δεν είναι άλλες από το μέγα χάσμα ανάμεσα στις κυβερνώσες – στην υπηρεσία της παγκοσμιοποίησης – ελίτ και τους λαούς, οι οποίοι αρνούνται να γίνουν πληθυσμοί και εδάφη και επιμένουν ότι έχουν πολιτισμικές ρίζες και συνιστούν Εθνη. Θεωρεί δηλαδή το μεταναστευτικό το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της Ευρώπης. Προτείνει επίσης την οικονομική αυτονόμηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, θεωρεί τον ευρωπαϊκό αντιρωσισμό παιδική αρρώστια και βλέπει μια αμερικανοκινεζική μέγγενη να περισφίγγει την Ευρώπη…Ε.Δ.Ν.] 

Η καταγγελία ενός παγκόσμιου λαϊκιστικού κύματος, ένδειξη δήθεν του  αυξανόμενου κινδύνου και της έλευσης μιας νέας «μαύρης πανούκλας» που θα πρέπει να χτυπήσουν οι φιλελεύθερες και προοδευτικές δημοκρατίες της Ευρώπης, αλλά και η αμερικανική, η βραζιλιάνικη ή η φιλιππινέζικη, μαρτυρεί μια πολύ σοβαρή έλλειψη κατανόησης της ίδιας της αλήθειας της σύγχρονης δημοκρατικής έκφρασης σε πάρα πολλές περιοχές του κόσμου. Η λύση, μας λένε την υπονομεύει  σοβαρά;

Η Ευρώπη θα πρέπει να αντιμετωπίσει κατά προτεραιότητα το μεταναστευτικό σε συνάρτηση με τη συμβατότητα των δημοκρατικών και πολιτιστικών αξιών της με το Ισλάμ

“Θα τους αντιμετωπίσουμε” … ακολουθώντας την πολιτικάντικη φυγή προς τα μπρος και την τεχνοκρατική απόρριψη. Σωθήκαμε! Όλοι αυτοί οι μαθητευόμενοι δικτάτορες που, στην Ουγγαρία, την Πολωνία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Αυστρία, την Ιταλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις Φιλιππίνες και τώρα τη Βραζιλία εκτοπίζουν τα παραδοσιακά κόμματα είναι οι εχθροί μιας παρεξηγημένης «δημοκρατίας» και οι ψηφοφόροι τους ανυποψίαστα θύματα που δεν ξέρουν τι κάνουν ψηφίζοντάς τους.

Πόσο βολικά είναι αυτά! Διαγράφοντας μαγικά όλες τις αισχρότητες των συνήθως διεφθαρμένων ή δημαγωγών έκπτωτων κυβερνώντων, οι οποίοι το μόνο κοινό που έχουν μεταξύ τους είναι η αλαζονεία και η αναποτελεσματικότητα στη διαχείριση των χωρών τους, τους εξιδανικεύουμε και μάλιστα τους ταυτίζουμε με αυτή, θεωρώντας τους άσπιλους και προπαντός «από την καλή πλευρά», αυτή του κατευναστικού ουμανισμού, του συναινετικού σκοπού των Κρατών, των Εθνών και των συνόρων, της αχαλίνωτης κοινωνικής προόδου, της αποδοχής μιας εθνικής και θρησκευτικής ποικιλομορφίας της οποίας θέλουμε να αγνοούμε την αποσταθεροποιητική βαρύτητα.

Τι είναι ο λαϊκισμός;

Τι είναι ο λαϊκισμός; Η οπισθοδρομική σύσπαση των αμόρφωτων και σε ανασφάλεια μαζών μπροστά σε μια αφηνιασμένη παγκοσμιοποίηση που τις αντιμετωπίζει ως αριθμούς και σύνολα, οι οποίες πρέπει να σιωπούν με την εξασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου ζωής; Ή μάλλον το θλιβερό και όλο και πιο επίμονο άσμα μιας αισθητής εγκατάλειψης και μιας άρνησης της προοδευτικής καταβαράθρωσης αυτού που δημιούργησε την πλούσια ποικιλομορφία των εθνών, το ιδιαίτερο και αναλλοίωτο πολιτιστικό και πολιτικό τους στίγμα; Δυσφημώντας αυτή την πετυχημένη ελαστικότητα πυροβολούμε τα πόδια μας. Το ίδιο το αμερικανικό melting-pot έχει δυσχέρειες.

Η Αμερική, μας λένε, βρίσκεται σε έναν ψυχρό εμφύλιο πόλεμο … Αλλά το πρόβλημα των Αμερικανών Δημοκρατικών στις τελευταίες προεδρικές εκλογές – και μία από τις αιτίες της ήττας της Χίλαρι Κλίντον – ήταν ότι πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να κερδίσουν στοιχηματίζοντας στον κοινοτισμό και στην καταστροφική κατάτμηση του εκλογικού σώματος χωρίς να αντιλαμβάνονται την ανάγκη του για συσπείρωση. Ο Τραμπ, ανεξάρτητα από τις ατέλειες και τα ελαττώματά του, έχει ενσωματώσει αυτή την ανάγκη για συνοχή, για συλλογικό πεπρωμένο. Αυτή είναι όλη η μεγαλοφυία του “Make America great again“. Δεν περνάνε οι συνεχείς κατηγορίες των αντιπάλων του ότι διαιρεί τη χώρα. Εκδηλώνει βίαια την έλλειψη συλλογικής πνοής και δεν βάζει τη σκόνη κάτω από το χαλί αρκούμενος σε κενές μεγαλοστομίες. Και έπειτα, στην αμερικανική περίπτωση, υπάρχει ακόμα μια ασπίδα προστασίας: η πεποίθηση για μια «αυτοκρατορική» αποστολή και το διάχυτο συναίσθημα της μετοχής σε ένα μεγάλο έθνος, που είναι πάντα πολύ ζωντανά στον πληθυσμό, ενώ σε μας καταρρέουν κάτω από τις αναστολές και τη μεταμέλεια ακόμα και εκείνων που όφειλαν να τα υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια.

Αλλά αυτές οι οργισμένες επωδοί εναντίον του «λαϊκιστικού» κινδύνου και η μαχητική επανεπιβεβαίωση του «no pasaran» κατά των «δημοκρατικών και ρεπουμπλικανικών αξιών» είναι άνευ αντικειμένου και αναποτελεσματικές. Και μάλιστα αντιπαραγωγικές. Πρώτον, επειδή οι λέξεις δεν συνοδεύονται από δράση. Σύγχυση ιδιαίτερα έντονη στις γαλλικές ελίτ. Δεύτερον, επειδή ο φόβος δεν αποτρέπει τον κίνδυνο. Επικίνδυνες είναι η άρνηση της πραγματικότητας, η άγνοια και η τύφλωση και όχι οι βεβαρημένες εκλογικές και πολιτικές πραγματικότητες που οι δημαγωγοί –  Κασσάνδρες ισχυρίζονται ότι εξορκίζουν. Οι λαοί μιλάνε, και μάλιστα οι λαοί κραυγάζουν ακόμα και τώρα, και αυτό είναι απόδειξη δημοκρατικής ζωτικότητας, ενστίκτου επιβίωσης.

Μπολσονάρο, ακροδεξιός νικητής των πρόσφατων εκλογών στη Βραζιλία. Με δημαγωγούς δεν αντιμετωπίζεται η άνοδος των λαϊκιστών

Εκφράζουν τις αγωνίες τους για την ταυτότητα, την «πολιτιστική ανασφάλειά» τους καθώς και την οικονομική τους, αλλά κυρίως την άρνησή τους να καταφύγουν στην αδιαφορία και την περιφρόνηση ενώ έχουμε μαρτυρίες της λογικής τους και συχνά της διορατικότητάς τους. Δεν υποστηρίζουν πλέον την αμέλεια αυτών που ισχυρίζονται ότι τους διοικούν και λένε ότι τους καταλαβαίνουν. Έτσι, ψηφίζουν με βάση το προσωπικό τους συμφέρον (όπως στη Γαλλία), ή ακούνε καθημερινά φωνές που τους υπόσχονται λύσεις όσο ριζοσπαστικές και απλοϊκές και αν είναι, αυτές που τα κάνουν θάλασσα και προσεγγίζουν θέματα ταμπού και δυσάρεστα, για πολύ καιρό παραμελημένα από τα παραδοσιακά κόμματα.

Επειδή θέλουν οι πολιτικοί τους να προσγειωθούν, να εκτιμήσουν τη βαρύτητα πλανητικών φαινομένων που απειλούν την πάντα ζωντανή μετοχή σε έθνη … σε κίνδυνο. Θα ήθελαν πολύ, τι σκάνδαλο, να δουν να εμφανίζονται ηγέτες … προικισμένοι με ηγετικά προσόντα, όραμα, επιθυμία να τους προστατεύσουν από την πολιτιστική ανασφάλεια αλλά και από την ανασφάλεια νέτα σκέτα.

Τι σημαίνει κυβερνώ

Υπερβολές; Όχι, απλά πασιφανή πράγματα που ενοχλούν τους ουτοπικούς και τους πολιτικάντηδες, οι οποίοι έχουν από καιρό απεμπολήσει τις ευθύνες τους και έχουν ξεχάσει τι σημαίνει κυβερνώ σε μια δημοκρατία: ακούω, κατανοώ, εκπροσωπώ και εξυπηρετώ τα συμφέροντα του λαού των εκλογέων που μου έχουν μεταβιβάσει την κυριαρχία τους. Υπηρετώ, σημαίνει πρώτα απ’ όλα ξεχνώ εντελώς τον εαυτό μου, σκέφτομαι πέρα από το εγώ μου και ενεργώ με απόλυτη αφοσίωση. Βλέπω μακριά και σκέφτομαι ελεύθερα. Τολμώ να αποφασίζω και να αντιμετωπίζω την άμεση λαϊκή δυσαρέσκεια από αναγκαίες αποφάσεις. Πείθω. Προστατεύω όσους με εμπιστεύτηκαν. Τους λέω την αλήθεια.

Κατανοώ την πολυπλοκότητα των πλανητικών αλλαγών, είτε είναι δημογραφικές, οικονομικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές, είτε περιβαλλοντικές. Εκτιμώ τη γεωπολιτική τους σημασία και την πιθανή εξέλιξη του συσχετισμού δυνάμεων, με τις οποίες πρέπει να υπερασπίσουμε το εθνικό συμφέρον. Και τελικά να κατορθώσω να συνδυάσω τη διατήρηση των πολιτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς να αφήσω την εθνική κοινότητα να διασπαστεί γύρω από διεκδικητικές συντεχνίες, που παραπλανητικά, εξατομικεύουν τον δημόσιο χώρο και τον εκθέτουν σε όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές ενορχηστρώσεις.

 Κυβερνώ σημαίνει λοιπόν ότι βρίσκω τη λεπτή αλχημεία μεταξύ του οικονομικού φιλελευθερισμού, της ήπιας προοδευτικότητας και ενός συγκεκριμένου κοινωνικού συντηρητισμού γύρω από τις έννοιες του δεσμού, της οικογένειας και της πατρίδας. Δεν πρέπει να θέλουμε να συμμετέχουμε, απλώς για να “είμαστε με τη μόδα”, στις φαντασιώσεις του μετανθρωπισμού και τις ανθρωπολογικές ρήξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη, κυνικά παρουσιαζόμενες ως φορείς της ανθρώπινης προόδου, στην πραγματικότητα επιταχυντή της ακόρεστης ικανοποίησης της πανίσχυρης επιθυμίας των ατόμων. Αυτή η επιθυμία, η οποία είναι μια τυραννία, η οποία ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά της, την οικογένεια, την Ιστορία, την πατρότητα, την ίδια την καρδιά της ανθρωπιάς του ανθρώπου. Προφανώς, όλα αυτά είναι δύσκολα, αμφίβολα, άχαρα. Είναι πιο εύκολο να ασκούμε παράφορα τη μέθοδο Coué [της αυθυποβολής] και να λειτουργούμε τους ανεμόμυλους στιγματίζοντας τις αναθυμιάσεις του “φασισμού” αντί να αντιμετωπίζουμε επιτέλους τα προβλήματα.

Μεταναστευτικό και Ισλάμ

Στην Ευρώπη, το πρώτο που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι το μεταναστευτικό ζήτημα, διότι είναι η πηγή της αυξανόμενης αίσθησης πολιτιστικής ανασφάλειας. Η απόφαση της Aγγελα Μέρκελ το καλοκαίρι του 2015 της κοστίζει τη δημοτικότητά της, αλλά πρωτίστως δημιούργησε μια τεράστια ανησυχία σε ολόκληρη την ήπειρο. Πρόκειται για μεγάλο στρατηγικό λάθος. Η έλευση υπερδεξιών πολιτικών σχηματισμών συνδέεται άμεσα με αυτή την τελείως ανεδαφική εξωφρενική αφέλεια. Δεύτερον, πρέπει να τολμήσουμε να ασχοληθούμε ανυποχώρητα με το εκρηκτικό ζήτημα της σχέσης μεταξύ του Ισλάμ και του ιστορικού, πολιτιστικού και θρησκευτικού βάθρου της Ευρώπης και των συνθηκών και αναλογιών της συμβατότητάς τους στην πράξη.

Οικονομική αυτονόμηση της Ευρώπης

Κατόπιν είναι οι συνθήκες της οικονομικής αυτονόμησης της Ευρώπης, η οποία περνάει από μια αντιπαράθεση με την αμερικανική απαίτηση να αποφασίζει το επίπεδο ευημερίας των ευρωπαϊκών οικονομιών, καθώς και την ενεργειακή ανεξαρτησία τους μέσω της επιβολής της λεόντειας νομικής εξωεδαφικότητας  που έγινε καθαρό και απλό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Η αμερικανοκινεζική μέγγενη

Είναι τελικά να αποφασίσουμε την έξοδο μας από τη στρατηγική παιδική ηλικία, να επανεξετάσουμε τη σχέση μας με τον μεγάλο μας Ρώσο γείτονα και να οικοδομήσουμε μια αυτόνομη ευρωπαϊκή άμυνα, που να μας επιτρέπει μια γεωπολιτική επιβεβαίωση που έγινε επιτακτική ανάγκη για να ξεφύγουμε από την αμερικανο-κινεζική τανάλια που σφίγγει αργά αλλά σίγουρα τη μικροψυχία μας.

Η δημαγωγία είναι λοιπόν, εκ των πραγμάτων, το αντίθετο του λαϊκισμού τον οποίο πρέπει να σταματήσουμε να δαιμονοποιούμε. Η δημαγωγία βρίσκεται από την πλευρά των ελίτ των οποίων η αδιαφορία για τους φόβους και τη λογική του λαού είναι τόσο ισχυρή ώστε αισθητοποιείται ως εκκωφαντική σιωπή και οδηγεί στο «παραίτηση» που βλέπουμε να ενεργοποιείται παντού. Εξουσία δεν σημαίνει αυταρχισμός. Ακούω τους λαούς δεν είναι δημαγωγία. Κατανοώ την ανάγκη τους για ηγεσία και ασφάλεια δεν συνιστά απειλή για τις ελευθερίες μας, είναι για να τις διαφυλάξουμε και ότι αρνούμαστε να αφεθούμε να μας αφανίσει σιωπηλά ο κοινοτισμός που θα ολοκληρώσει τον κατακερματισμό και στη συνέχεια θα σκοτώσει τη δημοκρατία μας.

Φτάνουν τα λόγια, ας πάψουμε να περηφανευόμαστε για τις αναπαυτικές φαντασιώσεις μας. Η αδιαφορία των μεγάλων κυβερνητικών κομμάτων και της ευρωπαϊκής υπερδομής για τους λαϊκούς φόβους είναι αυτοκτονική. Η δημοκρατία δεν είναι ένα ολοκληρωμένο μπρούτζινο άγαλμα απόλυτης καθαρότητας. Είναι μια εύθραυστη και χαλαρή ισορροπία, η οποία πρέπει να σταθεροποιείται συνεχώς προσαρμόζοντάς την στις απειλές που δέχεται.  Και σίγουρα δεν είναι απειλή το ένστικτο επιβίωσης των λαών που εκφράζεται νευρικά στις κάλπες.

Δημοκρατία και ευρωπαϊκή ταυτότητα

Η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία πρέπει να ξανασκεφτεί τον εαυτό της, να τολμήσει να αναρωτηθεί για τα θεμέλια της και τις συνθήκες διασφάλισής της, την ενίσχυσή της, οι οποίες περνάνε κυρίως από τα φρένα στην υπερβολική παγκοσμιοποίηση, η οποία υποβάθμισε και αποδυνάμωσε τις μεσαίες τάξεις, καθιστώντας τις ευάλωτες σε εξτρεμιστικές ομιλίες. Πρέπει να επανεξετάσει τη σχέση της με τον λαό, αλλά και τις έννοιες του ορίου, των συνόρων, των δικαιωμάτων και των καθηκόντων. Για μια γενιά τώρα, έχει γίνει το χωνευτήριο ενός κοινοτισμού που τη διαλύει και έχει, εν ονόματι της ανοχής και της ανθρώπινης προόδου, υποτιμήσει εντελώς τους πολιτικούς κινδύνους του και την εσωτερική επιρροή, κυρίως στον τομέα της ασφάλειας, των μακρινών και παγκόσμιων προβληματικών  γεωπολιτικών.

Αν συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι αρνούμενοι τον κίνδυνο αυτός θα εξαφανιστεί, θα βιώσουμε και ένα μπούμερανγκ που δύσκολα θα ελέγξουμε. Γιατί ο κίνδυνος βρίσκεται στην έλευση, μέσω των εκλογών, εξτρεμιστικών και δημαγωγικών κομμάτων των οποίων ο λόγος καθησυχάζει αλλά τα οποία έχουν μόνο εξωφρενικές λύσεις. Καρπώνονται τα ένστικτα της αναδίπλωσης και της αυτοαπομόνωσης ευάλωτων πληθυσμών. Επομένως, το επείγον είναι τα ευρωπαϊκά κόμματα τα λεγόμενα κυβερνητικά να επανασυνδεθούν σε επίπεδο συνείδησης και σαφήνειας με τους λαούς και να ακούσουν τους φόβους τους χωρίς να τους περιφρονούν.

Επειδή ολόκληρη η Ευρώπη, βυθισμένη σε ένα ανησυχητικό διεθνές περιβάλλον που δεν, ή τόσο άσχημα, καταλαβαίνει, κολλημένη σε έναν εντελώς ξεπερασμένο ιδεαλισμό, φαίνεται να τρέχει απερίσκεπτα προς την καταβαράθρωσή της. Πρέπει λοιπόν να επαναπροσδιορίσουμε την ευρωπαϊκή ταυτότητα σπάζοντας τα ταμπού και αρνούμενοι το άνοιγμα του συνόλου μας σε όλους τους ανέμους, διότι συνεχίζονται πολιτικές και ομολογιακές επιθέσεις που βασίζονται στην έλλειψη σαφήνειας εκ μέρους μας και στην υπερβολική διάθεση μας για μετάνοια.

Συρία και Σαουδική Αραβία

Στη στρατηγική, συμβαίνει το ίδιο. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να βγούμε από την αδυναμία και να σταματήσουμε να ευτελίζουμε την έννοια της κυριαρχίας και επί τέλους να την ασκούμε. Αυτό ισχύει προφανώς για την Ευρώπη, αλλά από καιρό και για τη Γαλλία. Για να πάρουμε μόνο ένα παράδειγμα, αυτό το τόσο θλιβερό της Συρίας, ποιο είναι το συμφέρον του

‘’Η Γαλλία δεν μπορεί να πολεμάει εναντίον κοσμικών κρατών και να στηρίζει ισλαμιστές…’’

 

Παρισιού σήμερα να επιμένει στην υπεράσπιση του ανυπεράσπιστου; Η Γαλλία δεν μπορεί να είναι ο νεκροθάφτης κοσμικών κρατών. Αφού κατόρθωσε θαυματουργώς να μη συμμετάσχει στην καταστροφή του Ιράκ, παραπλανήθηκε σε μια επιχείρηση περιφερειακής αποσταθεροποίησης στη Λιβύη και τη Συρία, εντελώς αντίθετα προς τα εθνικά της συμφέροντα και πρέπει το γρηγορότερο να διαχωρίσει τη θέση της.

Ούτε μπορεί να συνεχίσει, για μερικά δισεκατομμύρια οφειλόμενα πάντα, να στηρίζει ακόμη και με μισόλογα, ένα σαουδαραβικό καθεστώς του οποίου η μεσαιωνική πραγματικότητα, χιλιάδες λεύγες μακριά από κάθε νεωτερικότητα ή προοδευτικότητα, εκδηλώνεται απερίφραστα, καθιστώντας ακόμα πιο απρεπή την αμήχανη αγανάκτηση των κυνικών υποστηρικτών του. Η Γαλλία πρέπει να είναι φορέας ειρήνης. Της συγκεκριμένης ειρήνης, της ειρήνης μέσα από την αναγνώριση της επιβίωσης ενός κράτους, της Συρίας, που δεν αφέθηκε να την νικήσουν. Συνάπτω ειρήνη σημαίνει κατά πρώτον αναγνωρίζω τα λάθη κρίσεως, τις λανθασμένες πολιτικές επιλογές και συμμετέχω σε μια εποικοδομητική διαδικασία που διαφυλάσσει τα συμφέροντα και τις αξίες μας, μακριά από γελοίες δαιμονοποιήσεις που ικανοποιούν μόνο μια ομάδα λεπτεπίλεπτων διανοουμένων, στους οποίους θα μπορούσαμε επίσης να συστήσουμε μια πρακτική άσκηση in situ, στο Ιντίλμπ παράδειγμα, για να ανοίξουν επιτέλους τα μάτια και να καταλάβουμε ότι το μαρτύριο του συριακού λαού κράτησε αρκετά και τίποτε δεν το δικαιολογεί πια.

Διάλυση των Εθνών

Το να αρνούμαστε την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από γελοίο: είναι τραγικό. Οι ηγέτες μας πρέπει τελικά να ακούσουν τους εντολείς τους, να αναγνωρίσουν την ανικανότητα τους στην ασφάλεια, τις διπλωματικές ασυνέπειες των οποίων τα αιματηρά αποτελέσματα γίνονται αντιληπτά στην εθνική επικράτεια, να σταματήσουν να τροφοδοτούν τον κοινοτισμό προωθώντας την έκφραση συντεχνειακών συμφερόντων και των εξαρτήσεων που καταστρέφουν την εθνική συνοχή όπως είναι η προαιώνια εδραίωση της γαλλικής ταυτότητας σε ένα Ιουδαϊκο-χριστιανικό και ανθρωπιστικό βάθρο.

 Αυτά δεν σχετίζονται με τη θρησκευτική αδιαλλαξία, έχουν σχέση μόνο  με την άρνηση να δούμε να μας υπαγορεύονται έξωθεν ‘’κανόνες’’ θρησκευτικοί, πολιτιστικοί ή πολιτικοί «ταυτοτικής» έκφρασης άσχετοι με τη δημοκρατία, τον κοσμικό χαρακτήρα, την ιστορία, τις γαλλικές αξίες και τον γαλλικό νόμο. Η κλαγγή του κόσμου πρέπει να μας φωτίσει. Οι λαοί δεν κάνουν λάθος επειδή είναι λαοί. Απλώς αρνούνται να είναι “πληθυσμοί” και “εδάφη” που τους διαχειρίζονται ως απλά εναλλάξιμες στατιστικές πραγματικότητες.

Ο πραγματισμός είναι ουσιαστικά ειλικρίνεια, είναι το θάρρος επανασύνδεσης με την πραγματικότητα, εδώ και εκεί, ακόμα κι αν μας δυσαρεστεί ή προσκρούουμε σ’ αυτήν. Πρέπει να βρούμε τη συνοχή μας όπως υιοθετούμε μια θρησκεία για να εξορκίσουμε τον πραγματικό κίνδυνο: τη διάλυση των εθνών κάτω από τα συνδυασμένα χτυπήματα του υπερατομικισμού και του κοινοτισμού. Να επανασυμφιλιώσουμε την πρόοδο και την τάξη, να παύσουμε να συγχέουμε αρχή και αυταρχισμό. Να σκεφτούμε και πάλι τον συντηρητισμό, ο οποίος δεν είναι παλινδρόμηση, αλλά σημάδι ταπείνωσης και ορίων που τίθενται στην ναρκισσιστική ύβρη του ανθρώπου, γαλβανισμένη σήμερα από τις τεχνολογικές αυταπάτες. Να κάνουμε δύσκολες επιλογές που θα μας σώσουν, θα σώσουν την αξιοπιστία μας και την ηθική μας υπεροχή. Το φως είναι στο τέλος της διαδρομής αυτής της οδυνηρής αλλαγής της γλώσσας. Όπως και η δημοτικότητα, για εκείνον που θα μπορέσει να πείσει το λαό του. Πρέπει να σπάσουμε το απόστημα τώρα.

*Η Καρολίν Γαλακτερός είναι απόστρατη συνταγματάρχης του γαλλικού στρατού, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών και συγγραφέας βιβλίων γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος. . Σήμερα διδάσκει στη Σχολή Πολέμου και διευθύνει τη δεξαμενή σκέψης GeoPragma που ασχολείται με τη ρεαλιστική γεωπολιτική.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2018/11/02/31001-20181102ARTFIG00299-caroline-galacteros-le-populisme-exprime-l-instinct-de-survie-des-peuples.php

Poroshenko Says Turkey Not To Stay Silent Over Situation In Azov Sea

Από
anixneuseis
-
0

 Umer Jamshaid  1 day ago  Sun 04th November 2018 | 12:22 AM

Ukrainian President Petro Poroshenko said on Saturday that Turkey would not remain indifferent to the settlement of the situation in the Azov Sea.

KIEV (UrduPoint News / Sputnik – 04th November, 2018) Ukrainian President Petro Poroshenko said on Saturday that Turkey would not remain indifferent to the settlement of the situation in the Azov Sea.

Poroshenko and a number of senior Ukrainian officials are currently on a two-day visit to Turkey.

“Turkey’s assurance that it will not remain indifferent to the issue of Russia‘s ‘creeping aggression’ in the Sea of Azov is important to us, we have also agreed to coordinate our actions on the issue of violation of human rights in Crimea,” Poroshenko said at a press conference after a meeting with Turkish President Recep Tayyip Erdogan aired by the Ukrainian tv channels.

The sides also reaffirmed their intention to work together to resolve these issues, “including within international organizations, in particular the United Nations,” the Ukrainian president added.

Tensions in the Sea of Azov rose earlier this year after Ukraine detained two Russian ships for sailing in Crimean waters. Russia described Kiev‘s move as “maritime terrorism” and ramped up patrols off its Azov coast, leading to Kiev accusing Moscow of illegal inspection of vessels from Ukraine.

The Crimean border protection department of the Russian Federal Security Service (FSB) has said that inspections were conducted in accordance with international law of the sea.

https://www.urdupoint.com/en/world/poroshenko-says-turkey-not-to-stay-silent-ove-472317.html

Από τη φοβική διπλωματία στον διπλωματικό μπιζιμποντισμό

Από
anixneuseis
-
0

Βενιαμίν Καρακωστάνογλου
Βενιαμίν Καρακωστάνογλου slpress.gr

Ο παραιτηθείς πρώην υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς φαίνεται ότι, εκτός από το θέμα των Σκοπίων και τα ελληνοαλβανικά, δεν παρέλειψε να επιχειρήσει να «αποτελματώσει» και μείζονα θέματα που αφορούν την θαλάσσια κυριαρχία της χώρας μας. Σε δηλώσεις του, λοιπόν, μετά την αποχώρησή του από το τιμόνι της ελληνικής διπλωματίας, αποκάλυψε, με επιγραμματικό τρόπο, ότι έχουν προετοιμασθεί Προεδρικά Διατάγματα για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ξεκινώντας από το Ιόνιο (μέχρι τα Αντικύθηρα), καθώς και στη χάραξη ευθειών γραμμών βάσης και στο «κλείσιμο» των κόλπων (προφανώς με βάση το διεθνώς ισχύον όριο των 24 ναυτικών μιλίων και όχι των 10 ναυτικών μιλίων που εφαρμόζει μέχρι σήμερα η Ελλάδα).

Μέχρι πρόσφατα (με φωτεινές εξαιρέσεις βέβαια) η ελληνική διπλωματία ήταν ιδιαίτερα συντηρητική, δεν ελάμβανε πρωτοβουλίες στα εθνικά ζητήματα. Αυτό επέτρεπε στους Τούρκους, που συνήθως εμφανίζονται ως διεκδικητές απέναντί μας, να κάνουν εκείνοι κινήσεις, στις οποίες εμείς απαντούμε αντανακλαστικά. Έτσι, χαρακτηριστικά αναφέρω:

Πρώτον, τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν από σχεδόν 140 κράτη, ενώ εμείς συνεχίζαμε να διαπραγματευόμαστε μαζί τους επί 22 χρόνια, και να μην αντιδρούμε σ’ αυτήν την κακόπιστη συμπεριφορά, όπως άλλωστε και στον συνεχιζόμενο (ψευδο)αλυτρωτισμό! Αυτό γινόταν από το 1995 μέχρι το 2017, με εξαίρεση το 2008 και την τότε παρεμπόδιση της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Εν τω μεταξύ οι Σκοπιανοί επί μία δεκαετία είχαν υιοθετήσει και την επιθετική πολιτική του «εξαρχαϊσμού» του Γκρούεφσκι, διεκδικώντας και την κλασική μακεδονική περίοδο!

Δεύτερον, η Ελλάδα συνήψε με την Αλβανία το 2009 διμερή συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών στο Βόρειο Ιόνιο (αφού νωρίτερα συναινέσαμε για να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ το 2008). Τη Συμφωνία αυτή οι Αλβανοί την «πάγωσαν» έκτοτε και μέχρι σήμερα, επικαλούμενοι διάφορους αβάσιμους λόγους, μέσω αποφάσεως του Συνταγματικού τους Δικαστηρίου! Και βέβαια, οι εκεί Έλληνες Βορειοηπειρώτες μειονοτικοί υφίστανται περιουσιακές και προσωπικές διώξεις, ενώ τα οστά των πεσόντων στρατιωτικών μας στον πόλεμο του 1940 παρέμεναν άταφα. Η εκφοβιστική εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου.

Διάλογος για το Αιγαίο;

Τρίτον, με την Τουρκία συνεχίζεται ο, υποτιθέμενος, «παραγωγικός», διερευνητικός διάλογος για το Αιγαίο (θαλάσσιες διαφορές και λοιπά συναφή θέματα), ενώ εκείνη διευρύνει συνεχώς και έμπρακτα τις διεκδικήσεις της. Παραταύτα εμείς συνεχίζουμε αυτόν τον προσχηματικό διάλογο, για τον οποίο κάποιοι, που λένε ότι γνωρίζουν, μας διαβεβαιώνουν ότι έχει σημειώσει «πρόοδο».

Από το 2000 μέχρι σήμερα (2018) διεξάγεται διάλογος, ενώ ο αντίπαλος (συνομιλητής!) υπερεξοπλίζεται, παραβιάζει την χωρική θάλασσα και τον εναέριο χώρο μας, προβαίνει σε έρευνες και οσονούπω θα προβεί σε γεωτρήσεις μονομερώς, σε περιοχές που (ορθά) εμείς θεωρούμε ότι εμπίπτουν στα όρια της ελληνικής (ή και κυπριακής) υφαλοκρηπίδας / ΑΟΖ.

Η Τουρκία δεσμεύει τεράστιες περιοχές του Αιγαίου και όχι μόνο, για πολλούς μήνες (ίσως ολόκληρο χρόνο) και διεκδικεί 18, 24, 100 ή και 1.000 ελληνικές κατοικημένες νησίδες και βραχονησίδες! Και η κοινή Επιτροπή λέει ότι συζητάει…! Ενώ ως χώρα παραμένουμε η τελευταία (κυριολεκτικά) από τις 149 παράκτιες χώρες της υφηλίου όσον αφορά την άσκηση των θαλασσίων δικαιωμάτων, όπως είναι η επέκταση της χωρικής θάλασσας στα 12 μίλια. Όχι επειδή δεν έχουμε (πληθωρικά μάλιστα!), αλλά επειδή δεν θέλουμε, ή δεν τολμάμε, επειδή η Τουρκία απειλεί και οι «σύμμαχοι» δεν μας στηρίζουν, ή το κάνουν μόνο θεωρητικά και με προϋποθέσεις! Και επειδή για κάποιους ειδήμονες στο εσωτερικό, δεν θέλουμε μπλεξίματα.

Τα αποτελέσματα της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Η «πρώτη φορά Αριστερά» Κυβέρνηση, λοιπόν, βρήκε αυτή την υπερβολικά αυτοσυγκρατημένη εξωτερική πολιτική, και με την γνωστή προχειρότητα, ιδεοληψίες και αλαζονεία της, αποφάσισε να την μετατρέψει σε «εργοτάξιο» δράσεων για fast track επίλυση όλων, ει δυνατόν, των ζητημάτων! Τα αποτελέσματα τα είδαμε:

  • Με την ενδοτική και ετεροβαρή εις βάρος μας Συμφωνία των Πρεσπών.
  • Με αντιφατικές πληροφορίες για τις θαλάσσιες ζώνες στο Ιόνιο και τα άλλα διμερή ζητήματα με την Αλβανία, που αναμένουμε να πληροφορηθούμε και να αξιολογήσουμε. Πάντως, φαίνεται ότι η υπάρξασα το 2009 συμφωνημένη οριοθέτηση πολλαπλών χρήσεων αλλάζει η ανατρέπεται. Αν αυτό συνεπάγεται εγκατάλειψη της επήρειας των εκεί μικρών νησιών μας, στις θαλάσσιες ζώνες, τότε θα είναι καταστροφικό, γιατί θα ενισχύσει τις τουρκικές θέσεις με ένα τοπικό προηγούμενο. Επίσης, δεν επιβάλαμε κυρώσεις για την αλβανική παρανομία της επί εννέα χρόνια μη επικύρωσης και μη υλοποίησης της υπογραφείσας Συμφωνίας (η Αλβανία υπέχει κανονικά διεθνή ευθύνη γι’ αυτό). Την επιβραβεύουμε επιπλέον! Και στο βάθος το (δήθεν) Τσάμικο θέμα!
  • Με την αιφνίδια πληροφορία, δοθείσα παρεμπιπτόντως δια στόματος του πρώην υπουργού Εξωτερικών, για τις νέες πρωτοβουλίες στο χώρο της θαλάσσιας κυριαρχίας της Ελλάδος (επέκταση της χωρικής θάλασσας στα 12 ναυτικά μίλια) μόνο στο Ιόνιο, με άτυπο και περιστασιακό τρόπο, χωρίς να έχουν ενημερωθεί τα κόμματα και η Βουλή.

Τι να προσέξουμε

Εδώ τίθενται πολλά και σοβαρά ζητήματα. Χωρίς να προβώ σε μία εκτενή ανάλυση του θέματος (που είναι τεράστιο) θα κάνω μία μόνο επισήμανση: Για να μην θεωρηθεί, εξ αντιδιαστολής, ότι η Ελλάδα αποδέχεται τους αβάσιμους τουρκικούς ισχυρισμούς περί «ειδικών περιστάσεων» στο Αιγαίο, λόγω της ύπαρξης των νησιών, θα πρέπει η χώρα μας να επεκτείνει με νόμο, συνολικά και ταυτόχρονα σε όλες τις παρακείμενες θάλασσές την χωρική της θάλασσα στα 12 ναυτικά μίλια.

Έτσι θα επιβεβαιωθεί αυτό που προβλέπει η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας (Άρθρο 121 §2) και ισχύει και εφαρμόζεται παγκοσμίως (άρα δεσμεύει ως Εθνικό Δίκαιο Γενικής Ισχύος και την Τουρκία), δηλαδή η ισοτιμία των θαλασσίων δικαιωμάτων των νησιών με αυτά των ηπειρωτικών εδαφών.

Στη συνέχεια, η χώρα μας μπορεί να παράσχει ιδιαίτερες διευκολύνσεις, μέσω θαλάσσιων διαδρόμων ή με το δικαίωμα του πλου διελεύσεως (όπου μπορεί να εφαρμοστεί), στο Αιγαίο, τόσο προς την Τουρκία, όσο και προς τα άλλα κράτη που πλοία τους πλέουν στην περιοχή. Το θέμα αυτό, όμως, χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης, στην οποία θα αφιερωθεί επόμενο άρθρο μας.

Από τη φοβική διπλωματία στον διπλωματικό μπιζιμποντισμό

Η Εκτέλεση Κωνσταντίνου Κατσίφα, ο Έντι Ράμα και η Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Ιωάννης Μπαλτζώης*

Άναυδος ο Ελληνικός λαός παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από το τραγικό και συνάμα εγκληματικό γεγονός της δολοφονίας του Έλληνα ομογενή Κώστα Κατσίφα, από τους Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου. Άναυδοι από το απίστευτο και απύθμενο θράσος, την ασέβεια και προσβολή ενός νεκρού  και τον  κυνισμό και βαρβαρότητα της  πολιτικής  ηγεσίας  της Αλβανίας. Άναυδοι επίσης από την ανεξήγητη στάση, συμπεριφορά, ατολμία  και μερική αφωνία της  Ελλάδος, σε βαθμό που όλοι μας να διερωτώμεθα τι συμβαίνει, τι κρύβεται από πίσω και γιατί αυτή η  συμπεριφορά και στάση, η οποία προφανώς δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και δίνει την εντύπωση φοβικού συνδρόμου, για μια υποδεέστερη οικονομικά και ασήμαντη στρατιωτικά ή ενδεχομένως ανικανότητας να διαχειριστούν θέματα εθνικού συμφέροντος.

Η Υψηλή Στρατηγική μιας χώρας προϋποθέτει την διάθεση και χρήση όλων των μέσων μιας κρατικής οντότητας, όπως η διπλωματία, η οικονομία η στρατιωτική ισχύς, οι συμμαχίες, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις (υβριδικός πόλεμος)  κλπ. Και αυτή είναι η ευθύνη, ενώπιον της ιστορίας,  των κυβερνώντων, που  επιβάλλει πολιτική δράση και η οποία τελικά συνιστά την πολιτική της εθνικής ασφάλειας. Και αναφερόμαστε σε όλα τα παραπάνω για να καταδείξουμε την ανεξήγητη προς το παρόν στάση της πατρίδας, για μια εγκληματική δραστηριότητα  κατά Έλληνα ομογενούς μας, που κατέχει και την Ελληνική υπηκοότητα, αλλά και την μετέπειτα ανεξήγητη, αναιδή και υπεροπτική συμπεριφορά της γειτονικής χώρας, από πού πηγάζει και γιατί συβαίνει. Η συμπεριφορά αυτή που απέχει από συμπεριφορά πολιτισμένης χώρας,  εκφράζεται από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες της (προφανώς με άνωθεν εντολές) με   άρνηση συνεργασίας στην διερεύνηση του τραγικού γεγονότος, με «εξαφάνιση» ενοχοποιητικών στοιχείων από τη σορό του θανόντος, με εκβιασμό της οικογένειας για μη προσφυγή της  σε δικαστήρια, με μεταφορά της σορού στα Τίρανα, αρνούμενοι να την παραδώσουν στους οικείους για την ταφή και πολλά άλλα που αποκαλύπτονται από την καθημερινή ενημέρωση των ΜΜΕ.

Δεν θα αναφερθούμε στην εξιστόρηση των γεγονότων, που εξελίχθηκαν στο  χωριό Βουλιαράτες, που κατοικείται πλήρως από Έλληνες ομογενείς μας (6 χιλιόμετρα από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα), ένα μαρτυρικό χωριό και συνάμα  συμβολικό, αφού στην περιοχή εκεί έγιναν  σφοδρότατες μάχες κατά τον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο του 1940, με εκατοντάδες νεκρούς εκατέρωθεν. Τα  ΜΜΕ μας ενημέρωσαν πλήρως για το τραγικό γεγονός, όπου ένας νεαρός Έλληνας ομογενής (και με Ελληνική υπηκοότητα) βρήκε τραγικό θάνατο, στην ουσία εκτελέστηκε εν ψυχρώ και μεθοδευμένα από τις ειδικές Aλβανικές δυνάμεις RENEA και αυτό θα διερευνήσουμε. Το “Ένοπλο Τμήμα Εξουδετέρωσης” γνωστό με το ακρωνύμιο RENEA είναι η αντιτρομοκρατική μονάδα της Αλβανικής Αστυνομίας και στην ουσία επιβεβαίωσε το όνομά της, καθόσον    παραπέμπει στο τελικό αποτέλεσμα της επιχείρησης που ανέλαβε και η οποία έφθασε στις Βουλιαράτες σε ελάχιστο χρόνο, λες και περίμενε τα γεγονότα και προφανώς έτσι έγινε. Προκαταβολικά να πούμε ότι η Μονάδα αυτή ελέγχεται κατευθείαν από τον πρωθυπουργό της χώρας, τον Έντι Ράμα, οπότε εδώ δημιουργούνται ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα, που θα προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε, όπως  γιατί εκτελέστηκε, ποιος έδωσε εντολή και τι σκοπό εξυπηρετούσε η εκτέλεσή του Κωνσταντίνου Κατσίφα.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι,  ότι η εντολή εκτέλεσης, δεν δόθηκε από τον τοπικό διοικητή της Μονάδος, ούτε από τον ανώτερο διοικητής της, ούτε από τον αρχηγό της Αλβανικής Αστυνομίας, αλλά ούτε και από τον Υπουργό εσωτερικών της Αλβανίας, όπου υπάγεται η Αλβανική Αστυνομία, γιατί απλά Υπουργός δεν υπήρχε εκείνη την ημέρα, καθόσον ο νέος υπουργός δεν είχε ορκιστεί ακόμη. Άρα ο μόνος που ήταν αρμόδιος να δώσει εντολή ήταν ο Αλβανός πρωθυπουργός. Και όπως ισχυρίζονται ανώτερα ομογενειακά στελέχη, καθώς και η οικογένεια του θανόντος, η εντολή ήλθε από πολύ ψηλά, από αυτόν που είχε την αρμοδιότητα. Το επόμενο ερώτημα είναι γιατί έγινε, ενώ θα μπορούσε άνετα να συλληφθεί, αφού τελικά ο Κατσίφας είχε εξαντλήσει τα πυρομαχικά του κυνηγητικού όπλου του και όχι πολεμικό τυφέκιο τύπου Καλάσνικοφ, όπως λανθασμένα αρχικά αναφέρθηκε. Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα θα αναφερθούμε σε κάποιο γεγονός, που φαινομενικά δεν έχει σύνδεση, στην ουσία είναι όμως  η εξήγηση της εκτέλεσης Κατσίφα. Την 18η Οκτωβρίου επισκέφτηκε τα Τίρανα  ο τούρκος υπουργός εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, για να τιμήσει την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους του (παραρτήματος) Πανεπιστήμιου της Νέας Υόρκης, που ήταν Eλληνικών συμφερόντων αλλά πέρασε τελικά στον έλεγχο του τούρκικου μέσου άσκησης soft power του Ιδρύματος “Maarif Foundation” . Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο τούρκος ΥΠΕΞ, ζήτησε από την κυβέρνηση Ράμα να μην προχωρήσει στην ολοκλήρωση της Συμφωνίας οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών με την Ελλάδα, καθόσον είναι γνωστό ότι  η Τουρκία επιχειρεί με κάθε μέσο  να τορπιλίσει κάθε Συμφωνία (με κάθε τρόπο) στην ευρύτερη περιοχή που θα υιοθετεί τις βασικές αρχές της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας  του Μοντέγκο Μπέι (UNCLOS) στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Έτσι ο Αλβανός πρωθυπουργός, που έχει  μέντορά του και είδωλό του τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τελικά αποδεικνύεται με την πολιτική του εχθρός της Ελληνο-Αλβανικής προσέγγισης και ο ίδιος συνειδητά μισέλληνας, έπρεπε να βρει τρόπο να τορπιλίσει την προσέγγιση των δύο χωρών και την επίλυση προβλημάτων που ταλανίζουν τις δύο χώρες επί δεκαετίες, για να εκτελέσει την εντολή του μεγάλου αδελφού, του μέντορά του, του προτύπου του. Ο τρόπος είναι γνωστός και χρησιμοποιείται αιώνες τώρα στην πολιτική. Εκμετάλλευση ενός τυχαίου γεγονότος, ή δημιουργία τέτοιου ή ακόμη καλύτερα μιας προβοκάτσιας. Και όπως φαίνεται το τραγικό γεγονός της εκτέλεσης του Κατσίφα ανάγεται στην παραπάνω εξήγηση και η εκτέλεση Κατσίφα υπαγόταν (κατόπιν εντολής της Τουρκίας)  στην δημιουργία οξυμένου κλίματος Ελλάδος – Αλβανίας και την ματαίωση ή έστω καθυστέρηση των διαδικασιών εξομάλυνσης των σχέσεων των δύο χωρών και φυσικά την μη υπογραφή οιασδήποτε συμφωνίας, στο άμεσο μέλλον.

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, ο νεαρός Βορειοηπειρώτης, που γνώρισε σε νεαρή ηλικία τη δύσκολη ζωή της προσφυγιάς, αποφάσισε, πέντε χρόνια πριν, να επιστρέψει στα πατρογονικά εδάφη και να προσπαθήσει να αντιστρέψει, μόνος του ει δυνατόν, το κύμα του οριστικού αφελληνισμού στην Βόρεια Ήπειρο. Στους Βουλιαράτες, προσπαθούσε να εμψυχώσει τους λίγους μόνιμους συμπατριώτες του και να ενισχύσει τις εκεί παραγωγικές δραστηριότητες. Ζούσε στην Ελλάδα και επισκεπτόταν τακτικά την γενέτειρά του. Ύψωσε την 28η Οκτωβρίου νόμιμα την Ελληνική σημαία και  γενικότερα προσπαθούσε να αναζωογονήσει τον τόπο του που ερήμωνε. Γι’ αυτό και ήταν επικίνδυνος για το αλβανικό καθεστώς. Η τακτική των Αλβανών ήταν να τον προκαλούν διαρκώς, να τον καλούν στο αστυνομικό τμήμα, να τον απειλούν, θέλοντας να τον υποχρεώσουν είτε να σιγήσει είτε να φύγει, είτε, εν τέλει, να τον εξοντώσουν. Έτσι και την ημέρα της εκτέλεσής του, στην εθνική γιορτή των Ελλήνων, την 28η Οκτωβρίου, πρωί πρωί κατέβασαν προκλητικά από την πλατεία του χωριού την μεγάλη ελληνική σημαία και προκάλεσαν λεκτικά τον Κατσίφα. Αυτός, μόνος του, μη μετρώντας συσχετισμούς και συμβάσεις, νιώθοντας κυνηγημένος από τη μια και εγκαταλελειμμένος από την ίδια την πατρίδα του, που θα έσπευδε να τον χαρακτηρίσει «εθνικιστή», συγκρούστηκε με την αλβανική εξουσία και εκτελέστηκε.

Ο Αλβανός Πρωθυπουργός, Έντι Ράμα,  εξέδωσε ένα ανεπίτρεπτο για ηγέτη και συνάμα προκλητικό και ανήθικο  tweet, όπου χαρακτήρισε τρελό και εξτρεμιστή τον νεκρό  Κατσίφα. Και όπως γράφει σε   άρθρο της η κ. Σερβιτζόγλου,  «τον όρο «τρελό» αποδόμησε με εξαίρετο τρόπο ο Φουκό στην «Ιστορία της τρέλας», αποδεικνύοντας με ιστορικά ντοκουμέντα ότι ο όρος καθιερώθηκε από μονάρχες όταν ήθελαν να εξοντώσουν πολιτικούς τους αντιπάλους. Είναι δεδομένο ότι σκοπός του Κωσταντίνου Κατσίφα ήταν η διασφάλιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητας. Έδωσε την ευκαιρία στην αλβανική ηγεσία να παραδώσει έναν νεκρό, ήρωα για ένα μεγάλο μέρος της μειονότητας και της Ελληνικής κοινής γνώμης, και έναν «προδότη, εξτρεμιστή, τρελό» για την αλβανική κοινή γνώμη. Εξάλλου ο πρώην πρόεδρος της Αλβανίας Μπερίσα κατηγόρησε τον Έντι Ράμα, ότι σχεδίασε προβοκάτσια, για εσωτερική πολιτική αξιοποίηση.

Όσο για το αν ενδεχομένως ο Κωνσταντίνος Κατσίφας κατά καιρούς κατατρυχόταν από πατριωτική ψύχωση, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, που αρνούνται να αντιληφθούν την ιδέα του πατριωτισμού,  ο Αριστοτέλης εδώ και  αιώνες,  έλυσε  δια παντός το πρόβλημα της «διάστασης ανάμεσα στο συμβεβηκός και την ουσία», θεσπίζοντας ως νικήτρια την ουσία και σηματοδοτώντας την εξέλιξη και την τροπή της Δυτική σκέψης μέχρι σήμερα. «Ο άνθρωπος δεν είναι, δεν εξαντλείται στις πράξεις του, σαν ολότητα και ως ουσία είναι πολλά περισσότερα από αυτές» κατέληξε ο μέγας Αριστοτέλης. Και ο Κατσίφας εμφορούνταν από υψηλά εθνικά φρονήματα.

Το ερώτημα τώρα  είναι,  αν η Αθήνα μπορεί να στείλει στα Τίρανα, με πειστικό τρόπο τα μηνύματα που πρέπει, ώστε να αντιληφθούν ότι το μέλλον και το συμφέρον των δύο λαών δεν είναι η έχθρα και η αντιπαράθεση, αλλά οι φιλικές σχέσεις και η συνεργασία και ιδιαίτερα για την Αλβανία, δεν είναι η Τουρκία όπως θεωρεί ο Ράμα, αλλά η Ελλάδα.   Σε ότι αφορά την Αθήνα, εκτός από τα κατάλληλα μηνύματα (πολλαπλών μορφών και πράξεων) που πρέπει να αποσταλούν με αποφασιστικό τρόπο στα Τίρανα και υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνουν αντιληπτά από την άλλη πλευρά, θα πρέπει κατά την εκτίμησή μας, ο  Έλληνας πρωθυπουργός, εκτός από το γράμμα που απέστειλε στην μητέρα του θανόντος  Ζακ Κωστόπουλου, είναι χρέος του και πατριωτικό καθήκον του, να αποστείλει γράμμα και στην χαροκαμένη Βορειοηπειρώτισσα μητέρα του Κωνσταντίνου Κατσίφα, που να την διαβεβαιώνει ότι η Ελλάδα στέκεται δίπλα στους Έλληνες ομογενείς μας και ότι θα προβεί σε κάθε νόμιμη  ενέργεια, αφενός για την διαλεύκανση των γεγονότων, αφετέρου  και την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων, με ότι αυτό συνεπάγεται. Και ως επιμύθιο,   ας θυμηθούμε τα λόγια του Έλληνα ιατροδικαστή κ. Θεόδωρου Βουγιουκλάκη που του επετράπη και είδε το πτώμα για μόλις πέντε λεπτά , που συγκλονίζουν για να καταλάβουμε τι ήταν ο Έλλην ήρωας Κατσίφας: «Τόσα χρόνια στην καριέρα μου δεν έχω ξαναδεί ένα τέτοιο γαλήνιο και χαμογελαστό πρόσωπο. Πέθανε ευτυχισμένος. Η αίσθησή μου είναι ότι άνοιξε τα χέρια και είπε “Σκοτώστε με”».

Αθάνατος!!!

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), Γεωπολιτικός Αναλυτής , με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση –Γεωστρατηγική Σύνθεση του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ.

infognomon.gr

Βουβή εθνοκάθαρση στα χνάρια του Εμβέρ Χότζα

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης.

Την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου είδα μια ανάρτηση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης της Ελένης Θεοχάρους (ευρωβουλευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας) που απευθυνόταν στον πρωθυπουργό της Αλβανίας Έντι Ράμα, και έλεγε: «Προς @ediramaal Πρωθυπουργό Αλβανίας: Σας γνωρίζω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωσε προσφυώς το 1975 πως “με αίμα δεν μπαίνεις στην ΕΕ”. Ελ. Θεοχάρους, σκιώδης εισηγήτρια ενταξιακών διαπραγματεύσεων Αλβανίας».

Την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου προσπάθησα να επικοινωνήσω τηλεφωνικώς με την Ελένη Θεοχάρους. Δεν απάντησε και μου έστειλε το εξής μήνυμα: «Είμαι στο σπίτι του ήρωα, θα σε πάρω μετά».

Όντως, μετά από μία ώρα η Ελ. Θεοχάρους μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι είναι στο σπίτι του δολοφονηθέντος Κωνσταντίνου Κατσίφα. Μάλιστα μου είπε να μιλήσω με τη μάνα του. Δίστασα, σεβόμενος το πένθος της οικογένειας και τον καημό της χαροκαμένης μάνας. Όμως προτού προλάβω να κάνω κάτι, η Θεοχάρους έδωσε το τηλέφωνο στη μάνα:

«Έλα παιδί μου, γιατί αφήσατε να φάνε τον γιο μου; Τον φάγανε άδικα τον γιο μου. Δούλευε στον άλλο μαχαλά και έκανε ένα κιόσκι, μια σιδηροκατασκευή. Ήταν δουλευταράς και καλός τεχνίτης. Στόλιζε το χωριό με τις σημαίες. Αγαπούσε το χωριό, αγαπούσε τη Βόρειο Ήπειρο, αγαπούσε την Ελλάδα. Ήταν αγνός πατριώτης».

Την ρώτησα: Τον είχαν ενοχλήσει καθόλου τις προηγούμενες μέρες οι αστυνομικοί της Ασφάλειας;

Μου απάντησε: «Δεν μας είπε τίποτα, δεν γνωρίζω τίποτα. Απλά, ήλθε το μεσημέρι της Κυριακής 28 Οκτωβρίου και μου ζήτησε νερό να πλυθεί και φαγητό να φάει. Μετά έφυγε να γιορτάσει την εθνική γιορτή. Και μετά μου τον φέρανε νεκρό. Το φάγανε το παιδί μου, το φάγανε. Γιατί τους αφήνετε να μας τα κάνουν αυτά; Αφού σκότωσαν το παιδί μου, ήλθαν με τις κουκούλες και τα όπλα στο σπίτι μας και τα έκαναν όλα άνω κάτω, μας τρομοκράτησαν, μας απείλησαν. Μου είπαν: “Γιατί φοράς σταυρό; Είσαι Αλβανίδα.”

»Κι εγώ τους απάντησα ότι είμαι Ελληνίδα και δεν τους φοβάμαι. Δεν τους φοβάμαι γιατί παίρνω δύναμη από την Παναγία».

Αυτή είναι η μαρτυρία της χαροκαμένης μάνας, που με απλά λόγια μάς αποκαλύπτει το δόγμα της βουβής εθνοκάθαρσης που εφαρμόζουν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις της Αλβανίας, με τελευταία αυτήν του Έντι Ράμα, ο οποίος, σημειωτέον, κατήγγειλε ανοικτά τον πρώην πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα ότι έφερε Αλβανούς του Βορά στον Νότο και τους χάρισε φιλέτα γης στις παραθαλάσσιες περιοχές του Ιονίου, με σκοπό τη δημογραφική αλλοίωση της περιοχής και τον οικονομικό στραγγαλισμό των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου.

Συγκεκριμένα ο Ράμα τον Δεκέμβριο του 2015 είχε δηλώσει: «Πεντακόσιες χιλιάδες στρέμματα γης έχουν υφαρπάξει άτομα που προέκυψαν αίφνης ως ιδιοκτήτες, αλλά αντίκρισαν για πρώτη φορά το Ιόνιο, για πρώτη φορά στην ιστορία της φυλής τους όταν ήρθε στην εξουσία ο Σαλί Μπερίσα».

Μάλιστα, ο σημερινός Αλβανός πρωθυπουργός, είπε ότι σε όλη την ακτή του Ιονίου, από την Αυλώνα μέχρι τα σύνορα με την Ελλάδα, τα άτομα αυτά που «έφερε εδώ από τον Βορά ο πρώην πρωθυπουργός της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα, έχτισαν παράνομα κτήρια στις ακροθαλάσσιες περιοχές από την Αυλώνα, το Ωρικό και μέχρι τους Δρυμάδες και τα Εξαμήλια».

Ενώ λοιπόν κατήγγειλε αυτά ο Ράμα εις βάρος του Μπερίσα το 2015, αμέσως μετά συνέχισε κι αυτός την ίδια πολιτική εναντίον των Ελλήνων στην ηρωική Χειμάρα.

Και τώρα έστειλε τους κουκουλοφόρους αστυνομικούς του αλβανικού βαθέος κράτους να δολοφονήσουν τον Κωνσταντίνο Κατσίφα και μετά να μπουκάρουν στο σπίτι της χαροκαμένης μάνας και να την καθυβρίζουν γιατί φορά σταυρό, ενώ δεν είχε στεγνώσει ακόμα το αίμα του γιου της.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έκανε και την εξής δήλωση, απευθυνόμενος στους Έλληνες: «Αγαπητοί γείτονες! Αντί να χαρακτηρίζουμε ως απαράδεκτη την απώλεια ζωής ενός τρελού που πυροβόλησε την αστυνομία μας, η οποία έκανε μόνο τη δουλειά της, καλύτερα να ευχαριστήσουμε μαζί τον Θεό που σήμερα δεν χάθηκε καμία αθώα ζωή από μια εξτρεμιστική τρέλα».

Και αντί να απαντήσει η ελληνική κυβέρνηση σ’ αυτήν την άθλια και προσβλητική ανακοίνωση, έδωσε εντολή στην αστυνομία να κάνει εκείνη την τρισάθλια διαρροή ότι ο Κατσίφας ήταν σεσημασμένος για ναρκωτικά, και να αναπαράγει μέσω του ΑΠΕ την άποψη της αλβανικής αστυνομίας για το επεισόδιο και το θάνατο του Κατσίφα.

Ευτυχώς που βρέθηκε η Ελένη Θεοχάρους και ξέπλυνε με τη δήλωσή της, αλλά και με την επίσκεψή της στο σπίτι του νεκρού, την ντροπή για τον ελληνισμό, γιατί οι Ελλαδίτες πολιτικοί δεν είναι άξιοι να υπερασπιστούν και να προστατέψουν τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, που υφίστανται μια βουβή εθνοκάθαρση με την ανοχή των ανίκανων και των παχύδερμων της Αθήνας.

Ντροπή και όνειδος.

pontos-news.gr

Η Ευρασία χρειάζεται μια στρατηγική ήττα του Νεοοθωμανισμού ΤΩΡΑ

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

μέλους της ΠΓ του “Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ”

και της “Πανελλαδικής πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Πατρίδας μας”

Στη Μέση Ανατολή η κατάσταση χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή ρευστότητα, πρωτίστως ως προς το ευμετάβλητο των γεωστρατηγικών συμμαχιών…

Οι διαχρονικοί στρατηγικοί πρωταγωνιστές αλλά και οι ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις, βρίσκονται σε έναν αέναο ανταγωνισμό που εναλλάσσεται ακόμη και με προσωρινές λυκοσυμμαχίες, σε μια προσπάθεια να διασφαλίσουν για λογαριασμό τους, το μέγιστο δυνατό μερίδιο ελέγχου, στο γεωπολιτικό αποτύπωμα της επόμενης μέρας.

Πρόκειται για ανταγωνισμούς που δεν είναι μονοδιάστατοι, και που ως τέτοιοι αφορούν… ΚΑΙ στα ζητήματα που σχετίζονται με την εξοπλιστική ισχύ… ΚΑΙ στα διαμορφούμενα νέα ενεργειακά προγράμματα… αλλά ΚΑΙ σε περιφερειακές οικονομικές ενοποιήσεις… όπως επίσης ΚΑΙ στον θρησκευτικό – πολιτισμικό προσεταιρισμό, κυρίως του Ισλαμικού κόσμου.

Έτσι λοιπόν η πολυπολικότητα του σύγχρονου κόσμου, εκλαμβάνει την Μέση Ανατολή ως πεδίο δόξης λαμπρόν για την πληρέστερη έκφραση και δομική υπόστασή της. Επομένως ο τρόπος με τον οποίο «πλασάρονται» οι ισχυροί και οι περιφερειακοί παίκτες σε αυτή τη διεργασία, δεν μπορεί πλέον να ερμηνεύεται με όρους παραδοσιακούς.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το γεωστρατηγικό προφίλ της σύγχρονης Τουρκίας, το οποίο

επίσης ΔΕΝ είναι μονοδιάστατο, και για την αποκωδικοποίηση του οποίου προφανώς ΔΕΝ αρκεί η απολυτοποίηση του παράγοντα που σχετίζεται με την προσωπικότητα του Τούρκου ηγέτη.

Ο Ερντογάν αναμφισβήτητα είναι η μία παράμετρος, και ταύτισε την παρουσία του στο τιμόνι της Τουρκίας, με την αντίληψή του για τη δημιουργία του νέου imperium που οραματίζεται. Αλλά αυτή η στόχευση από μόνη της, προϋποθέτει πολλαπλές δράσεις στο πλαίσιο μιας ενιαίας στρατηγικής αντίληψης  στην οποία ενσωματώνονται…

  • ΚΑΙ η επιθετικότητα… αλλά ΚΑΙ ο συνεργατισμός…
  • ΚΑΙ η αδιαλλαξία… όπως ΚΑΙ το θράσος, η δολιότητα,
  • Αλλά ΚΑΙ κάθε μέσο που μπορεί να του διασφαλίσει σταθερά βήματα και μόνο προς τα εμπρός.

Σημείο κλειδί στην αρμονική σχέση του προσωπικού του μεγαλοϊδεατισμού με τον γεωπολιτικό ρόλο που αυτοδίκαια καλείται να παίξει η Τουρκία ως μέγεθος φύσει και θέσει, είναι η επιτυχημένη προσπάθεια να ενσωματώσει πλήρως την θετικά προδιατεθειμένηΤουρκική κοινωνία, στην ακραία ισλαμική αντίληψη, ρητορική και λογική.

Έχοντας επομένως διασφαλίσει την –όπως όλα δείχνουν- οριστική αποστασιοποίηση της Τουρκικής κοινωνίας από την Κεμαλική κοσμική αντίληψη, και την δυναμική προσκόλλησή της στο σουνιτισμό, με την φανατισμένη προσδοκία της να καταστεί ηγέτιδα δύναμη στο περιβάλλον του, αυτό που εξασφάλισε ουσιαστικά είναι την πολυπόθητη ισχυρή κοινωνική αποδοχή στο ριψοκίνδυνο παιχνίδι του, αφού ακόμη και με δυσβάστακτο κόστος, η Τουρκική κοινωνία –ως δεύτερη παράμετρος- δεν κουβεντιάζει καν την πιθανότητα της πολιτικής του ανατροπής.

Και πάντως σίγουρα δεν συζητά την πιθανότητα ανατροπής του πολιτικού στάτους το οποίο οικοδομεί σε όλα τα επίπεδα ΚΑΙ της διοίκησης αλλά ΚΑΙ της άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Η αντίληψη λοιπόν του Ερντογάν για τον ρόλο της Τουρκίας στην υπό διαμόρφωση νέα περιφερειακή τάξη, είναι και αντίληψη της πλειοψηφίας της Τουρκικής κοινωνίας, κι αυτή η πλευρά καθιστά πολλαπλά δυσκολότερη τη στάση απέναντί του, ΤΟΣΟ των φίλων, ΟΣΟ και των αντιπάλων.

Η τρίτη παράμετρος σχετίζεται με την στρατηγική ευελιξία του αποφασισμένου και του αδίστακτου, η οποία χαρακτηρίζει την σύγχρονη Τουρκική στρατηγική ΚΑΙ στο εσωτερικό μέτωπο με θύμα την ίδια τη Δημοκρατία… ΚΑΙ στο μέτωπο των πολεμικών επιχειρήσεων με λάφυρο τους πλέον αντιφατικούς προσεταιρισμούς… ΚΑΙ στην κλιμάκωση του επιθετικού αναθεωρητισμού της που στοχοποιεί ευθέως το Διεθνές Δίκαιο… αλλά ΚΑΙ στον τρόπο με τον οποίο δομείται η διεθνής της στρατηγική και χτίζονται οι στρατηγικές της συμμαχίες.

Το αποτέλεσμα αυτού του επιλεκτικού συνδυασμού, είναι μια Τουρκία που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ δεδομένη για κανέναν… μια Τουρκία που ΕΙΝΑΙ στρατηγικός σύμμαχος για τους πάντες… μια Τουρκία που ΕΚΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ως στρατηγικός καταλύτης στους ανταγωνισμούς μεταξύ όλων των τρίτων… μια Τουρκία που ΔΕΝ ΕΚΒΙΑΖΕΤΑΙ, όσο τουλάχιστον οι παραδοσιακά ισχυροί παίχτες δεν τροποποιούν εκ θεμελίων την παραδοσιακή τους αντίληψη για τη στρατηγική διαχείριση δεδομένων… μια Τουρκία που ΞΕΡΕΙ να αξιοποιεί προς όφελός της τις αντιθέσεις συμμάχων αλλά και αντιπάλων.

Όλα τα παραπάνω, εκφράζονται με τρόπο πολύ χαρακτηριστικό, ΚΑΙ στην πολιτική διαχείριση συμμάχων και αντιπάλων στο εσωτερικό της Τουρκίας… ΚΑΙ στο μέτωπο της Συρίας με υπομέτωπα αυτό του Άσαντ αλλά και το Κουρδικό… ΚΑΙ στη στρατηγική συνεργασία της Τουρκίας με το Ιράν που εκτός από το ενεργειακό κομμάτι της διασφαλίζει ικανοποιητικές λύσεις και στην αντιμετώπιση του Κουρδικού… ΚΑΙ στη στρατηγική της συνεργασία με το Κατάρ όπως ΚΑΙ στην στρατηγικού χαρακτήρα αντιπαράθεσή της με την Σαουδική Αραβία… ΚΑΙ φυσικά στον τρόπο με τον οποίο κλιμακώνει τις πιέσεις της στο Κυπριακό, στην Κυπριακή ΑΟΖ, στην υπέρθερμη ζώνη του Αιγαίου αλλά και στην εμπλοκή της στα τεκταινόμενα της Βαλκανικής.

Και προφανώς όλα τα παραπάνω μεγαλουργούν στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται και χρησιμοποιεί ΤΟΣΟ της Ρωσοτουρκικές, ΟΣΟ και τις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Στο θέατρο λοιπόν της Μέσης Ανατολής, του οποίου οι επιδράσεις έχουν ευρύτερες πλανητικές επιπτώσεις, η Τουρκία φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα της ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ασκώντας ουσιαστικά πρωταγωνιστικό ρόλο, σε ολόκληρο το τόξο από το Ιράν και τη Μοσούλη, μέχρι τις ακτές της ΝΑ Μεσογείου… αλλά ΚΑΙ να θέτει ισχυρές βάσεις για το στοίχημα του ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ, από το Νότιο υπογάστριο της Ρωσίας μέχρι και τη Σαουδική Αραβία την ηγεσία της οποίας στοχοποιεί μεθοδικά και απολύτως σχεδιασμένα.

Το μεγάλο πρόβλημα ωστόσο -το οποίο είναι και πρόβλημα αμιγούς Ελληνικού ενδιαφέροντος- είναι πως η Τουρκική εμπλοκή παρά τα τόσα ανοικτά μέτωπα, κλιμακώνεται εξ ίσου ΤΟΣΟστο Αιγαίο, ΟΣΟ και στην Βαλκανική.

Πρόκειται για εμπλοκή στρατηγικού χαρακτήρα, που επίσης δεν είναι μονοδιάστατη, αφού…

  • Η εμπλοκή της στη Βαλκανική είναι πρωτογενές προϊόν της περί του imperium αντίληψης από την οποία εμφορείται, και στην οποία ενσωματώνονται στοιχεία που ακουμπούν στην παρακαταθήκη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, γι’ αυτό καιη Βαλκανική εκλαμβάνεται ως δεύτερο αφετηριακό σημείο με περαιτέρω στόχευση την Κεντρική Ευρώπη. Ενώ…
  • Οι βλέψεις της στο Αιγαίο, δεν σχετίζονται αποκλειστικά και μόνο με μια στατική αντίληψη γεωγραφικών βλέψεων σε βάρος της Ελλάδας, αλλά ενσωματώνουν οράματα για μια Τουρκία που, προκειμένου να αναβαθμιστεί από ισχυρή περιφερειακή δύναμη σε πανίσχυρο παγκόσμιο παίκτη, έχει ανάγκη από ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που θα την καταστήσει και ισχυρή ΝΑΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ, και αυτή η πλευρά συστηματικά υποτιμάται.

Το μεγαλύτερο λοιπόν έλλειμμα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, είναι το γεγονός ότιδεν αντιλαμβάνεται το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ πάνω στο οποίο  εδράζεται η αντιπαράθεση με την Τουρκική επιθετική ρητορική και την επιθετικά αναθεωρητική πρακτική που υιοθετεί στις δράσεις της.

Κι εδώ, δεν πρόκειται για μια απλή διαχειριστική λεπτομέρεια που απλώς δεν λήφθηκε υπ’ όψιν και η οποία εύκολα επανορθώνεται.

Πρόκειται για μια συνολικά διαφορετική στρατηγική αντίληψη στη διαχείριση της Εξωτερικής πολιτικής, όχι γιατί θα μπορούσε αυτοτελώς να ανακόψει τις Τουρκικές βλέψεις στο επιχειρησιακό επίπεδο… αλλά ΚΥΡΙΩΣ γιατί θα σηματοδοτούσε μια εποικοδομητικά επιθετική νομικοπολιτική και διπλωματική διαχείριση της Εξωτερικής μας πολιτικής, που θα μπορούσε να απαιτήσει να αναγορευτούν ΚΑΙ οι διεθνείς οργανισμοί αλλά ΚΑΙ οι πολυδιαφημισμένες «στρατηγικές» συμμαχίες της χώρας, σε ισχυρό ανάχωμα, αναδεικνύοντας το πραγματικό πρόσωπο και το πραγματικό σχέδιο του εφιάλτη.

Μια Ελλάδα που ΔΕΝ θα ήταν δεδομένη…

Μια Ελλάδα που ΔΕΝ θα σύρονταν άκριτα και άβουλα πίσω ακόμη και από καταφανώς εθνικά επιζήμιες εντολές…

Μια Ελλάδα που ΘΑ διέθετε μαχητική στρατηγική αντίληψη για την Ειρήνη στην περιοχή… για την ευημερία στη Βαλκανική… για τις ισορροπίες στο σύγχρονο κόσμο…

Θα ήταν μια Ελλάδα με λόγο… με ρόλο… με πραγματική γεωπολιτική υπόσταση… Θα ήταν μια Ελλάδα καταλύτης… ΟΧΙ για την υποταγή του εαυτού της και της Βαλκανικής, ΑΛΛΑ για την ουσιαστική Εθνική και Κοινωνική απελευθέρωση των λαών της.

Μια τέτοια Ελλάδα, ικανή ούσα να αξιοποιήσει το ισχυρό γεωπολιτικό της κεφάλαιο έναντι πάντων, ΕΚΒΙΑΖΟΝΤΑΣ λύσεις… και ΟΧΙ ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΗ σε ολέθριες επιλογές, θα μπορούσε να αναγορευτεί σε καταλύτη για τη συντριπτική ήττα της στρατηγικής του νεοοθωμανισμού.

Η ανθρωπότητα… Τα Βαλκάνια… Η Ευρώπη… Η πολύπαθη Μέση Ανατολή… Ολόκληρη η Ευρασία… Έχουν ανάγκη από μια στρατηγική ήττα του εφιαλτικού επεκτατικού σχεδίου της Τουρκίας ΤΩΡΑ, διότι χωρίς αυτήν, το τίμημα θα είναι βαρύτατο.

Γι αυτό και η πατρίδα μας έχει ανάγκη από μια Δημοκρατική Πατριωτική Εξουσία ΤΩΡΑ, διότι είναι η μοναδική ικανή και αναγκαία συνθήκη που θα βάλει τον τόπο σε μια άλλη πορεία, ανατρέποντας επιλογές που οδηγούν στην αμετάκλητη στρατηγική του αιχμαλωσία και πιθανότατα ακόμη και στον εδαφικό του διαμελισμό.

Η ελληνική μειονότητα δεν είναι «ατραξιόν» πατριωτικού τουρισμού

Από
anixneuseis
-
0
ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΤΕΡΖΗΣ
  • 03s3thals

«Κάποτε το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν η ασφάλεια, άλλοτε τα ζητήματα παιδείας… αυτό που κρίνω σήμερα ως πιο σοβαρό είναι το περιουσιακό», αναφέρει στην «Κ» ο Λεωνίδας Παππάς.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

«Ακόμα και εγώ που ζω με την οικογένειά μου εδώ, μεγαλώνοντας τρία παιδιά, αισθάνομαι μερικές φορές ότι είμαστε “ατραξιόν” πατριωτικού τουρισμού ή μια εστία που κατά καιρούς παράγει εντάσεις για να γίνονται “λάβαρα” των εθνικιστών».

Και η πραγματικότητα είναι ότι η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας ήρθε ξανά στην επικαιρότητα για όλους τους λάθος λόγους. Ή μήπως όχι;

Οι Σαββατιάτικες Συναντήσεις «ταξίδεψαν» μέχρι τους Αγίους Σαράντα. Εκεί όπου γεννήθηκε και ζει ο Λεωνίδας Παππάς, γνωστό μέλος της ελληνικής μειονότητας και, μέχρι πριν από λίγους μήνες, πρόεδρος της οργάνωσης «Ομόνοια».

Ο Παππάς γεννήθηκε στο Αλύκο, ένα χωριό 6,5 χιλιόμετρα από τους Αγίους Σαράντα το 1974 και με εξαίρεση τη δεκαετία 1991-2000, όπου βρέθηκε για σπουδές στην Ελλάδα, ζει στην Αλβανία, ακόμη κι όταν δεν δίνονται αφορμές για πηχυαίους τίτλους και δραματοποιημένα τηλεοπτικά πλάνα. «Υπάρχει μία άγνωστη σε εσάς καθημερινότητα, που δεν διαφέρει πολύ από την επαρχία της Ελλάδος», λέει. «Υπάρχουν χωριά με αμιγώς ελληνικό πληθυσμό, που ο επισκέπτης δεν νιώθει ότι είναι σε άλλη χώρα αλλά σε ένα κλασικό ηπειρωτικό χωριό, με τα ίδια έθιμα, τα ίδια πανηγύρια, τους ίδιους τσακωμούς, τις ίδιες χαρές και τις ίδιες δυσκολίες. Υπάρχουν και μεικτές κοινωνίες, όπως η πόλη που ζω, όπου στην επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα με τους περισσότερους Αλβανούς έχουμε άριστη σχέση, με κάποιους άλλους φαινομενικά καλή, αλλά υποβόσκουν η υποκρισία και η καχυποψία». «Τα εθνικιστικά κρούσματα εντάσεων είναι συνήθως εισαγόμενα στην κοινότητα», συμπληρώνει.

Αξιοποιώ την αναφορά του, γιατί στην Ελλάδα χύθηκε πολλή μελάνη για το ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, που έχασε τη ζωή του ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Ποινικός; Εθνικιστής; Πατριώτης; Ακραίος;

Ο Παππάς ανακαλεί την τελευταία τους συνάντηση, πριν από κάποιες εβδομάδες. «Κάτσε στην άκρη δεν είναι για σένα αυτά…», του είπε ο Κατσίφας, όταν είδε τον Παππά να προσπαθεί να αλλάξει το σκασμένο λάστιχο του αυτοκινήτου του. «Μου έδειχνε σεβασμό όχι μόνο λόγω της ιδιότητάς μου ή των λίγων περιπτώσεων συνεργασίας που είχαμε στην οικοδομή (σ.σ. ο Παππάς έχει σπουδάσει πολιτικός μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ενώ ο Κων. Κατσίφας εργαζόταν περιστασιακά ως ηλεκτροκολλητής). Εδειχνε απίστευτη προθυμία να βοηθά τους συνανθρώπους του και γινόταν θυσία για τα κοινά, είτε επρόκειτο για το πανηγύρι του χωριού είτε για να βρεθεί στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. Το θεωρώ απίθανο να εμπλεκόταν σε παρανομίες ή να ήταν ενταγμένος σε κάποια οργάνωση», σημειώνει. Ωστόσο, δεν κρύβει ότι ανησυχούσε για το «μόνο “ακραίο” που είχε πάνω του ο Κωστής, την ψύχωσή του με την ελληνική σημαία».

Στο ερώτημα για τις ιδεολογικές διαστάσεις που πήρε το ζήτημα στην Ελλάδα, ο Παππάς απαντά, αναδεικνύοντας την ιδεολογική φόρτιση πάνω στο Βορειοηπειρωτικό, τα τελευταία 80 χρόνια: «Η αναφορά στις διώξεις των Βορειοηπειρωτών κατά την περίοδο του κομμουνισμού αποτελούσε παράλληλα και μομφή κατά της ιδεολογίας του καθεστώτος. Μας λένε πολλοί συμπατριώτες μας από την Ελλάδα πως “αν μιλούσαμε για τη Βόρειο Ηπειρο, μας έλεγαν φασίστες”. Δυστυχώς δεν έχουμε απαλλαχθεί από αυτή τη νοοτροπία».

Ο ίδιος βρίσκει την ευκαιρία να επισημάνει και το γεγονός ότι η ανάρτηση της ελληνικής σημαίας δεν συνιστά παρανομία. Εξηγεί ότι η ελληνική είναι επισήμως αναγνωρισμένη εθνική (σ.σ. και όχι θρησκευτική) μειονότητα, ενώ ανατρέχει στα πρώτα χρόνια μετά το 1991 και την πτώση της δικτατορίας Χότζα-Αλία: «Στις εκδηλώσεις μας, στα σπίτια, ακόμα και σε μειονοτικά κοινοτικά κτίρια αρχίσαμε να αναρτούμε δίπλα από την αλβανική και την ελληνική σημαία. Δεν υπήρχε κάποιος νόμος που να μας το επιτρέπει, αλλά και ούτε να μας το απαγορεύει. Ηταν κάτι που το αλβανικό κράτος και η κοινωνία είχαν αποδεχθεί, χωρίς βέβαια να λείπουν οι αντιδράσεις από κάποιους εξτρεμιστές». Κάποια χρόνια αργότερα, το 1999, η σύμβαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων επικυρώθηκε από την αλβανική Βουλή δίνοντας και τυπικά αυτό το δικαίωμα στους Ελληνες της Αλβανίας.

Παρά το ότι τύποις υπάρχει προστασία, ο Παππάς επιμένει ότι οι προκλήσεις για τη μειονότητα παραμένουν. «Κάποτε το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν η ασφάλεια, άλλοτε τα ζητήματα παιδείας… αυτό που κρίνω σήμερα ως πιο σοβαρό είναι το περιουσιακό. Υπάρχει σχέδιο του αλβανικού κράτους και παρακράτους να απογυμνώσει περιουσιακά τη μειονότητα». «Και η Αθήνα, τι ρόλο παίζει;» τον ρωτώ, καθώς ηχούν στα αυτιά μου οι πρόσφατες δηλώσεις του παραιτηθέντος υπουργού Νίκου Κοτζιά ότι το κλείσιμο των ανοικτών μετώπων με την Αλβανία ήταν ζήτημα… εβδομάδων.

«Θα ήμασταν αχάριστοι αν δεν αναγνωρίζαμε τη στήριξη του ελληνικού κράτους σε πολλά επίπεδα. Με στεναχωρεί όμως που δεν υπάρχει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για το μέλλον της εθνικής ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία», λέει, κάνοντας λόγο για παθητική ή αμυντική στάση της Αθήνας απέναντι στην πολιτική της Αλβανίας. Αποδεικνύοντας, ίσως, και πόσο ελληνική είναι η μειονότητα, προσθέτει: «Βέβαια και εμείς ως πολιτικοί εκπρόσωποι της μειονότητας δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών… συνήθως “περί άλλων τυρβάζουμε”».

Την ημέρα της παραίτησης Κοτζιά, ο Παππάς ανήρτησε στο Διαδίκτυο ένα ιδιαιτέρως θετικό σχόλιο για τον τέως υπουργό. Και δέχθηκε σφοδρή κριτική. «Η άποψή μου δεν αλλάζει. Θεωρώ προς τη σωστή κατεύθυνση τις πρωτοβουλίες του ΥΠΕΞ Ελλάδος να επιδιώκει διάλογο και συνεργασία με την Αλβανία αντί των “παγωμένων” σχέσεων. Δεν μπορώ όμως να μην εκφράσω την απογοήτευση για το γεγονός ότι δεν ερωτηθήκαμε ποτέ για την ατζέντα και τη θέση που θα έχει η μειονότητα σε αυτό τον διάλογο. Πολλοί συμπατριώτες μας έχουν την αίσθηση ότι το βορειοηπειρωτικό ζήτημα είναι ένα αναλώσιμο προϊόν για την επίλυση άλλων ελληνοαλβανικών ζητημάτων. Δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη αλλά πρέπει να δοθούν πειστικές απαντήσεις για το αντίθετο».

Καθώς συζητάμε, οι πληροφορίες για τις έρευνες σχετικά με τον θάνατο του Κωνσταντίνου Κατσίφα διαδέχονται η μία την άλλη. «Η τελευταία του επιθυμία ήταν να χτίσει μια εκκλησία στο χωριό του», μου λέει ο Παππάς. «Είναι το χρέος που μας άφησε και θα το κάνουμε για την ανάπαυση της ψυχής του και ως ένα βωμό εξευμενισμού των καταιγίδων του τόπου μας».

kathimerini.gr

EU scenarios for 2027

Από
anixneuseis
-
0
http://www.realinstitutoelcano.org/wps/portal/rielcano_en/contenido?WCM_GLOBAL_CONTEXT=/elcano/elcano_in/zonas_in/wp19-2018-estella-eu-scenarios-for-2027

Προβληματισμός Παυλόπουλου για την ΠΓΔΜ

Από
anixneuseis
-
0

ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

Πάγια άποψη του κ. Πρ. Παυλόπουλου είναι η ρητή και έγγραφη δέσμευση της ΠΓΔΜ ότι η συμφωνία των Πρεσπών δεν αναγνωρίζει –ούτε θα μπορούσε, κατά το διεθνές δίκαιο, να αναγνωρίζει– κάποια εθνότητα.

Προβληματισμένος εμφανίζεται, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος για τη διατύπωση της αναθεωρητικής τροπολογίας του άρθρου 36 του Συντάγματος της ΠΓΔΜ, που υιοθετήθηκε χθες από το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης της γειτονικής χώρας. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η συγκεκριμένη πρόταση αναθεώρησης παραπέμπει, έστω και εμμέσως, στην ύπαρξη «μακεδονικής εθνότητας», κάτι που ενισχύει την πάγια άποψη του κ. Παυλόπουλου περί ρητής και έγγραφης δέσμευσης από την πλευρά της ΠΓΔΜ ότι η συμφωνία των Πρεσπών δεν αναγνωρίζει –ούτε θα μπορούσε, κατά το διεθνές δίκαιο, να αναγνωρίζει– κάποια εθνότητα, αφού ο όρος «nationality» σημαίνει μόνο citizenship, δηλαδή υπηκοότητα. Το άρθρο 36 μιλάει για «μακεδονικό λαό» και «μακεδονική» ταυτότητα. Στις τροποποιήσεις που προτείνονται στο συγκεκριμένο άρθρο, γίνεται λόγος για προστασία του «μακεδονικού λαού» που κατοικεί «στο εξωτερικό», αντί της σημερινής διατύπωσης περί «γειτονικών χωρών».

Βασική αλλαγή στην οποία προχωρούν τα Σκόπια είναι η προσθήκη του πλαισίου της συμφωνίας της Αχρίδας του 2001 στο προοίμιο του συντάγματος της χώρας, η οποία πραγματοποιήθηκε κυρίως μετά τις πιέσεις των Αλβανών της ΠΓΔΜ. Το πλαίσιο της Αχρίδας και η πρώτη από τις συνελεύσεις της ASNOM το 1944 θα αποτελούν τη νέα αναφορά στην ιστορική παράδοση της χώρας. Μάλιστα, στην περίπτωση της ASNOM (Αντιφασιστική Συνέλευση για τη Λαϊκή Απελευθέρωση της «Μακεδονίας»), όπως έχει συμφωνηθεί και με την ελληνική πλευρά, θα γίνουν αλλαγές ώστε να αναφέρεται μόνο η διακήρυξη του 1944 και όχι οι στόχοι της, που υποδηλώνουν αλυτρωτικές επιδιώξεις.

Τροπολογία

Η πρώτη τροπολογία είναι η γενικότερη, η οποία προβλέπει την αλλαγή του συνταγματικού ονόματος από «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» σε όλα τα άρθρα του συντάγματος. Το νέο σύνταγμα θα περιλαμβάνει, με βάση τις προτάσεις, και μία προσθήκη η οποία θα αναφέρει ρητώς ότι η ΠΓΔΜ σέβεται την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα των γειτονικών χωρών.

Η επόμενη συνεδρίαση της Ολομέλειας, η οποία θα γίνει ώστε να εγκριθούν οι συνταγματικές αλλαγές με ψηφοφορία που απαιτεί απλή πλειοψηφία (61 ψήφοι), έχει οριστεί για την 1η Δεκεμβρίου. Περίπου ακόμη ένα μήνα αναμένεται ότι θα διαρκέσει και η διαδικασία έως την τρίτη και οριστική ψηφοφορία για την έγκριση του νέου συντάγματος, με αυξημένη πλειοψηφία (80 ψήφοι). Με βάση αυτό το χρονοδιάγραμμα η Βουλή της ΠΓΔΜ θα έχει ολοκληρώσει τις διαδικασίες κύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών το αργότερο στα μέσα Ιανουαρίου.

Το δημοσίευμα αναφέρεται στην τροπολογία 36 που αφορά το άρθρο 49 του Συντάγματος της ΠΓΔΜ και αυτό είναι που έχει προκαλέσει την ανησυχία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκοπή Παυλόπουλου, περί ασαφούς διάκρισης ανάμεσα σε «Μακεδονική» υπηκοότητα και «Μακεδονική» εθνότητα.

Χθες, στο πλαίσιο της προώθησης των παράλληλων διμερών δράσεων συνεργασίας, έγινε και η πρώτη συνάντηση της μεικτής διεπιστημονικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων Ελλάδας – ΠΓΔΜ για ιστορικά, αρχαιολογικά και εκπαιδευτικά θέματα. Οπως ανακοινώθηκε από το ΥΠΕΞ, αποφασίστηκε η από κοινού εργασία της επιτροπής «για τη διαγραφή ορισμένων αναφορών που συμπεριλαμβάνονταν στο παρελθόν στα σχολικά εγχειρίδια, σύμφωνα με το άρθρο 8 της συμφωνίας των Πρεσπών». Από τη Βάρνα, όπου βρέθηκε για την Τετραμερή Σύνοδο Ελλάδας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Σερβίας, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας περιέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών ως ένα «ιστορικό γεγονός που σηματοδοτεί την επίλυση ενός χρόνιου προβλήματος, δίνοντας μια νέα προοπτική για ολόκληρη την περιοχή».

Στα Σκόπια συνεχίζεται, επίσης, η εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση, η οποία αφορά κατά κύριο λόγο τα ενδοκομματικά του VMRO, αλλά και τους τριγμούς που προκαλεί η φυλάκιση στελεχών του. Την ερχόμενη Πέμπτη θα οδηγηθεί στη φυλακή για να εκτίσει ποινή δύο χρόνων ο τέως πρωθυπουργός και επίτιμος πρόεδρος του VMRO, Νίκολα Γκρούεφσκι.

“Καθημερινή”

Δεν γίνεται να τα δεχθεί η Ελλάδα: «Μακεδονικός Λαός» και παράθυρο για «μακεδονική μειονότητα»

Από
anixneuseis
-
3

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

File Photo: Fyromian Prime Minister Zoran Zaev (R) in Skopje, The FYROM. EPA, GEORGI LICOVSKI

NOVEMBER 3, 2018

Μείζον ζήτημα για τη συνέχιση της διαδικασίας ολοκλήρωσης της εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών φαίνεται ότι δημιουργεί μια τουλάχιστον από τις τροπολογίες που προτείνει προς έγκριση στη Βουλή ο πρωθυπουργός, Ζόραν Ζαεφ.

Συγκεκριμένα, σοβαρό ζήτημα τίθεται με την εξαίρεση του άρθρου 36, που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο των προβλέψεων για την «Μακεδονική Ταυτότητα» και τους «Μακεδονικούς Απελευθερωτικούς Αγώνες», από τις συνταγματικές αλλαγές που ενέκρινε η κυβέρνηση Ζάεφ στο πλαίσιο των προβλέψεων της συμφωνίας των Πρεσπών.

Ταυτόχρονα η ειδική αναφορά που γίνεται σε όσους «εκπατρίσθηκαν και φυλακίσθηκαν για την Μακεδονική Ταυτότητά τους…», παραπέμπει στους αλυτρωτισμούς των «Αιγαιατών Μακεδόνων»

Άρθρο 36

«Η Δημοκρατία εγγυάται ιδιαίτερα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης σε βετεράνους του αντιφασιστικού πολέμου και όλων των Μακεδονικών απελευθερωτικών πολέμων σε ανάπηρους πολέμου, σε όσους έχουν απελαθεί και φυλακιστεί για τις ιδέες της ξεχωριστής ταυτότητας του Μακεδονικού Λαού και του Μακεδονικού κράτους…».

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που γίνονται γνωστά, εκτός αυτής της εξαίρεσης η μια εκ των τροπολογιών ισχυροποιεί την «Μακεδονική Ταυτότητα» όπως είχε δεσμευθεί ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ, ενώ υπάρχει έμμεση επανάληψη της διάταξης που παραπέμπει σε «μακεδονικές μειονότητες».

Η τροπολογία αναφέρει ότι: «Η Δημοκρατία προστατεύει και εγγυάται την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά του Μακεδονικού Λαού. Η Δημοκρατία φροντίζει τα μέλη του Μακεδονικού λαού που ζει στο εξωτερικό…». Επίσης διατηρείται αναλλοίωτο το άρθρο του Συντάγματος το οποίο κάνει λόγο για «Μακεδονική γλώσσα». Είναι σαφές ότι ακόμη και στην τροπολογία που προβλέπει την μέριμνα για τα «μέλη του Μακεδονικού Λαού που ζει στο εξωτερικό» και ενώ έχει προηγηθεί η αναφορά σε «πολίτες της Δημοκρατίας που ζουν στο εξωτερικό» χρησιμοποιείται ο όρος αυτός που παραπέμπει σε «Μακεδονικό Έθνος» και σε «μακεδονικές μειονότητες» και δεν χρησιμοποιείται ο σωστός όρος με αναφορά σε «Διασπορά».

Η μόνη αλλαγή είναι ότι στο υπό αναθεώρηση άρθρο αντί για «μέλη του Μακεδονικού λαού σε γειτονικές χώρες», αναφέρεται σε «μέλη του Μακεδονικού Λαού στο εξωτερικό», ορός που φυσικά συμπεριλαμβάνει και τις γειτονικές χώρες…

Επίσης, προβλέπεται από τις τροπολογίες ότι δεν θα τεθούν σε ισχύ εάν δεν προηγηθεί η κύρωση της Συμφωνίας από την Ελληνική Βουλή, καθώς και η κύρωση της Συνθήκης προσχώρησης στο ΝΑΤΟ από την ελληνική βουλή. Με τις σημερινές τροπολογίες (και εν αναμονή του πλήρους κειμένου), ουσιαστικά η σκοπιανή πλευρά αλλάζει την συνταγματική ονομασία, αλλά διατηρεί και μάλιστα με ανανεωμένες και ρητές αναφορές στα βασικά στοιχεία της «μακεδονικής ταυτότητας», την «μακεδονική γλώσσα», τον πολιτισμό, την ιστορία του «Μακεδονικού Λαού».

Και μάλιστα αυτή η τροπολογία εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με την Ελλάδα για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Εντύπωση προκαλεί πάντως ότι διπλωματικές πηγές  δήλωναν ότι δεν ενοχλεί την Ελλάδα η εξαίρεση  του άρθρου 36 από την αλλαγή  του όρου «Μακεδονία με το «Βόρεια Μακεδονία», καθώς οι αναφορές στο άρθρο αυτό, όπως υποστηρίζουν έχoυν ιστορική διάσταση…

Ο πρόεδρος της Βουλής Ταλάτ Τζαφέρι συγκάλεσε συνεδρίαση της ολομέλειας του Σώματος για την 1η Δεκεμβρίου, σχετικά με την ψήφιση του προσχεδίου των τροπολογιών. Για την έγκριση του προσχεδίου των τροπολογιών του Συντάγματος απαιτείται απλή πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, την οποία η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ διαθέτει.

Πηγή: Δεν γίνεται να τα δεχθεί η Ελλάδα: «Μακεδονικός Λαός» και παράθυρο για «μακεδονική μειονότητα» https://hellasjournal.com/2018/11/den-ginetai-na-ta-dechthei-i-ellada-makedonikos-laos-kai-parathyro-gia-makedoniki-meionotita/

Τι συμβαίνει μεταξύ της Αμερικής και της Τουρκίας; Τούτη η σχέση είναι ερμαφρόδιτη…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: US President Donald J. Trump speaks at a Make American Great Again rally in support of Republican Missouri Senate candidate Josh Hawley at the Columbia Regional Airport in Columbia, EPA/JIM LO SCALZO

NOVEMBER 3, 2018

Συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας, που απογοητεύουν αρκετούς Έλληνες και Ελληνοκύπριους. Και δικαιολογημένα θα έλεγα τους θυμώνουν, διότι οι Αμερικανοί είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως, θα έλεγα και μαζοχιστές…

Διότι δεν γίνεται από τη μια ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να καθυβρίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Πρόεδρο τους, και από την άλλη να του επιτρέπουν να συνεχίσει να αγοράζει φυσικό αέριο από το Ιράν, έστω και αν αυτό θα συμβεί μόνο για περίοδο έξι μηνών, έστω και αν η Άγκυρα είναι υποχρεωμένη να μην πληρώνει την Τεχεράνη.

Και δεν γίνεται να τρέχουν πίσω από τον Ερντογάν, διότι στέλνουν λάθος μήνυμα στους υπολοίπους συμμάχους τους. Και ειλικρινά το γράφω: πως δικαιολογείται, το προηγούμενο βράδυ αυτής της απόφασης, ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής, να καλεί τον πρόεδρο της Τουρκίας με ιδιαίτερα αυστηρό τόνο, να επιλέξει μεταξύ της καλής Ουάσιγκτον και του κακού Ιράν. Και μάλιστα να θέτει στον Ερντογάν το δίλημμα με ιδιαίτερα απειλητική διάθεση.

Η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών έδωσε την εντύπωση προχθές το βράδυ ότι οι δύο χώρες εισέρχονται σε νέα περίοδο κρίσης, μεγαλύτερη από την προηγούμενη Οι απορίες είναι πολλές και τα ερωτηματικά ακόμα περισσότερα, αλλά πάντα υπάρχουν απαντήσεις, ακόμα και στις πιο πολύπλοκες πολιτικές και διπλωματικές καταστάσεις.

Ο κ. Πομπέο ήταν σαφής και δεν χρειάζεται κανείς να είναι σοφός για να αντιληφθεί το νόημα των λόγων του. Τι είπε με πολύ λίγα λόγια; Ότι η Αμερική δεν είναι έτοιμη ακόμα να παραδώσει την Τουρκία στη Ρωσία και πολύ περισσότερο στο Ιράν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ίσως κάνει και κάποιες υποχωρήσεις για να κερδίσει την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι η υποχωρητικότητα δεν χαρακτηρίζει την κυβέρνηση του σημερινού Πλανητάρχη.

Ο Ντόναλντ Τραμπ σκέφτεται για τη διεθνή πολιτική, όπως ακριβώς συμπεριφέρεται και στο εσωτερικό: Ή όλα ή τίποτα… Όμως, ακόμα και αν «τα βρει» με την τουρκική πολιτική ηγεσία -που είναι θα έλεγα δύσκολο- την ίδια στιγμή, δεν πρόκειται να τερματίσει την άλλη παράλληλη διαδικασία, της δημιουργίας δύο πόλων, που θα αδυνατίσουν τη στρατηγική θέση της Τουρκίας. Ο ένας πόλος είναι η στρατηγική γραμμή από το Ισραήλ μέχρι και την Ιταλία, που περιλαμβάνει την Κύπρο, την Άιγυπτο και την Ελλάδα. Και ο άλλος πόλος είναι ο λεγόμενος «χριστιανικός», που ξεκινά από την Ουγγαρία και την Πολωνία και φτάνει πάλι στην Ιταλία.

Η τελευταία έχει εσχάτως σημαντική θέση στους σχεδιασμούς του Ντόναλντ Τραμπ, διότι η ηγεσία της ενστερνίζεται τις απόψεις του σε όλα τα προσφιλή του ζητήματα.

Όπως σημειώσαμε και παραπάνω, η πολυπόθητη βελτίωση των σχέσεων της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας είναι δύσκολο να επιτευχθεί ενόσω ελέγχει την κατάσταση στην Τουρκία ο κ. Ερντογάν. Και είναι αυτό που αρνούνται να καταλάβουν οι Αμερικανοί. Βρίσκονται σε «καθεστώς άρνησης».

Κατά τη γνώμη αρκετών σοβαρών αναλυτών, ο ισλαμιστής ηγέτης της χώρας, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον να αναθερμάνει τις σχέσεις του με την Αμερική, διότι έχει κάνει τις επιλογές του με τις οποίες είναι απόλυτα ικανοποιημένος.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και οι μουλάδες της Τεχεράνης, του ικανοποιούν τον εγωϊσμό του, του συμπεριφέρονται «στα ίσα». Δεν πιστεύει το ίδιο για τους Αμερικανούς. Ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, ενώ αυτός τους εκμεταλλεύεται και τους χρησιμοποιεί και τους απομυζά, ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ «αρμέγουν» την Τουρκία.

Τούτη η ερμαφρόδιτη σχέση, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα μπορεί να έχει κοστίσει στην Αμερική και ένα τρισεκατομμύριο. Και όταν χρειάστηκε την Τουρκία, αυτή δεν της επέτρεψε ποτέ να περάσει μέσα από τη χώρα, ούτε από τον …αέρα της!

Έχει όντως ενδιαφέρον να δούμε την κατάληξη αυτής της ιστορίας, η οποία θα είναι πικρή για την Αμερική. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται στην Τουρκία, άλλοτε με το ραβδί και άλλες φορές με την προσφορά της θαλπωρής μίας κουβέρτας, είναι παράλογος και παρανοϊκός. Και θα έλεγα και ανόητος, διότι δεν είναι δυνατόν να άγεται και να φέρεται μία ολόκληρη υπερδύναμη από ένα παρανοϊκό δικτάτορα, που παίζει το παιγνίδι της Μόσχας και της Τεχεράνης εναντίον της Δύσης.

ΟΙ προβλέψεις γι’ αυτή τη σχέση δεν είναι καλές, αντίθετα είναι βέβαιο ότι θα ζήσουμε νέα δράματα με τους άλλους Αμερικανούς υπηκόους, που φυλάκισε ο Ερντογάν. Χθες, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο υφυπουργός Πολιτικών Υποθέσεων Ντέιβιντ Χέιλ συναντήθηκε με τον ομόλογό του της Τουρκίας Σεντάτ Ονάλ. Συζήτησαν τις διμερείς και τις περιφερειακές σχέσεις, αλλά κόλλησαν στο θέμα των φυλακισμένων Αμερικανών και στο άλλο μέγα ζήτημα των Κούρδων, που είναι οι φυσικοί σύμμαχοι της Αμερικής. Του ζήτησε να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον των Κούρδων και απαίτησε την απελευθέρωση των υπολοίπων Αμερικανών υπηκόων. Δεν γνωρίζουμε την απάντηση του Τούρκου υφυπουργού, αλλά θα τη δούμε σύντομα στην πράξη. Θα είναι φυσικά αρνητική… Δυστυχώς, οι Αμερικανοί είναι αυτοί που δίνουν την ευκαιρία στον Ερντογάν να τους «γλεντά» με τον χειρότερο τρόπο.

Πηγή: Τι συμβαίνει μεταξύ της Αμερικής και της Τουρκίας; Τούτη η σχέση είναι ερμαφρόδιτη… https://hellasjournal.com/2018/11/ti-symvainei-metaxy-tis-amerikis-kai-tis-toyrkias-toyti-i-schesi-einai-ermafroditi/

Εδώ δεν είναι Ίμια… εδώ είναι κρανίου τόπος

Από
anixneuseis
-
0
 του Γιώργου Γκοτζιά

…Εν ολίγοις από το πουθενά σε μεγάλη μερίδα των Ελλήνων άρχισε να «ιδρώνει» το αυτάκι της για το τι καταγωγή έχουμε οι Βορειοηπειρώτες και για το εάν τελικά μιλάμε ελληνικά.

Αγαπητοί μου άνθρωποι, εδώ πέρα βρισκόμαστε χιλιετηρίδες και η γλώσσα που ομιλούμε ανταποκρίνεται ακόμη και στην ιστορία της εποχής του Ομήρου.

Γιατί όμως να έχουμε ανάγκη ένα τόσο τραγικό γεγονός, ούτως ώστε να γνωρίσετε επιτέλους τα αυτονόητα που συστηματικά σας έκρυβαν οι καταπατητές της ιστορίας μας;

Εδώ δεν είναι Ίμια κύριε Πάγκαλε…

Εδώ η σημαία μετριέται με το ανάστημα και τη λεβεντιά μας. Την ύψωσή της την ορίζουν διεθνείς συμβάσεις και όσο κι αν κάποιοι θεωρούν αυτή την κίνηση ως ένα εθνικιστικό παραλήρημα, δυστυχώς σφάλλουν.

Χρέος της ελληνικής πολιτείας είναι να διασφαλίσει στους Έλληνες κατοίκους της γενέτειρας των ευεργετών του Ελληνικού Έθνους, τα απαραίτητα δικαιώματα που απορρέουν όχι μόνο από τους κανόνες δικαίου της εκάστοτε σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας, αλλά και από τους αγώνες που εκείνη δίνει.

Όσο για τις «ακρότητες» ενός ανθρώπου για τον οποίο αυτές τις μέρες κάνουμε λόγο, (υποβιβάζοντας τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού και όχι μόνο)και ξέρουμε πως ατιμάζεται ολόκληρη η ανθρώπινή του υπόσταση, σας αναφέρω πως ο εμπαιγμός αυτού του είδους, μπορεί να ανταποκρίνεται μόνον σε καταστάσεις νοσηρότατης εγκεφαλικής λειτουργίας. Μην ξεχνάμε ακόμη τις τιμές τις οποίες από αρχαιοτάτων χρόνων οφείλουμε στους νεκρούς μας. Η ιστορία κρίνει και δικάζει τέτοιου είδους ιεροσυλίες.

Επιπλέον κακός σύμβουλος στο γεγονός, είναι η σιωπή μιας τοπικής κοινότητας που δυστυχώς υπολειτουργεί. Και γι αυτό ευθύνεστε εσείς, οι «εκτός των ορίων μας» άρχοντες. Δε ντρέπομαι να επικαλεστώ την αθλιότητα, διότι εκείνη είναι ο μόνος μου σύμμαχος σε ένα τέτοιο κατάντημα. Και γνωρίζω πολύ καλά πως η επίρριψη ευθυνών δεν είναι «εύπεπτη» από κανέναν.

Το τιμόνι στον τόπο σας το κρατά η Ευρώπη, ενώ εδώ όπου η πλειονότητα των Βορειοηπειρωτών είμαστε ταυτοχρόνως Έλληνες – Ευρωπαίοι υπήκοοι, ποιός τελικά το κρατά; Γνωρίζει η Ε. Ε. πως δικοί της νομοταγείς υπέρ του μέτρου, πολίτες, ζούνε στα κατάλοιπα ξεπερασμένων ολοκληρωτικών καθεστώτων;

Εάν όχι, τότε και πάλι εσύ αγαπημένη μας Ελλάδα φέρεις την ευθύνη.

Διότι εμείς οι εκτός της επικράτειάς σου, είμαστε μαζί σου και στα καλά και στα άσχημα. Και για εσένα γινόμαστε υπόλογοι φέροντας στην ψυχή μας την ταυτότητα και το όνομά σου.

Ο ηρωισμός εδώ πέρα είναι ταυτόσημος της επιβίωσης. Όποιος μετριάζει την ισχύ του, είτε χάνει την εθνική του συνείδηση, είτε οδηγείται μια για πάντα στην ξενιτιά.

Δερβιτσάνη Δερόπολης, Νοέμβριος 2018
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

1...2,7492,7502,751...3,032Σελίδα 2,750 από 3,032