Πώς μπορεί να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός» των Βαλκανίων

Από

January 27, 2019

Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς 27 Ιανουαρίου 2019 euro2day.gr

Τέσσερις προτάσεις προκειμένου να μετατραπούν τα Βαλκάνια από «αέναο μήλον της έριδος» σε μια «καλοκατασκευασμένη πλατφόρμα συνεργασίας» παρουσιάζει το Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων. Τα σχέδια της Βρετανίας και η στάση της ΕΕ.

Μια εξαιρετικά ασταθής κατάσταση εξελίσσεται στα Βαλκάνια, η οποία μπορεί δυνητικά να έχει δυσμενείς επιπτώσεις τόσο στις χώρες των Βαλκανίων όσο και συνολικά στο σύστημα των διεθνών σχέσεων, υποστηρίζει σε ανάλυσή του το Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (Russian International Affairs Council).

Οπως υπογραμμίζει, οι ενδοπεριφερειακοι παράγοντες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Τις τελευταίες δυο δεκαετίες, δεν έχουν καταφέρει να σημειώσουν καμία σημαντική πρόοδο στην επίλυση των προβλημάτων αυτών, αν και έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να συνεχίζεται ο διάλογος.

Οι εξωτερικοί «παίκτες» επιδιώκουν πρωτίστως τα δικά τους συμφέροντα στα Βαλκάνια, τα οποία, κατά κανόνα, ελάχιστα ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της περιοχής και των πληθυσμών της. Επιπλέον, τελευταία ασχολούνται περισσότερο με τις πολιτικές που τους υπαγορεύονται από την κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των περιφερειακών «παικτών».

Η σημερινή κατάσταση

Όπως αναφέρει το RIAC, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρόσφερε σε όλους τους λαούς των Βαλκανίων ένα «Ευρωπαϊκό μέλλον». Οι πολιτικές ελίτ και ο πληθυσμός των χωρών που ανήκουν στην περιοχή δεν μπορούν να φανταστούν τον εαυτόν τους χωρίς ένα τέτοιο μέλλον. Αν και το ποσοστό των ευρω-αισιόδοξων στους πληθυσμούς αυτούς έχει σταδιακά μειωθεί, ωστόσο η ενοποίηση με την Ευρώπη εξακολουθεί να θεωρείται μια φυσική διαδικασία και, φαινομενικά, η μόνη πιθανή επιλογή για τα Βαλκάνια. Όμως, η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της έχουν δικές τους κρίσεις να αντιμετωπίσουν και είναι αδύνατον να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν όλες εκείνα τα προβλήματα που μαστίζουν την περιοχή. Οι Βρυξέλλες, πολύ απλά, δεν διαθέτουν ούτε τους πόρους, ούτε την επιθυμία να το πράξουν, κατά το RIAC.

Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους προωθούν μόνο εκείνες τις αποφάσεις που διασφαλίζουν την επιρροή τους στην πανευρωπαϊκή διαδικασία και ενισχύουν τις θέσεις τους στην παγκόσμια αντιπαράθεση. Ρωσία, Κίνα, Τουρκία και Σαουδική Αραβία, που αυξάνουν όλο και περισσότερο την επιρροή τους στην περιοχή, ξεχωριστά η κάθε μια δεν είναι τόσο ισχυρές. Σε κάθε περίπτωση, απλά δεν μπορούν να προσφέρουν κάποια εναλλακτική έναντι της «Ευρωπαϊκής επιλογής». Ωστόσο, σύμφωνα με το RIAC, ποτέ δεν σχεδίαζαν να προσφέρουν κάποια εναλλακτική.

Ως αποτέλεσμα, τα Βαλκάνια μετατρέπονται εκ νέου σε «πυριτιδαποθήκη», όπως και πριν από έναν αιώνα. Τα υπάρχοντα προβλήματα ακόμα δεν έχουν λυθεί, ενώ ένα προβλήματα εμφανίζονται στον ορίζοντα. Οι διμερείς διαπραγματεύσεις «σέρνονται», ενώ όλα συμβαίνουν είτε από μόνα τους είτε με τη μεσολάβηση ή και κυρίαρχη επιρροή των ΗΠΑ και της ΕΕ. Οι όποιες προσπάθειες είτε για εξεύρεση μη συμβατικών προσεγγίσεων ή για να προωθηθούν κάποιες νέες πρωτοβουλίες, «κατασβήνονται» αμέσως από τους εξωτερικούς «παίκτες». Για να προχωρήσει έστω και λίγο η κατάσταση και για να επιτευχθούν ευνοϊκές δυναμικές, οι ενδοπεριφερειακοί πολιτικοί παράγοντες αρχίζουν να χρησιμοποιούν τακτικές προβοκάτσιας, αναγκάζοντας όλους τους εξωτερικούς παίκτες να αντιδράσουν. Το θέμα είναι πως αυτή η τακτική απλώς ενισχύει τις συγκρουσιακές τάσεις ανά τον κόσμο, σχολιάζει το RIAC.

Κατά το RIAC, φαίνεται να μην υπάρχουν ενδείξεις πως οι εξωτερικοί παράγοντες θα αρνηθούν να δράσουν μονομερώς και πως οι ενδοπεριφερειακές πολιτικές δυνάμεις ξαφνικά θα είναι πρόθυμες να διαπραγματευτούν. Όμως, είναι επίσης απίθανο η κατάσταση να αφεθεί να εξελιχθεί μόνη της και να δοθεί «λευκή επιταγή» σε αυτούς που προτιμούν τις καταστροφικές πολιτικές να βλάψουν τα Βαλκάνια και τους λαούς της περιοχής, καθώς και τις προοπτικές για μια συνολική, βιώσιμη, δίκαιη διευθέτηση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, γράφει στην ανάλυσή του το RIAC, θα ήταν εξαιρετικά πλεονεκτικό και επίκαιρο για τη Ρωσία να προσφέρει μια πολυμερή δομή για έναν «γενικό Βαλκανικό διακανονισμό» που θα ωφελούσε όλους τους ενδοβαλκανικούς πολιτικούς παράγοντες καθώς και τις εξωπεριφερειακές δυνάμεις.

Για τους πρώτους, θα έδινε μια ευκαιρία να προχωρήσουν σε αμοιβαίες ανταλλαγές σε ένα μεγάλο εύρος θεμάτων, που είναι απίθανο να επιτευχθούν μέσω διμερών διαπραγματεύσεων, αλλά και να αποκτήσουν όλες τις απαραίτητες εγγυήσεις για σταθερότητα και βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Για τους δεύτερους, θα περιόριζε τις αρνητικές εξελίξεις στα Βαλκάνια και τους κινδύνους τόσο εντός όσο και πέραν της περιοχής. Την ίδια ώρα τα Βαλκάνια, από το αέναο «μήλον της έριδος», θα μπορέσουν να μετατραπούν σε μια καλοκατασκευασμένη πλατφόρμα συνεργασίας και, αν αυτή είναι επιτυχημένη, σε ένα εργαλείο που θα είναι σχεδιασμένο ώστε να αποδυναμώνει τις αντιπαραθέσεις μεταξύ όλων των σημαντικών «παικτών» και να ανακατευθύνει ολόκληρο το σύστημα των διεθνών σχέσεων προς έναν πιο ειρηνικό δρόμο.

Ακόμα και αν μια τέτοια πρόταση τύχει εχθρικής υποδοχής, θα πρέπει να τεθεί, τονίζει το RIAC, καθώς «θα δείξει ποιος είναι πραγματικός φίλος και πραγματικός υπερασπιστής των συμφερόντων των Βαλκανικών λαών, και για ποιον, αντιθέτως, οι γεωγραφικές τους φιλοδοξίες και τα δικά τους εγωιστικά συμφέροντα είναι πάνω από οτιδήποτε άλλο».

Σενάρια πολυμερών δομών

Το RIAC στην ανάλυσή του παρουσιάζει τέσσερα σενάρια «πολυμερών δομών» που θεωρεί πως μπορεί να έχουν πλεονεκτήματα:

1. Ασχέτως της επίλυσης των προβλημάτων της μεταγιουγκοσλαβικής κληρονομιάς, η δημιουργία ενός μονίμου «Βαλκανικού Συμβουλίου» αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα. Θα περιελάμβανε εκπροσώπους από τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία, την Τουρκία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Σλοβενία και τη Γερμανία ως διεθνείς παρατηρητές, με μεσολάβηση από την πλευρά της ΕΕ και του ΟΗΕ, καθώς και αντιπροσωπείες από όλες τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Ο λογικός τρόπος για να πάρει σάρκα αυτή η δομή είναι να μπει σε νέο πλαίσιο και να επιταχυνθεί το έργο του Συμβουλίου Περιφερειακής Συνεργασίας (το οποίο δημιουργήθηκε πριν από δέκα χρόνια στη βάση του Συμφώνου Σταθερότητας για την Νοτιοανατολική Ευρώπη· Ρωσία, ΗΠΑ και Κίνα συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις του Συμβουλίου, με την ΕΕ να παίζει τον βασικό ρόλο).

2. Ένα άλλο σενάριο είναι το «Μόνιμο Βαλκανικό Συνέδριο» υπό την ηγεσία της ΕΕ και τη μεσολάβηση ύπατων αντιπροσωπειών από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Μια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να επιβληθεί μέσω της αλλαγής της δομής των συζητήσεων στις Βρυξέλλες και με τη συγκατάθεση των Αλβανικών και Σερβικών συμβαλλόμενων μερών.

3. Το τρίτο σενάριο είναι το «Μόνιμο Βαλκανικό Συνέδριο –ευρεία εκδοχή», υπό την ηγεσία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Θα υποδήλωνε μια αύξηση του αριθμού των Βαλκάνιων διαπραγματευτών και θα συνεπάγονταν έναν αριθμό διαφόρων εδαφικών ανταλλαγών, με βάση όχι τόσο την εθνικότητα όσο τα γεωπολιτικά συμφέροντα της κάθε Βαλκανικής χώρας καθώς και την εγγυημένη βιωσιμότητα τέτοιων ανταλλαγών. Σε αυτή την περίπτωση, οι εδαφικές ανταλλαγές θα συνοδεύονταν από την αποδοχή περιφερειακών οικονομικών συμφερόντων ως ενός εκ των τελικών αποτελεσμάτων της ένταξης στην ΕΕ όλων των χωρών της περιοχής. Έτσι, τα νεοχαραχθέντα σύνορα θα έχουν θετική συμβολική αξία στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής.

4. Το τέταρτο σενάριο είναι η δημιουργία της «Βαλκανικής Ένωσης» στα πρότυπα της ΕΕ. Η Τουρκία, ως «αιώνια» υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ, μπορεί να ενταχθεί σε μια τέτοια «Ένωση». Αυτό το σενάριο πιθανότατα θα είναι το λιγότερο αποδεκτό από τις Βρυξέλλες, που δεν θα ήθελαν να δουν μια Νοτιοανατολική Ευρώπη ικανή να αντιμετωπίσει επί ίσοις όροις τη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο, στο πλαίσιο των πρόσφατων εξελίξεων, αυτό το σενάριο θεωρείται το πιο λογικό για τα ίδια τα Βαλκανικά κράτη.

Το μακροπρόθεσμο σενάριο μιας λύσης-πακέτου

Η «αυθόρμητη» εδαφική οργάνωση που σχεδιάστηκε για τους λαούς των Βαλκανίων δεν έφερε καλό αποτέλεσμα με ορισμένους εκπροσώπους των τοπικών κατεστημένων μάλιστα να λένε πως «απέτυχε παταγωδώς», γράφει το RIAC στην ανάλυσή του.

Όπως επισημαίνει, οι εθνοτικές ομάδες είναι χωρισμένες σε διάφορες πολιτικές οντότητες. Και δεν αισθάνονται πάντα άνετα εκεί. Τα ζωτικά τους συμφέροντα απειλούνται και μόνο ορισμένοι εξωτερικοί παράγοντες εμποδίζουν τις πιθανές συγκρούσεις και ανακατανομές.

Πολλές χώρες και περιφερειακές οντότητες από μόνες τους δεν είναι βιώσιμες, υποστηρίζει το RIAC. Το επιτυχημένο τους μέλλον μπορεί να σχετιστεί αποκλειστικά με την ενοποίηση, τη σύνδεση, τις συμμαχίες, την αναζήτηση άλλων μορφών κρατικής υπόστασης. Μπορούν να υπάρχουν κανονικά μόνο υπό εξωτερικό έλεγχο ή ως μέρος κάποιας άλλης οντότητας.

Ολόκληρος ο πολιτικός, κοινωνικός και οικονομικός χώρος της περιοχής είναι κατακερματισμένος. Αυτά τα «θραύσματα» είναι διασκορπισμένα χαοτικά, αλλά «κρατούν» το ένα το άλλο. Ωστόσο, η αναδιοργάνωση αυτής της δομής εμποδίζεται και πάλι κυρίως λόγω διαφόρων εξωτερικών παραγόντων. Προφανώς, σχολιάζει το RIAC, αν τα πράγματα πάνε τόσο απρόβλεπτα όπως στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, τότε η κατάσταση θα καταλήξει σε τραγωδία.

Την ίδια ώρα, είναι τουλάχιστον παράλογο και άσκοπο να αγνοείται η πραγματική κατάσταση. Η διατήρηση της τεχνητής ύπαρξης «καθαρών» εθνικά κρατών και εδαφικών ορίων δεν οδηγεί πουθενά. Θα δημιουργήσει εντάσεις, θα τροφοδοτήσει τους διάφορους ακραίους εθνικιστές και λαϊκιστές, θα αυξήσει το ενδεχόμενο κρίσεων, που είναι ήδη μεγάλο. Ως εκ τούτου, στην περιοχή και διεθνώς, διάφοροι παράγοντες πραγματοποιούν ασταμάτητα ανεπίσημες συζητήσεις προκειμένου να περιγράψουν πιθανά σενάρια για έναν διακανονισμό στα Βαλκάνια μακροπρόθεσμα.

Μεταξύ των εξωτερικών παραγόντων, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένας από τους ενεργότερους υποστηρικτές της δημιουργίας «εθνοκεντρικών κρατών», δηλαδή μιας «μεγάλης» Αλβανίας, μιας «μεγάλης» Σερβίας και μιας «μεγάλης» Κροατίας. Αυτό το σενάριο, σύμφωνα με το RIAC, θα σήμαινε τις ακόλουθες εδαφικές ανταλλαγές:

-«Μεγάλη» Αλβανία: θα περιελάμβανε τη Δημοκρατία της Αλβανίας, το μεγαλύτερο μέρος του Κοσόβου, μέρος της πΓΔΜ (σ.τ.μ: στο κείμενο αναφέρεται ως ‘Μακεδονία’, καθώς η Ρωσία αναγνωρίζει τη χώρα με το συνταγματικό της όνομα), μέρος της Σερβίας (Μπουγιάνοβατς και Πρέσοβο) και την πόλη Ούλτσιν του Μαυροβουνίου.

-«Μεγάλη» Σερβία: θα περιελάμβανε τη Δημοκρατία της Σερβίας, τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας με πρόσβαση στη θάλασσα στην περιοχή Χέρτσεγκ Νόβι (Μαυροβούνιο) και τις Σερβικές κοινότητες στο βόρειο Κόσοβο, περιλαμβανομένης της Βόρειας Μιτρόβιτσα.

-«Μεγάλη» Κροατία: θα περιελάμβανε τη Δημοκρατία της Κροατίας και την τρίτη «οντότητα» («entitet») στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (Herceg Bosna)

-Το Μαυροβούνιο θα έπαιρνε μέρος του Σερβικού Σαντζακίου

-Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη εντός των συνόρων της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με την πιθανή επιλογή δημιουργίας μιας συνομοσπονδίας με την Κροατία/Σερβία/Μαυροβούνιο

-Η πΓΔΜ θα ήταν σε χειρότερη θέση καθώς θα έχανε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της. Επιπλέον, είναι εμφανής εδώ μια τάση να διαμοιραστούν τα υπόλοιπα εδάφη μεταξύ της Βουλγαρίας, της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Σερβίας. Ένα από τα πιθανά σενάρια για την πΓΔΜ στη περίπτωση αυτή είναι ο σχηματισμός συνομοσπονδίας με τη Βουλγαρία ή τη Σερβία.

Σύμφωνα με το RIAC, μόνο οι εθνικιστές της περιοχής θα μπορούσαν να στηρίξουν ένα τέτοιο ακραίο σενάριο, το οποίο θα απέκλειε μεσοπρόθεσμα την ευρωπαϊκή προοπτική των Βαλκανίων. Την ίδια ώρα, όμως, μακροπρόθεσμα είναι μια από τις επιλογές που υπάρχουν για μακροπρόθεσμη διευθέτηση των υφιστάμενων εθνικών προβλημάτων.

Η σημασία της λήψης προσωρινών και ενδιάμεσων μέτρων

Όπως τονίζει στην ανάλυσή του το Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων, αν η ΕΕ συμπεριλάβει μαζικά τους λαούς της περιοχής, αυτό θα απαιτούσε την αποδιοργάνωση και αποδυνάμωση της ικανότητάς της να αντισταθεί στην εξωτερική χειραγώγηση. Αντιθέτως, αν η ΕΕ δεν συμπεριλάβει τους λαούς αυτούς, αυτό θα έβγαζε ετυμηγορία για ολόκληρο το Ευρωπαϊκό project. Το πανευρωπαϊκό κατεστημένο το κατανοεί αυτό επί της αρχής και η προοπτική αυτή το τρομάζει.

Ωστόσο, στο πλαίσιο των Βαλκανίων, η ΕΕ σπάνια μιλάει με μια φωνή, αφού τα κράτη μέλη έχουν διαφορετικούς στόχους στην περιοχή. Η Μεγάλη Βρετανίατείνει να στηρίζει τους Αλβανούς σε βάρος όλων των άλλων εθνικών σχηματισμών στην περιοχή. Η Γαλλία έχει διαφορετικό όραμα, καθώς για το Παρίσι το σημαντικότερο είναι να προστατεύσει τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα σε μια μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή περιοχή. Γι’ αυτό η χώρα είναι έτοιμη για ορισμένες ανταλλαγές. Η αταξία και οι διαμάχες της Βαλκανικής κοινωνίας περνούν στις γειτονικές χώρες. Έτσι, είναι σημαντικό γι’ αυτούς να εξασφαλίσουν την μακροπρόθεσμη σταθερότητα και την ανάπτυξη χωρίς κρίσεις της περιοχής.

Η Γερμανία από την πλευρά της τηρεί μια αδιάλλακτη στάση αναφορικά με τις όποιες εδαφικές ανταλλαγές, κυριαρχώντας στην ΕΕ. Το Βερολίνο επιμένει πως είναι εντελώς απαράδεκτο να εφαρμοστούν οι όποιες εδαφικές ανταλλαγές και να αναδιοργανωθεί στο σύνολό του ο Βαλκανικός πολιτικός χώρος. Οι όποιες προσπάθειες θα ανοίξουν το «Κουτί της Πανδώρας», με απρόβλεπτες συνέπειες για την εδαφική οργάνωση όχι μόνον των Βαλκανίων, αλλά και της Ευρώπης γενικότερα. Ολόκληρη η μεταπολεμική τάξη στην Ήπειρο θα απειληθεί. Αυτό θα υπονομεύσει τη νομιμότητα όλων των προηγούμενων αποφάσεων. Θα δώσει λόγους ώστε να τεθεί ζήτημα οριοθετήσεων και εδαφικών ανταλλαγών, συμπερίληψης και αποζημιώσεων σε κάθε μεριά του κόσμου.

Από αυτή την άποψη, γράφει το RIAC, δεν μπορεί κάποιος παρά να συμφωνήσει με το Βερολίνο. Πράγματι, το «Κουτί της Πανδώρας» δεν πρέπει ποτέ να ανοίξει. Το θέμα εδώ είναι πως μια τέτοια επίπτωση θα μπορούσε να εμπεριέχεται σε οποιαδήποτε ιδιωτική διμερή συμφωνία για ανταλλαγές και αναθεωρήσεις που πάνε πέραν των πολυμερών δομών και της «λύσης-πακέτου», ιδιαίτερα υπό την πίεση της Ουάσιγκτον, η οποία ακολουθεί μόνον τις δικές της γεωπολιτικές φιλοδοξίες. Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθούν οι περαιτέρω καταστροφικές διαδικασίες που θα «ξυπνήσουν» από αυτή την προσέγγιση μελλοντικά.

Ωστόσο, η εικόνα αλλάζει σημαντικά αν οι ανταλλαγές και αναθεωρήσεις συμπεριληφθούν σε κάποια από τις προαναφερθείσες πολυμερείς δομές. Πρώτον, παρέχεται έτσι η δυνατότητα η όποια ενέργεια να γίνει με οργανωμένο και ελεγχόμενο τρόπο. Δεύτερον, παρέχεται η ευκαιρία να συνδυαστούν όλες οι πολιτικές αποφάσεις, που μεμονωμένα είναι απαράδεκτες και αναχρονιστικές, σε ένα ενιαίο «πακέτο» που θα συντονίζεται και θα εγκρίνεται από όλους. Τρίτον,δημιουργούνται προοπτικές παροχής ισχυρών διεθνών εγγυήσεων για την «λύση-πακέτο». Τέταρτον, καθιερώνονται κανόνες του παιχνιδιού που είναι ξεκάθαροι και αποδεκτοί από όλους τους «παίκτες».

Ως εκ τούτου, αν οι βασικοί ενδοπεριφερειακοί πολιτικοί παράγοντες καθώς και οι εξωτερικοί παράγοντες δείξουν καλή θέληση και έχουν το θάρρος να λύσουν τον «γόρδιο δεσμό» των Βαλκανίων προς το συμφέρον των λαών των Βαλκανίων, και όχι για να ευνοήσουν τις γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες, τότε ο καθένας θα μπορέσει να συμβάλει αναλογικά στη διευθέτηση του κοινού Βαλκανικού ζητήματος.

Μια τέτοια συμβολή, καταλήγει το RIAC, θα μπορούσε να περιλαμβάνει:

1) την απόρριψη οποιονδήποτε ανεπίσημων, στρατιωτικών, πολιτικών και οικονομικών προκλήσεων

2) τη στήριξη ενός γενικού νόμιμου καθεστώτος ελεύθερης οικονομικής δραστηριότητας για ολόκληρη την περιοχή χωρίς διακρίσεις

3) την θετική πολιτική επιρροή σε όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες τηρούνται προνομιακές σχέσεις

4) την παροχή όλων των απαραίτητων ολοκληρωμένων διεθνών διασφαλίσεων

5) τη χρηματοδότηση της επιταχυνόμενης ανάπτυξης της περιοχής και την υλοποίηση διάφορων οικονομικών projects που είναι χρήσιμα και επωφελή για τους λαούς των Βαλκανίων.

Η Βενεζουέλα και η επικίνδυνη μετάβαση εξουσίας

Από

anixneuseis

January 27, 2019

του Reggie Thompson 26 Ιανουαρίου 2019 stratfor/euro2day.gr

Η χώρα οδεύει προς μια χαοτική και πιθανά βίαιη μετάβαση εξουσίας. Τα χαμένα έσοδα από το πετρέλαιο, οι ακόρεστες ελίτ και τα μεγάλα κέρδη από ναρκωτικά και παράνομες δραστηριότητες. Οι επιλογές Τραμπ και τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η Βενεζουέλα οδεύει προς μια χαοτική, βίαιη μετάβαση εξουσίας. Η κυβέρνηση μάχεται μια χαμένη μάχη ενάντια στην φθίνουσα πετρελαϊκή παραγωγή και τις ακόρεστες πολιτικές ελίτ της.

Οι χαμηλές τιμές πετρελαίου, οι υψηλές κυβερνητικές δαπάνες και η ακραία διαφθορά κατέστρεψαν τον ενεργειακό τομέα της Βενεζουέλας –τη μοναδική πηγή εξαγωγικών εσόδων της χώρας. Χωρίς να έχουν πλέον τα τεράστια ποσά πετρελαϊκού χρήματος για να γεμίσουν τις τσέπες τους -αλλά και να χρηματοδοτήσουν τα λαϊκιστικά κοινωνικά προγράμματα- οι ισχυροί πολιτικοί ηγέτες της Βενεζουέλας δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ανταγωνιστούν για ό,τι απέμεινε από τα έσοδα. Και αυτό που απέμεινε δεν θα είναι αρκετό για να τους κρατήσει όλους χαρούμενους για πολύ καιρό. Οι αγεφύρωτες διαφορές έρχονται γρήγορα στην επιφάνεια.

Με την ώθηση των αμερικανικών κυρώσεων και τις πιο έντονες διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης, οι διαιρέσεις μεταξύ των ηγετών της χώρας επεκτείνονται. Τα βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να τεθούν σε αυτή τη φάση είναι πώς θα διευθετήσουν τις διαφορές τους τα μέλη της κυβέρνησης της Βενεζουέλας –και πότε.

Στο Stratfor παρακολουθούμε στενά τη Βενεζουέλα για διάφορους λόγους. Βασικός, όμως, είναι ένα απλό γεγονός: η φύση της πτώσης της νυν κυβέρνησης από την εξουσία θα επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το πόσο σημαντική θα είναι για τον έξω κόσμο η οικονομικά απομονωμένη και βαθύτατα φτωχή χώρα. Το πώς και πότε θα διευθετήσουν τις διαφορές τους οι ελίτ της χώρας έχει σημασία διότι η Βενεζουέλα είναι πιθανό να υποστεί σοβαρές ζημιές -τόσο πολιτικές όσο και φυσικές- καθώς θα κάνει τη μετάβαση από την προεδρία του Νίκολας Μαδούρο.

Σ’ αυτό το σημείο θα είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγει ο Μαδούρο ένα χαοτικό αποτέλεσμα. Το να επιτρέψει ελεύθερες εκλογές -όπως απαιτούν οι ΗΠΑ και η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας- δεν αποτελεί πλέον επιλογή. Ο Μαδούρο δικαίως φοβάται πως η αντιπολίτευση, ενισχυμένη από πρώην συμμάχους, θα τον δικάσει διότι προήδρευσε της κατάβασης της Βενεζουέλας στη δικτατορία και στην οικονομική κρίση. Ως εκ τούτου, θα αντισταθεί στις προσπάθειες να εκδιωχθεί από την εξουσία, αυξάνοντας τις πιθανότητες μιας βίαιης μετάβασης.

Η στάση της κυβέρνησης Τραμπ για τη Βενεζουέλα είναι κομβικής σημασίας για τον χρόνο της μετάβασης της εξουσίας στη Βενεζουέλα. Ο Λευκός Οίκος εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής εμπάργκο στις πετρελαϊκές εισαγωγές, κάτι που εάν υλοποιηθεί ουσιαστικά θα εγγυηθεί πως θα υπάρξει μεγαλύτερος διχασμός εντός του κυβερνώντος κόμματος. Όμως ένα εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου και η επιβολή ακόμα βαρύτερων κυρώσεων δεν είναι αναπόφευκτα, υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά τέτοιων ενεργειών εντός της αμερικανικής κυβέρνησης. Όμως ένα τιμωρητικό σενάριο αξίζει να εξεταστεί διότι θα οδηγούσε τις σχέσεις της Βενεζουέλας με τις ΗΠΑ σε ένα πιο περίπλοκο μονοπάτι.

Γενική άποψη πως ο Μαδούρο πρέπει να φύγει

Αν υπάρχει ένα στοιχείο στο οποίο γενικά συμφωνούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στη Λατινική Αμερική, είναι πως ο Μαδούρο πρέπει να φύγει. Η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και η υπόλοιπη Βόρεια Αμερική, θεωρούν τη Βενεζουέλα ως μια πυριτιδαποθήκη που μια σπίθα χρειάζεται για να αλλάξει αναγκαστικά καθεστώς. Η γενική άποψη είναι πως η κοινωνική κρίση στη Βενεζουέλα έχει φτάσει σε σημείο που η άσκηση περισσότερης διπλωματικής και οικονομικής πίεσης θα αναγκάσει τελικά την κυβέρνηση Μαδούρο να φύγει από την εξουσία.

Η από καιρό περιθωριοποιημένη αντιπολίτευση της Βενεζουέλας έκανε γρήγορα γνωστές τις προθέσεις της για το 2019. Το σχέδιό της βασίζεται στις πανεθνικές διαδηλώσεις προκειμένου να αναγκαστεί να φύγει από την εξουσία ο Μαδούρο.

Στηριζόμενος σε άρθρο του συντάγματος της χώρας που επιτρέπει στους Βενεζουελάνους να εξεγείρονται κατά μιας παράνομης κυβέρνησης, ο Χουάν Γκουαϊντό, ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Βενεζουέλας η οποία ελέγχεται από την αντιπολίτευση, δήλωσε στις αρχές του μήνα πως αυτός είναι ο νόμιμος κληρονόμος της πολιτικής εξουσίας στη Βενεζουέλα. Στις 23 Ιανουαρίου, αυτοανακηρύχθηκε προσωρινός πρόεδρος. Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξέδωσε γρήγορα ανακοίνωση με την οποία αναγνώρισε τον Γκουαϊντό ως τον προσωρινό ηγέτη της Βενεζουέλας. Βραζιλία, Κολομβία και άλλες Λατινοαμερικανικές χώρες σύντομα έπραξαν το ίδιο.

Οι συνθήκες για την ανακοίνωση του Γκουαϊντό ορίστηκαν στις 4 Ιανουαρίου, περίπου μια εβδομάδα προτού ξεκινήσει η αμφισβητούμενη από πολλούς δεύτερη θητεία του Μαδούρο, όταν σχεδόν όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την κυβέρνηση Μαδούρο ως τη νόμιμη κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Ωστόσο, μεγαλύτερη ανησυχία προκάλεσε στο Καράκας η είδηση πως ο Λευκός Οίκος εξετάζει σοβαρά την πιθανότητα εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου.

Αν και δεν είναι μια καινούρια σκέψη για τον Λευκό Οίκο -αξιωματούχοι μιλούν για το ενδεχόμενο εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου εδώ και πάνω από έναν χρόνο- ωστόσο ο χρονισμός ήταν ιδιαίτερα κακός για τον Μαδούρο. Αν και η κυβέρνηση θα μπορούσε γρήγορα να αναζητήσει (και πιθανότατα να βρει) αγοραστές για το πετρέλαιό της αλλού, ωστόσο οι μεγάλοι παραγωγοί -φοβούμενοι ένα αυστηρότερο καθεστώς κυρώσεων- θα έφευγαν από τη χώρα, επιδεινώνοντας την πτώση της πετρελαϊκής παραγωγής της Βενεζουέλας.

Η μοναδική πηγή εσόδων της κυβέρνησης της Βενεζουέλας θα συρρικνώνονταν ακόμα περισσότερο, πιέζοντας το Καράκας να βρει εναλλακτικές πηγές εσόδων προκειμένου να παραμείνουν πιστοί στο καθεστώς οι στρατιωτικοί αρχηγοί και να μην επηρεαστούν οι πολιτικές συμμαχίες εντός του κυβερνώντος κόμματος.

Όμως η Ουάσινγκτον δεν κατέληξε στη στρατηγική αυτή επειδή η απομάκρυνση του Μαδούρο έχει κάποια στρατηγική σημασία. Η Βενεζουέλα είναι μια γεωπολιτική «μαρίδα», που βρίσκεται στη νοτιοανατολική περιφέρεια της Καραϊβικής και ήταν χαμηλής σημασίας για την έξω κόσμο μέχρι την ανακάλυψη πετρελαίου εκεί, στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η σχέση της χώρας με τις παγκόσμιες πετρελαϊκές αγορές και τους δανειστές κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, καθώς η ημερήσια παραγωγή πετρελαίου της ξεπέρασε τα 3 εκατ. βαρέλια ημερησίως, ποσότητα αρκετή για να εδραιώσει τη θέση της ως ενός σχετικά σημαντικού μέλους του OPEC.

Καθώς ο πρώην πρόεδρος Ούγκο Τσάβεζ αύξανε τις δημόσιες δαπάνες για να προσελκύσει ψηφοφόρους και να διασφαλίσει την επιβίωση της κυβέρνησής του, τα δημόσια οικονομικά και η πετρελαϊκή παραγωγή υπέφεραν.

Οι ξένες επενδύσεις στέρεψαν καθώς οι απαλλοτριώσεις, οι μηχανισμοί νομισματικής κατανομής και η διαφθορά έκαναν τη Βενεζουέλα πιο επικίνδυνο μέρος για επιχειρηματικές δραστηριότητες. Η Βενεζουέλα ξεθώριαζε από την παγκόσμια σκηνή, καθώς μειώνονταν η πετρελαϊκή παραγωγή της.

Σε ό,τι αφορά τη Βενεζουέλα, οι πολιτικές της κυβέρνησης Τραμπ διαμορφώνονται κυρίως από τα γεγονότα επιτοπίως και τις ετερόκλητες ανησυχίες για την ασφάλεια. Η χώρα έχει σημασία για τις ΗΠΑ μόνο σε εξειδικευμένους όρους. Μια συγκεκριμένη περιοχή ενδιαφέροντος αφορά τους ομολογιούχους, αυτούς που έχουν προσφύγει στη διαιτησία και τους πιστωτές που προσπαθούν η Βενεζουέλα να μην εκτροχιαστεί σε ό,τι αφορά τις πληρωμές που τους χρωστά.

Η άλλη βασική ανησυχία παρακολουθείται από υπηρεσίες και αξιωματούχους στη Ουάσιγκτον. Οι λιγότερο υγιείς δραστηριότητες της κυβέρνησης της Βενεζουέλας -που περιλαμβάνουν τη διακίνηση ναρκωτικών, τη χρηματοδότηση ανταρτώνστην Κολομβία, τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις καταστροφικές οικονομικές πολιτικές που οδηγούν σε μαζική μετανάστευση προς γειτονικές χώρες, συμμαχικές με τις ΗΠΑ- την φέρνουν σε πορεία σύγκρουσης με τις πολιτικές που ενστερνίζονται διάφορα μέρη της αμερικανικής κυβέρνησης. Αυτά τα συμφέροντα στρατηγικού επιπέδου παροτρύνουν την κυβέρνηση Τραμπ να κινηθεί προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, μια κατεύθυνση που θα έδιωχνε τον Μαδούρο από την εξουσία.

Ο κίνδυνος δημιουργίας μεγαλύτερων προβλημάτων

Η ανησυχία που προκαλεί την θέση της κυβέρνησης είναι πως, αν την αφήσουν, η κυβέρνηση Μαδούρο θα αντέξει, με μια ασταθή πολιτική μορφή στην οποία οι πολιτικές ελίτ θα συνεχίσουν να κερδίζουν από τις παράνομες δραστηριότητες. Θα χρειάζονταν χρόνια οι ελίτ της Βενεζουέλας να στραφούν η μία κατά της άλλης στο σενάριο αυτό. Τα μέλη του Λευκού Οίκου που ενστερνίζονται την ταχεία αλλαγή καθεστώτος, όπως ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Τζον Μπόλτον, θεωρούν πως η κυβέρνηση Μαδούρο είναι αδύναμη και πιθανό να πέσει νωρίτερα αν ασκηθεί περισσότερη πίεση.

Η λογική είναι απλή. Αν οι στρατιωτικοί και πολιτικοί σύμμαχοι που αντιστέκονται στην κυβέρνηση Μαδούρο αντιληφθούν ένα πιο άμεσο μέλλον όπου τα πετρελαϊκά έσοδα σπανίζουν και οι ίδιοι θα πρέπει να ανταγωνίζονται για το ποιος θα πάρει τα «αποφάγια», τότε θα στραφούν κατά του προέδρου και θα τον απομακρύνουν. Οι ελίτ που θα απομείνουν θα είναι τότε πιθανότερο να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για να επιτύχουν μια κάποιας μορφής πολιτική συνύπαρξη.

Όμως οι σοβαρότερες κυρώσεις που εξετάζει η κυβέρνηση Τραμπ προκειμένου να αυξήσει το διακύβευμα για τον Μαδούρο και τους συμμάχους του κινδυνεύουν να κάνουν τη Βενεζουέλα πιο ασταθή μακροπρόθεσμα, σχεδόν εξασφαλίζοντας ότι οι ΗΠΑ ή άλλες εξωτερικές δυνάμεις θα παίξουν πολύ σημαντικότερο ρόλο στην διακυβέρνηση της Βενεζουέλας και στη χρηματοδότηση της ανοικοδόμησής της τη δεκαετία του 2020.

Αποδυναμωμένη από την πολύχρονη οικονομική κακοδιαχείριση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση της Βενεζουέλας διαδεχθεί τον Μαδούρο θα είναι ανίκανη να εκπληρώσει βασικές λειτουργίες της διακυβέρνησης. Θα έρχονταν αντιμέτωπη με ανεπαρκείς δημόσιες υποδομές και με έναν κατεστραμμένο ιδιωτικό τομέα. Και με την πετρελαϊκή παραγωγή της χώρας να έχει μειωθεί σημαντικά, θα είχε μια μειωμένη φορολογική βάση.

Η Ουάσινγκτον θα έριχνε δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της Βενεζουέλας, όμως η πολιτική και οικονομική σταθερότητα δεν θα έρχονταν γρήγορα. Ο δημόσιος ενεργειακός τομέας θα απαιτούσε επενδύσεις ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων απλά και μόνο για να διατηρήσει την πετρελαϊκή παραγωγή. Μια νέα κυβέρνηση θα κληρονομούσε τα προβλήματα των παλιών και τα ζητήματα εκείνα που ενοχλούν την Ουάσινγκτον -όπως η ενδημική διακίνηση κοκαΐνης- πιθανότατα δεν θα βελτιώνονταν.

Αν στραφεί επιτυχώς ο στρατός κατά του Μαδούρο, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθούν μεγαλύτερα προβλήματα για τη Βενεζουέλα και τους γείτονές της. Η πολιτική επιβίωση του Μαδούρο -και αυτή των συνεργών του- εξαρτάται από σκοτεινές συμμαχίες με βασικούς στρατιωτικούς διοικητές που συντηρούν το status quo για το δικό τους συμφέρον. Κάποιο από αυτούς κερδίζουν άμεσα από τις παράνομες δραστηριότητες και άλλοι παρακολουθούνται στενά για να διασφαλιστεί η αφοσίωσή τους.

Ένα αυστηρότερο καθεστώς κυρώσεων θα αποδυνάμωνε σημαντικά βασικούς σύμμαχους, όμως αν ο στρατός στραφεί κατά του κράτους, τότε η κατάσταση θα εξελίσσονταν σε μια βίαιη, δύσκολη αντιπαράθεση μεταξύ διαφόρων φραξιών των ενόπλων δυνάμεων. Ακόμα και μια σύντομη σύγκρουση κινδυνεύει να καταστρέψει δρόμους, γέφυρες, κρατικά κτίρια και υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας. Μια παρατεταμένη σύγκρουση θα οδηγούσε ακόμα περισσότερους Βενεζουελάνους στη Βραζιλία, στην Κολομβία, στο Εκουαδόρ και στο Περού, αυξάνοντας το οικονομικό βάρος για τις κυβερνήσεις αυτές, την ώρα που δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν και να βοηθήσουν τους εκατοντάδες χιλιάδες νεοαφιχθέντες.

Δεν προβλέπεται ομαλή προσγείωση

Η τελική πορεία δράσης της κυβέρνησης Τραμπ σε ό,τι αφορά τη Βενεζουέλα, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις προσωπικότητες του Λευκού Οίκου. Όποιος αξιωματούχος επιχειρηματολογήσει πειστικότερα υπέρ ή κατά των αυστηρότερων κυρώσεων θα επηρεάσει την απόφαση του Τραμπ ως προς το πώς και πότε να πιέσει περισσότερο τη Βενεζουέλα. Εσωτερικοί πολιτικοί παράγοντες -όπως οι ανησυχίες των από πολιτείες του Κόλπου αναφορικά με τις επιπτώσεις των κυρώσεων στα αμερικανικά διυλιστήρια, τους υπαλλήλους τους και τους εγχώριους καταναλωτές καυσίμων- επίσης θα επηρεάσουν την απόφαση Τραμπ. Όμως οι αυξανόμενες εντάσεις εντός της Βενεζουέλας θα καθορίσουν επίσης το πώς θα αντιδράσει ο έξω κόσμος.

Η αντιπολίτευση είναι έτοιμη να πραγματοποιήσει περισσότερες διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης. Ακόμα και αν οι διαδηλώσεις αυτές δεν καταφέρουν να ανατρέψουν τον Μαδούρο, ωστόσο θα κρατήσουν το θέμα της Βενεζουέλας στο «ραντάρ» της Ουάσινγκτον. Τα γεγονότα εκεί θα τροφοδοτήσουν επίσης τις αντιλήψεις των αμερικανών αξιωματούχων ως προς το τι πρέπει να γίνει με τη Βενεζουέλα. Για παράδειγμα, αν οι δυνάμεις ασφαλείας σκοτώσουν εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες διαδηλωτές σε μια σύντομη χρονική περίοδο, τότε τα «γεράκια» του υπουργικού συμβουλίου του Τραπ θα ζητήσουν αμέσως την επιβολή σκληρότερων κυρώσεων και, αν η κατάσταση είναι αρκετά κακή, ακόμα και στρατιωτική επέμβαση.

Ακόμα και με την απειλή σκληρών κυρώσεων και εξέγερσης, οι ηγέτες της Βενεζουέλας δεν μπορούν εύκολα να αλλάξουν πορεία για να ικανοποιήσουν τους αντιπάλους τους. Είναι υπερβολικά μπλεγμένες σε τρελά κερδοφόρες παράνομες δραστηριότητες και υπερβολικά παγιωμένοι σε ισχυρούς κρατικούς θεσμούς. Δυο δεκαετίες απολυταρχικής διακυβέρνησης έχουν δημιουργήσει μια εχθρότητα μεταξύ όλων των εμπλεκομένων, που δεν μπορεί να επιλυθεί.

Το κόστος της εθελοντικής αποχώρησης από την εξουσία είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο μπορεί να αντέξει η ηγεσία της χώρας. Η κατ’ οίκον φυλάκιση ή η έκδοση στις ΗΠΑ είναι πιθανότητα για πολλούς. Έτσι έχουν προσκολληθεί στην εξουσία παρά την τεράστια αποδοκιμασία από το εσωτερικό και το εξωτερικό.

Σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, ούτε η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας ούτε οι ΗΠΑ μπορούν να διευκολύνουν μια «ομαλή προσγείωση» για τον Μαδούρο και τους υποστηρικτές του. Οι συνθήκες για μια σχετικά απλή αλλαγή κυβέρνησης δεν υπάρχουν πια.

Το πώς ακριβώς και πότε θα έρθει η μετάβαση εξουσίας στη Βενεζουέλα είναι ένα ανοικτό ερώτημα, όμως αυτό θα γίνει σύντομα και θα είναι μια άτακτη και πιθανόν βίαιη διαδικασία.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1661840/h-venezoyela-kai-h-epikindynh-metavash-exoysias.html

Η έγκριση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως μη αναστρέψιμη ζημία

Από

anixneuseis

January 27, 2019

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης Επίκουρος Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου

Νομική Σχολή ΑΠΘ. Απο τη “Μακεδονία της Κυριακής” 27 Ιανουαρίου 2019.

Από την στιγμή που η Συμφωνία των Πρεσπών εγκρίθηκε με απόλυτη πλειοψηφία από το ελληνικό Κοινοβούλιο ολοκληρώνεται και το τελευταίο στάδιο της χρονικής αλληλουχίας που περιγράφεται στο κείμενό της, ενώ παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα η υπογραφή και έγκριση του πρωτοκόλλου προσχώρησης στο ΝΑΤΟ. Με τη δημοσίευση στο Φ.Ε.Κ., η Συμφωνία παράγει εντός της ελληνικής επικράτειας όλα τα αποτελέσματα που προβλέπονται στις διατάξεις της και φυσικά δεσμεύει τα όργανα της Ελληνικής Πολιτείας. Παράλληλα, μόλις η Συμφωνία τεθεί σε ισχύ, προβλέπεται (Άρθρο 20§§6 & 10) ότι θα ενημερωθεί σχετικά ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ με επιμέλεια οποιουδήποτε εκ των δύο μερών της Συμφωνίας και η τελευταία θα πρωτοκολληθεί στη Γραμματεία του ΟΗΕ. Η δε θέση της Συμφωνίας των Πρεσπών σε ισχύ τερματίζει αυτόματα και την Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία σταματά να παράγει έννομα αποτελέσματα. Πλέον, η Συμφωνία θα αναπτύσσει τη νομική δεσμευτικότητά της σε διεθνές επίπεδο, καθιστώντας την Ελλάδα δέσμια των υποχρεώσεων που αυτή επάγεται και –δυνητικά– υπόλογη σε περίπτωση παραβίασή τους.

Ένα κράτος μπορεί να μην συμμορφωθεί με τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει σε διεθνές επίπεδο σε βάθος χρόνου, αποδεχόμενο τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Εννοείται, ότι το κόστος μιας ενδεχόμενης μη συμμόρφωσης δεν είναι το ίδιο για όλα τα κράτη, είτε αυτό υπολογίζεται με βάση την ισχύ του είτε την παράδοση και προσήλωσή του στη διεθνή νομιμότητα. Σε κάθε περίπτωση, τα κράτη αποφεύγουν να παραβιάζουν τις συμφωνίες που συνομολογούν μεταξύ τους και προτιμούν να προσχωρούν στη διεθνή νομιμότητα, ενώ όσες φορές επιχειρήσουν να παρεκκλίνουν, χρησιμοποιούν δημιουργικές νομικές ερμηνείες για να περιορίσουν το κόστος της απόφασής τους ή κατασκευάζουν βολικές πραγματικότητες που οδηγούν σε τετελεσμένα γεγονότα, τα οποία συνήθως δεν ανατρέπονται. Με αυτόν τον τελευταίο τρόπο, τα αναθεωρητικά κράτη επιδιώκουν να προσαρμόσουν τους κανόνες και τις υποχρεώσεις τους στην εκτός πλαισίου νομιμότητας πραγματικότητα που κατασκευάζουν (π.χ. η Τουρκία, τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη και οι ειρηνευτικές διαδικασίες).

Οι διεθνείς συμφωνίες που τα κράτη συνομολογούν, ρυθμίζονται νομικά από τη Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (1969). Με άλλα λόγια, οι νόμιμες ενέργειες που θα μπορούσαν να αναληφθούν σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής για την ανατροπή της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι συγκεκριμένες και αποτελούν την επιτρεπτή εξαίρεση στον θεμελιώδη κανόνα pacta sunt servanda, που σημαίνει ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν τρεις τρόποι για τον μονομερή τερματισμό μιας διεθνούς συμφωνίας: α) η ακύρωση, β) η καταγγελία και γ) η λήξη/αναστολή εξαιτίας ουσιώδους παραβίασης μιας συνθήκης.

Αρχικά, η επίκληση της ακυρότητας εδράζεται σε λόγους που ερμηνεύονται συσταλτικά από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης στη Χάγη, το οποίο είναι το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο σύμφωνα με το Άρθρο 19§3 της Συμφωνίας των Πρεσπών για να επιλύσει οποιαδήποτε διαφορά προκύπτει από την ερμηνεία και εφαρμογή της. Οι λόγοι ακυρότητας περιλαμβάνουν την πλάνη, την απάτη, τη δωροδοκία, την άσκηση βίας (ακόμη και ψυχολογικής) σε βάρος αντιπροσώπου του κράτους, την απειλή χρήσης ένοπλης βίας ή τη χρήση ένοπλης βίας σε βάρος κράτους, και την αντίθεση σε κανόνα επιτακτικού/αναγκαστικού δικαίου (jus cogens). Ωστόσο, κανείς από τους παραπάνω λόγους δεν υφίσταται, ώστε να αναδειχθεί κάποιο ελάττωμα στη βούληση της Ελλάδας να δεσμευθεί από τη Συνθήκη των Πρεσπών. Πολύ δε περισσότερο, οι αιτιάσεις για χρηματισμό βουλευτών σε Σκόπια και Αθήνα ή για πιέσεις από σκοτεινά ξένα κέντρα εξουσίας, ώστε να υπογραφεί η Συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορούν να θεμελιώσουν απολύτως καμία στέρεη, ούτε καν σοβαροφανή, νομική βάση για την ακύρωση της Συμφωνίας.

Περαιτέρω, υπάρχει η δυνατότητα της καταγγελίας μιας διεθνούς συμφωνίας, ώστε το ενδιαφερόμενο συμβαλλόμενο μέρος να αποδεσμευθεί από αυτήν. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν μπορεί να καταγγείλει τη Συμφωνία των Πρεσπών, γιατί στο Άρθρο 20§9 προβλέπεται ότι «οι διατάξεις της παρούσας Συμφωνίας θα παραμείνουν σε ισχύ για αόριστο χρονικό διάστημα και είναι αμετάκλητες». Τα δύο κράτη επιδίωξαν να δεσμευθούν, αποποιούμενα τη δυνατότητα καταγγελίας, ενώ πλέον για να συμβεί το τελευταίο, θα πρέπει το ενδιαφερόμενο κράτος, σύμφωνα με το Άρθρο 56§1 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, να ισχυριστεί και να αποδείξει ότι υπάρχει δικαίωμα καταγγελίας που προκύπτει από τη φύση της Συμφωνίας. Πρόκειται για ένα εγχείρημα ιδιαίτερα σύνθετο και φυσικά πολύ δύσκολα θα μπορούσε να τελεσφορήσει.

Τέλος, σύμφωνα με το Άρθρο 60 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών υπάρχει η περίπτωση της λήξης ή αναστολής μιας διεθνούς συνθήκης εξαιτίας ουσιώδους παραβίασής της. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να επενδύεται διαρκώς διπλωματικό κεφάλαιο στην παρακολούθηση της συμπεριφοράς του άλλου κράτους, ώστε να εντοπίζονται οι περιπτώσεις μη συμμόρφωσής του, οι οποίες όμως θα πρέπει να είναι ουσιώδεις για να εφαρμοστεί το παραπάνω Άρθρο. Πρακτικά, αυτό συνεπάγεται ότι η ουσιώδης παραβίαση αφορά σε περιπτώσεις μη συμμόρφωσης που είναι τόσο σοβαρές ώστε έχουν επίπτωση στη συμμόρφωση με το σύνολο της Συμφωνίας.

Από τα προεκτεθέντα γίνεται κατανοητό πως από τη στιγμή που η Ελλάδα δεσμεύεται με τη Συμφωνία των Πρεσπών, οι δυνατότητες για την ανατροπή της είναι πάρα πολύ περιορισμένες. Φυσικά, αυτό δεν προδικάζει την εξέλιξη των πραγμάτων, αφού αργότερα, θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις των δύο κρατών –προφανώς, διαφορετικές από τις σημερινές– να συμφωνήσουν τον τερματισμό της Συμφωνίας ή να διαπραγματευθούν μια νέα. Βέβαια, στην τελευταία περίπτωση η Ελλάδα θα έχει ήδη απωλέσει τα διαπραγματευτικά χαρτιά του ΝΑΤΟ και της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, και συνεπώς θα ήταν απίθανη η σύναψη μιας καλύτερης συμφωνίας, εκτός αν οι εξελίξεις είχαν αποδυναμώσει περαιτέρω το γειτονικό μας κράτος. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει τουλάχιστον να απαντήσει στη ρηματική διακοίνωση με τις συνταγματικές τροποποιήσεις που έλαβε, γνωστοποιώντας ότι δεν αναγνωρίζει «μακεδονικό λαό». Όλα αυτά, βέβαια, εφόσον επιθυμεί να περισώσει κάτι, και εφόσον αντιλαμβάνεται το εθνικό συμφέρον με όρους συνέχειας στον χρόνο, και όχι ως πολιτικό παίγνιο.

“Μακεδονία της Κυριακής” 27 Ιανουαρίου 2019.

Η μεγαλύτερη ζαριά του Ταγίπ Ερντογάν

Από

anixneuseis

January 27, 2019

Του Κώστα Ράπτη

“Από αυτή την κρίση η Τουρκία είτε θα χάσει εδάφη είτε θα κερδίσει εδάφη: στόχος μου είναι να παραδώσω μια μεγαλύτερη Τουρκία”. Αυτό φέρεται να τόνισε σε κάποια από τις συνεδριάσεις του υπουργικού του συμβουλίου ο Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με τα τεκταινόμενα στη Συρία. Η αποστροφή αυτή που του αποδίδεται δεν είναι, άλλωστε, άσχετη με τις συχνές αναφορές του στα “συνόρα της καρδιάς” του, στον “Εθνικό Όρκο του 1920” (με βάση τον οποίο η Τουρκία θα διατηρούσε τη Θράκη, την Κύπρο, τα Δωδεκάνησα, το Χαλέπι και τη Μοσούλη) ή στη Συνθήκη της Λωζάνης, από την οποία η χώρα του βγήκε “χαμένη” – προφανώς, όπως υπονοεί, λόγω της διαπραγματευτικής γραμμής του Κεμάλ και του Ινονού.

Οι καλειδοσκοπικές αλλαγές συσχετισμών και συμμαχιών στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή έχουν φέρει τον Ερντογάν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Όμως, την ίδια στιγμή, του προσφέρουν παραδόξως τη δυνατότητα και για ένα μεγάλο βήμα προς την υλοποίηση του νεο-οθωμανικού του ονείρου προς Ανατολάς. Ο κίνδυνος παραμένει αξεδιάλυτα μπλεγμένος με την ευκαιρία. Όλα βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού.

Το δέλεαρ

Για άλλη μία φορά, τον ρυθμό των εξελίξεων δίνει ο Ντόναλντ Τραμπ. Έχοντας υποχρεωθεί να αναδιπλωθεί, λόγω των αντιδράσεων στην Ουάσινγκτον, από την αρχική εξαγγελία του (κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Ερντογάν) για άμεση απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από την κουρδοκρατούμενη βορειοανατολική Συρία, ο ένοικος του Λευκού Οίκου επανήλθε με μια ακόμα τολμηρότερη προσφορά προς τον Τούρκο ηγέτη: τη συγκατάθεσή του στη δημιουργία μιας “ζώνης ασφαλείας” στην επίμαχη περιοχή ελεγχόμενης από τουρκικές δυνάμεις, υπό την αεροπορική κάλυψη των ΗΠΑ.

Η εν λόγω ζώνη, εκτεινόμενη από τον Ευφράτη μέχρι το ανατολικό άκρο της Συρίας, προβλέπεται να έχει μήκος 420 χιλιομέτρων και βάθος 32 χιλιομέτρων, καλύπτοντας δηλαδή μια έκταση μεγαλύτερη, λ.χ., από αυτήν του Λιβάνου. Πρόκειται για το αντάλλαγμα που προτίθεται να αποσπάσει η Άγκυρα, επικαλούμενη τον κίνδυνο ασφαλείας που αντιπροσωπεύουν για την ίδια οι Κούρδοι αντάρτες του PYD (αδελφής οργάνωσης του ΡΚΚ), ώστε να επαναβεβαιώσει τη σύμπλευσή της με τους αμερικανικούς σχεδιασμούς.

Άλλωστε, ήδη οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κατέχουν άλλα τμήματα της συριακής επικράτειας, όπως είναι η αλ-Μπαμπ, η Τζαράμπουλους και το Αφρίν, που τα κατέλαβαν υπό το πρόσχημα της μάχης κατά της “τρομοκρατίας” (ισλαμιστικής ή κουρδικής, αδιάφορο). Ο τρόπος που διοικούνται έκτοτε οι εν λόγω περιοχές περισσότερο παραπέμπει στο προηγούμενο της Βόρειας Κύπρου και δεν προoιωνίζεται διαθέσεις γρήγορης αποχώρησης. Επιπλέον, η δημιουργία μιας ευρείας ζώνης ασφαλείας θα μπορούσε να αξιοποιηθεί (με μονιμότερα δημογραφικά αποτελέσματα) για την εγκατάσταση των Σύρων προσφύγων που έχουν καταφύγει στην Τουρκία και η παρουσία τους επιβαρύνει τα μεγάλα αστικά κέντρα και ερεθίζει τους Τούρκους εθνικιστές.

Τα ρίσκα

Ωστόσο, πέρα από τα προφανή επιχειρησιακά ρίσκα, που καθιστούν το τουρκικό Γενικό Επιτελείο μάλλον απρόθυμο να συμμεριστεί τους “οραματισμούς” του Ερντογάν, το σχέδιο δημιουργίας αυτής της ζώνης ασφαλείας προϋποθέτει έναν βαθμό αποδοχής του από τη Ρωσία. Ήταν, άλλωστε, η δική της ανοχή που επέτρεψε την κατάληψη του Αφρίν.

Αυτό ακριβώς υπήρξε και το κύριο αντικείμενο της νέας συνάντησης Πούτιν-Ερντογάν την Τετάρτη στη Μόσχα, σε κλίμα που προς τα έξω έδειχνε πάντοτε εγκάρδιο.

Είχαν προηγηθεί οι σαφείς, αν και σε συγκρατημένους τόνους, τοποθετήσεις της ρωσικής διπλωματίας ότι η μόνη αποτελεσματική και σύμφωνη με τη νομιμότητα λύση για τη βόρεια Συρία είναι η επάνοδος στον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης της Δαμασκού – όπως συνέβη, προς μεγάλη τουρκική ενόχληση, με την κουρδική πόλη Μπάνμπιτζ στα δυτικά του Ευφράτη. Την ίδια ώρα, η Μόσχα μεσολαβούσε εντατικά σε διακριτικές συνομιλίες μεταξύ των Κούρδων και της κυβέρνησης Άσαντ για την επίτευξη πολιτικής συμφωνίας.

Ρωσική ακροβασία

Η “πανουργία” της πρότασης Τραμπ είναι σαφής, εφόσον με το δέλεαρ της “ζώνης ασφαλείας” επιχειρείται διάρρηξη της σχέσης συνεργασίας που έχει δημιουργηθεί μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας, αποκατάσταση της “ψυχικής ενότητας” στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και ανατροπή των συσχετισμών στη Μαύρη Θάλασσα.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν καλείται να κινηθεί ακροβατικά, καθώς η Μόσχα πήρε το ρίσκο να διαπλέξει το συριακό ζήτημα, επί του οποίου συγκρότησε τη “διαδικασία της Αστάνα”(Ρωσία, Τουρκία, Ιράν), με την όλο και πιο στενή οικονομική και ενεργειακή συνεργασία με την Άγκυρα. Οι αναγεννώμενες αποκλίσεις στο πρώτο πεδίο θέτουν υπό διακινδύνευση και το δεύτερο, τη στιγμή που προχωρούν τα σχέδια του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream, του πυρηνικού σταθμού του Ακουγιού και της παραγγελίας ρωσικών συστημάτων S-400 από την Τουρκία.

“Χαρτί” η Ίντλιμπ

Κρατά, βεβαίως, ο Ρώσος πρόεδρος ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί έναντι του Τούρκου ομολόγου του: την τύχη της επαρχίας Ίντλιμπ στη βορειοδυτική Συρία, που ελέγχεται από ισλαμιστές αντάρτες φίλα προσκείμενους στην Τουρκία και τελεί υπό εύθραυστη εκεχειρία με ρωσοτουρκική εγγύηση. Η μετάθεση του επιχειρησιακού ενδιαφέροντος της Άγκυρας και των συμμάχων της προς τα βορειοανατολικά θα καθιστούσε την Ίντιλμπ εύκολο στόχο για τη Δαμασκό και την προστάτιδά της Μόσχα, αποκλείοντας, έτσι, το ενδεχόμενο μελλοντικής επέκτασης της ζώνης ασφαλείας μέχρι τη Μεσόγειο.

Κατά τη συνάντηση της Τετάρτης ο Πούτιν προανήγγειλε περαιτέρω δράση για να “ρευστοποιηθεί η δράση των τρομοκρατικών οργανώσεων” στην Ίντλιμπ, επί τη βάσει της προεργασίας των υπουργείων Άμυνας των δύο χωρών. Χαιρέτισε, δε, ως βήμα σταθεροποίησης της περιοχής τον τερματισμό (αν όντως υλοποιηθεί, όπως τόνισε) της “παράνομης” αμερικανικής παρουσίας. Από την πλευρά του, ο Ερντογάν επέμεινε ότι η αμερικανική απόσυρση δεν πρέπει να δημιουργήσει “κενό εξουσίας”.

Βαθύτερη καχυποψία

Την επομένη της συνάντησης Πούτιν-Τραμπ ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία έχει την ικανότητα να δημιουργήσει μια “ζώνη ασφαλείας” μόνη της στη Συρία, αλλά δεν θα αποκλείσει τις ΗΠΑ, τη Ρωσία ή άλλους εάν θέλουν να συνεργαστούν. Είναι, ωστόσο, πολύ νωρίς για να επιβεβαιωθεί αν η Άγκυρα εξασφάλισε τη ρωσική συναίνεση στα σχέδιά της ή απλώς καλλιεργεί εντυπώσεις προς διαπραγματευτική εξαργύρωση έναντι των ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά, η βαθύτερη καχυποψία του Ερντογάν έναντι της Ουάσινγκτον και η μόνιμη αντιφατικότητα των μηνυμάτων του Τραμπ πιθανότατα θα τον αποτρέψουν από το να αναλάβει το ρίσκο μιας εκτεταμένης εισβολής. Κινδυνεύει, έτσι, να βρεθεί στο τέλος μετέωρος και απομονωμένος από όλες τις πλευρές.

*Αναδημοσίευση από το “Κεφάλαιο” που κυκλοφορεί

Η Κατάσταση Σχέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ και Ρωσίας

Από

anixneuseis

January 27, 2019

Général Dominique Delawarde, Reseau International,21-1- 2019

[Θησαυρός δυσεύρετων πληροφοριών, το προκείμενο άρθρο παραβιάζει τον άγραφο αλλά αμείλικτο κώδικα της αυτολογοκρισίας και οδηγεί τον διψασμένο ερευνητή στις υποχθόνιες λειτουργίες μιας παρασιτικής δύναμης, που διεισδύει και διαβρώνει το νευρικό σύστημα κρατών, διαφθείρει και κατατρώγει την ουσία της δημοκρατίας και -με μεθόδους εξαγοράς, εκβιασμού και εξόντωσης αντιστάσεων- κατακτά τους μοχλούς της εκτελεστικής εξουσίας, των ελεγκτικών εξουσιών, και των οργάνων ενημέρωσης, σε έθνη πλανητικής επιρροής. Βαθύτατα φασιστική και ρατσιστική, στην δημόσια δράση της κινείται ως υπερευαίσθητος φρουρός της δημοκρατικής δεοντολογίας και αμείλικτος εισαγγελέας ακόμη και υποψίας ρατσιστικής εκτροπής.
Στρατηγός και στην κορυφή των μυστικών υπηρεσιών του γαλλικού στρατού ,ο συντάκτης του πολύτιμου διδακτικού άρθρου, με προϋπηρεσία στην Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ασία και Αμερική, μπορεί τώρα – στην ελευθερία και ασφάλεια της αποστρατείας του- να μιλά, αποκαλύπτει και γράφει με την εγκυρότητα της αυθεντικής γνώσης και των κορυφαίων γαλλικών και αμερικανικού παρασήμων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Από δημοσίευμα της 8^ης Ιανουαρίου από το Russia Today (RT) πληροφορηθήκαμε ότι ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που εξέτασε το Κογκρέσο στις αρχές του 2019 αποβλέπει να προστατεύσει το Ισραήλ από οποιοδήποτε μποϋκοτάζ. Η δημοσίευση και το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι αποκαλυπτικά της ποιότητας των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ-Ισραήλ και Ρωσίας. Επιβεβαιώνουν πλήρως τα συμπεράσματα άρθρου μου της 22-2-2017 επί του θέματος.

Τι μας αποκαλύπτει λοιπόν αυτό το δημοσίευμα της Russia Today;

1.- Ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποβληθεί σε μια κατάσταση «στάσης εργασίας» του κράτους, η οποία έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στην ομαλή λειτουργία της χώρας και στην ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών πολιτών, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από του να συζητήσουν έναν Νόμοanti BDS (Boycott, Desinvestissement, Sanctions) (εναντίον του μποϋκοτάζ, της μη επένδυσης και των κυρώσεων), που αποβλέπει να προστατέψει το Ισραήλ από ένα μποϋκοτάζ των Αμερικανών πολιτών και νομικών προσώπων, που βρίσκουν καταδικαστέα την δράση του ισραηλινού Κράτους (σε βάρος του παλαιστινιακού λαού) και επιθυμούν να επισημάνουν την αποδοκιμασία τους.

Αυτή η συζήτηση στο Κογκρέσο ενός τέτοιου νομοσχεδίου αποδεικνύει σε αυτούς που ακόμη αμφέβαλλαν, την ισχύ του l’AIPAC (American Israel Public Affairs Committee)(Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων) η οποία, πέραν κάθε αμφιβολίας, ελέγχει την ημερήσια διάταξη του Κοινοβουλίου και την ψήφο των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των ΗΠΑ (δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών). Θα πρέπει να υπομνησθεί σχετικά το προηγούμενο της 3 Μαρτίου 2015 ( ομιλία του Νετανιάχου που έδινε μαθήματα καλής διακυβέρνησης στον Πρόεδρο Ομπάμα, ενώπιον των μελών Βουλής και Γερουσίας, ενωμένων σε Κογκρέσο.)

Η συχνότητα και η ένταση των χειροκροτημάτων (σηκώθηκαν όρθιοι δεκάδες φορές και χειροκροτούσαν ως κουρδισμένοι) έδειχναν ήδη τον βαθμό της υποτέλειάς τους στηνAIPAC, η οποία εξασφαλίζει, είναι αλήθεια, την χρηματοδότηση της εκλογής τους και την καταστροφή, με όλα τα μέσα, των πολιτικών ανταγωνιστών τους.

2.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου και πολλών άλλων άρθρων κριτικής των μεθόδων της Ισραηλινής κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, από την RT και το Sputnik είναι αποκαλυπτική μιας προοδευτικής και σταθερής επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και του εβραϊκού κράτους. Αυτά τα όργανα του ρωσικού Τύπου δεν θα επέκριναν τόσο συχνά και τόσο έντονα το Ισραήλ και τους υποστηρικτές του εάν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν καλύτερες…

Μήπως οι Ρώσοι ηγέτες εντόπισαν αυτόν που επηρεάζει, χειραγωγεί και ελέγχει το Κογκρέσο των ΗΠΑ, όταν αυτό ψηφίζει συνεχώς νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και αυτούς που ελέγχουν, επηρεάζουν και εργαλειοποιούν τα αμερικανικά παραδοσιακά ΜΜΕ, στην αναπαραγωγή του ατέλειωτου αντιρωσικού συνωμοσιολογικού παραληρήματός τους; Πάντως έντεκα συναντήσεις Πούτιν-Νετανιάχου το 2018 δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον δεύτερο να εγκαταλείψει το Ιράν, ακόμη και ίσως υποσχόμενος με μισόλογα μιαν ελάφρυνση των κυρώσεων, από ένα αμερικανικό Κογκρέσο υπο διαταγές και μιαν Ε. Ε. (Βρετανία+Γαλλία) πειθήνια…

Ο Πρόεδρος Πούτιν είναι αρμόδια ενήμερος ότι ο Αμερικανός Υπουργός ΟικονομικώνSteven Mnuchin,που συσκευάζει τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, εναντίον του Ιράν και εναντίον της Συρίας και εναντίον των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το Ιράν και την Ρωσία ( για τον αγωγό North Stream 2), είναι ενεργό μέλος της εβραϊκής διασποράς και αποτελεσματικός Σαγιάν* (1). Είναι επίσης ενήμερος οPompeo (ΥΠΕΞ), ο Bolton, (Εθν .Ασφάλεια), η Haspel (CIA) και άλλοι είναι παρείσακτοι στα αξιώματα επιρροής, τα οποία κατέλαβαν, χάρις στην σταθερή θέση τους υπέρ των νεοσυντηρητικών και του Ισραήλ, με την υποστήριξης της AIPAC, στην οποία τώρα οφείλουν την ανταπόδοση. Ο Πούτιν γνωρίζει σε ποιόν οφείλει την αντιρωσική θύελλα που σαρώνει τις ΗΠΑ και που δυναμώνει όσο πλησιάζει τις ακτές της Γαλλίας και της Βρετανίας, με την επιρροή των ισχυρών συμμάχων (σκυταλοδρόμων;) της AIPAC σε αυτές τις δυο χώρες.

3.- Η δημοσίευση αυτού του κειμένου της RT μας αποκαλύπτει επίσης τις φιλοδοξίες του Αμερικανού γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο, εισηγητή του νομοσχεδίου απαγόρευσης του μποϋκοτάζ του Ισραήλ. Υποψήφιος που ατύχησε στις προκριματικές προεδρικές εκλογές εναντίον του Προέδρου Τραμπ το 2016, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν αποβλέπει σε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από του να διαδεχθεί τον εκλιπόντα γερουσιαστή Μακέϊν στην πολύφερνη θέση του πρωταγωνιστή των συμφερόντων του Ισραήλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και να συνοδέψει στο βήμα της Μεγάλων Ευεργετών του Ισραήλ στις ΗΠΑ τον γερουσιαστή Λίντσευ Γκράχαμ, και αυτόν επίσης ατυχήσαντα υποψήφιο στις προκριματικές του 2016.

Και οι δυο είναι φανερό πως επιζητούν να εξασφαλίσουν την αλάθητη υποστήριξη τηςAIPAC στις προσεχείς εκλογές της Γερουσίας ή και της Προεδρίας των ΗΠΑ.

4.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου στην RT μας αποκαλύπτει τέλος ότι ο πολλαπλασιασμός των νόμων αυτού του είδους αντί- BDS θα μπορούσε να αποδειχτεί αντιπαραγωγικός για την εβραϊκή κοινότητα στις ΗΠΑ.

« Η ADL (Anti–Defamation League) (Αντι-Συκοφαντικός Σύνδεσμος)*(2) δεν κρίνει ότι ο Νόμος anti–BDS είναι ένα έντεχνο μέσο καταπολέμησης του κινήματος για το μποϋκοτάζ του Ισραήλ και πιστεύει ότι είναι τελικά επιβλαβής για την εβραϊκή κοινότητα» διακήρυξε το«Forward»,.ημερήσιο όργανο της Εβραϊκής Κοινότητας στις ΗΠΑ.. Αυτά τα νομοσχέδια –προσθέτει- διαφημίζουν το κίνημα υπέρ του μποϋκοτάζ, παράλληλα δίνοντας την εντύπωση ότι η εβραϊκή κοινότητα ασκεί μιαν ανεπίτρεπτη επιρροή στην κυβέρνηση.»

REVEALED: Secret ADL Memo Slammed Anti-BDS Laws As ‘Harmful’ To Jews
Josh Nathan-Kazis

Αυτή η αισθητή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ θα πρέπει να προβληματίζει την ηγεσία του εβραϊκού κράτους. Επειδή πράγματι η Ρωσία είναι πλέον το μόνο κράτος στον κόσμο του οποίου ο λόγος ακούγεται με σεβασμό από όλες τις χώρες της Πρόσω και Μέσης Ανατολής χωρίς εξαίρεση. Η μόνη που μπορεί να αντιπροσωπεύει, στα μάτια όλων των χωρών της περιοχής, έναν διαιτητή ουδέτερο και σεβόμενο τον λόγο του. Πάει πάρα πολύς καιρός από τότε που οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία έχουν χάσει κάθε φήμη ουδετερότητας και κάθε αξιοπιστία στ μάτια όλων των κρίσιμων παραγόντων της περιοχής Ιράν, Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Λίβανο, Υεμένη, Παλαιστίνη….)

Ο ρόλος της Ρωσίας επομένως είναι του λοιπού αναντικατάστατος στην αναζήτηση λύσεων των προβλημάτων της περιοχής, περιλαμβανομένης της παλαιστινιακής κρίσης που παραμένει στην καρδιά όλων.

Το να στερείσαι της συνδρομής της Ρωσίας και να συνεχίζεις τον «εκβιασμό των κυρώσεων», μέσω των ΗΠΑ, για να πετύχεις να εγκαταλείψει η Ρωσία το Ιράν, δεν είναι ίσως πια μια καλή πολιτική για την ισραηλινή κυβέρνηση, όταν έχει να κάνει με έναν ηγέτη με τον χαλύβδινο χαρακτήρα του Πούτιν.

Εξ άλλου, η κυβέρνηση του εβραϊκού κράτους που περιβάλλει με υπερβολική εμπιστοσύνη το τρίο ΗΠΑ-Βρετανία-Γαλλία, θα έπρεπε ίσως να δείξει μεγαλύτερη φρόνηση. Οι ηγέτες και των τριών αυτών χωρών δείχνουν σήμερα παγιδευμένοι σε κάποια εσωτερικά προβλήματα: Ο Τραμπ, με την κρατική αργία, η Μέι με το Brexit της, ο Μακρόν με τα κίτρινα γιλέκα του. Εξ’ άλλου δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι μια πολύ μεγάλη κρίση, οικονομική, χρηματοπιστωτική και χρηματιστηριακή, του επιπέδου 1929, μπορεί πλέον να ενσκήψει ανά πάσα στιγμή και ότι οι μεγάλες παγκόσμιες γεωπολιτικές και γεω-οικονομικές ισορροπίες τελούν σε διαδικασία ταχείας ανατροπής. Οι ισχυροί της σήμερον δεν θα είναι απαραίτητα οι ισχυροί της αύριον…

Αυτή η κρίση που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ (Γουώλ Στρητ, Νέα Υόρκη) τα αμέσως προσεχή χρόνια, θα επιδράσει βαρύτατα στην Ε.Ε. (επομένως Βρετανία-Γαλλία). Όπως στην δεκαετία του 1930, οι πληττόμενοι πληθυσμοί θα αναζητήσουν πιθανώς αποδιοπομπαίους τράγους στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους, κατηγορούμενους, δικαίως ή αδίκως, ως υπαίτιους για την δυστυχία των λαών. Τα φιλο-ισραηλινά λόμπυ μπορεί να βρεθούν άσκημα μπλεγμένα, ακόμη και στην είσπραξη των συνεπειών….

Η αποστροφή που τα Κίτρινα Γιλέκα αισθάνονται για τον Πρόεδρο Μακρόν δεν είναι ήδη, εν μέρει, το αποτέλεσμα της αντίληψής τους, δίκαιης ή άδικης, ότι αυτός ο πρόεδρος είναι «ο πρόεδρος των πλουσίων», το « Ρότσιλντ μπόϋ», ο τραπεζίτης και ότι η δράση του επικεφαλής της χώρας υπηρετεί, προπάντων, αυτούς που του έδωσαν την υποστήριξή τους στις εκλογές του 2017;

Η αποστροφή τους για τα ΜΜΕ δεν είναι και αυτή το αποτέλεσμα της διαπίστωσης ότι η ιδιοκτησία του 90% αυτών των καθιερωμένων και ισχυρών μέσων μετάδοσης πληροφοριών είναι την ιδιοκτησία μιας δεκάδας πασίγνωστων δισεκατομμυριούχων και του αισθήματος ότι αυτά τα ΜΜΕ ψεύδονται καθημερινά σε ορισμένα θέματα για να υπηρετήσουν συμφέροντα όχι του εργαζόμενου γαλλικού λαού;

Οι κατηγορηματικές και προβληματικές διακηρύξεις ενός BHL, (Μπερνάρ- Ανρί Λεβύ)*(3), που εξισώνει τα Κίτρινα Γιλέκα με τα φαιά πουκάμισα, δηλαδή με τους Ναζί, δεν ρίχνουν λάδι σε μια φωτιά που δεν το έχει ανάγκη;

Το εξαιρετικό (και σύντομο) άρθρο του Michel Onfray, υπό τον τίτλο «Το σαφές μήνυμα των Κίτρινων Γιλέκων στον BHL» δεν αποτελεί την φωνή της αλήθειας;

https://www.les-crises.fr/le-message-clair-des-gilets-jaunes-a-bhl-par-michel-onfray/

Προσωπικά, είμαι πολύ ανήσυχος για το επίπεδο στο οποίο μπορεί να φτάσει αυτή η αποστροφή και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει σε περίπτωση μεγάλης κρίσης.

Μήπως η Ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί;

*Σημειώσεις μεταφραστού:

1.-( Σαγιάν, μέλος των Σαγιανίμ, επικουρικής οργάνωσης της MOSSAD από επιλέκτους της εβραϊκής κοινότητας σε κάθε χώρα. Περισσότερα στο Le Printemps de Sayanim του Jacob Cohen και στο

2.-ADL: Πανίσχυρη επίσης οργάνωση του εβραϊκού Λόμπυ. Γνωστή τακτική είναι να μοιράζονται οι ρόλοι για να μειώνονται οι ζημιές για την «κοινή υπόθεση»

3.- Bernard –Henri Levy : Από τα φυντάνια του Μάη 68, της παρέας Co(he)n Bendit, Bernard Couchner κ.α. τύπων με περίεργη σταδιοδρομία.

Αυτός περνούσε και για «νέος φιλόσοφος» αλλά με δράση στην επίθεση κατά της Σερβίας και ως εγκέφαλος του Σαρκοζί στην εκστρατεία της Λιβύης.

infognomon.gr

Δημογραφικές Πολιτικές Διαχρονικά στον Βαλκανικό Χώρο

Από

anixneuseis

January 27, 2019

anarchypress.gr

Την ίδια στιγμή που ο Καναδάς προσπαθεί να βρει εργατικό δυναμικό από άλλες χώρες για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, όπως αυτές διαμορφώνονται σε επαρχίες του, κυρίως αυτές που είναι αρκετά ορεινές και «παγωμένες», οι όμορες ΗΠΑ ασκούν μια αυστηρή μεταναστατευτική πολιτική. Δυο διαφορετικές χώρες με διαφορετικές ανάγκες κατά την ίδια περίοδο κάτι που τις διαφοροποιεί, ουσιαστικά για πρώτη φορά ως προς την εύρεση και ικανοποίηση των μεταναστατευτικών ροών. Και οι δυο χώρες δεν θα αναπτύσσονταν με όρους οικονομικής μεγέθυνσης, τις προηγούμενες δεκαετίες, εάν κατά εκατομμύρια δεν συνέρρεαν μετανάστες στα εδάφη τους από το 19^ο αι. Σήμερα ο Καναδάς «παρακαλεί» μετανάστες να καταφέρουν να περάσουν τα επιτηρούμενα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ ώστε πεζή να μπορέσουν να εισέλθουν στην επικράτειά του. Αρκετοί κοινωνιολόγοι υποστηρίζουν ότι το μόνο κοινό που έχουν αυτές οι δύο χώρες είναι ότι βρίσκονται στη Β. Αμερική και ότι η «κουλτούρα» του κάθε κράτους διαφοροποιείται σημαντικά. Θα συμφωνήσουμε, εν μέρει, με αυτή τη διαπίστωση, στη βάση ότι ο Καναδάς για λόγους που του ήταν επιτρεπτό και αναγκαίο συνάμα, άσκησε μια «κοινωνική πολιτική» για τους «πολλούς», αλλά και μια παρελκυστική και επιθετική για τους ιθαγενείς ινδιάνους. Για ποιο λόγο τα αναφέρουμε όλα αυτά; Γιατί, όπως θα προσπαθήσουμε να δείξουμε και στη συνέχεια, η μετανάστευση και η ροή των ανθρώπων από τις εστίες τους σε νέα άγνωστα μέρη σχετίζονται με σχεδιασμούς και αποφάσεις που λαμβάνονται σε κεντρικό πολιτικό και οικονομικό επίπεδο διαχρονικά.

Ας περάσουμε, λοιπόν, στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια για να παρατηρήσουμε τις αντίστοιχες ροές και αποφάσεις. Κυρίως θα δούμε τις μετακινήσεις που έγιναν από σλάβους και αλβανούς στην νοτιοανατολική Ευρώπη και κυρίως στον ελλαδικό χώρο. Ο βαλκανικός χώρος για δύο χιλιάδες χρόνια λειτούργησε ως μια ενιαία διοικητική, οικονομική και κοινωνική ενότητα υπό την ηγεσία διαφορετικών αυτοκρατοριών και τη συνύπαρξη διαφορετικών λαών, γλωσσών και θρησκειών. Αυτό φυσικά επέτρεπε τις μετακινήσεις, εντός της αυτοκρατορίας, νομαδικών ή άλλων φυλών είτε με τη καθοδήγηση της εξουσίας είτε για άλλους λόγους.

Στις αρχές του 14^ου αι. οι ελληνοκαταλανικές μάχες σε μέρος του ελλαδικού χώρου είχαν επιφέρει μεγάλες καταστροφές και σημαντικές απώλειες πληθυσμού. Αυτό έκανε τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης να προσελκύσει αλβανούς εποίκους για να εγκατασταθούν στη Θεσσαλία και έτσι παρατηρείται πολυπληθές κύμα εγκατάστασης αλβανών στη περιοχή. Παρόμοια εγκατάσταση εποίκων έγινε και στα περίχωρα του Φαναρίου το 1342, χωρίς επιτυχία λόγω αντίδρασης του ντόπιου πληθυσμού για λόγους κυρίως γεωιδιοκτησίας. Ίδια εγκατάσταση με τη Θεσσαλία πραγματοποιήθηκε και στη Μακεδονία, όπου ήδη κατοικούσαν παρά πολλά σλαβικά φύλα και γι’ αυτό αναφέρεται από ιστορικούς ότι στα μέσα του 14^ουαι. ήταν εκσλαβισμένη.

Οι παραπάνω δυο περιοχές μαζί με την Ήπειρο δέχθηκαν τις πρώτες εγκαταστάσεις αλβανών και σλάβων και εν συνεχεία αποτέλεσαν τις «δεξαμενές» απ’ όπου οι μετανάστες προσέγγισαν τις κυρίως ελληνικές περιοχές. Υπενθυμίζεται ότι το 1311, η εξέγερση των Αλμογαβάρων έληξε με τη κατάκτηση του φράγκικου δουκάτου των Αθηνών. Εκεί οι καταλανοί πραγματοποίησαν συμμαχία με τους αλβανούς, όχι σε σταθερή βάση αλλά σε καθαρά μισθοφορική. Έτσι συναντάμε άλλοτε τους αλβανούς να πολεμούν υπέρ των Καταλανών και άλλοτε εναντίον τους. Οι σχέσεις τους, επομένως, ήταν διφορούμενες, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ήταν και οι αντίστοιχες σχέσεις των κλεφτών και αρματολών με την εξουσία, κατά το 19^ο αι. Όπως σημειώνει ο Alain Ducellier^[1]: «Με την ιδιότητα των μισθοφόρων οι Αλβανοί βρέθηκαν, λοιπόν, στη Φωκίδα από όπου εξαπλώθηκαν εύκολα στη Βοιωτία και την Αττική: το καταλανικό δουκάτο, όπως και οι έλληνες της Θεσσαλίας, μαστίζονταν άλλωστε από δημογραφική κρίση και έγινε φυσικά προσπάθεια να ενισχυθεί ο πληθυσμός με αλβανούς».

Ο κόμης de Mitra ζητά το 1382 από τον βασιλιά της Αραγωνίας το δικαίωμα να παραχωρηθεί φορολογική ατέλεια δυο χρόνων στους αλβανούς του Δουκάτου των Αθηνών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα κύμα αλβανών ενθαρρυμένο από τις καταλανικές και μετέπειτα τοσκανικές αποφάσεις να μετακινηθεί στην Αττική και τα γύρω νησιά. Μετά τη πτώση του καταλανικού δουκάτου οι ενετικές αρχές της Εύβοιας προσέλκυσαν τους αλβανούς ώστε να μετακινηθούν στο νησί, όπως και έγινε από 300 οικογένειες μαζί με τα ζώα τους. Οι αλβανοί προτιμώνται από τους ενετούς διότι όπως αναφέρει ο Alain Ducellier: «Πρόκειται για ένα αδιαφοροποίητο πλήθος, όπου ξεχώριζαν μόνο οικογένειες, χωρίς αξιοσημείωτους αρχηγούς. Είναι μια καλή εικόνα ενός πληθυσμού του οποίου οι περιπλανήσεις και η μακρόχρονη υποταγή του σε φεουδάρχες είχαν, προφανώς, γομώσει τις παλαιές δομές». Αποτελούσε, λοιπόν, ένα σύνολο που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί χωρίς μεγάλο κίνδυνο από τις δυνάμεις εκείνες που ήθελαν να αποκαταστήσουν τις κατεστραμμένες γαίες με νέο εργατικό δυναμικό. Οι γενναίες υποσχέσεις που δόθηκαν από τους ενετούς προκάλεσαν την αντίδραση του τοσκανού δούκα των Αθηνών Antonio Acciaiuoli που διαμαρτυρήθηκε έντονα στη Δημοκρατία γι’ αυτόν τον «εκμαυλισμό». Η Βενετία προσποιήθηκε ότι δεν ήξερε τίποτα για τη μετανάστευση των αλβανών και ταυτόχρονα έδινε οδηγίες στις τοπικές αρχές της Εύβοιας να συγκρατήσουν προσεκτικά όλους εκείνους που είναι χρήσιμοι και επωφελείς για την αποικία και να αφήσουν να φύγουν εκείνους που «είχαν χαρακτηρισθεί άχρηστοι». Πιστεύουμε πως δεν μπορεί να δοθεί αποτελεσματικότερα η σύζευξη της οικονομικοπολιτικής δομής ενός εργατικού δυναμικού βάσει των αποφάσεων της πολιτειακής αρχής. Και όλα αυτά συμβαίνουν κατά τον 14^ο-15^ο αι. όπου ο σύγχρονος καπιταλισμός και η εντατικοποίηση κεφαλαίου δεν έχουν κάνει την εμφάνιση τους, αλλά η διπροσωπία της εξουσίας, οι προσελκυστικές πολιτικές μετανάστευσης, η αφομοίωση των ανθρώπων στα κυρίαρχα για την διοίκηση πρότυπα προσομοιάζονται με τη σημερινή εποχή.

Ο Ιωάννης Καντακουζηνός είχε εγκαινιάσει κατά τον 14^ο αι. τις μεταναστευτικές εγκαταστάσεις αλβανών στην Πελοπόννησο ώστε να ενδυναμώσει πληθυσμιακά την συγκεκριμένη περιοχή αλλά ταυτόχρονα προκαλεί την ερήμωση της Αλβανίας. Αυτή η πολιτική των Καντακουζηνών προκαλεί τους πολιτικούς τους αντιπάλους οι οποίοι τους καταλογίζουν ότι ακατάπαυστα εισήγαγαν ξένους που αποτελούσαν απειλή για τους «εθνικούς». Σε συνέχεια αυτής της πολιτικής, ο δεσπότης Θεόδωρος ο Α’ Παλαιολόγος εφαρμόζει πολιτική πληθυσμιακής ανασυγκρότησης στηριζόμενος στον αλβανικό πληθυσμό. Παραχωρεί γαίες που είχαν μείνει ακαλλιέργητες σε πληθυσμούς που είχαν είτε νομαδικό τρόπο ζωής είτε μόνιμο μέσω της γεωργίας. Κατά τους επόμενους αιώνες και με την παρουσία των Οθωμανών στη Διοίκηση εντείνεται η πολιτική διαίρεσης μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών, που, όμως, δεν κατέστη αρκετή για την αποτροπή της σπίθας που άναψε το 1821.

Ακόμη μια αξιοσημείωτη πληθυσμιακή ομάδα που εγκαταστάθηκε στα Βαλκάνια από τον 5^ο αι. ήταν εκείνη των σλάβων, οι οποίοι, μετά τη διάσπαση του Ουννικού κράτους και τον θάνατο του Αττίλα, μετακινήθηκαν προς τα νότια. Η πρώτη κάθοδος τους στα εδάφη της σημερινής Ρουμανίας είχε αρχικά χαρακτήρα ειρηνικό με τη μορφή βαθμιαίας διείσδυσης ανάμεσα στους ντόπιους πληθυσμούς. Από τον 6^ο αι. οι σλάβοι μετακινούνται και νοτιότερα σε βυζαντινά εδάφη πραγματοποιώντας επιθέσεις και επιδρομές, όπως εκείνης της ανεπιτυχούς πολιορκίας της Θεσσαλονίκης. Η επιδρομική στάση των σλάβων δεν τροποποίησε τη βυζαντινή πολιτική, μια πολιτική που δεν αποσκοπούσε στην εξόντωση τους αλλά στην ένταξή τους στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα της αυτοκρατορίας και στη βαθμιαία αφομοίωσή τους χρησιμοποιώντας, ασφαλώς, μέσα στρατιωτικά αλλά και διοικητικά, οικονομικά και δημογραφικά. Πέραν, λοιπόν, της χρήσης στρατιωτικών επιχειρήσεων, συναντάμε ένα από τα βασικά μέτρα της βυζαντινής διοίκησης που ήταν οι βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, οι οποίες αποτελούν μια συνηθισμένη πρακτική της βυζαντινής εξουσίας. Ο Ιουστινιανός ο Β’ μετέφερε σλάβους στη Μ. Ασία με σκοπό να αφομοιωθούν ανάμεσα σε έναν ακμαίο και πολυάριθμο ελληνικό πληθυσμό αλλά και αντίστροφα μεταφέρθηκαν ελληνικοί πληθυσμοί της Μ. Ασίας σε σλάβουσες περιοχές ώστε να ενισχυθεί το ελληνικό στοιχείο. Αυτή η πολιτική των ανταλλαγών είχε συνέχεια και συνέπεια από το Νικηφόρο, ο οποίος συστηματικά μετέφερε ελληνικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς από τη Μ. Ασία προς την Πελοπόννησο και τις βορειοελλαδικές περιοχές. Η δημογραφική αυτή πρακτική δεν εφαρμόζεται συνεπώς μόνο ως μέσο εξόντωσης ή εκτόπισης αλλόθρησκων και εχθρών, όπως το 1922, αλλά και ως μέσο άσκησης πολιτικής και δημογραφικής πολιτικής μέσα στα όρια μιας ενιαίας διοικητικής αρχής.

Ταυτόχρονα, η βυζαντινή εξουσία αποφασίζει την κατάτμησή της σε μικρότερες διοικητικές ενότητες σε Θέματα, όπως Θέμα Μακεδονίας, Θέμα Θεσσαλονίκης, Θέμα Στρυμώνος, Θέμα Πελοποννήσου και την παράλληλη ίδρυση εκκλησιαστικών επισκοπών για αποτελεσματικότερη αφομοίωση των αλλόθρησκων πληθυσμών. Η διαδικασία της ένταξης των σλάβων ολοκληρώθηκε με τον εκχριστιανισμό τους, σε μια διαδικασία που διήρκεσε τρεις περίπου αιώνες. Είμαστε βέβαιοι ότι στο πλούσιο φυλετικό μωσαϊκό των Βαλκανίων αφομοιωτικές πολιτικές ασκήθηκαν προς όλους τους μειονοτικούς πληθυσμούς, από εκείνους που ασκούσαν εξουσία. Σε γενικές γραμμές οι πρακτικές είναι παρόμοιες και η δημογραφική πολιτική παίζει σημαντικότατο ρόλο στην επιβολή νέων κανόνων από κάθε εξουσιαστική εθνοτική ομάδα. Είτε αφορά το ελληνικό κράτος στη Μακεδονία, είτε το βουλγάρικο στην ίδια περιοχή κατά τις τρείς περιόδους «κατοχής» του σε βαλκανικούς, πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο είτε τους Οθωμανούς. Αλλά, σύμφωνα με τους μελετητές της ιστορικής δημογραφίας των Βαλκανίων, καθαρόαιμες φυλές δεν υπάρχουν στη συγκεκριμένη επικράτεια επειδή καθαρότητα μιας ανθρώπινης φυλής σημαίνει γεωγραφική απομόνωση. Θα προσθέταμε ότι η γεωγραφική απομόνωση δεν είναι αναγκαία κακή για τις φυλές –οι υπάρχουσες «πρωτόγονες» φυλές ξέρουν καλύτερα–, αλλά στον βαλκανικό χώρο και αλλού η πληθυσμιακή μετακίνηση φυλών, φατριών και ομάδων αποτέλεσε βασική συνιστώσα πολιτικοοικονομικής και δημογραφικής πολιτικής από τα χρόνια του Μεσαίωνα και μέχρι σήμερα· όπως, επίσης, και η αδιάλειπτη προσπάθεια αφομοίωσης κάθε ετερογενούς στοιχείου, όπου όταν η αφομοίωση συντελείται υπέρ του έθνους-κράτους βαπτίζεται «νίκη του ελληνικού πνεύματος» για παράδειγμα, ενώ στην αντίθετη περίπτωση ονομάζεται βία και καταπίεση.

Για να επανέλθουμε στην αρχή του σημειώματος, πέραν από τις κύριες σημερινές μετακινήσεις πληθυσμών από Ασία, Αφρική προς Ευρώπη ή από Λατινική Αμερική προς βορρά, ο Καναδάς ευνοήθηκε πρόσκαιρα από την εκλογή Τράμπ με τη μετεγκατάσταση μερικών χιλιάδων αμερικανών στο έδαφος του και ίσως πιστεύει ότι θα συμβεί το ίδιο και από τη Μεγάλη Βρετανία αυτή τη φορά μετά από το Brexit. Άγγλοι και Ιρλανδοί ξανάρχονται;

Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας

^[1]. Οι Αλβανοί στην Ελλάδα, 13^ος-15^ος αι., έκδ. Ίδρυμα Γουλανδρη-Χορν.

Δημογραφικές Πολιτικές Διαχρονικά στον Βαλκανικό Χώρο

Η Πύρρειος νίκη του Τσίπρα και ο αντιεθνικισμός.

Από

anixneuseis

January 27, 2019

Ο Τσίπρας και οι προπαγανδιστές του αφού διέλυσαν ΑΝΕΛ και Ποτάμι υποβλέπουν, τώρα, το ΚΙΝΑΛ.

Δυστυχώς, υπάρχουν στελέχη προερχόμενα απο το ΠΑΣΟΚ που ακούν ευχάριστα τις συριζαίες σειρήνες. Καμιά ιδεολογία. Εξουσία, δόξα και χρήμα οι μόνες επιδιώξεις τους. Τα άλλα είναι φούμαρα.

Ελπίζουμε πως ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, κατάλαβε τι εστί Συριζα. Και τα πρώην στελέχη του θα μεταφέρουν μόνο τη… λάμψη τους.

Και ενώ μεθοδεύει τη διάλυση του πολιτικού συστήματος, ο ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ Τσίπρας βγαίνει και δηλώνει: “δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι”. Πάρτυ κάνουν αλλά ας γνωρίζουν ότι η νίκη τους είναι Πύρρεια.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ και σημαντικότερον: ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε πως η Συμφωνία των Πρεσπών, διαμόρφωσε ένα αντιεθνικιστικό μέτωπο.

Δεδομένου ότι τα έθνη είναι που συγκροτούν τα σύγχρονα κράτη και το ελληνικό κράτος συγκροτείται απο το ελληνικό έθνος,ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και, συνεπώς, η κυβέρνηση είναι κατά του ελληνικού έθνους και του κράτους που συγκροτεί; Το ίδιο είναι και όσοι συμμετέχουν σ αυτό το αντιεθνικιστικό μέτωπο; Πως αλλοιώς μπορεί να ερμηνευτούν τα λόγια του Εκπροσώπου;

Έχετε υπόψη σας ότι το παιχνίδι, πλέον, δεν παίζεται πολιτικά. Αλλά στη βάση των συσπειρώσεων που επιδιώκουν δύο ολιγάρχες. Γι αυτό μια άλλη φορά.

Το κίνημα των γαλλικών Kόκκινων Φουλαριών διαδηλώνει στο Παρίσι την Κυριακή

Από

anixneuseis

January 26, 2019

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Η είδηση της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le journal de dimanche στις 24-1-2019 του Thomas Liabot έχει τίτλο «Κίτρινα Γιλέκα κατά των Κόκκινων Φουλαριών : τι προβλέπεται να γίνει αυτό το Σαββατοκύριακο». Για την 11^η Πράξη των κινητοποιήσεών τους το Σάββατο 26-1-2019, τα «Κίτρινα Γιλέκα» έχουν προγραμματίσει εκδηλώσεις στο Παρίσι αλλά και στην περιφέρεια, την μέρα αλλά και τη νύχτα. Για να πρωτοτυπήσουν δηλαδή θα κάνουν διαδηλώσεις «ολονυκτίας» κατά κάποιο τόπο. Την Κυριακή δε 27-1-2019, θα πρωτοεμφανιστούν και τα λεγόμενα «Κόκκινα Φουλάρια», με το διπλανό λογότυπο (στα αριστερά μας) της ιστοσελίδας τους https://www.foulardsrouges.org/ και το σχετικό κάλεσμα της αφίσας τους (στα δεξιά μας). Ισχυρίζονται τα «Κόκκινα Φουλάρια» ότι θέλουν να υπερασπιστούν τη «δημοκρατία και τους θεσμούς» και θα διαδηλώσουν με τη σειρά τους στην Παρισινή πλατεία «Place de la Nation». Νομίζω ότι αξίζει να σας ενημερώσω σχετικά, από τη στήλη των Ανιχνεύσεων, για την δική τους προσέγγιση στα πλαίσια της γαλλικής αστικής δημοκρατίας.

Στο μεταξύ κι επειδή οι εξελίξεις τρέχουν, αν και είναι πολύ νωρίς ακόμα για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για την τύχη του, ο πρωτόγνωρος «Ευρύς Διάλογος» που εγκαινίασε ο Μακρόν εδώ και 3 βδομάδες δεν πάει και άσχημα, εξ ου και η άνοδος της δημοτικότητάς του στο 31% από 23% πριν μερικές βδομάδες, σύμφωνα με το ειδησεογραφικό κανάλι LCI που παρακολούθησα σήμερα το πρωί, όπως και χθες το απόγευμα. Το 22% των Γάλλων δηλώνει ικανοποιημένο, το 27% αρνητικό και το 51% δεν έχει γνώμη. Στον 3^ο εβδομαδιαίο διάλογο ο Μακρόν δε μίλησε μόνο με αιρετούς άρχοντες, όπως τον κατηγόρησαν για τις 2 προηγούμενες βδομάδες. Αλλά μετά από τους αιρετούς (μέσα στους οποίους υπήρχε κι ο αρχηγός των Ρεπουμπλικάνων Laurant Wauquier) με τους οποίους είχε χθες ένα γεύμα εργασίας, μίλησε επί 3 ώρες και με απλούς πολίτες της περιοχής Drôme, μέσα στους οποίους υπήρχαν μάλιστα και κιτρινο-γιελεκάδες σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση με την μορφή των ελεύθερων ερωταπαντήσεων για όλα τα θέματα χωρίς καμία εξαίρεση. Συνάμα ο ειδικός ιστότοπος που ενεργοποίησε η προεδρία της δημοκρατίας με τίτλο «Ευρύς Διάλογος» https://granddebat.fr/ χρησιμοποιείται ήδη από χιλιάδες ενδιαφερόμενους με τις προτάσεις τους, ενώ πάνω από 1.000 συναθροίσεις διαλόγου είχαν διοργανωθεί ήδη σε διάφορες περιοχές της Γαλλίας μέχρι το τέλος αυτής της βδομάδας. Επίσης, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω σήμερα το απόγευμα (25-1-2019) έναν πολιτισμένο τηλεοπτικό διάλογο μεταξύ του Adhel Kherdine (επάνω), 34 ετών, μέλους συντονιστικού οργάνου των κίτρινων γιλέκων της παρισινής περιοχής και του Philippe Lhoste (δεξιά), 38 ετών, επιχειρηματία, εκ των πρωταγωνιστών των «Κόκκινων Φουλαριών». Δεν ισχυρίζομαι ότι συμφώνησαν μεταξύ τους, αλλά έκαναν διάλογο μπροστά στους τηλεθεατές και σε 3 δημοσιογράφους που τους έκαναν διάφορες ερωτήσεις. Το πελώριο ερώτημα για πολλούς, αλλά και για τον γράφοντα, είναι πώς θα κωδικοποιηθούν οι προτάσεις που θα προκύψουν μέσα από τον διάλογο αυτόν αλλά και πώς θα αντέξει να τις χρηματοδοτήσει ο ήδη ελλειμματικός γαλλικός κρατικός προϋπολογισμός και η υπερχρεωμένη Γαλλία.

Ας επανέλθουμε όμως στα «Κόκκινα Φουλάρια» που είναι το κύριο θέμα αυτού του ενημερωτικού άρθρου.

Από τις 10-12-2018 στις Ανιχνεύσεις http://www.anixneuseis.gr/?p=199279 είχα αναφερθεί στην δημοσιογραφική έρευνα της Sylvia Zappi στον ιστότοπο Lemonde.fr η οποία συνέλεξε τις μαρτυρίες κάποιων Γάλλων που δεν συμφωνούσαν με τις πρακτικές πολλών κίτρινων γιλέκων που παραβίαζαν την αξιοπρέπεια και τις ατομικές τους ελευθερίες στο όνομα των δίκαιων αιτημάτων τους.

Νομίζω ότι κάπου εκεί δημιουργήθηκε η ανάγκη να εκφραστεί και η σιωπηρή Γαλλία των μη κίτρινων γιλέκων. «Απέναντι από τα Κίτρινα Γιλέκα, οργανώνονται τα «Κόκκινα Φουλάρια», αναφέρει στο άρθρο του στις 14-1-2019 ο Pierre Bafoil στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche. «Τα κόκκινα φουλάρια θα διαδηλώσουν στις 27 Ιανουαρίου για την ελευθερία κυκλοφορίας, κατηγορούμενα για φιλο-Μακρονισμό. Απαντούν ότι απορρίπτουν τη βία και τους ακραίους». Θέλουν να τονίσουν: ότι δεν είναι εναντίον των «Κίτρινων Γιλέκων» ούτε υπέρ του Macron. «Είμαστε ενάντια στους ακραίους και στη βία», λέει ο Ricardo, 38 ετών. Αυτός ο πωλητής σε σούπερ μάρκετ στο Vaucluse «δεν αντέχει πια αυτές τις κοινωνικές ταραχές». Όπως και ο ίδιος, είναι σχεδόν 40.000 άτομα «που έχουν χορτάσει». Συσπειρώθηκαν σε μια ομάδα στο Facebook με το όνομα «Τα κόκκινα Φουλάρια», που δημιουργήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2018. Για να «προστατεύσουν και να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία», για αυτό και διοργανώνουν τη συγκέντρωση την Κυριακή 27 Ιανουαρίου στην «Place de la Nation» στο Παρίσι.

«Είμαστε απολιτικοί, ισχυρίζεται ο Ricardo, που έγινε εκπρόσωπος ενός κινήματος το οποίο διαψεύδει την ρετσινιά των «μακρονιστών» που τους κολλούν τα «Κίτρινα Γιλέκα». Μεταξύ τους υπάρχουν από όλες τις «φυλές» : οικολόγοι, ψηφοφόροι που ψήφισαν λευκό, ψηφοφόροι του Fillon, τον Macron ακόμη και τον Mélenchon. Για τον Ricardo, το έναυσμα έγινε από τα πρώτα μπλόκα, όταν έφαγε ένα χαστούκι στην κυκλική διασταύρωση, επειδή αρνήθηκε να υπογράψει μια καταγγελία. Λίγες μέρες αργότερα, ανακάλυψε τα «Κόκκινα Φουλάρια». «Πριν από αυτό, ήμουν πολύ κουμπωμένος, ειδικά όταν άκουγα στα μέσα ενημέρωσης ότι το 70% των Γάλλων υποστηρίζει τα «Κίτρινα Γιλέκα», αυτά αναφέρει το ρεπορτάζ του Pierre Bafoil.

Η βία ως διεγερτικό των «Κόκκινων Φουλαριών»

Ο Maxime, 31 ετών, χρειάστηκε περισσότερο χρόνο για να συμμετάσχει στα «Κόκκινα Φουλάρια». «Αρχικά, συμφωνούσα με τις νόμιμες διεκδικήσεις των «κίτρινων γιλέκων» για την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, λέει ο νοσοκόμος στο ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Albi (Tarn). Αλλά τώρα, τα έχουν κάνει σαλάτα». Ο ίδιος είναι «κάθε άλλο παρά πλούσιους», με μισθό 1.400 ευρώ μηνιαίως. «Ούτε εγώ τα βγάζω εύκολα πέρα στο τέλος του μήνα», λέει. Παρόλο που θα ήθελα η κατάστασή μου να είναι καλύτερη, δεν μπορώ να εγκρίνω τέτοιες πράξεις που παραλύουν την οικονομία».

Μια υπερχείλιση βίας την οδήγησε να δέσει το κόκκινο φουλάρι της : το σπάσιμο της Αψίδας του Θριάμβου την 1η Δεκεμβρίου 2018. «Η καρδιά μου αναποδογύρισε, αναστέναξε από την πλευρά της η Laure, 60 ετών, συνταξιούχα δασκάλα από το Grasse (Alpes-Maritimes). Είναι απαράδεκτο. «Οι εικόνες βίας στα Ηλύσια Πεδία αποτέλεσαν «ένα τσίμπημα στο κίνημα», περιγράφει ο Ricardo. Όταν τα Κόκκινα Φουλάρια βλέπουν ότι τα φθορίζοντα κίτρινα γιλέκα συνεχίζουν ασταμάτητα, αποφασίζουν να αντιδράσουν.

Υπεράσπιση της «Δημοκρατίας σε κίνδυνο»

Στο τέλος του μήνα, η Laure θα έρθει να διαμαρτυρηθεί στο Παρίσι. «Πρέπει να αποκτήσουμε την ελευθερία μας να κυκλοφορούμε, εξηγεί αυτή η γιαγιά που εμποδίστηκε μερικές φορές να πάει να πάρει τα εγγόνια της από το σχολείο λόγω των μπλοκαρισμένων κυκλικών διασταυρώσεων. Ποιος δίνει το δικαίωμα σε ένα άτομο να με σταματήσει;» «Οικονομικά, θα μου κοστίσει, αλλά είναι ένα απαραίτητο καθήκον να συμμετάσχω στη διαδήλωση, λέει ο Maxime. Πρέπει να αποδείξουμε ότι τα «κίτρινα γιλέκα» είναι μια μειοψηφία».

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, είναι 12.000 αυτοί που επιβεβαίωσαν την συμμετοχή τους στη συγκέντρωση της 27ης Ιανουαρίου. Ποιές άλλες ομάδες θα συμμετάσχουν ; Οι γυναίκες των αστυνομικών πολλοί από τους οποίους έχουν τραυματιστεί στα επεισόδια. Ο Maxime το διαβεβαιώνει, το «Κόκκινο Φουλάρι» «δεν θα είναι ένας υποχρεωτικός κώδικας ενδυμασίας. Το κύριο θέμα μας είναι να υπερασπιστούμε τη Δημοκρατία σε κίνδυνο».

Δυστυχώς ηττηθήκαμε.

Από

anixneuseis

January 26, 2019

Η Ελλάδα ζει μια, ακραία, παρακμιακή κατάσταση που παραπέμπει στη δεκαετία του ’40.
Ο ελληνικός λαός με τις επιλογές του δεν δείχνει διατεθειμένος να θέλει- και να μπορεί- να επιβιώσει.
Η ελληνική κοινωνία έχει όλα τα χαρακτηριστικά παρακμής και συρρίκνωσης.
Τη δυναμική αυτή δεν υπάρχουν δυνάμεις πολιτικές, οικονομικές, πνευματικές που να μπορούν να την αντιστρέψουν.
Η τελευταία ευκαιρία, ίσως, είναι η συγκρότηση πολιτικών κινήσεων εκτός του παρακμασμένου εθνικού κέντρου.
Αλλά, δεν υπάρχουν τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να τις συγκροτήσουν.
Η πτώση είναι νομοτελειακή.
Το μεγαλύτερο κακό της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι ότι επανέφερε στη χώρα τον βαθύ διχασμό που στο παρελθόν οδήγησε σε συντριπτικές ήττες.
Ο Τσίπρας θρέφεται απο το διχασμό. Θα τον αναπαράγει.

ΤΟ ΝΕΟ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΟ

Από

anixneuseis

January 26, 2019

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Δυστυχώς η Συμφωνία των Πρεσπών κυρώθηκε από την ελληνική Βουλή και θα επικυρωθεί και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Από σήμερα η Ελλάδα αναγνωρίζει μακεδονικό έθνος εκτός των συνόρων της επικράτειάς της χωρίς να έχει καμιά σχέση με Έλληνες, αναγνωρίζει μακεδονική γλώσσα, και ένα κράτος που συνταγματικά λέγεται Βόρεια Μακεδονία αλλά στην καθημερινότητα θα αποκαλείται Μακεδονία. Αν και αρκετά άλλαξαν στο σύνταγμα της γειτονικής χώρας, υπάρχουν πολλά άλλα που αναπαράγουν το ιδεολόγημα του μακεδονισμού.

Οι αρνητικές συνέπειες θα είναι πολύ σημαντικές. Όλες μαζί συγκροτούν το Νέο Μακεδονικό Ζήτημα το οποίο είναι πολύ χειρότερο από το Μακεδονικό, διότι έχει την υπογραφή της Ελλάδας.

Υποτίθεται πως ένας σοβαρός λόγος για τη «λύση» του προβλήματος ήταν να απελευθερωθεί η ελληνική διπλωματία από βαρίδια και να εστιάσει στον τουρκικό επεκτατισμό και αναθεωρητισμό, αλλά θα αποδειχθεί πως φορτώθηκε ένα ζήτημα πολύ βαρύτερο από αυτό που διαχειριζόταν και βρισκόταν εν υπνώσει. Είναι δύσκολο σε ένα σύντομο σημείωμα να παρατεθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες που θα προκύψουν από δω και πέρα. Μερικές, μάλιστα, δεν είναι καν ορατές. Καταγράφω, λόγω χώρου, δύο από αυτές:

Καταρχάς πολύ σύντομα θα εμφανιστούν κινήσεις που θα διεκδικήσουν αναγνώριση μακεδονικής μειονότητας. Σχετική προεργασία έχει ήδη γίνει στο παρελθόν, η οποία για λόγους τακτικής εστίασε πρώτα στην αναγνώριση γλωσσικής μακεδονικής μειονότητας. Προσέκρουε στην άρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει τέτοια μειονότητα για εθνικούς λόγους, παρόλο που η χώρα καταδικαζόταν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σήμερα δεν υπάρχει κανένας λόγος που θα μπορούσε να επικαλεστεί ελληνικό δικαστήριο για να αρνηθεί την ύπαρξη ομάδας ανθρώπων που μιλούν μακεδονικά, τα οποία ως γλώσσα αναγνωρίζει η Αθήνα. Σύλλογοι που προάγουν τον μακεδονικό πολιτισμό και σχολεία που διδάσκουν τη μακεδονική γλώσσα θα ξεφυτρώσουν σαν μανιτάρια, κυρίως, στον βορειοελλαδικό χώρο. Και καθώς το παιχνίδι διαμορφώνεται από ψηλά, θα ακολουθήσει το αίτημα αναγνώρισης μακεδονικής μειονότητας.

Η επικρατούσα σήμερα άποψη του ΟΗΕ για τη μειονότητα είναι «αι μη κυρίαρχοι ομάδες, αι οποίαι αν και βασικά επιθυμούν την ίσην μεταχείρισιν, επιδιώκουν διάφορον μέχρις ενός βαθμού μεταχείρησιν, δια να διατηρήσουν τα κύρια χαρακτηριστικά τους με τα οποία και ξεχωρίζουν από την πλειονότητα του πληθυσμού». Τα κύρια αυτά χαρακτηριστικά που προστατεύονται είναι η φυλή, η θρησκεία και η γλώσσα. Συνεπώς η μειονότητα μπορεί να αποτελεί διάκριση όχι μόνο από μια κοινωνία προς συγκεκριμένη ομάδα, αλλά και επιθυμία (διάκρισης) της ίδιας της ομάδας από την κοινωνία στην οποία και διαβιοί.

Η διαχείριση μιας τέτοιας μειονότητας θα αποδειχθεί πιο δυσχερής από τη διαχείριση της θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, διότι στην περίπτωση της Θράκης υπάρχει συγκεκριμένο πλαίσιο συμφωνίας που διέπει την παρουσία και λειτουργία της ενώ στην υπό εξέλιξη καμιά συμφωνία δεν προβλέπει το καθεστώς της.

Ξένοι παράγοντες, με πρώτη την Τουρκία, θα συνδράμουν ώστε το ζήτημα να διογκωθεί. Η προσπάθειά τους δεν θα είναι καθόλου δύσκολη. Υπάρχουν δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας που είναι έτοιμες να βοηθήσουν.

Δεύτερη συνέπεια: Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε από το 1990 ως σήμερα εξαιρετική δυνατότητα να συγκροτήσει σοβαρό κράτος και να διαδραματίσει ειρηνικό, πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια. Για πολλά χρόνια ήταν η μόνη χώρα της χερσονήσου που συμμετείχε στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία. Γενικώς, η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε τις δομές ούτε την πολιτική κουλτούρα για να ξεπεράσει τις βαλκανικές αγκυλώσεις. Είναι μια τελματωμένη κοινωνία. Η ανικανότητα των πολιτικών της επέτεινε αυτή την καχεξία.

Σήμερα, τόσο στα Βαλκάνια όσο και σε άλλους χώρους όπου η Ελλάδα διεκδικεί παρουσία, έχουν αναδυθεί δυνάμεις ανταγωνιστικές. Η Αλβανία, ακόμη και τα Σκόπια συγκαταλέγονται σ’ αυτές. Μπορεί ακόμα η σύγκριση να ευνοεί την Ελλάδα, αλλά η ανταγωνιστική δυναμική είναι ορατή. Το χειρότερο είναι ότι τις δυνάμεις αυτές θέλει –και φαίνεται πως μπορεί– να τις επηρεάσει η Τουρκία, η οποία διεκδικεί ευρύτερο περιφερειακό ρόλο.

Οι σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία εξελίσσονται συγκρουσιακά. Από τη δυναμική των πραγμάτων. Και στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια. Και ενώ η Τουρκία έχει προετοιμαστεί για το ρόλο που διεκδικεί, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση αποσύνθεσης και διχασμού. Και την αποσύνθεση και το διχασμό, η Συμφωνία που κύρωσε η Βουλή τα επέτειναν.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτε που να δείχνει αντιστροφή και διάθεση προετοιμασίας του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας για όσα έρχονται.

Η ΕΕ στο… μαντρί των ΗΠΑ

Από

anixneuseis

January 25, 2019

του Hadrien Desuin*

[Γαλλία και Γερμανία – δηλαδή, ο Ηγεμών της ΕΕ – αναγνώρισαν ενυπογράφως, στη Συμφωνία του Αιξ λα Σαπέλ, την υπαγωγή της αμυντικής τους πολιτικής στο ΝΑΤΟ, δηλαδή στις ΗΠΑ. Κατ’ επέκταση και οι βασικές γραμμές της εξωτερική τους πολιτικής θα είναι η συμπληρωματική γωνία της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ετσι, η θρυλούμενη ευρωπαϊκή οικογένεια, δηλ. η ΕΕ, παραμένει μια οικονομική ένωση και το ερώτημα είναι μέχρι πότε θα αντέξει… Ε.Δ.Ν. ]

Δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε για το ποιος έχει το πάνω χέρι…

Ο τίτλος του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Γερμανικής Αυτοκρατορίας, που απονεμόταν για αιώνες στο Αιξ-λα-Σαπέλ, ήταν τόσο διάσημος όσο και συμβολικός. Όταν ο Ναπολέοντας τον κατάργησε, είπαν ότι η αυτοκρατορία δεν ήταν ούτε Αγία, ούτε Ρωμαϊκή, ούτε Γερμανική. Ήταν μια αυτοκρατορία τιμής ένεκεν, ο κατακερματισμός της οποίας εγγυόταν την ασφάλεια της Γαλλίας.

Θα μπορούσε, κατά παρόμοιο τρόπο, η συνθήκη του Aιξ-λα-Σαπέλ που υπογράφηκε την Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2019 από τον Eμανουέλ Μακρόν και την Aνγκελα Μέρκελ, να εμφανιστεί ως επιστέγασμα της γαλλο-γερμανικής συγχώνευσης, που τόσο επιθυμεί το Παρίσι. Θα ανασυσταθεί η Καρολίγγεια αυτοκρατορία, αυτή στην οποία ο Καρλομάγνος συνένωσε τους λαούς της Δυτικής Ευρώπης πριν 1200 και πλέον χρόνια διασταυρώνοντας τον λατινικό και το γερμανικό κόσμο;

Ήδη το 1963, μετά την άρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να σχηματίσουν έναν Δυτικό διευθυντήριο (P3) με τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, ο στρατηγός ντε Γκωλ ήθελε να αποσπάσει τη Γερμανία από το ΝΑΤΟ, να τη φέρει κοντά στη Γαλλία και να βγουν μαζί από την αμερικανική τροχιά. Η γαλλική πυρηνική βόμβα, ήταν διπλωματικά το μήνυμα του νέου στρατιωτικού καθεστώτος ότι εγκαταλείπουμε το δευτερεύοντα ρόλο που έπαιζε η Τέταρτη Δημοκρατία. Όπως γνωρίζουν όλοι, ο Kόνραντ Αντενάουερ συμφώνησε να υπογράψει τη συνθήκη, στο Παρίσι, αλλά το κοινοβούλιο της Ομοσπονδιακής Δυτικής Γερμανίας εξουδετέρωσε αυτή τη συμμαχία αποσαφηνίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να υποκαταστήσει το ΝΑΤΟ.

Η Ομοσπονδιακή Βουλή πρόσθεσε ένα προοίμιο που εγγυόταν την πίστη στον πραγματικό της νικητή και μέντορα: την Ουάσινγκτον. Το Αιξ – λα – Σαπέλ είναι βέβαια η πρωτεύουσα του Καρλομάγνου, αλλά είναι και η πρώτη πόλη που κατέκτησε ο αμερικανικός στρατός το 1944. Οι Γερμανοί δεν το ξέχασαν.

Σε αυτή τη νέα συνθήκη, όπου το συμβολικό υπερισχύει της στρατηγικής, η υποταγή στο ΝΑΤΟ είναι αυτή τη φορά γραμμένη απευθείας στο κείμενο. Δεν θα χρειαστεί προοίμιο και όλες οι προσπάθειες για την οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής άμυνας περιττεύουν: ο εν καιρώ υποτιθέμενος ευρωπαϊκός στρατός θα διοικείται πάντοτε από έναν Αμερικανό στρατηγό από την έδρα του στο Moνς του Βελγίου. Η Μπούντεσταγκ μπορεί να υπογράψει με μάτια κλειστά.

Αυτό το στρατηγικό καθεστώς αντικατοπτρίζει το δημοσιονομικό καθεστώς. Η Γερμανία έχει ήδη αρνηθεί να εξισορροπήσει το πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου της υπέρ των εταίρων της. Γιατί, όμως, να υποχωρήσει όταν, από το 2009, η Γαλλία εντάχθηκε στις τάξεις του ΝΑΤΟ;

Οι λοιπές προβλεπόμενες διατάξεις είναι επομένως μια απλή υπενθύμιση για το τι μένει ήδη σε όρους γαλλο-γερμανικών ανταλλαγών: προώθηση της διγλωσσίας, ευρωπεριφέρεια, στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία, στήριξη της Γερμανίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η μόνη καινοτομία είναι η συνέλευση και το Γαλλο-γερμανικό Συμβούλιο Άμυνας. Τα εργαλεία διαλόγου δεν είναι χωρίς ενδιαφέρον αλλά πολύ τυπικά. Τα άρθρα που προβλέπουν περισσότερη πολιτική και πολιτιστική ολοκλήρωση και από τις δύο πλευρές των συνόρων κρύβουν οδυνηρά την κοινοτοπία μιας συνθήκης που αρχικά φιλοδοξούσε να αποτελέσει τον πρώτο όροφο της μεγάλης ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής ρουκέτας που σκιαγράφησε ο πρόεδρος στη Σορβόννη το Σεπτέμβριο 2017. Ο δεύτερος όροφος θα ήταν η Συντακτική Ευρωπαϊκή Συνέλευση στο Στρασβούργο τον προσεχή Μάιο. Τελικά, μας αφήνουν με την πολύ μικρή παρανόηση του 1963. Τίποτε δεν ανταγωνίζεται την αλαζονεία του Tραμπ.

Η Γερμανία παίζει, για 50 και πλέον χρόνια,τη μελλοντική νύφη του γαλλο-γερμανικού ζευγαριού, θεωρητικά κινητήρια δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά το Βερολίνο αφήνει τον γοητευτικό Γάλλο να της λέει ερωτόλογα απομακρύνοντας την ημερομηνία του γάμου. Η επανένωση και το τέλος του ψυχρού πολέμου το 1990 της έδωσαν τον πρώτο οικονομικό ρόλο στην ήπειρο. Όσο για τον πόλεμο, δεν θέλει πλέον να ακούει για αυτόν εκτός από το να πουλά εξοπλισμούς. Ο αμερικανός κηδεμόνας της δεν θέλει αυτό το γαλλικό γάμο. Και η μνηστή Γερμανίδα φοβάται μια τόσο άνιση ένωση.

Από γερμανική σκοπιά, η γαλλο-γερμανική συμφιλίωση είναι ένα απλό τελετουργικό μνημόσυνο που αποσκοπεί στην άφεση αμαρτιών για τους τελευταίους δύο παγκόσμιους πολέμους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Βερολίνο πολλαπλασιάζει τις χειρονομίες φιλίας προς το Παρίσι, το οποίο εξακολουθεί να ονειρεύεται μεγαλεία. Αλλά η μετάβαση από τη φιλία στην αγάπη είναι επικίνδυνη. Και ενώ οι δύο γείτονες πολυλογούν, το χρήμα παραμένει στη Φρανκφούρτη και η στρατιωτική διοίκηση παραμένει στην Ουάσινγκτον. Με τον παλιό φίλο του Παρισιού, επαναφέρουν στη μνήμη το θρύλο του Καρλομάγνου, απλά για να ξεχνούν ότι τα ηνία κρατάει πάντα ο Ντόναλντ Τραμπ.

*Ειδικός σε θέματα Αμυνας και εξωτερικών σχέσεων, ο Ανδριάν Ντεζουέν έξέδωσε το βιβλίο Η ατλαντική Γαλλία ή το ναυάγιο της διπλωματίας (1017).

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2019/01/21/31001-20190121ARTFIG00180-traite-d-aix-la-chapelle-paris-et-berlin-se-placent-sous-protection-americaine.php

Η γεωπολιτική των Βαλκανίων και συνθήκη των Πρεσπών.

Από

anixneuseis

January 25, 2019

του Νικόλαου Καρατουλιώτη Υποστρατήγου ε.α.*

Η γεωστρατηγική θέση της περιοχής ως το σταυροδρόμι τριών ηπείρων (Ασία, Ευρώπη, Αφρική), και δύο υψίστης γεωπολιτικής σημασίας θαλασσών (Εύξεινος Πόντος, Μεσόγειος), είχε σαν αποτέλεσμα τον συνεχή ανταγωνισμό των εμπλεκομένων δυνάμεων στην αέναη σύγκρουση Ανατολής – Δύσης. Εδώ συναντήθηκε και συγκρούστηκε ο περσικός επεκτατισμός με την Δύση (η μάχη του Μαραθώνα), καθώς και ο ελληνικός με τον ρωμαϊκό πολιτισμό για να επικρατήσει ο δεύτερος μόνο αφού κατέλαβε την Βαλκανική.

Από την βαλκανική χερσόνησο πέρασε ο Δυτικός επεκτατισμός μέσω των σταυροφοριών προς την Ανατολή. Η Βαλκανική ιστορικά μοιάζει με ένα κάστρο που ο καθένας το ήθελε για τους δικούς του λόγους. Η ύπαρξη του Βυζαντίου βόλευε την Δύση καθόσον ήταν ένας κυματοθραύστης στις ορδές της Ανατολής (Τούρκων, Αράβων και Περσών). Ταυτόχρονα λειτουργούσε και ως ασπίδα από τις βορειανατολικές εισβολές των σλαβικών φύλων αλλά και από τα βόρεια νορμανδικά φύλα.

Παρόλα τα παραπάνω όταν ο ανταγωνισμός μέσα στην Ευρώπη κορυφώθηκε για τον έλεγχο των εμπορευματικών οδών προς την Ανατολή, η Δύση δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το Βυζάντιο ως ενδιάμεσο σκαλοπάτι προκειμένου να επιβάλουν τα γεωπολιτικά συμφέροντα τους, για τον έλεγχο των εμπορευματικών οδών. Το όλο εγχείρημα, με μια δόση ισχυρού θρησκευτικού φονταμενταλισμού, είχε σαν αποτέλεσμα τις σταυροφορίες, όχι για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων αλλά για τον έλεγχο των εμπορευματικών οδών και μόνον. Οι σταυροφορίες με την σειρά τους είχαν σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση του Βυζαντίου και στην συνέχεια την κατάληψη της βαλκανικής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να κινδυνέψει όλη η Ευρώπη όταν τα τουρκικά στρατεύματα έφτασαν έξω από την Βιέννη.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με το ένα πόδι στην ανατολή και το άλλο στην δύση και κυρίως ως κάτοχος των Στενών, απέκτησε τεράστια δύναμη μόνο όταν κατέλαβε την βαλκανική. Η βαλκανική ως περιοχή της Rimland, θεωρείται στρατηγικό σημείο καθόσον απομονώνει την Ευρασία από την Μεσόγειο. Από την εποχή του Τσάρου και ειδικότερα με την διαθήκη του Μεγάλου Πέτρου (για έξοδο στην θερμή θάλασσα), η Ρωσία προσπάθησε κατ’ επανάληψη την έξοδο της στον συγκεκριμένο χώρο, αλλά πάντα προσέκρουε στα δυτικά συμφέροντα που είχαν σφραγίσει γεωστρατηγικά την περιοχή, προκειμένου η Ευρασία να παραμείνει στο εσωτερικό της.

Ήδη από τις αρχές του 20^ου αιώνα η Γερμανία και η Αυστροουγγαρία συμμαχούν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, προκειμένου μέσου της Βαλκανικής να επεκτείνουν τον ζωτικό τους χώρο προς την Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Από την Βαλκανική ξεκίνησε ο Μεγάλος Πόλεμος. Όταν δολοφονήθηκε ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος στο Σαράγεβο, για να έχουμε στην συνέχεια ένα ντόμινο πολέμων που είχε σαν αποτέλεσμα την πρώτη φάση του Μεγάλου Πολέμου ή τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Κατά την δεύτερη φάση, ή τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία θεώρησε απαραίτητη την κατάληψη της Βαλκανικής, προκειμένου να ενεργήσει στρατιωτικά στην Αφρική, αλλά και να έχει καλυμμένα τα νώτα της για την μεγάλη επίθεση που ετοίμαζε εναντίον της Ρωσίας.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης εδώ συγκρούστηκαν τα ενδοϊμπεριαλιστικά συμφέροντα της Γερμανίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρόλο που οι Γερμανοί ήταν οι πρώτοι αυτοί ξεκίνησαν τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, εν τούτοις οι Ηνωμένες Πολιτείες την τελευταία στιγμή υφάρπαξαν την μεταπολεμική λεία των Βαλκανίων. Εδώ παρουσιάζεται το παράδοξο φαινόμενο οι Ηνωμένες Πολιτείες να ερωτοτροπούν με το Ισλάμ και να δημιουργούν το μουσουλμανικό τόξο των Βαλκανίων από την Τουρκία μέχρι την Αλβανία, αποκόπτοντας τους ομόδοξους Έλληνες με τον ρωσικό λαό (γεωπολιτική των θρησκειών). Ο παραλογισμός και ο κυνισμός σε όλο το μεγαλείο του. Ενώ στην Ανατολή (Αφγανιστάν, Ιράκ, κλπ.), το ΝΑΤΟ πολεμά εναντίον του Ισλάμ στα Βαλκάνια δημιουργεί συμμαχίες με το Ισλάμ.

Η Γιουγκοσλαβία που ήταν ο τελευταίος παραδοσιακός σύμμαχος της Ρωσίας, έπρεπε να ματώσει και να διαμελιστεί για να επέλθει ο πλήρης απομονωτισμός της Ρωσίας στο εσωτερικό της Ευρασίας και το σφίξιμο του εξωτερικού δακτυλίου, δηλαδή της Rimland. Μετά τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και την δημιουργία νέων κρατών στην περιοχή τα αμερικανικά συμφέροντα ήταν πιο εύκολο να επιτύχουν τους στόχους τους: Πρώτον, τον απομονωτισμό της Ευρασίας (δηλαδή της Heartland) και δεύτερον, την δημιουργία μιας σφήνας στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης, προκειμένου να αποτελεί ένα αποτρεπτικό παράγοντα αυτονόμησης της Ευρώπης από τα αμερικανικά συμφέροντα.

Η γεωστρατηγική αξία των Βαλκανίων στην μετα-Σοβιετική εποχή είναι αναβαθμισμένη και αυτό φαίνεται από την μετακίνηση των αμερικανικών βάσεων από την Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη σε χώρες των Βαλκανίων. Έτσι αλλάζει η εστίαση του γεωπολιτικού ενδιαφέροντος των Ηνωμένων Πολιτειών από την Κεντρική Ευρώπη προς την περιοχή της Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής, όπου εξελίσσεται το μέγα γεωπολιτικό παίγνιο των αγωγών. Εδώ στα Βαλκάνια δημιουργήθηκε το «εκτρωματικό τέρας» κράτος, του Κοσσόβου, πέρα από κάθε έννοια διεθνούς δικαίου αλλά και διεθνών συνθηκών, περί μη αλλαγής των συνόρων.

Στο Κόσσοβο των Βαλκανίων οι Αμερικανοί κατασκεύασαν την δεύτερη μεγαλύτερη πολεμική βάση του κόσμου Camp Bondsteel, η οποία φαίνεται ακόμη και από το διάστημα (αυτή και το σινικό τείχος). Σε έκταση 3.865 στρεμμάτων φιλοξενεί 9.000 Αμερικανούς στρατιωτικούς μαζί με τον βαρύ εξοπλισμό τους, σε απόσταση μόλις 150 χιλιόμετρα από την άτακτη «ενεργειακά» Ελλάδα, η οποία τόλμησε και λοξοκοίταξε προς την Ρωσία, με τον αγωγό Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη και όλα αυτά προκειμένου να ελέγχουν τους αγωγούς της περιοχής και το εν εξελίξει γεωπολιτικό παίγνιο της Νότιας διαδρομής. Στην FYROM οι Ηνωμένες Πολιτείες, κατασκεύασαν την μεγαλύτερη αμερικανική πρεσβεία με πρότυπο σταθμός ηλεκτρονικής παρακολούθησης της CIA.

Τα βαλκάνια είναι ο ενδιάμεσος κρίκος στον γεωστρατηγικό άξονα Καύκασος – Βαλκάνια – Μεσόγειος – Μέση Ανατολή. Σε αυτή την γραμμή θα δοθεί η μάχη της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης και ο γεωπολιτικός απομονωτισμός της Ρωσίας. Μέσα σε αυτή την λογική οι ΗΠΑ πρωτοστατούν στην «σταθεροποίηση» της FYROM με την είσοδο της στο ΝΑΤΟ, προκειμένου να ελέγχουν την κεντρική Βαλκανική αλλά ταυτόχρονα να απομονώνουν την Γιουγκοσλαβία από την ομόδοξο και ορθόδοξη Ελλάδα, μιας και η Ελλάδα Γιουγκοσλαβία, δυνατόν να αποτελέσουν άξονα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Έτσι λοιπόν αφού απέπεμψαν την κυβέρνηση Γκρουέφσκι, η οποία ήταν φίλα διακείμενη προς την Ρωσία, επέβαλαν την κυβέρνηση Ζάεφ η οποία ελέγχεται πλήρως από της ΗΠΑ.

Η FYROM όμως είναι λίαν ασταθείς χώρα, ένεκα εσωτερικών προβλημάτων της αλλά και του ετερογενούς πληθυσμού της, και προκειμένου να σταθεροποιηθεί οι ΗΠΑ κρίνουν απαραίτητο την είσοδο της στο ΝΑΤΟ.

Η ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ κατοχυρώνει τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή και ταυτόχρονα απομονώνει την Ευρασία στο εσωτερικό της.

Βεβαίως η υπογραφή της συνθήκης των Πρεσπών κατοχυρώνει μεν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το αίσθημα του ελληνικού λαού, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες για τους μεγάλους.

Εξάλλου στην Ελλάδα διαχρονικά πάντα υπάρχουν έλληνες που λειτουργούν με βάση το ατομικό τους συμφέρον και όχι της πατρίδας.

Εξάλλου και ο Εφιάλτης Έλληνας ήταν.

Κοζάνη 25/1/19

*Καρατουλιώτης Νίκος Υποστράτηγος ΕΑ

Βιβλιογραφία: Γεωπολιτική Σκακιέρα, η Ελλάδα στο κέντρο των γεωστρατηγικών συγκρούσεων. Εκδόσεις Ηρόδοτος, Νίκος Καρατουλιώτης

1...2,7122,7132,714...3,033 Σελίδα 2,713 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Πώς μπορεί να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός» των Βαλκανίων

Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς 27 Ιανουαρίου 2019 euro2day.gr

Η σημερινή κατάσταση

Σενάρια πολυμερών δομών

Το μακροπρόθεσμο σενάριο μιας λύσης-πακέτου

Η σημασία της λήψης προσωρινών και ενδιάμεσων μέτρων

Η Βενεζουέλα και η επικίνδυνη μετάβαση εξουσίας

Γενική άποψη πως ο Μαδούρο πρέπει να φύγει

Ο κίνδυνος δημιουργίας μεγαλύτερων προβλημάτων

Δεν προβλέπεται ομαλή προσγείωση

Η έγκριση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως μη αναστρέψιμη ζημία

Η μεγαλύτερη ζαριά του Ταγίπ Ερντογάν

Η Κατάσταση Σχέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ και Ρωσίας

Δημογραφικές Πολιτικές Διαχρονικά στον Βαλκανικό Χώρο

Η Πύρρειος νίκη του Τσίπρα και ο αντιεθνικισμός.

Το κίνημα των γαλλικών Kόκκινων Φουλαριών διαδηλώνει στο Παρίσι την Κυριακή

Δυστυχώς ηττηθήκαμε.

ΤΟ ΝΕΟ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΟ

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η ΕΕ στο… μαντρί των ΗΠΑ

Η γεωπολιτική των Βαλκανίων και συνθήκη των Πρεσπών.